1. Paghatol ang Susi sa Kaharian ng Langit

NI Zheng Lu, Tsina

Isinilang ako sa isang pamilyang Kristiyano. Palaging sinasabi ng tatay ko noon, “Sa paniniwala sa Panginoon, pinapatawad ang mga kasalanan natin at hindi na tayo makasalanan, at pagdating ng Panginoon, dadalhin Niya tayo sa kaharian ng langit, dahil sabi sa Biblia, ‘Sapagka’t ang tao’y nanampalataya ng puso sa ikatutuwid; at ginagawa sa pamamagitan ng bibig ang pagpapahayag sa ikaliligtas’ (Roma 10:10).” Kaya sa loob ng maraming taon naniwala ako na iniligtas ako at ginawang matuwid ng aking pananampalataya at na mapupunta ako sa langit. Kalaunan, nabasa ko ang mga salita ng Panginoong Jesus na nagsasabing: “Katotohanang sinasabi Ko sa inyo, ‘Malibang kayo’y magsipanumbalik, at maging tulad sa maliliit na bata, sa anumang paraan ay hindi kayo magsisipasok sa kaharian ng langit’” (Mateo 18:3). “Hindi ang bawa’t nagsasabi sa Akin, Panginoon, Panginoon, ay papasok sa kaharian ng langit; kundi ang gumaganap ng kalooban ng Aking Ama na nasa langit” (Mateo 7:21). Naguluhan talaga ako doon. Sabi ng Panginoon, ang gumagawa lang ng kalooban ng Ama ang mapupunta sa langit, at huwag tayong magalit o mainggit sa iba, sa halip ay mahalin ang isa’t isa. Alam kong hindi ko ito nagagawa. Nagsinungaling at nandaya ako para sa sarili kong interes at wala akong tiyaga sa mga kapatid. Hindi ko kayang mahalin ang iba gaya ng pagmamahal ko sa sarili ko. Kapag nagkakaproblema, sinisisi ko ang Diyos. Hindi ko totoong minahal ang Diyos. Hindi ko masunod ang mga utos ng Panginoon at ang kalooban ng Diyos. Paano ako makakapasok sa langit? Naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Kayo nga’y magpakabanal, sapagka’t Ako’y banal” (Levitico 11:45). Lagi akong nagkakasala at nangungumpisal, pero makasalanan pa rin. Dadalhin ba ako ng Panginoon sa langit pagdating Niya? Pinag-aralan ko ang Biblia para alamin ang lahat ng ito. Paulit-ulit ko itong binasa, pero wala akong makitang paraan para maalisan ng kasalanan. Naisip ko ang sinabi ni Pablo: “Abang tao ako! Sino ang magliligtas sa akin sa katawan nitong kamatayan?” (Roma 7:24). Kahit si Pablo hindi ito mahanap, ako pa kaya? Tumatanda na ako at halos buong buhay ko ay isa akong mananampalataya, pero ‘di pa rin ako siguradong makakapasok ako sa langit. Pakiramdam ko, kaawa-awa ako at naliligaw. Gustung-gusto kong mahanap ang daan papuntang langit at sa wakas ay makita nang payapa ang Panginoon. Kaya nagsimula akong bisitahin ang mga kilalang nakatatandang Kristiyano saan man sila naroon, pero hindi rin nila ako matulungan. Dumalo ako sa mga pagtitipon ng ibang mga denominasyon pero walang bago sa mga sinasabi nila, puro tungkol pa rin sa pagiging nagawang matuwid at naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya. Labis akong nadismaya.

Sa ‘di inaasahang pagkakataon, nagsimula akong mag-aral sa isang seminaryong pinamamahalaan ng mga dayuhan. Akala ko maganda ang mga sermon ng mga dayuhan, at sigurado akong makakahanap ako ng mga sagot doon. Puno ng pananampalataya akong nag-aral doon nang mahigit dalawang buwan. Ang nakakalungkot, binabasa lang ng pastor sa aklat ang mga leksyon n’ya tungkol sa kasaysayan ng simbahan, buhay ni Jesus, mga buod ng Bago at Lumang Tipan, at iba pa. Hindi n’ya binanggit kahit kailan ang paraan ng pamumuhay. Isang gabi pagkahapunan, tinanong ko ang pastor, “Pwede mo bang sabihin sa amin ang tungkol sa paraan ng pamumuhay?” Sabi niya, “Iyan mismo ang itinuturo namin dito. Kami ang pinakamalaking samahang pangrelihiyon sa mundo, kinikilala ng iba’t ibang bansa. Pagkatapos ng tatlong taon, tatanggap ka ng international pastor’s certificate. Pagkatapos noon, maipapangaral mo na ang ebanghelyo at makakapagtatag ka na ng simbahan saan man sa mundo.” Para sa ‘kin, nakakadismaya ‘to. Ayokong maging pastor. Gusto ko lang malaman kung paano makakapasok sa langit. Kaya nagtanong ako, “Kung magaling ‘yang certificate na ‘yan, magagamit ko ba ‘yan para makapasok sa langit?” Hindi sumagot ang pastor. Ipinagpatuloy ko ang pagtatanong, “Balita ko ilang dekada ka nang nananalig. Naligtas ka na ba? Makakapasok ka ba sa langit?” Buong kumpiyansa niyang sinabi, “Syempre! Sigurado akong makakapasok ako sa langit.” Kaya tinanong ko siya, “Ano’ng basehan mo sa sinabi mo? Mahal mo ba ang iba gaya ng pagmamahal mo sa sarili mo? Wala ka na bang kasalanan at isa ka nang banal? Naging tulad ka ba ng isang musmos? Hindi natin maiwasang palaging magkasala at sumuway sa mga turo ng Panginoon. Nagkakasala tayo sa umaga at nangungumpisal sa gabi. Ang Diyos ay banal. Ibig mo bang sabihin, makakapasok ang makasalanang tulad natin sa kaharian ng langit?” Matapos kong itanong ang mga ito, namula ang mukha niya at hindi siya nagsalita. Nadismaya ako. Umalis ako sa seminaryo at umuwi.

Habang papauwi, nanlulumo ako at parang gumuho ang huling pag-asa ko. Hindi ko alam kung saan hahanapin ang daan patungo sa langit. Naisip ko ang mukha ng aking tatay na puno ng luha. Buong buhay niyang ipinangaral na gagawin tayong matuwid ng pananampalataya at na mapupunta tayo sa langit kapag namatay na tayo, pero namatay siyang may pagsisisi. Buong buhay ko, naniwala ako sa Panginoon at araw-araw na sinabi sa mga tao na mapupunta sila sa langit kapag namatay sila. Pero ngayon hindi ako sigurado kung paano makapasok sa kaharian ng langit. Matutulad ba ako sa tatay ko, na namatay nang may pagsisisi? Naisip ko bigla ang sinabi ng Panginoong Jesus: “Magsihingi kayo, at kayo’y bibigyan; magsihanap kayo, at kayo’y mangakasusumpong; magsituktok kayo, at kayo’y pagbubuksan” (Mateo 7:7). “Matapat ang Panginoon,” naisip ko. “Hindi ako pwedeng sumuko! Hangga’t may hininga pa ako, patuloy kong hahanapin ang daan papunta sa langit.” Nagdasal ako sa Panginoon: “Mahal kong Panginoon, kung saan-saan ko na hinanap ang paraan para maalisan ng kasalanan at makapasok sa langit at walang makatulong sa ‘kin. O Panginoon, ano ang dapat kong gawin? Araw-araw akong nangangaral sa mga tao na manatiling matatag sa kanilang pananampalataya at magtiis hanggang wakas para makapasok sa langit. Pero ngayon, kahit ako, hindi ko alam kung paano maalis ang kasalanan at makapasok sa langit. Hindi ba’t ako ang bulag na umaakay sa bulag, at sa hukay sila dinadala? O Panginoon! Saan ko mahahanap ang daan papunta sa langit? Gabayan Mo po ako.”

Pag-uwi ko, nabalitaan ko na maraming mabubuting miyembro at lider ng mga simbahan ang sumapi na sa Kidlat ng Silanganan. Sabi ng mga tao, maganda raw ang mga sermon nila, na may bagong liwanag sila, at napahanga pa ang ilang mga pastor. Naisip ko, “Bakit wala pa akong nakilalang sinuman mula sa Kidlat ng Silanganan? Magandang makausap sila minsan! Kailangan kong maghanap kasama nila at alamin kung bakit napakaganda ng mga sermon nila at kung malulutas nila ang problema ko.”

Isang araw, pinuntahan ako ni Brother Wang na mula sa iglesia ko, bibisita raw ang dalawang kamag-anak niya na naniniwala sa Makapangyarihang Diyos at inimbita niya akong pumunta. Tuwang-tuwa ako nang marinig ito at nagpunta kami agad sa bahay niya. Nagpakilala kami at sinabi ko sa kanila ang problema ko. Sabi ko, “Ang paniwala ko noon pa, kapag bininyagan ka e ligtas ka na, na ang buong-pusong paniniwala at pangungumpisal gamit ang ating mga bibig ay nangangahulugang gagawin tayong matuwid ng ating pananampalataya, at pagdating ng Panginoon, iaakyat Niya tayo sa langit. Pero nitong mga nakaraang taon, hindi ako sigurado kung makakapasok ba ako sa langit o hindi. Tingin ko’y hindi gano’n kasimple iyon. Sabi sa Biblia: ‘Ang pagpapakabanal na kung wala ito’y sinoman ay di makakakita sa Panginoon’ (Mga Hebreo 12:14). Ako mismo at ang mga kapatid sa iglesia ay madalas magkasala at sa tingin ko, hindi makakapasok sa langit ang mga tulad naming makasalanan. Gusto kong malaman kung paano talaga tayo makakapasok sa kaharian ng langit. Mababahaginan n’yo ba ‘ko tungkol dito?”

Nakangiting sinabi ni Sister Zhou, “Ang makapasok sa kaharian ng langit ay napakahalaga sa bawat Kristiyano. Sa bagay na ito, malinaw na sinabi sa atin ng Panginoong Jesus: ‘Hindi ang bawa’t nagsasabi sa Akin, Panginoon, Panginoon, ay papasok sa kaharian ng langit; kundi ang gumaganap ng kalooban ng Aking Ama na nasa langit’ (Mateo 7:21). Napakalinaw ng sinabi ng Panginoon. Ang mga nagsasagawa lamang ng Kanyang mga salita at ginagawa ang kalooban ng Diyos ang makakapasok sa kaharian ng langit. Hindi kailanman sinabi ng Panginoon na kapag minsan tayong naligtas ay ligtas na tayo magpakailanman, o na gagawin tayong matuwid ng ating pananampalataya, kaya makakapasok tayo sa Kanyang kaharian. Na gagawin tayong matuwid ng pananampalataya ay isang bagay na naisip ni Pablo. Isa lamang siyang apostol, isang tiwaling tao. Hindi siya si Cristo, ang mga salita niya ay hindi mga salita ni Cristo. Hindi natin maaasahan ang mga salita niya para makapasok sa langit. Si Jesus lamang ang Panginoon at Hari ng kaharian ng langit. Ang mga salita lang Niya ang may awtoridad at ang katotohanan. Ang mga pagkaunawa ng tao ay hindi katotohanan at hindi maitatakda ng mga ito ang mga pamantayan para makapasok sa Kanyang kaharian. Mga salita lang ng Panginoon ang maaasahan natin dito. Hindi ang mga salita ni Pablo, at iyan ang totoo.” Binasa sa amin ni Sister Zhou ang ilang sipi ng Makapangyarihang Diyos tungkol sa kahulugan ng pagiging nagawang matuwid at pagliligtas sa pamamagitan ng pananampalataya, at kung ang pagkakaligtas ba ay nangangahulugang makakapasok ka na sa langit. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa panahong iyon, ang gawain ni Jesus ay ang gawain ng pagtubos sa buong sangkatauhan. Ang mga kasalanan ng lahat ng naniwala sa Kanya ay pinatawad; basta’t ikaw ay naniniwala sa Kanya, ikaw ay Kanyang tutubusin; kung ikaw ay naniniwala sa Kanya, wala ka na sa pagkakasala, ikaw ay pinawalang-sala na sa iyong mga kasalanan. Ito ang kahulugan ng maligtas, at mapawalang-sala ng pananampalataya. Ngunit sa mga naniwala, mayroon pa ring nanatiling mga mapanghimagsik at sumalungat sa Diyos, at kailangan pa ring dahan-dahang alisin. Ang kaligtasan ay hindi nangahulugan na ang tao ay lubusan nang nakamit ni Jesus, kundi na ang tao ay wala na sa kasalanan, na siya ay pinatawad na sa kanyang mga kasalanan. Basta’t ikaw ay naniniwala, hindi ka na kailanman nasa kasalanan pa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 2). “Ang alam mo lang ay bababa si Jesus sa mga huling araw, ngunit paano ba talaga Siya bababa? Ang isang makasalanang tulad mo, na katutubos pa lang, at hindi pa nabago, o nagawang perpekto ng Diyos, makakaayon ka ba ng puso ng Diyos? Para sa iyo, na ang dating ikaw pa rin, totoo na ikaw ay iniligtas ni Jesus, at na ikaw ay hindi itinuturing na isang makasalanan dahil sa pagliligtas ng Diyos, ngunit hindi ito nagpapatunay na ikaw ay hindi makasalanan, at hindi marumi. Paano ka magiging banal kung hindi ka pa nababago? Sa iyong kalooban, puno ka ng karumihan, sakim ka at masama, ngunit ninanais mo pa ring bumaba na kasama ni Jesus—hindi ka ganoon kasuwerte! Nalaktawan mo ang isang hakbang sa iyong pananalig sa Diyos: Natubos ka pa lang, ngunit hindi pa nabago. Para maging kaayon ka ng puso ng Diyos, kailangang ang Diyos Mismo ang gumawa ng gawain ng pagbabago at paglilinis sa iyo; kung ikaw ay tinubos lamang, wala kang kakayahang magtamo ng kabanalan. Dahil dito hindi ka magiging karapat-dapat na makibahagi sa magagandang biyaya ng Diyos, dahil nalaktawan mo ang isang hakbang sa gawain ng Diyos na pamamahala sa tao, na isang mahalagang hakbang sa pagbabago at pagperpekto. Kaya ikaw, na isang makasalanang katutubos pa lang, ay walang kakayahang direktang manahin ang pamana ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa mga Pangalan at sa Pagkakakilanlan). “Bagama’t maraming gawaing ginawa si Jesus sa tao, kinumpleto lamang Niya ang pagtubos sa buong sangkatauhan at naging handog dahil sa kasalanan ng tao; hindi Niya inalis ang lahat ng tiwaling disposisyon ng tao. Ang lubos na pagliligtas sa tao mula sa impluwensya ni Satanas ay hindi lamang kinailangan ni Jesus na maging handog dahil sa kasalanan at pasanin ang mga kasalanan ng tao, kundi kinailangan din ng Diyos na gumawa ng mas malaki pang gawain upang ganap na alisin sa tao ang kanyang maka-Satanas na tiwaling disposisyon. Kaya nga, ngayong napatawad na ang tao sa kanyang mga kasalanan, nagbalik na ang Diyos sa katawang-tao upang akayin ang tao tungo sa bagong kapanahunan, at sinimulan ang gawain ng pagkastigo at paghatol. Ang gawaing ito ay naghatid sa tao sa isang mas mataas na dako. Lahat ng nagpapasakop sa Kanyang kapamahalaan ay magtatamasa ng mas mataas na katotohanan at tatanggap ng mas malalaking pagpapala. Tunay silang mabubuhay sa liwanag, at matatamo nila ang katotohanan, ang daan, at ang buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita).

Pagkatapos ay nagbahagi si Sister Wang. Ang sabi niya, “Sa bandang dulo ng Kapanahunan ng Kautusan, lalo’t lalong ginagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, at lalo’t lalong nagkakasala ang mga tao. Nanganganib ang lahat ng tao na mahatulan ng kamatayan ayon sa batas. Kaya ginawa ng Panginoong Jesus ang gawain ng pagtubos sa Kapanahunan ng Biyaya at sa pagkapako sa krus, Siya ay naging handog para sa kasalanan ng tao at pinatawad Niya ang mga kasalanan ng tao. Noon, kailangan lang nating maniwala sa Panginoon, mangumpisal at magsisi sa Kanya, at napatawad na ang ating mga kasalanan at matatamasa na natin ang biyayang ipinagkaloob Niya sa atin. Iyan ang kaligtasan para sa mga tao na nabubuhay sa ilalim ng batas. Ang ‘kaligtasang’ ito ay nangangahulugan ng pagiging malaya mula sa pagkondena at pagsumpa ng batas, at hindi na muling mapaparusahan dahil dito. Ito ang ibig sabihin ng ‘pagkakaligtas dahil sa pananampalataya.’ Ang magawang matuwid ng pananampalataya ay hindi nangangahulugang matuwid na tayo. Ang magawang matuwid at mailigtas ng pananampalataya ay hindi nangangahulugang wala tayong kasalanan, na tayo ay dalisay at ganap nang naligtas, o na makakapasok na tayo sa langit. Bagama’t napatawad na ang mga kasalanan natin, ang ating makasalanang kalikasan at napakasasamang disposisyon ay malalim pa ring nakaugat sa atin. Puwede pa rin tayong magsinungaling, mandaya, mainggit at magalit sa iba, at madalas tayong nagkakasala at lumalaban sa Diyos. Paanong ang mga taong tulad natin na puno ng napakasamang disposisyon, na sumusuway at lumalaban sa Diyos ay makakapasok kailanman sa kaharian ng Langit? Kaya ang Panginoong Jesus ay nangakong babalik. Dumating na ang Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Ipinahayag Niya ang lahat ng katotohanan na naglilinis at nagliligtas sa atin at ginagawa ang gawain ng paghatol upang lutasin ang ating mga satanikong kalikasan at disposisyon at ganap na iligtas tayo mula sa kasalanan at dalisayin tayo upang makapasok sa kaharian ng langit. Ang gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos ay katuparan ng propesiya ng Panginoong Jesus: ‘Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan’ (Juan 16:12–13). ‘Sapagka’t hindi Ako naparito upang humatol sa sanlibutan, kundi upang iligtas ang sanlibutan. Siya na nagtatakwil sa Akin, at hindi tumatanggap sa Aking mga salita, ay mayroong isang hahatol sa kanya: ang salitang Aking sinalita, ay siyang sa kanya’y hahatol sa huling araw’ (Juan 12:47–48). At sinasabi sa 1 Pedro: ‘Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos’ (1 Pedro 4:17). Sa pagdanas ng gawain ng pagtubos sa Kapanahunan ng Biyaya, matatamasa lang natin ang biyaya ng Panginoon at mapapatawad lang ang ating mga kasalanan. Hindi tayo maaalisan ng kasalanan o malilinis. Kaya dapat nating tanggapin at sundin ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw at tunay na magsisi at malinis sa katiwalian upang makalaya sa kasalanan at lubusang maligtas. Malalagpasan na natin ang mga kapahamakan at dadalhin tayo ng Diyos sa Kanyang kaharian.”

Talagang iminulat ng pagbabahagi ng kapatid ang aking mga mata. Ang ideya na maligtas ng ating pananampalataya at makapasok sa langit ay kathang-isip lang natin at taliwas sa mga salita ng Panginoon. Ginawa ng Panginoong Jesus ang gawain ng pagtubos, hindi ang gawain ng pagtanggal ng kasalanan, kaya nananatili sa atin ang makasalanan nating kalikasan at hindi rin natin mapipigilang magkasala at labanan Siya. Kaya pala hindi ko mapalaya ang sarili ko sa kasalanan sa lahat ng taong iyon gaano ko man talikdan ang aking laman o supilin ang aking sariling katawan. Iyon pala ay dahil sa aking makasalanang kalikasan at dahil hindi ko pa naranasan ang bagong gawain ng Diyos. Ginagawa ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng paghatol upang lubusang alisin ang ating makasalanang kalikasan at linisin at ganap na iligtas tayo. Ito ang mismong kailangan natin at napakaganda nito! Pero hindi ko alam kung paano tayo hinatulan at nilinis ng Diyos sa mga huling araw kaya tinanong ko ang mga kapatid tungkol dito.

Nagbasa si Sister Wang ng isa pang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ang Cristo ng mga huling araw ay gumagamit ng iba’t ibang katotohanan para maturuan ang tao, para ibunyag ang diwa ng tao, at suriin ang kanyang mga salita at gawa. Ang mga salitang ito ay binubuo ng iba’t ibang katotohanan, gaya ng tungkulin ng tao, paano dapat sundin ng tao ang Diyos, paano dapat maging tapat ang tao sa Diyos, paano dapat isabuhay ng tao ang normal na pagkatao, gayundin ang karunungan at disposisyon ng Diyos, at iba pa. Ang mga salitang ito ay nakatuon lahat sa diwa ng tao at sa kanyang tiwaling disposisyon. Partikular na, yaong mga salitang naglalantad kung paano tinatanggihan ng tao ang Diyos ay sinasabi patungkol sa kung paano kinakatawan ng tao si Satanas, at naging puwersa ng kaaway laban sa Diyos. Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos. Ang idinudulot ng gawain ng paghatol ay ang pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa katotohanan tungkol sa kanyang sariling pagkasuwail. Ang gawain ng paghatol ay nagbibigay-daan sa tao na magtamo ng malawak na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa layunin ng gawain ng Diyos, at sa mga hiwagang hindi niya maunawaan. Tinutulutan din nito ang tao na makilala at malaman ang kanyang tiwaling diwa at ang mga ugat ng kanyang katiwalian, gayundin para matuklasan ang kapangitan ng tao. Ang mga epektong ito ay bunga lahat ng gawain ng paghatol, sapagkat ang diwa ng gawaing ito ay ang mismong gawain ng pagbubukas ng katotohanan, ng daan, at ng buhay ng Diyos sa lahat ng may pananampalataya sa Kanya. Ang gawaing ito ay ang gawain ng paghatol na ginagawa ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan).

Sinundan niya ito ng ganitong pagbabahagi: “Ipinapahayag ng Makapangyarihang Diyos ang katotohanan upang hatulan at linisin tayo sa mga huling araw. Inihahayag Niya ang satanikong kalikasan at mga disposisyon ng tao na lumalaban sa Diyos. Sa pamamagitan ng paghatol at mga paghahayag ng Kanyang mga salita at mga katunayan nakikita natin kung gaano tayo ginawang tiwali ni Satanas. Tayo ay mapagmataas, mapanlinlang, namumuhi sa katotohanan, malupit, at likas na masama. Puno ng mga satanikong disposisyon ang ating mga buto at dugo, at halos hindi na tayo mukhang tao. Dahil kontrolado tayo ng tiwaling mga disposisyon na ito, hindi natin mapigilang lumaban at maghimagsik laban sa Diyos. Halimbawa, lagi nating ibinibida ang ating sarili at nagpapasikat kapag gumagawa at nangangaral para hangaan tayo ng iba. Gagawin natin ang lahat para sa sariling interes at nakikipagpaligsahan tayo para sa karangalan at nagpapakana laban sa isa’t isa. Naiinggit at namumuhi tayo sa sinumang nakahihigit sa atin, ginugugol natin ang ating sarili para lang pagpalain at makapasok sa Kanyang kaharian, at sinisisi at ‘di natin inuunawa ang Diyos kapag nagkakaproblema tayo. Tinutulutan tayo ng paghatol at pagkastigo ng Diyos na makita ang sarili nating katiwalian. Kasunod nito ay namumuhi tayo sa ating satanikong kalikasan at nagsisimula tayong makaramdam ng panghihinayang at pagkapoot sa ating sarili, at pagkatapos ay nagsisisi tayo sa Diyos. Bahagya rin nating nalalaman ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Natatakot na tayo at nagpapasakop sa Diyos, kaya na nating kusang talikdan ang ating laman at isagawa ang mga salita ng Diyos, at nagagawa na natin ang tungkulin natin bilang maaayos na nilalang at nagsisimula na tayong isabuhay ang kaunting wangis ng tao. Sa pagdanas ng lahat ng ito, nadarama natin kung gaano katindi tayong ginawang tiwali ni Satanas, na dapat nating tanggapin ang paghatol ng salita ng Diyos, na dapat linisin ang mga sataniko nating disposisyon, hindi na natin malalabanan ang Diyos, at ‘yan lang ang daan papasok sa kaharian ng Diyos.”

Sumigla ang puso ko sa narinig kong mga pagbabahaging ito. Kung tatanggapin lang natin ang gawain ng pagtubos ng Kapanahunan ng Biyaya at hindi ang gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos, kahit na buong buhay tayong maniwala sa Panginoon, palagi pa rin tayong igagapos ng kasalanan at hindi natin magagawa kailanman ang kalooban ng Diyos o makakapasok sa kaharian ng Diyos. Ang pagpapahayag ng Makapangyarihang Diyos ng katotohanan at paggawa ng Kanyang gawain ng paghatol ang tanging daan papasok sa kaharian sa langit! Ilang taon at kung saan-saan kong hinanap ang daan papasok sa kaharian ng langit, sa wakas ay natagpuan ko na ito. Naluha ako sa galak—natupad na ang matagal kong pangarap. Ito ang tinig ng Diyos at ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginong Jesus! Noong isilang ang Panginoong Jesus, sobrang saya ni Simeon na makita Siya walong araw pa lamang matapos Niyang maipanganak. Ang marinig ang tinig ng Diyos at tanggapin Siya sa aking buhay ay lalong nagpapasaya sa akin at pakiramdam ko’y mas mapalad ako kaysa kay Simeon. Ang laki ng pasasalamat ko sa Makapangyarihang Diyos!

2. Ang Daan Tungo sa Pagdadalisay

Ni Allie, Estados Unidos

No’ng 1990, bininyagan ako, sa ngalan ng Panginoong Jesus. At no’ng taong 1998, naglingkod na ako sa simbahan. Salamat sa pagkilos at paggabay ng Banal na Espiritu, hindi ako nauubusan ng lakas sa, paglilingkod sa Panginoon. At tuloy-tuloy lang ako sa pangangaral. Madalas akong tumutulong sa mga kapatid na nakakaramdam ng panghihina. Tiniis ko pag di mabait sa akin ang mga pamilya nilang di-mananampalataya. Malaki ang ipinagbago ko mula nong naging Kristyano ako. Pero mula no’ng, taong two thousand ten (2010), hindi ko na naramdaman ang Panginoon. Nawalan na ako ng gana sa ginagawa ko. Nangangaral ako nang paulit-ulit pero, walang kaliwanagan sa akin. Kapag may nagawa ang asawa ko o ang anak ko na hindi ko nagustuhan, hindi ko mapigilan ang sarili ko at nagagalit agad ako sa kanila. Alam kong hindi yun ang kalooban ng Panginoon, kaya nagdasal, nangumpisal, at nagsisi ako. Pero hindi ko maiwasan na magkasala ulit. Mabilis akong mawalan ng pasensya. At hindi ako naging masaya sa gano’n. Nagbasa ako ng Biblia, nag-ayuno, at nagdasal para di na ulit magkasala at mangumpisal pa. Naghanap ako ng mga pastor, na makakatulong sa akin pero hindi rin nakatulong.

Noong 2017, nangangaral pa rin ako sa iba’t ibang lugar. Pero parang may kulang at ‘di ako mapakali dahil patuloy pa rin ako noon na nabubuhay sa kasalanan. at patindi nang patindi ang nararamdaman kong ‘yon. Tinanong ako ng asawa ko, “Napapansin kong malungkot ka may problema ka ba?” Bilang sagot sa tanong n’ya, ibinahagi ko sa kanya ang mga pag-aalala ko. Ang sabi ko, “Ang iniisip ko lang kasi, ilang taon na akong nananalig at isa pa akong mangangaral, pero bakit hindi ko mapigilan ang sarili ko na magkasala? Hindi ko maramdaman ang Panginoon, parang pinabayaan na Niya ako. Naniniwala ako sa Panginoon, nagbabasa ng Biblia, at nakikinig sa Panginoon. Nalulutas ko ang mga pagsubok ko sa buhay at kinakaya lahat. Pero nakatali pa rin ako sa kasalanan. Nagsisinungaling ako para sagipin ang reputasyon ko. Di ko makamit ang, ‘At sa kani-kaniyang bibig ay walang nasumpungang kasinungalingan’ (Pahayag 14:5). Pinahihintulutan ng Panginoon ang mga pagpipinong dinaranas ko. Pero hindi ko mapigilang sisihin S’ya, at nahihirapan ako na unawain S’ya. Di ko magawang masayang magpasakop sa Kanya. Takot akong kung makasalanan ako, ‘di ako makakapasok sa Kanyang kaharian!”

Ang sagot ng asawa ko, “Pa’no ka nakakapag-isip ng ganyan? Manalig ka lang. Isa kang mangangaral. Di ba lagi mong sinasabi ‘yan? Kahit nabubuhay tayo sa kasalanan, at nahihirapang makalaya rito, ang sabi sa Biblia: ‘Sapagka’t kung ipahahayag mo ng iyong bibig si Jesus na Panginoon, at sasampalataya ka sa iyong puso na binuhay Siyang maguli ng Dios sa mga patay ay maliligtas ka: Sapagka’t ang tao’y nanampalataya ng puso sa ikatutuwid; at ginagawa sa pamamagitan ng bibig ang pagpapahayag sa ikaliligtas’ (Roma 10:9–10). At ‘Sapagka’t, Ang lahat na nagsisitawag sa pangalan ng Panginoon ay mangaliligtas’ (Roma 10:13). Nabubuhay tayo sa kasalanan at hindi pa nakakalaya ro’n. Pero napatawad na ang mga kasalanan natin. Ang ating pananampalataya, ang nagligtas sa atin. Dumalo lang tayo sa mga pulong at magbasa ng Biblia, sumunod lang tayo sa Panginoon, at makakapasok tayo, sa kaharian ng Diyos.” Ang sabi ko sa kanya, “Iyon din naman, ang mga iniisip ko dati eh. Pero kamakailan lang kasi, nabasa ko uli ang 1 Pedro 1:16, ‘Kayo’y mangagpakabanal; sapagka’t Ako’y banal’ At hindi lang ‘yon. Nabasa ko rin ang Mga Hebreo 12:14, ‘Ang pagpapakabanal na kung wala ito’y sinoman ay di makakakita sa Panginoon’ Nailigtas na tayo sa kasalanan natin, pero patuloy pa rin tayong nagkakasala. Hindi pa tayo nagiging banal. Nag-aalala ako, makakapasok pa nga ba tayo sa kaharian ng Panginoon?”

Matapos n’ya akong marinig, sumang-ayon s’ya sa sinabi ko. At ang sabi n’ya, inimbita ng simbahan si Pastor Chen na taga Hong Kong. Iminungkahi n’ya na kausapin ko si Pastor Chen. Naisip ko na, kailangan ko na malinawan sa bagay na ito, at maging maingat sa pananampalataya ko. Kung hindi, makakasama ito sa akin. At pati na rin sa aking mga kapatid. Tapos no’n, sinimulan ko nang hanapin si Pastor Chen sa internet. at sa paghahanap kong ‘yon, may nakita akong isang website Ebanghelyo ng Pagbaba ng Kaharian. Tiningnan ko yung site. At may mga salitang nakaakit sa akin. “Ang tao ay nakatanggap ng labis na biyaya, tulad ng kapayapaan at kasiyahan ng laman, ang pagpapala ng buong pamilya dahil sa pananampalataya ng isa, at ang pagpapagaling ng mga sakit, at iba pa. Ang natitira ay ang mga mabuting gawa ng tao at kanyang maka-Diyos na itsura; kung ang isang tao ay kayang mabuhay batay sa ganito, siya ay itinuring na isang katanggap-tanggap na mananampalataya. Ang mga mananampalatayang tulad lamang nito ang maaaring pumasok sa langit pagkamatay, na nangangahulugan na sila ay nailigtas. Ngunit, sa kanilang buong buhay, hindi nila naunawaan kahit kaunti ang daan ng buhay. Ang ginawa lamang nila ay gumawa ng mga kasalanan at pagkatapos ay ikumpisal ang kanilang mga kasalanan nang paulit-ulit nang walang anumang landas sa pagbabago ng kanilang disposisyon: Ganyan ang kalagayan ng tao sa Kapanahunan ng Biyaya. Ang tao ba ay nakatanggap ng ganap na kaligtasan? Hindi! Samakatuwid, matapos na makumpleto ang yugtong iyon ng gawain, naroon pa rin ang gawain ng paghatol at pagkastigo. Ang yugtong ito ay para dalisayin ang tao sa pamamagitan ng salita at sa gayo’y bigyan siya ng isang landas na susundan. Ang yugtong ito ay hindi magiging mabunga o makahulugan kung nagpatuloy ito sa pagpapalayas ng mga demonyo, sapagkat ang makasalanang kalikasan ng tao ay hindi maiwawaksi at ang tao ay hihinto lamang sa pagpapatawad ng mga kasalanan. Sa pamamagitan ng handog para sa kasalanan, ang tao ay napatawad sa kanyang mga kasalanan, sapagkat ang gawain ng pagpapapako sa krus ay dumating na sa katapusan at ang Diyos ay nanaig laban kay Satanas. Ngunit ang tiwaling disposisyon ng tao ay nananatili pa rin sa loob niya at ang tao ay maaari pa ring magkasala at labanan ang Diyos, at hindi pa nakamit ng Diyos ang sangkatauhan. Kung kaya sa yugtong ito ng gawain ay ginagamit ng Diyos ang salita upang ibunyag ang tiwaling disposisyon ng tao, na nagsasanhi sa kanyang magsagawa alinsunod sa tamang landas. Ang yugtong ito ay mas makahulugan kaysa nauna at mas mabunga rin, dahil sa ngayon ang salita ang direktang nagtutustos sa buhay ng tao at nagbibigay-daan upang ang disposisyon ng tao ay ganap na mapanibago; ito ay isang yugto ng gawain na mas masusi. Samakatuwid, nakumpleto ng pagkakatawang-tao sa mga huling araw ang kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos at ganap na tumapos sa plano ng pamamahala ng Diyos para sa kaligtasan ng tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 4). Excited ako na basahin ito. Inilarawan ang kalagayan nating mga naniniwala. At kahit na ba, ‘di ko ito ganap na naunawaan, ipinakita nito sa akin na meron pa ring pag-asa. Parang mahahanap ko rito ang daan para malinis ako at mabago. Nagpasalamat ako sa Diyos, at pinakinggan Niya ang dasal ko. Habang binabasa ko ‘yon, nakikita ko na napakaganda ng pagkakasulat no’n. At dinidiligan no’n ang nauuhaw kong espiritu. Inisip ko, makakatulong kaya sila, sa pagkalitong nararanasan ko? Nakalagay do’n sa web site, “Kung meron man kayong katanungan, mag-iwan lang ng mensahe.” Kaya naman, hindi ako nagdalawang-isip. Nagpadala ako ng mensahe. Binigay ko sa kanila ang number ko at email address.

Sinabi ko ito sa asawa ko. At ang sabi n’ya sa akin, interesado rin s’yang mahanap ang kasagutan. Kinabukasan, kinontak ako ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. No’ng hapon, naka-chat ko sila online, sinabi ko ang gumugulo sa isip ko. “Lagi naming binabalikan ang verse sa Roma na nagsasabing: ‘Sapagka’t kung ipahahayag mo ng iyong bibig si Jesus na Panginoon, at sasampalataya ka sa iyong puso na binuhay Siyang maguli ng Dios sa mga patay ay maliligtas ka’ (Roma 10:9). Iniisip natin na napatawad na tayo ng Panginoong Jesus, kaya ligtas na tayo. At tayo ay makakapasok na sa kaharian ng Diyos. Pero nabubuhay pa rin tayo sa kasalanan. At sumusuway pa rin tayo sa mga utos ng Panginoon. At di rin tayo makatakas sa mga kasalanan. Ang sabi sa Biblia, kung wala ang kabanalan, ‘di natin makikita ang Panginoon. Nakakalito. Makakapasok ba ako sa kaharian ng Diyos, kung ako ay paulit-ulit na nagkakasala? Sa website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, ang sabi, ginagawa ng Diyos ang paghatol sa mga huling araw. Tungkol sa pagtakas sa makasalanang kalikasan at pagpasok sa kaharian.”

Ito ang ibinahagi ni Brother Chen: “Para maunawaan natin, alamin muna natin ang ibig sabihin ng ‘pagiging naligtas’. Sa Kapanahunan ng Kautusan, lumayo ang mga tao sa Diyos at nawalan ng takot sa Kanya. At dahil ‘di na sila sumusunod at patuloy na nagkakasala, lahat sila ay nalagay sa panganib na maparusahan ng kamatayan. Nagkatawang-tao ang Diyos, at kinalaunan ay ipinako ng mga tao sa krus si Jesus bilang handog sa kasalanan para iligtas ang mga tao sa kamatayan na itinakda ng batas. Tinubos Niya tayo, mula sa mga kasalanan natin. Kaya, ang dapat lang nating gawin ay magdasal at, humingi ng tawad sa ngalan ng Panginoong Jesus, at patatawarin tayo. Matatamasa natin ang mga biyaya ng Diyos nang hindi mapaparusahan. Yon ang ibig sabihin ng, pagiging ligtas sa Kapanahunan ng Biyaya. Ang ibig sabihin, Napatawad na tayo sa mga kasalanan natin, kaya hindi na tayo parurusahan pa ng kamatayan. Ang kasalanan natin, ‘di na nakikita ng Diyos. Pero hindi ‘yon nangangahulugang ‘di na tayo makasalanan, o hindi na tayo nagkakasala sa Diyos. Ang pagiging naligtas ay ‘di nangangahulugang wala na tayong katiwalian at malinis na. Hindi rin nangangahulugan na makakapasok na tayo sa kaharian ng Diyos. Para maging nalinis tayo, kailangan nating tanggapin ang paghatol ng Diyos sa mga huling araw.”

At sa tulong ni Brother Chen, naintindihan ko na ang pagiging “naligtas” natin na nabasa natin sa Roma, ay ang pagtanggap natin sa pagliligtas sa ‘tin ng Panginoong Jesus at na hindi na tayo papatayin. Pero hindi iyon pagiging nadalisay na. May katotohanan dito na kailangan nating alamin.

May binasa si Brother Chen mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos. “Sa panahong iyon, ang gawain ni Jesus ay ang gawain ng pagtubos sa buong sangkatauhan. Ang mga kasalanan ng lahat ng naniwala sa Kanya ay pinatawad; basta’t ikaw ay naniniwala sa Kanya, ikaw ay Kanyang tutubusin; kung ikaw ay naniniwala sa Kanya, wala ka na sa pagkakasala, ikaw ay pinawalang-sala na sa iyong mga kasalanan. Ito ang kahulugan ng maligtas, at mapawalang-sala ng pananampalataya. Ngunit sa mga naniwala, mayroon pa ring nanatiling mga mapanghimagsik at sumalungat sa Diyos, at kailangan pa ring dahan-dahang alisin. Ang kaligtasan ay hindi nangahulugan na ang tao ay lubusan nang nakamit ni Jesus, kundi na ang tao ay wala na sa kasalanan, na siya ay pinatawad na sa kanyang mga kasalanan. Basta’t ikaw ay naniniwala, hindi ka na kailanman nasa kasalanan pa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 2). “Ang tao ay … pinatawad sa kanyang mga kasalanan, ngunit ang gawain ng kung paano maiwawaksi ang tiwaling maka-satanas na disposisyon sa loob ng tao ay hindi pa nagawa. Ang tao ay nailigtas lamang at napatawad sa kanyang mga kasalanan dahil sa kanyang pananampalataya, ngunit ang makasalanang kalikasan ng tao ay hindi naalis at nanatili pa rin sa kanyang kalooban. Ang mga kasalanan ng tao ay napatawad sa pamamagitan ng Diyos na nagkatawang-tao, ngunit hindi ito nangangahulugan na ang tao ay wala nang kasalanan sa kalooban niya. Ang mga kasalanan ng tao ay maaaring mapatawad sa pamamagitan ng handog para sa kasalanan, ngunit walang paraan ang tao para lutasin ang suliranin kung paano siya hindi na muling magkakasala at kung paanong ang kanyang makasalanang kalikasan ay ganap na maiwawaksi at mababago. Ang mga kasalanan ng tao ay napatawad dahil sa gawain ng pagpapapako sa krus ng Diyos, ngunit ang tao ay patuloy na namuhay sa dati niyang tiwaling maka-satanas na disposisyon. Dahil dito, ang tao ay dapat na ganap na mailigtas mula sa kanyang tiwaling maka-satanas na disposisyon upang ang makasalanang kalikasan ng tao ay maaaring ganap na maiwaksi at hindi na kailanman muling mabubuo, at sa gayon ay tinutulutang mabago ang disposisyon ng tao. Kakailanganin nito na maunawaan ng tao ang landas ng paglago sa buhay, ang daan ng buhay, at ang daan upang baguhin ang kanyang disposisyon. Kakailanganin din na ang tao ay kumilos alinsunod sa landas na ito, nang sa gayon ang disposisyon niya ay unti-unting mababago at makakapamuhay siya sa ilalim ng sikat ng liwanag, upang ang lahat ng ginagawa niya ay maging kaayon ng kalooban ng Diyos, upang maiwaksi niya ang kanyang tiwaling maka-satanas na disposisyon, at upang makalaya siya mula sa impluwensya ng kadiliman ni Satanas, at sa gayon ay ganap na makalaya mula sa kasalanan. Saka lamang matatanggap ng tao ang ganap na kaligtasan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 4). “Bagama’t maraming gawaing ginawa si Jesus sa tao, kinumpleto lamang Niya ang pagtubos sa buong sangkatauhan at naging handog dahil sa kasalanan ng tao; hindi Niya inalis ang lahat ng tiwaling disposisyon ng tao. Ang lubos na pagliligtas sa tao mula sa impluwensya ni Satanas ay hindi lamang kinailangan ni Jesus na maging handog dahil sa kasalanan at pasanin ang mga kasalanan ng tao, kundi kinailangan din ng Diyos na gumawa ng mas malaki pang gawain upang ganap na alisin sa tao ang kanyang maka-Satanas na tiwaling disposisyon. Kaya nga, ngayong napatawad na ang tao sa kanyang mga kasalanan, nagbalik na ang Diyos sa katawang-tao upang akayin ang tao tungo sa bagong kapanahunan, at sinimulan ang gawain ng pagkastigo at paghatol. Ang gawaing ito ay naghatid sa tao sa isang mas mataas na dako. Lahat ng nagpapasakop sa Kanyang kapamahalaan ay magtatamasa ng mas mataas na katotohanan at tatanggap ng mas malalaking pagpapala. Tunay silang mabubuhay sa liwanag, at matatamo nila ang katotohanan, ang daan, at ang buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita).

Matapos itong basahin, ang sabi ni Brother Chen, “Malinaw na sinasabi sa mga salita ng Diyos ang dahilan ng gawain Niya ng paghatol. Ginawa ng Panginoong Jesus ang pagtubos noong Kapanahunan ng Biyaya. At kahit napatawad na tayo sa mga kasalanan natin, ang makasalanang kalikasan natin, talagang nakabaon, at mayroon pa rin tayong satanikong disposisyon. Nagsisinungaling tayo’t nandaraya para makinabang. Mainggitin tayo at napopoot sa kapwa. Sumusunod tayo sa mga makamundong kalakaran, tayo ay sakim at hindi patas. Kapag hindi nalutas ang ating satanikong kalikasan, puwede tayong magkasala sa Diyos. Sabi ng Panginoong Jesus, ‘Katotohanan, katotohanang sinasabi Ko sa inyo, Ang bawa’t nagkakasala ay alipin ng kasalanan. At ang alipin ay hindi nananahan sa bahay magpakailanman: ang anak ang nananahan magpakailanman’ (Juan 8:34–35). Ang Diyos ay banal, matuwid ang disposiyon at ‘di nagpapalagpas ng pagkakasala. Pano Niya hahayaan na makapasok sa kaharian Niya ang mga tao na patuloy na nagkakasala? Kaya naman, nagkatawang-tao uli ang Diyos sa mga huling araw, para iligtas ang sangkatauhan. Nagpapahayag Siya ng katotohanan para hatulan, at dalisayin ang tao batay sa gawain ng pagtubos. Para tuluyan na tayong makalaya sa kasalanan, maging malinis at, makapasok sa kaharian ng Diyos. Pagtupad ‘to sa propesiya ng Panginoong Jesus: ‘Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan’ (Juan 16:12–13). ‘Siya na nagtatakwil sa Akin, at hindi tumatanggap sa Aking mga salita, ay mayroong isang hahatol sa kanya: ang salitang Aking sinalita, ay siyang sa kanya’y hahatol sa huling araw’ (Juan 12:48). At ang sabi sa 1 Peter: ‘Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos’ (1 Pedro 4:17). Kung aasa lang sa gawain ng pagtubos sa Kapanahunan ng Biyaya, nang hindi tatanggapin ang paghatol sa mga huling araw, hindi malulutas kailanman ang ugat ng pagiging makasalanan natin. Ang pagtanggap lang sa paghatol ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, ang lilinis ng katiwalian natin para tayo makapasok sa kaharian ng Diyos.”

Naliwanagan ang puso ko sa pakikinig ko kay Brother Chen. Naiintindihan ko na kung bakit ‘di ako makaiwas sa kasalanan kahit magdasal ako nang magdasal, magbasa ng Biblia o pigilan ang sarili ko. Hindi pa kasi nabubunot ang ugat ng pagiging makasalanan ko. Hindi ko pa kasi naranasan ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw! Pa’no nakakapagdalisay, nakakapagbago, at nakakaligtas ng mga tao, ang gawain ng paghatol ng Diyos? Tinanong ko talaga sa kanya ang bagay na ‘yon na gumugulo sa’kin.

Nagbasa siya ng iba pang salita ng Makapangyarihang Diyos. “Ang Cristo ng mga huling araw ay gumagamit ng iba’t ibang katotohanan para maturuan ang tao, para ibunyag ang diwa ng tao, at suriin ang kanyang mga salita at gawa. Ang mga salitang ito ay binubuo ng iba’t ibang katotohanan, gaya ng tungkulin ng tao, paano dapat sundin ng tao ang Diyos, paano dapat maging tapat ang tao sa Diyos, paano dapat isabuhay ng tao ang normal na pagkatao, gayundin ang karunungan at disposisyon ng Diyos, at iba pa. Ang mga salitang ito ay nakatuon lahat sa diwa ng tao at sa kanyang tiwaling disposisyon. Partikular na, yaong mga salitang naglalantad kung paano tinatanggihan ng tao ang Diyos ay sinasabi patungkol sa kung paano kinakatawan ng tao si Satanas, at naging puwersa ng kaaway laban sa Diyos. Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos. Ang idinudulot ng gawain ng paghatol ay ang pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa katotohanan tungkol sa kanyang sariling pagkasuwail. Ang gawain ng paghatol ay nagbibigay-daan sa tao na magtamo ng malawak na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa layunin ng gawain ng Diyos, at sa mga hiwagang hindi niya maunawaan. Tinutulutan din nito ang tao na makilala at malaman ang kanyang tiwaling diwa at ang mga ugat ng kanyang katiwalian, gayundin para matuklasan ang kapangitan ng tao. Ang mga epektong ito ay bunga lahat ng gawain ng paghatol, sapagkat ang diwa ng gawaing ito ay ang mismong gawain ng pagbubukas ng katotohanan, ng daan, at ng buhay ng Diyos sa lahat ng may pananampalataya sa Kanya. Ang gawaing ito ay ang gawain ng paghatol na ginagawa ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan). Nagpatuloy si Brother Chen, sa kanyang pagbabahagi sa aming naro’n. “Inihahayag ang katotohanan sa mga huling araw para hatulan at linisin tayo. Inihayag ng Makapangyarihang Diyos ang lahat ng katotohanang nagliligtas sa tao, at maintindihan ang misteryo sa plano Niya sa pagligtas sa sangkatauhan, at nang maisiwalat din ang ugat ng kasamaan at kadiliman, kung pa’no tayo tinitiwali ni Satanas at pa’no tayo inililigtas ng Diyos, ang katotohanan sa katiwalian ni Satanas, ang satanikong kalikasan ng tao na lumaban sa Diyos at kung anu-anong satanikong disposisyon, kung pano nalilinis ang tao sa paghatol, pagkastigo, mga pagsubok, at sa pagpipino ng salita ng Diyos, at iba pa. Matapos tayong dumaan sa paghatol at pagkastigo, ang pakiramdam natin ang paghatol ng salita ng Diyos sa sangkatauhan ay maihahalintulad sa isang matalas na espada, ibinubunyag ang pagiging suwail natin, ang ating katiwalian, at mga maling motibo natin. Ipinapakita sa atin na naging tiwali na tayo dahil kay Satanas. Puno tayo ng satanikong disposisyon, gaya ng kayabangan, panlilinlang, kasamaan at kabagsikan. Wala tayong anumang wangis ng tao. Kahit nagsasakripisyo tayo para sa Diyos, ginagawa lang natin ‘yon para makapasok sa kaharian N’ya. Ginagawa lang natin ‘yon para makuha natin ang biyaya Niya. ‘Di natin ginagawa bilang pagsunod para masiyahan S’ya. Kapag nagkakaro’n tayo ng malalaking problema, o may sakuna sa buhay natin, sinisisi natin ang Diyos at di tayo talagang nagpapasakop sa Kanya. Kung tayo ay may kakayahan o may tagumpay sa ‘ting tungkulin, ipinagyayabang natin para ang ibang tao, tingalain tayo. Nanenermon pa tayo. Pag di ayon sa pagkaunawa natin ang gawain at salita ng Diyos, hinuhusgahan at ‘di natin S’ya sinusunod. Wala tayong takot sa Diyos. Pag nilalantad tayo ng mga salita ng Diyos at ng katotohanan, nahihiya tayo, na parang walang mapagtaguan. Nagsisisi tayo at naiinis tayo sa sarili natin. Hindi natin gustong ipamuhay ang ating tiwaling disposisyon. At hindi lang ‘yon, naiintindihan natin ang matuwid na disposisyon ng Diyos at lumalaki ang paggalang natin sa Kanya. Tinatanggap na natin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos. At isinasagawa natin ang katotohanan. Magbabago na rin ang disposisyon natin sa buhay natin. Makakamit natin ‘yon kapag naranasan na natin ang paghatol ng Diyos sa mga huling araw.”

Nakatulong sa’kin ang paliwanag n’ya. Naantig ako sa mga sinabi n’ya. Nakita ko kung ga’no kahalaga ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, kung pa’no Niya ipahayag ang katotohanan para hatulan ang tao. Lahat ‘yon ay para linisin tayo’t ganap na iligtas. Hindi malilinis ang tiwali nating disposisyon kung hindi tayo daranas ng paghatol ng Diyos. At hindi tayo magiging karapat-dapat sa kaharian ng Diyos. Tapos ng ilang araw ng pagbabahagi, alam ko nang ang Makapangyarihang Diyos, ay ang Panginoong Jesus na nagbalik. At ang mga salita N’ya, ay ang mga salita ng Banal na Espiritu sa mga iglesia. Tinanggap ko na ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Matagal na rin akong mananampalataya, pero hindi ko maiwasang mabitag sa kasalanan. Pero ngayon, nahanap ko na ang daan tungo sa pagdadalisay at ganap na kaligtasan. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

3. Pagtuklas sa Misteryo ng Paghatol

Ni Enhui, Malaysia

Ang pangalan ko ay Enhui; Ako ay 46 na taong gulang. Nakatira ako sa Malaysia, at 27 taon na akong mananampalataya sa Panginoon. Noong Oktubre 2015, lumipat ako sa isa pang lungsod para magtrabaho. Ang mga kasamahan ko ay mayroon nang Facebook, na ginagamit nila para sa pagcha-chat, paghahanap ng mga bagong kaibigan, at pagpo-post. Nang makita nila na wala akong account sa Facebook, ginawan nila ako nito, at unti-unti kong natutuhan kung paano mag-online at gamitin ito. Kapag may oras ako, tinitingnan ko ang mga pino-post ng ilang kapatid na lalaki at babae sa Panginoon at ibinabahagi ko ang mga ito at nila-like ang mga ito. Kung minsan nagpo-post ako tungkol sa pagbibigay-papuri sa Panginoon o ibinabahagi ang biyaya ng Panginoon sa mga tao sa aking friends group. Talagang kasiya-siya ang bawat araw.

Isang araw noong Pebrero 2016 nang nag-browse ako sa profile ng isa sa aking mga kaibigan sa Facebook, nakita ko ang post na ito: “Tinalakay namin ngayon sa aming grupo ang paksa tungkol sa paghatol. Magkakaiba kaming lahat sa mga bagay na sinabi namin ngunit nagkaisa kami sa mahahalagang bagay. Sinabi ng isa: ‘Kung hindi ko nauunawaan ang isang bagay, hindi ako naglalakas-loob na magsalita ng mga bagay na walang kabuluhan—ito ay isang bagay na gagawin ng Diyos sa hinaharap at huwag nating tangkaing magpadalus-dalos sa pagbibigay ng mga haka-haka.’ Sinabi pa ng isa: ‘Sinasabi sa Awit 75:2 “Pagka aking nakamtan ang takdang kapanahunan, hahatol ako ng matuwid.” Itinatala ng Diyos ang lahat ng bagay na ginagawa ng bawat tao, kaya kapag bumalik ang Panginoong Jesus para hatulan ang lahat ng tao, ihahayag Niya sa lahat ang mga gawa natin, gaya sa isang pelikula na panonoorin. Kaya dapat tayong laging maging matuwid sa ating pag-uugali at talagang huwag kailanman gumawa ng masama nang sa gayon hindi tayo hatulan ng Diyos at itapon sa impiyerno.’ Sinabi naman ng isa: ‘Sinasabi sa Biblia: “At nakita ko ang isang malaking luklukang maputi, at ang nakaluklok doon, na sa kaniyang harapan, ang lupa at ang langit ay tumakas; at walang nasumpungang kalalagyan nila. At nakita ko ang mga patay, malalaki at maliliit, na nangakatayo sa harapan ng luklukan; at nangabuksan ang mga aklat: at nabuksan ang ibang aklat, na siyang aklat ng buhay: at ang mga patay ay hinatulan ayon sa mga bagay na nasusulat sa mga aklat, ayon sa kanilang mga gawa” (Pahayag 20:11–12). Makikita natin mula sa mga banal na kasulatan na kapag bumalik ang Panginoong Jesus sa mga huling araw, maglalagay Siya ng isang higanteng mesa sa kalangitan, uupo sa may likurang bahagi nito, at bubuksan ang mga aklat. Pagkatapos, kasama ang buong sangkatauhan na nakaluhod sa lupa, tatawagin Niya ang pangalan ng bawat indibiduwal at hahatulan ang bawat isa sa kanila nang paisa-isa ayon sa kanilang mga gawa. Ang mabubuting tao ay dadalhin ng Panginoon sa kaharian ng langit, samantalang ang masasama ay itatapon sa impiyerno.’”

Pagkatapos basahin ang post na ito nanatili ako sa aking pagkakaupo, at inilarawan sa aking isipan ang imahe ng Panginoong Jesus na hinahatulan ang sangkatauhan: Nakaupo ang Panginoon sa isang trono, ang mga tao ay nakaluhod lahat sa harapan ng Kanyang mesa at nagtatapat sa lahat ng kanilang mga kasalanan para hatulan ng Diyos, at ipinadadala ng Panginoon ang bawat isa sa kanila sa langit o sa impiyerno ayon sa kanilang mga gawa. Pinag-isipan ko kung gaano ako naging matapat na tagasunod ng Panginoon sa loob ng mahigit 20 taon at nagsikap na gawin ang lahat ng aking makakaya na isagawa ang Kanyang mga turo. Naniwala ako na makikita ng Panginoon ang aking katapatan at dadalhin ako sa kaharian ng langit. Gayunpaman nang pag-isipan ko ito nang paulit-ulit, bigla kong naisip ang isang ideya: Ngayong alam ko na kung paano gamitin ang Internet, magsaliksik kaya ako tungkol sa “paghatol” at tingnan kung ano ang lalabas? Nagbukas ako ng isang browser at tinayp ang salita; Hindi ko na maalala kung anong link ang naklik ko pero sa aking pagkamangha, lumabas ang pangungusap na ito: “Ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ang Liwanag ng Kaligtasan ng Tao.” Kaagad akong lalong naging interesado dito, kaya nagpunta ako sa website para magbasa pa. Habang naglo-load ang website narinig ko ang himnong ito na kapwa kasiya-siya at naghihikayat ng pag-iisip: “Ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ang Liwanag ng Kaligtasan ng Tao.” Kasama sa mga titik ang: “… Sa kanyang buhay, kung nais ng tao na malinis at makamtan ang mga pagbabago sa kanyang disposisyon, kung nais niya na isabuhay ang isang makabuluhang buhay, at tuparin ang kanyang tungkulin bilang isang nilalang, kung gayon dapat niyang tanggapin ang pagkastigo at paghatol ng Diyos, at hindi dapat hayaan ang pagdisiplina ng Diyos at pagpalo ng Diyos na lumisan mula sa kanya, upang maaari niyang mapalaya ang kanyang sarili mula sa pagmamanipula at impluwensya ni Satanas, at mamuhay sa liwanag ng Diyos. Kilalanin mo na ang pagkastigo at paghatol ng Diyos ay ang liwanag, at ang liwanag ng kaligtasan ng tao, at na walang higit na mabuting pagpapala, biyaya o pag-iingat para sa tao” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin).

Pinagnilayan ko ang mga titik nang matapos ang himno; nadama kong lubos na nakakaantig ito. Nagsimula kong isipin: “Ang pagkastigo at paghatol ba ng Diyos ang liwanag ng kaligtasan natin? Ito ba ang pinakadakilang pangangalaga at biyaya sa sangkatauhan? Paano namin mauunawaan ito? Kung nais ng mga tao na madalisay at mamuhay nang may kabuluhan, ibig bang sabihin nito ay kailangan nilang tanggapin ang pagkastigo at paghatol ng Diyos?” Habang pinag-iisipan ko ang mga titik na ito, maraming tanong ang nagpabalik-balik sa aking isipan. Naisip ko rin: “Kung hahatulan ng Diyos ang tao, hindi ba’t makukundena ang tao? At paanong ang paghatol ay naging liwanag ng kaligtasan?” Gustung-gusto kong malaman ito at lalo pa akong naging interesado dahil wala pa akong naririnig na ganitong bagay noon. Bagama’t ang paghatol na binabanggit sa himno ay hindi ayon sa nauunawaan ko tungkol sa paghatol, hindi pa rin malinaw sa akin na mayroon talagang malalim na kahalagahan ang paghatol, at may kaugnayan sa hinaharap at kapalaran ng tao. Nang tingnan ko kung saan galing ang himno, nakita ko na mula ito sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, kaya nagpunta ako sa kanilang website. Nakita ko na hindi lamang naiiba at nakalulugod tingnan ang homepage, ngunit marami at iba-iba ang nilalaman nito. May mga bagay na pakikinggan, mga bagay na babasahin, mga kanta, mga talakayan at napakaraming iba pang mga bagay. Naisip ko sa aking sarili: “Bakit walang nakapagsabi sa akin tungkol sa website na ito? Napakaganda nito, hindi kaya dahil hindi pa nila natatagpuan ito kaya walang nagbabahagi nito?” Nagklik ako sa link na “Books” at habang inii-scroll ko pababa ang listahan nakita ko ang pamagat na ito: Mga Patotoo ng mga Karanasan sa Pagpasok sa Buhay. Nang iklik ko ito, nakita ko na ang karamihan sa mga ito ay patotoo tungkol sa paghatol ng Diyos, halimbawa: “Iniligtas Ako ng Paghatol at Pagkastigo ng Diyos,” “Ang Paghatol at Pagkastigo ng Diyos ay Dakilang Kaligtasan para sa Akin,” “Nakita Ko ang Pagmamahal ng Diyos sa Kanyang Paghatol at Pagkastigo,” “Pinukaw ng Paghatol at Pagkastigo ng Diyos ang Aking Makasalanang Puso,” “Inilalagay Ako ng Paghatol at Pagkastigo ng Diyos sa Tamang Landas.” Malapit na ang oras para pumasok ako sa trabaho, kaya ang nagawa ko na lamang ay tingnan nang mabilis ang ilan sa mga patotoong ito. Ang mga ito ay isinulat ng lahat ng mananampalataya na nagkukuwento kung paano nadalisay ang kanilang tiwaling mga disposisyon, at naglalahad din ng tungkol sa kanilang mga kahinaan, katiwalian, maling pagkaunawa sa pananampalataya, atbp., at kung paano bahagyang nabago ang mga ito sa pamamagitan ng mga salita ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos. Dahil dito mas lalo pa akong naging interesado na malaman ang tungkol sa “Ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ang Liwanag ng Kaligtasan ng Tao.” Hindi kaya ang paghatol na iyan ay hindi tungkol sa pagkukundena? Na hindi ito tungkol sa pagpapasiya sa katapusan ng bawat tao? Talagang naguluhan na ako, at alam ko na kailangan kong malaman kung ano nga ba talaga ang tungkol sa “Ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ang Liwanag ng Kaligtasan ng Tao.” Naisip ko sa huli na marahil malaki ang naitutulong ng aklat na Mga Patotoo ng mga Karanasan sa Pagpasok sa Buhay para sa mga miyembro ng iglesia nila, at na dapat ko itong pag-aralan. Pero kakaunti na lang ang oras, kaya pinatay ko na ang computer at pumasok na sa trabaho.

Nang gabing iyon pabaling-baling ako sa aking higaan, hindi ako makatulog; patuloy na sumasagi sa isipan ko ang website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. At lalong hindi mawala sa isip ko ang pangungusap na “Ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ang Liwanag ng Kaligtasan ng Tao,” at talagang gusto kong malaman kung ano ang kahulugan ng “paghatol.”

Gumising ako nang maaga kinabukasan, binuksan ang website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at nagsimulang magsaliksik para sa salitang “paghatol.” Nakakita ako ng isang artikulo na may pamagat na “Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan,” binuksan ko ito, at binasa ang mga salitang ito: “Sa paghatol na nagsisimula sa bahay ng Diyos na nasabi sa mga nagdaang panahon, ang ‘paghatol’ sa mga salitang ito ay tumutukoy sa paghatol na ginagawa ng Diyos ngayon sa mga lumalapit sa harap ng Kanyang luklukan sa mga huling araw. Marahil ay may mga naniniwala sa ganoong higit-sa-karaniwang mga naguguni-guni gaya ng, sa pagdating ng mga huling araw, magtatayo ang Diyos ng malaking mesa sa mga kalangitan, na kung saan ang isang puting tapete ay ilalatag, at pagkatapos, nakaupo sa isang dakilang luklukan na ang lahat ng mga tao ay nakaluhod sa lupa, ibubunyag Niya ang mga kasalanan ng bawat tao at doon ay malalaman kung sila ay aakyat sa langit o itatapon sa lawa ng nagniningas na apoy at asupre. Anuman ang mga naguguni-guni ng tao, hindi nito mababago ang diwa ng gawain ng Diyos. Ang mga naguguni-guni ng tao ay walang iba kundi ang mga nabubuong kaisipan ng tao at nanggagaling sa utak ng tao, binuo at pinagtagni-tagni mula sa mga nakita at narinig ng tao. Samakatuwid Aking sinasabi, gaano man kaganda ang mga larawang naisip, ang mga ito ay mga iginuhit lamang na karikatura, at hindi maaaring humalili sa plano ng gawain ng Diyos. Kung tutuusin, ang tao ay nagawa nang tiwali ni Satanas, kaya papaano niya maaarok ang mga iniisip ng Diyos? Hinahaka ng tao na ang gawain ng paghatol ng Diyos ay talagang kamangha-mangha. Naniniwala ang tao na dahil ang Diyos Mismo ang nagsasagawa ng gawain ng paghatol, kung gayon ang gawaing ito ay may pinakapambihirang sukat, at hindi mauunawaan ng mga mortal, at aalingawngaw hanggang sa mga kalangitan at yayanigin ang lupa; kung hindi, papaano ito magiging gawain ng paghatol ng Diyos? Naniniwala siya na dahil ito ay gawain ng paghatol, kung gayon ang Diyos ay dapat na maging lalong kapita-pitagan at maringal habang Siya ay gumagawa, at yaong mga hinahatulan ay dapat na nagpapalahaw sa pag-iyak at nakaluhod na nagmamakaawa. Ang ganoong mga tagpo ay tiyak na kagila-gilalas at masyadong nakapupukaw…. Naguguni-guni ng bawat tao na mapaghimala ang gawain ng paghatol ng Diyos. Alam mo ba, gayunman, na, noong matagal nang sinimulan ng Diyos ang Kanyang gawain ng paghatol sa tao, nananatili kang tulog na tulog? Na, sa oras na inaakala mong ang gawain ng paghatol ng Diyos ay pormal nang nagsimula, nabago na ng Diyos ang langit at lupa? Sa oras na iyon, malamang ay noon mo pa lamang naintindihan ang kahulugan ng buhay, nguni’t ang walang-awang gawain ng pagpaparusa ng Diyos ay magdadala sa iyo, na natutulog pa ring mahimbing, sa impiyerno. Saka mo lamang biglang mapagtatanto na ang gawain ng paghatol ng Diyos ay natapos na.” Talagang namangha ako sa mga salitang ito. Napakawasto ang inihayag ng mga ito tungkol sa kaibuturan ng isipan at mga pananaw ng tao tungkol sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw—talagang makatotohanan at praktikal din ang mga ito. Naisip ko, “Hindi kaya imahinasyon ko lamang ang ideyang pinanghahawakan ko tungkol sa paghatol sa kalangitan? Ipinapakita sa siping ito na iniisip lahat ng tao na puno ng misteryo at kababalaghan ang gawain ng paghatol ng Diyos. Isinasaad din dito na noon pa nagsimula ang gawain ng paghatol at magwawakas sa lalong madaling panahon, at hinihikayat nito ang mga tao na huwag magsayang ng oras sa paghahanap ng pagpapakilala ng Diyos. Tinig kaya iyon ng Diyos?” Ang kaisipang iyan ay nakabagabag sa akin at talagang gusto kong malinaw na maunawaan ang tunay na kahulugan ng paghatol ng Diyos. Gayunpaman napakaraming nilalaman ng website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at noong panahong iyon hindi ko alam kung saan magsisimulang maghanap, kaya nagpasiya akong hanapin ang mismong mga miyembro ng iglesia at subukan kung matutulungan nila akong maunawaan ang mga bagay-bagay.

Gamit ang online chat function sa website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, nagpadala ako ng mensahe na sinasabi sa kanila na interesado akong matuto pa tungkol sa paghatol. Isang tao ang kaagad na sumagot sa akin, at ipinakilala ang dalawang kapatid na babae mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na kumontak sa akin: sina Liu Hui at Li Mei. Sa pag-uusap namin, natuklasan ko na ang dalawang kapatid na babaeng ito ay hayagan at tapat makipag-usap, at masyadong prangka; gusto ko silang maka-chat nang masinsinan. Sinabi ko sa kanila: “Gustung-gusto ko ang website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Naroon ang lahat ng klase ng mga espirituwal na aklat, mga himno na nagpupuri, mga music video, mga pelikulang tungkol sa ebanghelyo, pagbigkas ng mga salita ng Diyos, at marami pa. Marami talagang nakapaloob roon, pero hindi ko talaga maunawaan ang kahulugan ng paghatol ng Diyos. Kababasa ko lang ng ‘Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan’ na tila nagsasabi na nagsimula na ang gawain ng paghatol ng Diyos at na ang ideya tungkol sa paghatol sa langit ay bunga lamang ng mga pagkaunawa at imahinasyon ng tao. Medyo kakaiba ito sa karaniwan kong nauunawaan tungkol sa paghatol. Maaari bang ibahagi ninyo sa akin ang nauunawaaan ninyo tungkol dito?”

Sumagot si Sister Liu: “Purihin ang Diyos! Magsaliksik at magbahagi tayo nang magkakasama! Ganyan din ang naisip ko noon, naniniwalang ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw ay gagawin sa langit. Ngunit matapos basahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at pagbabahagi kasama ang mga kapatid na lalaki at babae sa iglesia napagtanto ko na sariling pagkaunawa ko lamang ito, sariling imahinasyon ko. Gagawin man ang gawain ng paghatol ng Diyos sa langit o sa lupa ay malinaw na nakasaad sa ilan sa mga propesiya sa Biblia. Halimbawa, sinasabi sa Pahayag 14:6–7: ‘At nakita ko ang ibang anghel na lumilipad sa gitna ng langit, na may mabuting balita na walang hanggan upang ibalita sa mga nananahan sa lupa, at sa bawa’t bansa at angkan at wika at bayan; At sinasabi niya ng malakas na tinig, Matakot kayo sa Dios, at magbigay kaluwalhatian sa kaniya; sapagka’t dumating ang panahon ng kaniyang paghatol: at magsisamba kayo sa gumawa ng langit at ng lupa at ng dagat at ng mga bukal ng tubig.’ Sinasabi sa Awit 96:13: ‘Sapagka’t Siya’y dumarating: sapagka’t Siya’y dumarating upang hatulan ang lupa: Kanyang hahatulan ng katuwiran ang sanlibutan, at ng Kanyang katotohanan ang mga bayan.’ Sa Juan 9:39 sinasabi dito: ‘Sa paghatol ay naparito ako sa sanglibutang ito, upang ang mga hindi nakakakita ay mangakakita.’ Binabanggit sa mga talatang ito ng Biblia na ‘na may walang-hanggang ebanghelyo upang ipangaral sa mga nananahan sa lupa,’ ‘sapagka’t Siya’y dumarating upang hatulan ang lupa’ at ‘Sa paghatol ay naparito ako sa sanglibutang ito.’ Mula rito makikita natin na sa mga huling araw, kinakailangang ang Diyos mismo ang pumarito sa lupa, at paparito Siya sa lupa upang gawin ang gawain ng paghatol, upang hatulan ang lahat ng tao at lahat ng bansa. Bukod pa rito, mula sa pagbabasa ng Biblia nalaman natin na bago pa nilikha ng Diyos ang sangkatauhan ay nilikha Niya ang kalangitan at ang lupa at lahat ng bagay upang makapaghada para sa atin ng isang angkop na lugar na titirhan. Pagkatapos ay nilikha ng Diyos ang sangkatauhan at pinlano ang paninirahan natin dito sa lupa, hindi sa langit. Kaya paano tayo maaaring makaakyat sa langit? Walang pagpipilian ang tiwaling sangkatauhan kundi ang tanggapin ang paghatol ng Diyos dito sa lupa. At isa pa, nakatala sa Aklat ng Pahayag na nakakita si Juan ng isang malaking puting trono sa kalangitan sa pulo ng Patmos. Sa katunayan, isa lamang ito sa mga pangitain ni Juan, ngunit literal na binigyang-kahulugan ito ng mga tao na sa pagbabalik ng Diyos sa mga huling araw ay Kanyang hahatulan ang mga tao sa langit. Ito ay pawang sariling pagkaunawa at imahinasyon lamang natin, at maling pagpapakahulugan sa mga propesiya—hindi talaga ito ang realidad ng gawain ng Diyos.”

Namangha ako sa aking narinig: Binasa ko ang lahat ng talata sa Biblia na ibinahagi ng kapatid na babae sa akin, kaya bakit hindi ko napansin ang tunay na kahulugan ng mga salitang iyon? Oo! Nilikha ng Diyos ang tao para manirahan sa lupa, kaya paano tayo maaaring makaakyat sa langit? Ang pananampalataya ko ay talagang puno ng kalabuan at kamangmangan!

Pagkatapos ay ganito ang ibinahagi sa akin ni Sister Li Mei: “Sa mga huling araw hindi lamang nagkatawang-tao ang Diyos upang gawin ang gawain ng paghatol sa lupa, ngunit nagsimula na noon pa man ang Kanyang gawain at matatapos sa lalong madaling panahon. Ang gawain ng paghatol ng Diyos ay hindi ginawa sa langit tulad ng akala ng mga tao, at hindi direktang kinukundena ang mga tao tulad ng paniniwala nila. Sa katunayan, bago matapos ang gawain ng paghatol ng Diyos, lahat ng yaong lumalapit sa harapan ng trono ng Diyos ay ang mga yaong maaaring hatulan, subukan, at linisin ng mga salita ng Diyos. Lahat ng yaong tumatanggap ng paghatol ng Diyos at dinadalisay ay dadalhin ng Diyos sa Kanyang kaharian. Gayunpaman para sa mga yaong hindi tumatanggap ng paghatol ng mga salita ng Diyos, yamang ang kanilang makasalanang kalikasan ay hindi nahatulan at nalinis ng Diyos, patuloy silang mabubuhay sa kasalanan, patuloy na mananatiling nagkakasala. Sila ay magsisinungaling, manloloko, maghihimagsik laban sa Diyos at susuwayin ang Diyos. Sila ay lilipulin sa impiyerno para sa kanilang mga kasalanan—ito ang tunay na pagpapakilala ng matuwid na disposisyon ng Diyos. Tayo na mga sumunod sa Panginoon sa loob ng maraming taon ay naranasan nang matindi na bagama’t natubos tayo mula sa ating mga kasalanan dahil sa ating pananampalataya, ang problema tungkol sa ating makasalanang kalikasan ay hindi pa nalulutas. Sinusunod natin ang Panginoon, ngunit kasabay nito madalas nating sinusuway ang mga turo ng Panginoon at binibigyang-laya ang pagnanasa ng ating laman na gumawa ng mga kasalanan tulad ng pagsisinungaling, panloloko, pakikipagtsismisan, at pagnanais na maging bantog at yumaman. Nauuhaw tayo sa mga bagay na walang kapararakan at sinusunod ang masasamang kalakaran ng materyal na mundo. At marami pang iba. Lalo na kapag dumaranas tayo ng mga pagsubok, mga aksidente, at mga kalamidad, hindi natin nauunawaan ang Diyos, at sinisisi natin Siya, at ipinagkakanulo rin Siya. Masasabi nating nabubuhay tayo na patuloy na nagkakasala at pagkatapos ay nagtatapat ng ating mga kasalanan, ngunit hindi natin kailanman iwinawaksi ang mga tanikala ng ating makasalanang kalikasan. Sinasabi sa Biblia: ‘Kung walang kabanalan, walang taong makakakita sa Panginoon’ (Mga Hebreo 12:14). Paano makakapasok sa kaharian ng Diyos ang mga taong kasintiwali natin? Sinabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Ang isang makasalanang tulad mo, na katutubos pa lang, at hindi pa nabago, o nagawang perpekto ng Diyos, makakaayon ka ba ng puso ng Diyos? Para sa iyo, na ang dating ikaw pa rin, totoo na ikaw ay iniligtas ni Jesus, at na ikaw ay hindi itinuturing na isang makasalanan dahil sa pagliligtas ng Diyos, ngunit hindi ito nagpapatunay na ikaw ay hindi makasalanan, at hindi marumi. Paano ka magiging banal kung hindi ka pa nababago? Sa iyong kalooban, puno ka ng karumihan, sakim ka at masama, ngunit ninanais mo pa ring bumaba na kasama ni Jesus—hindi ka ganoon kasuwerte! Nalaktawan mo ang isang hakbang sa iyong pananalig sa Diyos: Natubos ka pa lang, ngunit hindi pa nabago. Para maging kaayon ka ng puso ng Diyos, kailangang ang Diyos Mismo ang gumawa ng gawain ng pagbabago at paglilinis sa iyo; kung ikaw ay tinubos lamang, wala kang kakayahang magtamo ng kabanalan. Dahil dito hindi ka magiging karapat-dapat na makibahagi sa magagandang biyaya ng Diyos, dahil nalaktawan mo ang isang hakbang sa gawain ng Diyos na pamamahala sa tao, na isang mahalagang hakbang sa pagbabago at pagperpekto. Kaya ikaw, na isang makasalanang katutubos pa lang, ay walang kakayahang direktang manahin ang pamana ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa mga Pangalan at sa Pagkakakilanlan). Kaya nga, sa mga huling araw, ipatutupad ng Diyos ang Kanyang plano ng pamamahala, isasagawa ang yugto ng gawain ng paghatol, pagkastigo at paglinis sa mga tao ayon sa kung ano ang mga pangangailangan ng tiwaling sangkatauhan. Ang layunin ay lubos tayong iligtas mula sa sakop ni Satanas, at alisin ang mga tanikala ng makasalanang kalikasan natin upang madalisay at maligtas tayo. Mula rito makikita natin na tungkol lahat sa paglilinis at pagliligtas ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw. Hindi ito tungkol sa pagkundena sa atin, tulad ng akala ng mga tao.”

Patuloy na nagbahagi si Sister Liu Hui sa akin: “Tama ka, Sister Enhui. Isipin natin ito, kung ang gawain ng paghatol ng Diyos ay kundenahin at parusahan tayo, kung gayon wala ni isa sa atin, na pawang matinding nagawang tiwali ni Satanas, ang makaliligtas o makapapasok kailanman sa kaharian ng Diyos. Kung ganyan ang mangyayari, ano pa ang halaga ng gawain ng paghatol ng Diyos? Malinaw na ipinahayag sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos kung bakit ginagawa ng Diyos ang gawin ng paghatol sa mga huling araw, at ano ang kahalagahan nito. Basahin natin ang dalawang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: ‘Ang buong buhay ng tao ay nasa ilalim ng sakop ni Satanas, at wala ni isang tao ang kayang mag-isang palayain ang kanyang sarili mula sa impluwensiya ni Satanas. Lahat ay nabubuhay sa isang maruming sanlibutan, sa katiwalian at kahungkagan, wala ni katiting mang kahulugan o kahalagahan, namumuhay sila ng gayong walang-pananagutang buhay para sa laman, para sa pagnanasa, at para kay Satanas. Walang kahit katiting mang halaga sa kanilang pag-iral. Hindi kaya ng tao na hanapin ang katotohanang magpapalaya sa kanya mula sa impluwensya ni Satanas. Kahit na naniniwala ang tao sa Diyos at nagbabasa ng Biblia, hindi niya nauunawaan kung paano siya makalalaya mula sa pagpipigil ng impluwensya ni Satanas. Sa mga nakalipas na mga kapanahunan, iilang tao lang ang nakatuklas ng lihim na ito, iilan lang ang nakaunawa rito. … Kung ang tao ay hindi nalilinis, siya ay sa karumihan; kung hindi siya iniingatan at kinakalinga ng Diyos, kung gayon siya ay nananatili pang bihag ni Satanas; kung hindi siya hinahatulan at kinakastigo, kung gayon hindi siya magkakaroon ng daan upang makalaya sa pang-aalipin ng madilim na impluwensya ni Satanas. Ang tiwaling disposisyon na iyong ipinakikita at masuwaying pag-uugali na iyong isinasabuhay ay sapat upang patunayang ikaw ay namumuhay pa rin sa ilalim ng sakop ni Satanas. Kung ang iyong isipan at mga iniisip ay hindi nalinis, at ang iyong disposisyon ay hindi pa nahatulan at nakastigo, kung gayon ang iyong kabuuan ay pigil pa rin ng sakop ni Satanas, ang iyong isipan ay pigil ni Satanas, ang iyong mga iniisip ay pinaiikot ni Satanas, at ang lahat sa iyo ay kontrolado ng mga kamay ni Satanas’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). ‘Sa pamamagitan ng gawaing ito ng paghatol at pagkastigo, lubusang malalaman ng tao ang marumi at tiwaling diwa sa kanyang sariling kalooban, at magagawa niyang lubos na magbago at maging malinis. Sa ganitong paraan lamang maaaring maging karapat-dapat na bumalik ang tao sa harap ng luklukan ng Diyos. Lahat ng gawaing ginagawa sa araw na ito ay para malinis at mabago ang tao; sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo gamit ang salita, pati na rin ng pagpipino, makakaya ng tao na maiwaksi ang kanyang katiwalian at maaaring madalisay ang tao’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 4). Kaya ano ang mararanasan natin mula sa mga salita ng Diyos? Kung titingnan natin ang mga ito sa isang anggulo, makikita natin na ang mga salita ng Diyos ay masyadong praktikal at lubos na naglalarawan ng sitwasyon na totoong nangyari sa buhay. Mula naman sa isa pang anggulo, makikita natin na kung nais nating madakila sa harapan ng trono ng Diyos kailangan muna nating maranasan ang paghatol at paglilinis ng Diyos upang maalis sa ating sarili ang karumihan at katiwalian, at makatakas mula sa masamang impluwensya ni Satanas. Pagkatapos lamang niyan tayo magiging karapat-dapat na maisasama ng Diyos sa Kanyang kaharian. Kung walang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw hindi tayo lubos na malilinis para maging mga tao na kaayon ng puso ng Diyos, at tiyak na hindi tayo makakapasok sa kaharian ng Diyos. Hindi tayo basta matitigil sa pagkakasala at pagsuway sa Diyos, at sa huli, tayo ay lilipulin ng Diyos sa impiyerno. Sa katunayan, mula sa mga patotoo na nangyari sa tunay na buhay ng mga kapatid na lalaki at babae ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos makikita natin na ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ang liwanag ng pagliligtas para sa sangkatauhan. Bawat isa sa atin ay nagawang tiwali ni Satanas, ngunit dahil makakalapit tayo sa harapan ng Makapangyarihang Diyos at makatatanggap ng paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, unti-unting nagbabago ang disposisyon natin sa buhay. Mula sa paghihimagsik at pagsuway ay natututo tayong sumunod at magpasakop; mula sa pagiging mayabang, mapagmagaling at hindi pagsunod sa sinuman, nagiging handa tayong isantabi ang labis na pagpapahalaga sa sarili at nagpapasakop sa yaong tama, nagpapasakop sa katotohanan. Bukod pa rito, lahat ng ipinahahayag sa paghatol at pagkastigo ng Diyos ay totoo, at pagpapahayag din ito ng matuwid at banal na disposisyon ng Diyos, kaya kapag mas nararanasan natin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, lalo pa nating nakikilala ang Diyos. At kapag lalo pa nating nakikilala ang Diyos, mas malinaw na mauunawaan natin ang mga tao, mga bagay, at mga pangyayari sa mundo. Dahil dito, nagbabago sa magkakaibang antas ang ating mga pananaw at pinahahalagahan. Mas pinagpipitaganan at sinusunod natin ang Diyos. Ito ang siyang naisakatuparan sa atin ng paghatol at pagkastigo ng Makapangyarihang Diyos. Kung walang paghatol ng liwanag ng katotohanan sa mga salita ng Diyos, tayong lahat ay mabubuhay sa kadiliman, gagawa ng mga kasalanan at pagkatapos ipagtatapat ang mga ito, ipagtatapat ang mga ito at pagkatapos ay gagawin muli sa araw-araw, hindi kailanman naiwaksi ang mga tanikala ng kasalanan. Kaya paano tayo madadala ng Diyos sa Kanyang kaharian?”

Pagkatapos magbahagi sa akin nina Sister Li at Sister Liu nadama ko na tila isang maningning na liwanag ang nabuksan sa aking puso. Totoo ang sinabi nila: Hindi nagawang mapalaya ng lahat ng mga pastor, mga elder, at mga kapatid na lalaki at babae sa iglesia namin ang kanilang mga sarili mula sa pagkagapos ng kasalanan. Ako rin mismo ay madalas magkasala at hindi ko isinagawa ang mga salita ng Panginoon. Lahat tayo ay nabubuhay sa kalagayan na nakagagawa ng mga kasalanan at pagkatapos ay nagtatapat—talagang kailangan natin na makabalik ang Diyos at magawa ang isang yugto ng gawain ng paghatol at pagkastigo. Kung hindi ko hinanap ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw hindi ko sana naunawaan ang mga katotohanang ito. Nakadama ako ng lubos na pasasalamat sa paggabay ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at pakikinig sa pagbabahagi ng mga kapatid na babae, pati pagbabasa sa mga nakasulat na patotoo ng mga kapatid na lalaki at babae ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na nagkukuwento kung paano nadalisay ang kanilang tiwaling disposisyon sa pamamagitan ng paghatol ng mga salita ng Diyos, nagkaroon ako ng kaunting kaunawaan sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw. Napawi ang sarili kong mga pagkaunawa, at alam ko na ngayon na ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay kailangan natin para makalaya mula sa kasalanan at magtamo ng pagkadalisay.

Pagkatapos ay sinabi ni Sister Liu Hui: “Basahin pa natin ang dalawa pang sipi mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos. Ang idinudulot ng gawain ng paghatol ay ang pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa katotohanan tungkol sa kanyang sariling pagkasuwail. Ang gawain ng paghatol ay nagbibigay-daan sa tao na magtamo ng malawak na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa layunin ng gawain ng Diyos, at sa mga hiwagang hindi niya maunawaan. Tinutulutan din nito ang tao na makilala at malaman ang kanyang tiwaling diwa at ang mga ugat ng kanyang katiwalian, gayundin para matuklasan ang kapangitan ng tao. Ang mga epektong ito ay bunga lahat ng gawain ng paghatol, sapagkat ang diwa ng gawaing ito ay ang mismong gawain ng pagbubukas ng katotohanan, ng daan, at ng buhay ng Diyos sa lahat ng may pananampalataya sa Kanya. Ang gawaing ito ay ang gawain ng paghatol na ginagawa ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan). ‘Pinakakatawa-tawang mga tao sa mundo ang mga nagnanais na makamit ang buhay nang hindi umaasa sa katotohanang sinabi ni Cristo, at mga namumuhay sa guni-guni ang mga hindi tumatanggap sa daan ng buhay na dinala ni Cristo. Kaya naman sinasabi Ko na kamumuhian ng Diyos magpakailanman ang mga taong hindi tumatanggap kay Cristo ng mga huling araw. Si Cristo ang pasukan ng tao patungo sa kaharian sa mga huling araw, at walang sinuman ang makalalampas sa Kanya. Hindi magagawang perpekto ng Diyos ang sinuman kung hindi sa pamamagitan ni Cristo lamang. Naniniwala ka sa Diyos, kaya dapat mong tanggapin ang Kanyang mga salita at sundin ang Kanyang daan. Hindi mo maaaring isipin lamang ang magkamit ng mga pagpapala kung wala ka namang kakayahang tumanggap ng katotohanan at wala kang kakayahang tumanggap ng pagtustos ng buhay. Darating si Cristo sa mga huling araw upang mabigyan ng buhay ang lahat ng tunay na naniniwala sa Kanya. Alang-alang sa pagtatapos ng lumang kapanahunan at pagpasok sa bago ang Kanyang gawain, at ang Kanyang gawain ang landas na dapat tahakin ng lahat ng papasok sa bagong kapanahunan. Kung wala kang kakayahang kilalanin Siya, at sa halip ay kinokondena, nilalapastangan, o inuusig pa Siya, kung gayon ay nakatadhana kang masunog nang walang-hanggan at hindi ka kailanman makapapasok sa kaharian ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging si Cristo ng mga Huling Araw ang Makapagbibigay sa Tao ng Daan ng Buhay na Walang Hanggan). Mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos makikita na sa mga huling araw ay nagkatawang-tao ang Diyos upang maipahayag ang lahat ng katotohanan para malinis at mailigtas ang mga tao, nang naaayon sa mga pangangailangan ng sangkatauhan. Inihahayag Niya ang matuwid na disposisyon ng Diyos na hindi mangungunsinti ng pagkakasala ng sangkatauhan. Sa pamamagitan ng Kanyang mga salita, ihahayag ng Diyos ang kalikasan at diwa ng mga tao, at ang tunay na kalagayan ng kanilang katiwalian. Sa pamamagitan lamang ng pagtanggap sa mga salita ng paghatol na ipinahahayag ng Makapangyarihang Diyos natin malalaman ang ating sariling kayabangan, katusuhan, kasakiman, kasamaan, atbp., na bahagi lahat ng masama nating kalikasan at tiwaling mga disposisyon. Sa pamamagitan lamang ng pagtanggap sa paghatol at pagkastigo ng Diyos malalaman natin ang matuwid na disposisyon ng Diyos at magkakaroon ng mga pusong nagpipitagan sa Diyos at tunay na pagsisisi. Sa gayon maaari nating mabago at malinis ang ating tiwaling disposisyon. Ito ang kahalagahan ng paghatol ng Diyos, at ito rin ang tanging daan patungo sa kaligtasan. Sister Enhui, kapag masigasig nating binasa ang marami sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos sa abot ng ating makakaya, mas magiging malinaw sa atin ang kahalagahan ng gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw at higit sa lahat, makikita natin na tanging si Cristo ng mga huling araw ang makapagbibigay sa mga tao ng daan patungo sa buhay na walang hanggan.”

Purihin ang Panginoon! Napakarami kong natutuhan sa pakikipag-usap sa mga kapatid na babae. Bagama’t daranasin ko pa lamang ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, sa pamamagitan ng pagbabahagi nila at pagbabasa ng Mga Patotoo ng mga Karanasan sa Pagpasok sa Buhay, nadama ko na talagang makapagpapabago ng mga tao ang paghatol at pagkastigo ng Diyos. Nadama ko rin na talagang kailangan ko ang Diyos para gampanan ang Kanyang yugto ng gawain ng paghatol at pagkastigo para mabago at madalisay ako upang maging karapat-dapat ako na madala sa kaharian ng langit. Kalaunan, makalipas pa ang ilang araw ng pagbabahagi, mas lalo ko pang naunawaan ang kahalagahan ng gawain ng paghatol ng Diyos at ang katotohanan hinggil sa mga pangalan ng Diyos. Natutuhan ko rin ang mga katotohanan para makilala ang totoong Cristo mula sa mga huwad na Cristo, at mga totoong iglesia mula sa mga huwad. Nalaman ko ang mga katotohanan tungkol sa pagkakatawang-tao ng Diyos, ang kaibhan ng gawain ng Diyos at gawain ng tao, kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, kung paano tayo inililigtas ng Diyos, at marami pang iba. Sa huli, talagang nakatitiyak ako na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus, at tinanggap ko nang may masayang puso ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Purihin ang Diyos! Mula noon hindi napawi ang pagkauhaw ko sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos. Sa pamamagitan nang pagsunod sa mga paniniwala ng iglesia, pagbabahagi ng mga katotohanan sa mga kapatid na lalaki at mga babae, at pagtanggap sa pagdidilig at pagpapakain ng mga salita ng Diyos nadama ko na lalo pang lumalakas ang aking espiritu. Itinulot nito na masaksihan ko ang lubos na katuparan ng propesiyang ito sa Aklat ng Pahayag sa Biblia: “Narito Ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinuman ay duminig ng Aking tinig at magbukas ng pinto, Ako’y papasok sa kanya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo Ko” (Pahayag 3:20). Nadama ko rin na natupad ito mismo sa akin. Nabuksan ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang pintuan ng aking puso at tinulutan ako na marinig ang tinig ng Diyos, malaman ang gawain ng paghatol ng Diyos, at makabalik sa Kanyang harapan. Purihin ang Diyos!

4. Ang Paggising ng Isang Nalinlang na Espiritu

Ni Yuan Zhi, Brazil

Ipinanganak ako sa isang maliit na lungsod sa Northern China at noong 2010, sumunod ako sa mga kamag-anak ko sa Brazil. Dito sa Brazil, may nakaibigan akong isang Kristiyano na isinama ako sa iglesia upang makinig ng ilang sermon, pagkaraan ng tatlong pagbisita ay wala pa rin akong natutuhan. Naging abala talaga ako sa trabaho pagkatapos niyon, kaya hindi na ako bumalik ulit sa iglesia hanggang sa isang araw noong Hunyo 2015, minsan pa akong isinama ng kaibigan ko sa iglesia. Sa pagkakataong ito, nagtamo rin ako sa wakas ng kaunting pagkaunawa sa Panginoong Jesus bilang Manunubos sa pamamagitan ng ibinahagi ng mga kapatid. Lalo na noong una kong mabasa ang Genesis, napagtanto ko na ang tao ay talagang nilikha ng Diyos, na nilikha ng Diyos ang lahat ng bagay, at nadama ko na ang Lumikha ay tunay na kamangha-mangha. Noong nag-aaral pa ako, natutuhan ko mula sa lahat ng textbook na ang tao ay nagmula sa mga unggoy, at lahat ng bagay sa mundo ay likas na nabuo—lumabas na nalinlang ako sa loob ng mahigit dalawampung taon. Pagkatapos kong mabasa ang Biblia, saka lamang ako lubos na nagising, at mula noon, sumampalataya na ako sa Panginoong Jesus.

Noong mga huling buwan ng 2015, bumalik ako sa Brazil pagkaraan ng limang buwan sa China. Sa pagkakataong ito, nagpasiya akong maghanap ng matatag na trabaho at ayusin ang aking kalagayan. Gayunman, hindi palaging umaayon sa plano ang mga bagay-bagay. Hindi naging maayos ang lahat sa trabaho o sa aking personal na buhay, at labis akong nabagabag at nabalisa. Isang gabi, tinawagan ko ang kaibigan kong Kristiyano para magreklamo, at sinabi niya sa akin, “Payapain mo ang sarili mo at manalangin ka sa Diyos at makikita mo kung paano isinasaayos ng Panginoon ang lahat para sa iyo.” Kaya, pinayapa ko ang puso ko at nanalangin ako sa Panginoon, “Panginoong Jesus! Nagdaranas ako ng ilang problema sa trabaho na hindi ko alam kung paano harapin. Panginoon, nawa’y makatanggap ako ng kaunting tulong mula sa Iyo.” Sa gulat ko, pagkaraan ng apat na araw, tumawag ang amo ko at pinabalik ako sa trabaho. Masayang-masaya ako at nagpasalamat ako na dininig ng Panginoong Jesus ang aking mga panalangin. Nakatanggap ako ng iba pang biyaya ng Panginoon pagkatapos niyon, kaya nagsimula akong dumalo sa mga pagtitipon linggu-linggo upang gantihan ang Kanyang pagmamahal, kahit kinailangan kong lumiban sa trabaho.

Mula noong Hunyo 2016, hindi lang ako dumalo sa mga pagtitipon sa iglesia, kundi nagbahagi rin ako ng mga talata sa Biblia sa mga kaibigan ko sa Facebook, at nagsasaliksik ako ng mga nilalaman sa Facebook para magkaroon ako ng higit na pagkaunawa tungkol sa Panginoon. Nagdagdag ako ng maraming kaibigan magbabahaging lahat ng mga talata sa Biblia sa akin kapag nagkaroon sila ng oras. Napakalaking tulong nito para sa akin. Isang araw habang nagsasaliksik ako sa Facebook, nakita ko ang isang video na may deskripsyon na “Bumababa ang Diyos nang may Paghatol”—agad nitong nakuha ang aking pansin. Buong pag-uusisang nag-klik ako roon. Nasiyahan ako dahil napakagaling ng pagkagawa niyon. Sa madaling salita, nakamamangha iyon! Nabighani ako sa malalim at makapangyarihang pagkanta, sa mga titik na umantig sa puso ko, at sa kasigasigan ng lahat sa pagtatanghal. Nang pagtuunan ko itong lalo, nakita ko na ang video ay nagmula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Naisip ko: “Ibinubuhos talaga ng lahat ng nagtatanghal ang kanilang sarili rito—parang kumakanta sila para marinig ito ng Diyos. Mukhang wala namang masama sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos! Ito ang unang pagkakataon na narinig ko ang tungkol sa kanila; kung magkakaroon ako ng pagkakataon, dapat ko silang kontakin.”

Isang araw, ipinadala ko ang link ng video sa isang kaibigan ko sa Facebook, si Sister Yang, na nakausap ko nang madalas tungkol sa Biblia. Talagang nagustuhan niya rin ito, at interesado raw siyang malaman ang iba pa tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nadama niya na ang iglesiang ito ay talagang napakaespesyal at na ito’y puspos ng gawain ng Banal na Espiritu. Pagkatapos ay ibinahagi ko ang video sa Facebook page ko, pero sa gulat ko, pinanood ito ng isa sa mga kaibigan ko at sinabi sa akin na hindi maganda ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at pinadalhan niya ako ng lahat ng uri ng negatibong bagay tungkol dito. Talagang natakot ako nang makita ko ang lahat ng materyal na ito na naglapastangan sa Makapangyarihang Diyos at tumuligsa sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at naisip ko: “Mukha namang okey ang iglesiang ito—paano magkakaproblema sa kanila ang sinuman?” Nang muli kong panoorin ang video, bigla kong naalala ang sinabi ng aking pastor noong minsan sa isang sermon, na maglilitawan ang mga bulaang Cristo sa mga huling araw. Kung lilihis ako mula sa landas ng Panginoong Jesus, hindi ba matatapos na ang lahat para sa akin? Alam ko na isang bagay iyan na hindi maaaring basta balewalain, kaya nagpasiya ako na huwag na muna itong panooring muli noon. Agad kong kinausap si Sister Yang at ipinaliwanag ko ang sitwasyon sa kanya. Ang sagot niya ay, “Hindi tayo maaaring umasa na lamang sa isang panig ng kuwento upang alamin kung ito ay totoo o hindi. Hindi ito naaayon sa mga turo ng Panginoon. Lahat tayo na mga mananampalataya sa Panginoon ay naghihintay sa Kanyang pagbalik, at sa ngayon, may ilang taong nagsasabi na dumating na Siya. Kailangan nating siyasatin ito. Hindi tayo maaaring basta na lang sumunod sa madla, at pikit-matang husgahan at tuligsain ito. Humanap tayo ng ilang tao mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at suriin natin ito. Makikita natin ang tunay na kulay nila—walang totoo na magagawang huwad, at walang huwad na magagawang totoo.” Naisip ko: “Tama si Sister Yang. Ito nga ang unang pagkakataon na narinig ko ang sinuman na mangaral ng ebanghelyo na nagbalik na ang Panginoon, at wala akong ideya kung totoo o hindi ang bagay na iyon sa Internet na tumutuligsa sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nakikita ko na ang mga video at pelikulang ito na ginawa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay medyo maganda. Dapat kong alamin ang tungkol sa mga iyon—iyon lamang ang makatwirang paraan ng pag-alam kung nagbalik na nga ang Panginoon.” Kaya nga, pumayag akong siyasatin namin ni Sister Yang ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Nakipag-ugnayan si Sister Yang sa pamamagitan ng mga detalye ng kontak na iniwan sa bandang huli ng video at humantong siya sa pagkontak kay Brother Zhang ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa North America. Nang makontak namin siya online, itinanong namin ni Sister Yang ang bagay na iyon: “Alam namin pareho na babalik ang Panginoon sa mga huling araw; gayunman, sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang’ (Mateo 24:23–24). Brother Zhang, ano ang palagay mo sa isyung ito tungkol sa mga bulaang Cristo na maglilitawan sa mga huling araw upang linlangin ang mga tao?”

Sabi ni Brother Zhang: “Sinabi ng Panginoong Jesus ang mga bagay na ito upang balaan tayo: Pagbalik Niya sa mga huling araw, maglilitawan din ang mga bulaang Cristo. Ang kalooban ng Panginoon ay magkaroon tayo ng pagkahiwatig para hindi tayo malinlang ng mga bulaang Cristo. Gayunman, hindi Niya ito sinabi para basta na lang natin tanggihang lahat ang sinumang nagsasabi na nagbalik na ang Panginoon, o husgahan at tuligsain pa natin sila. Ito ang ating maling pagkaunawa sa mga salita ng Panginoong Jesus. Malinaw na sinabi ng Panginoong Jesus kung ano ang mga bulaang Cristo: ‘Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang’ (Mateo 24:24). Ang malilinaw na palatandaan ng mga bulaang Cristo ay na ginagaya nila ang gawain ng Panginoong Jesus, nagpapakita ng mga tanda, nagsasagawa ng mga himala, nagpapagaling ng mga karamdaman at nagpapalayas ng mga demonyo. Dito pinakamatindi ang katusuhan at kasamaan ng mga bulaang Cristo, at ito ang kanilang mga pangunahing katangian. Mas tiyak at matalim ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos hinggil sa mga pagpapakita at palatandaan ng mga bulaang Cristo. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Kung, sa panahon ngayon, may lumitaw na isang tao na kayang magpakita ng mga tanda at kababalaghan, magpalayas ng mga demonyo, magpagaling ng mga maysakit, at magsagawa ng maraming himala, at kung sinasabi ng taong ito na siya si Jesus na naparito, isang huwad ito na gawa ng masasamang espiritung gumagaya kay Jesus. Tandaan ito! Hindi inuulit ng Diyos ang parehong gawain. Nakumpleto na ang yugto ng gawain ni Jesus, at hindi na muling isasagawa ng Diyos ang yugtong iyon ng gawain. … Kung, sa mga huling araw, nagpakita pa rin ang Diyos ng mga tanda at mga kababalaghan, at nagtaboy pa rin ng mga demonyo at nagpagaling ng mga maysakit—kung gagawin Niya ang ginawa mismo ni Jesus—uulitin ng Diyos ang parehong gawain, at mawawalan ng kabuluhan o halaga ang gawain ni Jesus. Sa gayon, isinasagawa ng Diyos ang isang yugto ng gawain sa bawat kapanahunan. Kapag natapos na ang bawat yugto ng Kanyang gawain, agad itong ginagaya ng masasamang espiritu, at matapos simulang sundan ni Satanas ang mga yapak ng Diyos, nag-iiba ng pamamaraan ang Diyos. Kapag natapos na ng Diyos ang isang yugto ng Kanyang gawain, ginagaya ito ng masasamang espiritu. Kailangang maging malinaw sa iyo ang tungkol dito’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pag-alam sa Gawain ng Diyos Ngayon). Alam nating lahat na lahat ng bulaan ay maaari lamang sumandig sa totoo at gayahin ito. Gayon din ang mga bulaang Cristo. Sila ay masasamang espiritu at wala ng diwa ni Cristo. Hindi nila kayang gawin ang gawain ni Cristo, hindi nila magawang ihayag ang katotohanan, at hindi nila magawang ihayag ang disposisyon ng Diyos o lahat ng mayroon at kung ano ang Diyos. Hindi nila maihatid sa tao ang katotohanan, ang daan, at ang buhay. Samakatwid, maaari lamang gayahin ng mga bulaang Cristo ang gawaing nagawa na ng Panginoong Jesus; ang magagawa lamang nila ay magsagawa ng ilang tanda at kababalaghan upang linlangin ang mga taong mangmang at walang alam. May ilang tao na sinapian ng masasamang espiritu, na nangangahas na magpahayag na sila ang nagbalik na Panginoong Jesus, at ginagaya nila ang Panginoong Jesus sa paggawa ng mga bagay tulad ng pagpapagaling ng mga sakit at pagpapalayas ng mga demonyo, pagsasagawa ng mga himala, at pagtuturo ng daan tungo sa pagsisisi at pagpapatawad. Walang alinlangan na sila ang mga bulaang Cristo na nanlilinlang sa mga tao. Ang gawain ng Diyos ay palaging bago at hindi naluluma kailanman, palaging umuunlad nang pasulong. Hindi Niya inuulit kailanman ang dating gawaing nagawa na Niya noon. Katulad lang ito noong pumarito ang Panginoong Jesus upang gumawa; winakasan Niya ang Kapanahunan ng Kautusan at pinasimulan ang Kapanahunan ng Biyaya. Hindi Niya inulit ang gawaing naisagawa ng Diyos na si Jehova na maglabas ng batas para gabayan ang mga tao sa kanilang buhay, kundi sa halip, ginampanan Niya ang Kanyang gawain ng pagtubos mula sa pundasyon ng gawain ng Kapanahunan ng Kautusan. Inihatid ng Panginoong Jesus ang daan tungo sa pagsisisi at pagpapatawad sa sangkatauhan; basta’t lumapit tayo sa Kanyang harapan, nangumpisal, at nagsisi, patatawarin ng Panginoon ang ating mga kasalanan at kalilimutan ang ating mga paglabag, para akma nating matamasa ang saganang biyaya at mga pagpapalang ipinagkakaloob ng Panginoon sa sangkatauhan. Lahat ng gawaing iyan ay bago, at hindi ito maaaring gawin ng anumang masasamang espiritu o ni Satanas. Ganito rin ang nangyari sa nagbalik na Panginoong Jesus sa mga huling araw—winakasan ng Makapangyarihang Diyos ang Kapanahunan ng Biyaya at pinasimulan ang Kapanahunan ng Kaharian. Hindi inulit ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng pagtubos ng Panginoong Jesus—hindi Siya nagpapalayas ng mga demonyo, nagpapagaling ng mga maysakit, o nagsasagawa ng mga himala para sa tao. Sa halip, ipinapahayag Niya ang katotohanan at isinasagawa ang yugto ng gawain ng paghatol at paglilinis sa tao sa pundasyon ng gawain ng pagtubos. Ganap Niyang inililigtas ang sangkatauhan mula sa teritoryo ni Satanas at dinadala tayo sa kaharian ng Diyos. Puro bago ang gawaing ito mula sa Diyos na hindi pa Niya nagawa kahit kailan at hindi maisasagawa ng sinuman at anupamang bulaang Cristo. Basta’t alam natin na ang gawain ng Diyos ay palaging bago at hindi naluluma, at nauunawaan natin ang mga prinsipyo ng paghiwatig sa tunay na Cristo mula sa mga bulaang Cristo, natural nating matutukoy ang pagkakaiba sa pagitan ng pagpapakita at gawain ng Diyos at ng panlilinlang ng mga bulaang Cristo.”

Marami akong natutuhan sa pakikipag-usap kay Brother Zhang; napakalinaw ng kanyang pagbabahagi. Ang mga bulaang Cristo ay maaari lamang ulitin at gayahin ang ilan sa gawaing nagawa ng Diyos noon, ngunit hindi nila maisasagawa kailanman ang anumang bagong gawain, ni hindi sila makapagbibigay ng bagong landas para sa sangkatauhan. Sa puntong ito, naunawaan ko ang tunay na kahulugan sa likod ng mga salita ng Panginoong Jesus: “Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang” (Mateo 24:24). Sinabi rin ni Sister Yang na marami rin siyang napulot mula rito, kaya nagpasiya kaming makipagkita kay Brother Zhang kinabukasan ng gabi upang maipagpatuloy namin ang pakikinig sa kanyang pagbabahagi.

Nadama ko na ang kinailangang ibahagi ni Brother Zhang mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay kamangha-mangha at talagang makakabuti sa akin. Gayunman, nang maisip ko ang lahat ng tsismis online, medyo nag-alala pa rin ako. Matapos akong bumalik sa aking iglesia, tinanong ko ang isa sa nakatatandang kalalakihan kung may alam siya tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi niya sa akin na sinabi na ng pastor na hindi kami dapat magkaroon ng kaugnayan sa kanila; sinabi rin niya sa akin ang ilang bagay na sinabi ng ilang pastor, na humuhusga, umaatake, at tumutuligsa sa Makapangyarihang Diyos. Nang marinig ko ito, medyo nag-alangan ako. Agad kong ipinaalam kay Sister Yang ang negatibong impormasyong ito at iminungkahi ko na putulin niya ang pakikipag-ugnayan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Gayunman, mukhang determinado si Sister Yang na siyasatin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Sinabi niya sa akin, “Saanman ako akayin ng mga yapak ng Cordero, susunod ako. Kamakailan, naunawaan ko ang ilang katotohanan sa pagbasa sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos online at panonood sa lahat ng uri ng video at pelikula tungkol sa ebanghelyo mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Maraming pagkalito at paghihirap na humadlang sa akin noong araw ang nalutas. Pakiramdam ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay ang katotohanan. Gaano man tuligsain ng iba ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, susuriin ko hanggang sa malinawan ko ito nang husto.” Hindi ko nahikayat si Sister Yang, kaya pareho ko silang ibinlock ni Brother Zhang sa Facebook at hindi na ako nangahas na kontakin silang muli.

Gayunman, wala pa ngang dalawang araw ang nakalipas bago ako nagsimulang mawalan ng gana sa trabaho. Araw-araw, wala akong nagawa kundi magluto ng pagkain sa bahay. Dahil wala akong ginagawa, binuksan ko ang YouTube at nanood ako ng ilang pelikula, pero ang nakakapagtaka, sa bawat pagkakataon, lumalabas ang mga pelikula, music video, at mga gawang pangkoro ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Napag-isip-isip ko: “Ang bilis namang magpalabas ng mga video at pelikula ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Kahanga-hanga! Anumang nagmumula sa Diyos ay kailangang sadyang lumago, kaya nagmumula nga kaya sa Diyos ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos? Lahat ng binanggit ni Brother Zhang nitong huli ay nakaayon sa katotohanan. Siguro dapat kong subukang minsan pa na unawain ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Hindi maaaring basta na lang ako tumangging siyasatin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw dahil lang sa sinasabi ng ibang mga tao.” Gayunman, nang maisip ko ang nakita ko online na tumutuligsa sa Makapangyarihang Diyos pati na ang babala ng aking pastor na huwag makipag-ugnayan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, naisip ko na marahil ay hindi na ako dapat pang magpatuloy. Kaya, nagpasiya akong maghanap ng iba pang mga video sa YouTube. Gayunman, saanman ako maghanap, may mga video mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at unti-unti akong nanlumo. Sa huli, nanaig ang pagiging mausisa ko at naisip ko: “Hindi mahalaga kung mabuti o hindi ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Panonoorin ko lang nang mabilis ang mga video nila, at kung talagang hindi mabuti ang mga iyon, magiging aral iyon sa pagkakaroon ng pagkahiwatig.” Pagkatapos ay nag-klik ako sa isang video na tinatawag na “Gospel Choir 9th Performance.” Naakit ng videong ito ang aking interes dahil tunay na pagpapakita ito ng kasalukuyang lipunan na talagang nakakaugnay ako. Ipinakita nito ang buhay ng tao nang napakalinaw, makatotohanan, at tunay na tunay. Napaiyak at natawa ako roon; naantig nang husto ang puso ko, at napuspos ako ng sigla. Naudyukan ako na panoorin kaagad ang bawat isang video na ginawa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Pagkatapos niyon araw-araw na akong nanood ng mga video mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at sa loob ng isang linggo ay napanood ko na ang lahat ng 17 episode ng mga video ng korong Chinese. Nang lalo kong panoorin ang mga ito, lalo akong nakaugnay sa mga ito. Para bang puwersa sa puso ko na nagtutulak sa akin na manood at magsuri sa lalong madaling panahon. Naisip ko: “Napakarami ko nang napanood na video ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos; at bawat isa ay naging malaking tulong sa akin, at wala ni isa mang negatibong salita sa alinman sa mga ito: Lahat ay positibo. Ang ilan sa mga ito ay naglalantad ng kadiliman ng mundo, ang ilan ay nagpapatotoo sa Diyos, at ang ilan ay gumagabay sa tao pabalik sa harap ng Diyos. Walang halong kamunduhan sa mga ito. Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay puno ng gawain ng Banal na Espiritu. Hindi iyon katulad man lang ng sinasabi sa mga tsismis. Mahalaga talagang suriin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw!”

Isang araw habang nagba-browse ako sa Facebook, nabasa ko ang karanasan at patotoo ng isang tao na may pamagat na “Nakasumpong Ako ng Kaligtasan sa mga Huling Araw sa Facebook.” Binuksan ko ito at nabasa ko na pareho kami ng mga karanasan ng babaeng ito. Nang una siyang makipag-ugnayan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, pinadalhan siya ng mga kaibigan niya online ng ilang tsismis tungkol dito sa iglesia na talagang nakahadlang sa kanya. Nagmamadaling binasa ko iyon, sabik na malaman kung ano ang nangyari sa huli. Nabasa ko na matapos manalangin at hilingin ng babaeng ito sa Panginoon na gabayan siya, nadama niya na hindi siya maaaring mamili ng pakikinggan at paniniwalaan, kundi kailangan niyang siyasatin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa praktikal na paraan upang mahiwatigan kung ito ay totoo o hindi. Hindi makatwiran na pikit-matang makinig sa mga tsismis at tumangging siyasatin ang ikalawang pagparito ng Panginoon, kaya nadama niya na kailangan niyang alamin ang katotohanan tungkol sa pagbabalik ng Panginoon. Talagang umalingawngaw ang mga salitang ito sa akin. Ang pagbabalik ng Panginoon ay isang mahalagang bagay at kailangan itong tratuhin ng isang tao nang maingat. Hindi tayo maaaring basta sumunod na lamang sa karamihan; hindi natin maaaring pikit-matang tanggihan at labanan ito. Patuloy kong binasa ang artikulo at nakita ko kung ano ang naunawaan ng babaeng ito. Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay lubos na kaiba sa mga sinasabi sa kanya ng kanyang mga kaibigan online. Personal din niyang pinapasok ang ilang bumibisitang babae mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na nagbahagi sa kanya tungkol sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at tinulungan at pinagmalasakitan siya. Nalaman ko mula sa mga tunay na karanasan sa buhay na ikinuwento sa akin ng babaeng ito na hindi na ako maaaring patuloy na magpalinlang sa mga tsismis na ito, ni hindi ako maaaring patangay sa tsismis, na tumatangging siyasatin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Kung hindi, mas malamang na mawala sa akin ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Alam ko na kailangan kong makipag-ugnayang muli sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos para magsiyasat pa!

Noong gabing iyon habang papihit-pihit ako sa higaan, naisip ko, “Kailangan kong makita ulit si Sister Yang, kahit ibinlock ko na siya. Kung matagpuan ko siya, tiyak na matatagpuan ko si Brother Zhang mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Si Sister Yang ay isang tunay na mananampalataya at noon pa man ay sinisiyasat na niya ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Malamang ay marami na siyang naunawaan sa ngayon. Talagang kailangan ko siyang kumustahin tungkol sa kanyang pagsisiyasat.” Hindi madaling gawin iyon, ngunit sa tulong ng ilang kaibigan, natagpuan ko ang Facebook account ni Sister Yang pagkaraan ng ilang araw. Natuwa ako talaga na hindi siya nagalit sa akin sa pag-block ko sa kanya. Nang kontakin ko siya, sinabi niya sa akin na nalinawan na siya sa pamamagitan ng kanyang pagsisiyasat, at na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Masayang-masaya rin niya akong ipinakausap kay Brother Zhang. Nang magkakonekta kaming tatlo online, sinabi ko sa kanila, “Dahil sa karanasan ko kamakailan, nakikita ko na ginagabayan ako ng Panginoon. Handa rin akong hanapin at siyasatin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, ngunit, napakarami kong tanong sa inyong dalawa na gusto kong ibahagi ninyo. Ang isang bagay na talagang hindi ko maunawaan ay na si Jesus ay nagkatawang-tao bilang isang lalaki upang gawin ang Kanyang gawain, kaya paano Siya ngayon babalik sa katawan bilang isang babae upang gawin ang Kanyang gawain. Ito ay isang hiwaga. Brother Zhang, maaari mo bang ipaliwanag ito sa akin?”

Bilang tugon sa aking tanong, sumagot si Brother Zhang, “Oo. May mga hiwaga sa loob ng mga pagkakatawang-tao ng Diyos—malawak at malalim ang kabuluhan, at isang bagay ito na hindi natin maaarok. Samakatwid, kailangan tayong magkaroon ng pusong mapitagan hinggil sa pagbabalik ng Panginoon. Kahit hindi malayong nakaayon ang gawain ng Diyos sa ating mga pagkaintindi, kailangan tayong mag-ingat sa ating mga sinasabi. Hindi natin dapat husgahan ang bagay na ito nang hindi nag-iisip. Sa matinong salita, ang di-makatwirang paghusga sa gawain ng Diyos ay paglapastangan sa Diyos, at ang kalapastanganan ay isang kasalanang hindi mapapatawad sa buhay na ito o sa kabilang buhay. Naparito ang Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw at inilantad ang lahat ng hiwaga. Lubos nitong tinutupad ang propesiya ni Jesus na: ‘Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: sapagka’t hindi Siya magsasalita ng mula sa Kanyang Sarili; kundi ang anumang bagay na Kanyang marinig, ang mga ito ang Kanyang sasalitain: at Kanyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating’ (Juan 16:12–13). Sama-samang nating basahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos para maunawaan natin ang aspetong ito ng katotohanan. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Noon, nang pumarito si Jesus, dumating Siya sa anyong lalaki, at nang dumating ang Diyos sa pagkakataong ito, ang anyo Niya ay babae. Mula rito, makikita mo na ang paglikha ng Diyos sa kapwa lalaki at babae ay magagamit sa Kanyang gawain, at para sa Kanya ay walang pagkakaiba ng kasarian. Kapag dumarating ang Kanyang Espiritu, maaari Siyang magbihis ng anumang katawang-taong gusto Niya, at maaari Siyang katawanin ng katawang-taong iyon; lalaki man o babae, maaari nitong katawanin ang Diyos basta’t ito ang Kanyang nagkatawang-taong laman. Kung nagpakita si Jesus bilang isang babae nang Siya ay dumating, sa madaling salita, kung isang sanggol na babae, at hindi isang lalaki, naipaglihi sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, makukumpleto pa rin ang yugtong iyon ng gawain. Kung nagkagayon, kakailanganing kumpletuhin ng isang lalaki ang kasalukuyang yugto ng gawain, ngunit makukumpleto pa rin ang gawain. Ang gawaing ginagawa sa bawat yugto ay mayroong sarili nitong kabuluhan; hindi naulit ang alinmang yugto ng gawain, ni hindi ito magkasalungat. Sa panahong iyon, si Jesus, sa paggawa ng Kanyang gawain, ay tinawag na bugtong na Anak, at ang “Anak” ay nagpapahiwatig ng kasariang lalaki. Bakit hindi binanggit ang bugtong na Anak sa kasalukuyang yugtong ito? Dahil ang mga kinakailangan ng gawain ay nangailangan ng pagbabago ng kasarian na naiiba sa kay Jesus. Para sa Diyos walang pagkakaiba ang kasarian. Ginagawa Niya ang Kanyang gawain ayon sa Kanyang kagustuhan, at sa paggawa ng Kanyang gawain ay hindi Siya sumasailalim sa anumang mga paghihigpit, kundi malayang-malaya. Subalit bawat yugto ng gawain ay may sariling praktikal na kabuluhan. Dalawang beses na naging tao ang Diyos, at maliwanag na ang Kanyang pagkakatawang-tao sa mga huling araw ang huling pagkakataon. Naparito Siya upang ipahayag ang lahat ng Kanyang gawa. Kung hindi Siya naging tao sa yugtong ito upang personal na gumawa para masaksihan ng tao, kumapit sana ang tao magpakailanman sa kuru-kuro na ang Diyos ay lalaki lamang, hindi babae. … Sa simula, nang likhain ni Jehova ang sangkatauhan, gumawa Siya ng dalawang klaseng tao, kapwa lalaki at babae; kaya nga hiwalay ang lalaki at babae sa Kanyang mga nagkatawang-taong laman. Hindi Niya ipinasiya ang Kanyang gawain batay sa mga salitang sinabi Niya kina Adan at Eba. Ang dalawang beses na naging tao Siya ay natukoy nang lubusan ayon sa Kanyang iniisip noong una Niyang likhain ang sangkatauhan; ibig sabihin, nakumpleto Niya ang gawain ng Kanyang dalawang pagkakatawang-tao batay sa lalaki at babae bago sila nagawang tiwali’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawang Ganap ng Dalawang Pagkakatawang-tao ang Kabuluhan ng Pagkakatawang-tao). ‘Sa kasarian, ang isa ay lalaki at ang isa pa ay babae, kaya nakukumpleto ang kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos, at naiwawaksi ang mga kuru-kuro ng tao tungkol sa Diyos: Ang Diyos ay maaaring maging kapwa lalaki at babae, at sa totoo lang, ang Diyos ay walang kasarian. Nilikha Niya kapwa ang lalaki at babae, at para sa kanya, walang pagkakahati ng kasarian’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Diwa ng Katawang-taong Tinatahanan ng Diyos).”

Pagkatapos basahin ang mga salita ng Diyos, ibinahagi ito ni Brother Zhang, “Ang prinsipyo ng paggawa ng Diyos ay gaya ng sumusunod: Talagang hindi nakikibahagi ang Diyos sa mga gawang walang kabuluhan. Anumang gawin ng Diyos ay may kabuluhan. Sabi sa Biblia: ‘At nilalang ng Diyos ang tao ayon sa Kanyang sariling larawan, ayon sa larawan ng Diyos siya’y nilalang; nilalang Niya sila na lalaki at babae’ (Genesis 1:27). Makikita natin mula rito na sa simula, nilikha ng Diyos ang lalaki at babae sa Kanyang larawan. Maaaring magkatawang-tao ang Diyos bilang isang lalaki, at maaari din Siyang magkatawang-tao bilang isang babae. Sa Diyos, walang pagkakaiba sa pagitan ng mga kasarian; maging isang lalaki man siya o isang babae, taglay Niya ang diwa ng Diyos at nagagawa ang sariling gawain ng Diyos. Ang pagkakatawang-tao ng Diyos sa dalawang magkaibang kasarian noong dalawang beses Siyang nagkatawang-tao ay upang buuin ang kabuluhan ng Kanyang pagkakatawang-tao at palisin ang maling paniniwala ng tao na ang Diyos ay maaari lamang magkatawang-tao bilang isang lalaki, na hindi Siya maaaring magkatawang-tao bilang isang babae. Ipinatatanto nito sa tao na hindi lamang kayang katawanin ng pagkakatawang-tao ng Diyos ang identidad ng isang lalaki, kundi maaari ding katawanin nito ang identidad ng isang babae. Ipinapakita nito sa tao na makapangyarihan nga ang Diyos, na hindi natin dapat husgahan o limitahan ang Diyos nang wala sa katwiran. Bukod pa riyan, ang diwa ng Diyos ay sa espiritu, at hindi nagkakaiba ang kasarian sa mga espiritu. Ang kasarian ay angkop lamang sa nilikhang sangkatauhan. Dalawang beses naging tao ang Diyos upang iligtas at tubusin ang sangkatauhan, samakatwid, ang kasarian ng pagkakatawang-tao ng Diyos ay nakasalalay lamang sa panahon kung kailan Niya ginagawa ang Kanyang gawain sa laman. Kapag nagwakas na ang gawain ng Diyos na nagkatawang-tao sa lupa, babalik Siya sa espirituwal na mundo at sa panahong iyon, wala nang anumang pagkakaiba ayon sa kasarian. Samakatwid, kung ililimita natin ang Diyos sa isang kasarian, ito ay isang malaking kalapastanganan!”

Sa pakikinig sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos at sa pagbabahagi ni Brother Zhang, bigla akong nagkaroon ng ideya. Sa wakas ay naunawaan ko rin kung bakit gumamit ng ibang kasarian ang Diyos sa bawat isa sa Kanyang mga pagkakatawang-tao. Napagtanto ko na naroon ang kalooban ng Diyos mula pa nang una Niyang likhain ang sangkatauhan gayon din ang Kanyang mabubuting intensyon. Kung pumarito ang Diyos para gumawa bilang isang lalaki para sa dalawa Niyang pagkakatawang-tao, paniniwalaan natin magpasawalang-hanggan na ang Diyos ay isang lalaki at magkakamali tayo sa paniniwala na ang kasarian ng lalaki ay nakahihigit at nakatataas ang katayuan kaysa sa babae. Ang Diyos na nagkatawang-tao sa mga huling araw bilang isang babae ay pagkakatawan sa katarungan at katuwiran ng Diyos, at ipinakikita nito sa akin ang kamangha-manghang kabuluhan ng pagkakatawang-tao at paggawa ng Diyos bilang isang babae sa pagkakataong ito! Kung hindi, hindi tayo magkakaroon kailanman ng pag-unawa tungkol sa Diyos, at ang ating mga pagkaintindi at paglimita sa Diyos ay hindi kailanman mawawala at bukod diyan, sasaktan nito ang disposisyon ng Diyos. Sa unang pagkakataon na nagkatawang-tao ang Diyos, nagpakita Siya bilang isang lalaki, at sa mga huling araw, nagpakita Siya bilang isang babae. Ang dalawang pagkakatawang-taong ito ng Diyos, ay talagang nagpapakita sa atin ng buong kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos; nabigyan ako ng mga ito ng mas tumpak at mas tunay na pagkaunawa sa Diyos. Salamat sa Diyos! Talagang matalino ang gawain ng Diyos!

Pagkatapos makinig nina Sister Yang at Brother Zhang sa aking pagkaunawa at kaalaman sa mga salita ng Diyos, natuwa sila na naunawaan ko na ang kalooban ng Diyos at naiwaksi ko ang aking mga pagkaintindi at maling pagkaunawa tungkol sa Diyos. Napaiyak sila dahil sa gawain ng pagliligtas na nagawa ng Diyos sa akin. Tatlong beses pa kami nagsama-sama para magbahaginan. Salamat sa patnubay ng Diyos. Mas lalo kong naunawaan ang katotohanan, natututuhan ko ang hiwaga ng pagkakatawang-tao ng Diyos, at natututuhan ko ang hiwaga ng tatlong yugto ng gawain ng Diyos. Natutuhan ko ang mga pagkakaiba sa pagitan ng gawain ng Diyos at ng gawain ng tao, ang mga pagkakaiba sa pagitan ng gawain ng Banal na Espiritu at ng gawain ni Satanas, at ang iba pang mga aspeto ng katotohanan. Talagang nadarama ko na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus at na Siya ang katotohanan, ang daan at ang buhay. Noong Sabado ng gabing iyon, pinadalhan ako ni Sister Yang ng isang bagong music video na may pamagat na “Pag-ibig ng Diyos Pumapaligid sa Puso Ko,” “Kalooban ng Diyos nabunyag—upang gawing ganap ang mga nagmamahal sa Diyos. Bayang masigla’t inosente, mag-alay ng mga papuri sa Diyos, sama-samang sumayaw nang maganda paikot sa tunay na Diyos. Lahat pinatawag ng tinig ng Diyos sa iba’t ibang dako. Kanyang mga salita ng buhay ‘binigay sa ‘tin. Pinaging-dalisay tayo sa paghatol ng salita ng Diyos. …” Labis na nagpalakas ng loob ko ang kantang ito kaya napaiyak ako. Tinawagan ko si Sister Yang sa telepono, ngunit labis akong nadala ng aking emosyon kaya hindi ako makapagsalita. Ang tanging nagawa ko ay paulit-ulit na sabihing, “Salamat, Diyos ko! Salamat …”

Nang humupa ang tindi ng aking damdamin, noong gabi ring iyon nagkaroon ako ng taos-pusong pakikipag-usap sa aking kapatid. Nagpasalamat ako na hindi isinuko ng Makapangyarihang Diyos ang aking kaligtasan habang nangyayari ito at na hindi Niya ako pinarusahan ayon sa aking paghihimagsik at paglaban. Sa halip, palagi Niya akong sinamahan. Ginamit Niya ang mga pelikula at video tungkol sa ebanghelyo, at ang mga artikulo ng mga kapatid tungkol sa sarili nilang mga karanasan upang gabayan at pakilusin ako nang paunti-unti pabalik sa Kanyang sambahayan, at dinala ako sa Kanyang harapan. Mula sa kaibuturan ng aking puso, sinabi ko sa aking mga kapatid: “Naranasan ko na ang pag-ibig ng Diyos at naunawaan ko na rin ang katotohanan ng pagkakatawang-tao ng Diyos. Hindi na ako muling maniniwala kailanman sa mga sabi-sabi o tsismis. Lubos kong tinatanggap ang Makapangyarihang Diyos bilang aking Tagapagligtas at aking Diyos. Sapagkat natukoy ko nang ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus—Siya ang Diyos na nagbigay sa akin ng napakaraming biyaya, at Siya ang Manunubos ng sangkatauhan.”

Kapag ginugunita ko kung paano ako nakinig sa mga tsismis noong araw, kung paano ako napuno ng pagkalito tungkol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw at sumambit pa ako ng ilang salita ng panghuhusga laban sa Diyos, kung paano ako naging mapaghimagsik, napakalaki ng pagkakautang ko sa Diyos—lungkot na lungkot ako at puno ako ng pagsisisi. Gayunman, sinabi sa akin ni Sister Yang: “Kapag hindi natin kilala ang Diyos, bilang mga tao madali tayong malinlang ng mga kasinungalingan. Basta’t tunay tayong nagsisisi, hindi magtatala ang Diyos. Sabi sa mga salita ng Diyos, ‘Sa pagkakataong ito, naparito ang Diyos para gumawa hindi upang hampasin ang mga tao, kundi upang iligtas sila sa pinakamalawak na paraang posible. Sino ang lubos na walang pagkakamali? Kung pinabagsak ang lahat ng tao, paano ito magiging “pagliligtas”? Ang ilang paglabag ay ginagawa nang sadya samantalang ang iba ay ginagawa nang hindi sinasadya. Kung kaya mong magbago pagkatapos mong malaman ang mga paglabag na ginagawa mo nang hindi sinasadya, pababagsakin ka ba ng Diyos bago ka nagbago? Maililigtas ba ng Diyos ang mga tao sa ganyang paraan? Hindi Siya ganyan kumilos! Lumalabag ka man nang hindi mo sinasadya o dahil sa suwail na kalikasan, kailangan mong tandaan na, sa sandaling ginawa ang paglabag, kailangan mong magmadaling gumising sa realidad, at sumulong; anumang sitwasyon ang dumating, kailangan mong sumulong. Ang gawaing ginagawa ng Diyos ay ang pagliligtas, at hindi Niya basta-basta pababagsakin ang mga taong nais Niyang iligtas’” (“Ang Kalooban ng Diyos ay Iligtas ang Mga Tao Hangga’t Maaari” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Napanatag ako ng mga salita ng Diyos at natulutan akong makita na ang Diyos ay puno ng awa at pagpapatawad. Kaydakila ng pag-ibig ng Diyos! Hindi ko mapigilan ang pasasalamat ko sa Diyos sa puso ko. Sa loob ng sumunod na panahon, sa pamamagitan ng mga pakikipag-ugnayan ko sa mga kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, nakikita ko na ang iglesia ay hindi kagaya ng ipinahihiwatig ng mga tsismis. Ang totoo, lubos na kabaligtaran ito. Ito ang lugar para mahanap natin ang katotohanan at makilala ang Diyos. Kapag nagtitipon kami sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, walang nagsasalita tungkol sa pagkain, pag-inom, at pagsasaya; walang nagsasalita tungkol sa mga sasakyan, pera o bahay; walang nagsasalita tungkol sa marumi, mahalay, at masasamang bagay sa mundo. Sama-sama kaming nagbabasang lahat ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at nagbabahaginan ng aming karanasan at kaalaman tungkol sa mga salita ng Diyos. Isinasagawa at sinusunod namin ang mga salita ng Diyos. Nakikita ko na sa loob ng Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, may kapangyarihan ang mga salita ng Diyos, may kapangyarihan ang katotohanan, at may kapangyarihan si Cristo. Ito ay isang lugar na puno ng pagkamakatarungan at katuwiran. Pakiramdam ko parang nakakatikim ako ng isang magandang buhay sa isang bagong langit at lupa! Ngayon kapag ginugunita ko ang mga tsismis na iyon, natatanto ko na wala itong ibang ginagawa kundi bitagin at saktan ang mga tao, at dahil sa mga tsismis na iyon kaya muntik nang mawala sa akin ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Nagpapasalamat ako at iniligtas ako ng Makapangyarihang Diyos at tinulutan akong magkaroon ng kaunting pagkaunawa tungkol sa gawain ng Diyos. Napukaw ang aking espiritu, nakaalpas ako mula sa sala-salabid na mga tsismis ni Satanas, at lumapit ako sa harap ng luklukan ng Diyos. Nagpapasalamat ako sa Diyos sa pagliligtas sa akin!

5. Umuwi ang isang Pagala-galang Puso

Ni Novo, Pilipinas

Ako ay si Novo, Ako ay isang Pilipino. Mula pagkabata ko, naniwala ako sa Diyos kasama ang aking ina. Nagsisimba ako kasama ang aking mga kapatid para makinig sa mga sermon. Kahit na naniwala ako sa Panginoon nang maraming taon, naramdaman ko na para akong isang hindi mananampalataya. Sa aking puso, pinag-iisipan ko kung paano kumita ng mas maraming pera at magkaroon ng mas magandang buhay sa buong araw. Bukod dito, palagi akong lumalabas para makipag-inuman sa aking mga kaibigan. Kapag mayroon akong sobrang pera, lumalabas ako at nagsusugal. Kahit na alam ko na ang aking ginagawa ay masama at palagi akong nagdarasal sa Diyos at sinasabing babaguhin ko ang aking mga maling gawi, hindi ko kailanman ito isinasagawa. Sa ganitong paraan, lalo akong naging masama. Hindi ako taimtim na nagdarasal sa Diyos. Linggo-linggo, nagdarasal lamang ako ng ilang simpleng dalangin sa mababaw na paraan. May mga pagkakataon na nagiging desperado ako dahil alam ko na kapag bumalik ang Panginoon, hahatulan Niya ang mga gawain ng lahat. Pagkatapos magdedesisyon Siya kung ang bawat tao ay pupunta sa langit o sa impiyerno. Naramdaman ko na ako ay isang masamang tao at hindi ako patatawarin ng Diyos. Kalaunan, ako ay nag-asawa at nagkaroon ng mga anak. Wala na akong inisip kundi ang tungkol sa aking asawa at mga anak. Pagdating sa aking pananampalataya, isinantabi ko ito sa aking isipan. Para mabigyan ng mas magandang kinabukasan ang aking mga anak at para makamtam ko ang aking mga hangaring maging mayaman, napagpasyahan ko na umalis ng bansa para maghanap ng trabaho. Bilang resulta, ako ay pumunta dito sa Taiwan. Kahit na noong nakahanap ako ng trabaho, hindi ko pa rin binago ang aking nakalipas na pamumuhay. Sa panahon na may libreng oras ako, lumalabas pa rin ako upang uminom at kumanta kasama ang aking mga katrabaho. Ang buhay ko ay buhay ng isang hindi mananampalataya.

Noong 2011, nagtrabaho ako bilang isang welder sa isang pagawaan sa Taiwan. Isang araw noong 2012, tinanong ako ng isang katrabaho sa Taiwan kung ako ba ay isang Katoliko. Sumagot ako ng oo. Pagkatapos, inanyayahan niya ako para sa Misa sa kanyang simbahan. Pagkatapos, isang Linggo ng umaga, sa madaling-araw, pumunta siya sa pagawaan para sunduin kami at dinala kami sa bahay ng kanyang kaibigan. Doon, nakilala ko si Kapatid na Joseph. Tinanong niya ako, “Kapatid, inaasahan mo ba ang pangalawang pagparito ng Panginoong Jesus?” Sinabi ko na oo. Muli akong tinanong ni Joseph, “Alam mo ba kung anong gawain ang gagawin ng Panginoong Jesus kapag Siya ay bumalik?” Sumagot ako, “Siya ay uupo sa isang puting trono at hahatulan ang sangkatauhan at hahatiin ang mga tao sa iba’t ibang mga grupo. Pagkatapos, ang Diyos ay magdedesisyon, batay sa mga ugali at gawain ng bawat tao, kung siya ay pupunta sa langit o sa impiyerno.” Ipinagpatuloy akong tinanong ni Kapatid na Joseph, “Kung sabihin namin sa iyo na ang Panginoong Jesus ay dumating na at ginagawa na ang gawain ng paghatol, maniniwala ka ba?” Medyo nabigla ako nang narinig kong sabihin niya ito. Naisip ko: Nagbalik na nga ba ang Panginoong Jesus? Paano ito posible? Hindi ba Niya tayo hahatulan kung Siya ay bumalik na? Hindi ko pa nakita ang paghatol sa harapan ng malaking puting trono! Subalit, hindi ko diretsahang tinanong sa kanya ang mga katanungang ito dahil naramdaman ko na ang paghatol ng Diyos ay isang misteryo at ang karunungan ng Diyos ay hindi maarok ng tao. Maaaring hindi tama ang aking mga pananaw. Naramdaman ko na mas mabuti na ako ay makinig muna sa kanilang mga pananaw. Bilang resulta, sumagot ako, “Ito ay isang bagay na hindi ko pa kayang kumpirmahin. Mangyaring ipagpatuloy ang iyong pagsasalita.” Pagkatapos, ipinakita ni Kapatid na Joseph at ng ibang mga kasama ang maraming sipi mula sa Biblia na tumatalakay tungkol sa gawaing paghatol na Kanyang gagawin sa sandaling Siya ay bumalik. Ang mga sumusunod ay dalawang bersikulo mula sa seleksyon na ito: “Siya na nagtatakwil sa Akin, at hindi tumatanggap sa Aking mga salita, ay mayroong isang hahatol sa kanya: ang salitang Aking sinalita, ay siyang sa kanya’y hahatol sa huling araw” (Juan 12:48). “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos” (1 Pedro 4:17). Pagkatapos kong makita ang mga hulang ito, itinuon ko ang aking atensyon sa sasabihin ng mga kapatid na ito. Naniwala ako na ang kanilang ibinahagi sa akin ay ang katotohanan dahil alam ko na itinala ng Biblia ang gawain ng Diyos.

Pagkatapos, hinayaan kami ni Kapatid na Joseph na basahin ang dalawa pang mga sipi ng salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ang gawain ng paghatol ay sariling gawain ng Diyos, kaya natural na ang Diyos Mismo ang dapat gumawa nito; hindi ito maaaring gawin ng tao para sa Kanya. Sapagkat ang paghatol ay ang paglupig sa lahi ng tao sa pamamagitan ng katotohanan, walang pag-aalinlangan na magpapakita pa rin ang Diyos bilang nagkatawang-taong imahe upang gawin ang gawaing ito sa mga tao. Ibig sabihin, gagamitin ng Cristo ng mga huling araw ang katotohanan upang turuan ang mga tao sa buong mundo at ipaalam ang lahat ng katotohanan sa kanila. Ito ang gawain ng paghatol ng Diyos.” “Ang Cristo ng mga huling araw ay gumagamit ng iba’t ibang katotohanan para maturuan ang tao, para ibunyag ang diwa ng tao, at suriin ang kanyang mga salita at gawa. Ang mga salitang ito ay binubuo ng iba’t ibang katotohanan, gaya ng tungkulin ng tao, paano dapat sundin ng tao ang Diyos, paano dapat maging tapat ang tao sa Diyos, paano dapat isabuhay ng tao ang normal na pagkatao, gayundin ang karunungan at disposisyon ng Diyos, at iba pa. Ang mga salitang ito ay nakatuon lahat sa diwa ng tao at sa kanyang tiwaling disposisyon. Partikular na, yaong mga salitang naglalantad kung paano tinatanggihan ng tao ang Diyos ay sinasabi patungkol sa kung paano kinakatawan ng tao si Satanas, at naging puwersa ng kaaway laban sa Diyos. Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos. Ang idinudulot ng gawain ng paghatol ay ang pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa katotohanan tungkol sa kanyang sariling pagkasuwail. Ang gawain ng paghatol ay nagbibigay-daan sa tao na magtamo ng malawak na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa layunin ng gawain ng Diyos, at sa mga hiwagang hindi niya maunawaan. Tinutulutan din nito ang tao na makilala at malaman ang kanyang tiwaling diwa at ang mga ugat ng kanyang katiwalian, gayundin para matuklasan ang kapangitan ng tao. Ang mga epektong ito ay bunga lahat ng gawain ng paghatol, sapagkat ang diwa ng gawaing ito ay ang mismong gawain ng pagbubukas ng katotohanan, ng daan, at ng buhay ng Diyos sa lahat ng may pananampalataya sa Kanya. Ang gawaing ito ay ang gawain ng paghatol na ginagawa ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan).

Pagkatapos kong basahin ang salita ng Makapangyarihang Diyos, ipinagpatuloy nilang makipag-usap sa akin. Tinulungan nila akong intindihin na ang gawain ng Diyos ay talagang totoo at hindi ito kababalaghan. Ang gawaing paghatol ng Diyos sa mga huling araw ay hindi tulad ng aking iniisip—maghahanda ang Diyos ng isang malaking mesa sa kalangitan at uupo sa isang malaking puting trono. Ang lahat ay nakatayo sa harapan ng Diyos habang inililista Niya ang ating mga kasalanan para malaman kung tayo ay mabuti o masama. Pagkatapos, magdedesisyon Siya kung tayo ay pupunta sa langit o sa impiyerno. Sa halip, ang Diyos ay totoong nagkatawang-tao upang ipahayag ang Kanyang mga salita at ibunyag ang katiwalian at pagkasuwail ng tao. Hinahatulan Niya ang mga kasalanan ng tao at tinutulungan ang tao para maintindihan ang kanyang sariling tiwaling kalikasan. Pagkatapos, aalisin Niya ang ating makasalanang kalikasan at tatapusin ang sakit ng ating buhay na nagkakasala sa araw at nangungumpisal sa gabi. Tinutulungan Niya tayo na magkaroon ng tunay na pagkaintindi sa Kanya upang ating makamtan ang paglilinis at kaligtasan. Sa paraang ito, ang tao ay magiging karapat-dapat na pumasok sa kaharian ng langit. Ang mga hindi tatanggap sa gawaing paghatol ng mga huling araw at hindi babaguhin ang disposisyon ng kanilang buhay ay itatapon sa lawa ng apoy sa kahuli-hulihan. Sa pamamagitan ng Kanyang paggawa sa gawaing paghatol sa ganitong paraan, tunay na umaayon ang Diyos sa mga makatotohanang pangangailangan ng tao. Naisip ko ang aking sarili: Kahit na ako ay naniwala sa Panginoon nang maraming taon at madalas na nagdasal sa Diyos at ikinumpisal ang aking kasalanan, namuhay pa rin ako sa kasalanan. Ako ay nagsugal, uminom, nagsinungaling at nanlinlang. Palagian akong nagkakasala, ikinukumpisal ang mga ito at pagkatapos ay gagawin ko naman ang mga ito. Ang aking buhay ay puno ng pagdurusa. Mukhang talagang kailangan nating pumunta ang Diyos upang gawin ang Kanyang gawaing paghatol at pagliligtas. Sinasabi ng Biblia: “Kung walang kabanalan, walang taong makakakita sa Panginoon” (Mga Hebreo 12:14). Ang Panginoon ay banal. Kung hindi huhugasan ng tao ang kanyang sarili sa kanyang mga kasalanan, hindi siya karapat-dapat na makita ang mukha ng Panginoon. Halimbawang ito ay mangyayari na tulad ng ating iniisip. Ang Diyos ay darating sa mga huling araw at maghahanda ng isang puting trono sa kalangitan para hatulan ang tao. Tuwiran Niyang ipapasiya ang katapusan ng tao. Kung ganito ang mangyayari, paano aalisin ng tao ang kanyang mga kasalanan? Hindi ba ang tao ay naisumpa na at naparusahan na? Parang ang Makapangyarihang Diyos ay malamang ang bumalik na Panginoong Jesus. Dapat akong seryosong maghanap at magsiyasat. Hindi ko dapat mapalampas ang pagkakataon na salubungin ang Panginoon.

Pagkatapos, ibinigay nila sa akin ang libro na Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao Napakasaya ko. Pagkatapos kong bumalik sa aking tirahan, sinimulan kong basahin ang salita ng Diyos buong gabi. Binasa ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ang inyong bibig ay puno ng mga salita ng panlilinlang at karumihan, ng pagkakanulo at kayabangan. Kailanma’y hindi kayo nangusap ng mga salita ng katapatan sa Akin, walang mga banal na salita, walang mga salita ng pagpapasakop sa Akin matapos maranasan ang Aking salita. Ano, sa huli, ang katulad ng inyong pananampalataya? Walang anuman kundi pagnanasa at salapi ang nasa inyong puso, at wala kundi mga materyal na bagay ang nasa inyong isipan. Araw-araw, kinakalkula ninyo kung paano makakakuha ng isang bagay mula sa Akin. Araw-araw, binibilang ninyo kung gaano kalaking kayamanan at gaano karaming materyal na bagay ang natamo ninyo mula sa Akin. Araw-araw, hinihintay ninyong bumaba sa inyo ang mas marami pang biyaya nang sa gayon ay matamasa ninyo, nang mas marami at mas mataas ang kalidad, ang mga bagay na maaaring matamasa. Hindi Ako ang laman ng inyong isipan sa bawat isang sandali, ni ang katotohanang nagmumula sa Akin, kundi ang inyong asawa, inyong mga anak, at ang mga bagay na inyong kinakain at isinusuot. Iniisip ninyo kung paano kayo magtatamo ng higit at mas mataas pang kasiyahan. Ngunit kahit halos pumutok na ang inyong tiyan sa kabusugan, hindi pa rin ba kayo isang bangkay? Kahit, sa tingin, napapalamutian ninyo nang marangyang bihisan ang inyong sarili, hindi pa rin ba kayo naglalakad na bangkay na walang buhay? Nagpapakahirap kayo alang-alang sa inyong sikmura, hanggang sa tubuan na kayo ng uban, subalit walang sinuman sa inyo ang nagsasakripisyo ni isang hibla ng buhok para sa Aking gawain. Palagi kayong humahangos, pinapagod ninyo ang inyong katawan at kinakalog ninyo ang inyong utak, para sa kapakanan ng inyong sariling laman, at para sa inyong mga anak—subalit wala ni isa sa inyo ang nagpapakita ng anumang pag-aalala o malasakit para sa Aking kalooban. Ano pa ba ang inaasam ninyong matamo mula sa Akin?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Marami ang Tinawag, Datapuwa’t Kakaunti ang Nahirang). Naramdaman kong tumagos ang salita ng Diyos sa aking puso na tulad ng matalim na espada. Ibinunyag ng mga salitang ito ang eksaktong kondisyon ng aking buhay. Inilarawan ng mga ito ang tunay na kalagayan ng kaibuturan ng aking puso. Nalaman ko na tanging ang Diyos ang makapag-uusig sa puso ng tao at tanging ang Diyos ang makapagbubunyag sa katiwalian ng tao. Naramdaman ko na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay tunay na salita ng Diyos. Mula sa salita ng Diyos, naintindihan ko na ang aking sariling pananampalataya ay puno ng mga kasinungalingan at kasakiman. Tinanggap ko lang ang pangalan ng Diyos ngunit wala sa aking puso ang Diyos. Mahalaga lang sa akin ang tungkol sa aking pamilya, aking trabaho at mga sarili kong inaasam. Bawat araw, inisip ko lamang kung paano ako kikita ng mas maraming pera at paano ko matutulungang magkaroon ang aking pamilya ng mas masaganang buhay. Kahit pa madalas kong sinasabi sa Diyos na mamahalin ko Siya, hindi ko ginawa ang sinabi kong gagawin ko. Patuloy kong nililinlang ang Diyos. Isa pa, mula’t simula, nagdasal ako sa Diyos at hiningi sa Kanyang biyayaan ako nang higit pa, dahil naniwala ako na ang Diyos ay walang-hanggan na isang Diyos ng pagmamahal at ang Diyos ay puno ng awa para sa tao, at na kahit nagkasala ako, patatawarin pa rin ng Diyos ang aking mga kasalanan, maaawa sa akin at bibiyayaan ako. Subalit, matapos kong basahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, naintindihan ko na walang sinuman ang pinahihintulutang agrabyaduhin ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Nagsimulang ipagpitagan ng aking puso ang Diyos. Ang mga salita ng Diyos na paghatol at pagkastigo ay naging dahilan upang makaramdam ako ng matinding pagsisisi para sa aking nakalipas. Napakalungkot ko at umiyak ako sa aking kama. Sa unang pagkakataon, buong-pait akong umiyak habang nagdarasal sa Diyos at nagsisisi, “Diyos ko, patawarin sana Ninyo ako para sa aking mga kasalanan. Tinutulan Kita sa lahat ng bagay. Nilinlang Kita. Hindi ako karapat-dapat na hingin na samahan Mo ako. Dapat akong maparusahan. Diyos ko, salamat sa pagbibigay sa akin ng pagkakataong magsisi at mailigtas. Magmula ngayon, gagawin ko ang aking makakaya upang hanapin ang katotohanan. Mamahalin Kita nang may pusong matapat….” Pagkatapos kong magdasal, sinabi ko sa aking sarili na kailangan kong tanggapin ang paghatol ng Diyos upang mabago ko ang sarili kong buhay na natigil sa isang siklo ng paggawa ng kasalanan at pangungumpisal. Kinailangan kong magbasa nang higit pang salita ng Makapangyarihang Diyos at pagnilayan ito nang madalas upang mas maintindihan ko ang katotohanan at magkaroon ng lakas na talikdan ang aking laman, isagawa ang katotohanan at paluguran ang kalooban ng Diyos.

Magmula noon, dinala ko ang kopya ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao sa trabaho. Sa aking libreng oras sa trabaho, binabasa at pinagninilayan ko ang salita ng Diyos. Mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, nakita ko kung gaano katiwali at mapanghimagsik ang aking mga saloobin. Sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: “Dapat kang manalangin nang paisa-isang hakbang, alinsunod sa tunay na kalagayan ng puso mo at sa gawain ng Banal na Espiritu; nakakaniig mo ang Diyos alinsunod sa Kanyang kalooban at sa mga hinihingi Niya sa tao. Kapag nagsimula kang manalangin, ibigay mo muna ang puso mo sa Diyos. Huwag kang magtangkang unawain ang kalooban ng Diyos—subukan mo lamang sabihin sa Diyos ang nasa puso mo. Kapag humarap ka sa Diyos, ganito ang sabihin mo: ‘Diyos ko, ngayong araw ko lamang napagtanto na dati akong sumusuway sa Iyo. Totoong ako ay tiwali at kasuklam-suklam. Sinasayang ko lang ang buhay ko. Mula sa araw na ito mabubuhay ako para sa Iyo. Mamumuhay ako nang makabuluhan at palulugurin ko ang Iyong kalooban. Nawa’y gumawa palagi sa akin ang Iyong Espiritu, patuloy akong liwanagan at tanglawan. Hayaan akong matibay at matunog na magpatotoo sa Iyong harapan. Hayaang makita ni Satanas sa amin ang Iyong kaluwalhatian, ang Iyong patotoo, at ang katibayan ng Iyong tagumpay.’ Kapag nanalangin ka sa ganitong paraan, ganap na mapapalaya ang puso mo. Sa pagdarasal sa ganitong paraan, mas mapapalapit ang puso mo sa Diyos…” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa Pagsasagawa ng Panalangin). Sa salita ng Diyos, nagkaroon ako ng landas kung saan ay malulutas ko ang aking tiwaling disposisyon. Nagsimula akong magdasal sa Diyos mula sa kaibuturan ng aking puso nang may pinakamatapat na saloobin. Sa ganitong uri ng dasal, madalas kong nararamdaman na ginagabayan ako ng Diyos. Sa kalooban ko, mayroon akong pananampalataya at lakas. Hindi na ako nabuhay tulad ng dati at hindi ko na isinagawa ang mga tiwaling pag-iisip at ideya na nasa aking puso. Nagbago na ang aking buhay. Hindi na ako nabubuhay na nagkakasala at pagkatapos ay pinagsisisihan ang mga ito. Sa halip, tunay akong nabuhay sa liwanag ng Diyos. Ngayon ay hinahangad kong kumilos ayon sa salita ng Diyos. Marami na ring nagbago sa aking mga pananaw. Mas masaya na akong nabubuhay kaysa noon. Ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay nagbigay sa akin ng tamang layunin para sa aking buhay. Hindi ko na pinapagod ang aking utak at hinahangad na mabuhay sa karangyaan tulad noon. Hindi ko na hinahangad na maging mas mahusay kaysa sa ibang mga tao. Sa halip, hinahanap ko ang katotohanan upang makawala mula sa aking tiwaling disposisyon at magtamo ng paglilinis at kaligtasan. Hinahangad ko ring sundin ang mga salita ng Diyos sa lahat ng bagay at tuparin ang aking tungkulin bilang isang nilikha upang masuklian ang pagmamahal ng Diyos.

Noong Hulyo 2014, bumalik ako sa Pilipinas. Napakasaya kong malaman na pinili ng Diyos ang maraming kapatid mula sa Pilipinas. Sa kasalukuyan, nabubuhay ako sa buhay iglesia at ibinabahagi ang tungkol sa salita ng Diyos sa aking mga kapatid sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Tinutulungan at sinusuportahan namin ang isa’t isa at lahat kami ay nagsisikap nang husto upang hanapin ang katotohanan, hangarin ang pagbabago sa aming disposisyon sa buhay at makamit ang kaligtasan. Nagsisikap din kami nang mabuti upang sumaksi sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw sa mga tao sa aming sariling bansa at maging sa ibang mga bansa. Gusto naming malaman nila na ang Panginoong Jesus ay bumalik na at gusto rin naming makamit nila ang pagliligtas ng Diyos ng mga huling araw tulad namin. Salamat Makapangyarihang Diyos! Ngayon, ang aking buhay ay napakasagana at masaya araw-araw. Ganap ko nang natanggal sa aking sarili ang masama at bulok na buhay. Ang Makapangyarihang Diyos ang nagturo sa akin na hanapin ang aking layunin at direksyon sa buhay. Nararamdaman ko na ang ganitong uri ng pamumuhay ang paraan upang magkaroon ang isang tao ng makabuluhang buhay!

6. Pakinggan! Sino Itong Nagsasalita?

Ni Zhou Li, Tsina

Bilang isang mangangaral ng iglesia, wala nang mas masakit pa kaysa sa espirituwal na kasalatan at walang kahit anong maipangaral. Wala akong magawa sa nakikita ko na paunti na nang paunti ang mga kapatid na lalaki at babae na dumadalo sa mga pulong, at maraming beses akong dumulog sa harapan ng Panginoon para taimtim na manalangin at hilingin sa Panginoon na palakasin ang pananampalataya ng mga kapatid na lalaki at babae. Gayunpaman hindi bumuti ang mapanglaw na kalagayan ng iglesia at maging ako ay namuhay sa kahinaan at pagiging negatibo …

Gumagawa ako sa loob ng bahay isang araw nang biglang dumating sina Brother Wang at Brother Lin, at masaya ko silang pinapasok sa bahay. Matapos ang masayang kwentuhan, sinabi ni Brother Wang, “Sister Zhou, kumusta naman ang kalagayan ng espiritu mo ngayon?” Napabuntong-hininga ako at sinabing, “Huwag mo nang tanungin. Naghihina ang espiritu ko ngayon at wala akong maipangaral sa aking mga sermon! Lahat ng mga kapatid na lalaki at babae ay nagiging negatibo na at mahina na rin. Halos walang tao sa iglesia.” Itinanong ni Brother Lin, “Sister Zhou, alam mo ba kung bakit wala kang maipangaral sa iyong mga sermon at kung bakit halos walang tao sa iglesia?” Kapagdaka nang nagsalita na siya, naisip ko: Iyan nga ang gusto kong malaman. Alam kaya talaga nila ang dahilan? Kaagad kong itinanong, “Bakit?” Sinabi ni Brother Wang, “Dahil nakabalik na ang Panginoon. Nagkatawang-tao Siya sa pangalawang pagkakataon at binibigkas ang Kanyang mga salita at gumaganap ng bagong gawain. Tinanggap na ng maraming kapatid na lalaki at babae ang gawain ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian at namumuhay sa daloy ng kasalukuyang gawain ng Banal na Espiritu. Pabuti nang pabuti ang mga kalagayan nila. Naglaho sa mga yaong hindi makasabay sa bagong gawain ng Diyos ang gawain ng Banal na Espiritu, at dahil diyan wala silang maipangaral na mga salita at naging negatibo at mahina sila. Dapat tayong magmadali para makasabay sa mga yapak ng Diyos!” Nang marinig ko ito, bigla kong naalala ang mga salita ng aking senior co-worker: “Kung may taong magsasabi na dumating na ang Diyos para gumawa ng bagong gawain at bumigkas na Siya ng bagong mga salita, iyan kung gayon ay paglihis sa Biblia, at ang paglihis sa Biblia ay hindi paniniwala sa Panginoon; ito ay apostasiya.” Sa pag-iisip nito, napakaseryoso kong sinabi: “Hindi ba madalas na sabihin sa atin ng mga senior co-worker natin na ang paglihis sa Biblia ay hindi paniniwala sa Panginoon? Dapat alam ninyong lahat ito, na ang paglihis sa Biblia ay paglihis sa daan ng Panginoon. Ang lakas naman ng loob ninyo na mangaral kayo nang ganito sa akin!” Galit akong tumayo habang sinasabi ko ito. Sinabi ni Brother Lin, “Sister Zhou, huwag ka namang magalit. Alam namin na tapat ang paniniwala mo sa Diyos at masigasig ka, at dahil diyan kaya nga namin sinasabi sa iyo ang tungkol sa bagong gawain ng Diyos. Napakaraming taon na tayong nananampalataya sa Panginoon. Hindi ba’t lagi nating inaasam ang pagbabalik ng Panginoon? Ngayon nagbalik na ang Panginoon at ginagampanan ang gawain ng paghatol sa mga huling araw. Magandang balita ito. Dapat tayong masigasig na magsaliksik at magsiyasat at huwag sayangin ang pagkakataon na malugod na tanggapin ang Panginoon!” Nang hindi na hinintay pang matapos si Brother Lin, itinaas ko ang aking kamay at pasigaw na pinigilan siya, “Tama na, tama na, tama na! Huwag ka nang magsalita pa. Hindi ako maniniwala sa bagay na lihis sa mga turo ng Biblia. Hindi ninyo sinusunod ang paraan ng Panginoon, pero susunod ako.” Nakita nila na talagang hindi ako nakikinig at wala silang nagawa kundi umalis. Kalaunan, bumalik sila nang ilang beses pa, pero hindi ko na lang sila pinansin.

Kinalaunan sa ibang araw, dumating sina Brother Wang at Brother Lin sa bahay ko kasama ang dalawang kapatid na babae para mangaral ng ebanghelyo sa akin. Nang araw na iyan, pumipili ako ng mga butil sa loob ng bahay habang gumagawa ang aking asawa sa labas. Nakita niya ang pagdating nila at pinapasok sila sa bahay. Nang makita ko sila, biglang bumilis ang tibok ng puso ko: Bakit na naman sila bumalik at nagsama pa sila ng dalawa? Pumasok silang apat at binati nila ako at nagsimulang magbahagi sa aking asawa. Nakaramdam ako ng labis na pag-aalala at inisip ko sa aking sarili: “Ang ipinapangaral nila ay lihis sa Biblia kaya kailangan kong bantayan ang aking asawa at huwag siyang hayaang maniwala sa kahit ano!” Gusto ko silang paalisin, pero nag-alala ako na baka magalit ang asawa ko sa akin. Ang tanging nagawa ko ay manahimik, bagama’t hindi ako sang-ayon sa kahit isang salitang sinasabi nila. Gayunpaman nakinig ang asawa ko at hindi mapigilan ang kanyang sarili na magsabing, “Oo! Tama nga! Ganoon nga. Naipaliwanag mo ito nang mabuti!” Dahil nakita kong napaniwala ang aking asawa, bigla akong nakadama ng galit at dinuro ang aking asawa at mariing sinabi: “Ano ang tama? Gaano karami na ba ang nabasa mo sa Biblia? Gaano ka na ba katagal nananampalataya sa Diyos? Nagdasal ka ba sa Panginoon? Nagsasabi ka ng, ‘Tama, tama, tama,’ pero gaano na ba ang naunawaan mo?” Sa ginawa kong pagsigaw, biglang natahimik ang buong kabahayan at nagkatinginan sila sa isa’t isa. Agad na sinabi sa akin ng asawa ko, “Huwag kang sumigaw. Makinig ka muna. Makakabuti ito para sa atin. Kung hindi ka makikinig, paano mo malalaman kung tama ito o mali?” Dahil nakita kong hindi ko siya mapipigilan sa pakikinig sa kanila, galit na itinulak ko nang paroo’t parito ang mga butil gamit ang dalawa kong kamay, sinasadyang mag-ingay nang malakas, at inisip na, “Hayaan kitang makinig? Hindi kita hahayaang makarinig ng kahit ano. Hahadlangan ko ito!” Ngunit ang pag-iingay nang malakas gamit ang mga butil ay hindi nakahadlang sa pakikinig ng asawa ko sa kanilang pagbabahagi. Sa kabilang banda, nagsasalita at tumatawa siya kasama ang apat at lubos na maayos ang pagbabahagi nila. Makalipas ang ilang oras, masayang sinabi sa akin ng asawa ko: “Oh, Li! Talagang bumalik na ang Panginoon. Ang mga salita sa aklat na ito ay mga pagbigkas mismo ng Diyos! Napakaganda nito! Li, sige na, magluto ka ng pagkain para sa amin.” Tiningnan ko siya at hindi sumagot. Kalaunan, nag-iwan si Brother Lin sa asawa ko ng ilang tape, isang aklat ng mga himno at isang kopya ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao at pagkatapos ay umalis na. Hindi na talaga ako makatiis at sinabi ko sa aking asawa, “Ilang beses nang sinabi sa atin ng mga senior co-worker na para makasampalataya sa Diyos hindi tayo maaaring lumihis sa Biblia at ang paglihis sa Biblia ay hindi pananalig sa Diyos. Nalimutan mo na ba? Bakit hindi ka manindigan sa bagay na ito?” Walang pag-aalangan na sinabi ng asawa ko: “Ang sinasabi nila ay hindi paglihis sa Biblia ngunit mas dakila at mas malalim kaysa sa Biblia. At saka, ang bagong gawain ng Diyos na ipinangangaral nila ay pagtupad sa salita ng Panginoon at sa mga propesiya ng Aklat ng Pahayag. Pagkatapos marinig ang ibinahagi nila, nauunawaan ko at naliliwanagan ako tungkol sa maraming bagay sa Biblia na hindi ko naunawaan noon. Ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos na pinatototohanan nila ang totoong daan. Imulat mo ang iyong mga mata at tingnan mo. Kakaunting tao na lang ang natitira sa ating iglesia. Naging mapanglaw na ang iglesia. Pero naniniwala ka pa rin sa mga sinabi ng mga senior co-worker. Hindi ba’t sobrang kamangmangan na iyan? Makakabuting magmadali ka na at tingnan mo ito.” Nang marinig ko ito, galit kong sinabi, “Ano ba ang alam mo? Ang paglihis sa Biblia ay pagkakanulo sa Panginoon. Kung hindi ka susunod ayon sa Biblia, ako susunod!”

Pagkatapos nito, araw-araw kapag may oras ang asawa ko, binabasa niya ang aklat na iniwan ni Brother Lin, Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao. Isang araw, gumising nang madaling-araw ang asawa ko para basahin ang aklat na iyon. Hindi pa lubusang gising ang diwa ko, naulinigan kong nagbabasa ang aking asawa: “Maaari kayang nakalimutan mo na…? Nakalimutan mo ba…?” (“Paano Nakilala ni Pedro si Jesus”). Dahil sa malakas niyang pagbabasa, bahagya akong nagalit at inisip na: Madaling-araw pa lang at ayaw magpatulog ng tao! Pagkaraan ng ilang sandali, mahina kong narinig: “Dahil bago ipinako si Jesus sa krus, nasabi Niya kay Pedro: ‘Hindi Ako nagmula sa mundong ito, at hindi ka rin nagmula sa mundong ito’” (“Paano Nakilala ni Pedro si Jesus”). Nakapagtataka! Bakit nabanggit sa aklat na ito ang Panginoong Jesus? Baka kaya mali ang narinig ko? Pagkatapos ay malinaw kong narinig: “Maaari kayang nakalimutan mo na…? Nakalimutan mo ba…?” Nang marinig ko ito medyo naantig ang puso ko at hindi na ako makatulog. Sinabi ko sa aking sarili: “Sino ang nagsalita ng mga salitang ito? Oh Diyos! Ikaw ba iyan na nagtatanong sa akin nito? Parang Ikaw ang nagsasabi sa akin ng mga salitang ito. Napakagiliw ng mga ito! Kinailangan kong bumangon kaagad at maghanda ng almusal. Pagkatapos mag-almusal titingnan ko kung ano ang sinasabi sa aklat na iyon, para matiyak kung talagang lumilihis ito o hindi sa Biblia at kung mga salita ito ng Diyos o hindi.”

Pagkatapos mag-almusal, binasang muli ng asawa ko ang aklat. Inisip ko sa aking sarili: Bakit hindi niya ako niyayang basahin namin ito nang sabay? Matagal akong nakatayo sa may pintuan, pero nakasubsob pa rin ang ulo ng aking asawa sa pagbabasa ng aklat at hindi ako napansin. Kaya’t nagpabalik-balik ako sa kusina. Nakadama ako ng labis na pag-aalala. Talagang gusto kong basahin ang nakasulat sa aklat. Kaya’t sumilip ako sa silid at nakita na subsob pa rin sa pagbabasa ng aklat ang aking asawa. Gusto kong lumapit at magbasa rin, pero nang maisip ko ang maraming beses na pagpunta ng mga kapatid na lalaki at babae para mangaral sa akin at kung paano ako palaging tumatanggi, inisip ko na baka kutyain lang ako ng asawa ko kung ako mismo ang lalapit at babasahin ito. Kung kukutyain niya ako, sobrang mapapahiya ako! Nang maisip ko ito, umatras ako. Habang pabalik-balik ako sa labas, naalala ko ang mga salitang binasa nang malakas ng asawa ko noong umaga at lalo akong nabalisa. Naisip ko: Hindi maaari ito. Kailangan kong pumasok at tingnan kung ano ang nilalaman ng aklat. Pero umatras uli ako nang nasa pintuan na ako. Gaya ng isang pusang hindi mapakali, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Sa wakas, determinado na ako: Oh! Nais ng Diyos na manindigan ako! Sino ang nagsabi sa akin na magsalita ng ganoon at hindi makinig sa payo ng aking asawa? Kaya tinatagan ko ang aking sarili at naglakad papasok sa silid at, tinipon ang lahat ng aking lakas ng loob, nahihiya kong sinabi, “Maaari bang sabay tayong magbasa niyan?” Tumingin siya sa akin at gulat na gulat, pagkatapos ay masayang sinabi, “Halika, halika! Sabay tayong magbasa.” Sa sandaling ito, naantig ako nang lubos. Hindi ako kinutya ng aking asawa gaya ng inisip ko! Napanatag sa wakas ang balisa kong puso at masaya kong binasa ang aklat kasama ang aking asawa. Gayunpaman, ang mga salitang nabasa ko sa aklat ay hindi ang mga yaong narinig ko noong umagang iyon! Maya-maya pa, lumabas ang asawa ko, at dali-dali kong binuklat ang mga pahina ng aklat. Kapagdaka, nakita ko ang hinahanap ko, at masayang binasa ito nang malakas: “Lubhang lumakas ang loob ni Pedro sa mga salita ni Jesus, dahil bago ipinako si Jesus sa krus, nasabi Niya kay Pedro: ‘Hindi Ako nagmula sa mundong ito, at hindi ka rin nagmula sa mundong ito.’ Kalaunan, nang makadama si Pedro ng matinding pasakit, pinaalalahanan siya ni Jesus: ‘Pedro, nalimutan mo na ba? Hindi Ako nagmula sa mundo, at lumisan lamang Ako nang mas maaga para sa Aking gawain. Hindi ka rin nagmula sa mundo, nalimutan mo na ba talaga? Dalawang beses Ko nang sinabi sa iyo, hindi mo ba natatandaan?’ Nang marinig ito ni Pedro, sinabi niya: ‘Hindi ko pa nalilimutan!’ Pagkatapos ay sinabi ni Jesus: ‘Minsan ka nang masayang nakipagtipon sa Akin sa langit at isang panahon sa Aking tabi. Nangungulila ka sa Akin, at nangungulila Ako sa iyo. Bagama’t hindi karapat-dapat na banggitin ang mga nilikha sa Aking mga mata, paanong hindi Ko mamahalin yaong walang-malay at kaibig-ibig? Nalimutan mo na ba ang Aking pangako? Kailangan mong tanggapin ang Aking tagubilin sa lupa; kailangan mong tuparin ang gawaing ipinagkatiwala Ko sa iyo. Balang araw tiyak na aakayin kita patungo sa Aking tabi’” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Nakilala ni Pedro si Jesus). Ilang beses kong binasa ito at nang paulit-ulit ko pa itong basahin lalo kong nadama na ang mga salitang ito ay hindi lihis sa Biblia. Ang mga ito ay mas malinaw at mas nauunawaan kaysa sa Biblia. Ngunit sinabi ng mga senior co-worker ko, “Sinumang magpalaganap ng mensahe tungkol sa pagdating ng Diyos para gumawa ng bagong gawain at sa pagbigkas ng Diyos ng bagong mga salita ay paglihis sa Biblia, at ang paglihis sa Biblia ay paglihis sa daan ng Panginoon.” Ngunit ang mga sinabi nila ay hindi ayon sa katotohanan, hindi ba? Nanalangin ako sa aking puso: “Oh Diyos! Ano ang kahulugan ng lahat ng ito? Nawa’y liwanagan Mo ako at patnubayan ako, nang sa gayon ay maunawaan ko ang Iyong kalooban. …”

Kalaunan, nakita ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos na nagsabing: “Sa loob ng maraming taon, ang kinaugaliang paraan para maniwala ang mga tao (sa Kristiyanismo, isa sa tatlong pangunahing relihiyon sa mundo) ay ang basahin ang Biblia. Ang paglihis mula sa Biblia ay hindi paniniwala sa Panginoon, ang paglihis mula sa Biblia ay paglihis sa mga panuntunan sa pananampalataya, at maling paniniwala, at kahit na magbasa pa ang mga tao ng ibang mga libro, ang paliwanag sa Biblia ang dapat na pundasyon ng mga librong ito. Ibig sabihin, kung naniniwala ka sa Panginoon, dapat mong basahin ang Biblia, at maliban sa Biblia, hindi ka dapat sumamba sa anumang aklat na walang kinalaman sa Biblia. Kung ginagawa mo iyon, pinagtataksilan mo ang Diyos. Mula sa panahon ng pagkakaroon ng Biblia, ang pananalig ng mga tao sa Panginoon ay ang pananalig sa Biblia. Sa halip na sabihing ang mga tao ay naniniwala sa Panginoon, mas mabuting sabihin na naniniwala sila sa Biblia; sa halip na sabihing nagsimula na silang magbasa ng Biblia, mas mabuting sabihing nagsimula na silang maniwala sa Biblia; at sa halip na sabihing nagbalik na sila sa Panginoon, mas mabuti pang sabihing nagbalik na sila sa Biblia. Sa ganitong paraan, sinasamba ng mga tao ang Biblia na para bang ito ang Diyos, na para bang ito ang dugong bumubuhay sa kanila, at ang mawalan nito ay kapareho ng mawalan ng kanilang buhay. Itinuturing ng mga tao ang Biblia na kasintaas ng Diyos, at mayroon pang ang turing dito ay mas mataas kaysa sa Diyos. Kung wala sa mga tao ang gawain ng Banal na Espiritu, kung hindi nila nadarama ang Diyos, maaari pa rin silang patuloy na mabuhay—ngunit sa sandaling mawala sa kanila ang Biblia, o mawala ang mga kilalang kabanata at kasabihan mula sa Biblia, parang nawalan na rin sila ng buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa Bibliya 1). Talagang naantig ako ng mga salita ng Diyos. Hindi kaya nangungusap ito mismo tungkol sa akin? Naalala ko noong magsimula akong maniwala sa Panginoon, ganito ko pinahahalagahan ang aking paniniwala. Ang Biblia ay itinuring kong dugong nagbibigay-buhay sa akin. Kinakailangang ilagay ko ito sa isang mataas na lugar sa tuwing matapos kong basahin ito, sa takot na masira ito ng mga bata. Itinuring kong mataas sa lahat ang Biblia at isinaisip din na ang paglihis sa Biblia ay pagkakanulo sa Panginoon. Mali ba itong ginagawa ko? Nang may pusong naghahanap, nagpatuloy ako sa pagbabasa, mula sa “Tungkol sa Biblia 1” hanggang sa “Tungkol sa Biblia 4.” Habang marami akong nababasa, lalo akong naliwanagan. Lubos akong nakaunawa dahil sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Malinaw na ang Biblia ay isa lamang makasaysayang talaan ng gawain ng Diyos at isang patotoo sa unang dalawang yugto ng gawain ng Diyos. Tulad ng Lumang Tipan na nagtatala ng gawaing ginawa ng Diyos na si Jehova mula sa paglikha ng daigdig hanggang sa katapusan ng Kapanahunan ng Kautusan, ang Bagong Tipan ay nagtatala ng gawain ng Panginoong Jesus sa Kapanahunan ng Biyaya. Palaging bago ang gawain ng Diyos, hindi kailanman luma at palaging pasulong. Ngayon ang Diyos ay gumawa na ng bagong gawain sa labas ng Biblia—ang gawain ng Kapanahunan ng Kaharian. Ang yugtong ito ng gawain ang huling yugto ng gawain ng pagliligtas ng Diyos para sa sangkatauhan. Mula sa Kapanahunan ng Kautusan, hanggang sa Kapanahunan ng Biyaya at pagkatapos ay sa Kapanahunan ng Kaharian sa mga huling araw, ang tatlong yugto ay ginawang lahat ng isang Diyos. Ang pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay isang bagay na lubos na nagpamulat sa akin, at binusog ko ang aking mga mata sa mga salita! Oo, lubos na makapangyarihan sa lahat at napakarunong ng Diyos, paano Siya makagagawa sa limitadong gawain lamang na nakatala sa Biblia? At mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, tunay na nakita ko na hindi lihis sa Biblia ang mga salita at gawain ng Diyos sa mga huling araw. Sa halip, dinakila at pinalawak ng mga ito ang gawain ng Kapanahunan ng Kautusan at ng Kapanahunan ng Biyaya tulad ng nakatala sa Biblia, at lahat ng ginagawa ngayon ng Diyos ay higit na naaayon sa pangangailangan ng mga tao sa kasalukuyan. Sinasabi sa isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Dapat mong maunawaan kung bakit hinihiling ngayon na huwag mong basahin ang Biblia, kung bakit mayroong ibang gawain na hiwalay sa Biblia, kung bakit ang Diyos ay hindi na naghahanap ng mas bago at mas detalyadong pagsasagawa sa Biblia, at kung bakit sa halip ay mayroong mas makapangyarihang gawain sa labas ng Biblia. Ito ang lahat ng dapat ninyong maunawaan. Kailangan mong malaman ang pagkakaiba sa pagitan ng luma at bagong gawain, at kahit na hindi mo binabasa ang Biblia, dapat ay kaya mo itong suriin; kung hindi, sasambahin mo pa rin ang Biblia, at magiging mahirap para sa iyo na makapasok sa bagong gawain at sumailalim sa mga bagong pagbabago. Yamang mayroong mas mataas na daan, bakit pag-aaralan ang mas mababa at makalumang daan? Yamang may bagong mga pagbigkas, at mas bagong gawain, bakit ka mamumuhay batay sa lumang mga talaan ng kasaysayan? Ang mga bagong pagbigkas ay maaaring makapagtustos sa inyo, na nagpapatunay na ito ang bagong gawain; ang mga lumang talaan ay hindi ka mabibigyang-kasiyahan, o hindi makatutugon sa iyong kasalukuyang pangangailangan, na nagpapatunay na kasaysayan na ang mga ito, at hindi gawain ng dito at ngayon. Ang pinakamataas na daan ay ang pinakabagong gawain, at sa bagong gawain, kahit gaano pa kataas ang daan ng nakaraan, ito ay kasaysayan lamang na ginugunita ng mga tao, at kahit ano pa ang halaga nito bilang sanggunian, ito ay lumang daan pa rin. Kahit na ito ay naitala sa ‘banal na aklat,’ ang lumang daan ay kasaysayan; kahit na walang nakatala tungkol dito sa ‘banal na aklat,’ ang bagong daan ay para sa naririto at sa ngayon. Ang daan na ito ay maaari kang iligtas, at ang daan na ito ay maaari kang baguhin, dahil ito ang gawain ng Banal na Espiritu” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa Bibliya 1). Sa sandaling ito, kaagad kong nakita ang liwanag, at natanto ko kung bakit palagi kong pinahahalagahan ang Biblia ngunit lalo namang nanghihina ang aking espiritu, kaya nga wala na akong maisip na ipangaral; natanto ko rin na lalo pang nanghina ang mga kapatid na lalaki at babae, hanggang sa hindi na sila dumadalo sa mga pulong, samantalang ang mga kapatid na lalaki at babae na tumanggap ng ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos ay puno ng pananampalataya. Paano ko man sila pinakitunguhan, hindi sila nagdamdam o nawalan ng pag-asa, nagpabalik-balik pa rin sila para ipangaral ang ebanghelyo sa akin. Ang dahilan para dito ay patuloy ko pa ring tinatanganan ang nagdaang gawain ng Diyos. Lumang paraan na iyon, na matagal nang naglaho mula sa gawain ng Banal na Espiritu. Ngunit tinanggap ng mga kapatid na lalaki at babae ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang pamunuan sa bagong gawain ng Diyos, tinanggap ang pagbibigay ng mga salita ng Diyos sa kasalukuyan at natamo ang gawain ng Banal na Espiritu. Ito ang pagkakaiba ng bagong paraan at ng lumang paraan! Ito ang pinakadahilan kung bakit naghihina ang mundo ng relihiyon, at lalo pang sumusulong ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos! “Panginoon,” nagdasal ako. “Sa wakas ay naunawaan ko na ngayon na talagang nagbalik Ka na, at binigyan Mo kami ng bagong paraan, ng bagong panustos ng buhay. Nagpapasalamat po ako sa Iyo!”

Sa sandaling ito, pareho akong nakadarama ng saya at lungkot. Masaya ako dahil hindi ako pinabayaan ng Diyos, sa kabila ng labis na paghihimagsik at pagsuway ko, at na ginamit Niya ang espesyal na paraang ito na pagbabasa nang malakas ng aking asawa sa mga salita ng Diyos para marinig ko ang tinig ng Diyos. Talagang ipinakita ng Diyos ang Kanyang pagmamahal para sa akin at ang Kanyang pagliligtas sa akin! Nalungkot ako dahil matagal kong inasam ang pagbabalik ng Panginoon nang maraming taon, ngunit hindi ko isinaalang-alang ang posibilidad na hindi ko matatanggap ang Panginoon kapag bumalik Siya at kumatok sa aking pintuan. Pabalik-balik ang mga kapatid na lalaki at babae na iyon para ipangaral ang ebanghelyo sa akin, subalit ang ginawa ko lamang ay balewalain sila. Nagbahagi sila sa aking asawa at kinutya ko sila at sinadyang guluhin sila…. Habang iniisip ko ito, nakaramdam ng kirot ang aking puso at hindi ko mapigilan ang pagdaloy ng mga luha mula sa aking mga mata. Lumuhod ako sa harap ng Diyos at nagdasal sa Kanya: “Makapangyarihang Diyos! Nagkamali ako. Sa loob ng napakaraming taon palagi kong pinahahalagahan ang Biblia at inisip na ang paglihis sa Biblia ay hindi paniniwala sa Diyos. Itinuring kong Diyos ang Biblia at tinanggihan nang paulit-ulit ang Iyong bagong gawain, at hindi ko tinanggap ang Iyong pagdating. Napakabulag ko! Ngayon handa na akong isantabi ang Biblia, sumunod sa Iyong bagong gawain at makinig sa Iyong mga salita ng bagong kapanahunan. Hindi na ako kailanman muling sasalungat sa Iyo at hindi ko hahayaang masira ang aking buong buhay dahil sa aking mga maling haka-haka at mga imahinasyon. O Diyos! Nais kong gumawa ng pagpapasiya, makiisa sa Iyo at dalhin pabalik sa Iyong pamilya ang mga yaong nasa iglesia na tunay na naniniwala sa Iyo upang makabawi ako sa pagkakamali ko sa Iyo!”

7. Paano Ako Muntik nang Maging Hangal na Dalaga

Ni Li Fang, Tsina

Noong taglagas ng 2002, si Sister Zhao na mula sa aking denominasyon, ang Iglesia ng Katotohanan, ay isinama sa aking tahanan ang kanyang pamangking si Sister Wang, para sabihin sa akin ang magandang balita tungkol sa pagparito ng Panginoon. Matapos ang ilang araw na pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at pakikinig sa detalyadong pagbabahagi ni Sister Wang, naunawaan ko na, mula sa paglikha ng daigdig hanggang sa ngayon, ang Diyos ay nagampanan na ang tatlong yugto ng gawain upang iligtas ang sangkatauhan. Ang ibang katotohanan na nalaman ko rin ay ang paggamit ng Diyos ng ibang pangalan sa bawat yugto ng Kanyang gawain, ang kahalagahan ng pangalan ng Diyos sa bawat kapanahunan, at ang misteryo ng pagkakatawang-tao ng Diyos, atbp. Ang mga katotohanang ito ay hindi ko inaasahang magbibigay ng malaking kaliwanagan sa akin. Naisip ko, “Maliwanag na maliwanag ito, at ang Makapangyarihang Diyos ay mas malamang ang nagbalik na Panginoong Jesus, kaya mas mabuting samantalahin ko ang pagkakataong ito at magbasa pa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos.” Bago umalis, nag-iwan sa akin si Sister Wang ng ilang aklat ng mga salita ng Diyos. Sa tuwing may panahon ako sa araw, nagbabasa ako ng mga salita ng Diyos. Habang mas binabasa ko ang mga ito, mas lalo ko itong gustong basahin at mas lalo kong nadama na ang mga ito ay mga salita ng Diyos. Pagkalipas ng tatlong araw hindi ako mapakali. Naisip ko: “Ang aking anak na lalaki, na mananampalataya rin, at marami sa mga kapatid ko sa iglesia ang hindi pa nakaaalam ng magandang balitang ito tungkol sa pagparitong muli ng Panginoon. Mas mabuting magmadali ako at sabihin ito sa kanila.”

Kinaumagahan, pinuntahan ko ang bahay ng aking anak. Masaya kong sinabi sa kanya, “Napakagandang aklat nito. Dapat basahin mo ito kaagad.” Sinulyapan ako ng aking anak at nagtanong, “Anong aklat? Mukhang napakasaya ninyo. Ilapag ninyo lang diyan at babasahin ko iyan kapag may oras ako.” Naisip ko na, dahil lahat ng mananampalataya ay umasam sa pagbabalik ng Panginoon, matutuwa ang aking anak na malaman na dumating na ang Panginoon.

Hindi ko kailanman masukat-akalain, gayunman, na pagkalipas ng tatlong araw ay magpupunta ang anak ko sa bahay ko na may kasama pang anim na tao. Isa sa kanila ay si Pastor Xia mula sa aking denominasyon, at ang iba ay may mga pastor at mangangaral mula sa denominasyon ng aking anak. Medyo nagulat ako nang makita sila, dahil hindi ko maunawaan kung ano ang nangyari at bakit napakaraming tao ang nagsipunta sa akin. Isang pastor na may apelyidong Li ang tumitig sa akin nang ilang sandali at nag-aalalang sinabi, “Auntie, lahat tayo ay mananampalataya sa Panginoon, isang malaking pamilya. Sinabi sa akin ng anak mo na may nagbigay sa iyo ng aklat, pero hindi mo dapat binasa iyon. Ngayon ang mga huling araw, at sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang’ (Mateo 24:23–24). Naniniwala tayo na ang ibig sabihin ng mga salitang ito ng Panginoong Jesus ay na ang sinumang nagsasabi na bumalik na ang Panginoon ay isang manloloko na dapat nating iwasan at huwag pakinggan. Sa ngayon, sa buong mundo mayroong nag-iisang Kidlat ng Silanganan na nagpapatotoo sa publiko na nagbalik na ang Panginoon, kaya, anuman ang ginagawa mo, huwag ka nang makipag-ugnayan pa kahit kailan sa kanila. Huwag ka ring magbasa ng kahit anong aklat ng Kidlat ng Silanganan. Ang paraan nila ay naiiba sa ating pananampalataya, kaya huwag mo silang pakinggan. Hindi mo pa lubos na nauunawaan ang Biblia, at maliit ang iyong tayog, kaya madali kang malinlang. Maraming taon na kaming nangangaral at lubos naming nauunawaan ang Biblia. Nakapaglakbay na kami sa buong China at marami na kaming nakita at mas lubos ang kaalaman namin sa buhay. Pumunta kami ngayon para lang sagipin ka, kaya’t paniwalaan mo kami at huwag subukang tanggapin ito sa sarili mong paraan.” Nang marinig ko ito, naisip ko sa aking sarili: “Tila nagmamalasakit sa akin ang pastor na ito at hindi naman mali ang sinabi niya. Matanda na ako at hindi gaanong nakapag-aral, at hindi ko gaanong nauunawaan ang Biblia. Talagang hindi ako makakaunawa nang kasinghusay nila.” Sa pagkakataong ito, sinabi ni Pastor Xia, “Ako ay isang pastor, at ibinigay sa akin ng Panginoon ang Kanyang kawan para pamahalaan. Kaya’t responsibilidad ko na tiyakin na hindi ka lumilihis sa tamang daan. At kung hindi ko babantayan ang kawan ng Panginoon, hindi ako makakapagbigay-sulit sa Panginoon. Sister, huwag kang makipag-ugnayan sa ibang mga grupo na katulad nito. Kung makukuha ka sa amin ng Kidlat ng Silanganan, masasayang ang lahat ng taon na ito na nanampalataya ka sa Panginoon!” Sa nakita kong balisa nilang mukha at sa narinig na seryoso nilang tinig sa pakikipag-usap sa akin, nakadama ako ng bahagyang takot. Naisip ko: “Tama nga. Kung magsisimula akong maniwala sa mali hindi ba’t ang lahat ng taon na iyon ng pananampalataya ay masasayang?” Ngunit naisip ko rin: “Tila napakaganda ang mga salitang nakasulat sa aklat, napakatumpak. Hindi pa nabasa ng mga pastor at mga mangangaral na ito ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, kaya paano nila masasabi na hindi ito ang tunay na daan?” Kaya sinabi ko sa kanila, “Maaaring tama kayo nang sabihin ninyo ito, ngunit ang narinig ko mula sa kanila ay tumutugma nang lubos sa mga salita ng Panginoon sa Biblia!” Nang marinig nila ang sinabi ko, lahat sila ay sabay-sabay na nagsalita, nagsasabi ng napakaraming bagay para takutin ako kaya nahilo at nalito ako at nakaranas ng matinding pagkaligalig ng damdamin. Nakaupo ako roon, hindi nakapagsalita ng kahit ano. Pagkatapos ay gusto nilang magdasal ako kasama nila at sumpain ang Kidlat ng Silanganan, pero hindi ako nakiisa rito, at kaya sinimulan na naman nila akong takutin. Sa huli, sinabi ng anak ko, “Ako na ang kakausap sa nanay ko.” Pagkatapos ay kinuha niya ang dalawang aklat ng mga himno at mga cassette tape ng Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin, pati na ang aklat ng mga salita ng Diyos na may pamagat na Ang Paghatol ay Nagsisimula sa Bahay ng Diyos mula sa aparador, at ibinigay niya ang mga ito para madala ng pastor.

Pagkatapos nilang umalis, sa sobrang sama ng loob ko ay hindi na ako makakain ng aking hapunan, kaya dumulog ako sa Panginoon at nagdasal, “Panginoong Jesus, totoo po ba o hindi ang sinabi ng mga pastor na iyon? Sa wari ay talagang nagmamalasakit sila sa buhay ko. Kung hindi ako makikinig sa kanila, ilalagay ko ba ang aking pananampalataya sa maling lugar? Oh Panginoon, kung talagang nagbalik Ka na bilang Makapangyarihang Diyos at hindi kita tinatanggap, hindi ba’t pinagsasarhan kita ng pinto? Hindi ba ako matutulad lang sa isa sa mga mangmang na dalaga? Oh Panginoon, sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos sa nakalipas na ilang araw na ito, nadarama ko na tila nagkaroon ng maraming panustos ang aking espiritu. Totoo at tapat kong nadama ito, pero maaari kayang mali ako? Ngayong kinuha nila ang mga aklat ko at ang mga cassette tape ko ng mga himno, talagang nakadarama ako ng lungkot at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Mangyari pong ipakita Mo sa akin ang daan….” Pagkatapos magdasal, bigla kong naalala na binigyan ako ni Sister Wang ng isa pang aklat ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at hiniling sa akin na itago ko ito sa ilalim sa loob ng aparador. Nang matanto ko na nasa akin pa ang aklat na ito, bahagyang sumaya ang pakiramdam ko. Ngunit pagkatapos ay naisip ko ang sinabi ng mga pastor na iyon sa akin, at nalilito pa rin ako kung ano ang dapat kong gawin. Babasahin ko ba ang aklat na iyon o hindi? Nang gabing iyon, hindi ako makatulog, balisa ang aking isipan. Paulit-ulit akong nagdasal sa Diyos nang umiiyak …

Kinaumagahan, dumating ang anak ko para isama ako sa isang pulong sa dati kong iglesia. Talagang hindi pa ako nakapagpasiya, pero sapilitan akong isinama ng anak ko sa lugar ng pulong at sinabi pa sa isang mangangaral na nakuha na ako ng Kidlat ng Silanganan at hiniling ng anak ko sa kanya na gawin nito ang kanyang makakaya para mahikayat akong manatili sa iglesia. Sa isang iglap, pinaligiran ako ng mangangaral at lahat ng mga kapatid na lalaki at babae. Hinawakan ako sa kamay ng mangangaral, at sa magiliw na tinig ay sinabi sa akin, “Auntie, anuman ang ginagawa mo, huwag mong pakinggan ang sinumang nangangaral sa iyo. Kung nagsisimula ka nang manampalataya nang mali, kapag dumating ang Panginoon para dalhin ang mga kongregasyon maiiwan ka, hindi ba? Maliit ang tayog mo, kaya sinumang magbigay sa iyo ng anumang uri ng aklat para basahin ito makabubuti para sa iyo na tanungin muna kami. Susuriin muna namin iyon para sa iyo….” Sinikap din ng mga kapatid na lalaki at babae na hikayatin akong manatili, at naantig ako at napaluha dahil sa kanilang “pagmamahal.” Nang makita nila na labis akong naantig, pinagsabihan na naman nila ako: “Kung sinuman mula sa Kidlat ng Silanganan ang dumating para bisitahin kang muli, huwag mo silang papasukin. Huwag kang makipag-ugnayan kahit kailan sa kanila!” Tumango ako bilang pagsang-ayon.

Ilang araw pa lang ang lumipas nang dumating si Sister Wang para bisitahin akong muli. Sinabi ko sa kanya: “Binasa sa akin ng pastor ang siping ito mula sa Biblia: ‘Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang’ (Mateo 24:23–24). Sa mga huling araw, darating ang mga huwad na Cristo at sinumang magsabi na bumalik na ang Panginoon ay isang manloloko. Hindi ko nauunawaan ang Biblia, at maliit lang ang tayog ko, kaya madali akong malinlang. Hindi ko pangangahasang makinig sa iba pa kaya hindi kita papapasukin. Huwag ka nang bumalik.” Buong katapatang sinabi ni Sister Wang: “Sinabi ito ng Panginoong Jesus para matiyak na makakapag-ingat tayo laban sa mga huwad na Cristo sa mga huling araw, ngunit hindi Niya rin nilayon na talikuran natin si Cristo. Kung mayroon mang mga huwad na Cristo ito ay dahil nagpakita na ang totoong Cristo, dahil kung walang totoong Cristo walang paggagayahan ang mga impostor. Sinasabi sa atin ng mga salitang iyon ng Panginoong Jesus na dapat tayong matutong makahiwatig; hindi sinasabi ng mga ito na hindi tayo dapat makinig sa ebanghelyo tungkol sa pagbabalik ng Panginoon dahil lamang magsisidating ang mga huwad na Cristo sa mga huling araw. Kung gayon, paano natin masayang sasalubungin ang pagbabalik ng Panginoon? Sa katunayan, inilarawan na nang malinaw ng Panginoong Jesus ang mga katangian ng mga huwad na Cristo. Kabilang sa mga nangunguna ang pagpapakita ng mga tanda, paggawa ng mga himala, pagpapagaling sa maysakit at pagpapalayas ng mga demonyo, at paggaya sa gawain ng Panginoong Jesus na nagawa na para manlinlang ng mga tao. Kaya sa mga huling araw, sinumang manggaya sa Panginoong Jesus para mangaral ng paraan ng pagsisisi at nakakapagpakita ng ilang simpleng mga tanda o nakapagpapagaling ng maysakit at nakapagpapalayas ng mga demonyo ay isang huwad na Cristo. Ang Makapangyarihang Diyos, na siyang Panginoong Jesus ay bumalik sa katawang-tao sa mga huling araw, hindi inuulit ang gawain na natapos na ng Panginoong Jesus, ngunit sa halip ay gumagawa ng bagong gawain sa pundasyon ng gawain ng pagtubos ng Panginoong Jesus. Tinapos na ng Makapangyarihang Diyos ang Kapanahunan ng Biyaya at binuksan na ang Kapanahunan ng Kaharian, at Siya ay nagpapahayag ng mga katotohanan at gumaganap ng yugto ng gawain ng paghatol at paglilinis sa sangkatauhan. Lubusang ililigtas ng Makapangyarihang Diyos ang lahat ng taong iyon na natubos na ngunit nabubuhay pa rin sa kasalanan sa pamamagitan ng pag-alis sa mga tanikala ng kanilang makasalanang kalikasan at pag-alis sa kanila mula sa masamang impluwensya ni Satanas. Pagkatapos ay dadalhin Niya ang sangkatauhan sa kanilang napakagandang huling hantungan. Tanging ang Diyos Mismo ang makagagawa ng gawaing ito; walang makagagawa nito sa mga huwad na Cristo.” Bagama’t may katwiran ang sinabi ng kapatid na babae, ang mga bagay na sinabi ng mga pastor sa akin ay lumiligalig pa rin sa aking isipan. Balisa na ang isipan ko at hindi makapagpokus at ayaw ko nang pakinggan pa ang anumang pagbabahagi niya. Kaya sinabi ko sa kanya na may gagawin ako sa kabilang bahay sa kapitbahay ko, na isang kasinungalingan, para makaiwas sa kanya. Maraming beses bumalik si Sister Wang matapos iyon, pero palagi ko siyang iniiwasan. Sinabi ng kapitbahay ko sa akin, “Parang hindi naman siya masamang tao. Ano ang ikinakatakot mo?” Sa puso ko alam ko na mabuting tao si Sister Wang, ngunit dahil maliit ang tayog ko, takot akong magkamali sa sasampalatayanan ko.

Pagkatapos kong bumalik para dumalo ng pulong sa dati kong iglesia, sinasabi pa rin ng mga mangangaral ang mga bagay sa sermon na nasabi na nila noon. Palagi nilang sinasabi kung paano mag-ingat laban sa Kidlat ng Silanganan, o pagbibigay ng mga donasyon sa iglesia, o inuulit-ulit nila ang maraming nakakasawang kuwento na dati pa tungkol sa kung paano sila nagtrabaho at nagpakahirap para sa Panginoon at kung gaano nila natamasa ang biyaya ng Panginoon…. Wala silang masabing anumang katiting na bagay na may bagong liwanag. Agad akong nagsawang makinig sa kanila, at nagsimula akong makatulog. Sa isang pagkakataon, isang kapatid na lalaki mula sa ibang iglesia ang dumating para magbigay ng sermon, pero halos gayon ding bagay ang sinabi niya tungkol sa kung paano siya umakyat at bumaba ng burol para gawin ang gawain ng Panginoon, tungkol sa kung gaano siya nagpakahirap, kung gaano karaming tao ang napabalik-loob niya sa pamamagitan ng pagpapalaganap ng ebanghelyo at kung gaano karaming iglesia ang naitatag niya. Patuloy lang niyang pinatototohanan ang kanyang sarili sa mga nagawa niya. Nakadama ako ng sobrang pagkabalisa sa pakikinig sa kanya, at naisip ko na hindi siya nagpapatotoo para sa Panginoon kundi nagpapatotoo lamang siya para sa kanyang sarili. Sa isa pang pagkakataon, kararating ko lang sa lugar ng pulong nang sabihin ng isa sa mga kapatid na babae sa akin, “Ang magbibigay sa atin ngayon ng sermon ay isang babae na nag-aaral ng teolohiya na mga 20 taong gulang na pataas ang edad.” Napakasaya ko nang marinig iyon at sinabi ko sa aking sarili na makikinig akong mabuti sa pagkakataong ito, dahil tiyak na magbibigay siya ng mas magandang sermon kaysa sa mga sermon ng mga mangangaral namin. Ngunit sinimulan ng estudyante ang kanyang sermon kung paano mag-ingat laban sa Kidlat ng Silanganan, at pagkatapos ay nagpatuloy sa pagsasalita tungkol sa kung paano niya tinalikuran ang kanyang regular na pag-aaral sa edad na 16 para pumasok sa seminaryo upang mag-aral ng teolohiya, kung paano siya nagtrabaho at nagpagal kahit umuulan sa labas, kung gaano karaming lugar na ang napuntahan niya…. Habang lalo akong nakikinig, lalo akong nagsasawa. Naisip ko sa aking sarili: “Ang lahat ng ito ay lumang alak lamang sa mga bagong lalagyan! Bakit palagi nilang binabanggit ang gayon ding mga nakakasawang bagay? Wala dito ang may kinalaman sa kanilang karanasan o kaalaman tungkol sa mga salita ng Panginoon, ni inaakay kami sa pagtahak sa landas ng Panginoon o pagsasagawa at pagpasok sa Kanyang mga salita.” Nakabalik na ako sa mga pulong nang mahigit sa isang buwan, ngunit wala akong natutuhang anuman mula sa kanila. Kapag lalo kong pinakikinggan ang mga sermong ito, lalong nanghihina ang aking espiritu, at naisip ko na mamamatay ako sa espirituwal na pagkauhaw at pagkagutom kung ipagpapatuloy ko ang pananampalatayang tulad nito. Saan ako maaaring pumunta para magkaroon ng kaunting sigla? Habang pinag-iisipan ko ito nang mabuti, lalo akong nabagabag.

Pagkatapos ng pulong, malungkot akong naglakad pauwi sa bahay. Naisip ko ang aklat na Ang Paghatol ay Nagsisimula sa Bahay ng Diyos na ibinigay sa akin ni Sister Wang, na nagsasabing hindi dapat maging mayabang ang mga tao at hindi dapat purihin ang kanilang sarili kundi dapat nilang igalang ang Diyos bilang banal at dakilain ang Diyos. Ngunit lahat ng mangangaral na ito ay ipinagmamayabang ang kanilang sarili, pinapupurihan ang kanilang sarili nang higit sa lahat ng tao, at hinahangad na tingalain sila ng mga tao at idolohin sila. Tila para sa akin tama ang sinasabi ng aklat! Kaya noong gabing iyon, nang mag-isa na lang ako sa bahay, kinuha ko ang aklat na Ang Paghatol ay Nagsisimula sa Bahay ng Diyos at talagang nadama ko na ang mga salitang ito ay maaaring magbigay-lakas sa aking buhay. Nagtaka ako kung bakit hindi kami pinapayagan ng aming pastor na basahin ang gayon kagandang aklat. Madalas sabihin ng pastor namin na responsibilidad niya ang buhay namin at magkagayunman ang tila alam lamang niya ay ipagyabang ang kanyang sarili sa kanyang mga sermon. Hindi niya kailanman sinabi sa amin kung paano magtamo ng buhay. Naalala ko ang panahon noong napakahina ko at ayaw pumunta sa mga pulong ng iglesia. Hindi kailanman pumunta ang pastor para bisitahin ako o nag-alok ng anumang tulong sa akin. Kaya paanong nangyari, na nang magsimula na akong magtamo ng bahagyang espirituwal na lakas mula sa pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, ay nagpakita siya at sapilitan akong ibinalik sa dati kong iglesia para makinig sa kanilang paulit-ulit na lumang kuwento? Hindi iyan pagiging responsable para sa aking buhay! Bigla kong natanto na nagkamali ako, at sinisi ko nang matindi ang sarili ko: Makapagbibigay ng panustos sa buhay ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at samakatwid ang ibig sabihin nito ay maaaring nagmula nga ang mga ito mula sa Diyos. Paano ako magiging napakamangmang at bulag para paniwalaan ang sinabi ng pastor at tinalikuran ang pagsisiyasat sa totoong daan? Naisip ko rin kung paano ako palaging sinusuportahan ni Sister Wang nang buong pagmamahal at pinapatotohanan sa akin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw nang sa gayon ay magkaroon ako ng pagkakataon na matamo ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Gayunman hindi ako naging mabait kay Sister Wang, at iniwasan ko pa siya sa maraming pagkakataon. Hindi ko siya dapat tinrato na parang isang kaaway. Nang maisip ko ito, nakadama ako ng labis na kalungkutan. Kaya dumulog ako sa Panginoon at lumuluhang umusal ng panalangin ng pagsisisi: “Panginoon, itinuring ko ang kapatid na babaeng iyon na nagdala sa akin ng aklat ng mga salita ng Diyos bilang kaaway at tinalikuran ko siya. Hindi ko ugaling tumalikod sa isang tao, ngunit ako talaga ang hindi tumatanggap ng Iyong pagliligtas! Panginoon, ngayon alam ko na hindi ako dapat nakinig sa mga pastor na iyon at itinigil ang pagsisiyasat sa gawain ng Diyos sa mga huling araw. Nais kong magsisi sa Iyo, ngunit hindi ko alam kung paano hahanapin si Sister Wang. Tulungan Mo sana ako….” Pagkatapos magdasal, kinuha ko muli ang aklat at binasa ito sa kalaliman ng gabi. Habang lalo kong binabasa ito, lalo kong nararamdaman na mabuti ang nilalaman nito, at lalo kong kinainisan ang mga pastor sa pagpigil sa akin na basahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos.

Lubos kong pinasasalamatan ang Panginoon dahil dininig Niya ang aking panalangin! Noong sumunod na araw ng tanghali, noong nanananghalian ako, dumating si Sister Wang sa bahay ko. Ikinuwento ko sa kanya ang lahat ng nangyari mula noong huli ko siyang makita. Nang marinig niya na hindi ako nakatanggap ng panustos sa loob ng relihiyon, binasa niya nang malakas ang isang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos para sa akin: “Gagawin ng Diyos ang katotohanang ito: Gagawin Niyang pumunta sa harapan Niya ang lahat ng mga tao sa buong sansinukob at sambahin ang Diyos sa lupa, at titigil ang gawain Niya sa ibang mga lugar, at mapipilitan ang mga tao na hangarin ang tunay na daan. Magiging katulad ito ni Jose: Lumapit ang lahat sa kanya para sa pagkain, at yumukod pababa sa kanya, sapagkat mayroon siyang mga bagay na makakain. Upang maiwasan ang taggutom, mapipilitan ang mga tao na hangarin ang tunay na daan. Magdurusa ng matinding taggutom ang buong relihiyosong pamayanan, at tanging ang Diyos ng ngayon ang bukal ng buhay na tubig, na nagtataglay ng walang-hanggang umaagos na bukal na inilaan para sa pagtatamasa ng tao, at darating ang mga tao at aasa sa Kanya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dumating Na ang Milenyong Kaharian). Pagkatapos ay ibinahagi ito sa akin ng kapatid na babae: “Ang Diyos ay bukal ng tubig na buhay, at Diyos lamang ang makapagbibigay ng panustos sa buhay ng mga tao. Kapag iniwan ng mga tao ang Diyos, lahat ay nagiging madilim at nanghihina, tulad ng isang sanga na nabali mula sa katawan ng punungkahoy. Sa ating pananampalataya sa Diyos, dapat nating sundan nang mabuti ang mga yapak ng Cordero, tanggapin ang kasalukuyang gawain ng Diyos, at lumapit sa harapan ng Diyos, sapagkat tanging diyan natin makakamtan ang gawain ng Banal na Espiritu at ang lakas at panustos ng tubig na buhay ng Diyos sa buhay. Bakit hindi tayo nakakakuha ng panustos mula sa pakikinig sa mga pastor at mga elder na iyon ng relihiyon? May dalawang dahilan para dito. Ang una ay hindi sumusunod ang mga pastor at mga elder na iyon sa mga utos ng Panginoon at hindi isinasagawa ang mga salita ng Panginoon. Wala silang mga totoong karanasan sa buhay at walang totoong kaalaman tungkol sa Diyos, at lalong walang pusong may takot sa Diyos. Hindi nila talaga dinadakila ang Diyos o pinatototohanan Siya sa kanilang gawain at pangangaral. Palagi nilang ipinagmamalaki ang sarili nila at pinatototohanan ang kanilang mga sarili. Sa lubos na paglihis sa daan ng Panginoon, sila ay naging mga tipikal na huwad na pastor na nanlilinlang ng mga tao. Ito ang dahilan kung bakit sila kinamuhian at tinanggihan ng Banal na Espiritu at hindi kailanman natamo ang Kanyang kaliwanagan at paggabay. At ito ang pangunahing dahilan kung bakit napakapanglaw ng komunidad ng mga relihiyon. Ang isa pang dahilan ay nakabalik na ang Panginoong Jesus para gawin ang gawain ng bagong kapanahunan. Binawi na ang gawain ng Banal na Espiritu sa mga tao sa Kapanahunan ng Biyaya at ginagawa na ngayon sa grupo ng mga tao na nagpapabilis sa bagong gawain ng Diyos. Gayunman hindi sinisiyasat lahat ng pastor at mga elder ang bagong gawain ng Diyos, at hindi nila sinusundan ang mga yapak ng Diyos o tinatanggap ang Kanyang pamumuno. Bagkus, ang ginagawa lamang nila ay salungatin at kundenahin nang may pagkapoot ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at siraan ng puri at lapastanganin ang Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga huling araw. Ginagawa nila ang lahat ng makakaya nila para hadlangan ang mga mananampalataya sa pagsisiyasat sa totoong daan at sa pagbabalik sa Diyos, at sa gayon ay nagiging katulad sila ng mga Fariseo na nagpako sa Panginoon sa krus. Sila ay kinundena na at parang damong binunot na ng Diyos, kaya hindi mangyayari na makikipagtulungan pa sa kanila ang Banal na Espiritu. Kaya, kung nais nating makatanggap ng panustos sa buhay, kailangang makasabay tayo sa kasalukuyang gawain ng Banal na Espiritu, tanggapin ang mga salita na kasalukuyang ipinahahayag ng Diyos, at tanggapin ang pamumuno, panustos, at pangangalaga ng Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga huling araw. Ito ang tanging daan para matamo natin ang katotohanan at buhay. Isinasakatuparan nito ang sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay’ (Juan 14:6). ‘Datapuwa’t ang sinomang umiinom ng tubig na sa kaniya’y aking ibibigay ay hindi mauuhaw magpakailan man; nguni’t ang tubig na sa kaniya’y aking ibibigay ay magiging isang balon ng tubig na bubukal sa kabuhayang walang hanggan’ (Juan 4:14).”

Pagkatapos marinig ang pagbabahagi ni Sister Wang tungkol sa mga salita ng Diyos bigla kong natanto kung bakit walang mabuting maipangaral ang mga pastor, mga elder at ang mga estudyante ng teolohiya: Wala sa kanila ang katotohanan! Sinasalungat nila ang Diyos, at noon pa sila iniwan ng Banal na Espritu. Kapag nangangaral sila, umaasa lamang sila sa taglay nilang intelektuwal na kaalaman, ngunit wala sa kanila ang kaliwanagan ng Banal na Espiritu, at iyan ang dahilan kung bakit walang naitutulong sa sinuman ang kanilang pangangaral. Gayunman may isa pang bagay na hindi ko naunawaan, kaya tinanong ko si Sister Wang, “Lahat ng pastor at mga elder na iyon ay nagsabing alam na alam nila ang Biblia, na sila ay nag-aral sa paaralan ng seminaryo at puno sila ng buhay. Hindi ko gaanong nauunawaan ang Biblia at naniwala ako na talagang mas marami silang alam sa buhay kaysa sa akin, kaya nga nakinig ako sa kanila. Pero ngayon hindi ako makapagpasiya kung talagang puno sila ng buhay o hindi. Sister, sa palagay mo ba ay talagang puno sila ng buhay?” Sumagot si Sister Wang, sinasabing, “Walang sinumang makapagpapatotoo sa kanilang sarili na puno sila ng buhay. Lahat ng ito ay napagpapasiyahan ayon sa mga salita ng Diyos. Ano ang ibig sabihin ng magkaroon ng buhay? Anong mga bagay ang dapat partikular na maipakita? Sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay’ (Juan 14:6). At sinabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Kung nagtataglay ka ng realidad ay hindi nababatay sa kung ano ang iyong sinasabi; sa halip, nababatay ito sa iyong isinasabuhay. Kapag naging buhay at likas na pagpapahayag mo ang mga salita ng Diyos, saka lamang masasabi na taglay mo ang realidad, at saka ka lamang maituturing na nagkamit ng tunay na pagkaunawa at totoong tayog. Kailangan mong matagalan ang pagsusuri sa loob ng mahabang panahon, at kailangan mong maisabuhay ang wangis na kinakailangan ng Diyos. Hindi ito dapat maging pakitang-tao lamang; kailangan itong likas na dumaloy mula sa iyo. Saka ka lamang tunay na magtataglay ng realidad, at saka ka lamang magkakamit ng buhay’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan ang Pagtataglay ng Realidad). ‘Bakit sinasabi na maraming tao ang walang buhay? Dahil hindi nila kilala ang Diyos, at sa gayon ay sinasabi na wala silang Diyos sa kanilang puso, at walang buhay’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Nakakakilala Lamang sa Diyos ang Maaaring Magpatotoo sa Diyos). Mula sa mga salita ng Diyos makikita natin na si Cristo ang katotohanan, ang daan at ang buhay. Ang katotohanan ay maaaring magsilbing buhay ng mga tao, kung gayon ang pagtatamo ng katotohanan ay pareho lang sa pagtatamo ng buhay, at ang pagkakaroon ng buhay ay nagpapakita na nagtamo ng katotohanan ang isang tao at nakikilala niya ang Diyos. Ang tao na hindi nakakaunawa sa katotohanan at hindi nakikilala ang Diyos ay hindi magkakaroon ng puso na may takot sa Diyos at hindi maisasabuhay ang realidad ng mga salita ng Diyos. Nangangahulugan ito na wala silang buhay. Kung ang isang tao ay walang mga salita ang Diyos bilang kanilang buhay, mabubuhay pa rin sila sa mga lason ni Satanas na likas na sa kalooban nila. Madalas nilang ihayag ang kanilang mga tiwaling disposisyon—kayabangan, kapalaluan, kasakiman, kawalang-kasiyahan, kabuktutan, katusuhan, at iba pa. At kahit naniniwala sila sa Diyos, hindi pa rin sila natatakot sa Diyos at lumalayo sa masama. Madalas silang magsinungaling, manloko, gumawa ng mga kasalanan, at suwayin ang Diyos. Paano sila matatawag na mga taong mayroong buhay? Kung sinasabi nilang mayroon silang buhay, ito lamang ay ang parehong buhay sa laman, ang buhay na masama na puno ng mga tiwaling disposisyon na salungat sa Diyos, at hindi ang bagong buhay, na dumarating mula sa pagdaranas ng mga salita ng Diyos at pagtatamo ng katotohanan. Kaya, bagama’t maaaring alam ng mga pastor at mga elder ang Biblia, at nagtataglay ng kaalaman tungkol sa Biblia at mga teoriyang panteolohiya, hindi nangangahulugan iyan na nakikilala nila ang Diyos at may takot sa Diyos at na nauunawaan nila ang katotohanan at nasa kanila ang gawain ng Banal na Espiritu. At tiyak na hindi ito nangangahulugan na isinasagawa nila ang mga salita ng Panginoon o sumusunod sa Kanya. Sa halip, ang nakikita natin ay karaniwan nilang itinataas at pinatototohanan ang kanilang mga sarili, at karaniwang hinahangad na sambahin sila ng mga mananampalataya. Ang inihahayag nila at isinasabuhay ay ang kawangis ni Satanas—pagiging mayabang at palalo, walang takot sa Diyos, at mapagkunwari upang malinlang ang mga tao. Hindi makikita sa kanilang gawain ni sa kanilang pangangaral ang anumang totoong kaalaman ng mga salita ng Panginoon o anumang praktikal na karanasan na makakatulong sa ibang mga tao. Maraming taon ka mang makinig sa kanila, wala kang mauunawaan na anumang katotohanan at ang iyong buhay ay hindi kailanman uunlad. Wala silang kaalaman tungkol sa Diyos o tungkol sa Kanyang gawain, at kapag bumalik ang Diyos sa katawang-tao sa mga huling araw para ipahayag ang mga katotohanan at gawin ang Kanyang gawain ng paghatol, galit nilang sasalungatin, kukundenahin, at lalapastanganin Siya nang wala ni katiting na takot sa Diyos sa kanilang puso. Anong uri ng buhay mayroon sila? Nasa kanila mismo ang buhay ni Satanas. Tulad lamang sila ng mga Fariseo na alam na alam ang Biblia at nag-akala na mayroon silang taimtim na pananampalataya sa Diyos at mayroong buhay ngunit hindi kilala ang Diyos at kinalaban at kinundena pa ang Panginoon at ipinako Siya sa krus. Sinasabi nito sa atin na hindi dahil sa alam na alam ng isang tao ang Biblia, ay nangangahulugan na ito na nasa kanila na ang katotohanan at buhay. Ang mga taong mayroon lamang buhay ay ang mga yaong nauunawaan at isinasagawa ang katotohanan at nakikilala ang Diyos, mayroong pusong may takot sa Kanya, at mabubuhay sa mga salita ng Diyos. Sinasabi ng mga pastor at mga elder na iyon na puno sila ng buhay, at ito ay panlilinlang lamang sa mga mananampalataya at panloloko sa kanilang sarili.”

Matapos pakinggan ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at ang pagbabahagi ni Sister Wang, lahat ay naging lubos na malinaw sa aking isipan: Hindi dahil sa maalam sa Biblia ang isang tao at naipapaliwanag ito nang mabuti, ay nangangahulugan na ito na nauunawaan nila ang katotohanan, nakikilala ang Diyos o mayroong buhay. Naisip ko dati noon na puno ng buhay ang lahat ng taong may matataas na katungkulan o nag-aral ng teolohiya o may kaalaman sa Biblia. Ngunit alam ko na ngayon na hindi totoo ang opinyon ko. Ang mga tao na wala sa kanila ang katotohanan ay tila hindi makakahiwatig, at kung gayon sila ay madaling malinlang. Pagkatapos ay tinanong ko si Sister Wang: “Napakahusay magsalita ng Makapangyarihang Diyos. Ang gagawin na lamang natin ay basahin ang Kanyang mga salita nang mabuti at matatanto natin na ang mga ito ay mga salita ng Diyos at tinig ng Diyos. Ngunit bakit hindi ito tinatanggap ng mga pastor at mga elder at ginagawa pa ang lahat ng kanilang makakaya na salungatin at kundenahin Siya?” Sinagot ni Sister Wang, “Ngayon sa mga huling araw, dumating ang Makapangyarihang Diyos at naipahayag ang lahat ng katotohanan na mahalaga para malinis at maligtas ang tiwaling sangkatauhan. Ang mga katotohanang ito ay ang daan patungo sa buhay na walang hanggan na ipinagkaloob sa atin ng Diyos. Hangga’t binabasa nang taimtim ng mga tao ang mga salita ng Diyos, aaminin nila na ang mga salitang ito ay ang katotohanan, ang buhay, at ang daan at ang pundasyon at ang gabay para makaligtas ang sangkatauhan. Ito ang katotohanan. Bagama’t sinasalungat at kinukundena ng karamihan sa mga pastor at mga elder ang gawain ng Diyos sa mga huling araw at sinusubukang hadlangan ang mga tao sa pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, hindi ito nangangahulugan na hindi nila maririnig ang awtoridad at kapangyarihan na nasa mga ito. Wala nang maaaring maituro ang ilang pastor at elder na makabuluhan, kaya ninanakaw nila ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at ipinangangaral ang mga ito sa kanilang mga kongregasyon, sinasabing ang mga ito ay mga kaliwanagan na ibinigay sa kanila ng Banal na Espiritu. Ngunit bakit galit na galit nilang sinasalungat at kinukundena ang Makapangyarihang Diyos? May kaugnayan ito sa kanilang kalikasan at diwa na kapootan ang katotohanan. Kung aalalahanin natin kung kailan unang nagsimula ang Panginoong Jesus sa paggawa ng Kanyang gawain, nagpakita Siya ng maraming himala, lalo na ang pagbuhay muli kay Lazaro at ang pagpapakain sa limang libong katao sa pamamagitan ng limang piraso ng tinapay at dalawang isda, na mas ikinamangha ng mga tao sa buong lupain ng Judea. Kaya nga, maraming karaniwang tao sa mga panahong iyon ang nakaalam mula sa mga salita at gawain ng Panginoon na Siya ang parating na Mesiyas. Gayunpaman hindi tinanggap ng mga pinuno ng mga Judio ang Panginoong Jesus, at sa halip sinalungat at kinundena Siya at, sa huli, nakipagsabwatan sa pamahalaang Romano sa pagpako sa Panginoon sa krus. Bakit ito nangyari? Ito ba ay sa kadahilanang hindi nila narinig ang awtoridad at kapangyarihan sa mga salita ng Panginoon Jesus? Hindi! Ito ay sa kadahilanang nakita nila na parami nang parami ang mga taong tumatanggap sa daan ng Panginoong Jesus. Natakot sila na kung maniniwala ang lahat ng ordinaryong tao sa Panginoong Jesus wala nang susunod at sasamba sa kanila, at mawawala sa kanila ang kanilang katayuan at kanilang kabuhayan. Talagang alam nila na ang Panginoong Jesus ay Diyos at magkagayunman sinadya nilang salungatin Siya; inihayag nito ang kanilang diwa ng anticristo, na sumasalungat sa Diyos at kinapopootan ang katotohanan. Tahasan silang pinagsabihan ng Panginoong Jesus nang sabihin Niya: ‘Datapuwa’t ngayo’y pinagsisikapan ninyo akong patayin, na taong sa inyo’y nagsaysay ng katotohanan, na aking narinig sa Dios’ (Juan 8:40). ‘Bakit hindi ninyo napaguunawa ang aking pananalita? Sapagka’t hindi ninyo mangyayaring dinggin ang aking salita. Kayo’y sa inyong amang diablo, at ang mga nais ng inyong ama ang ibig ninyong gawin. Siya’y isang mamamatay-tao buhat pa nang una, at hindi nananatili sa katotohanan, sapagka’t walang katotohanan sa kaniya’ (Juan 8:43–44). Sa kasalukuyang panahon, napakalinaw na inihayag ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang kalikasan at diwa ng mga kasalukuyang pinuno ng komunidad ng relihiyon. Sinabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Mayroong mga nagbabasa ng Biblia sa mga malalaking iglesia at nagsasalaysay nito nang buong araw, ngunit wala ni isa sa kanila ang nakauunawa sa layunin ng gawain ng Diyos. Wala ni isa sa kanila ang nakakilala sa Diyos, lalong wala ni isa sa kanila ang nakaayon sa kalooban ng Diyos. Lahat sila ay walang halaga, masasamang tao, bawat isa ay nagpapakataas upang pangaralan ang Diyos. Sadya nilang sinasalungat ang Diyos kahit na dala-dala nila ang Kanyang bandila. Sinasabi nilang sila ay nananampalataya sa Diyos, subalit kumakain pa rin sila ng laman at umiinom ng dugo ng tao. Ang lahat ng ganitong tao ay mga diyablong lumalamon sa kaluluwa ng tao, mga pinunong demonyo na sadyang humahadlang sa mga sumusubok na tumapak sa tamang landas, at mga balakid na nakasasagabal sa mga naghahanap sa Diyos. Sila ay tila may “mahuhusay na konstitusyon,” ngunit paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay walang iba kundi mga anticristo na umaakay sa mga tao na manindigan laban sa Diyos? Paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay mga nabubuhay na diyablo na nakatuon sa paglamon ng mga kaluluwa ng tao?’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Sumasalungat sa Diyos). Ang mga pinunong ito ngayon ng komunidad ng relihiyon ay tulad lamang ng mga Fariseo noon: Bagama’t alam na alam nila ang Biblia, wala talaga silang alam tungkol sa gawain ng Diyos. Nakikita nila na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay tinatanggap na ng marami at dumarami pang mga tao na umaasam at naghahangad sa pagpapakita ng Diyos, at natatakot sila na wala nang susunod sa kanila o magbibigay ng donasyong pera sa kanila kung maniniwala ang mga mananampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Kaya upang maprotektahan ang kanilang katayuan at kanilang kabuhayan, sa ilalim ng sagisag ng pagiging tapat sa Panginoon at pangangalaga sa Kanyang kawan, gumawa sila lahat ng uri ng matinding paninira para nagngangalit na salungatin at kundenahin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at ginagawa nila ang lahat ng kanilang makakaya para mahadlangan ang mga mananampalataya sa paghahanap at pagsisiyasat ng totoong daan. Samakatwid talagang makikita natin na ang mga pinuno ng relihiyon ay mga Fariseo na tumatanggi sa katotohanan at napopoot sa katotohanan. Sila ay mga buhay na demonyo na lumalamon ng mga kaluluwa ng mga tao, at sila ay mga anticristo na ibinubunyag ng gawain ng Diyos sa mga huling araw.”

Pagkatapos mapakinggan ang mga salita ng Diyos at ang pagbabahagi ng kapatid na babae, agad kong nakita ang liwanag. Tumango ako nang ilang beses at sinabing, “Ngayon sa wakas ay naiintindihan ko na kung bakit ang mga pastor at mga elder na iyon, na nang mabalitaan nila na may mga tao na nagpapatotoo sa pagbalik ng Diyos, ay hindi hinanap o siniyasat ito bagkus ay paulit-ulit Siyang kinundena. Ngayon nauunawaan ko na kung bakit ipinangangalandakan ng mga pastor at mga elder na iyon na pinoprotektahan nila ako at pinagmamalasakitan nila ang buhay ko, ngunit ang totoo ay ginagawa lang nila ang lahat ng kanilang makakaya para hadlangan ako at pigilan ako sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at sa pagtatamo ng panustos sa buhay mula sa Diyos. Ginagawa nila ang lahat ng ito upang protektahan ang sarili nilang mga interes. Natatakot sila na kung magsisimula ang mga tao na sumunod sa Makapangyarihang Diyos, hindi na sila makikinig sa mga sermon nila o magbibigay ng donasyong pera sa kanila, at iyan ang dahilan kaya hinahadlangan nila ang mga tao na siyasatin ang totoong daan. Talagang masasama sila, at halos mawasak nila ang pagkakataon ko na matamo ang tunay na pagliligtas. Ngayon alam ko na kung paano makahihiwatig nang mas mabuti, tatanggihan ko ang anumang bagay na may kaugnayan sa kanila. Anuman ang gawin nilang panggugulo sa akin, maninindigan ako at susundin ang Makapangyarihang Diyos.” Pagkatapos niyon, hindi na ako muling bumalik sa mga pulong ng dati kong iglesia.

Hindi nagtagal, dalawang mangangaral mula sa dati kong iglesia ang dumating sa bahay ko. Sinabi sa akin ng isa sa mga ito, si Preacher Zhang, “Auntie, bakit hindi ka na pumupunta sa mga pulong? Kinausap mo na naman ba ang mga tao mula sa Kidlat ng Silanganan? Anuman ang ginagawa mo, huwag kang lumipat sa kanilang pananampalataya. Kung susunod ka sa pananampalataya nila, mapapahamak ka!” Nang may matatag na tinig sumagot ako, “Wala akong napala sa pagpunta sa mga pulong ninyo kamakailan, lalo pang nagdilim ang espiritu ko at hindi ko madama ang presensya ng Panginoon. Ngunit nang simulan kong basahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, sumigla ang aking espiritu, at ngayon nagsisimula ko nang maunawaan ang mga katotohanan at napapalakas ang buhay ko. Nadarama ko na kasama ko ang Diyos at ginagabayan ako ng Banal na Espiritu. Ngayon nakatitiyak na ako na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus at na ang mga katotohanang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos ay ang buhay na tubig ng buhay. Tanging ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang makakapagbigay ng panustos sa akin, at saanman ako naroon magtatamo ako ng buhay, iyan ang pupuntahan ko.” Ang isa sa kanila, si Preacher Song, ay nagsabing, “Nag-aalala kami sa iyo. Nag-aalala kami na malilihis ka mula sa tamang daan. Hindi sapat ang alam mo sa buhay….” Sinabi ko sa kanya, “Maaaring hindi sapat ang nalalaman ko sa buhay, ngunit gagabayan naman ako ng Diyos. Salamat sa inyong pag-aalala, ngunit ang dapat ninyong iniisip ay ang sarili ninyong buhay. Ang buhay ko ay nasa mga kamay ng Diyos….” Matapos nilang marinig ang sinabi ko, umalis silang nagtatampo. Habang minamasdan ko sila hanggang sa hindi ko na sila matanaw sa malayo, nakadama ako ng malaking kapanatagan na hindi ko kailanman naramdaman noon. Pagkatapos niyon, dalawang beses pa silang bumalik, ngunit nang makita nila na hindi ako matinag ng mga panghihikayat nila hindi na sila muling bumalik. Salamat sa Diyos na gumagabay sa akin, nakita ko ang tunay na pagkatao at ang masasamang hangarin ng mga pinunong iyon ng relihiyon, at nakita ko ang panlilinlang ni Satanas at nahanap ko ang daan para makalabas sa kalituhan at makabalik sa Diyos. Ako ngayon ay pinagkakalooban ng buhay na tubig ng buhay, at palagi kong susundin at sasambahin ang Makapangyarihang Diyos!

8. Ginabayan Ako ng Makapangyarihang Diyos sa Landas ng Pagkamit ng Paglilinis

Ni Gangqiang, USA

Noong 2007, dahil sa maraming kagipitan sa buhay ko, pumunta ako sa Singapore nang mag-isa para maghanap-buhay. Buong taon, napakainit ng klima sa Singapore, kaya araw-araw tumatagaktak ang pawis ko kapag nagtratrabaho. Napakahirap nito kaya nagdusa ako sa hindi mabigkas na paraan, at bukod pa riyan di-pamilyar na buhay iyon na walang sinumang kamag-anak o kaibigan, kaya inakala kong kabagot-bagot at nakapapagod ito. Isang araw ng Agosto, nakatanggap ako ng polyeto ng ebanghelyo habang pauwi sa bahay galing sa trabaho na nagsasaad: “At ang Dios ng buong biyaya na sa inyo’y tumawag sa kaniyang walang hanggang kaluwalhatian kay Cristo, pagkatapos na kayo’y makapagbatang sangdaling panahon, ay siya rin ang magpapasakdal, magpapatibay, at magpapalakas sa inyo” (1 Pedro 5:10). Ang pagkakita sa mga salitang ito ay nagbigay sa akin ng mainit na pakiramdam sa aking puso. Pagkaraan isang kapatid na lalaki ang nagdala sa akin sa iglesia, at malugod akong pinatuloy ng mga kapatid at hinainan ng masarap na pagkain. Nagtrabaho ako sa kalakhang bahagi ng taon mula nang umalis sa tahanan, at ang init ng pamilya at masarap na pagkaing lutong-bahay ay mga bagay na hindi ko na naranasan sa mahabang panahon. Dahil malungkot ako at walang mapuntahan, dagling bumalong sa mga mata ko ang mainit na luha, at sa pagkakataong iyon nagkaroon ako ng pakiramdam na nakabalik ako sa aking tahanan. Mula noon, ang iglesia ay isang lugar na kailangan kong puntahan tuwing Linggo.

Bininyagan ako nang Disyembre, at pormal na pumasok sa landas ng paniniwala sa Panginoon at pagkumpisal at pagsisi sa aking mga kasalanan. Minsan, sa iglesia, narinig ko ang nangangaral na nagbabasa mula sa kapitulo 18, bersikulo 21–22 ng Mateo: “Nang magkagayo’y lumapit si Pedro at sinabi sa kaniya, Panginoon, makailang magkakasala ang aking kapatid laban sa akin na siya’y aking patatawarin? hanggang sa makapito? Sinabi sa kaniya ni Jesus, Hindi ko sinasabi sa iyo, Hanggang sa makapito; kundi, Hanggang sa makapitongpung pito.” Pagkatapos kong marinig ito, naisip ko: “Paanong gayon kalawak ang pagpapatawad at tiyaga ng Panginoong Jesus? Ang pagpapatawad niya sa mga tao ay makapitongpung pito. Kapag tunay na nakamit ng mga tao ang ganito, magkakaroon kung gayon ng pag-ibig at init sa mga tao!” Sobrang naantig ang puso ko, at determinadong kikilos alinsunod sa mga aral ng Panginoon.

Sa tatlong taon mula nang magsimula akong maniwala sa Panginoon, medyo masigasig ako sa pagdalo sa mga pulong at pakikinig sa mga sermon. Pagtagal, inatasan ako ng amo kong pangasiwaan ang isang lugar ng konstruksiyon, kaya inilagay ko lahat ng lakas ko sa trabaho ko at unti-unting huminto sa pagdalo sa mga pulong. Pagkaraan, sa pagpapakilala ng isang kaibigan, nakilala ko ang isang amo na si Mr. Li, at ang pakikipagtrabaho sa kanya ay nakapagtatag ng isang kumpanya ng konstruksiyon. Napakasaya ko, at napag-isipang higit pang magsikap. Sa panahong iyon, lubos akong nahigop ng uliuli ng pera, at huminto sa pagpunta sa iglesia. Para mapagtagumpay ang proyekto para purihin ng mga tao ang mga abilidad ko, wala akong pag-ibig o tiyaga para sa mga manggagawa ko at madalas silang pinapagalitan, at madalas pang napapaiyak ang pinuno ng pangkat sa pang-aabuso ko. Nangingiming tumitingin sa akin ang mga manggagawa, at tatakbo pa nga palayo para iwasan ako. Kahit ang mga taong minsang naging mabuting kaibigan ko ay naging malamig sa akin at ayaw nang magbahagi sa akin ng mga salita sa kanilang puso. Napakahirap para sa puso kong tanggapin ang ganitong pagtrato! Itinuro ng Panginoong Jesus na ang pagpapatawad natin sa kapwa ay dapat makapitongpung pito. Hindi ako nagpatawad minsan man, kaya paano akong magmumukha man lang na Kristiyano? Alam kong mali ang ginawa ko, at gustong magkaroon ng pagbabago sa aking puso, pero nagdusa ako sa kawalan ng direksiyon. Kapag nalulungkot ako, ang tangi kong nagagawa ay magdasal sa Panginoon at sabihin lahat ng nasa isip ko, at noon lang ako makararamdam ng kaunting ginhawa.

Noong Agosto ng 2015, itinigil namin ang operasyon ng negosyo dahil hindi na mabuti ang takbo ng kumpanya, at umuwi ako. Sa panahong iyon, napakalungkot ko, at maglalasing at maglalaro ng baraha buong araw. Nang sabihin sa akin ng asawa kong dapat akong huminto sa pag-inom, nakahihindik na inaabuso ko siya sa pagsasabing: “Pera ko ito, kinita ko ito, at gagastusin ko ito sa anumang paraang gusto ko….” Nakahihindik ko siyang minura, at hindi nagtangka ang anak kong babaeng magsabi ng anuman, basta nakatayo lang na ninenerbiyos na nanonood sa isang gilid. Walang magawa sa akin ang asawa ko kundi maupo sa gilid at umiyak. Pagkatapos ng pananakit ko sa sarili kong pamilya tulad nito, pinagsisisihan ko pero wala akong paraan upang pigilan ang sarili ko. Sa mga araw na iyon lubos ko nang naiwala ang pagkadisente ng isang Kristiyano, at ang pag-uugali at mga kilos ko ay tulad lang ng mga hindi mananampalataya.

Nang kaawa-awa ako at nagdurusa, bumalik ako muli sa iglesia. Sa panahong iyon, palagi kong idinadasal sa Panginoong Jesus: “Panginoon! Maraming bagay akong ginawa na hindi ko ginustong gawin, at nagsabi ng maraming nakasasakit na mga bagay sa mga tao. Tuwing magagawa ko ang kasalanang ito, pinagsisisihan ko ito. Galit na galit ako sa aking sarili, pero hindi ko ito nakokontrol kailanman. Nagdasal ako at ikinumpisal ang mga kasalanan ko sa gabi, pero sa araw uulitin ko ang parehong mga kasalanan, kaya naging tao ako ngayong walang gustong makisalamuha. Lumayo sa akin ang lahat. O, Panginoon! Nagmamakaawa ako sa Iyong iligtas ako. Ano ang dapat kong gawin para maging malaya sa mga kasalanan sa wakas?”

Sa araw ng Bagong Taon ng 2016, pumunta ako sa Amerika, nagpunta para maghanap-buhay sa New York. Hindi nagtagal pagkatapos niyan, pumunta ako sa iglesia para makibahagi sa isang espiritwal na kurso ng pag-aaral, at doon ko nakilala si Sister Qing Lian. Isang araw, tinawagan ako ni Sister Qing Lian para sabihing may magandang balita siyang gustong sabihin sa akin. Sabi ko, “Ano ang magandang balita?” Sabi niya, “May pumunta ritong misyonaryo. Gusto mo ba siyang marinig na magsalita?” Sabi ko, “Mahusay! Saan iyan?” Inayos niya pagkaraan ang oras ng pagpunta ko sa kanyang bahay.

Sa pinagkasunduan naming araw, pumunta ako sa bahay ni Sister Qing Lian, at naroon din si Sister Zhao. Nakita ko silang gumagamit ng telebisyon para panoorin ang isang bahagi ng isang talumpati: “Nagsisimula ang pagbabago ng disposisyon ng tao sa kaalaman ng kanyang diwa at sa pamamagitan ng mga pagbabago sa kanyang pag-iisip, kalikasan, at pangkaisipang pananaw—sa pamamagitan ng mga pangunahing pagbabago. Tanging sa ganitong paraan lamang makakamtan ang mga tunay na pagbabago sa disposisyon ng tao. Nagmumula ang tiwaling disposisyon ng tao sa pagkalason at pagyurak sa kanya ni Satanas, mula sa napakalaking pinsalang idinulot ni Satanas sa kanyang pag-iisip, moralidad, kaunawaan, at katinuan. Sumasalungat ang tao sa Diyos at hindi nauunawaan ang katotohanan dahil mismo nagawa nang tiwali ni Satanas ang mga pangunahing bagay ng tao, at lubhang hindi na katulad ng orihinal na pagkakalikha ng Diyos sa kanila. Sa gayon, dapat magsimula ang mga pagbabago sa disposisyon ng tao sa mga pagbabago sa kanyang pag-iisip, kaunawaan, at katinuan na siyang magbabago ng kanyang pagkakilala sa Diyos at kanyang pagkakilala sa katotohanan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos). Labis akong naantig pagkarinig ng mga salitang iyon. “Hindi ba ako ang pinag-uusapan nila? Lagi kong minamaliit ang kapwa, sinusubukang ituro sa kanila ang ganito o minumura sila dahil sa ganyan, nang walang anumang moralidad o dahilan, at nawalan ng magandang asal ng mga santo.” Tinusok ng mga salitang ito ang buod ng pagkatao ko. Wala pa akong nabasa dati na mga salitang tulad nito, ni hindi nakarinig ng sinumang mangangaral na nagsalita nang gayon. Sa tagal ng panahon, nababahala ako dahil sa madalas na pagkakasala, pero hindi nakawala kailanman sa pagkakapiit ng kasalanan. Ipinakita sa akin ng mga salitang ito ang landas ng pag-iwan sa kasalanan, at napaka-kakaiba ito sa akin: Mahusay na nabigkas ang mga salitang ito, pero sino ang nagsulat sa mga ito?

Sinabi sa akin ni Sister Zhao na salita iyon ng Diyos, at ang Panginoong Jesus ay nagbalik na sa katawang-tao, ginagawa ang gawain ng paghatol at paglilinis ng mga tao sa pamamagitan ng Kanyang salita sa mga huling araw. Nang marinig ko ang balitang ito, hindi ko halos mapaniwalaan. Sino sa mga naniniwala sa Panginoon ang hindi umaasa sa Kanyang pagbabalik? Ngayon hindi ko inaasahang marinig ang balita tungkol sa pagbabalik ng Panginoon, at lubos akong nalito: Tunay bang bumalik na ang Panginoon? Kinailangan kong mabilis na bahaginan ako ng mga kapatid na babae tungkol dito. Sabi ni Sister Zhao, “Nagbalik na talaga ang Panginoong Jesus, at Siya ang Makapangyarihang Diyos na nagkatawang-tao. Ipinahayag Niya ang katotohanan tungkol sa pagdadalisay at pagliligtas sa mga tao, at nagsimulang gawin ang gawain ng paghatol simula sa bahay ng Diyos. Layunin Niyang lubos tayong iligtas mula sa sakop ni Satanas at makuha ng Diyos. Sa Kapanahunan ng Biyaya, kinumpleto lang ng Panginoong Jesus ang gawain ng pagtubos, tinubos tayo sa kasalanan, at pinatawad ang ating mga kasalanan para hindi tayo mahatulan sa ilalim ng batas, pero hindi Niya inalis ang makasalanan nating kalikasan. Natututo tayong lahat mula sa karanasan na bagamat pinatawad ng Panginoon ang ating mga kasalanan, nagdurusa pa rin tayo sa mga tanikala ng ating makasalanang kalikasan. Madalas tayong magkasala at sinusuway ang Panginoon, at walang paraan para makaalpas tayo sa kontrol ng kasalanan. Sa nakaraan, hindi natin alam kung bakit gayon, at tanging sa pagbasa lamang sa salita ng Makapangyarihang Diyos natin nalaman ito. Matapos tayong gawing tiwali ni Satanas, napuno na tayo ng tiwaling disposisyon ni Satanas, tulad ng pagiging mayabang, mapagmalaki, buktot, mapanlinlang, makasarili, kasumpa-sumpa, sakim, malisyoso, at iba pa. Kontrolado ng tiwaling mga disposisyong ito, nag-aaway at nagbabalak ang mga tao sa isa’t isa at nagkukumpetisyon para sa kayamanan at katanyagan, at hindi kayang mabuhay nang may pagkakasundo; madalas din silang magkasala at sumusuway sa Diyos. Para lubos na maisalba ang mga tao sa kasalanan, kailangan pa ring dumating ang Diyos at gawin ang gawain ng pag-alis sa makasalanang kalikasan ng tao, at pagkatapos lamang noon na tayo ay malilinis, maililigtas, at makukuha ng Diyos. Pagkatapos basahin ang ilang seksiyon ng salita ng Makapangyarihang Diyos, mauunawaan natin.” Binuksan ni Sister Zhao ang libro ng salita ng Diyos at nagsimulang magbasa: “Kahit na ang tao ay maaaring natubos at napatawad na sa kanyang mga kasalanan, ito ay maaari lamang na ituring na hindi pag-alala ng Diyos sa mga paglabag ng tao at hindi pagtrato sa tao alinsunod sa mga paglabag nito. Subalit, kapag ang tao na namumuhay sa katawang tao, ay hindi pa napapalaya mula sa kasalanan, siya ay maaaring magpatuloy lamang sa pagkakasala, inihahayag nang walang katapusan ang kanyang satanikong disposisyon. Ito ang buhay ng tao, isang walang-katapusang pagpapaulit-ulit ng kasalanan at kapatawaran. Ang karamihan ng tao ay nagkakasala sa araw upang magtapat ng kasalanan sa gabi. Dahil dito, kahit na ang handog para sa kasalanan ay walang hanggan ang bisa sa tao, hindi nito magagawang iligtas ang tao mula sa kasalanan. Tanging kalahati lang ng gawain ng pagliligtas ang nakumpleto, sapagkat ang tao ay mayroon pa ring tiwaling disposisyon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 4).

“Bagama’t maraming gawaing ginawa si Jesus sa tao, kinumpleto lamang Niya ang pagtubos sa buong sangkatauhan at naging handog dahil sa kasalanan ng tao; hindi Niya inalis ang lahat ng tiwaling disposisyon ng tao. Ang lubos na pagliligtas sa tao mula sa impluwensya ni Satanas ay hindi lamang kinailangan ni Jesus na maging handog dahil sa kasalanan at pasanin ang mga kasalanan ng tao, kundi kinailangan din ng Diyos na gumawa ng mas malaki pang gawain upang ganap na alisin sa tao ang kanyang maka-Satanas na tiwaling disposisyon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita).

“Ang mga kasalanan ng tao ay napatawad dahil sa gawain ng pagpapapako sa krus ng Diyos, ngunit ang tao ay patuloy na namuhay sa dati niyang tiwaling maka-satanas na disposisyon. Dahil dito, ang tao ay dapat na ganap na mailigtas mula sa kanyang tiwaling maka-satanas na disposisyon upang ang makasalanang kalikasan ng tao ay maaaring ganap na maiwaksi at hindi na kailanman muling mabubuo, at sa gayon ay tinutulutang mabago ang disposisyon ng tao. Kakailanganin nito na maunawaan ng tao ang landas ng paglago sa buhay, ang daan ng buhay, at ang daan upang baguhin ang kanyang disposisyon. Kakailanganin din na ang tao ay kumilos alinsunod sa landas na ito, nang sa gayon ang disposisyon niya ay unti-unting mababago at makakapamuhay siya sa ilalim ng sikat ng liwanag, upang ang lahat ng ginagawa niya ay maging kaayon ng kalooban ng Diyos, upang maiwaksi niya ang kanyang tiwaling maka-satanas na disposisyon, at upang makalaya siya mula sa impluwensya ng kadiliman ni Satanas, at sa gayon ay ganap na makalaya mula sa kasalanan. Saka lamang matatanggap ng tao ang ganap na kaligtasan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 4). Nagbahagi si Sister Zhao sa ganitong paraan: Pagkatapos nating mabasa ang mga salita ng Diyos, malinaw na sa atin ito, tama? Kahit naniwala tayo sa Panginoon sa maraming taon, hindi tayo nakaalpas sa pagkatali sa kasalanan. Ang dahilan ay sa Kapanahunan ng Biyaya gawain ng pagtubos lang ang ginawa ng Diyos, pero hindi ang gawain ng pag-alis sa kasalanan. Kaya gaano man natin ikumpisal ang ating mga kasalanan at magsisi, at pangibabawan ang sarili natin, o mag-ayuno at magdasal, hindi natin makakamit ang kondisyon ng hindi pagkakasala. Ibig sabihin niyan kung gusto nating umalpas sa pagkakatali sa ating makasalanang kalikasan, ang pagdanas lang sa gawain ng pagtubos ng Panginoong Jesus ay hindi pa rin sapat. Kailangan nating tanggapin ang gawain ng paghatol na ginawa ng bumalik na Panginoong Jesus dahil tanging ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw ang puwedeng maglantad sa pinagmulan ng mga kasalanan ng tao at magpakita sa mga tao sa landas ng pag-alpas sa kanilang makasalanang kalikasan at sa pagkamit ng kadalisayan. Kapag kumikilos tayo alinsunod sa sinasabi ng Diyos sa araw na ito, ang tiwaling disposisyon sa loob natin ay unti-unting malilinis, at makakaalpas tayo sa pagkatali sa kasalanan, at noon lamang natin makakamit ang tunay na pag-alpas at kalayaan. Kaya ang “pagbabayad sa kasalanan” sa Kapanahunan ng Biyaya at “pag-alis sa kasalanan” ng Diyos sa mga huling araw ay dalawang magkaibang uri ng gawain. Ang “pagbabayad sa kasalanan” ay ang Panginoong Jesus lang na tumutubos sa mga kasalanan ng tao, at hindi nagdadawit sa mga tao mula sa kaparusahang dapat nilang pinagdusahan para sa nagawa nilang mga kasalanan. Pero hindi nito ibig sabihing walang kasalanan ang mga tao, hindi rin na hindi na magkakasala ang mga tao at lubos nang malilinis. Sa halip, ang “pag-alis sa kasalanan” ay nangangahulugan ng pagtanggal sa pinagmulan ng pagkakasala ng mga tao, nagdudulot sa kanila ng hindi na pagkakasala at pagkamit sa transpormasyon ng kanilang disposisyon sa buhay, at lubos na nalinis. Kaya, tanging sa pagtanggap sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw natin matatanggap ang kaligtasan, madadala sa kaharian ng Diyos, at makakamit ang pangako at pagpapala ng Diyos.

Pagkarinig sa salita ng Diyos at sa ibinahagi ng mga kapatid na babae, naramdaman kong napakalapit ng pagkakatugma nito sa katotohanan at napakamakatotohanan. Inisip kong muli ang mga taon na iyon nang mayabang at walang pakialam ako, ang mga tao sa yunit ng trabaho ko na takot sa akin at lumalayo sa akin, ang asawa at anak kong babae sa tahanan na takot din sa akin, walang sinumang may gustong makipagkaibigan sa akin. Ni hindi ako nakahanap ng sinumang kakausapin nang malapitan, at nakadama ako ng malalim na sakit at nadamang isa akong kabiguan bilang tao. Namuhi rin ako sa sarili ko pero walang paraan para magbago. Kailangan natin talaga ang Panginoong Jesus na bumalik at gawin ang gawain ng pagliligtas at paglilinis. Pagkarinig ngayon tungkol sa pagbabalik ng Panginoong Jesus para ipahayag ang katotohanan at gawin ang gawain ng paglilinis at pagbabago sa mga tao, napakasuwerte ko talaga! Sa araw na iyon, habang pauwi ako sa tahanan, binigyan ako ng kapatid na babae ng isang kopya ng libro ng salita ng Diyos Naririnig ng mga Tupa ng Diyos ang Tinig ng Diyos at sinabi na sa simula nabuhay siya sa kasalanan at hindi nakayang palayain ang sarili tulad ko. Pagkaraan, matapos niyang mabasa ang mga salita sa librong ito, natagpuan niya sa wakas ang paraan ng pagsasanay. Masaya kong kinuha ang libro at tiniyak na magkaroon ng mahusay na pananalig sa Makapangyarihang Diyos!

Mula nang tanggapin ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, marami akong binasang salita ng Diyos, at unti-unting naunawaan ang ilang bagay tungkol sa tatlong yugto ng gawain ng Diyos, ang misteryo ng pagkakatawang-tao, ang kahulugan ng mga pangalan ng Diyos, ang panloob na kuwento ng Biblia, at ibang aspekto, at nagkaroon din ako ng mas mabuting pananalig sa Diyos. Nang kasisimula ko pa lang, tumagos sa puso at nasaktan ako nang mabasa ang mga salita tungkol sa paghatol ng Diyos sa satanikong kalikasan ng mga tao. Meron pa akong ilang paniwala sa loob ko, at naisip na masyadong mabagsik ang sinabi ng Diyos. Pagkaraan, nabasa ko sa salita ng Diyos: “Ang Cristo ng mga huling araw ay gumagamit ng iba’t ibang katotohanan para maturuan ang tao, para ibunyag ang diwa ng tao, at suriin ang kanyang mga salita at gawa. Ang mga salitang ito ay binubuo ng iba’t ibang katotohanan, gaya ng tungkulin ng tao, paano dapat sundin ng tao ang Diyos, paano dapat maging tapat ang tao sa Diyos, paano dapat isabuhay ng tao ang normal na pagkatao, gayundin ang karunungan at disposisyon ng Diyos, at iba pa. Ang mga salitang ito ay nakatuon lahat sa diwa ng tao at sa kanyang tiwaling disposisyon. Partikular na, yaong mga salitang naglalantad kung paano tinatanggihan ng tao ang Diyos ay sinasabi patungkol sa kung paano kinakatawan ng tao si Satanas, at naging puwersa ng kaaway laban sa Diyos. Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan). “Sa anong mga kaparaanan isinasakatuparan ang pagperpekto ng Diyos sa tao? Isinasakatuparan ito sa pamamagitan ng Kanyang matuwid na disposisyon. Ang disposisyon ng Diyos higit sa lahat ay binubuo ng katuwiran, poot, pagiging maharlika, paghatol, at sumpa, at ginagawa Niyang perpekto ang tao higit sa lahat ay sa pamamagitan ng Kanyang paghatol. Hindi ito nauunawaan ng ilang tao, at itinatanong nila kung bakit nagagawa lamang perpekto ng Diyos ang tao sa pamamagitan ng paghatol at sumpa. Sinasabi nila, ‘Kung isusumpa ng Diyos ang tao, hindi ba mamamatay ang tao? Kung hahatulan ng Diyos ang tao, hindi ba parurusahan ang tao? Kung gayon paano pa siya magagawang perpekto?’ Gayon ang mga salita ng mga taong hindi nakakaalam sa gawain ng Diyos. Ang isinusumpa ng Diyos ay ang pagsuway ng tao, at ang Kanyang hinahatulan ay ang mga kasalanan ng tao. Bagama’t mabagsik Siyang magsalita at walang habag, ibinubunyag Niya ang lahat ng nasa kalooban ng tao, ibinubunyag sa pamamagitan ng istriktong mga salitang ito kung ano yaong mahalaga sa kalooban ng tao, ngunit sa pamamagitan ng gayong paghatol, binibigyan Niya ang tao ng isang malalim na kaalaman tungkol sa diwa ng laman, at sa gayon ay nagpapasakop ang tao sa harap ng Diyos. Ang laman ng tao ay makasalanan at kay Satanas, ito ay suwail, at ito ang pakay ng pagkastigo ng Diyos. Sa gayon, upang tulutang makilala ng tao ang sarili niya, kailangan niyang sapitin ang mga salita ng paghatol ng Diyos at kailangang gamitan ito ng bawat uri ng pagpipino; sa gayon lamang magiging epektibo ang gawain ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). Naunawaan ko mula sa salita ng Diyos na ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw ay gumagamit ng katotohanang ganap na hindi taglay ng tao para ipakita ang pagkarebelde at katiwalian ng tao at para masuri ang pagsasalita at pag-uugali ng mga tao. Sa pamamagitan lamang ng matagalang paglalantad, pakikitungo at pagtatabas ng Diyos nila malalaman nang paunti-unti ang kanilang tiwaling disposisyon at mahalagang kalikasan, at makita nang malinaw ang kanilang sariling katiwalian, pangit na mga gawi, at maabot ang kalagayan ng pagkamuhi sa kanilang sarili at pagkaraan ay pagbabago sa kanilang sarili. Kung hindi sa ganitong paraan gumawa ang Diyos, hindi ko malalaman ang sarili kong tiwaling disposisyon, kaya paano ako makaaalpas sa makasalanang kalikasan ko at makakamit ang paglilinis? Habang mas binabasa ko ang salita ng Diyos, mas nararamdaman kong napakabuti ng gawaing paghatol ng Diyos! Nakalilinis, nakapagpapabago, at nakapagliligtas talaga ng mga tao ang salita ng Diyos.

Minsan, sa isang pulong, habang nagbabahagi ako ng sariling mga karanasan kung saan madalas kong sabihin ang mga pariralang “palagay ko,” at “ito ang naiisip ko,” isang kapatid na lalaki ang pumuna na ang kinagawiang ito sa pagsasalita ko ay isang indikasyon ng kayabangan. Kung may ibang naglantad sa akin nang ganito dati, makikipagtalo ako at mabilis siyang pasisinungalingan. Pero sa panahong iyon, pinili kong tumahimik nang hindi nakikipagtalo at pinangangatwiranan ang sarili, dahil naisip ko ang mga salita ng “Mga Sermon at Pagbabahagi Tungkol sa Pagpasok sa Buhay”: “Kung lagi mong sinasabing ‘palagay ko’ sa bawat paksang makita mo, makabubuting pakawalan mo ang iyong mga opinyon. Hinihimok kitang pakawalan mo ang iyong mga opinyon at hanapin ang katotohanan. Tingnan kung ano ang sinasabi ng mga salita ng Diyos. Ang iyong ‘opinyon’ ay hindi ang katotohanan! … Masyado kang mayabang at mapagmagaling! Kapag naharap ka sa katotohanan, ni hindi mo kayang mapawalan o matanggihan ang sarili mong mga pagkaintindi at imahinasyon. Ayaw mong sundin ang Diyos ni katiting! Sa mga taong tunay na naghahanap sa katotohanan at tunay na may pusong nagpipitagan sa Diyos, sino pa ang nagsasabing ‘palagay ko’? Tinanggal na ang kasabihang ito, sapagkat sa pagsasabi nito inihahayag ng isang tao ang kanyang napakasamang disposisyon.” Kaya naramdaman kong ang sinabi ng kapatid na lalaki ay tama, at wala akong batayan para pasinungalingan siya. Ang inaakalang tama ng isang tao ay hindi puwedeng pamalit sa katotohanan. Anuman ang iniisip ng tao ay mula kay Satanas. Kapag laging ginagamit ng isang tao ang salitang “ako” sa simula ng kanilang sinasabi, ito ay isang kalagayan ng hindi pagkakaroon ng Diyos sa kanyang puso, at tanda ito ng hindi paggalang sa Diyos. Gaano ako kayabang para magsalita lagi nang gayon!

Pagtagal, nabasa ko rin ang isang sipi sa librong “Mga Sermon at Pagbabahagi Tungkol sa Pagpasok sa Buhay” na nagsabi: “Nagiging mayabang ang mga tao pagkatapos nilang magkaroon ng ilang pag-aari. Kung mabuti ang kalibre ng isang tao at may ilang antas ng kakayahan, mag-iisip siyang, ‘Mas mahusay ako sa ibang tao.’ Sa gayon inilalantad nila ang kanilang mayabang na disposisyon, at wala silang pakialam sa sinuman. Normal ito, dahil may kasanayan at kakayahan sila. Kung tunay nilang kilala ang kanilang mga sarili, aakalain nilang wala silang kabuluhan kahit isang kusing. Ano ang dapat nilang ipagyabang kung ganoon? Inaakala niyang hindi ito dapat ipagyabang, at walang pag-aaring dapat ipagyabang, hindi siya magiging mayabang. Hindi ba ito ang nangyayari? May ilang mga taong inaakalang mas mahusay sila kesa sa sinuman at mauunawaan nila nang malinaw ang anumang bagay, kaya ano ang takdang mangyari isang araw? Kapag nagdusa sila sa isang malaking pagkabigo, at napahiya sa pagpalya, magiging mayabang pa ba sila? Mararamdaman nilang hindi na maitaas ang kanilang ulo, hindi magtatangkang makipagkita kaninuman. Kaya kapag ang mga taong may mayabang at mapansariling disposisyon ang nakararanas ng pagpalya o napahiya nang ilang ulit, o pinakitunguhan o tinabasan nang malaki nang ilang beses, natural na mareresolba ang kanilang mayabang na disposisyon. Dumarating lahat ng tao sa ganito. Sa pagdanas sa paghatol at pagkastigo ng Diyos, sa pagtatabas at pakikitungo, sa pagdisiplina ng Banal na Espiritu, at sa pagdurusa sa ilang pagpalya at kabiguan, magiging di-hamak na mas matapat ang mga tao. Mababawasan nang mababawasan ang kanilang kayabangan, at hindi na sila magiging gayon na sila lang ang tama. Kahit nauunawaan nilang masinsin ang ilang bagay, hahanapin pa rin nila ang katotohanan tungkol dito, hihingin ang mga ideya ng ibang tao, para makapag-ingat sa posibilidad ng paggawa ng pagkakamali. Resulta lahat itong naaabot sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo ng Diyos. Kaya gaano ka man kayabang o katiyak na ikaw lang ang tama, huwag matakot, at huwag mag-alala. Hanggang nararanasan mo ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, at tumatanggap ng higit pang pagtatabas at pakikitungo, lalo na ang disiplina ng Banal na Espiritu, unti-unti kang magsisimulang magbago. Walang sinumang makatutulong sa iyo rito, kaya kailangan mong umasa sa pagdarasal sa Diyos, at sa paghahanap sa katotohanan, at sa pagkamit sa gawain ng Banal na Espiritu, dahil sa sandaling gumawa sa iyo ang Banal na Espiritu mareresolba lahat ang mga problema mo.” Ang siping ito ay naibahagi nang medyo tumatagos, at nagawa talaga ang trabaho! Natanto kong sa lugar ng trabaho dati, o sa tahanan, lagi akong nasa mataas na posisyon na nagtuturo sa iba, at dahil lahat ng ito sa kontrol ng mayabang na kalikasan ni Satanas. Inaakala ang sarili kong may abilidad, kayang kumita ng pera, ipinamukha ko ang kataasan ko, at minaliit lahat maliban sa sarili ko, at inakalang walang sinumang kasinghusay ko, at laging inilalagay ang sarili ko sa pedestal. Pagkatapos tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, marami akong binasang mga salita tungkol sa paghatol at paglantad ng Diyos sa mayabang na kalikasan ng mga tao, at gayon din sa pamamagitan ng ibinahagi ng mga kapatid sa mga pagtitipon nagsimula akong magkaroon ng mababaw na pag-unawa sa sarili kong mayabang na kalikasan. Nakita kong sa katunayan ay hindi ako mas mahusay sa sinuman, at ang abilidad at kayamanan ko ay ibinigay lahat ng Diyos, kaya wala akong dapat ipagyabang. Gayon din, natagpuan ko rin ang paraan upang baguhin ang mayabang na kalikasan ko sa salita ng Diyos, na pagtanggap sa pakikitungo at pagtatabas ng mga kapatid nang higit pa, paghahambing ng aking sarili sa salita ng Diyos at pagmumuni-muni nang higit pa sa aking sarili, pagkamit ng tunay na kaalaman sa sarili at pagkamuhi sa sarili, at hindi na pagsalalay sa satanikong disposisyon sa ginagawa ko kundi pagkilos ng alinsunod sa salita ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagdanas sa pagtatabas at pakikitungo na tulad nito nang maraming beses, at sa nalaman ko sa pamamagitan ng sariling paglilimi, unti-unting nagkaroon ng ilang pagbabago ang mayabang na kalikasan ko.

Kasabay ng pagbabasa ng higit pang salita ng Diyos, at palaging pagsasabuhay sa buhay iglesia, mas nararamdaman ko pa kung gaano ako kasuwerte na maaari kong tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, napakarubdob ng lahat ng kapatid, tinatrato ang bawat isa nang may sinseridad. Dalisay at simple silang lahat, at ibinabahagi ang sariling mga karanasan sa isa’t isa, at kahit malantad ang kanilang tiwaling mga disposisyon, nakakaya nilang magmuni at kilalanin ang sarili batay sa salita ng Diyos. Nakita kong ang salita ng Makapangyarihang Diyos ay tunay na kayang linisin at baguhin ang mga tao. Ipinahayag ng Diyos Mismo ang salita upang ihatid tayo sa pag-alpas sa kasalanan at pagkamit ng kaligtasan, kaya pinagpala tayong talaga! Iniisip kung gaano karaming tao ang naniniwala pa rin sa Diyos nang tapat at nababahalang naghihintay sa pagbabalik ng Panginoong Jesus, at nagnanasang makaalpas sa mga tanikala ng kasalanan at makamit ang paglilinis, gumawa ako ng resolusyon sa pagdarasal sa Diyos: Gusto kong ikalat ang ebanghelyo ng kaharian sa mas maraming tao, at gawin silang tulad ko, upang sundin ang mga yapak ng Diyos, at kamtin ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw.

9. Ibang Klase ng Pagmamahal

Ni Chengxin, Brazil

Isang di-sinasadyang pagkakataon noong 2011 ang nagtulot sa akin na makapunta sa Brazil mula sa China. Noong kadarating ko pa lang, nalula ako sa mga sariwa at bagong karanasan at nag-usyoso ako nang husto, at nagkaroon ako ng magandang pakiramdam tungkol sa hinaharap. Ngunit pagkaraan ng ilang panahon, ang sariwa at bagong pakiramdam na ito ay napalitan kaagad ng kalungkutan at sakit dahil nasa isang malayong bansang dayuhan ako. Araw-araw ay umuuwi akong mag-isa at kumakaing mag-isa noon, nakatitig sa mga dingding sa paligid ko araw-araw na walang makausap na sinuman. Lungkot na lungkot ako, at madalas akong umiyak nang lihim. Nang nasa rurok ako ng pighati at wala akong magawa, dinala ako ng Panginoong Jesus sa isang pagtitipon sa pamamagitan ng isang kaibigan. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng salita ng Panginoon, pagkanta ng mga himno, at pagdarasal sa mga pagtitipon, naaliw ng Panginoon ang malungkot kong puso. Nalaman ko mula sa Biblia na ang langit at lupa at lahat ng bagay ay nilikha ng Diyos, at likha rin ng Diyos ang tao. Nalaman ko rin na ang Panginoong Jesus ay ipinako sa krus para tubusin ang sangkatauhan, na ang Panginoong Jesus ang tumubos sa atin mula sa kasalanan, at na Siya ang tanging Manunubos ng sangkatauhan. Dahil nasa presensya na ako ng pagliligtas ng Panginoon, na mas dakila kaysa sa lahat ng iba pa, lubos akong naantig at nagpasiya akong sundan ang Panginoon habang ako ay nabubuhay. Sa gayon ay nabinyagan ako noong Thanksgiving at pormal na naging isang Kristiyano. Dahil mahilig akong kumanta, lalo na ng mga himno ng papuri sa Diyos, matapos akong mabinyagan ay naging aktibo ako sa paggawa para sa iglesia sa pamamagitan ng pagsali sa koro. Dahil sa patnubay at mga pagpapala ng Diyos, nabuhay ako nang payapa at maligaya. Tuwing pumupunta ako noon sa isang pagtitipon o pinupuri ko ang Diyos sa pagsamba, punung-puno ako ng sigla.

Ngunit hindi nagtatagal magpakailanman ang masasayang panahon, at pagpasok ko sa mga ranggo ng ministeryo ng iglesia, unti-unti kong nakita na sa tingin ay nagmamalasakit at nangangalaga ang mga kapatid sa isa’t isa, at tila magkakasundo silang lahat, ngunit ang totoo, lahat ng sinabi at ginawa nila ay para sa sarili nilang kapakanan. Ayaw nilang magdusa ng anumang personal na kawalan habang nagtatrabaho sa ministeryo ng iglesia, at madalas ay itsinismis nila ang isa’t isa tungkol sa kung sino ang mas maraming nagagawa at kung sino ang mas kaunti ang nagagawa. Kahit ang pastor ay napakasuplado. Tinrato niya ang mga tao batay sa laki ng kanilang donasyon, at may espesyal na pagbanggit pa sa mga donasyon kapag nagbigay siya ng sermon. Tuwing magpupunta siya sa isang pagtitipon, ang isyung higit na ipinag-alala ng pastor ay kung nagbibigay ng donasyon ang mga tao o hindi at kung magkano ang ibinibigay nila, at ayaw niyang makarinig ng anuman tungkol sa buhay ng mga kapatid. Bumanggit siya tungkol sa pagmamahal ngunit hindi ko siya nakita kailanman na tunay na nagmamahal. Tuwing may isang kapatid na nahihirapan, hindi sila tinutulungan o sinusuportahan ng pastor. Ngunit ang mas masama pa ay na pinipintasan pa niya ang mga tao at hinahamak ang mga kapatid na walang lakas at walang pera. Nang makita ko ang sitwasyong ito sa iglesia, nadismaya ako ngunit nalito rin: Paano nagbago ang iglesia para maging katulad ng pangkalahatang lipunan? Unti-unti, nawala ang pagmamahal at pananampalatayang taglay ko sa simula, at hindi na ako naging gaanong aktibo sa paglahok kapag nagsimba ako tuwing Linggo. Ni ayaw ko nang kumanta. Linggu-linggo kapag nagsimba ako, nakatayo ako sa labas at umiinom ng kape o kaya’y umiidlip sa mga bangko. Kapag tapos na ang sermon, nagbibigay ako ng donasyon at lumalabas na, at lagi akong umaalis na malungkot at walang magawa.

Isang araw ng Linggo noong Agosto ng 2016, nagkita kami ni Sister Li Min sa liwasang-bayan. Galing siya sa Amerika at naging kaklase siya ng mga sister na sina Gao Xiaoying at Liu Fang. Lahat kami ay nanalig sa Panginoon, at nagkausap-usap kami habang nakaupo sa damuhan. Nag-usap kami nang nag-usap at napunta kami sa paksa ng sitwasyon sa iglesia, at sinabi ko sa kanila ang lahat ng nakita ko sa iglesia. Nang makatapos ako sa pagsasalita, nag-iisip na tumangu-tango si Sister Li Min at nagsabing, “Sa mga panahong ito, hindi lamang naging ganito ang inyong iglesia, kundi nawala ang gawain ng Banal na Espiritu sa buong mundo ng mga relihiyon, at nahulog na ito sa kadiliman at kapanglawan. Minsan ay ipinropesiya ng Panginoong Jesus: ‘At dahil sa pagsagana ng katampalasanan, ang pag-ibig ng marami ay lalamig’ (Mateo 24:12). Tayo ngayon ay nasa katapusan na ng mga huling araw, at lalo pang lumalaganap ang kawalan ng batas sa relihiyon. Hindi sumusunod ang mga pastor at elder sa mga utos ng Panginoon, hindi nila isinasagawa ang paraan ng Panginoon, at iniisip nila na hindi malaking bagay ang mamuhay sa pagkakasala na katulad niyon. Alam nating lahat na ang paglago ng iglesia ay ang resultang nakamtan ng gawain ng Banal na Espiritu. Ngayon, nagampanan na ng Diyos ang bagong gawain, at ang gawain ng Banal na Espiritu ay nalipat na sa isang grupo ng mga tao na tumatanggap at sumusunod sa bagong gawain ng Diyos. Hindi inaakay ng mga pastor at elder sa relihiyon ang mga mananampalataya na hanapin at siyasatin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, kundi sa halip ay nilalabanan at tinutuligsa nila ang bagong gawain ng Diyos sa pamamagitan ng pagpapakalat ng lahat ng uri ng tsismis at kamalian para pigilan ang mga tao na bumaling sa Diyos. Nasumpungan nila ang poot at pagtanggi ng Diyos, kaya nga walang pagpapala ng Diyos ang buong mundo ng mga relihiyon, lubos na nawala sa mga ito ang gawain ng Banal na Espiritu, at naiwaksi at naalis ng Panginoon. Sa gayon ay naging mas lalong mapanglaw at madilim ang iglesia. Katulad lang ito ng panahon na nagkatawang-tao ang Panginoong Jesus para gampanan ang Kanyang gawain. Ang gawain ng Panginoong Jesus ay nagsimula sa Kapanahunan ng Biyaya at winakasan ang Kapanahunan ng Kautusan. Dahil tinanggap at sinunod ng mga sumunod sa Panginoong Jesus ang bagong gawain ng Diyos, natamo nila pagkatapos niyon ang gawain ng Banal na Espiritu, samantalang hindi gumawa ang Banal na Espiritu doon sa mga hindi tumanggap sa Panginoong Jesus at nanatili sa templo. Kaya nga, ang templo na minsan ay napuspos ng kaluwalhatian ng Diyos at kung saan sinamba ng mga mananampalataya ang Diyos ay naging isang lugar para magnegosyo at isang pugad ng mga magnanakaw. Sa madaling salita, may dalawang dahilan ang kapanglawan ng iglesia: Ang una ay dahil hindi sumusunod ang mga pastor at elder sa mga utos ng Diyos o nagsasagawa ng salita ng Diyos, at dahil palagi silang nagkakasala at gumagawa ng mga kasamaan; ang pangalawang dahilan ay dahil ginagampanan ng Diyos ang isang bagong gawain, dahil nalipat na ang gawain ng Banal na Espiritu, at dahil hindi sinusundan ng mga tao ang mga yapak ng Diyos. Gayunman, ang kapanglawan ng iglesia ay kalooban ng Diyos, at may isang katotohanang dapat hanapin dito. Sa pamamagitan ng kapanglawan ng iglesia, pinipilit ng Diyos ang lahat ng naniniwala sa Kanya na may tunay na puso at nauuhaw sa katotohanan na talikdan ang relihiyon, para mahanap nila ang gawain ng Banal na Espiritu, masundan nila ang mga yapak ng Diyos, makapasok sila sa presensya ng Diyos, at matamo nila ang kasalukuyang gawain at pagliligtas ng Diyos.”

Matapos makinig sa pagbabahagi ni Sister Li, tumango ako at sinabi ko, “Tama ang sinasabi mo. Ganoon nga talaga iyon. Hind ko naunawaan kailanman ang problemang ito. Dati-rati ay isang lugar ang iglesia para sumamba sa Diyos, ngunit wala nang ipinagkaiba ang iglesa sa pangkalahatang lipunan. At saka, walang bagong liwanag sa ipinapangaral ng mga pastor, ni anumang kasiyahan sa pakikinig sa kanila, at lahat ng tao ngayon ay nabubuhay sa kadiliman. Ang lumalabas, ito ay dahil hindi natin nasundan ang bagong gawain ng Diyos, kaya ano ang kailangan nating gawin ngayon para masundan ang bagong gawain ng Diyos?” Sabi ni Sister Li, “Matagal nang nakabalik ang Panginoong Jesus. Sa mga huling araw, nagkatawang-tao na ang Diyos bilang Anak ng tao upang ipahayag ang katotohanan gamit ang pangalang Makapangyarihang Diyos, at para gampanan ang yugto ng gawain ng paghatol at pagdadalisay sa sangkatauhan. Kailangan nating sundan ang gawain ng Diyos sa mga huling araw at tanggapin ang paghatol ng salita ng Diyos, at saka lamang natin matatamo ang gawain ng Banal na Espiritu.” Nang marinig ko na nakabalik na ang Panginoong Jesus at ginagampanan Niya ang gawain ng paghatol, nabigla ako. Naisip ko: “Hindi ba ang paghatol ay para parusahan ang isang tao matapos ideklara na isa siyang makasalanan? Pumaparito ang Diyos sa mga huling araw upang hatulan yaong mga hindi naniniwala sa Diyos, at tayo na naniniwala sa Panginoong Jesus ay napatawad na sa ating mga kasalanan at nabiyayaan na ng kaligtasan. Hindi tayo kailangang tumanggap ng paghatol ng Diyos, sapagkat pagdating ng Panginoon direkta Niya tayong iaakyat sa kaharian sa langit. Paano Siya makakaparito upang hatulan tayo?” Sa kaisipang iyan, sinabi ko ang aking opinyon, kung kailan sinabi ni Sister Liu Fang, “Brother, isang linggo na naming sinisiyasat ni Sister Gao ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Sa pagbabasa ng salita ng Makapangyarihang Diyos, natanggap namin na ito ang tinig ng Diyos. Ang Makapangyarihang Diyos nga ang nagbalik na Panginoong Jesus. Basahin ang salita ng Makapangyarihang Diyos, at mauunawaan mo pagkatapos. Kaya nagbalik ang Panginoong Jesus para gampanan ang gawain ng paghatol ay dahil, bagama’t tayo na naniniwala sa Panginoon ay napatawad na sa ating mga kasalanan, palagi pa rin tayong nabubuhay sa kasalanan at hindi natin mapalaya ang ating sarili rito. Hindi natin kayang palayain ang ating sarili mula sa pagkaalipin sa kasalanan at pagkontrol nito, at talagang kailangan natin ang Diyos para ipahayag ang katotohanan upang hatulan at dalisayin tayo, at upang putulin ang ating likas na pagiging makasalanan at napakasamang tiwaling disposisyon. Ang gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ay isang mas bago at mas mataas na gawaing nakasalig sa pundasyon ng gawain ng pagtubos ng Panginoong Jesus. Lubos nitong dinadalisay at inililigtas ang tao sa pamamagitan ng paghatol ng salita, at inaakay ang mga tao sa isang napakagandang hantungan.” Pagkatapos, matiyaga silang nagbahagi sa akin tungkol sa mas marami pang katotohanan. Ngunit anuman ang sinabi nila, hindi ko talaga matanggap na nakabalik na ang Panginoon upang hatulan yaong mga naniwala sa Kanya. Habang nagtatalo ang kalooban ko noon, nalito rin ako: Mga relihiyosong mananampalataya sina Sister Gao at Sister Liu, at kinilala ng lahat ang kanilang paniniwala at pagmamahal para sa Panginoon, kaya paano nila naatim na maniwala na babalik ang Panginoong Jesus upang hatulan tayo na naniwala sa Kanya, at na hindi Niya tayo itataas nang direkta sa kaharian ng langit? May kaunting hiwaga o katotohanan kaya sa bagay na ito na hindi ko alam?

Habang nag-iisip ako, inilabas ni Sister Li Min ang isang aklat at taimtim na sinabi sa akin, “Brother, sabi ng Panginoong Jesus: ‘Mapapalad ang mga mapagpakumbabang-loob: sapagka’t kanila ang kaharian ng langit’ (Mateo 5:3). Huwag kang magsalita nang tapos, OK? Tingnan muna natin kung ang salita ng Makapangyarihang Diyos ay ang tinig ng Diyos, at kung kaya nitong maglaan para sa ating buhay, at kung kaya tayo nitong dalisayin at iligtas, at sa gayon ay malalaman natin kung ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus o hindi. Tiwala ako na maririnig ng mga tupa ng Diyos ang tinig ng Diyos, kaya sama-sama nating basahin ang salita ng Diyos!” Medyo nag-atubili ako at hindi ko siya sinagot. Medyo nalungkot ang tatlong sister na makita ang inugali ko. Biglang iminungkahi ni Sister Liu: “Magdasal muna tayo, at pagkatapos ay basahin natin ang salita ng Diyos.” Sa gayon ay nagsimulang magdasal ang tatlong sister, at wala na akong nagawa kundi sumunod na lang sa kanila. Gayunman, habang nagdarasal ako, halos hindi ko mapatahimik ang puso ko. Kahit hindi ko marinig ang ipinagdarasal ng mga sister, naantig ako sa kanilang mga kilos. Ang pag-uugali nila sa Diyos ay napakatapat, at hinangad nila ang kalooban ng Diyos sa lahat ng bagay. Inasam nilang sisiyasatin ko ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at ang pag-asam na ito ay nagmumula rin sa pagmamahal ng Diyos. Matapos magdasal, inabutan ako ni Sister Li ng isang aklat at taimtim na sinabi sa akin, “Karamihan sa mga tanong dito sa aklat na, Sandaang mga Tanong at mga Sagot sa Pag-iimbestiga sa Tunay na Daan, ay itinatanong ng mga tao sa lahat ng denominasyon. Ang kaugnay na mga sipi ay napili mula sa salita ng Diyos upang sagutin ang bawat tanong. Sige na at tingnan ninyo.” Ayaw kong kunin ang aklat, ngunit nang makita ko kung gaano kataimtim siyang nagsalita, tumingin akong muli kina Sister Gao at Sister Liu, at nakita ko kung gaano nila inasam na sisiyasatin at hahangarin ko ito. Naisip ko kung gaano kahalaga ang sumalubong sa pagdating ng Panginoon, at na dapat akong maging maingat sa pagtrato rito. Dahil doon, tinanggap ko ang aklat at sinabi ko, “Sige, handa akong tanggapin ang aklat ng ito. Huwag na nating pag-usapan pa ito ngayon. Babasahin ko muna ang aklat, at pagkatapos ay mag-uusap pa tayo.”

Nang makauwi na ako, inilagay ko sa isang tabi ang aklat—naguguluhan noon ang aking isipan. Naisip ko ang naibahagi ni Sister Li Min at sa pakiramdam ko ay malinaw at maliwanag sa akin ang lahat ng iyon. Lahat ng nasabi niya ay totoo, ngunit ang hindi ko maunawaan ay kung bakit gagampanan ng Panginoon ang gawain ng paghatol pagbalik Niya? Pinagbulay-bulayan kong mabuti iyon, ngunit hindi ko pa rin naunawaan. Gayunman, tungkol naman sa ikalawang pagparito ng Panginoon, dahil narinig ko na ngayon ang tungkol doon, hindi ako maaaring basta na lang pikit-matang gumawa ng sarili kong mga desisyon tungkol doon at umupo nang tanggap na ang aking kapalaran. Naisip ko na maaaring magandang ideya ang tingnan ang aklat at magkaroon ng kaunting paghiwatig. Sa gayon ay gumugol ako ng anim na araw sa pagbabasa ng aklat na iyon mula simula hanggang wakas. Nakita ko na naipaalam ng Diyos ang napakaraming katotohanan at hiwagang hindi ko pa narinig kailanman at napalakas ako sa pagbabasa ng mga iyon. Gayundin, nang basahin ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, nadama ko na maraming bagay ang sinabi na kapareho ng tono ng sinabi ng Panginoong Jesus. Ang mga salita ay may awtoridad at kapangyarihan, na para bang ang Diyos Mismo ang nagsasalita. Kaya nga, matapos kong basahin ang aklat, ginusto kong mas maunawaan kung tungkol saan ang gawain ng paghatol na ginawa ng Makapangyarihang Diyos, at ipinasiya kong hanapin si Sister Gao para tanungin siya tungkol doon.

Kinabukasan, nagpunta ako sa bahay ni Sister Gao, at nakakilala ko ang ilan sa kanyang mga kaibigan. Tinanggap na nilang lahat ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at nagtitipon at nagbabahaginan sa isa’t isa. Nagbatian kami, at tahasan akong tinanong ni Sister Li Min, “Brother, ano pa ang mga pagkaunawa mo? Anong aspeto ng gawain ng Diyos sa mga huling araw ang nais mong maunawaan? Maaari tayong magbahaginan.” Sabi ko, “Binanggit mo na ang iglesia ay naging mapanglaw sa mga huling araw dahil sumulong na ang gawain ng Banal na Espiritu. Matatanggap ko ito, ngunit tayo na naniniwala sa Panginoon ay napatawad na sa ating mga kasalanan, at hindi tayo itinuturing ng Panginoon na mga makasalanan. Bakit gusto pa ring gampanan ng Diyos ang gawain ng paghatol? Hindi ba natin magagawang umakyat sa kaharian sa langit kung hindi gagampanan ng Diyos ang yugtong ito ng gawain? Kapag hinahatulan ng Diyos ang isang tao, hindi pa ba isinumpa ang taong iyon? Kailangan bang parusahan tayong lahat? Paano pa tayo maitataas sa kaharian sa langit?” Sabi ni Sister Li Min, “Pagdating sa mga pagkaunawa ng halos lahat ng tao, ang mga taong hinahatulan ng nagbalik na Panginoon ay mga taong hindi mananampalataya na hindi naniniwala sa Diyos. Naniniwala sila na, dahil hinahatulan ng Diyos ang isang tao, ang taong iyon ay isinumpa at pinarusahan. Naniniwala sila na ang mga kasalanan ng mga naniniwala sa Panginoon ay napatawad na, at na pagdating ng Panginoon, itataas Niya sila nang direkta sa kaharian sa langit, at tiyak na hindi Niya sila hahatulan. Samakatuwid, ayaw nilang tanggapin ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw. Sa paggawa nito, hindi nila lubos na nauunawaan ang kalooban ng Diyos at ipinapakita nila na hindi nila alam ang gawain ng Diyos. Ang totoo, ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw—yaong pagpapahayag ng katotohanan at paghatol at pagdadalisay sa tao—ay isinasagawa para mismo sa kapakanan ng pagtataas sa mga mananampalataya sa kaharian sa langit. Alam nating lahat ng sinasabi sa Biblia na: ‘Pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos’ (1 Peter 4:17). Sinasabi sa atin ng propesiyang ito na ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw ay nagsisimula muna sa bahay ng Diyos. Ibig sabihin, nagsisimula ito sa mga taong naniniwala sa Diyos na may tunay na puso at tinatanggap ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Kaya, iniisip natin na ang paniniwala sa Panginoong Jesus ay nangangahulugang hindi tayo kailangang tumanggap ng paghatol ng Diyos, ngunit mali ang pananaw na ito. Sa mga huling araw, ginagamit ng Diyos ang Kanyang mga salita upang hatulan ang lahat ng humaharap sa Kanyang luklukan, at dinadalisay at inililigtas Niya ang mga taong ito, at ginagawa Niyang mga mananagumpay ang isang grupo ng mga tao bago sumapit ang mga kalamidad. Pagkatapos, kapag sumapit ang matitinding kalamidad na ito, gagantimpalaan Niya ang mabubuti at parurusahan ang masasama. Ganito nagpapatuloy ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw. Walang sinumang makakatakas mula sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, ngunit para sa mga tumatanggap at sumusunod sa paghatol ng Diyos ito ay pagkadalisay, pagliligtas, at pagperpekto. Para naman sa mga tumatanggi at lumalaban sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, bagama’t maaari silang magtago mula sa paghatol ng salita ng Diyos, hindi pa rin sila makakatakas sa paghatol ng matitinding kalamidad sa huli. Iyan ang totoo! Ang dahilan kaya ayaw ng Diyos na hatulan tayo sa mga huling araw ay ipinaliwanag nang napakalinaw sa salita ng Makapangyarihang Diyos. Sama-sama nating basahin ang isang sipi ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Ang alam mo lang ay bababa si Jesus sa mga huling araw, ngunit paano ba talaga Siya bababa? Ang isang makasalanang tulad mo, na katutubos pa lang, at hindi pa nabago, o nagawang perpekto ng Diyos, makakaayon ka ba ng puso ng Diyos? Para sa iyo, na ang dating ikaw pa rin, totoo na ikaw ay iniligtas ni Jesus, at na ikaw ay hindi itinuturing na isang makasalanan dahil sa pagliligtas ng Diyos, ngunit hindi ito nagpapatunay na ikaw ay hindi makasalanan, at hindi marumi. Paano ka magiging banal kung hindi ka pa nababago? Sa iyong kalooban, puno ka ng karumihan, sakim ka at masama, ngunit ninanais mo pa ring bumaba na kasama ni Jesus—hindi ka ganoon kasuwerte! Nalaktawan mo ang isang hakbang sa iyong pananalig sa Diyos: Natubos ka pa lang, ngunit hindi pa nabago. Para maging kaayon ka ng puso ng Diyos, kailangang ang Diyos Mismo ang gumawa ng gawain ng pagbabago at paglilinis sa iyo; kung ikaw ay tinubos lamang, wala kang kakayahang magtamo ng kabanalan. Dahil dito hindi ka magiging karapat-dapat na makibahagi sa magagandang biyaya ng Diyos, dahil nalaktawan mo ang isang hakbang sa gawain ng Diyos na pamamahala sa tao, na isang mahalagang hakbang sa pagbabago at pagperpekto. Kaya ikaw, na isang makasalanang katutubos pa lang, ay walang kakayahang direktang manahin ang pamana ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa mga Pangalan at sa Pagkakakilanlan). Nauunawaan natin mula sa salita ng Diyos na sa paniniwala sa Panginoong Jesus napapatawad lamang ang ating mga kasalanan. Hindi ito nangangahulugan na hindi tayo nagkakasala, o na wala tayong kasalanan. Ang totoo, nabubuhay tayong lahat sa paulit-ulit na pagkakasala at pangungumpisal, at kailangan pa rin nating ipahayag ng Diyos ang Kanyang salita upang hatulan at linisin tayo. Kapag nalinis tayo, saka lamang tayo magiging karapat-dapat na maitaas sa kaharian sa langit. Nakatala sa Biblia: ‘Kayo nga’y magpakabanal, sapagka’t Ako’y banal’ (Levitico 11:44). ‘Kung walang kabanalan, walang taong makakakita sa Panginoon’ (Mga Hebreo 12:14). Ang Diyos ay banal. Hindi maaaring makita ng marumi at tiwaling mga tao ang mukha ng Diyos at hindi sila karapat-dapat na pumasok sa kaharian ng Diyos. Ang gawain ng pagtubos na ginawa ng Panginoong Jesus ay pinatawad lamang tayo sa ating mga kasalanan, ngunit hindi tayo nito pinatawad sa ating mga tiwaling disposisyon at pagiging likas na makasalanan. Samakatuwid, nananatili pa rin ang ating mga napakasamang tiwaling disposisyon, tulad ng pagiging mayabang at palalo, buktot at tuso, makasarili at kasuklam-suklam, masama at sakim, tutol sa katotohanan at nagagalak sa kawalan ng katarungan. Ang mga tiwaling disposisyong ito mismo ang pangunahing sanhing umaakay sa atin na magkasala at lumaban sa Diyos. Kung hindi malulutas ang mga ito, madalas tayong magkakasala, makikipag-agawan sa katanyagan at pakinabang, makikipagtalo dahil sa inggit, magsisinungaling at manlilinlang, magmamalaki, magpapatotoo sa ating sarili, at iba pa. Lalo na kapag hindi umaayon ang gawain ng Diyos sa ating mga pagkaunawa, umaasa pa rin tayo sa ating mga pagkaunawa at imahinasyon para husgahan, tanggihan, at tuligsain ang Diyos at labanan ang gawain ng Diyos. Paano maitataas sa kaharian sa langit ang mga taong tulad nito na lumalaban sa Diyos? Ipinapahayag ng Diyos ang katotohanan at ginagawa ang gawain ng paghatol sa mga huling araw, at ang Kanyang mithiin sa paggawa nito ay para linisin tayo sa ating mga napakasama at tiwaling disposisyon at tuparin ang ating pangarap na maitaas sa kaharian sa langit. Kapag tinatanggap natin ang paghatol ng Diyos, umaalpas tayo sa ating mga tiwaling disposisyon, at napapadalisay at nababago, nagiging marapat tayong magmana ng pangako ng Diyos at maakay ng Diyos papasok sa kaharian.”

Matapos makinig sa pagbabahagi ng sister at sa salita ng Makapangyarihang Diyos, naisip ko: “Kapag naniniwala ang isang tao sa Panginoon, pinatatawad ang kanyang mga kasalanan, ngunit hindi iyan nangangahulugan na hindi na siya nagkakasala. Totoo talaga ito! Kung titingnan natin ang mga tao sa iglesia, mula sa mga pastor at elder hanggang sa mga karaniwang miyembro, kabilang na ako, lahat ay nabubuhay sa isang kalagayan kung saan nagkakasala tayo sa araw at nangungumpisal ng ating mga kasalanan sa gabi, at hindi tayo makatakas sa pang-aalipin at pagkontrol ng kasalanan. Tila siguradong hindi makikita ng mga tao ang mukha ng Panginoon nang hindi muna nahahatulan at napapadalisay ng salita ng Diyos. Kapag ganito ang tingin dito ng isang tao, talagang kailangang pumarito ang Diyos at gampanan ang gawain ng paghatol at pagkadalisay sa tao! Minsan ko nang pinaniwalaan na kung may pananampalataya ang isang tao sa Panginoong Jesus, hindi na siya kailangang hatulan. Inakala ko na paparito ang Panginoon upang hatulan yaong mga hindi naniniwala sa Kanya. Ngayon ay nauunawaan ko nang ang pagkaunawang ito ay hindi man lang naaayon sa kalooban ng Diyos, at na mali ang pagkaunawang ito.” Noon mismo, ipinalabas ni Sister Gao ang isang video sa akin na may kantahan at sayawan mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na tinatawag na Ang Kaligayahan sa Mabuting Lupain ng Canaan: “Balik sa pamilya ng Diyos, sabik at masaya. Makilala Ka’y karangalan ko, puso ko’y alay sa ’Yo tunay na Diyos, ibinigay ko ang aking puso sa Iyo. Lambak ng Luhang ma’y dinaanan, rikit ng Diyos kita. Pag-ibig sa Diyos lumalago, galak ko’y galing Sa ’Yo. Ganda ng Diyos, at likha Niya, puso’y kapit sa Kanya. Pag-ibig ko sa Diyos di-sapat, awit sa puso ko’y umigkas …” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Masaya at masigla ang buong kanta, at lubhang nagbibigay ng inspirasyon. Nakita ko na ang mukha ng bawat brother at sister sa video ay nag-uumapaw sa kaligayahan, at hindi namin napigilang sumali sa pagkanta ng himno. Nagsimula kaming sumayaw sa tugtog at napuspos ng kagalakan ang aming puso. Nakita ko na ang mga brother at sister na may panustos ng salita ng Diyos ay pinagpala at masaya. Bagama’t sumailalim na sila sa paghatol at pagkastigo ng Diyos, wala pa rin silang mga alalahanin man lang, kundi sa halip ay napalaya, malaya, masaya, at maligaya. Naisip ko kung paano naglahong lahat ang sarili kong pananampalataya at sigla sa relihiyon, at ang tanging nakita ko ay ang kapanglawan at kadiliman ng iglesia. Ang mga kapatid ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, sa kabilang dako, ay puspos ng gawain ng Banal na Espiritu. Nagningning ang liwanag mula sa kanilang mga pagbabahagi tungkol sa katotohanan, pinuri nila nang malakas ang Diyos, at nagpatotoo sila sa Diyos nang may malaking katuwaan at sigla. Kung ikukumpara, tila nabubuhay sila sa isang lubos na kakaibang mundo para sa akin. Noon mismo, para akong isang ulilang walang direksyon na nakauwi na at nagtatamasa ng init ng yakap ng kanyang ina. Naisip ko: Talagang may katotohanang dapat hanapin dito. Kailangan kong makinig na mabuti sa mga pagbabahagi ng mga kapatid tungkol sa katotohanan ng gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw para hindi ako malagpasan ng pagkakataong sumalubong sa pagdating ng Panginoon at maitaas sa kaharian sa langit.

Kasunod niyon, binasa sa amin ni Sister Li ang dalawa pang sipi mula sa salita ng Diyos: “Sa anong mga kaparaanan isinasakatuparan ang pagperpekto ng Diyos sa tao? Isinasakatuparan ito sa pamamagitan ng Kanyang matuwid na disposisyon. Ang disposisyon ng Diyos higit sa lahat ay binubuo ng katuwiran, poot, pagiging maharlika, paghatol, at sumpa, at ginagawa Niyang perpekto ang tao higit sa lahat ay sa pamamagitan ng Kanyang paghatol. Hindi ito nauunawaan ng ilang tao, at itinatanong nila kung bakit nagagawa lamang perpekto ng Diyos ang tao sa pamamagitan ng paghatol at sumpa. Sinasabi nila, ‘Kung isusumpa ng Diyos ang tao, hindi ba mamamatay ang tao? Kung hahatulan ng Diyos ang tao, hindi ba parurusahan ang tao? Kung gayon paano pa siya magagawang perpekto?’ Gayon ang mga salita ng mga taong hindi nakakaalam sa gawain ng Diyos. Ang isinusumpa ng Diyos ay ang pagsuway ng tao, at ang Kanyang hinahatulan ay ang mga kasalanan ng tao. Bagama’t mabagsik Siyang magsalita at walang habag, ibinubunyag Niya ang lahat ng nasa kalooban ng tao, ibinubunyag sa pamamagitan ng istriktong mga salitang ito kung ano yaong mahalaga sa kalooban ng tao, ngunit sa pamamagitan ng gayong paghatol, binibigyan Niya ang tao ng isang malalim na kaalaman tungkol sa diwa ng laman, at sa gayon ay nagpapasakop ang tao sa harap ng Diyos. Ang laman ng tao ay makasalanan at kay Satanas, ito ay suwail, at ito ang pakay ng pagkastigo ng Diyos. Sa gayon, upang tulutang makilala ng tao ang sarili niya, kailangan niyang sapitin ang mga salita ng paghatol ng Diyos at kailangang gamitan ito ng bawat uri ng pagpipino; sa gayon lamang magiging epektibo ang gawain ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). “Ang idinudulot ng gawain ng paghatol ay ang pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa katotohanan tungkol sa kanyang sariling pagkasuwail. Ang gawain ng paghatol ay nagbibigay-daan sa tao na magtamo ng malawak na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa layunin ng gawain ng Diyos, at sa mga hiwagang hindi niya maunawaan. Tinutulutan din nito ang tao na makilala at malaman ang kanyang tiwaling diwa at ang mga ugat ng kanyang katiwalian, gayundin para matuklasan ang kapangitan ng tao. Ang mga epektong ito ay bunga lahat ng gawain ng paghatol, sapagkat ang diwa ng gawaing ito ay ang mismong gawain ng pagbubukas ng katotohanan, ng daan, at ng buhay ng Diyos sa lahat ng may pananampalataya sa Kanya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan).

Nagbahagi sa amin si Sister Li, na nagsasabi, “Matapos tayong gawing tiwali ni Satanas, nabuhay tayong lahat sa ilalim ng sakop ni Satanas at naging masasamang tao na lumaban sa Diyos. Ayon sa matuwid at banal na diwa ng Diyos, susumpain at wawasakin tayong lahat ng Diyos, ngunit hindi kalooban ng Diyos ang wasakin ang sangkatauhan, kundi sa halip ay upang iligtas ang sangkatauhan. Kaya, para lubos na mailigtas ang mga tao mula sa sakop ni Satanas, ipinapahayag ng Diyos ang Kanyang mga salita at ginagampanan ang gawain ng paghatol at pagdadalisay sa tao sa mga huling araw. Ang gawain ng paghatol ng Diyos ay totoong ang paggamit ng Diyos sa Kanyang salita upang ilantad ang pagkasuwail ng mga tao at ang kanilang pananalita, pagkilos, likas na pagkatao, at diwa na laban sa Diyos, upang malaman ng mga tao ang kanilang tiwaling diwa at ang katotohanan ng kanilang katiwalian, upang makilala ang disposisyon ng katuwiran at kabanalan ng Diyos, at upang kapootan nila ang kanilang sarili. Sa gayon, maaaring tunay na magsisi at magbago ang mga tao, at makakalaya sila sa kanilang mga tiwali at napakasamang disposisyon at matamo sila ng Diyos. Sa ganitong paraan, magtatamo ang mga tao ng lubos na kaligtasan. Sa pamamagitan lamang ng paghatol at pagkastigo ng salita ng Diyos natin nakikita na puno tayo ng katiwalian, na sa lahat ng oras at sa lahat ng lugar, nagpapakita tayo ng mga tiwaling disposisyon na tulad ng pagkamakasarili, kayabangan, panlilinlang, at kasakiman, at na puno tayo ng mga pagkaunawa at imahinasyon, maluluhong pagnanasa, at mga kahilingan sa Diyos na wala sa katwiran, at na wala tayong konsiyensya o katwiran, katapatan o pagsunod. Habang lalo tayong tumatanggap ng paghatol ng Diyos, lalo nating napapansin kung gaano kalalim ang katiwalian natin at na talagang hindi tayo makatao. Nagsisimula tayong mainis sa ating sarili, at mamuhi sa ating sarili sa ating puso. Habang lalo tayong tumatanggap ng paghatol ng Diyos, lalo nating nakikita ang kabanalan at katuwiran ng Diyos, at lalong nagpipitagan sa Diyos ang ating puso. Nagiging handa tayong talikdan ang ating mga makamundong pagnanasa at namumuhay tayo alinsunod sa salita ng Diyos. Sa dakong huli, nagkakaroon ng pagbabago sa ating mga pananaw tungkol sa mga bagay-bagay at sa ating mga tiwaling disposisyon, at nagsisimulang isabuhay natin ang medyo katulad ng isang totoong tao. Sa gayon ay tunay nating napapahalagahan na ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay dakilang pagmamahal at pagliligtas ng Diyos para sa atin. Kung hindi sa paghatol at pagkastigo ng Diyos, wawasakin tayong lahat.”

Tinapos ng sister ang kanyang pagbabahagi rito, at naantig ako nang lubusan sa nasabi niya at nakita ko kung gaano kadakila at katotoo ang pagmamahal ng Diyos. Siya ang Diyos na nagmamahal sa sangkatauhan! Ako ang nagkamali sa pag-unawa sa mabuting layon ng Diyos sa pagliligtas sa mga tao. Akala ko ay hinatulan ng Diyos ang mga tao upang sumpain at parusahan sila, at hinding-hindi ko naisip na ang pagpapahayag ng Diyos ng Kanyang salita at paghatol sa tao sa mga huling araw ay maaaring isang mas tunay na pagmamahal, o na mas dakila pang kaligtasan para sa atin! Salamat sa Makapangyarihang Diyos! Sa pamamagitan ng pagbasa sa salita ng Makapangyarihang Diyos at mula sa mga pagbabahagi ng mga sister, nagtamo ako ng kaunting pagkaunawa sa gawain ng paghatol ng Diyos at napawi ang mga maling pagkaunawa ko tungkol sa Diyos. Tumatag ang aking paniniwala na ang Makapangyarihang Diyos ay walang iba kundi ang nagbalik na Panginoong Jesus, at naging handa akong tanggapin ang gawain ng paghatol ng Diyos. Lubos akong nakalabas mula sa hamog ng pagkalito, at nagningning ang aking mukha sa isang masayang ngiti. Masayang sinabi ni Sister Li, “Salamat sa Diyos at ginabayan ka Niya. Lahat ng ito ay resulta ng salita ng Diyos. Mula rito, makikita namin na, bago natin naunawaan ang katotohanan, bagama’t maaaring magkaroon ng mga pagkaunawa tungkol sa Diyos at sa gawain ng Diyos, basta’t hinahanap at tinatanggap natin ang katotohanan, at nakikinig tayo sa salita ng Diyos, mauunawaan natin ang katotohanan at malalaman natin ang gawain ng Diyos, at mapapalis ang ating mga pagkaunawa at imahinasyon na parang mga ulap ng usok. Sa gayon ay mauunawaan natin ang kalooban ng Diyos at hindi na tayo magkakamali ng pag-unawa sa Diyos.” Masaya akong tumango at pinasalamatan ko ang Diyos sa pagliligtas sa akin.

Matapos matanggap ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, nag-install ako ng messaging app sa cell phone ko para madalas akong mapadalhan ni Sister Gao at ng iba pa ng mga pelikula tungkol sa ebanghelyo, mga video ng musika, at mga himno mula sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nang mapanood ko ang isang pelikula tungkol sa ebanghelyo mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na pinamagatang Dumadaloy ang Tubig ng Buhay mula sa Trono, nagkaroon iyon ng malaking epekto sa akin. Ang mapanglaw na sitwasyon ng iglesia sa pelikula ay parang sitwasyon lang sa aming sariling iglesia, at ipinakita sa pelikula ang ugat ng kapanglawang ito nang napakalinaw. Dahil nalipat na ang gawain ng Diyos, at hindi na gumagawa ang Diyos sa loob ng relihiyosong iglesia, lahat ng taong ayaw tumanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ay nagdanas ng taggutom. Ang mga taong tumanggap sa salita ng Makapangyarihang Diyos ay nagtamo ng panustos na tubig ng buhay ng Diyos at hindi na tigang, at pinagpalang nabuhay sila sa piling ng Diyos. Nang mapanood ko ang pelikulang Paghihintay, hindi ko napigilang mapabuntong-hininga. Buong buhay na naniwala sa Panginoon ang matandang pastor sa pelikula at akala niya ay nararapat gantimpalaan ang kanyang kasipagan. Naghihintay lamang siyang dumating ang Panginoon upang maitaas siya sa langit. Ngunit matatag siyang kumapit sa paniniwala na kapag dumating ang Panginoon ay bababa Siya sa isang ulap at maghahayag muna sa kanya. Dahil sa katigasan ng ulong ito, lumaban at tumanggi siyang tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, kaya sa dakong huli ay naiwan siyang nakatunganga lang sa kalangitan, naghihintay sa isang ulap, at namatay na puno ng pagsisisi. Ang mapait ng aral na ito ay talagang nag-iwan sa manonood ng pag-iisipan! Kasabay nito, nagalak ako sa puso ko at nagpasalamat sa Makapangyarihang Diyos sa pagliligtas sa akin, isang suwail na anak na naghangad lamang na mapagpala Niya ngunit atubiling tumanggap ng Kanyang paghatol at pagkadalisay, at sa pag-akay sa akin sa harap ng Kanyang luklukan upang matamo ang Kanyang pagliligtas sa mga huling araw.

Namumuhay ako ngayon ng buhay-iglesia sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at sa pamamagitan ng tunay na pagdaranas sa paghatol at pagkastigo ng salita ng Diyos, unti-unti ko nang nahiwatigan kung gaano katotoo at kapraktikal na gampanan ng Diyos ang gawain ng paghatol. Nang suriin ng Diyos ang likas na kataksilan ng tao, nadama ko na dahil hindi ako nagsinungaling kailanman, tumanggi akong kilalanin ang totoong sitwasyong inihayag ng mga salita ng Diyos. Nang maharap ako sa isang praktikal na sitwasyon na naiplano ng Diyos para sa akin, hindi sinasadyang nagsinungaling ako upang protektahan ang sarili kong mga interes at ingatan ang aking kapalaluan. Bukod pa riyan, nadama ko ang pagtataksil at panlilinlang sa puso ko, at marami rin akong lihim na ayaw kong ibulgar. Dahil dito ay nakita ko na lahat ng inihayag ng salita ng Diyos ay katotohanan at siyang tunay na sitwasyon, at na ito ang likas na pagkatao at diwa ng tao. Noon lamang ako tunay na nakumbinsi sa salita ng Diyos, at nagkaroon ako ng agarang hangarin na hanapin ang katotohanan at baguhin ang sarili kong mapanlinlang na pagkatao. Pagkaraan ng karanasang ito, napagtanto ko na kung hindi sa praktikal na paghatol at pagkastigo ng Diyos, hindi ko sana nalaman ang sarili kong likas na kataksilan, at hindi ko sana naisagawa ang katotohanan upang baguhin ang sarili kong mapanlinlang na disposisyon. Ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay talagang nililinis at inililigtas ako, at ibang klaseng pagmamahal ang mga ito. Nais kong itangi nang husto ang espesyal na klase ng pagmamahal na ito at tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, at nais kong magbago kaagad hangga’t maaari upang mabigyang-kasiyahan ko ang Diyos.

10. Ang Kaharian ng Langit ay Aktwal na Nasa Lupa Na

Ni Chen Bo, Tsina

Ang pinakamalaking inaasam nating mga nananampalataya ay ang makapasok sa kaharian ng langit, at matamasa ang walang-hanggang kaligayahang bigay ng Panginoon sa tao. Sa tuwing naririnig ko ang pastor na sinasabi sa kanyang sermon na ang lugar na ihahanda ng Panginoon para sa atin sa hinaharap ay nasa kalangitan sa itaas, na mayroong mga bukid ng ginto at mga pader na gawa sa jade, maraming nagkalat na hiyas na kumikinang, makakatikim tayo ng prutas mula sa puno ng buhay, at makakainom ng tubig mula sa ilog ng buhay, at mawawala nang lahat ng sakit, luha, at pighati, at ang lahat ay magiging malaya at pinakawalan na, nadarama ko ang matinding pagdaluyong ng damdamin at kaligayahan. Ito ay isang lugar na inaasam-asam ko nang lubusan, at sa loob ng puso ko’y lubhang napagod na ako sa buhay ko sa lupa na puno ng paghihirap at kalungkutan. Kung kaya, kung saan-saan ako naglibot para ipahayag ang ebanghelyo at masigasig na gamitin ang aking lakas para sa Panginoon; nagpalaganap ako ng ebanghelyo at nagtatag ng mga iglesia, at hindi ako tumigil upang magpahinga kahit na gaano pa man kasakit at kahirap ang gawain. Lalo pa’t alam kong nasa mga huling araw na tayo at ang Panginoon ay malapit nang magbalik upang dalhin tayong lahat sa ating tahanan sa langit, lalo pa akong nagsipag na magtrabaho at ubusin ang aking lakas.

Isang araw, pumunta ako sa bahay ng kapatid kong babae upang dalawin ang aming ina, at nang papaalis na ako, binigyan ako ng kapatid ko ng libro at hinikiyat akong basahin ito nang mabuti. Naisip ko sa sarili ko: “Tiyak na ang librong ito na ibinigay ng kapatid ko ay may kinalaman sa espiritu, at nagkataon na pakiramdam ko’y nauuhaw na ang aking espiritu ngayon mismo. Hindi ko nadarama sa harap ko ang Panginoon. Kapag nagbabasa ako ng Bibliya hindi ako nagkakaroon ng kaliwanagan. Pag uwi ko, kailangang basahin ko nang mabuti ang librong ito. Marahil ay magkakaroon ako ng pagkaing pang-espiritu mula rito.” Pagkauwi ko, binuksan ko ang libro at sinimulang basahin—hindi ko namalayang tuluyan na akong nahumaling sa pagbabasa. Mas binasa ko ito, mas lalong gusto ko pang basahin nang basahin, at lalo kong nadama na may liwanag sa loob ng mga salitang ito, na nilalaman ng mga ito ang kaliwanagan ng Banal na Espiritu at hindi maaaring binigkas lang ng isang karaniwang tao ang mga salitang ito. Pagkatapos kong basahin ang libro, nagkaroon ako ng pag-intindi sa mga katotohanang dati’y hindi ko maintindihan sa pagbabasa ng Bibliya, at nakadama ako ng pagtanto na may kalinawan sa kalooban at kasiyahan. Dahil dito ginusto kong magdasal at maging mas malapit sa Panginoon—lumakas ang aking pananampalataya at bumuti nang bumuti ang aking pang-espiritwal na kalagayan. Naisip ko: “Tanging ang gawain ng Banal na Espiritu ang maaaring magbigay sa tao ng pananalig at lakas, at mabigay ng sustansya at pagkain para sa espiritu ng tao. Talagang galing sa Banal na Espiritu ang mga salita sa libro.” Dahil dito, sa pagbangon ko tuwing umaga, ang una kong ginagawa ay ang basahin ang librong ito.

Isang araw, binuksan ko ang libro at binasa ang sumusunod na sipi: “Ang pagpasok ng Diyos sa pahinga ay nangangahulugang hindi na Niya isasakatuparan ang Kanyang ginagawang pagliligtas sa sangkatauhan. Ang pagpasok ng sangkatauhan sa pahinga ay nangangahulugan na ang buong sangkatauhan ay mabubuhay sa loob ng liwanag ng Diyos at sa ilalim ng Kanyang mga pagpapala, walang katiwalian ni Satanas, at walang magaganap na kawalan ng katuwiran. Sa ilalim ng pag-aaruga ng Diyos, mamumuhay nang normal ang sangkatauhan sa lupa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Papasok sa Pahinga ang Diyos at ang Tao Nang Magkasama). Sandaling napatigil ang puso ko nang mabasa ko ito, at naisip ko sa sarili ko: “Ang tao ba sa hinaharap ay mabubuhay sa lupa? Hindi ba’t ipinangako ng Panginoong Jesus na sa hinaharap mabubuhay tayo sa langit? Bakit sinasabi nito na sa hinaharap mabubuhay tayo sa lupa? Paano ito maaaring mangyari? Mali ba ang pagkakabasa ko rito?” Kaya, maingat kong binasang muli ang sipi; talagang sinabi nga rito na sa hinaharap ang tao ay mabubuhay sa lupa. Napaisip ako, ano kaya talaga ang totoong kahulugan nito? Hindi maaaring ganito lang—alam kong kailangan kong maintindihan kung ano talaga ang totoong kahulugan nito. Nagpatuloy ako sa pagbabasa: “Ang Diyos ay may patutunguhang para sa Diyos, at ang sangkatauhan ay may patutunguhang para sa sangkatauhan. Habang nagpapahinga, magpapatuloy ang Diyos sa paggabay sa lahat ng mga tao sa kanilang mga buhay sa lupa, at habang nasa Kanyang liwanag, sasambahin nila ang nag-iisang tunay na Diyos sa langit. … Kapag pumasok sa pahinga ang mga tao, nangangahulugan itong sila ay naging tunay na mga bagay ng sangnilikha. Sasambahin nila ang Diyos mula sa lupa, at mamumuhay ng normal. Ang mga tao ay hindi na magiging masuwayin sa Diyos o lalaban sa Kanya, at magbabalik sa orihinal na buhay nina Adan at Eba” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Papasok sa Pahinga ang Diyos at ang Tao Nang Magkasama). Mas lalo akong nagbasa, mas lalo akong nalito: Sasambahin ng tao ang Diyos mula sa lupa? Paano ito mangyayari? Hindi ba’t binabanggit sa Bibliya ang pagiging nasa langit? Paano ito mangyayari sa lupa? Dali-dali kong binuksan ang Bibliya at tiningnan ko ang Juan 14:2–3, at binasa ko ang mga salitang ito mula sa Panginoong Jesus: “Sa bahay ng aking Ama ay maraming tahanan; kung di gayon, ay sinabi ko sana sa inyo; sapagka’t ako’y paroroon upang ipaghanda ko kayo ng dakong kalalagyan. At kung ako’y pumaroon at kayo’y maipaghanda ng kalalagyan, ay muling paririto ako, at kayo’y tatanggapin ko sa aking sarili; upang kung saan ako naroroon, kayo naman ay dumoon.” Malinaw na sinabi ng Panginoong Jesus na ang Kanyang muling pagkabuhay at pag-akyat sa langit ay para maghanda ng lugar para sa atin, kaya ang dapat nating hantungan ay ang langit sa itaas. Ito ang pangako ng Panginoon! Inisip ko sa sarili ko: “Ang sinasabi ng librong ito ay iba sa sinasabi ng Panginoon, kaya hindi ko na dapat ipagpatuloy na basahin ito.” Pagkatapos kong isara ang libro nalito nang husto ang kaisipan ko at hindi ko malaman kung ano ang tama kong gawin, kaya paulit-ulit akong nagdasal sa Panginoon: “O Panginoon, gabayan at patnubayan Niyo po ako. Dapat ko bang basahin ang librong ito, o hindi? O Panginoon, pakiusap na liwanagan po ako, patnubayan ako…” Pagkatapos magdasal naisip ko kung paanong pagkatapos kong basahin ang libro, nadama kong naging mas malapit ako sa ugnayan ko sa Panginoon, naging mas masigla sa aking pananalig, at kung paanong nagkaroon ng pagkain ang aking espiritu. Naramdaman ko na kung ibababa ko ang libro at titigil na ako sa pagbabasa nito, babalik ako sa nakaraan kong kalagayan na may pakiramdam ng pagkauhaw sa espiritu. Dahil ang librong iyon ay nagbigay ng napalaking pagpapatunay para sa akin, at dahil natitiyak ko na galing nga ito sa Banal na Espiritu, at ang anumang magmula sa Banal na Espiritu ay hindi maaaring magkamali, alam kong hindi ko dapat tanggihan ang libro at tigilan ang pagbabasa nito, kahit na ang ilan sa mga laman nito ay hindi naaayon sa aking mga pag-intindi. Pagkatapos kong pag-isipan ang lahat ng ito, nagpasiya akong ipagpatuloy ang pagbabasa bago ako magdesisyon.

Kaya, kinuha ko uli ang libro at nagpatuloy akong magbasa: “Nasa lupa ang lugar ng pahingahan ng sangkatauhan, at nasa langit ang pahingahan ng Diyos. Bagama’t sinasamba ng mga tao ang Diyos sa pamamahinga, mamumuhay sila sa lupa, at bagama’t inaakay ng Diyos ang natitirang sangkatauhang sa pamamahinga, pamumunuan Niya sila mula sa langit, hindi mula sa lupa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Papasok sa Pahinga ang Diyos at ang Tao Nang Magkasama). Paulit-ulit kong pinagnilaynilayan ang bagay na ito, at inisip ko: “Sinasabi ng siping ito na ang lugar ng pamamahinga ng Diyos ay nasa langit sa itaas, at sa lugar pamamahinga ng tao, sasambahin niya ang Diyos mula sa lupa. Maaari kaya na ang lugar ng pamamahinga ng tao ay talagang sa lupa tulad ng sinasabi nito? Imposible! Sinabi na ng Panginoong Jesus na dapat ay naroon tayo kung saan naroon ang Panginoon, at dahil ang Panginoong Jesus ay muling nabuhay at umakyat sa langit, sa gayon ay siguradong tayo rin ay aakyat sa langit!” Nagbalik-tanaw ako sa ilang mga nakaraang taon, at kung paanong naglakbay ako nang naglakbay para sa Panginoon, at kung paanong tiniis ko ang matinding paghihirap. Hindi ba’t ang lahat ng paghihirap na iyon ay para makaakyat ako sa langit at hindi na dumanas ng paghihirap sa mundo? Kung ganoon nga tulad ng sinasabi sa libro, na ang tao sa hinaharap ay mabubuhay pa rin sa lupa, di ba’t mababalewala ang aking mga inaasahan? Naupo ako sa kama, hindi makakilos, nanghihina mula ulo hanggang paa. Mas lalo ko itong pinag-isipan, mas lalong hindi mapalagay ang pakiramdam ko. Gusto kong magkaroon ng kalinawan tungkol sa bagay na ito, kaya nagmamadali akong pumunta sa bahay ng kapatid kong babae.

Nang dumating ako doon may nakita akong isang babaeng nasa kalagitnaang edad, na ipinakilala sa akin ng kapatid ko na si Kapatid na Li. Hindi nagtagal, ibinukas ko sa kanila ang tungkol sa mga inisip ko pagkatapos basahin ang libro. Pagkatapos akong pakinggan, ibinahagi ni Kapatid na Li sa akin ang ganito: “Kapatid, lahat tayong sumasampalataya sa Panginoon ay naniniwala na ipinangako ng Panginoong Jesus na maghahanda siya ng lugar para sa atin, na kung nasaan man siya, naroon din tayo. Iniisip natin na dahil umakyat na pabalik sa langit sa itaas ang Panginoon, pagbalik Niya sa hinaharap, tiyak na bubuksan niya ang pinto para papasukin tayo sa langit kung saan tayo maninirahan, kasama Niya. Ngunit naisip na ba natin kung ang ganitong pagpapalagay, ang ganitong pag-intindi, ay makatotohanan? Kung katulad nga ng iniisip natin, na ang Panginoon ay darating at dadalhin tayo paakyat sa langit para mabuhay doon, kung gayon ay mawawalang-kahulugan ang mga salita sa Ama Namin ‘Dumating nawa ang kaharian Mo. Gawin nawa ang Iyong kalooban, kung paano sa langit, gayon din naman sa lupa’ (Mateo 6:10) at sa Aklat ng Paghahayag ‘Narito, ang tabernakulo ng Diyos ay nasa mga tao, at Siya’y mananahan sa kanila, at sila’y magiging mga bayan Niya, at ang Diyos din ay sasakanila, at magiging Diyos nila’ (Pahayag 21:3)? Paano matutupad ang mga ito? Kung ang huling hantungan na ibibigay ng Diyos sa atin ay nasa langit, nangangahulugang nang unang nilikha ng Diyos ang tao, ano ang saysay na hinayaan niya tayong mabuhay sa lupa?” Hindi pa talaga ako kumbinsido, at sumagot ako: “Bagama’t iyan ang nakalagay sa Kasulatan, sinabi ng Panginoon mismo na: ‘Ako’y paroroon upang ipaghanda Ko kayo ng dakong kalalagyan. At kung Ako’y pumaroon at kayo’y maipaghanda ng kalalagyan, ay muling paririto Ako, at kayo’y tatanggapin Ko sa Aking sarili; upang kung saan Ako naroroon, kayo naman ay dumoon’ (Juan 14:2–3). Pagkatapos muling mabuhay ang Panginoon umakyat Siya sa langit, at heto sinasabi ng Panginoon na Siya ay maghahanda ng lugar para sa atin. Sinasabi Niya na kung nasaan Siya, tayo rin ay maaaring naroon. Kaya, pinatutunayan nito na ipinagako ng Diyos na aakyat tayo sa langit upang makamit ang buhay na walang hanggan, at hindi na makakamit natin ang buhay na walang hanggan dito sa lupa. Ito ay isang bagay na hindi maaaring ipagkaila kahit ninuman!” Matiyagang nagpatuloy si Kapatid na Li: “Kapatid, totoong naghahanda ang Panginoon ng lugar para sa mga nanampalataya sa Kanya, ngunit ang lugar na ito ba ay aktwal na nasa lupa o nasa itaas sa langit? Hindi ito nakasaad sa mga salita mula sa Panginoon, kaya saan tayo nagbabase kapag sinasabi nating ang lugar na inihahanda Niya para sa atin ay nasa langit? Ito ba talaga ang pangako ng Panginoon o ito lang ang ating mga pagkaunawa at haka-haka? Para sa ating mga nananampalatay sa Panginoon, ang lahat ng bagay ay dapat nagmumula sa salita ng Panginoon—hindi natin dapat ibahin ang mga salita ng Diyos ayon sa ating mga pagkaunawa at haka-haka at pagkatapos ay sabihin na iyon ang ibig Niyang sabihin. Hindi ba ito pagpapaliwanag sa salita ng Panginoon ayon lang sa ating mga personal na kaisipan at kagustuhan? Hindi ba ito pagbabaluktot sa salita ng Panginoon? Hindi tayo maaaring umasa sa kung ano ang sariling pagpapalagay natin mula sa mga ulo at isip at kagustuhan lang natin para ipaliwanag ang salita ng Panginoon. Ito ay isang pagkakamali. Sa Genesis 2:7–8 sinasabi: ‘At nilalang ni Diyos na Jehova ang tao sa alabok ng lupa, at hiningahan ang kaniyang mga butas ng ilong ng hininga ng buhay; at ang tao ay naging kaluluwang may buhay. At naglagay ang Diyos na Jehova ng isang halamanan sa Eden, sa dakong silanganan: at inilagay niya roon ang taong kaniyang nilalang.’ Malinaw na sa simula, nilkha ng Diyos ang tao sa lupa, at bago nilikha ng Diyos ang tao una niyang nilikha ang mga bagay upang ihanda ang kapaligiran kung saan maaari tayong mabuhay. Makikita natin na ang kagustuhan ng Diyos ay para mabuhay tayo sa lupa. Dagdag dito, sa Ama Namin, tinuturuan tayo ng Panginoon na magdasal sa Diyos na ang Kanyang kaharian ay ibaba sa lupa. Ayon sa hula sa Aklat ng Paghahayag, ‘Ang kaharian ng sanlibutan ay naging sa ating Panginoon, at sa Kanyang Cristo’ (Pahayag 11:15) at ‘Ang tabernakulo ng Diyos ay nasa mga tao, at Siya’y mananahan sa kanila’ (Pahayag 21:3). Makikita natin sa mga sipi at hula na ito na ang lugar na hinahanda ng Diyos para sa atin ay nasa lupa, at ang ating hantungan sa hinaharap ay nasa lupa, hindi nasa langit sa itaas.” Ang pagbabahagi ni Kapatid na Li ay lahat salungat sa aking mga palagay. Basta hindi ako nakinig sa sinabi niya. Tumayo ako at galit na sinabi sa kanya: “Tama na! Sa maraming taong naglakbay ako nang naglakbay, inialay ko ang sarili ko at nagpakahirap para sa Panginoon upang makaakyat ako sa langit! Noon pa ma’y inaasam ko nang dalhin ako pauwi ng Panginoon, paakyat sa langit, upang nang sa gayon ay hindi na ako maghirap pa sa lupa, ngunit sinasabi mong ang huling hantungan natin ay sa lupa. Talagang hindi ko ito matatanggap.” Pagkatapos kong sinabi ito, tumalikod na ako para umalis. Humabol ang kapatid kong babae para kausapin ako at nang matauhan ako: “Naku, bakit ang tigas ng ulo mo? Tama ba itong palagay mo na pinanghahawakan mo? Hindi mo alam ang totoong kahulugan ng Panginoon sa mga salitang ‘Ako’y pumaroon at kayo’y maipaghanda ng kalalagyan,’ at sa halip ay pinanghahawakan mo lang ang sarili mong mga palagay. Hindi ba ito pagiging hangal? Hindi ganito ang saloobin na dapat mayroon ang mga totoong naghahanap ng katotohanan! Ang Panginoong Jesus na matagal na nating hinahangad ay nakabalik na—ang Makapangyarihang Diyos ay ang nakabalik na Panginoong Jesus! Ang librong iyon na ibinigay ko sa iyo para basahin ay naglalaman ng mga personal na bigkas at salita ng Diyos! Ang Panginoon, na araw-araw nating hinihintay ang pagbalik upang tayo’y tanggapin Niya, ay nakabalik na ngayon. Kailangang makinig tayo nang mabuti! Hindi natin maaaring palampasin ang pagkakataong ito na minsan lang sa isang buhay!”

Nabigla ako nang marinig kong sabihin ng kapatid kong babae ang lahat ng ito. Hindi ko talaga makuhang mangahas na maniwala sa narinig ko: Nakabalik na ang Panginoon? Totoo ba ito? Pagkatapos sabi ng kapatid ko: “Hindi ba’t sinabi mo noon na ang mga salita sa librong ito ay nagmula sa Banal na Espiritu? Sabi mo na sa pagbabasa nito ay nabigyan ka ng malaking pagkaing pang-espiritu, na nakamit mo ang gawain ng Banal na Espiritu, at naging mas malapit ang relasyon mo sa Panginoon. Ngayon, pag-isipan mo: Bukod sa mga sariling salita ng Panginoon, sino pa ang maaaring magsalita nang gano’n na may ganoong uri ng epekto? Ngayon nagbalik ang Panginoon upang isagawa ang gawain at bigkasin ang mga bagong salita ng Diyos. Kung hindi natin ito hahanapin at susuriin, kung kakapit lang tayong parang bulag sa mga sarili nating pagkaunawa at haka-haka at sa literal na kahulugan ng Bibliya, sa kalaunan, tayo na rin ang sisira sa sarili natin. Sa panahon nila, ang mga Pariseo na kabisado ang Bibliya ay bulag na kumapit sa bawat titik ng Bibliya, ngunit hindi sinubukang tanungin kung ang sarili nilang pagkakaintindi sa Bibliya ay tama, o kung naaayon ito sa kagustuhan ng Diyos. Sa halip, naniwala lang sila na ang sinumang hindi tinaguriang Mesias ay hindi ang Tagapagligtas na darating. Hindi lang talaga nila sinuri nang mabuti kung ang daan ng Panginoong Jesus ay nagbibigay ng pagkain para sa buhay ng tao, o kung ito ay nagbibigay ng daan para sa pagsasagawa. Matigas lang silang kumapit sa kanilang sariling mga pagkaunawa at haka-haka, bulag na tumatanggi sa pagligtas ng Panginoong Jesus, at sa huli’y nakagawa ng napakabigat na kasalanan na ipako sa krus ang Panginoon. Hindi tayo maaaring sumunod sa mga yapak ng mga Pariseo at tumulad sa kanilang ginawang paglaban sa Diyos!” Pagkatapos kong pakinggan ang mga salita ng kapatid kong babae naisip ko sa sarili ko na ang sinasabi niya ay makatuwiran. Tanging ang mga salita lamang ng Panginoon ang sagot sa espiritung nauuhaw. Napabalik-tanaw ako sa kung paanong mula nang simulan kong basahin ang libro, mas bumuti na nang bumuti ang kalagayan kong espiritwal. Binigyan ako nito ng pananalig sa Diyos, at naramdaman ko ang presensya ng Panginoon. Umabot pa nga ako sa pagkaintindi sa ilan sa mga katotohanan. Posible kayang ang mga salitang ito sa libro ay talagang mga pananalita ng nagbalik na Panginoon? Ang pagbalik ng Panginoon ay napakalaking bagay. Alam kong hindi ko ito maaaring basta na lang tanggihan at husgahan, at sa halip ay dapat pagsikapan kong tingnan ito nang mabuti at maghanap. Hindi ako maaaring tumulad sa mga Pariseo na hindi naghanap ng katotohanan, at kumapit lang sa sarili nilang mga pagkaunawa at lumaban sa Diyos! Sa sandaling iyon sabay kong nadama ang masayang pagkagulat at ang takot. Masayang pagkagulat dahil nananampalataya ako sa Panginoon at inaasam ko ang pagbabalik Niya at pagtanggap sa akin sa kaharian ng langit kung saan maaari akong mabuhay nang walang iniintindi, kung saan hindi ko na kailangang ipagpatuloy ang buhay ko sa lupa na puno ng paghihirap, at sa araw na iyon ay narinig ko ang balita ng pagbabalik ng Panginoon. Talagang napakalaki’t napakasayang bagay nito. Natakot ako dahil kung ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoon, kung gano’n ay masisira ang pangarap kong hintayin ang Panginoon na dalhin ako sa kaharian ng langit…. Gulung-gulo ang puso ko—puno ito ng iba’t ibang pakiramdam. Sa gitna ng pakiramdam na walang magawa, ang tanging maaari kong gawin ay bumaling sa Panginoon sa pagdarasal: “O Panginoon! Bawat isang araw hinintay ko ang hinaharap na darating Ka upang dalhin ako sa Iyong tahanan sa langit, ngunit sinasabi nilang ang lugar na inihanda Mo para sa huli kong hantungan ay dito sa lupa. Hindi ko talaga kayang harapin ang katotohanang ito. Ayaw ko nang ipagpatuloy ang napakahirap na buhay sa lupa. O Panginoon! Talagang nahihirapan ako sa kalooban ng puso ko ngayon, pakiusap na tulungan Niyo po ako at patnubayan sa landas na hinaharap.” Pagkatapos kong magdasal, sumagi sa isip ko ang mga salitang ito ni Panginoong Jesus: “Mapapalad ang mga mapagpakumbabang-loob: sapagka’t kanila ang kaharian ng langit” (Mateo 5:3). Totoo nga! Nais nga ng Panginoon ang mga mapagpakumbabang-loob, yaong mga naghahanap sa katotohanan, at tanging sila lang ang makakapasok sa kaharian ng langit. Ako ang dapat maging mapagpakumbabang-loob—nakikinig lamang nang mabuti sa kanilang pagbabahagi ayon sa kagustuhan ng Diyos.

Nang sandaling iyon mismo, sinabi ni Kapatid na Li: “Sabi ng Panginoon: ‘Mapapalad ang mga may malinis na puso: sapagka’t makikita nila ang Dios’ (Mateo 5:8). Dapat tayong makinig sa salita ng Panginoon; dapat ay maging dalisay ang puso natin upang tanggapin ang pagbalik ng Panginoon. Bagama’t ang gawain ng Diyos na isinasagawa ngayon ay hindi naaayon sa ating mga pagkaunawa at haka-haka, ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay mabuti, lahat ng ito ay para sa kapakanan ng sangkatauhan, at ang lahat ng ito ay naglalaman ng kagustuhan ng Diyos—may katotohanan na dapat hanapin sa loob nito. Kung wala tayong sapat na pagkaunawa, kailangang itabi muna natin ang ating sarili at magsikap na hanapin ang katotohanan upang matanggap natin ang paglilinaw ng Diyos at maintindihan ang Kanyang kagustuhan. Kapatid, pakiusap na buksan ang iyong puso at ibahagi ang anupamang hindi malinaw, at sabay nating hanapin sa pagbabahagi.” Pakiramdam ko’y may katuwiran ang sinabi ni Kapatid na Li at kailangan kong kumalma at maghanap, kaya sinabi ko: “Kapatid, may isang bagay na hindi ko maintindihan. Bakit ang huli nating hantungan ay hindi sa langit, kundi dito sa lupa?” Nahanap ni Kapatid na Li ang Juan 3:13 “At walang umakyat sa langit, kundi ang nanggaling sa langit, sa makatuwid baga’y ang Anak ng tao, na nasa langit” at Isaias 66:1 “Ang langit ay aking luklukan, at ang lupa ay aking tungtungan,” at ibinigay niya sa akin ang mga bersong ito upang basahin. Pagkatapos ay ibinahagi niya ang kahulugan ng dalawang bersong ito. Biglang nagdala ng liwanag sa puso ko ang kanyang pagbabahagi—pamilyar na sa akin ang mga bersong ito mula sa Bibliya, kung gayon, bakit hindi ko ito pinag-isipan nang mabuti noon? Malinaw na sinabi ng Panginoong na maliban sa Anak ng tao na bumaba mula sa langit, walang tao na maaaring umakyat sa langit, sapagkat ang langit ay ang trono ng Diyos at ang lupa ang patungan ng paa ng Diyos, kung kaya’t paano magiging karapat-dapat ang tao na umakyat sa langit? Nilikha ng Diyos ang tao sa lupa at pinatira tayo sa lupa. Mula sa araw na nilikha ng Diyos ang tao, ang tao ay nabuhay at nagparami sa lupa, sa magkakasunod na salinlahing nagdaan. Lahat ng gawain ng Diyos upang iligtas ang sangkatauhan ay isinagawa rin sa lupa. Ito ay itinalaga na ng Diyos noong matagal na, at ito ay isang bagay na hindi maaaring baguhin ninuman. Nagpatuloy siya sa pagdugtong sa Bibliya sa kanyang pagbabahagi, kung paanong sinabi ng Panginoon na maghahanda Siya ng lugar para sa atin. Ipinaliwanag niya na ang tinutukoy nito ay ang pagpapakita ng Diyos na nagkatawang-tao at ang gawain sa lupa sa mga huling araw, at kung paanong itinakda Niya na tayo ay ipanganak sa mga huling araw, upang marinig natin ang salita ng Diyos, madala sa harap ng trono ng Diyos, tanggapin ang paghatol at paglilinis ng Diyos sa mga huling araw, at sa wakas ay maihatid sa kaharian ng Diyos. Ito ang totoong kahulugan ng mga salitang, “kung saan Ako naroroon, kayo naman ay dumoon” (Juan 14:3). Nakita kong ang kaharian ng Diyos ay aktwal na nasa lupa, at ang huling hantungan ng sangkatauhan ay sa lupa at hindi sa langit! Sa buong panahong iyon na nabubuhay ako sa loob ng sarili kong mga pagkaunawa at haka-haka, nilimitahan ko ang pagbabalik ng Diyos sa pagdala sa akin sa langit upang manirahan doon, ngunit hindi iyon naaayon sa kagustuhan ng Diyos, o sa mga katotohanan! Gayunpaman, hindi ako nakahandang mabuhay sa ganitong uri ng buhay sa lupa, dahil sa pagpapahirap ni Satanas. Pagkatapos ay ipinaliwanag ko kay Kapatid na Li ang mga nasa isip ko.

Pagkatapos niya akong pakinggan, binuksan ni Kapatid na Li ang Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao, at binasa ang isang sipi mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos sa akin: “Ang pamumuhay sa pahinga ay nangangahulugan ng isang buhay na walang digmaan, walang dumi, at nang walang namamalaging kawalan ng katuwiran. Ibig sabihin, isa itong buhay na walang mga paggambala ni Satanas (ang salitang ‘Satanas’ dito ay tumutukoy sa mga kaaway na puwersa) at katiwalian ni Satanas, at ni hindi rin ito madalas salakayin ng anumang puwersang sumasalungat sa Diyos. Isa itong buhay kung saan ang lahat ay sinusundan kung ano ang kauri nito at maaaring sumamba sa Panginoon ng sangnilikha, at kung saan ang langit at lupa ay ganap na payapa—ito ang ibig sabihin ng mga salitang ‘tahimik na buhay ng mga tao.’ … Matapos pumasok sa pahinga ang Diyos at ang sangkatauhan, hindi na iiral pa si Satanas. Gayundin, titigil na rin sa pag-iral ang mga makasalanang taong ito. Bago magpahinga ang Diyos at ang sangkatauhan, ang mga makasalanang tao na minsang umusig sa Diyos sa lupa, pati na rin ang mga kaaway na sumuway sa Kanya doon, ay nawasak na rin. Napuksa na sila ng malalaking kalamidad ng mga huling araw. Sa sandaling lubusang mapuksa ang mga makasalanang taong ito, hindi na kailanman muling mababatid ng lupa ang panliligalig ni Satanas. Doon lamang makakukuha ang sangkatauhan ng ganap na kaligtasan, at lubusang matatapos ang gawain ng Diyos. Ito ang mga paunang kinakailangan upang makapasok sa pahinga ang Diyos at ang sangkatauhan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Papasok sa Pahinga ang Diyos at ang Tao Nang Magkasama).

Sa pamamagitan ng pagbabasa ko sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos dumating ako sa pagkaunawa na, bagama’t patuloy tayong mabubuhay sa lupa, kapag natapos na ng Diyos ang huling yugto ng Kanyang gawain ng pagligtas sa sangkatauhan, masisira si Satanas, at sa ating mga buhay sa lupa, hindi na tayo kailanman guguluhin ni Satanas, at hindi na tayo kailanman magtatrabaho nang mabigat o mamimighati, at mawawala nang lahat ang mga luha at hinagpis. Magiging tulad ulit sa panahon nang nabuhay sila Adan at Eba sa Hardin ng Eden. Magiging malaya tayong sambahin ang Diyos, at magkakaroon tayo ng mga maganda at pinagpalang buhay kung saan kasama ng tao ang Diyos. Ito ang huling hantungan ng sangkatauhan, at ito ang panghuling gustong matapos ng Diyos sa Kanyang gawain sa mga huling araw. Ito’y tunay na napakadakila! Nang sandaling iyon, napabulalas ako: “Sino ang maaaring magpaliwanag nang napakalinaw tungkol sa huling hantungan ng sangkatauhan? Sino ang maaaring magsaayos sa kalalabasan ng sangkatauhan? Tanging ang Diyos ang makakagawa nito!” Nakilala ko ang tinig ng Diyos sa loob ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at nakita ko na ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ay ang pagpapakita at gawain ng Diyos! Sa wakas ay naiwaksi ang mga pagkaunawa sa loob ko, at masaya kong tinanggap ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, at sa gayo’y nagbalik sa harap ng trono ng Diyos.

11. Magkasama Kaming Muli ng Panginoon

Ni Li Lan, South Korea

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Naghahatid ng buhay si Cristo ng mga huling araw, at naghahatid ng walang maliw at walang katapusang daan ng katotohanan. Ang katotohanang ito ang landas kung saan makakamit ng tao ang buhay, at ito lamang ang tanging landas kung saan makikilala ng Diyos at masasang-ayunan ng Diyos ang tao. Kung hindi mo hinahanap ang daan ng buhay na ibinigay ni Cristo ng mga huling araw, kung gayon ay hindi mo kailanman makakamit ang pagsang-ayon ni Jesus, at hindi ka kailanman magiging karapat-dapat pumasok sa pintuan ng kaharian ng langit, sapagkat kapwa ka bulag na tagasunod at bilanggo ng kasaysayan. Ang mga kontrolado ng mga tuntunin, ng mga titik, at iginapos ng kasaysayan ay hindi kailanman makakamit ang buhay ni makakamit ang walang-hanggang daan ng buhay. Ito ay sapagkat ang mayroon lamang sila ay malabong tubig na kinapitan ng libu-libong taon sa halip na tubig ng buhay na dumadaloy mula sa trono. … Malawak at makapangyarihan ang mga hakbang ng gawain ng Diyos, tulad ng rumaragasang mga alon at dumadagundong na mga kulog—subalit nakaupo kang walang imik na naghihintay ng pagkawasak, nakakapit sa kahangalan mo at walang ginagawa. Sa ganitong paraan, paano ka maituturing na isang taong sumusunod sa mga yapak ng Cordero? Paano mo mabibigyang-katwiran na ang Diyos na kinakapitan mo ay isang Diyos na laging bago at hindi kailanman naluluma? At paano ka maihahatid ng mga salita sa mga nanilaw mong mga libro patawid sa panibagong kapanahunan? Paano ka maaakay ng mga ito para mahanap mo ang mga hakbang ng gawain ng Diyos? At paano ka nila madadala paakyat sa langit? Ang hawak mo sa mga kamay mo ay ang mga titik na magbibigay lamang ng panandaliang ginhawa, hindi ang mga katotohanang kayang magbigay ng buhay. Ang mga banal na kasulatang binabasa mo ay pinagyayaman lamang ang dila mo at hindi mga salita ng pilosopiyang makatutulong sa pag-unawa mo sa buhay ng tao, lalong hindi mga landas na makapaghahatid sa iyo sa pagiging perpekto. Hindi ba nagdudulot sa iyo na magmuni-muni ang pagkakaibang ito? Hindi ba nito naipapaunawa sa iyo ang mga hiwagang napapaloob rito? May kakayahan ka bang dalhin ang sarili mo sa langit upang makipagkita sa Diyos nang ikaw lang? Kung walang pagdating ng Diyos, kaya mo bang dalhin ang sarili mo sa langit upang matamasa ang kasiyahang pampamilya kasama ang Diyos? Nananaginip ka pa rin ba ngayon? Imumungkahi Ko, kung gayon, na ihinto mo ang pananaginip at tingnan kung sino ang gumagawa ngayon—tingnan para makita kung sino ngayon ang nagpapatupad sa gawain ng pagliligtas sa tao sa mga huling araw. Kung hindi mo gagawin, hindi mo kailanman makakamit ang katotohanan, at hindi mo kailanman makakamit ang buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging si Cristo ng mga Huling Araw ang Makapagbibigay sa Tao ng Daan ng Buhay na Walang Hanggan). Naalala ko’ng pananalig ko dati dahil sa salitang ‘yon ng Makapangyarihang Diyos. Dahil kumapit ako sa mga relihiyosong pagkaunawa at salita sa Biblia, muntik ko nang pagsarhan ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Gumamit Siya ng mga kamangha-manghang paraan para marinig ko ang tinig Niya at masalubong ang pagbabalik ng Panginoon.

Isang araw, dalawang taon na’ng nakakaraan, maaga akong nagising at binuklat ko’ng Biblia. Nabasa ko yung tungkol sa pagsaway ng Panginoong Jesus sa mga Fariseo: “At pumasok si Jesus sa templo ng Dios, at itinaboy niya ang lahat na nangagbibili at nangamimili sa templo, at ginulo niya ang mga dulang ng mga mamamalit ng salapi, at ang mga upuan ng mga nagbibili ng mga kalapati; At sinabi niya sa kanila, Nasusulat, Ang Aking bahay ay tatawaging bahay-panalanginan, datapuwa’t ginagawa ninyong yungib ng mga tulisan” (Mateo 21:12–13). Medyo malungkot ako nung panahong ‘yon. Parang walang kaibahan yung kasalukuyang lagay ng iglesia sa lagay ng templo nung katapusan ng Kapanahunan ng Kautusan. Yung mga pastor at elder sa iglesia, laging sinasabing dapat magmahalan ang mga mananampalataya, pero sila mismo, laging nasasangkot sa inggitan at pagtatalo tungkol sa mga handog. Nagpapasuhol pa nga sila kapalit ng panalangin, at kung minsan yung magiging haba ng panalangin nila, binabase sa laki ng nakuha nila. Karamihan sa mga miyembro ng iglesia, mahina, at pakonti nang pakonti ang dumadalo sa mga pulong. Hindi kasi mula sa puso ang sermon ng mga pastor at elder at ‘di nila alam pastulin ang kawan ng Panginoon, pero ‘di sila nagsasawang mangasiwa ng kasal ng mga mananampalataya. Dapat lugar ng pagpupuri ang isang simbahan, pero ngayon, naging lugar na ‘yon na pinagdadausan ng kasal. Naisip ko tuloy, “Naligaw ng landas ang mga pastor. Parang wala nang kaugnayan sa relihiyon ang iglesia. Parang yung dulo ng Kapanahunan ng Kautusan, naging lungga ng magnanakaw ang templo. Magpapakita ba’ng Panginoon sa ganitong uri ng iglesia pagbalik Niya?”

Biglang tumunog yung alarm ng cellphone ko habang iniisip ko ‘to, at nang i-off ko ‘yon, napansin ko yung video recommendation sa YouTube na nagmula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Talagang nalito ‘ko nang dahil do’n. Hindi naman ako kailanman nag-subscribe sa channel ng iglesiang ‘yon, kaya ba’t ako nagka-notification? Tapos naalala kong isang buwan bago ‘yon, isinama ako ng isang kaibigan na makinig ng sermon do’n, at yung narinig ko ro’n talagang bago at talaga namang nakakapaliwanag. Talagang may nakamit ako ro’n. Gusto kong ituloy ang pagsusuri ro’n, pero nagpatotoo sila na ang Panginoong Jesus daw ay nagbalik na at gumagawa ng gawain ng paghatol sa mga huling araw at nagpapahayag ng katotohanan, at puno ng salita ng Makapangyarihang Diyos yung librong Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao. Sinabi nila na sa mga pagpupulong, binabasa nila’ng salita ng Makapangyarihang Diyos. Hindi ko talaga ‘yon maintindihan. Laging sinasabi sa’min ng mga pastor at elder na nasa Biblia’ng lahat ng salita at gawa ng Diyos, at ang lahat ng ‘yon ay hindi umiiral sa labas no’n. Pa’no sila nakakapagpatotoong bumigkas ng bagong salita ang Panginoon? Binase ng mga mananampalataya ang pananalig nila sa Biblia, kaya ang paniniwala sa Panginoon, paniniwala sa Biblia. Pa’no magiging paniniwala sa Panginoon ang ano pa man? ‘Pag niyayaya ‘ko ng kaibigan kong makinig ng sermon sa iglesia’ng ‘yon, tumatanggi ako. Kaya nung nakita ko sa phone ko yung link mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, hindi ko na ‘yon tiningnan pa.

Pero nagulat ako, nung mga sumunod na araw, lagi akong nakakakuha ng mga YouTube recommendation para sa mga pelikula’t himno sa channel ng iglesiang ‘yon. Naisip ko, “’Di pa ‘ko nagsu-subscribe sa kanila, pero lagi na ‘kong may notification. Hindi kaya ginagabayan ako ng Panginoon? Kalooban Niya kayang tingnan ko’ng channel ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos?” Sa naisip kong ‘yon, nagdasal ako sa Panginoon: “O Panginoon! Bakit laging lumilitaw sa cellphone ko ang mga video ng channel na ‘to? Ipinapatotoo nila na nagbalik Ka na. Totoo ba talaga ‘yon? Dapat ko ba ‘tong panoorin? Panginoon, gabayan Mo ako.” Matapos akong magdasal, naisip ko’ng mga salitang ito ng Panginoong Jesus: “Mapapalad ang mga mapagpakumbabang-loob: sapagka’t kanila ang kaharian ng langit” (Mateo 5:3). Talaga ngang mahalaga’ng pagdating ng Panginoon, kaya naisip ko, ‘pag narinig ko ‘yon, dapat maghanap ako nang may kababaang-loob at siyasatin ‘yon, at maingat ‘yong pag-isipan para makita kung ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Kung hindi ko ‘yon hinanap o siniyasat, at talaga ngang nagbalik na ang Panginoon, ‘di ba mapapalagpas ko ang pagkakataong salubungin Siya? Sa pag-iisip no’n, nagdesisyon akong panoorin ang ilan sa video ng iglesia. Nang tingnan ko ang website ng iglesiang ‘yon, nakita ko na sari-sari pala ang mga laman no’n, may mga pelikula, mga video ng himno, choral specials, at mga artikulo ng patotoo. Yung isa sa mga video ng himno na “Mahal Ko, Pakihintay Ako,” meron ‘yong lyrics na talagang nakaantig sa’kin. Naisip ko yung mga panahong nasa malungkot na iglesia ako, no’ng naghahanap ako ng isang iglesiang may gawain ng Banal na Espiritu. Habang mas tinitingnan ko’ng mga laman ng website, mas marami akong nakamit mula ro’n. Gusto kong maintindihan at suriin ang iglesia, kaya naghanap pa ako ng mas maraming mapapanood na pelikula sa website nila.

Isang araw, may pinanood akong isang gospel movie na tungkol sa relasyon sa pagitan ng Diyos at ng Biblia. Meron ako ro’ng ‘di malilimutang sipi ng mga salita ng Diyos: “Mula sa panahon ng pagkakaroon ng Biblia, ang pananalig ng mga tao sa Panginoon ay ang pananalig sa Biblia. Sa halip na sabihing ang mga tao ay naniniwala sa Panginoon, mas mabuting sabihin na naniniwala sila sa Biblia; sa halip na sabihing nagsimula na silang magbasa ng Biblia, mas mabuting sabihing nagsimula na silang maniwala sa Biblia; at sa halip na sabihing nagbalik na sila sa Panginoon, mas mabuti pang sabihing nagbalik na sila sa Biblia. Sa ganitong paraan, sinasamba ng mga tao ang Biblia na para bang ito ang Diyos, na para bang ito ang dugong bumubuhay sa kanila, at ang mawalan nito ay kapareho ng mawalan ng kanilang buhay. Itinuturing ng mga tao ang Biblia na kasintaas ng Diyos, at mayroon pang ang turing dito ay mas mataas kaysa sa Diyos. Kung wala sa mga tao ang gawain ng Banal na Espiritu, kung hindi nila nadarama ang Diyos, maaari pa rin silang patuloy na mabuhay—ngunit sa sandaling mawala sa kanila ang Biblia, o mawala ang mga kilalang kabanata at kasabihan mula sa Biblia, parang nawalan na rin sila ng buhay. … Hindi lamang talaga nauunawaan ng karamihan ng mga tao kung bakit kailangan nilang maniwala sa Diyos, o kaya ay paano maniwala sa Diyos, at wala silang ginagawa kundi pikit-matang maghanap ng mga pahiwatig upang maunawaan ang mga kabanata sa Biblia. Hindi kailanman hinanap ng mga tao ang direksyon ng gawain ng Banal na Espiritu; simula’t sapul, wala silang ginawa kundi desperadong pag-aralan at siyasatin ang Biblia, at walang sinumang nakahanap ng mas bagong gawain ng Banal na Espiritu na labas sa Biblia. Walang sinumang lumihis kahit minsan mula sa Biblia, ni nangahas na gawin ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa Bibliya 1). Nang mapanood ko’ng parteng ‘to, naisip ko, “Gano’n nga mismo’ng saloobin ko pagdating sa Biblia. Kinakatawan no’n ang Panginoon, na paniniwala sa Kanya’ng paniniwala sa Biblia, at hindi mapaghihiwalay ang dalawang ‘yon. Pero ito’ng hindi ko maintindihan: Ang Biblia’ng patotoo ng Panginoon at pundasyon ng pananalig natin. Bilang mga Kristiyano, matagal na nating ‘binase sa Biblia’ng pananalig natin, kaya hindi ba talaga ‘yon ayon sa kalooban ng Panginoon? Ano ba talaga’ng nangyayari rito?”

Tinuloy ko’ng panonood sa pelikula, gusto kong masagot ang mga tanong ko. Yung tauhang nagbabahagi ng ebanghelyo, nagbasa ng isa pang sipi ng salita ng Diyos: “Naniniwala sila sa pag-iral Ko sa loob lamang ng saklaw ng Biblia, at ipinapantay nila Ako sa Biblia; kung wala ang Biblia wala Ako, at kung wala Ako wala ang Biblia. Hindi nila binibigyang-pansin ang pag-iral o mga kilos Ko, kundi sa halip ay nag-uukol sila ng sukdulan at espesyal na pansin sa bawat salita ng Banal na Kasulatan. Mas marami ang naniniwala pa nga na hindi Ko dapat gawin ang anumang nais Kong gawin maliban na lamang kung ito ay inihula ng Banal na Kasulatan. Binibigyan nila ng sobrang pagpapahalaga ang Banal na Kasulatan. Masasabing nakikita nilang napakahalaga ang mga salita at mga pagpapahayag, hanggang sa puntong ginagamit nila ang mga talata mula sa Biblia upang sukatin ang bawat salitang sinasabi Ko at upang kondenahin Ako. Ang hinahangad nila ay hindi ang daan ng pagiging kaayon Ko o ang daan ng pagiging kaayon ng katotohanan, kundi ang daan ng pagiging kaayon ng mga salita ng Biblia, at naniniwala silang ang anumang hindi umaayon sa Biblia ay, walang pagtatanging, hindi Ko gawain. Hindi ba’t ang ganitong mga tao ay ang masunuring mga inapo ng mga Fariseo? Ginamit ng mga Fariseong Judio ang batas ni Moises upang parusahan si Jesus. Hindi nila hinangad na maging kaayon ng Jesus ng panahong iyon, kundi masigasig na sinunod ang eksaktong sinabi ng batas, hanggang sa puntong—matapos Siyang kasuhan ng hindi pagsunod sa batas ng Lumang Tipan at hindi pagiging ang Mesiyas—sa huli ipinako nila sa krus ang walang-salang si Jesus. Ano ang diwa nila? Hindi ba’t na hindi nila hinangad ang daan ng pagiging kaayon ng katotohanan? Nahumaling sila sa bawat salita ng Banal na Kasulatan habang hindi binibigyang pansin ang kalooban Ko o ang mga hakbang at mga kaparaanan ng gawain Ko. Hindi sila mga taong naghangad ng katotohanan, kundi mga taong mahigpit na kumapit sa mga salita; hindi sila mga taong nanalig sa Diyos, kundi mga taong nanalig sa Biblia. Sa diwa, mga tagapagbantay sila ng Biblia” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Hangarin ang Daan ng Pagiging Kaayon ni Cristo). Matapos niyang basahin ang mga salitang ito mula sa Makapangyarihang Diyos, tinuloy nila’ng pagbabahagi. Sa iba raw, ang paniniwala sa Panginoon, paniniwala sa Biblia, kung hindi, hindi ‘yon pananalig sa Panginoon, pero isa ‘yong maling pananaw. Sabi rin nila, “No’ng gumagawa’t nangangaral ang Panginoong Jesus, humiwalay raw sa Kasulatan ang Kanyang mga tagasunod para tanggapin ang Kanyang gawai’t mga salita, kaya hindi ba sila talagang nananalig sa Panginoon? Ang mga Fariseo ng Hudaismo, kumapit sa mga Kasulatan, pero pinako nila’ng Panginoong Jesus na nagpahayag ng katotohanan at gumawa ng gawain ng pagtubos. Ano ang problema ro’n? Ang pagkapit ba sa Kasulatan nangangahulugang kilala Siya ng tao? Nangangahulugan ba ‘yong sumusunod sila sa landas ng Panginoon, na ‘ginagalang at nagpapasakop sila sa Kanya? Siya’ng Panginoon ng paglikha, ang pinagmumulan ng buhay ng lahat, samantalang ang Biblia isa lang talaan ng nakaraang gawain at mga salita ng Diyos. Papa’no ‘yon magiging kapantay ng Diyos? Bulag na naniniwala’ng mananampalataya sa Biblia’t tinuturing ‘yong kapantay ng Diyos, sa katunayan, pinapalitan nga nila’ng Panginoon at ang gawain Niya ng Biblia. Hindi ba paglapastangan ‘yon sa Panginoon? Ang kumakapit ba sa Biblia nang ‘di hinahanap ang pagpapakita ng Panginoon talagang mananampalataya o tagasunod Niya? Ito ang sinabi ng Panginoong Jesus sa mga Fariseo: ‘Saliksikin ninyo ang mga kasulatan, sapagka’t iniisip ninyo na sa mga yaon ay mayroon kayong buhay na walang hanggan; at ang mga ito’y siyang nangagpapatotoo tungkol sa Akin. At ayaw ninyong magsilapit sa Akin, upang kayo’y magkaroon ng buhay’ (Juan 5:39–40). Sinabi Niya rin na: ‘Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay: sinuman ay ‘di makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan Ko’ (Juan 14:6). Napakalinaw ng Panginoong Jesus tungkol sa relasyon ng Diyos at ng Kasulatan. Nagpapatotoo lang sa Diyos ang mga Kasulatan—hindi ‘yon kumakatawan sa Panginoon, ni makakapalit sa gawain Niya ng pagliligtas. ‘Di magdadala sa’tin ng buhay na walang hanggan ang Biblia. Si Cristo lang ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Kailangan nating hanapin ang Panginoon para magkamit ng buhay!”

Nang matapos ko yung pelikula, naantig ako. Tama ang lahat ng sinabi no’n at ayon sa salita ng Panginoong Jesus. Natanto kong ‘di talaga kinakatawan ng Biblia’ng Panginoon. Siya’ng nagtutustos sa’tin ng buhay, hindi ang Biblia. ‘Di pareho ang paniniwala ro’n at ang pagsunod sa Panginoon! Pero lagi kong inakala na kinatawan Siya ng Biblia. ‘Di ba naituring ko’ng Bibliang mas mataas sa Kanya? Nang mas inisip ko ‘yon, lalo kong naramdamang may katotohanan ang salita Niya, na malulutas no’n ang kalituhan ko. Kailangan kong mas seryosong magsiyasat para ‘di ko mapalagpas ang pagsalubong sa Kanya. Nagpasya akong bumalik sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos kasama’ng kaibigan ko. Pagdating namin sa iglesia, mainit kaming tinanggap ng lahat ng mga kapatid at talagang matiyaga na nagbahagi sa’min. ‘Pinaliwanag ko sa kanila’ng pagkalito ko: “Laging sinasabi ng mga pastor at elder sa mga pagtitipon na nasa Biblia’ng lahat ng salita at gawain ng Diyos, kaya anumang nasa labas no’n, ‘di pwedeng maglaman ng gawa’t salita Niya. Pero sumasaksi kayong nagbalik na’ng Panginoong Jesus bilang ang Makapangyarihang Diyos at gumagawa Siya ng bagong gawain at nagpapahayag ng mga bagong salita. Ano ba talaga ang nangyayari?”

Bilang sagot, nagbasa si Sister Zhou ng sipi ng salita ng Makapangyarihang Diyos. “Maraming tao ang naniniwala na ang pag-unawa at kakayahang magbigay-kahulugan sa Biblia ay tulad ng pagkasumpong sa tunay na daan—ngunit sa katunayan, ganoon ba talaga kasimple ang mga bagay-bagay? Walang sinumang nakakaalam sa realidad ng Biblia: na ito’y wala nang iba kundi isang talaan ng kasaysayan ng gawain ng Diyos, at isang patotoo sa nakaraang dalawang yugto ng gawain ng Diyos, at na hindi ito nagbibigay sa iyo ng pagkaunawa sa mga minimithi ng gawain ng Diyos. Alam ng lahat na nakabasa na sa Biblia na idinodokumento nito ang dalawang yugto ng gawain ng Diyos noong Kapanahunan ng Kautusan at Kapanahunan ng Biyaya. Isinasalaysay sa Lumang Tipan ang kasaysayan ng Israel at ang gawain ni Jehova mula sa panahon ng paglikha hanggang sa katapusan ng Kapanahunan ng Kautusan. Nakatala sa Bagong Tipan ang gawain ni Jesus sa lupa, na nasa Apat na Ebanghelyo, pati na rin ang gawain ni Pablo—hindi ba mga talaan ng kasaysayan ang mga ito?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa Bibliya 4). “Ang mga naitala sa Biblia ay limitado; hindi nito kayang kumatawan sa kabuuan ng gawain ng Diyos. Ang Apat na Ebanghelyo sa kabuuan ay wala pang isang daang kabanata, kung saan nakasulat ang takdang bilang ng mga pangyayari, tulad ng pagsumpa ni Jesus sa puno ng igos, tatlong pagtatwa ni Pedro sa Panginoon, pagpapakita ni Jesus sa mga alagad kasunod ng Kanyang pagkapako sa krus at muling pagkabuhay, pagtuturo tungkol sa pag-aayuno, pagtuturo tungkol sa panalangin, pagtuturo tungkol sa diborsiyo, ang kapanganakan at talaangkanan ni Jesus, ang paghirang ni Jesus sa mga alagad, at iba pa. Subalit, pinahahalagahan ang mga ito ng tao bilang mga kayamanan, at ikinukumpara pa sa mga ito ang gawain sa ngayon. Naniniwala pa nga sila na gumawa lamang nang gayon karami si Jesus sa Kanyang buhay, na para bang gayon lamang karami ang kayang gawin ng Diyos at wala nang iba pa. Hindi ba ito katawa-tawa?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 1). “Sa panahong iyon, nagbigay lamang ng sunud-sunod na sermon si Jesus sa Kanyang mga disipulo sa Kapanahunan ng Biyaya tungkol sa mga paksa kung paano magsagawa, paano magtipun-tipon, paano magmakaawa sa panalangin, paano tratuhin ang iba, at iba pa. Ang gawaing Kanyang isinagawa ay yaong sa Kapanahunan ng Biyaya, at ipinaliwanag lamang Niya kung paano nararapat magsagawa ang mga disipulo at yaong mga sumunod sa Kanya. Ginawa lamang Niya ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya, at wala Siyang ginawa sa gawain ng mga huling araw. … Ang gawain ng Diyos sa bawat isang kapanahunan ay may malilinaw na hangganan; ginagawa lamang Niya ang gawain ng kasalukuyang kapanahunan, at hindi Niya isinasakatuparan nang maaga ang sumunod na yugto ng gawain kailanman. Sa ganitong paraan lamang maisusulong ang Kanyang gawaing kumakatawan sa bawat kapanahunan. Nagsalita lamang si Jesus tungkol sa mga tanda ng huling mga araw, paano maging mapagpasensya at paano maligtas, paano magsisi at mangumpisal, at kung paano magpasan ng krus at magtiis ng hirap; hindi Niya kailanman binanggit kung paano dapat pumasok ang tao sa huling mga araw, ni kung paano niya dapat hangaring palugurin ang kalooban ng Diyos. Sa gayon, hindi ba katawa-tawang saliksikin ang Biblia para sa gawain ng Diyos sa mga huling araw? Ano ang makikita mo sa paghawak lamang nang mahigpit sa Biblia? Isa mang tagapaglahad ng Biblia o isang mangangaral, sino ang makakakita nang maaga sa gawain ngayon?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Maaaring Tumanggap ng mga Paghahayag ng Diyos ang Taong Nililimitahan ang Diyos sa Kanyang mga Kuru-kuro?). “Kung nais mong makita ang gawain ng Kapanahunan ng Kautusan, at makita kung paano sinundan ng mga Israelita ang landas ni Jehova, dapat mong basahin ang Lumang Tipan; kung nais mong maunawaan ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya, dapat mong basahin ang Bagong Tipan. Ngunit paano mo makikita ang mga gawain sa mga huling araw? Kailangan mong tanggapin ang pamumuno ng Diyos ng kasalukuyan, at pumasok sa gawain sa kasalukuyan, dahil ito ang bagong gawain, at wala pang nakapagtatala nito sa Biblia. … Ang gawain sa kasalukuyan ay isang daan na hindi pa kailanman nalakaran ng tao, at daan na wala pang sinuman ang nakakita. Ito ay gawain na hindi pa kailanman nagawa—ito ang pinakabagong gawain ng Diyos sa mundo. … Sino ang maaaring makapagtala ng bawat isang bahagi ng gawain ngayon bago ito maganap, nang walang makakaligtaan? Sino ang maaaring makapagtala nitong mas makapangyarihan at mas may karunungang gawain na sumasalungat sa kinaugalian na nasa lumang inaamag na libro na iyon? Ang gawain sa kasalukuyan ay hindi kasaysayan, at dahil dito, kung nais mong lumakad sa bagong landas ngayon, kailangan mong lisanin ang Biblia, dapat mong lagpasan ang mga aklat ng propesiya o kasaysayan na nasa Biblia. Sa ganitong paraan ka lamang maaaring makalakad sa bagong landas nang maayos, at sa ganitong paraan ka lamang makakapasok sa bagong kaharian at sa bagong gawain” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa Bibliya 1).

Nagpatuloy si Sister Zhou matapos basahin ang salita ng Makapangyarihang Diyos. Sabi niya, “Alam ng lahat na pamilyar sa Biblia na ang Luma at Bagong Tipan ay talaan lang ng dalawang yugto ng gawain ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan at Biyaya. Patotoo ‘yon sa gawain ng Diyos. Tuwing nakakakumpleto Siya ng yugto ng gawain, yung mga taong nakaranas no’n, itinala ang mga gawa at mga salita Niya, at kalaunan, tinipon ang mga talaang ito sa Biblia. Pero ang gawain at mga salita ng Diyos sa parehong kapanahunang ‘yon ay hindi lubos na itinala sa Biblia. Napakaliit na bahagi lang ang mga salita Niya sa Biblia. Gaya ng sinasabi sa Ebanghelyo ni Juan: ‘At mayroon ding iba’t ibang bagay na ginawa si Jesus, na kung susulating isa-isa, ay sa palagay ko kahit sa sanlibutan ay hindi magkakasya ang mga aklat na susulatin’ (Juan 21:25). May mga propesiya sa Kapanahunan ng Kautusan na ‘di lubos na itinala sa mga Kasulatan. Karaniwang kaalaman na ‘to. Kaya ‘pag sinasabi ng mga pastor na nasa Biblia’ng lahat ng salita ng Diyos, at walang gawain at salita Niya ang umiiral sa labas no’n, ‘di ba sinasalungat no’n ang katotohanan? ‘Di ba nagsisinungaling sila’t nanlilinlang? Diyos ang Panginoon ng paglikha. Napakadakila Niya’t sagana, pa’nong ang isang aklat, ang Biblia’y lubos na mailalaman ang gawa’t salita Niya?” Nagbasa siya mula sa Aklat ng Pahayag: “At nakita ko sa kanang kamay niyaong nakaupo sa luklukan ang isang aklat na may sulat sa loob at sa labas, na tinatakang mahigpit ng pitong tatak” (Pahayag 5:1). “At sinabi sa akin ng isa sa matatanda, Huwag kang umiyak; narito, ang Leon sa angkan ni Juda, ang Ugat ni David, ay nagtagumpay upang magbukas ng aklat at ng pitong tatak nito” (Pahayag 5:5). Ibinahagi niyang “May nasusulat sa loob at labas ng aklat, kaso meron ‘yong pitong tatak, at ang nagbalik lang na Panginoon ng mga huling araw ang makakapagbukas ng aklat. ‘Yon lang ang paraan para makita natin ang laman ng aklat. Prinopesiya rin sa Pahayag: ‘Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia’ (Pahayag mga Kapitulo 2–3). Pinatutunayan ng mga propesiyang ito na bibigkas ang Panginoon ng mas maraming salita sa pagbabalik Niya. Kaya talaga bang maitatala nang maaga sa Biblia’ng gawa’t salita ng nagbalik na Panginoon? Ang salita ba ng Diyos sa Biblia pwedeng pumalit sa sinasabi ng Banal na Espiritu sa mga iglesia? Mapapalitan ba no’n ang aklat na binuksan ng Cordero? Mapapalitan ba no’n ang gawain Niya ng paghatol sa mga huling araw?” Nang marinig ko ‘to, naisip ko sa sarili ko, “Nabasa ko na ang mga bersikulong ‘to. Bakit hindi man lang sumagi sa’kin ang mga tanong na ‘to?” ‘Tinuloy ni sister ang pagbabahagi: “Ang Biblia’y isang talaan ng nakalipas na gawain ng Diyos. Maraming taon matapos magawa ang Lumang Tipan, dumating ang Panginoong Jesus at nagtubos sa Kapanahunan ng Biyaya. Kaya kusa bang ‘siningit ng mga gawa’t salita Niya’ng sarili nila sa Kasulatan? Kinailangang tipunin ang mga gawa’t salita ng Diyos at gawin ‘yon bilang ang Biblia. Dumating na’ng Makapangyarihang Diyos at nagpahayag ng katotohanan para iligtas ang sangkatauhan. Pwede bang kusang sumingit ang katotohanan sa Biblia? Kaya yung pagsasabing nakatala sa Biblia ang lahat ng gawa’t mga salita ng Diyos, at wala sa mga ‘yon ang nasa labas no’n, ay isang mali, at katawa-tawang pananaw, at resulta ‘yon ng pagkaunawa’t haka-haka ng tao.”

Talagang naliwanagan ako sa pagbabahagi ni Sister Zhou. Ramdam kong naaayon sa katotohanan ang ‘binahagi niya. Talaan lang ang Biblia ng dalawang yugto ng gawain ng Diyos: Ang Kapanahunan ng Kautusan at Biyaya. Patotoo ‘yon sa gawain Niya, pero ‘di ‘yon pwedeng kumatawan sa Panginoon o sa gawa’t salita Niya sa mga huling araw. Ang gawa’t salita ng Panginoong Jesus, hindi ganap na itinala sa Biblia, kaya pa’no maitatala sa Biblia nang mas maaga ang mga gawa at salita ng Diyos sa mga huling araw? Sinunod ko’ng sinabi ng mga pastor, nilimitahan ko’ng gawa’t salita ng Diyos sa kung ano’ng nasa Biblia, at naniwalang walang anuman sa labas no’n ang nagmula sa Diyos. Hindi ba kalokohan lang ang pinagsasabi ko? Hindi ba nilimitahan at nilapastangan ko’ng Panginoon? Napuno ako no’n ng pagsisisi. Ba’t ‘di ko agad nabasa’ng salita ng Makapangyarihang Diyos? ‘Di talaga ‘ko dapat sumunod sa mga pastor, nilimitahan ang gawa ng Diyos base sa haka-haka. Mapaminsala’ng ganitong pananaw.

May isa pang puntong sinabi si Sister Zhou: Ba’t ang paninindigan lang sa Biblia nang ‘di tinatanggap ang gawa’t salita ng Diyos ay nangangahulugang ‘di magkakamit ang tao ng buhay na walang hanggan? Sabi niya, “Talaan lang ang Biblia ng dalawang yugto ng gawain ng Diyos. Hindi ‘yon makakapalit sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw. Sa Kapanahunan ng Kautusan, pangunahing gawain ng Diyos ang ihayag ang batas at kautusan para gabayan ang tao sa lupa. Sa Kapanahunan ng Biyaya, gawain ng pagtubos lang ang ginawa ng Panginoong Jesus. ‘Pinako Siya sa krus para tubusin ang sangkatauhan mula sa saklaw ni Satanas, tubusin tayo sa kasalanan natin, at gawin tayong angkop na magdasal sa Diyos para matamasa natin ang lahat ng biyaya Niya. Pero ‘di nalutas ang makasalanan nating kalikasan at ugat ng kasalanan natin. Kaya patuloy pa rin tayong nagkakasala at lumalaban sa Diyos, at ‘di tayo dapat pumasok sa kaharian Niya. Kaya ‘hinula ng Panginoong Jesus na babalik Siya at magpapahayag ng katotohanan sa mga huling araw para hatulan at iligtas ang tao. Sinasabi sa Ebanghelyo ni Juan, ‘Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan’ (Juan 16:12–13). Sinasabi rin do’n, ‘Siya na nagtatakwil sa Akin, at hindi tumatanggap sa Aking mga salita, ay mayroong isang hahatol sa kanya: ang salitang Aking sinalita, ay siyang sa kanya’y hahatol sa huling araw’ (Juan 12:48). Ang pagdating ng Makapangyarihang Diyos para maghayag ng katotohana’t gawin ang gawain ng paghatol ang tumutupad sa hula ng Panginoong Jesus. Maraming salita ang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos at tinatalakay ng mga ‘yon ang lahat. Hinayag ang mga hiwaga ng Biblia, may hula sa hinaharap ng kaharian, yung iba tungkol sa destinasyon ng sangkatauhan, at yung iba sumuri sa pagsalungat ng sangkatauhan sa Diyos. Malinaw ding ibinunyag ng Diyos ang mga katotohanang kailangan ng mga tao upang magkamit ng ganap na kaligtasan. Kasama ro’n ang kwento ng tatlong yugto ng gawain ng Diyos para iligtas ang tao, hiwaga ng gawain Niya ng paghatol, at hiwaga ng pagkakatawang-tao Niya. ‘Nilalantad Niya kung pa’no tinitiwali ni Satanas ang tao, pa’no gumagawa ang Diyos para iligtas ang tao, ang diwa’t katotohanan ng pagtitiwali ni Satanas sa tao, ano ang tunay na pananalig, at pagmamahal sa Diyos, pa’no isabuhay ang makabuluhang buhay, at iba pa. Ang mga katotohanang ‘pinahayag ng Makapangyarihang Diyos ay landas ng buhay na walang hanggang binibigay Niya. Kung kakapit lang tayo sa Biblia na ‘di tinatanggap ang paghatol ng Diyos sa mga huling araw, ‘di natin makakamit ang katotohanan, maliligtas, at makakapasok sa kaharian ng langit.”

Ang pagbabahagi ng mga kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang nagpakita sa’king ang gawain ng paghatol Niya ang tumutupad sa mga propesiya sa Biblia. Ang mga salita Niya’ng katotohanan, ‘yon ang tinig ng Diyos, at ‘yon ang daan ng buhay na walang hanggang binibigay Niya sa mga huling araw! Akala ko limitado sa Biblia’ng mga gawa’t salita Niya dahil nakinig ako sa mga pastor at kumapit sa relihiyosong pagkaunawa. ‘Di ko hinanap ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. ‘Di ko nakamit ang pagtustos ng salita Niya’t nahulog ako sa kadiliman. Kung wala ang awa ng Diyos at ang pagrerekomenda ng YouTube sa video ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, na nagtulot sa’king marinig ang tinig Niya, sinusunod ko pa rin ang mga pastor at elder, at ‘di ko masisiyasat ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Kung gano’n, isandaang taon ko mang basahin ang Biblia, ‘di ko Siya masasalubong sa pagbabalik Niya. Nakita kong dahil sa patnubay ng Diyos kaya nakamit ko ang kaligtasan Niya sa mga huling araw. Ito ang kamangha-manghang kaligtasan Niya!

12. Ang Misteryo ng Trinidad ay Inihayag

Ni Jingmo, Malaysia

Napakapalad ko noong 1997 na matanggap ang ebanghelyo ng Panginoong Jesus at, noong ako ay binyagan, nagdasal at bininyagan ako ng pastor sa pangalan ng Trinidad (o tatlong persona sa iisang Diyos)—ang Ama, ang Anak, at ang Banal na Espiritu. Mula noon, sa tuwing nagdarasal ako, inalay ko ang aking panalangin sa pangalan ng Trinidad, ang mapagmahal na Ama sa langit, ang Tagapagligtas na Panginoong Jesus, at ang Banal na Espiritu. Ngunit laging may pag-aalinlangan sa puso ko. Paano nangyari na naging isa lang ang tatlo? Hindi ko ganap na maipahayag o maunawaan kung ano ang kahulugan ng Trinidad.

Lumipas ang dalawang taon, naging deacon ako sa aming simbahan, at kapag sinasamahan ko ang mga magiging mananampalataya, laging may magtatanong sa akin kung ano ang ibig sabihin ng Trinidad. Madalas tinatanong din ng mga tao ang tungkol sa Trinidad ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu sa pangungumpisal. Dahil hindi ko rin naunawaan ang misteryong ito, hindi ko sila kailanman nasagot, at ikinabagabag ko ito nang labis. Gustung-gusto kong maliwanagan sa bagay na ito kaya hiniling ko sa pastor at mga mangangaral na ipaliwanag ito sa akin sa pag-asang makatatanggap ako ng tiyak na sagot. Ang kanilang sagot, gayunpaman, ay kinapapalooban lamang ng: “Ang Diyos ay Trinidad, na binubuo ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu. Ang Ama ang naglalahad ng mga plano para sa ating kaligtasan, ang Anak ang tumatapos nito, at ang Banal na Espiritu ang nagsasagawa ng plano. Ang Ama ay Diyos, ang Anak ay Diyos, at ang Banal na Espiritu ay Diyos—tatlong persona, na magkakasamang bumubuo ng iisang Diyos na tunay.” Ang paliwanag na ito ay lalo lamang nagpagulo ng isip ko, at itinanong ko, “Pero kung Siya ay tatlong persona, paano Siya naging iisang Diyos?” Pagkatapos ay sinabi nila sa akin, “Ang Trinidad ay isang misteryo. Huwag mo nang malalim na pag-isipan ito. Manalig ka na lamang sa iyong pananampalataya at paniwalaan mo ito, at iyan lang ang kailangan mong gawin.” Bagama’t labis pa rin akong nagulumihanan, pinilit kong tanggapin na lang ito, iniisip na: “Huwag mo nang isipin iyan. Paniwalaan mo na lang!” Nang nagdasal ako, nagdasal pa rin ako sa Trinidad: sa mapagmahal na Ama sa langit, sa Tagapagligtas na Panginoong Jesus, at sa Banal na Espiritu. Pakiramdam ko sa pamamagitan lang ng ganoong paraan ng pagdarasal pakikinggan ng Diyos ang aking mga dasal, at nangamba na, kung sa isang persona lamang ako ng Diyos magdarasal, hindi Niya ako pakikinggan. At dahil dito, patuloy akong nakadama ng gayong kalituhan sa loob ng maraming taon, naniniwala sa Trinidad na gawa ng sarili kong imahinasyon. Pagkatapos niyon, sa tuwing tatanungin ako ng mga kapatid na lalaki at babae sa simbahan tungkol sa ibig sabihin ng Trinidad, hindi ko pa rin alam kung paano tumugon. Ang tanging nagawa ko lamang ay sagutin sila ayon sa sinabi sa akin ng pastor, bagama’t nakikita ko sa mga mukha nila na hindi nila talaga naunawaan. Pakiramdam ko ay wala na akong magagawa, at ang tanging magagawa ko ay dumulog muli sa Panginoon sa panalangin: “Nagpapasalamat ako sa Iyo, mahal kong Ama sa langit! Kapag tinatanong ako ng mga kapatid at mga magiging mananampalataya tungkol sa Trinidad, hindi ko alam kung paano sila sasagutin. Hinihiling ko na tulungan Mo ako. Nawa’y gabayan ako ng Banal na Espiritu upang maunawaan ko ang kahulugan ng Trinidad, upang hindi na ako malito sa bagay na ito, at nawa’y mas marami pang tao ang makakilala sa Iyo.”

Noong Mayo 2017, may nakilala akong kapatid na babae sa Facebook. Napakagiliw at napakatiyaga niya, at matapos naming magbahagi at talakayin ang ilang sipi ng Banal na Kasulatan, nakita ko na may liwanag sa kanyang mga ibinahagi. Napakarami kong natutuhan sa mga ito, at sabik ako na makipagpalitan ng mga ideya sa kanya. Kalaunan dinala niya ako at ilan pang mga kapatid na lalaki at babae sa ilang pagtitipon. Sa pamamagitan ng mga pagbabahagi sa mga pulong na ito, naunawaan ko ang ilang katotohanan na hindi ko naunawaan kailanman noon, tulad ng kung ano ang pagkakatawang-tao at ang paraan ng pagdating ng Panginoon, at iba pa. Nakinabang ako nang lubos mula sa kanila at mas naging malinaw sa akin ang ilang sipi mula sa Banal na Kasulatan. Nang itanong ko sa kapatid na babae kung paano niya nagawang makaunawa nang lubos mula sa pagbabasa ng Biblia, samantalang ako ay hindi, sinabi niya sa akin, “Lahat ng nauunawaan ko ay mula sa pagbabasa ko ng mga salita ng Diyos. Ang ating Panginoong Jesus ay nakabalik na. Siya ay nagkatawang-tao bilang Anak ng tao upang ipahayag ang Kanyang mga salita at gumanap ng bagong gawain sa mga huling araw….” Nagulat at labis na natuwa ako sa balitang ito, at tinanong nang sunud-sunod ang kapatid na ito: “Totoo ba ito? Talaga bang bumalik na ang Panginoon?” Sumagot siya nang walang pag-aalinlangan, “Oo, totoo ito!” Sinabi pa niya na nagbalik ang Panginoon sa nagkatawang-taong anyo sa mga huling araw, ngunit nagbago ang pangalan ng Diyos. Ang Diyos ay tinatawag na ngayong Makapangyarihang Diyos, bilang “ang Makapangyarihan” na ipinropesiya sa Aklat ng Pahayag. Sa sandaling iyon na narinig ko ang pangalan ng “Makapangyarihang Diyos,” bahagyang pumitlag ang puso ko, at inisip ko sa aking sarili: “Makapangyarihang Diyos? Hindi ba’t iyan ang Kidlat ng Silanganan? Sinabihan kami ng aming pastor na mag-ingat sa Kidlat ng Silanganan at huwag kaming magkaroon ng anumang kaugnayan sa kanila. Bukod pa riyan, naniniwala kami sa Panginoong Jesus, pero sinasabi ng kapatid na babaeng ito na bumalik na ang Panginoong Jesus at taglay ang pangalan na Makapangyarihang Diyos, kaya paanong iba ang Kanyang pangalan? Sa katapus-tapusan ba ay sa pagkalihis ako hahantong?” Ngunit naisip ko: “Simula nang makilala ko ang kapatid na babaeng ito, nalaman ko na hindi lamang naaayon sa Biblia ang ibinabahagi niya, kundi labis na nagbibigay-liwanag din ang mga ito, at malinaw na kinapapalooban ang mga ito ng Banal na Espiritu. Kung mali ang daang ito, bakit taglay nito ang gawain ng Banal na Espiritu? Patuloy ko ba siyang pakikinggan, o hindi?”

Nang nagtatalo na ang damdamin ko, bigla kong naalala ang isang sipi na ibinahagi sa akin noon ng kapatid na babaeng ito: “Ang Diyos na nagkatawang-tao ay tinatawag na Cristo, at kaya ang Cristo na kayang magbigay ng katotohanan sa tao ay tinatawag na Diyos. Walang pagmamalabis rito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging si Cristo ng mga Huling Araw ang Makapagbibigay sa Tao ng Daan ng Buhay na Walang Hanggan). Binabanggit sa siping ito si Cristo at sinasabi na maibibigay ni Cristo sa mga tao ang katotohanan. Sa Ebanghelyo ni Juan, kabanata 14, talata 6, sinabi ng Panginoong Jesus: “Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay: sinuman ay ’di makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan Ko.” Ang Panginoong Jesus ay si Cristo, ang Diyos na nagkatawang-tao, at sinabi Niya, “Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay.” Kapwa binabanggit ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at ni Jesus si Cristo at ang katotohanan, “Kung ang Makapangyarihang Diyos ay si Cristo,” naisip ko, “kung gayon tiyak na maipapahayag Niya ang katotohanan at magbibigay ng panustos para sa buhay ng mga tao.” Naisip ko ang maraming salita ng Makapangyarihang Diyos na binasa sa akin ng kapatid na babae kamakailan. Nang nakinig ako sa kanila, nadama ko na may taglay silang awtoridad at kapangyarihan, at nadama ko na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay talagang totoo at nagmula ang mga ito sa Banal na Espiritu! Dahil dito natanto ko na tiyak na ito ang tamang daan, at hindi ito maaaring maging mali. Sinasabi sa Biblia: “Kaya nga ang paniniwala’y nanggagaling sa pakikinig, at ang pakikinig ay sa pamamagitan ng salita ni Cristo” (Roma 10:17). Kung ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginong Jesus at hindi ko hinanap o siniyasat ang daang ito, kundi bulag na naniwala sa mga sinabi ng mga pastor at elder, kung gayon pinalampas ko ba ang pagliligtas ng Panginoon at hindi nagawang sumalubong sa Kanyang pagbabalik? Iniisip ito, ipinasiya kong dumalo ng ilan pang pagtitipon upang mas maunawaan ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Sa isa pang pagtitipon, ibinahagi ng kapatid na babae ang siping ito ng mga salita ng Diyos sa amin: “Naisulong na ng gawain ngayon ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya; ibig sabihin, nakasulong na ang gawain sa ilalim ng buong anim-na-libong-taong plano ng pamamahala. Bagama’t natapos na ang Kapanahunan ng Biyaya, nagkaroon na ng pag-unlad sa gawain ng Diyos. Bakit Ko ba sinasabi nang paulit-ulit na ang yugtong ito ng gawain ay batay sa Kapanahunan ng Biyaya at sa Kapanahunan ng Kautusan? Dahil ang gawain ng panahong ito ay pagpapatuloy ng gawaing ginawa sa Kapanahunan ng Biyaya, at isang pag-unlad doon sa ginawa sa Kapanahunan ng Kautusan. Ang tatlong yugto ay mahigpit na magkakaugnay, na bawat kawing sa kadena ay nakarugtong na mabuti sa kasunod. Bakit Ko ba sinasabi rin na ang yugtong ito ng gawain ay batay sa ginawa ni Jesus? Ipagpalagay nang ang yugtong ito ay hindi batay sa gawaing ginawa ni Jesus, kakailanganing maganap ang isa pang pagpapapako sa krus sa yugtong ito, at ang gawain ng pagtubos ng naunang yugto ay kakailanganing uliting muli. Magiging walang saysay ito. Kaya nga hindi sa ganap nang natapos ang gawain, kundi nakasulong na ang kapanahunan at ang antas ng gawain ay naitaas na nang mas mataas kaysa rati. Masasabi na ang yugtong ito ng gawain ay nakabatay sa pundasyon ng Kapanahunan ng Kautusan at nakasalig sa bato ng gawain ni Jesus. Ang gawain ng Diyos ay itinatatag nang yugtu-yugto, at ang yugtong ito ay hindi isang bagong simula. Ang pinagsamang tatlong yugto ng gawain lamang ang maaaring ituring na anim-na-libong-taong plano ng pamamahala” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawang Ganap ng Dalawang Pagkakatawang-tao ang Kabuluhan ng Pagkakatawang-tao). Pagkatapos ay nagbahagi ang kapatid na babae, sinasabing, “Ang gawain ng Diyos ay patuloy na sumusulong, at gumaganap Siya ng iba’t ibang gawain at nagtataglay ng iba’t ibang pangalan sa iba’t ibang kapanahunan ayon sa mga pangangailangan ng tao. Ngunit ano mang yugto ng gawain na ginagampanan ng Diyos sa anong pangalan, ang pinakamahalaga, laging ang Diyos Mismo ang gumaganap ng gawain upang iligtas ang sangkatauhan. Sa Kapanahunan ng Kautusan, tinaglay ng Diyos ang pangalang Jehova, upang gampanan ang Kanyang gawain: Ipinahayag Niya ang batas at mga utos upang gabayan ang buhay ng tao sa mundo, at itinulot Niyang malaman ng tao kung ano ang kasalanan, anong mga tuntunin ang dapat nilang sundin, at paano nila sasambahin ang Diyos, at iba pa; sa Kapanahunan ng Biyaya, ang Diyos ay nagkatawang-tao at tinaglay ang pangalang Jesus at, sa pundasyon ng gawain ng Kapanahunan ng Kautusan, ginampanan Niya ang gawain na pagkapako sa krus upang tubusin ang sangkatauhan, na ang naging bunga ay ang kapatawaran ng mga kasalanan ng taong iyon. Ngayon, sa huling Kapanahunan ng Kaharian, ang Diyos ay nagkatawang-tao sa ikalawang pagkakataon at, taglay ang pangalan ng Makapangyarihang Diyos, ginagampanan Niya ang Kanyang gawaing paghatol at pagdalisay ng tao sa pundasyon ng gawain ng pagtubos. Ang bunga nito ay pagkaalis ng likas na pagiging makasalanan at mga tiwaling disposisyon na kinikimkim ng tao, at ang pangunahing dahilan ng paggawa ng mga kasalanan at pagtanggi sa Diyos ay tinanggal nang lubusan. Ang tatlong yugto ng gawain ay pumupuno sa bawat isa nang perpekto, na bawat yugto ng gawain ay pataas nang pataas at mas malalim kaysa sa huli. Walang yugto ng gawain ng Diyos ang makatatayong mag-isa—tanging ang tatlong yugto ng gawain na pinaghabi-habi ang bumubuo ng kumpletong gawain na iligtas ang sangkatauhan na ginagampanan ng Diyos, at magkakasamang binubuo ng mga ito ang anim-na-libong taong plano ng pamamahala para sa sangkatauhan. Ginagamit lamang ng Diyos ang Kanyang pangalan upang ihiwalay ang mga kapanahunan at baguhin ang mga kapanahunan, at iyan ang dahilan kaya nakikita natin na nagbabago ang mga pangalan ng Diyos kasabay ng kapanahunan. Ngunit kahit gaano man maaaring mabago ang pangalan ng Diyos, ang Diyos ay iisang Diyos pa rin.” Matapos pakinggan ang mga salita ng Diyos at ang pagbabahagi ng kapatid na babae, napamangha ako. Naniwala na ako sa Diyos nang panahong iyon at wala ako kailanmang nakilala noon na sinuman na may kakayahang maipaliwanag ang anim-na-libong taong gawain ng pamamahala, gayong naihayag na ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang misteryong ito—ang mga salitang ito ay totoong tinig ng Diyos! Hindi ako nalihis sa aking paniniwala: Ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Binabago lamang ng Diyos ang Kanyang pangalan sa bawat kapanahunan, iyon lamang. Ngunit Siya ay iisang Diyos pa rin.

Patuloy ko itong siniyasat nang ilang araw pa. Nagbahagi sa amin ang kapatid na babae ng mga aspeto ng katotohanan tulad ng gawain ng paghatol na ginagampanan ng Diyos sa mga huling araw at ang kahalagahan ng mga pangalan ng Diyos, at habang mas marami akong naririnig, lalong nagiging malinaw ito sa akin. Isang araw sinabi niya, “Inihayag ng mga salita ng Diyos ang lahat ng misteryo ng Biblia,” at nang marinig ko ito, kaagad sumigla ang puso ko; sinabi ko sa kanya ang tungkol sa usapin ng Trinidad na nagdudulot sa akin ng labis na alalahanin sa napakaraming taon. Pagkatapos ay binasahan ako ng kapatid na babae ng sipi mula sa mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Kung may sinuman sa inyo na nagsasabi na talagang mayroong Trinidad, ipaliwanag ninyo kung ano talaga itong isang Diyos sa tatlong persona. Ano ang Banal na Ama? Ano ang Anak? Ano ang Banal na Espiritu? Si Jehova ba ang Banal na Ama? Si Jesus ba ang Anak? Ano naman ang Banal na Espiritu? Hindi ba ang Ama ay isang Espiritu? Hindi ba ang diwa ng Anak ay isa ring Espiritu? Hindi ba ang gawain ni Jesus ay ang gawain ng Banal na Espiritu? Hindi ba ang gawain ni Jehova sa panahong iyon ay isinagawa ng isang Espiritu na katulad ng kay Jesus? Ilang Espiritu ba ang maaaring taglayin ng Diyos? Ayon sa iyong paliwanag, ang tatlong persona ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu ay iisa; kung gayon, mayroon ngang tatlong Espiritu, ngunit ang ibig sabihin ng magkaroon ng tatlong Espiritu ay mayroong tatlong Diyos. Ibig sabihin, walang kaisa-isang tunay na Diyos; paano pa magkakaroon ng likas na diwa ng Diyos ang ganitong uri ng Diyos? Kung tinatanggap mo na iisa lamang ang Diyos, paano Siya magkakaroon ng isang anak at magiging isang ama? Hindi ba mga kuru-kuro mo lamang ang lahat ng ito? Iisa lamang ang Diyos, iisa lamang ang persona sa Diyos na ito, at iisa lamang ang Espiritu ng Diyos, dahil nakasulat sa Biblia na ‘Iisa lamang ang Banal na Espiritu at iisa lamang ang Diyos.’ Mayroon mang Ama at Anak na binabanggit mo, iisa lamang naman pala ang Diyos, at ang diwa ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu na iyong pinaniniwalaan ay ang diwa ng Banal na Espiritu. Sa madaling salita, ang Diyos ay isang Espiritu, ngunit kaya Niyang maging tao at mamuhay sa piling ng mga tao, at mangibabaw rin sa lahat ng bagay. Ang Kanyang Espiritu ay sakop ang lahat at nasa lahat ng dako. Kaya Niyang sabay na nasa katawang-tao at nasa loob at ibabaw ng sansinukob. Dahil sinasabi ng lahat ng tao na ang Diyos lamang ang nag-iisang tunay na Diyos, iisa ang Diyos, na hindi maaaring paghati-hatiin ninuman kung kailan niya gusto! Ang Diyos ay iisang Espiritu lamang, at iisang persona lamang; at iyon ang Espiritu ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Umiiral Ba ang Trinidad?).

Nagbahagi ang kapatid na babae, sinasabing, “Ang mga salita ng Diyos ay napakalinaw. Natatangi ang Diyos at iisa lang ang Diyos. Mayroon ding iisang Banal na Espiritu. Ang Ama, ang Anak, at ang Banal na Espiritu ay may iisang diwa, yaon ay ang Espiritu. Nakagagawa ang Diyos sa Espiritu, tulad ni Jehova, ngunit makagagawa rin Siya sa pamamagitan ng pagkakatawang-tao bilang Anak ng tao, tulad ni Jesus at Makapangyarihang Diyos. Ngunit kumikilos man ang Diyos sa Espiritu o sa katawang-tao, ang pinakamahalaga, ang Espiritu pa rin ng Diyos ang gumaganap ng Kanyang sariling gawain. Samakatwid ang konsepto ng Trinidad ay nauukol sa mga pagkaunawa at haka-haka ng tao at ganap na di-makatwiran. Sa katunayan, ang konsepto ng Trinidad ay itinatag mahigit 300 taon na matapos ang panahon ng Panginoon, sa konsehong ekumenikal ng Nicaea. Sa konsehong iyon, ang mga eksperto sa relihiyon mula sa Sangkakristiyanuhan ay mainit na pinagdebatehan ang tungkol sa kaisahan o karamihan ng mga kalikasan ng Diyos hanggang sa mabuo nila ang konsepto ng Trinidad batay sa kanilang mga pagkaunawa, haka-haka, at lohikal na mga hinuha. Mula noon, inilarawan ng mga tao ang iisang Diyos na tunay na lumikha ng mga kalangitan at lupa at lahat ng bagay bilang Trinidad, sa paniniwala, na maliban pa sa Banal na Anak na Panginoong Jesus, may isang Banal na Ama sa langit at isang kasangkapan na ginamit kapwa ng Ama at ng Anak, yaon ay ang Banal na Espiritu. Ito ay labis na kahibangan. Kung aayunan natin ang interpretasyon ng mundo ng mga relihiyon at maniniwala sa Trinidad ng Ama, ng Anak, at ng Banal na Espiritu, kung gayon ang ibig sabihin nito ay may tatlong Espiritu at tatlong Diyos, at hindi ba’t salungat iyan sa katotohanan na mayroon lamang isa at natatanging Diyos? Sa katunayan, walang Trinidad na umiiral. Ito ay interpretasyon na nagmula lamang sa isipan ng tao at isang konklusyong ginawa ng tiwaling sangkatauhan batay sa ating mga pagkaunawa at haka-haka. Kailanman ay walang sinabing gayon ang Diyos, ni ang propeta o apostol na binigyang-inspirasyon ng Diyos, at walang naitalang gayong bagay saanman sa Biblia.”

Nanatili pa rin ang bahagyang kalituhan sa aking puso habang nakikinig ako sa mga salita ng Diyos at sa pagbabahagi ng kapatid na babae, kaya itinanong ko, “Inilalahad ng Biblia na matapos mabinyagan si Jesus, bumukas ang mga kalangitan at ang Banal na Espiritu ay dumating na parang kalapati at bumaba kay Jesus, at isang tinig mula sa langit ang nagsabing: ‘Ito ang sinisinta kong Anak, na siya kong lubos na kinalulugdan’ (Mateo 3:17). Gayundin, bago Siya ipinako sa krus, ang Panginoong Jesus ay nanalangin at nagsabi: ‘Ama ko, kung baga maaari, ay lumampas sa akin ang sarong ito: gayon ma’y huwag ang ayon sa ibig ko, kundi ang ayon sa ibig mo’ (Mateo 26:39). Sinasabi sa mga banal na kasulatan na tinawag ng Diyos sa langit si Jesus na Kanyang sinisintang Anak, at tinawag ni Jesus ang Diyos sa langit na Kanyang Ama nang nanalangin Siya. Kaya, mayroon tayo ritong Ama, ang Anak, at ang Banal na Espiritu—hindi ba’t ipinapakita riyan na ang Diyos ay Trinidad? Bakit sinasabi sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na hindi umiiral ang Trinidad at ito ay simpleng mga pagkaunawa at haka-haka lamang ng mga tao. Ano ang ibig sabihin ng lahat ng ito?”

Bilang sagot sa aking katanungan, nagbahagi ang kapatid na babae, sinasabing, “Sadyang walang konsepto na tulad ng Trinidad sa Lumang Tipan. Nagkaroon lamang tayo ng interpretasyon tungkol sa ‘Ama at sa Anak’ matapos na ang Panginoong Jesus ay maging tao at pumarito sa mundo para gampanan ang Kanyang gawain. Nakatala sa Ebanghelyo ni Juan na hindi kilala ni Felipe ang Diyos at naniwala na, bukod sa Panginoong Jesus sa mundo, mayroon ding Banal na Ama sa langit, kaya sinabi niya kay Jesus, ‘Panginoon, ipakita Mo sa amin ang Ama.’ Itinama ng Panginoong Jesus ang maling pananaw ni Felipe at inihayag ang misteryong ito, sinasabi kay Felipe, ‘Malaon nang panahong Ako’y inyong kasama, at hindi Mo ako nakikilala, Felipe? Ang nakakita sa Akin ay nakakita sa Ama; paanong sinasabi mo, Ipakita Mo sa amin ang Ama?’ (Juan 14:9). Sinabi rin Niya, ‘Ako’y nasa Ama, at ang Ama ay nasa Akin’ (Juan 14:10). ‘Ako at ang Ama ay iisa’ (Juan 10:30). Ang Ama ay ang Anak, at ang Anak ay ang Ama; ang Ama at ang Anak ay iisa, Sila ay may isang Espiritu. Sa pagsasabi nito, sinasabi sa atin ng Panginoong Jesus na Siya at ang Ama ay iisa, hindi dalawa.”

Pagkatapos ay ipinapanood sa akin ng kapatid na ito ang napakagandang pelikula na may pamagat na Paghahayag sa Hiwaga ng “Ama at Anak.” Kasunod niyon, nagbasa kami ng sipi mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “May mga iba na nagsasabi na, ‘Hindi ba malinaw na sinabi ng Diyos na si Jesus ay ang Kanyang sinisintang Anak?’ Si Jesus ang sinisintang Anak ng Diyos, na lubos Niyang kinalulugdan—tiyak na sinambit ito ng Diyos Mismo. Iyon ang Diyos na nagpapatotoo sa Kanyang Sarili, ngunit mula lamang sa ibang pananaw, yaong sa Espiritu sa langit na nagpapatotoo sa Kanyang sariling pagkakatawang-tao. Si Jesus ang Kanyang pagkakatawang-tao, hindi ang Kanyang Anak sa langit. Nauunawaan mo ba? Hindi ba ang mga salita ni Jesus na, ‘Ako’y nasa Ama, at ang Ama ay nasa Akin,’ ay nagpapahiwatig na Sila ay iisang Espiritu? At hindi ba dahil sa pagkakatawang-tao kaya Sila nagkahiwalay sa pagitan ng langit at lupa? Ang totoo, Sila ay iisa pa rin; kahit ano pa, ito ay ang Diyos lamang na nagpapatotoo sa Kanyang Sarili. … Dahil Siya ang pagkakatawang-tao, tinawag Siyang sinisintang Anak ng Diyos, at, dito nagmula ang relasyon sa pagitan ng Ama at Anak. Dahil lamang iyon sa pagkahiwalay sa pagitan ng langit at lupa. Nanalangin si Jesus mula sa pananaw ng katawang-tao. Yamang nakabihis Siya ng isang katawang-tao ng gayong normal na pagkatao, sinabi Niya mula sa pananaw ng katawang-tao: ‘Ang Aking balat ay yaong sa isang nilalang. Yamang nakabihis Ako ng katawang-tao upang makaparito sa lupa, napakalayo Ko ngayon mula sa langit.’ Dahil dito, maaari lamang Siyang manalangin sa Diyos Ama mula sa pananaw ng katawang-tao. Ito ang Kanyang tungkulin, at ito yaong dapat ipagkaloob sa Espiritu ng Diyos na nagkatawang-tao. Hindi masasabi na hindi Siya Diyos dahil lamang sa nanalangin Siya sa Ama mula sa pananaw ng katawang-tao. Bagama’t tinawag Siyang sinisintang Anak ng Diyos, Diyos pa rin Siya Mismo, sapagkat Siya ay pagkakatawang-tao lamang ng Espiritu, at ang Kanyang diwa ay Espiritu pa rin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Umiiral Ba ang Trinidad?).

Sinabi ng kapatid na babae, “Nang ang Diyos ay nagkatawang-tao sa unang pagkakataon bilang ang Panginoong Jesus at ginampanan ang Kanyang gawain, walang nakakilala sa Diyos, hindi nila naunawaan ang katotohanan ng pagkakatawang-tao, at hindi nila alam kung ano ang pagkakatawang-tao. Kung direktang sinabi sa kanila ng Panginoong Jesus na Siya si Jehova na kanilang sinamba, baka hindi nila matanggap ito dahil sa kanilang mga tayog noong panahong iyon, at baka ang Panginoong Jesus ay kondenahin at tanggihan ng sangkatauhan bago pa man Niya masimulang gampanan ang Kanyang gawain. Marahil ang gawain ng Diyos na pagtubos sa sangkatauhan ay magiging imposible, at ang sangkatauhan ay hindi kailanman matatamo si Jesus bilang handog para sa kasalanan. Upang matanggap ng sangkatauhan ang Panginoong Jesus, maniwala sa Kanya, at makamit ang pagliligtas ng Diyos, bago pormal na simulan ni Jesus ang Kanyang gawain, pinatotohanan ng Diyos ang Kanyang Sarili mula sa katayuan ng Kanyang Espiritu at tinawag ang Kanyang Sarili sa katawang-tao bilang Kanyang Anak, upang makita ng mga tao na si Jesus ay tunay na nagmula sa Diyos; nakatulong ito para mapadali ang pagtanggap natin ng pagliligtas ng Panginoong Jesus. At nang ang Panginoong Jesus ay nanalangin at tinawag ang Diyos sa langit na Kanyang Ama, ito ay ang nagkatawang-tao na Anak ng tao na tinatawag na Ama ang Espiritung nasa kalooban Niya Mismo mula sa katayuan ng katawang-tao. Ginawa ito batay sa kaibahan sa pagitan ng Espiritu at ng katawang-tao; hindi ibig sabihin nito na may hiwalay na Ama at Anak. Sa katunayan, ang interpretasyon ng Ama at ng Anak ay angkop lamang sa panahon ng pagkakatawang-tao ng Diyos. Kapag natapos na ang gawain ng Diyos sa mundo, yaon ay, kapag nakumpleto na ng Panginoong Jesus ang gawain ng pagtubos, nabuhay na mag-uli, at umakyat sa langit, hindi na kailangan pa ang interpretasyon ng Ama at ng Anak. Samakatwid hindi na natin magagamit ang interpretasyon ng Ama at ng Anak na inimbento ng mga haka-haka ng sangkatauhan at gamitin ito nang lahatan sa Diyos, na sinasabing sa Diyos ay may Ama at Anak, at na mayroon ding kagamitan na kapwa ginamit ng Ama at ng Anak—ang Banal na Espiritu—at na ang Diyos ay isang Trinidad. Ang magsabi ng gayong bagay ay salungat sa salita ng Diyos at salungat sa mga katotohanan. Hindi natin naunawaan noon ang katotohanan, kaya kapag nagsabi tayo ng gayong bagay, hindi tayo kinondena ng Diyos. Ngunit ngayon lubusan nang inihayag ng Diyos ang katotohanan at misteryong ito, at dapat nating tanggapin ang katotohanan at kilalanin ang Diyos na isinasaalang-alang ang Kanyang mga salita. Ito lamang ang tama, at ito lamang ang ayon sa kalooban ng Diyos.”

Sa pamamagitan ng ibinahagi ng kapatid na ito, naunawaan ko kung bakit tatawagin ng Panginoong Jesus ang Diyos sa langit na Kanyang Ama. Ito ay dahil sa Siya ay nagkatawang-tao bilang Anak ng tao at nananalangin sa Ama sa langit sa katayuan ng isang tao. Nagpatotoo ang Diyos kay Jesus bilang Kanyang sinisinta at pinakamamahal na Anak, at ito ay ang Diyos na nagpapatotoo sa Kanyang sariling pagkakatawang-tao mula sa katayuan ng Espiritu. Ang Isa ay nasa langit at ang Isa ay nasa lupa ngunit Sila, sa katunayan, ay iisang Espiritu. Sinasabi lamang ng Diyos ang mga bagay na ito mula sa iba’t ibang katayuan, kaya lumitaw ang interpretasyon ng “ang Ama at ang Anak.” Ang Diyos ay ang iisang Diyos na tunay. Siya ay isang Espiritu, sumasaklaw sa lahat at sumasalahat ng dako. Siya ay maaaring nasa langit, Siya ay maaaring nasa lupa, at Siya ay maaaring magkatawang-tao. Nang maunawaan ko ang lahat ng ito, biglang naging malinaw sa akin ang lahat, ang kalituhan na palagi kong nadarama noon sa loob ng maraming taon ay kagyat na nawala, at nakadama ako ng pambihirang diwa ng pagpapalinaw at paglaya.

Kasunod niyon, ipinapanood sa akin ng kapatid na babae ang pelikula tungkol sa patotoo sa ebanghelyo na tinawag na Pagsisiyasat sa “Trinidad” kung saan nakita ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Sa loob ng maraming taong ito, pinaghati-hati na ninyo ang Diyos sa ganitong paraan, paliit nang paliit ang pagkakahati sa bawat henerasyon, hanggang sa ang iisang Diyos ay hayagang mahati-hati sa tatlong Diyos. At ngayon ay talagang imposibleng pag-isahing muli ng tao ang Diyos, sapagkat hinati-hati na ninyo Siya nang pinung-pino! Kung hindi sa mabilis Kong paggawa bago mahuli ang lahat, mahirap sabihin kung gaano katagal kayo magpapatuloy nang walang pakundangan sa ganitong paraan! Sa patuloy ninyong paghahati-hati sa Diyos sa ganitong paraan, paano Siya magiging Diyos pa rin ninyo? Makikilala pa rin ba ninyo ang Diyos? Mahahanap pa rin ba ninyo ang inyong mga pinagmulan? Kung nahuli pa Ako ng dating, malamang na naipadala na ninyo ang ‘Ama at Anak,’ si Jehova at si Jesus, pabalik sa Israel at sinabi na kayo mismo ay bahagi ng Diyos. Mabuti na lamang, mga huling araw na ngayon. Sa wakas, dumating na rin ang araw na pinakahihintay Ko, at pagkatapos lamang isagawa ng sarili Kong kamay ang yugtong ito ng gawain natigil ang paghahati-hati ninyo sa Diyos Mismo. Kung hindi dahil dito, namayagpag na kayo, ipinapatong pa ninyo ang lahat ng Satanas sa inyo sa inyong hapag para sambahin. Pakana ninyo ito! Ito ang paraan ninyo ng paghahati-hati sa Diyos! Patuloy pa ba ninyong gagawin ito ngayon? Tatanungin Ko kayo: Ilan ba ang Diyos? Aling Diyos ang maghahatid sa inyo ng kaligtasan? Ang unang Diyos ba, ang pangalawa, o ang pangatlo na lagi ninyong dinadasalan? Alin ang palagi ninyong pinaniniwalaan? Ang Ama ba? O ang Anak? O ang Espiritu? Sabihin mo sa Akin kung sino ang pinaniniwalaan mo. Bagama’t sa bawat salitang sinasabi ninyo na naniniwala kayo sa Diyos, ang talagang pinaniniwalaan ninyo ay ang sarili ninyong utak! Wala talaga kayong Diyos sa inyong puso! Magkagayunman, nasa isipan ninyo ang ilang gayong mga Trinidad! Hindi ba kayo sumasang-ayon?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Umiiral Ba ang Trinidad?).

Nang matapos namin ang pelikula nakadama ako ng saya, ngunit nakadama rin ako ng pagkabalisa at paninisi sa sarili. Masaya ako dahil ang kalituhang nadama ko sa mahabang panahon ay nalutas na rin sa wakas: Ang Diyos ay iisa, at ang interpretasyon ng Trinidad ay hindi umiiral. Tanging ang paniniwala lamang sa isang Diyos na tunay ang nakaayon sa kalooban ng Diyos, at hindi ko na kailangang magdasal sa Ama sa isang minuto, at pagkatapos ay magdarasal naman sa Banal na Espiritu o sa Anak na tulad ng dati kong ginawa—napakagaan ng pakiramdam ko. Ngunit dama ko pa rin ang pagkabalisa at paninisi sa aking sarili dahil naniwala ako sa Diyos nang napakaraming taon subalit hindi ko nakilala ang Diyos. Ang pinaniniwalaan ko pala noon ay isang Diyos na inimbento lamang ng aking mga pagkaunawa at haka-haka—isang malabong Diyos ng alamat. Hindi pala ako naniniwala sa tunay na Diyos at, higit pa riyan, sinasalungat ko ang Diyos at sinisira ko ang Diyos—nilalapastangan ko pala noon ang Diyos! Salamat sa Diyos, sapagkat ang pagparito ng Makapangyarihang Diyos ang naghayag ng lahat ng kahangalan ng tiwaling pananampalataya ng sangkatauhan, at ang Makapangyarihang Diyos ang naghayag ng misteryong ito na nahirapang alamin ng mundo ng mga relihiyon. Ang Makapangyarihang Diyos ay walang dudang ang Panginoong Jesus na nagbalik, ang Panginoon na lumikha ng kalangitan at lupa at lahat ng bagay. Siya ay iisang Diyos na tunay!

Kalaunan, sa pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, nakita ko na lahat ng salita ng Diyos ay ang katotohanan at ang mga ito ay tinig ng Diyos. Nang walang pag-aatubili, tinanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at nagsimulang makasabay sa mga yapak ng Cordero. Ngayon kapag nagdarasal ako, hindi ko na kailangang magdasal sa tatlong Diyos. Nagdarasal lang ako sa pangalan ng Makapangyarihang Diyos, at ito ay nagpapadama sa akin ng matinding kapanatagan, kapayapaan, at kagalakan. Hindi ko na kailangang mag-alala na baka hindi ako nakapagdarasal nang sapat sa isa o sa isa pang persona ng Diyos, at dahil dito ay hindi mapapakinggan ng Diyos ang mga dasal ko. Talagang nadama ko ang tunay na kapanatagan, kalayaan, ang kagalakan at ang kaligayahan na nagmumula sa pag-unawa sa katotohanan at pagkakilala sa Diyos. Salamat sa Diyos!

13. Saan Nagmula ang Tinig na ito?

Ni Shiyin, Tsina

Isinilang ako sa isang pamilyang Kristiyano, at marami akong mga kamag-anak na mangangaral. Nanampalataya ako sa Panginoon kasama ang aking mga magulang mula pa noong bata ako. Pagkatapos nang malaki na ako, ganito ang panalangin ko sa Panginoon: Kung makakahanap ako ng isang asawa na nananampalataya rin, iaalay ko ang aking sarili kasama siya sa paglilingkod sa Panginoon. Pagkatapos kong ikasal, talagang nanampalataya rin ang aking asawa sa Panginoon, at sa katunayan ay naging full-time at tapat na mangangaral. Upang patuloy na maituon ng aking asawa ang kanyang isipan sa kanyang gawain para sa Panginoon, nagkusa na akong akuin ang mahirap na gawain na pangangasiwa sa mga gawain sa aming tahanan. Bagama’t medyo mahirap at nakakapagod, napuspos ng kagalakan at kapayapaan ang aking puso kahit gaano kahirap ang mga bagay-bagay dahil nariyan ang Panginoon na tutulong sa akin.

Dumating at lumipas ang taong 1997, at sa ilang pagkakataon natanto ko na ang mga sermon ng asawa ko ay hindi na naglalaman ng liwanag na dati-rati’y taglay nito. Kapag hiniling ko sa kanya na gawin ang isang bagay sa aming bahay gagawa siya ng mga kadahilanan tungkol sa pagiging abala niya sa kanyang pangangaral. Bagama’t ginawa niya ang ilang gawain sa bahay, ang kanyang puso ay hindi nakatuon dito, at madalas siyang nagagalit sa akin dahil sa maliliit na bagay. Bagama’t nagtitimpi ako at hindi hayagang nakipagtalo sa kanya, talagang naramdaman ko sa aking puso ang kalungkutan dahil sa ugali ng aking asawa. Ang mabigat na gawain sa aming tahanan at ang kadiliman sa aking espiritu ay nagpadalamhati sa akin. Ang nagagawa ko na lamang ay dumulog sa Panginoon para manalangin at ibuhos ang nilalaman ng aking puso sa hating-gabi kung kailan tulog na ang lahat, at hiniling sa Kanya na bigyan ako ng dagdag na pananampalataya at lakas. At sa pagkakataon ding ito, isinamo ko sa Panginoon na bumalik agad at iligtas ako mula sa miserable kong buhay.

Isang araw noong Abril ng 2000 nang nagliligpit ako ng mga damit natisod ako sa bag ng asawa ko at nakita ko na puno ito ng laman. Binuksan ko ito para tingnan ang laman at nakita ko ang isang Biblia at isang aklat ng mga himno gayon din ang isang bagong aklat na mayroong pabalat sa labas. Sinabi ko sa aking sarili: “Paanong hindi ko nakita ang aklat na ito noon? Malamang na isa itong uri ng sangguniang aklat para sa pangangaral o mga karanasan ng ilang relihiyosong tao. Kailangang basahin ko ito—marahil makakakuha ako ng bahagyang kalakasan mula rito.” Binuksan ko ito para usisain at nakita ko ang isang pamagat na mababasa nang ganito, “Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino.” “Napakagandang pamagat!” Naisip ko, “Kung pagbabatayan ang pamagat, ang karanasan sa pagpipino ay hindi masamang bagay! Dumaranas ako ngayon ng pagpipino na hindi ko malampasan, kaya kailangan kong basahin ito nang mabuti para makita ang kanyang karanasan sa pagpipino. Pagkatapos ay makakahanap ako ng isang landas sa pagsasagawa mula sa nilalaman nito.” Sa sandaling iyan, sinimulan kong basahin ang: “Noong araw, lahat ng tao ay humaharap sa Diyos para gawin ang kanilang mga pagpapasya, at sinasabing: ‘Kahit wala nang ibang nagmamahal sa Diyos, kailangan ko Siyang mahalin.’ Ngunit ngayon, sumasapit sa iyo ang pagpipino, at dahil hindi ito nakaayon sa iyong mga kuru-kuro, nawawalan ka ng pananampalataya sa Diyos. Tunay na pagmamahal ba ito? Nabasa mo na nang maraming beses ang mga gawa ni Job—nalimutan mo na ba ang mga iyon? Ang tunay na pagmamahal ay nabubuo lamang kapag may pananampalataya. … Kapag nagdurusa ka, kailangan mong magawang isantabi ang pag-aalala sa laman at huwag magreklamo laban sa Diyos. Kapag itinatago ng Diyos ang Kanyang Sarili mula sa iyo, kailangan mong magkaroon ng pananampalatayang sundan Siya, na mapanatili ang iyong dating pagmamahal nang hindi ito hinahayaang maging marupok o maglaho. Anuman ang gawin ng Diyos, kailangan kang magpasakop sa Kanyang plano at maging handang sumpain ang iyong sariling laman sa halip na magreklamo laban sa Kanya. Kapag nahaharap ka sa mga pagsubok, kailangan mong mapalugod ang Diyos, bagama’t maaaring mapait ang iyong pagluha o nag-aatubili kang mawalay sa ilang bagay na minamahal mo. Ito lamang ang tunay na pagmamahal at pananampalataya. Anuman ang aktuwal mong tayog, kailangan mo munang magkaroon kapwa ng kahandaang dumanas ng paghihirap at ng tunay na pananampalataya, at kailangan ka ring magkaroon ng kahandaang talikdan ang laman. Dapat ay handa kang magtiis ng personal na mga paghihirap at magdusa ng mga kawalan sa iyong mga personal na interes upang mapalugod ang kalooban ng Diyos. Kailangan mo ring magkaroon ng kakayahang taos na magsisi tungkol sa iyong sarili: Noong araw, hindi mo nagawang mapalugod ang Diyos, at ngayon, maaari kang magsisi sa iyong sarili. Hindi ka dapat magkulang sa anuman sa mga bagay na ito—sa pamamagitan ng mga bagay na ito, gagawin kang perpekto ng Diyos. Kung hindi mo matutugunan ang mga kinakailangang ito, hindi ka magagawang perpekto” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Talagang naantig ng mga salitang ito ang aking puso. Naiyak ako habang binabasa ko ito—hindi ba’t ito nga ang eksaktong pinagdaraanan ko? Noon nagpasiya ako na ilaan ang aking sarili at ang aking asawa sa Panginoon. Talagang masaya ako na gawin ang lahat ng tungkulin sa pangangasiwa sa aming tahanan para masuportahan ang aking asawa sa gawaing ginagawa niya para sa Panginoon sa labas ng aming bahay, kahit mahirap o nakakapagod pa ito. Ngunit sa pagkakataong iyon, at dahil sa mga problema sa tahanan at kawalan ng konsiderasyon sa akin ng asawa ko, nabuhay ako na taglay ang damdaming nagawan ako ng mali; nabuhay ako sa gitna ng pagpipino at nawawalan ng pananampalataya at pagmamahal na nasa akin noon. Hindi ko na magawang panindigan ang pasiyang ginawa ko sa Diyos noon, at madalas na patagong umiiyak nang mag-isa. Naisip ko kung paano tumayong saksi si Job sa Diyos sa gitna ng gayong katindi at mahirap na pagsubok at hindi nawalan ng pananampalataya sa Diyos. Sinabi pa niya, “Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis; purihin ang pangalan ni Jehova” (Job 1:21). Paano ko nalimutan maging ang gayon? Pagkatapos ay nakadama ako ng matinding pagsisisi tungkol sa lahat ng ginawa ko sa harap ng Panginoon. Mas nanaisin pa ni Job na magdusa mismo at isakripisyo ang kanyang sariling hangarin kaysa mabigong bigyang-lugod ang Diyos. Sa kabila ng napakaraming taon ng pananampalataya sa Panginoon, naglaho ang pananampalataya ko sa Kanya. Nagreklamo ako sa Panginoon habang tinitiis ang pagpipino at hindi nagpahayag ng pagmamahal para sa Kanya kahit bahagya! Nang matanto ito lihim akong nagpasiya na hindi ko na gagawin ang ginawa ko dati, na dapat kong suportahan ang aking asawa sa kanyang gawain para sa Panginoon, at ayos lang sa akin na magdanas ng kaunting hirap.

Nang maisip ko ang bagay na iyan mas bumuti ang pakiramdam ko Nadama ko na napakalinaw na ipinahayag ang mga salitang ito at talagang tumugma sa kaibuturan ng mga aktuwal na nangyayari sa akin. Itinuro ng mga ito sa akin ang landas sa pagsasagawa at bago ko napagtanto, umusbong sa aking puso ang lakas at pananampalataya. Naisip ko, “Sino ang nangusap ng mga salitang ito? Paanong nagtaglay siya ng malalim na pagkaunawa? Nakabasa na ako ng mga aklat na isinulat ng mga kilalang relihiyosong tao, at bagama’t bahagyang nakapagpapasigla ang mga ito, hindi isinulat ang mga ito nang kasing linaw at kasing liwanag ng aklat na ito, ni ang mga ito ay nagtataglay ng katotohanan. Kanino talaga nagmula ang mga salitang ito?” Natuon ako nang husto sa mga salita ng aklat na ito at ninais na patuloy na basahin ito; habang lalo kong binabasa ito lalo kong nadama na napakaganda ng mga salitang iyon. Bawat linya ay nangungusap nang tuwiran sa aking puso. Ipinaunawa ng mga ito sa akin na kahit gaano pa nagdurusa ang isang tao, dapat nating sundin ang Diyos hanggang sa wakas at masayang sumunod sa Diyos sa harap ng pagdurusa. Kahit maging mahina ang tao sa gitna ng pagsubok, dapat silang manampalataya sa Panginoon at magtiwala sa Diyos para maging matatag. Habang lalo ko itong binabasa, lalo akong naliliwanagan sa aking puso at lalo kong nadama na mayroon akong landas sa pagsasagawa. Dumating ang asawa ko sa sandaling iyon, at kaagad ko siyang tinanong, “Saan mo nakuha ang aklat na ito?” Ngumiti siya at sinabi, “Hiniram ko iyan sa isang tao, at kailangan kong ibalik iyan agad sa kanya.” Wala na akong sinabi pang anuman.

Isang araw habang nagluluto ako, naulinigan ko ang ilang bahagi ng isang himno na pinatugtog ng aking asawa. “Sino ang hindi sumasamba? Sino ang hindi nananabik na makita ang Diyos? … Minsa’y nakibahagi ang Diyos sa mga kagalakan at kalungkutan ng tao, at ngayon muli na Niyang nakasama ang sangkatauhan, at nagbabahagi sa kanya ng mga kuwento ng mga panahong lumipas. Pagkatapos Niyang umalis sa Judea, wala nang makitang bakas Niya ang mga tao. Naghahangad sila na minsan pang makita ang Diyos, nang hindi nalalaman na muli na nila Siyang nakatagpo ngayon, at muli na Siyang nakasama. Paanong hindi nito mapupukaw ang mga saloobin ng kahapon? Dalawang libong taon na ang nakakaraan ngayon, nakita ni Simon Bar-Jonas, ang inapo ng mga Judio, si Jesus na Tagapagligtas, nakisalo siya sa parehong mesa sa Kanya, at pagkatapos ng pagsunod sa Kanya sa loob ng maraming taon ay nakadama ng mas malalim na pagmamahal para sa Kanya: Minahal niya Siya mula sa kaibuturan ng kanyang puso; matindi niyang inibig ang Panginoong Jesus. Ngayon ang Diyos ay muling nakasama na ang sangkatauhan, at nagbabahagi sa kanya ng mga kuwento ng mga panahong lumipas” (“Dalawang Libong Taon ng Pananabik” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Ang mga titik ng himnong ito ay nagpapahayag ng mismong pinakasaloobin ko at pinukaw ang pananabik ko sa pagbabalik ng Panginoon. Napaiyak ako habang nakikinig, at sinabi ko sa aking sarili, “Mula noong manampalataya ako hanggang sa sandaling ito, naiisip ko ang Panginoong Jesus sa bawat araw, umaasang magbabalik Siya agad nang sa gayon magkasama na kami at gugunitain ang mga panahong lumipas.” Napakaganda at nakakaantig ang mga titik ng himno, at partikular na naipapahayag ang pananabik ng mga tao sa Panginoon. Isinatabi ko ang pagkaing niluluto ko at nakinig nang husto. Isa pang himno ang kasunod na pinatugtog, may pamagat na “Isang Pusong Tapat sa Diyos”: “Wala akong hinihiling sa buhay ko kundi na ang mga iniisip kong mahalin ang Diyos at tanggapin ng Diyos ang hangarin ng puso ko” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Naisip ko, “Sino ang sumulat ng himnong ito? Paanong napakatatag ng kanyang pasiya?” Ang linyang ito lalo na ay talagang nakapagbigay ng inspirasyon para sa akin: “Wala akong hinihiling sa buhay ko kundi na ang mga iniisip kong mahalin ang Diyos at tanggapin ng Diyos ang hangarin ng puso ko.” Ang ganyang uri ng pagmamahal para sa Diyos ay napakadalisay! Sa aking pananampalataya noon, hindi ko alam ang magmahal sa Panginoon, ngunit ang nais ko lamang ay matamasa ang Kanyang biyaya, at mahanap ang kapayapaan at kagalakan. Talagang nabuksan ng himnong ito ang aking pananaw sa mundo ng araw na iyon, at naunawaan ko na yaong mga nananampalataya sa Diyos ay dapat mahalin ang Diyos, at hindi dapat maghangad ng anumang bagay para sa kanilang sarili—ang ganitong uri ng pagmamahal lamang ang magiging dalisay. Napakahusay ng pagkakasulat sa himnong ito. Palihim akong nagpasiya sa aking puso na gusto ko ring makamit ang mithiing ito, at na mamahalin ko ang Panginoon gawin man ito o hindi ng iba.

Matapos basahin ang mga salita sa aklat na iyon at mapakinggan ang mga himnong iyon, nagsimula akong kumilos ayon sa sinabi sa mga ito. Nang umalis ang asawa ko para mangaral muli at walang oras na tumulong sa gawaing-bahay, hindi na ako nakadama ng pighati gaya noon. Kung ang ibang mga kapatid na lalaki at babae ay may nasabing hindi maganda, nagagawa kong maging mapagpasensya dahil gusto kong malugod ang Diyos. Ang nais ko lamang ay mahalin ang Diyos nang buong puso ko gaya ng nakasaad sa himno.

Mabilis dumaan ang panahon at oras na para magtanim sa aming bukid. Isang gabi, habang naglilinis, sinabi ng asawa ko sa akin, “Kailangan kong pumunta sa isa pang iglesia sa labas ng bayan bukas.” Ang agad kong itinugon ay, “Makakabalik ka ba sa loob ng ilang araw?” “Hindi ko alam,” sabi niya. “Pipilitin kong makauwi agad. Huwag kang masyadong mag-alala sa gawain dito sa bahay.” Agad akong napasimangot at naisip, “Sinabi mong huwag akong mag-alala, pero paanong hindi ako mag-aalala? Aalis ka nang hindi mo alam kung kailan ka babalik, at lahat ng bukid ng ibang tao ay natamnan na. Hindi pa natin naaararo ang bukid natin, at kung huli nang maitatanim ang mga binhi, hindi maganda ang ani natin sa taglagas, At pagkatapos ano ang gagawin natin? Kung tapusin mo na lang kaya ang pagtatanim sa bukid at saka ka umalis para tulungan ang mga kapatid na lalaki at babae!” Nang gabing iyon nakahiga ako sa kama, hindi ako makatulog. Talagang lubos na naghihirap ang damdamin ko, iniisip na: “Noong huling umalis ang asawa ko, hindi siya umuwi nang mahigit sa dalawang linggo, pero wala kaming trabaho sa bukid noon. Kritikal na panahon ito para sa pagtatanim, kaya kung hindi siya uuwi nang dalawang linggo uli, ano ang gagawin ko? Siguro dapat ko sabihin sa kanya na kumuha ng co-worker para gawin ang gawain at tapusin ito.” Pero pinag-isipan ko pa ito nang mabuti: “Hindi, hindi puwede. Hinihintay ng mga kapatid na lalaki at babae ang kanyang tulong. Kung hindi siya pupunta. Hindi ba’t pagkakasala iyon sa Panginoon?” Sa gitna ng pagpipino na ito dumulog ako sa harap ng Panginoon at nagdasal: “Panginoon! Hindi naman po dahil sa ayaw kong umalis ang aking asawa para tulungan ang mga kapatid na lalaki at babae, ang problema lamang po ay kinakailangan naming tamnan ang bukid ngayon. Talagang nararamdaman ko ang mga epekto ng pagpipino na ito at hindi ko alam kung ano ang aking gagawin. Panginoon! Humihingi ako ng Iyong tulong, pangalagaan ang aking puso at iadya ako mula sa nakaliligalig na mga bagay na ito.” Pagkatapos magdasal, ang mga salitang ito ay dumating nang napakalinaw sa aking isipan: “Anuman ang aktuwal mong tayog, kailangan mo munang magkaroon kapwa ng kahandaang dumanas ng paghihirap at ng tunay na pananampalataya, at kailangan ka ring magkaroon ng kahandaang talikdan ang laman. Dapat ay handa kang magtiis ng personal na mga paghihirap at magdusa ng mga kawalan sa iyong mga personal na interes upang mapalugod ang kalooban ng Diyos …” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino). Kaagad tumino ang mga salitang ito sa aking puso at pinasigla ito nang labis. “Tama,” naisip ko, “Kung nais ng tao na bigyang-lugod ang Panginoon, kailangan nilang magpasiya na tiisin ang hirap, at dapat maging masaya sa pagdurusa sa laman at talikdan ang kanilang sariling hangarin kung mangangahulugan ito ng pagsunod sa kalooban ng Diyos!” Ang mga salitang ito ay nagbigay sa akin ng pananampalataya, at naisip ko: “Kung huli nang matatamnan ang bukid, sige lang! Gaano man ang anihin namin Diyos ang magpapasiya, at ang paggawa ng aking asawa para sa Panginoon ang siyang pinakamahalaga.” Nang nasasaisip ito, nakadama ako ng kapanatagan at kaginhawahan sa aking puso, at hindi ko namalayan na nakatulog na ako. Kinabukasan sinabi ko sa aking asawa: “Lumakad ka na at gawin ang iyong gawain para sa Panginoon at huwag mong alalahanin ang anumang bagay. Anumang araw ka makauwi ayos lang sa akin. Susunod ako sa anumang nais ng Panginoon.” Dahil naisip kong kalugud-lugod sa Panginoon ang ginawa ko, nakadama ako ng kagalakan at katatagan sa aking puso.

Bumalik ang aking asawa pagkaraan ng ilang araw, at parang sa tingin ko ay ibang-iba na siya. Tinulungan niya ako sa gawaing-bahay, at sinabi pa sa akin: “Napakasipag mo! Nahirapan ka nitong mga nagdaang ilang taon, ginagawa ang lahat ng trabaho natin, sa loob at labas ng bahay. Alam ko ito. Basta na lang ako umaalis para mangaral nang hindi ka tinutulungan sa gawain sa bahay. Mula ngayon lalo kitang tutulungan kapag may oras ako.” Nang marinig ko ito naantig ako, dahil hindi kailanman dating nagsasalita nang ganito ang aking asawa. Sinabi ko sa aking sarili: “Mula nang basahin niya ang aklat na iyon ay malaki na ang ipinagbago niya. Hindi lamang puno ng liwanag ang kanyang mga sermon, kundi nagbago na rin ang pakikitungo niya sa akin. Ang pagbabasa ng Biblia sa lahat ng taon na ito ay hindi nagpabago sa kanya, ngunit ngayon malaki ang ipinagbago niya sa napakaikling panahon. Tila ang mga salita sa aklat na iyon ay talagang mayroong kapangyarihang baguhin ang mga tao!” Sa sandaling iyon natanto ko na malaki rin ang naitulong sa akin ng nilalaman ng aklat na iyon. Dahil sa pagbabasa nito napuspos ako ng pananampalataya at lakas, at nang kumilos ako ayon sa sinabi nito, ang pagkadismaya na nadama ko sa aking asawa ay basta na lang napawi. At pagkatapos basahin ito nabago rin ang pakikitungo niya sa akin, naunawaan niya kung paano maging maalalahanin sa akin at pangalagaan ako. Lahat ng pagbabagong ito ay nagpalalalim sa nadarama ko na ang nilalaman ng aklat na ito ay talagang makapangyarihan at may awtoridad. Ngunit naisip ko, sino ang nagsulat ng mga salita sa aklat na ito? Hindi ko nahanap ang sagot.

Isang araw, makaraan ang dalawang buwan, sinabi ng asawa ko na gusto niya akong isama sa pagdalo sa isang pagtitipon. Naramdaman ko na ang pagtitipong ito ay magiging napaka-espesyal, kung hindi ay hindi niya ako isasama. Labis ang pag-asam ako at umasang makita muli ang aklat na iyon. Nang sumunod na araw, ang asawa ko at ako kasama ang dalawang kapatid na babae ay masayang nakasakay sa kotse papunta sa bahay ng isang kapatid na babae. May ilan pang mga kapatid na lalaki at babae ang naroon, kabilang sa kanila ang isang kapatid na babae na nasa edad na tatlumpu pataas na isinama ang Banal na Kasulatan sa pagbabahagi sa amin ng maraming katotohanan tungkol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw. Talagang naliwanagan ang aking puso nang mapakinggan ko siya, at naunawaan ko nang malinaw ang marami sa mga talata sa Biblia na hindi ko naunawaan noon at ang tungkol sa pagbabalik ng Diyos para gawin ang gawain ng paghatol. Sinabi ko sa aking sarili, “Paanong nangyari na napakaganda ng kanyang ibinahagi, na naipaliwanag niya nang napakalinaw ang Biblia? Paanong marami siyang nauunawaan?” Kapagdaka, sinabi nang malakas sa amin ng kapatid na babae na ito, nakikita ang ngiti sa kanyang mukha, “Gusto kong sabihin sa inyo, mga kapatid na lalaki at babae, ang isang napakagandang balita na talagang napakasaya. Ang Panginoong Jesus na matagal na nating kinasasabikan ay nagbalik na nagkataong-tao sa kalipunan natin upang isagawa ang Kanyang bagong gawain; upang bumigkas ng mga salita at ihayag ang lahat ng mga katotohanan at misteryo; upang hayagang ilahad ang mga misteryo ng tatlong yugto ng gawain ng Diyos, ang Kanyang anim-na-libong-taon ng plano ng pamamahala, ang mga pagkakatawang-tao ng Diyos, at ang Biblia. Lahat ng ibinahagi ko ngayon ay nagmula sa mga salitang binigkas ng Diyos.” Kami ng lahat ng mga kapatid na lalaki at babae na naroon ay narinig ang magandang balitang ito at sa huli ay natanto: Kaya pala maraming naunawaan ang kapatid na babae na ito ay dahil lahat ng ito ay ibinahagi sa sangkatauhan ng Panginoon, na nagbalik na. Ngayon napapakinggan na rin namin ang tinig ng Panginoon. Masaya naming niyakap lahat ang isa’t isa at napaluha sa kaligayahan—ang buong lugar ay nagsimulang mayanig sa sobrang saya. Napakasaya ko na parang gusto kong lumundag sa tuwa, at naisip: “Palagi kong inaasam ang pagbabalik agad ng Panginoong Jesus, at ngayon talagang nagbalik na Siya! Talagang napakapalad ko na malugod kong natanggap ang pagbabalik ng Panginoon sa buhay ko!”

Nang patapos na ang pagtitipon, binigyan ng kapatid na babae ang bawat isa sa amin ng isang aklat na may pamagat na Ang Paghatol ay Nagsisimula sa Tahanan ng Diyos. Maingat na hawak ang aklat ng mga salita ng Diyos ng dalawang kamay, biglang sumagi sa aking isipan ang aklat na iyon na nabasa ko noon. Iyon din kaya ang aklat na ito? Pagkauwi namin sa bahay hindi ko na napigilang tanungin ang aking asawa, “Ang aklat na nakita ko noong araw na iyon—iyon rin ba ang aklat ng mga salita ng Diyos na ibinigay sa atin ngayon ng kapatid na babae?” Ngumiti siya at sinabing, “Iyon nga.” Sa sandaling iyon para bang kagigising ko lang mula sa isang panaginip. Ang tinig na iyon ay nagmula nga sa Diyos—iyon ang tinig ng nagbalik na Panginoong Jesus, ang tinig ng Diyos! Hindi na nakakapagtaka kung bakit lubos na nakaantig iyon sa akin, nagbibigay sa akin ng pananampalataya at lakas, nagpapabago sa akin, at inaalis ako sa aking pagdurusa. Pagkatapos ay sinabihan ko ang aking asawa, “Bakit mo inilihim sa akin na tinanggap mo na ang bagong gawain ng Diyos?” Sabi niya, “Noong panahong iyon gusto ko na talagang sabihin sa iyo, ngunit karamihan sa mga kapamilya mo ay mga mangangaral ng relihiyon, at sinasalungat at kinukundena nila ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Lubos silang hahadlang sa pagsisiyasat natin sa tamang daan. Natakot ako na kung hindi ko ito maipapaliwanag nang malinaw at pagkatapos ay malalaman ng mga kamag-anak mo ang tungkol dito, sa sandaling magsimula silang manira para lituhin at hadlangan ka, hindi lamang nito mawawasak ang iyong pagkakataon na maligtas, kundi maituturing din akong manggagawa ng kasamaan! Kaya nagpasiya ako na sabihin ito sa iyo pagkatapos ko itong masiyasat at maunawaan nang malinaw.” Nang marinig ko ang paliwanag na ito, napawi ang maling akala ko sa aking asawa, at lalo akong nagpasalamat para sa pagliligtas ng Diyos sa akin. Nagpasiya akong basahing mabuti ang aklat na ito ng mga salita ng Diyos.

Ang pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay nagdala ng lakas at buhay sa aking uhaw na espiritu. Hindi ko kailanman inakala na maririnig ng mismong mga tainga ko ang mga salita ng nagbalik na Panginoon, mapasigla sa harapan ng Diyos, o makaharap ang Diyos. Nakadama ako ng lubos na pasasalamat sa Diyos para sa Kanyang pagmamahal at pagliligtas. Pagkaraan ng sampu o mahigit pang mga araw, nakipagtulungan kami ng asawa ko sa mga kapatid na babae na nagpapalaganap ng ebanghelyo para madala ang iba pang mga kapatid na lalaki at babae sa aming iglesia nang may tunay na pananampalataya sa Panginoon patungo sa presensya ng Makapangyarihang Diyos.

14. Ang Panginoon Ay Nagpakita sa Silangan

Ni Qiu Zhen, Tsina

Isang araw, tinawag ako ng nakababatang kapatid kong babae para sabihing nakabalik siya mula sa hilaga at may mahalaga siyang bagay na gustong sabihin sa akin. Hiningi niyang puntahan ko siya kaagad. May pakiramdam ako na baka may masamang nangyari, kaya agad akong nagtungo sa bahay niya. Nang makarating ako sa lugar niya at makitang nagbabasa siya ng isang libro, saka lang nawala ang pagkabalisa ko. Nakita ako ng kapatid kong pumasok, agad siyang tumayo at masayang sinabi, “Qui Zhen! Sa pagkakataong ito sa hilaga may narinig akong magandang balita: Ang Panginoong Jesus ay nagbalik na!”

Nang marinig kong sabihin ito ng kapatid ko, bigla kong naisip: “Nitong mga nakaraang taon, nagpapatotoo ang Eastern Lightning na nagbalik na ang Panginoong Jesus; maaari kayang tinanggap na ng kapatid kong babae ang Eastern Lightning?” Bago pa ako makapagsalita, siryosong sinabi ng kapatid ko, “O, Qiu Zhen! Nagkatawang-tao na muli ang Panginoon at pumunta sa ating bansa, Tsina.” Nagmamadali kong sinabi, “Huwag kang magpapaniwala sa lahat ng naririnig mo. Pwede bang pumunta ang Diyos sa Tsina? Sa Bibliya malinaw na sinasabing: ‘At ang kaniyang mga paa ay magsisitayo sa araw na yaon sa bundok ng mga Olivo, na nasa tapat ng Jerusalem sa dakong silanganan; at ang bundok ng mga Olivo ay mahahati sa gitna niya, sa dakong silanganan at sa dakong kalunuran, at magiging totoong malaking libis; at ang kalahati ng bundok ay malilipat sa dakong hilagaan, at ang kalahati ay sa dakong timugan’ (Zacarias 14:4). Ang pagdating ng Diyos ay mangyayari sa Israel. Hindi Siya maaaring magpunta sa Tsina. Nagsasagawa ka para sa Panginoon subalit hindi mo man lang alam ito!”

Taos-pusong sinabi ng kapatid ko, “Dati’y ganyan din akong mag-isip tulad mo, ngunit sa pamamagitan ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at sa pagbabahagi ng mga kapatid na lalaki’t babae, nakita ko na tunay ngang nagkatawang-tao ang Panginoon sa Tsina. Ang kasulatang sinasabi mo ay isang hula, ngunit ang mga hula ay hindi maaaring ipaliwanag nang kahit paano lang natin gusto. Sila ay natutupad at ipinakikita sa tao sa pamamagitan ng mga katotohanan ng gawain ng Diyos. Nang nagpunta ang Panginoong Jesus upang isagawa ang gawain, kahit si Pedro o ang babaeng Samaritan, o ang eunuch ng Ethiopia ay kumapit sa literal na kahulugan ng mga hula sa Bibliya, at sa halip at ang mga katotohanan ng mga sinabi ng Panginoong Jesus at ang gawaing isinakatuparan niya ang nagpatibay sa kanila na ang Mesias ay dumating bilang ang Panginoong Jesus. Sumunod silang lahat sa mga yapak ng Diyos at tinanggap ang pagligtas ng Panginoon. At ang mga Pariseo na kumapit sa literal na kahulugan ng mga hula sa Bibliya, lahat sila’y tinrato ang Panginoong Jesus, ang Mesias na dumating na, na parang isang karaniwang tao at tinanggihan, nilabanan at hinatulan nila ang Panginoong Jesus. Sa huli’y ipinako nila sa krus ang Panginoong Jesus, at dahil dito sila’y pinarusahan ng Diyos. Qiu Zhen, kailangang maging maingat tayo sa pagtangan natin sa pagdating ng Panginoon at kailangang magkaroon tayo ng mga pusong may takot sa Diyos. Talagang hindi ka maaaring maging mabilis sa paghusga sa bagay na ito!”

Sinulyapan ko ang aking kapatid at itinaas ang Bibliya at sinabing, “Ipinahayag ng Diyos na Jehovah ang batas sa Israel at ang Panginoong Jesus ay ipinako sa krus sa Israel din. Ang Tsina ay isang bansang pinamamahalaan ng isang partidong ateista, kung kaya’t pupunta ba ang Diyos sa ganitong bansa? Naniwala tayo sa Panginoon sa napakaraming mga taon, at hinding-hindi tayo maaaring maniwala sa lahat ng marinig natin!”

Nababahalang sabi ng kapatid kong babae, “Qiu Zhen, noong ginagawa ng Panginoong Jesus ang Kanyang gawain noong panahon na iyon, nilabanan ng mga Pariseo ang Panginoon at sinabing, ‘Siyasatin mo, at tingnan mo na sa Galilea ay walang lumitaw na propeta’ (Juan 7:52). ‘Ano, sa Galilea baga manggagaling ang Cristo?’ (Juan 7:41). Ngunit ang totoo, ang Panginoong Jesus ay lumaki sa Nazareth sa Galilee. Sabi sa Bibliya: ‘Oh kalaliman ng mga kayamanan ng karunungan at ng kaalaman ng Dios! oh di matingkalang mga hatol niya, at hindi malirip na kaniyang mga daan! Sapagka’t sino ang nakaalam ng pagiisip ng Panginoon? o sino ang kaniyang naging kasangguni?’ (Roma 11:33–34). Paano natin aarukin ang lalim ng karunungan ng Diyos? Hindi natin kayang suriin ang gawain ng Diyos gamit ang ating mga isip. Inaasahan natin ang pagdating ng Panginoon araw-araw. Ngayong nagbalik na talaga ang Panginoon, kung kakapit tayo sa sarili nating mga pagkaunawa at hindi natin hanapin o siyasatin, mapapalampas natin ang pagkakataon para salubungin ang Panginoon at mapupuno lang tayo ng mataos na pagsisisi.”

Nang makita ko ang kapatid kong napakasiryoso, naisip ko: “Taos-pusong nananampalataya ang kapatid ko sa Panginoon at isa siyang taong maingat at alam ang sarili niyang isip. Kadalasa’y maingat siya sa kanyang mga ginagawa, at para sa isang napakalaking bagay tulad ng pagdating ng Panginoon, hindi siya basta na lang maniniwala na parang isang bulag sa kung anong sabihin ng ibang tao sa kanya. Natanggap niya na ang Eastern Lightning, kung kaya’t posible nga kayang nagbalik na ang Panginoon at isinasagawa ang Kanyang gawain sa Tsina?” Ngunit pagkatapos ay may isa pang pumasok sa isip ko: “Paano naman isasagawa ng Panginoon ang Kanyang gawain sa Tsina? Hindi ko ito maubos maisip!” Kaya matatag kong sinabi, “Ang Bibliya ay parang isang keyk na may libu-libong suson, at ang paraan ng bawat tao para bigyan ito ng kahulugan ay magkakaiba. Ang hula sa Bibliya ay aktwal na bababa ang Diyos sa Israel sa mga huling araw. Higit pa, karamihan ng mga Tsino ay sumasamba kay Buddha at dati pa’y inuusig na ng pambansang pamahalaan ang mga paniniwala ng relihiyon. Hindi magpupunta ang Diyos sa Tsina upang isakatuparan ang Kanyang gawain!”

Masigasig na sinabi ng kapatid ko, “Qiu Zhen, nagbalik na ang Panginoon at nagpakita sa Tsina upang isagawa ang Kanyang gawain. Napakahalaga nito. Katatanggap ko pa lamang sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw kaya hindi ko pa maipaliwanag ang aspetong ito ng katotohan nang sapat na malinaw, ngunit ang mga kapatid na lalaki at babae ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay nagpapatotoo sa paraang sadyang lubos na nakapagpapaliwanag. Isasama ko sila upang makibahagi sa iyo!” Ikinaway ko ang kamay ko at sinabing, “Huwag na. Aalis na ako.” Pagkauwi sa bahay, naupo ako nang walang pakiramdam sa sopa at pinag-isipan ko ang sinabi ng kapatid ko. Tumatakbo ang isip ko at hindi ako makakalma. Matagal ko nang hinihintay ang Panginoong Jesus na tumuntong sa Bundok ng mga Olibo, kaya paanong biglang nasabi ng kapatid ko na nagpunta na sa Tsina ang Panginoon? Paano nangyari ito? Walang-tigil kong hinanap sa Bibliya ngunit hindi ko mahanap ang kabanata o berso na nagsabi tungkol sa hinaharap na ang Panginoon ay magsasagawa ng Kanyang gawain sa Tsina. “Nang nagsasagawa ang Panginoong Jesus ng Kanyang gawain sa panahon na iyon, nilabanan ng mga Pariseo ang Panginoon at sinabing: ‘Siyasatin mo, at tingnan mo na sa Galilea ay walang lumitaw na propeta’ (Juan 7:52). ‘Ano, sa Galilea baga manggagaling ang Cristo?’ (Juan 7:41). Ngunit ang totoo, ang Panginoong Jesus ay lumaki sa Nazareth sa Galilee. …” Paulit-ulit na lumutang sa isip ko ang mga salita ng kapatid ko, at inisip kong ang kanyang sinabi ay totoo. Naghalinhinan ako sa pagitan ng pagtingin sa Bibliya at pag-iisip sa sinabi ng kapatid ko. Tumakbo ang isip ko at hindi ko malaman anong pinakamabuting gawin, kaya nanawagan ako sa Panginoon sa loob ng puso ko, “Mahal kong Panginoon, ano ang dapat kong gawin? O Panginoon, saan Ka mismo talaga bababa?”

Pagkalipas ng ilang araw hinanap muli ako ng kapatid kong babae. Pagkapasok na pagkapasok pa lang niya sa bahay ngumiti siya at sinabing, “Qiu Zhen, nagpunta sa lugar ko sina Kapatid na Xie at Kapatid na Hao mula sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang bigyan ako ng suporta. Matagal na silang nananampalataya sa Makapangyarihang Diyos at mas maraming nauunawaan kaysa sa akin. Kung mayroon kang anumang hindi naiintindihan tungkol sa pagbalik ng Panginoon, humayo ka at makipagbahagi ka sa kanila.” Naisip ko: “Maraming taon na akong nananampalataya sa Panginoon at matagal ko nang inaasam ang pagdating ng Panginoon. Talaga bang dumating na ang Panginoon? Marahil ay dapat kong samantalahin ang pagkakataong ito upang makipagbahagi sa kanila.” At kaya, sumama ako sa kapatid ko sa tahanan niya. Pagkapasok ko pa lang sa kwarto, binigyan na ako ng mainit na pagbati ng dalawang babaeng kapatid sa iglesia at magiliw silang nakipag-usap. Hiningi nilang magsalita ako kung mayroon akong anumang mga tanong, at pagkatapos ay sama-sama kaming lahat na pwedeng magbahagi. Itinanong ko, “Sinasabi niyo na ang Panginoong Jesus ay nagbalik na at ginagawa ang Kanyang gawain sa Tsina. May mga basehan ba sa Bibliya ang mga pahayag na ito?” Ngumiti si Kapatid na Hao at sinabing, “Kapatid, mayroong mga aktwal na hula sa Bibliya tungkol sa pagdating ng Panginoon upang isakatapuran ang Kanyang mga gawain sa Tsina sa mga huling araw.” Nagitla ako at sinabi ko, “Paano ito maaaring mangyari? Maraming beses ko nang nabasa ang Bibliya ngunit wala pa akong nahahanap ni isang tala sa Bibliya tungkol dito. Saan sa Bibliya ang basehan ng inyong pahayag?” Matiyagang sinabi ni Kapatid na Hao, “Kapatid, basahin natin ang dalawang berso mula sa Kasulatan at makikita mo. Sa Malakias 1:11, sinasabing: ‘Sapagka’t mula sa sinisikatan ng araw hanggang sa nilulubugan niyaon, magiging dakila ang aking pangalan sa mga Gentil; … sabi ni Jehova ng mga hukbo.’ Sa Mateo 24:27 sinasabing: ‘Sapagka’t gaya ng kidlat na kumikidlat sa silanganan, at nakikita hanggang sa kanluran; gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao.’ Mula sa dalawang bersong ito ng Kasulatan, malinaw nating makikita na ang lugar kung saan ang Diyos ay muling bababa ay sa Silangan ng mundo at ito ay sa lupain ng mga Gentil. Alam nating lahat na ang Tsina ay nasa Silangan ng mundo. Ang unang dalawang yugto ng gawain ng Diyos ay parehong sa Israel. Sa wari ng estado ng Israel, ang Tsina ay isang Gentil na bansa. Samakatwid, ang pagdating ng Diyos sa Tsina upang magpakita at isagawa ang Kanyang gawain sa mga huling araw ay tumutupad sa mga hulang ito.” Pagkatapos makinig sa pagbabahagi ng mga kapatid na babae at pagmumuni-muni sa kahulugan ng dalawang bersong ito ng Kasulatan, naisip kong ang kanilang pagbabahagi ay lubos na nakapagpapaliwanag. Bagama’t nabasa ko na ang mga bersong ito dati, ni kailan ay hindi ko nakita ang kahulugan na ang pagbalik ng Panginoon ay sa Silangan, sa Tsina. Sa pakikinig ko sa kanilang paliwanag, naramdaman ko na ang kanilang pagbabahagi ay nagmumula sa pagkaliwanag ng Banal na Espiritu.

Patuloy pang sinabi ni Kapatid na Hao, “Tingnan natin ano ang sinasabi ng Makapangyarihang Diyos. ‘Sa buong sansinukob ginagawa Ko ang Aking gawain, at sa Silangan, walang humpay ang mga dagundong ng kulog, niyayanig ang lahat ng bansa at denominasyon. Ang Aking tinig ang umakay sa lahat ng tao sa kasalukuyan. Idinudulot Ko na malupig ng Aking tinig ang lahat ng tao, upang madala sila sa daloy na ito, at magpasakop sa Aking harapan, sapagkat matagal Ko nang binawi ang Aking kaluwalhatian mula sa buong mundo at muli itong inilabas sa Silangan. Sino ang hindi nasasabik na makita ang Aking kaluwalhatian? Sino ang hindi sabik na naghihintay sa Aking pagbabalik? Sino ang hindi nauuhaw sa Aking muling pagpapakita? Sino ang hindi nananabik sa Aking kariktan? Sino ang hindi lalapit sa liwanag? Sino ang hindi hahanga sa kasaganaan ng Canaan? Sino ang hindi nananabik sa pagbabalik ng Manunubos? Sino ang hindi sumasamba sa Kanya na dakila ang kapangyarihan? Ang Aking tinig ay lalaganap sa buong mundo; haharapin Ko ang mga taong Aking hinirang at sasambit Ako ng iba pang mga salita sa kanila. Gaya ng malalakas na kulog na yumayanig sa mga bundok at ilog, sinasambit Ko ang Aking mga salita sa buong sansinukob at sa sangkatauhan. Kaya naman ang mga salita sa Aking bibig ay naging yaman na ng tao, at itinatangi ng lahat ng tao ang Aking mga salita. Kumikidlat mula sa Silangan patungo sa Kanluran. Ang Aking mga salita ay ayaw isuko ng tao at kasabay nito ay hindi rin niya ito maarok, kundi mas nagagalak dito. Natutuwa at nagagalak ang lahat ng tao, ipinagdiriwang ang Aking pagparito, na tila ba kasisilang lamang ng isang sanggol. Sa pamamagitan ng Aking tinig, dadalhin Ko ang lahat ng tao sa Aking harapan. Mula roon, pormal Akong papasok sa lahi ng mga tao para lumapit sila upang sambahin Ako. Taglay ang kaluwalhatiang nababanaag sa Akin at ang mga salita sa Aking bibig, pahaharapin Ko ang lahat ng tao sa Akin at makikita nila na kumikidlat mula sa Silangan at na bumaba na rin Ako sa “Bundok ng mga Olibo” sa Silangan. Makikita nila na matagal na Akong nasa lupa, hindi na bilang Anak ng mga Judio kundi bilang Kidlat ng Silanganan. Sapagkat matagal na Akong nabuhay na muli, at lumisan mula sa sangkatauhan, at pagkatapos ay muli Akong nagpakita nang may kaluwalhatian sa mga tao. Ako Siya na sinamba napakahabang panahon na ang nakalipas bago ngayon, at Ako rin ang sanggol na tinalikuran ng mga Israelita napakahabang panahon na ang nakalipas bago ngayon. Bukod dito, Ako ang napakamaluwalhating Makapangyarihang Diyos ng kasalukuyang panahon! Palapitin ang lahat sa Aking luklukan at ipakita ang Aking maluwalhating mukha, iparinig ang Aking tinig, at patingnan ang Aking mga gawa. Ito ang kabuuan ng Aking kalooban; ito ang wakas at kasukdulan ng Aking plano, gayon din ang layunin ng Aking pamamahala: ang pasambahin sa Akin ang bawat bansa, ang kilalanin Ako ng bawat wika, ang isandig sa Akin ng bawat tao ang kanyang pananampalataya, at magpailalim sa Akin ang bawat tao!’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dumadagundong ang Pitong Kulog—Nagpopropesiya na ang Ebanghelyo ng Kaharian ay Lalaganap sa Buong Sansinukob). Alam nating lahat na dinala ng Diyos ang ebanghelyo ng kaharian ng langit nang unang pagkakataong Siya ay nagkatawang-tao, at ang ebanghelyong ito ay lumaganap mula sa Kanluran hanggang sa Silangan. Ngunit hindi natin ni minsan naisip na ang Diyos ay babalik sa laman sa Silangan ng mundo, sa Tsina, dala ang walang hanggang ebanghelyo at isinasagawa ang gawain ng paghatol, pagdadalisay at pagliligtas sa mga tao. Ngayon ang gawain ng Diyos ay lalaganap mula Silangan papuntang Kanluran—”

Nang marinig ko ito, sumabad ako sa pagsasalita ng kapatid at nalilitong nagtanong, “Kapatid, nakatala sa Bibliya na ang Diyos Jehovah ay nagsagawa ng Kanyang gawain sa Israel, at ang Panginoong Jesus naman ng gawain sa Judea. Ang dalawang yugto ng gawain ng Diyos ay parehong nasa Israel, kaya ang pagbabalik ng Panginoon ay dapat nasa Israel din. Paano niyo nasabing sa Tsina ito?” Ngumiti si Kapatid na Hao at sinabing, “Iniisip natin na dahil ang unang dalawang yugto ng gawain ng Diyos ay parehong nasa Israel, tiyak na isasagawa ng Panginoon ang Kanyang gawain sa Israel pagbalik Niya. Ngunit umaayon ba sa katotohanan ang ganitong pag-iisip? Posible bang ang Diyos ay Diyos lamang ng mga taga-Israel? Tingnan natin ano ang sinasabi ng Makapangyarihang Diyos.”

Binuksan ni Kapatid na Xie ang libro ng mga salita ng Diyos at binasa: “Kung dumating ang Tagapagligtas sa mga huling araw at Jesus pa rin ang tawag sa Kanya, at muli Siyang isinilang sa Judea at ginawa Niya ang Kanyang gawain doon, magpapatunay ito na nilikha Ko lamang ang mga tao ng Israel at tinubos lamang ang mga tao ng Israel, at na wala Akong kinalaman sa mga Gentil. Hindi kaya ito salungat sa Aking mga salita na ‘Ako ang Panginoon na lumikha ng mga kalangitan at ng lupa at ng lahat ng bagay’? Nilisan Ko ang Judea at ginagawa Ko ang Aking gawain sa mga Gentil dahil hindi lamang Ako Diyos ng mga tao ng Israel, kundi Diyos ng lahat ng nilalang. Nagpapakita Ako sa mga Gentil sa mga huling araw dahil hindi lamang Ako si Jehova, ang Diyos ng mga tao ng Israel, kundi, bukod diyan, dahil Ako ang Lumikha ng lahat ng hinirang Ko sa mga Gentil. Hindi Ko lamang nilikha ang Israel, Egipto, at Lebanon, kundi lahat ng bansang Gentil na lagpas pa ng Israel. Dahil dito, Ako ang Panginoon ng lahat ng nilalang. Ginamit Ko lamang ang Israel bilang panimulang punto para sa Aking gawain, kinasangkapan ang Judea at Galilea bilang matitibay na tanggulan ng Aking gawain ng pagtubos, at gayon ay ginagamit Ko ang mga bansang Gentil bilang himpilan na kung saan mula roon ay wawakasan Ko ang buong kapanahunan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Nakabalik Na ang Tagapagligtas Sakay ng Isang “Puting Ulap”). “Ipaaalam Ko sa lahat ng tao na hindi lamang Ako Diyos ng mga Israelita, kundi ang Diyos din ng lahat ng bansa ng mga Gentil, kahit na yaong Aking isinumpa. Hahayaan Kong makita ng lahat ng tao na Ako ang Diyos ng buong sangnilikha. Ito ang Aking pinakadakilang gawain, ang layunin ng Aking plano sa paggawa para sa mga huling araw, at ang tanging gawain na tutuparin sa mga huling araw” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Gawain ng Pagpapalaganap ng Ebanghelyo ay ang Gawain Din ng Pagliligtas sa Tao). “Ginabayan Niya ang mga Israelita at isinilang Siya sa Judea, at isinilang din Siya sa isang lupain ng mga Gentil. Hindi ba ginagawa ang lahat ng Kanyang gawain para sa buong sangkatauhan na Kanyang nilikha? Mahal ba Niya ang mga Israelita nang isandaang ulit at kinamumuhian ang mga Gentil nang isanlibong ulit? Hindi ba iyan ang inyong kuru-kuro? Hindi totoo na ang Diyos hindi ninyo naging Diyos kailanman, kundi sa halip ay hindi lamang ninyo Siya kinikilala; hindi totoo na ayaw ng Diyos na maging inyong Diyos, kundi sa halip ay ayaw ninyo sa Kanya. Sino sa mga nilikha ang wala sa mga kamay ng Makapangyarihan sa lahat? Sa paglupig sa inyo ngayon, hindi ba ang layunin ay upang kilalanin ninyo na ang Diyos ay walang iba kundi ang inyong Diyos? Kung iginigiit pa rin ninyo na ang Diyos ay Diyos lamang ng mga Israelita, at iginigiit pa rin ninyo na ang sambahayan ni David sa Israel ang pinanggalingan ng pagsilang ng Diyos, at na walang bansa maliban sa Israel ang karapat-dapat na ‘gumawa’ ng Diyos, lalong hindi kaya ng sinumang pamilyang Gentil na personal na tanggapin ang gawain ni Jehova—kung ganito pa rin ang iniisip mo, hindi ba matigas ang ulo mo? … Hindi ka naniwala sa Diyos sa loob ng napakahabang panahon, subalit napakarami mong kuru-kuro tungkol sa Kanya, hanggang sa hindi ka nangangahas kahit saglit na isipin na mamarapatin ng Diyos ng mga Israelita na biyayaan kayo ng Kanyang presensya. Lalo pang hindi kayo nangangahas na isipin kung paano ninyo makikita ang Diyos na magpakita nang personal, dahil talagang napakarumi ninyo. Ni hindi ninyo naisip kahit kailan kung paano maaaring personal na bumaba ang Diyos sa isang lupain ng mga Gentil. Dapat Siyang bumaba sa Bundok ng Sinai o sa Bundok ng mga Olivo at magpakita sa mga Israelita. Hindi ba kinamumuhian Niya ang lahat ng Gentil (ibig sabihin, ang mga tao sa labas ng Israel)? Paano Siya personal na gagawa sa kanila? Lahat ng ito ay mga kuru-kuro na malalim nang nag-ugat sa inyo sa paglipas ng maraming taon. Ang layunin ng paglupig sa inyo ngayon ay upang putulin ang mga kuru-kuro ninyong ito. Sa gayon ninyo namamasdan ang personal na pagpapakita ng Diyos sa inyo—hindi sa Bundok ng Sinai o sa Bundok ng mga Olivo, kundi sa mga taong hindi pa Niya nagabayan dati” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Paglupig 3). “Kung isinakatuparan ang Kanyang kasalukuyang gawain sa mga Israelita, kapag natapos na ang Kanyang anim-na-libong-taong plano ng pamamahala, maniniwala ang lahat na ang Diyos ay Diyos lamang ng mga Israelita, na ang mga Israelita lamang ang mga taong hinirang ng Diyos, na ang mga Israelita lamang ang karapat-dapat na magmana ng pagpapala at pangako ng Diyos. Isinasakatuparan ng pagkakatawang-tao ng Diyos sa mga huling araw sa bansang Gentil ng bayan ng malaking pulang dragon ang gawaing Diyos ay ang Diyos ng lahat ng nilikha; tinatapos Niya ang kabuuan ng Kanyang gawaing pamamahala, at winawakasan Niya ang pinakamahalagang bahagi ng Kanyang gawain sa bansa ng malaking pulang dragon. Ang buod ng tatlong yugto ng gawain ay ang pagliligtas sa tao—na, pasambahin sa Lumikha ang lahat ng nilikha. Sa gayon, may malaking kahulugan ang bawat yugto ng gawain; walang anumang ginagawa ang Diyos na walang kahulugan o halaga” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Diyos ang Panginoon ng Lahat ng Nilikha).

Pagkatapos ay nagbigay si Kapatid na Hao ng pagbabahagi, at sinabing, “Noon ipinagpasiya natin sa ating mga puso natin na ang Diyos ay Diyos ng mga taga-Israel dahil ang unang dalawang yugto ng gawain ng Diyos ay parehong ginawa sa Israel. Ang Israel ang lugar kung saan ipinanganak ang gawain ng Diyos at ito rin ang lugar kung saan nakabase ang gawain ng Diyos, kaya inisip natin na ang gawain ng Diyos ay maaari lamang sa Israel, na ang ebanghelyo ay maaari lamang magmula sa Israel at tanging ang mga taga-Israel ang piniling tao ng Diyos. Samakatwid, kung isinagawa pa rin ng Diyos ang huling yugto ng Kanyang gawain sa Israel, mas lalo tayong maniniwala na ang Diyos ay maaari lang magsagawa ng Kanyang gawain sa Israel, na tanging ang mga taga-Israel ang Kanyang pinagpala at wala Siyang kinalaman sa mga Gentil. Sa mga huling araw, pinili ng Diyos na isagawa ang Kanyang gawain ng paghatol at pagdadalisay sa mga tao sa isang Gentil na bansa, ang lupa kung saan ang malaking pulang dragon ay nakapulupot—Tsina. Sa ganito, itinaob Niya ang mga pagkaunawa ng lahat ng tao, upang sa gayon aktwal na makita ng mga tao na ang Diyos ay hindi lang Diyos ng mga taga-Israel, kung isang Diyos ng lahat ng mga bansa ng mga Gentil, at Diyos ng lahat ng nilikhang nilalang. Pinagpapala ng Diyos hindi lamang ang mga taga-Israel kundi pinagpala rin Niya ang mga Gentil. Isinasakatuparan nito ang gawain ng ‘Ang Diyos ang Panginoon ng Lahat ng Nilikha.’ Malinaw ang pagpili ng Diyos na isagawa ang Kanyang gawain sa mga huling araw sa Tsina ay makahulugan sa malalim na paraan. Tunay na ang Diyos ay makapangyarihan at marunong.”

Sa pakikinig sa pagbabahagi ng kapatid, napalubog ako sa pagmumuni-muni: “Oo,” naisip ko, “ang Diyos ay ang Panginoon ng lahat ng nilikha. Hindi ba’t ang buong sangkatauhan ay nilikha ng Diyos? Ang Diyos ay nagliligtas hindi lang ng mga taga-Israel, kung nagliligtas din ng mga mamamayan ng Tsina. Hindi ba’t sa pagdating ng Diyos upang magsagawa sa Tsina ngayon ay ipinapakita ang Kanyang pagmamahal sa mga Gentil? Tila hindi ko talaga nauunawaan ang kagustuhan ng Diyos!” Nang maisip ko ito, nakaramdam ako ng kahihiyan. Lumambot ang tono ko at sinabing, “Kapatid, naiintindihan ko ang sinasabi mo. Kung muling nagsagawa ang Diyos ng gawain Niya sa Israel, nililimitahan natin ang Diyos at iniisip na ang Diyos ay Diyos lamang ng mga taga-Israel. Gumagawa ang Diyos sa ganitong paraan ngayon upang sirain ang mga pagkaunawa ng mga tao at ipaunawa sa mga tao na ang Diyos ay ang Panginoon ng lahat ng nilikhang nilalang, na ang Diyos ay maaaring magsagawa ng Kanyang gawain sa Israel at pati rin sa Tsina, at sa gayon, naaayon na hindi natin malimitahan ang gawain ng Diyos. Tila sa paglimita sa gawain ng Diyos batay sa aking mga pagkaunawa at haka-haka, ako’y naging tunay na hangal at mangmang! Gayunpaman, may isa pang bagay na hindi ko nauunawaan. Napakaraming bansa sa mundo, tulad ng mga bansa ng Europa at Hilagang Amerika, kung saan ang Protestanismo at Katolisismo ay mga pambansang relihiyon at kung saan dati pa man ay sinasamba na ang Diyos. Hindi ba’t magiging mas madali para sa Diyos kung dumating Siya’t isinagawa ang Kanyang gawain ng paghatol at pagdalisay sa mga tao sa mga bayan na iyon? Ang Tsina ay isang bayang ateista, puno ng mga taong sumasamba sa mga idolo. Takot na pinag-uusig ng pambansang pamahalaan ang mga nananampalataya sa Diyos, kung kaya’t bakit isasagawa ng Diyos ang Kanyang gawain sa Tsina?”

Ngumiti si Kapatid na Xie at sinabing, “Kapatid, ang tanong mo ay napakahalaga! Bakit pinili ng Diyos na isagawa ang Kanyang gawain ng paghatol at pagdalisay sa Tsina? Tanging sa pag-unawa sa layunin at kahalagahan ng pagsagawa ng Diyos sa Kanyang gawain sa Israel at sa Tsina natin mauunawaan ang aspetong ito ng katotohanan. Tingnan natin ano ang sinasabi ng salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Nakatala sa Lumang Tipan ang mga salita ni Jehova sa mga Israelita at ang Kanyang gawain sa Israel; nakatala sa Bagong Tipan ang gawain ni Jesus sa Judea. Ngunit bakit hindi naglalaman ang Biblia ng anumang mga pangalang Tsino? Sapagkat ang unang dalawang bahagi ng gawain ng Diyos ay isinagawa sa Israel, sapagkat ang mga tao ng Israel ay ang mga taong hinirang—na ang ibig sabihin ay sila ang unang tumanggap sa gawain ni Jehova. Sila ang pinakahindi tiwali sa buong sangkatauhan, at sa simula, gusto nilang tingalain ang Diyos at igalang Siya. Sinunod nila ang mga salita ni Jehova, at lagi silang nagsilbi sa templo, at nagsuot ng mga damit pangsaserdote o mga korona. Sila ang mga pinakaunang tao na sumamba sa Diyos, at ang mga pinakaunang pakay ng Kanyang gawain. Ang mga taong ito ang mga huwaran at modelo para sa buong sangkatauhan. Sila ay mga huwaran at modelo ng kabanalan, ng mga taong matuwid. Ang mga taong katulad nina Job, Abraham, Lot, o Pedro at Timoteo—silang lahat ay mga Israelita, at ang mga pinakabanal sa mga huwaran at modelo. Ang Israel ang pinakaunang bansa sa sangkatauhan na sumamba sa Diyos, at mas maraming matuwid na tao ang nagmula rito kaysa sa saan mang lugar. Gumawa ang Diyos sa kanila upang mapamahalaan Niya nang mas maayos ang sangkatauhan sa lahat ng lugar sa hinaharap. Ang kanilang mga naisakatuparan at ang matuwid na mga gawa nila sa pagsamba kay Jehova ay nakatala, upang sila ay makapagsilbi bilang mga huwaran at modelo sa mga tao sa labas ng Israel sa Kapanahunan ng Biyaya; at itinaguyod ng kanilang mga kilos ang ilang libong taon ng gawain, magpahanggang sa kasalukuyan’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 2). ‘Ang gawain ni Jehova ay ang paglikha sa mundo, iyon ang simula; ang yugto na ito ng gawain ang katapusan ng gawain, at ito ang konklusyon. Sa simula, isinagawa ang gawain ng Diyos sa mga taong hinirang sa Israel, at ito ang simula ng isang bagong panahon sa pinakabanal sa lahat ng lugar. Ang huling yugto ng gawain ay isinasagawa sa pinakamarumi sa lahat ng bansa, upang hatulan ang mundo at wakasan ang kapanahunan. Sa unang yugto, ang gawain ng Diyos ay isinagawa sa pinakamaliwanag na lugar sa lahat, at ang huling yugto ay isinasagawa sa pinakamadilim na lugar sa lahat, at ang kadilimang ito ay itataboy, ang liwanag ay papapasukin, at ang lahat ng tao ay malulupig. Kapag ang mga tao sa pinakamarumi at pinakamadilim sa lahat ng lugar na ito ay nalupig na, at ang buong populasyon ay kinilala nang mayroong Diyos, na Siyang tunay na Diyos, at ang bawat tao ay lubusan nang nakumbinsi, ang katotohanang ito ay gagamitin upang isagawa ang gawain ng paglupig sa buong sansinukob. Ang yugtong ito ng gawain ay mayroong isinasagisag: Kapag natapos na ang gawain sa kapanahunang ito, ang gawain ng anim na libong taon ng pamamahala ay ganap nang magwawakas. Sa oras na ang mga nasa pinakamadilim sa lahat ng lugar ay nalupig na, tiyak na ganoon din ang mangyayari sa iba pang lugar. Kung gayon, tanging ang gawain ng panlulupig sa China ang nagtataglay ng makabuluhang pagsasagisag. Kinakatawan ng China ang lahat ng puwersa ng kadiliman, at ang mga tao sa China ay kumakatawan sa lahat ng sa laman, kay Satanas, at sa laman at dugo. Ang mga Tsino ang pinakaginawang tiwali ng malaking pulang dragon, ang may pinakamasidhing pagsalungat sa Diyos, na ang pagkatao ay pinakamasama at marumi, at kaya sila ang tipikal na halimbawa ng lahat ng tiwaling pagkatao. Hindi ito nangangahulugan na ang ibang mga bansa ay walang mga suliranin ni anuman; ang mga kuru-kuro ng tao ay magkakaparehong lahat, at bagama’t ang mga tao sa mga bansang ito ay maaaring mayroong mahusay na kakayahan, kung hindi nila nakikilala ang Diyos, tiyak na kinakalaban nila Siya. Bakit sinalungat at kinalaban din ng mga Judio ang Diyos? Bakit kinalaban din Siya ng mga Fariseo? Bakit pinagtaksilan ni Judas si Jesus? Sa panahong iyon, marami sa mga disipulo ang hindi nakakilala kay Jesus. Bakit, pagkatapos ipako sa krus si Jesus at muling nabuhay, ay hindi pa rin naniwala sa Kanya ang mga tao? Hindi ba pare-pareho lamang ang pagsuway ng tao? Ang mga tao ng China ay ginawa lamang halimbawa, at kapag sila ay nalupig, sila ay magiging mga modelo at huwaran, at magsisilbing sanggunian para sa iba. Bakit Ko palaging sinasabi na kayo ay mga karagdagan sa Aking plano ng pamamahala? Sa mga tao sa China naipapamalas nang pinakabuong-buo at nabubunyag ang katiwalian, karumihan, ng pagiging hindi matuwid, pagtutol, at pagiging suwail sa lahat ng iba’t ibang mga anyo nito. Sa isang banda, sila ay may mahinang kakayahan, at sa kabilang banda, ang kanilang mga buhay at pag-iisip ay paurong, at ang kanilang mga gawi, kapaligirang panlipunan, pamilya ng kapanganakan—ang lahat ay salat at pinakapaurong. Ang kanilang katayuan ay mababa rin. Ang gawain sa lugar na ito ay may isinasagisag, at matapos maisagawa ang kabuuan ng gawain ng pagsusuri na ito, ang susunod na gawain ng Diyos ay magiging higit na madali. Kung matatapos ang hakbang na ito ng gawain, ang susunod na gawain ay matitiyak. Sa oras na magawa na ang hakbang na ito ng gawain, lubos nang nakamit ang malaking tagumpay, at ang gawain ng paglupig sa buong sansinukob ay ganap nang nagwakas. Sa katunayan, kapag nagtagumpay na ang gawain sa inyo, ito ay magiging katumbas ng tagumpay sa buong sansinukob. Ito ang kahalagahan ng kung bakit pinakikilos Ko kayo bilang modelo at huwaran. Ang pagiging suwail, pagsalungat, karumihan, at pagiging hindi matuwid—ang lahat ay matatagpuan sa mga taong ito, at sa kanila ay kinakatawan ang lahat ng pagkasuwail ng sangkatauhan. Sila ay tunay ngang namumukod-tangi. Kaya nga sila ay itinuturing na pinakamahirap na malupig, at sa oras na sila ay nalupig na, sila ay natural na magiging mga huwaran at modelo para sa iba’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 2).”

Pagkatapos basahin ang mga salita ng Diyos, nagpatuloy si Kapatid na Xie sa kanyang pagbabahagi. “Ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay malinaw na sinasabi sa atin na, sa bawat yugto ng Kanyang gawain, ang uri ng lugar at ang mga bagay ng Kanyang gawain ay lahat pinili ayon sa mga pangangailangan ng Kanyang gawain, at silang lahat ay may malaking kahulugan. Halimbawa, ang unang dalawang yugto ng gawain ng Diyos ay sa Israel nangyari dahil ang mga taga-Israel ang piniling mga tao ng Diyos. Sila ang pinaka-hindi tiwali sa lahat ng sangkatauhan at may mga pusong may takot sa Diyos. Sa pagsagawa ng Kanyang gawain sa gitna nila, naging pinakamadali para sa Diyos na pasambahin sa Kanya ang grupo ng mga huwaran at uliran. Kaya, maaaring mas mabilis at madaling lumaganap ang gawain ng Diyos, at nang sa gayon ay malalaman ng buong sangkatauhan ang pagkakaroon ng Diyos at gawain ng Diyos, at nang sa gayon ay maaaring humarap ang mga tao sa Diyos at tanggapin ang kaligtasan ng Diyos. Samakatwid, pinakamakahulugan para sa Diyos na gawin ang unang dalawang yugto ng Kanyang gawain sa Israel. Sa mga huling araw, isasagawa ng Diyos ang gawain ng paglupig at pagdalisay sa mga tao. Kailangan Niya rin ng mga kinatawan upang unang tumanggap sa paglupig at pagdalisay ng Diyos. Sa lahat ng buong sangkatauhan, ang mga mamamayan ng Tsina ang pinakatiwali at paurong, at ang Tsina ay isang bansa na pinakahindi naniniwala sa Diyos at may pinakamalakas na paglaban sa Diyos. Sa mga huling araw, samakatwid, sa pagsagawa ng Diyos ng mga gawain ng paghatol at paglupig muna sa Tsina, sa pagsagawa Niya ng gawain ng pagkastigo at paghatol sa mga naging higit na tiwali sa lahat, at sa paglupig at pagdalisay ng mga mamamayan ng Tsina na siyang pinakatiwali sa mundo, ang pagiging makapangyarihan ng Diyos, ang kabanalan at katuwiran Niya ay pinakamahusay na naipapakita at si Satanas ay lubos na napapahiya. Kapag ang pinakatiwali ay nasakop ng Diyos, hindi na kailangang sabihin na ang lahat ng sangkatauhan ay masasakop at si Satanas ay matatalo rin nang lubusan. Mula sa mga lugar at bagay ng Kanyang gawain na pinili ng Diyos sa bawat yugto ng Kanyang gawain, at mula sa mga huling resultang makakamit, higit na makikita natin kung paanong ang gawain ng Diyos ay napakatalino at kahanga-hanga!”

Pagkatapos makinig sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos at sa pagbabahagi ng mga kapatid na babae, naunawaan ko: Noon ay isinagawa ng Diyos ang Kanyang gawain sa Israel dahil gusto niyang gumawa ng grupo ng mga huwaran at uliran mula sa pinakahindi tiwali sa lahat ng sangkatauhan at, sa pamamagitan ng kanilang pagpapatotoo at pangangaral ng ebanghelyo ng Diyos, hayaang higit na marami pang tao ang makatanggap ng Kanyang pagligtas. Ang gawain na isinasagawa ng Diyos sa mga huling araw ay gawain ng paglupig at pagdalisay sa tao, at ang Kanyang piniling tao ay ang mga mamamayan ng Tsina, na siyang pinakatiwali at marumi sa buong mundo, at bilang mga nilalayon ng Kanyang gawain, gawin ang mga taong ito na mga huwaran at uliran na nalupig at naligtas. Lalo pa nitong ipinapakita ang pagiging marunong at makapangyarihan ng Diyos. Dati pa’y hindi ko maunawaaan ang kagustuhan ng Diyos at nang basahin ko sa Bibiliya ang Panginoon ay babalik sa pamamagitan ng pagbaba sa Bundok ng mga Olibo sa Israel, tinanggap ko ang literal na kahulugan at inisip ko na ang Diyos ay tiyak na magsasagawa ng Kanyang gawain sa Israel. Hindi ko inasahan na ang Diyos ay dumating na sa Tsina noon pa! Tila ang gawain ng Diyos ay hindi kasinsimple ng akala ng mga tao!

Sa sandaling iyon, nagpatuloy si Kapatid na Xie at sinabing, “Kahit pa saang bansa isagawa ng Diyos ang Kanyang gawain ito ay lahat para sa Kanyang gawain at para higit na mapabuti ang pagligtas sa sangkatauhan, at ang lahat ng ito ay napakamakahulugan. Kung gusto nating hanapin ang pagpapakita ng Diyos ngayon, kailangang isaisantabi muna natin ang ating mga haka-haka at pagkaunawa. Kailangang huwag natin limitahan ang mga yapak ng Diyos hanggang sa loob ng kung anong saklaw, iniisip na ang Diyos ay dapat pumunta dito o doong bansa. Ang Diyos ay Diyos ng buong sangkatauhan. Maaari Siyang malayang pumili ng lugar ng Kanyang gawain ayon sa mga pangangailangan ng Kanyang gawain. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Ang Diyos ay ang Diyos ng buong lahi ng tao. Hindi Niya itinuturing ang Sarili Niya bilang pribadong pag-aari ng anumang bansa o lahi, kundi ginagawa ang Kanyang gawain nang ayon sa Kanyang plano, nang hindi nalilimitahan ng anumang anyo, bansa, o lahi. Marahil hindi mo kailanman naisip ang anyong ito, o marahil pagtanggi ang iyong saloobin sa anyong ito, o marahil ang bansa kung saan inihahayag ng Diyos ang Kanyang Sarili at ang mga tao kung kanino Niya inihahayag ang Kanyang Sarili ay nagkataon lamang na hindi makatarungan kung itrato ng lahat at nagkataon lamang na ang pinakapaurong sa lupa. Nguni’t ang Diyos ay taglay ang Kanyang karunungan. Sa Kanyang dakilang kapangyarihan at sa pamamagitan ng Kanyang katotohanan at Kanyang disposisyon, tunay na nakamit na Niya ang isang grupo ng mga tao na kaisa Niya sa pag-iisip, at ang isang grupo ng mga tao na nais Niyang gawing ganap—isang grupong nalupig Niya, na, dahil natiis na ang lahat ng uri ng mga pagsubok at mga kapighatian at lahat ng uri ng pag-uusig, ay makakasunod sa Kanya hanggang sa katapus-tapusan’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 1: Ang Pagpapakita ng Diyos ay Naghatid ng Isang Bagong Kapanahunan).”

Pagkatapos marinig ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, napaiyak ako sa kagalakan at sinabi ko sa mga kapatid, “Dala ng mga salitang ito ang kapangyarihan at awtoridad ng Diyos at mula ito sa Diyos. Ngayon sa wakas ay nauunawaan ko na: Ang Diyos ay hindi lang Diyos ng mga taga-Israel kundi Diyos din ng mga mamamayan ng Tsina, at, higit pa, Siya ay Diyos ng buong sangkatauhan. Tunay ngang nagbalik na ang Diyos! Nitong mga nakaraang araw, hindi ako makakain o makatulog nang mabuti dahil natatakot akong tahakin ang maling landas! Salamat sa pagbabahagi kasama niyo ngayong araw na ito, nawala ang pabigat sa puso ko. Tunay akong nagpapasalamat sa Diyos na hindi ako sinukuan!” Pagkatapos, binigyan ako ng dalawang kapatid ng kopya ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao, at masaya akong umuwi tangan nang mahigpit ang libro sa aking dalawang kamay. Sa pamamagitan ng pagbabasa sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, naging kumbinsido ako na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Ang ating Panginoong Jesus at talagang nagbalik na!

15. Alam Ko na Ngayon ang Bagong Pangalan ng Diyos

Ni Zhao Xin, Taiwan

Naniniwala ako sa Panginoon at dumadalo sa mga pagtitipon kasama ang mga magulang ko mula pa nung maliit ako, kaya sa Kristiyanong paaralan ako nagkolehiyo. Minsan sa klase namin, sinabi ng pastor, “Nakasulat sa kabanata 13, bersikulo 8 ng Mga Hebreo, ‘Si Jesucristo ay Siya ring kahapon at ngayon, at magpakailanman.’ Ang Panginoong Jesus ang tanging Tagapagligtas. Hindi magbabago ang Kanyang pangalan kailanman. Sa pagtitiwala lamang sa pangalan ng Panginoong Jesus tayo maliligtas….” Nang marinig ko ito, matibay kong pinaniwalaan na maliligtas lamang tayo sa pangalan ng Panginoong Jesus, at hindi natin maitatatwa ang Kanyang pangalan kailanman. Sa labas ng klase, Naging aktibo ako sa fellowship, Bible study at mga gospel group. Dinaluhan ko lahat ng sermon o pagtitipon. Kalaunan natuklasan ko na paulit-ulit lang ang sinasabi ng mga pastor at elder. Walang anumang bago, at hindi nabusog ang aking espiritu. Ilang kapatid ang nanlamig na at huminto sa pagpunta sa mga pagtitipon at kaunting tulong o suporta lang ang natanggap nila. May mga napapaidlip habang nasa pulong at may mga nagbebenta ng insurance o paninda pagkatapos ng pulong. Nang makita ko ang sitwasyong ito sa simbahan, nagalit ako at nadismaya. Naisip ko, “Kung walang hangad na umunlad sa espirituwalidad ang isang Kristiyano at laging materyal na bagay at pera lang ang gusto matatawag pa ba siyang Kristiyano? Nakikita ito ng mga pastor at elder, pero wala silang pakialam. Nakaayon ba iyan sa kalooban ng Panginoon? Ganyan ba ang pagsamba sa Diyos?” Dahil hindi ako espirituwal na nabusog sa mga pagtitipon sa matagal na panahon, nanghina ang aking espiritu. Naging abala rin ako sa trabaho, kaya tuluyan na akong hindi nakadalo. Ikinalungkot ko ito, kaya binasa ko ang Biblia sa bahay at nagdasal sa Panginoon, dahil ramdam ko nawalan na ako ng layunin at pag-asa, naligaw at walang magawa.

Pagkatapos noong Oktubre 2017, Nakilala ko sina Sister Li at Sister Wang mula sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa online. Nakita ko na praktikal at makabuluhan ang pagbabahagi nila ng mga salita ng Panginoon. Matagal na akong naniniwala sa Panginoon at wala pa akong napakinggan na nagbahagi ng Kanyang mga salita nang ganoon kalinaw. Nadama kong ginabayan sila ng Banal na Espiritu. Kaya, madalas ko silang kinausap online.

Medyo nahuli akong maglog-in sa isang pagtitipon, pero pagkalog-in ko, narinig ko agad si Sister Li na nagsasabing, “Ang plano ng pamamahala ng Diyos ay hinati sa tatlong kapanahunan, at gumagawa Siya ng bagong gawain at may bagong pangalan sa bawat kanapahunan. Ginagamit Niya ang Kanyang pangalan para baguhin ang kapanahunan at katawanin ang Kanyang gawain. Sumusulong ang Kanyang gawain at nagbabago ang Kanyang pangalan kasabay ng bagong gawain. Sa Kapanahunan ng Kautusan, Inihayag ng Diyos ang mga batas at kautusan taglay ang pangalang Jehova. Nang tapusin Niya ang Kapanahunan ng Kautusan at gawin ang pagtubos sa Kapanahunan ng Biyaya, hindi na Jehova ang pangalan Niya, kundi Jesus. Ngayon sa mga huling araw, ang gawain ng Diyos ay susulong na muli, at gagawin niya ang gawain ng paghatol simula sa bahay ng Diyos batay sa gawain ng pagtubos ni Jesus. Tinapos Niya ang Kapanahunan ng Biyaya at sinimulan ang Kapanahunan ng Kaharian, at kasamang nabago rito ang Kanyang pangalan. Hindi na Jesus, kundi Makapangyarihang Diyos.” Nang marinig kong sinabi niya na nabago ang pangalan ng Diyos, naisip ko, “Imposible ’yan. Malinaw na sinabi ng Biblia, ‘Si Jesucristo ay Siya ring kahapon at ngayon, at magpakailanman’ (Mga Hebreo 13:8). Ang pangalan ng Panginoong Jesus ay ’di kailanman mababago, pero sinasabi mo na nagbago na ngayon ang pangalan ng Diyos? Kung hindi tayo tumatawag kay Jesus kapag nagdarasal at sa halip ay sa Makapangyarihang Diyos, nakaayon ba iyan sa Biblia?” Ipinaliwanag ito sa akin ni Sister Li sa isang analohiya: “Sister Zhao, kung ikaw ang ginawa ng kumpanya ninyo na head sa pagpaplano sa buong taon, tapos ay ginawa kang manager nang isang taon, at tapos ay ginawa kang director, mababago na ang titulo mo ayon sa mga pangangailangan sa trabaho mo. Kapag nagbago ang trabaho mo, nagbabago rin ang titulo mo. Dati, ang tawag sa iyo ng mga tao ay head of planning o manager. pero ngayon tatawagin ka na nilang director. Maaaring tawagin ka nila sa iba’t ibang titulo, pero mababago ka rin ba? Hindi ba’t ikaw pa rin ikaw? Ganyan ang pagbabago ng Diyos ng pangalan sa bawat kapanahunan, Magkakaiba ang gawain ng Diyos at nagbabago ang Kanyang pangalan, ngunit Siya ay iisang Diyos pa rin”. Nagsimula nang maging malinaw sa akin ang lahat. Pero nung naisip ko ang pagbabago ng pangalan ni Jesus, hindi ko matanggap. Naisip ko, “Wala akong pakialam sa sinasabi n’yo, ang pangalan pa rin ng Panginoong Jesus ang gusto ko. Hindi n’yo ako basta makukumbinsi.” Bin-lock ko online si Sister Li pagkatapos ng pagtitipon.

Pero nung sumunod na gabi. dalawang sister ang pumunta sa akin para iparangaral ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw. Para sa akin, hindi dapat palitan ang pangalan ni Jesus, kaya medyo mabigat ang loob ko sa kanila. ayokong marinig ang anumang sasabihin nila. Nang papaalis na sila, sinabi nila, “Sister, Sabi ng Panginoong, ‘Magsihanap kayo, at kayo’y mangakasusumpong; magsituktok kayo, at kayo’y pagbubuksan’ (Mateo 7:7). Hindi namin alam kung bakit ayaw mo itong tanggapin, pero nasiyasat mo na ba talaga ito?” Pagkaalis nila, hindi pa rin mawala sa isip ko ang sinabi nila. Hindi ako mapakali. Inisip ko ang mga narinig ko sa Ang iglesia ng Makapangyarihang Diyos at kung paano nabusog ang aking espiritu. Alam kong ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos na binasa nila ang katotohanan at ang mga pagbigkas ng Banal na Espiritu. Kung naghahanap ako ng katotohanan bakit ko sila tinatanggihan? Naaalala ko ang ibinahagi ni Sister Li sa isang pagtitipon, “Naririnig ng mga tupa ng Diyos ang Kanyang tinig. Kung gusto nating salubungin ang pagbalik ng Panginoon, dapat matutuhan nating dinggin ang Kanyang tinig. Sinunod ng matatalinong dalaga ang Panginoon dahil natutuhan nilang dinggin ang Kanyang tinig Tulad din ito ni Pedro sa Kapanahunan ng Biyaya. Di ba’t sinunod niya ang Panginoon dahil narinig Niya ang Kanyang tinig at nakilala ang tinig ng Diyos?” Nang matanto ko ito, nagmamadali kong kinuha ang aking Biblia at binuklat sa Aklat ng Pahayag kabanata 3, bersikulo 20–22, kung saan sinasabi, “Narito Ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinuman ay duminig ng Aking tinig at magbukas ng pinto, Ako’y papasok sa kanya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo Ko. … Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia.” Pinagnilayan ko ang dalawang bersikulong ito. Sinabi ng Panginoon na mangungusap ang Banal na Espiritu sa mga huling araw, at dapat tayong makinig sa Kanyang mga salita. Mapalad akong marinig na nagbalik na ang Panginoon, kaya bakit tinutulutan kong pigilin ako ng sarili kong pagkaunawa at magbingi-bingihan sa anumang hindi ko maunawaan? “Kung hindi ko maunawaan ngayon ang pagbabago ng pangalan ng Diyos,” naisip ko, “dapat siyasatin at unawain ko muna ito, bago ako magpasiya kung ano ang gagawin.” Binasa ko ito sa Mateo kabanata 7, bersikulo 7: “Magsihingi kayo, at kayo’y bibigyan; magsihanap kayo, at kayo’y mangakasusumpong; magsituktok kayo, at kayo’y pagbubuksan.” Naisip ko, “Kung talagang nagbalik ang Panginoon at kumakatok sa pintuan ko at hinayaan kong mabulag at mabingi ako ng pagkaunawa ko kaya wala akong makita o marinig at hindi ko binuksan ang pinto, tatalikdan ba ako ng Panginoon?” Hindi ako makatulog nang gabing iyon. Hindi ako mapalagay dahil tinanggihan ko ang ebanghelyo. Ang tanong ko, “Nagkamali ba ako? Ang Makapangyarihang Diyos ba talaga ang nagbalik na Panginoong Jesus?” Habang nasasaisip ito, nagdasal ako sa Panginoon, humiling na gabayan at liwanagin Niya ako.

Pagkatapos, pinuntahan ko ang official website ng Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, na Ebanghelyo ng Pagbaba ng Kaharian. Pagkatapos ay nagbasa ako ng sipi tungkol sa mga pangalan ng Diyos: “Sabi ng ilan, ang pangalan ng Diyos ay hindi nagbabago. Kung gayon, bakit naging Jesus ang pangalan ni Jehova? Ipinropesiya na darating ang Mesiyas, kaya bakit dumating ang isang taong nagngangalang Jesus? Bakit nagbago ang pangalan ng Diyos? Hindi ba matagal nang isinagawa ang gawaing iyon? Maaari bang hindi makagawa ang Diyos ng mas bagong gawain ngayon? Ang gawain ng kahapon ay maaaring baguhin, at ang gawain ni Jesus ay maaaring sumunod mula roon kay Jehova. Kung gayon, hindi ba maaaring sundan ng ibang gawain ang gawain ni Jesus? Kung ang pangalan ni Jehova ay maaaring palitan ng Jesus, hindi ba maaaring palitan din ang pangalan ni Jesus? Walang kakaiba rito; kaya lang napakakitid ng isipan ng mga tao. Ang Diyos ay palaging magiging Diyos. Paano man magbago ang Kanyang gawain, at paano man maaaring magbago ang Kanyang pangalan, hindi magbabago ang Kanyang disposisyon at karunungan kailanman. Kung naniniwala ka na ang Diyos ay maaari lamang tawagin sa pangalang Jesus, napakalimitado ng iyong kaalaman” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Maaaring Tumanggap ng mga Paghahayag ng Diyos ang Taong Nililimitahan ang Diyos sa Kanyang mga Kuru-kuro?). Medyo naantig ako matapos basahin ito. Inisip ko kung paaanong ang pangalan ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan ay Jehova at sa pangalang ito inakay ng Diyos ang mga Israrelita. Gayunman, nang dumating ang Panginoong Jesus para gawin ang Kanyang gawain, hindi ba’t pinalitan ng Jesus ang pangalan ng Diyos mula sa dating Jehova? Ang tanong ko, “Ano ang dahilan nito? Talaga bang may bagong pangalan ang Panginoon sa mga huling araw? Kung ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagpakita na Panginoong Jesus at hindi ko siniyasat o inalam ito, kung nawala ko ang pagkakataong salubungin ang Panginoon, isa akong hangal!” Kaya nagpasiya ako agad na siyasatin ang Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Kinontak ko online si Brother Chen mula sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sa isang pagtitipon, sinabi ko sa kanya na nalilito ako. Sabi ko, “Sabi sa Biblia: ‘Si Jesucristo ay Siya ring kahapon at ngayon, at magpakailanman’ (Mga Hebreo 13:8). Ang pangalan ni Jesus ay di mababago. Kung darating Siya ngayon, tatawagin pa rin Siyang Jesus. Paano magiging Makapangyarihang Diyos ang pangalan niya? Lagi akong nadarasal at tumatawag sa pangalan ng Panginoong Jesus, kaya paano ako magdadasal sa ibang pangalan?” Pagkatapos ay pinadalhan ako ni Brother Chen ng dalawang sipi ng mga salita ng Diyos: “Mayroong mga nagsasabi na ang Diyos ay hindi nagbabago. Ito ay tama, ngunit ito ay tumutukoy sa di-nagbabagong diwa at disposisyon ng Diyos. Ang mga pagbabago sa Kanyang pangalan at gawain ay hindi nagpapatunay na ang Kanyang diwa ay nagbago; sa madaling salita, ang Diyos ay palaging magiging Diyos, at hindi ito kailanman magbabago. Kung sinasabi mo na hindi nagbabago ang gawain ng Diyos, matatapos ba Niya ang Kanyang anim na libong taong plano ng pamamahala? Ang alam mo lamang ay hindi nagbabago ang Diyos magpakailanman, ngunit alam mo ba na ang Diyos ay palaging bago at hindi kailanman luma? Kung hindi nagbabago ang gawain ng Diyos, magagawa ba Niyang akayin ang sangkatauhan hanggang sa kasalukuyang panahon? Kung hindi nagbabago ang Diyos, bakit nagawa na Niya ang gawain sa dalawang kapanahunan? … At dahil dito, ang mga salitang ‘Ang Diyos ay palaging bago at hindi kailanman luma’ ay tumutukoy sa Kanyang gawain, at ang mga salitang ‘Ang Diyos ay hindi nagbabago’ ay tungkol sa likas na kung ano ang mayroon ang Diyos at kung ano Siya. Anupaman, hindi mo maaaring ibatay ang anim na libong taong gawain sa iisang punto, o limitahan ito gamit ang mga patay na salita. Ganito ang kahangalan ng tao. Ang Diyos ay hindi kasingpayak ng ipinapalagay ng mga tao, at ang Kanyang gawain ay hindi magtatagal sa isang kapanahunan lamang. Ang pangalang Jehova, halimbawa, ay hindi maaaring laging kumatawan sa pangalan ng Diyos; maaari ding gawin ng Diyos ang Kanyang gawain sa pangalan na Jesus. Isa itong tanda na ang gawain ng Diyos ay laging kumikilos nang pasulong” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 3).

Matapos magbasa, ibinahagi ito ni Brother Chen: “Ang mga salitang ‘ang Diyos ay hindi mababago’ ay tumutukoy sa disposisyon at diwa ng Diyos. Hindi ibig sabihin niyan hindi na mababago ang pangalan ng Diyos kailanman. Ang Diyos ay laging bago at hindi naluluma, Ang Kanyang gawain ay laging sumusulong, at ang Kanyang pangalan ay kasabay na nagbabago ng Kanyang gawain. Ngunit mabago man ang pangalan ng Diyos. Hindi kailanman mababago ang Kanyang disposisyon at Ang Diyos ay Diyos magpakailanman, at ito ang hindi magbabago. Kung hindi natin nauunawaan ang tinutukoy ng ‘di-mababago ang Diyos’, o nauunawaan na ang gawain ng Diyos ay palaging bago at hindi kailanman naluluma, nililimitahan natin ang gawain ng Diyos ayon sa ating pagkaunawa at nilalabanan at hinuhusgahan pa ang Diyos. Ang mga Fariseo ay kumapit sa Banal na Kasulatan, at naghintay sa Mesias, Ngunit nang dumating ang Panginoon, ang pangalan Niya ay hindi Mesias, kundi Jesus, kaya kanilang itinatwa at kinundena Siya. Bagama’t alam Nila ang Kanyang mga salita at gawain at may awtoridad at kapangyarihan, hindi nila siniyasat ito, kundi sinalungat at kinundena pa. Sa huli, nakipagsabwatan sila sa mga taga Roma para maipako si Jesus sa krus, at gumawa ng kahila-hilakbot na kasamaan. Kung kakapit tayo sa Bilia ngayon, at maniniwalang hindi mababago ang pangalan ni Jesus at na Siya lamang ang Tagapagligtas, at itatatwa at kukundenahin ang gawain ng Makapangyarihang sag Diyos, Di ba’t para na rin tayong mga fariseo niyan? Malamang na labanan natin ang Diyos at magkasala sa Kanyang disposisyon.”

Naunawaan ko na kapag sinabi sa Biblia, “Si Jesucristo ay Siya ring kahapon at ngayon, at magpakailanman.” tinutukoy lamang nito ang disposisyon at diwa ng Diyos, at hindi nangangahulugang hindi na magbabago ang pangalan ng Diyos kailanpaman. Nakita ko na ang mga sermon ng pastor ay batay sa kanilang sariling pagkaunawa at imahinasyon, at hindi rin talaga nila nauunawaan ang Biblia.

Pagkatapos ay binasa sa akin ni Brother Chen ang dalawang sipi mula sa mga salita ng Diyos: “Sa bawat kapanahunan, gumagawa ang Diyos ng bagong gawain at Siya ay tinatawag sa bagong pangalan; paano Niya gagawin ang parehong gawain sa magkaibang kapanahunan? Paano Siya mananatili sa dati? Ang pangalan na Jesus ay ginamit para sa gawain ng pagtubos, kaya tatawagin pa rin ba Siya sa parehong pangalan pagbalik Niya sa mga huling araw? Gagawin pa rin ba Niya ang gawain ng pagtubos? Bakit iisa lamang si Jehova at si Jesus, subalit Sila ay tinatawag sa magkaibang pangalan sa magkaibang kapanahunan? Hindi ba’t ito ay sa kadahilanang magkaiba ang mga kapanahunan ng Kanilang gawain? Maaari bang kumatawan sa Diyos, sa Kanyang kabuuan, ang iisang pangalan lamang? Dahil dito, nararapat na tawagin ang Diyos sa ibang pangalan sa ibang kapanahunan, at nararapat Niyang gamitin ang pangalang ito upang baguhin ang kapanahunan at katawanin ang kapanahunan. Dahil walang anumang pangalan ang maaaring ganap na kumatawan sa Diyos Mismo, at ang bawat pangalan ay maaari lamang kumatawan sa pansamantalang aspeto ng disposisyon ng Diyos sa isang tiyak na kapanahunan; ang kailangan lang nitong gawin ay kumatawan sa Kanyang gawain. Samakatuwid, maaaring mamili ang Diyos ng anumang pangalan na angkop sa Kanyang disposisyon upang kumatawan sa buong kapanahunan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 3). “‘Jehova’ ang pangalang ginamit Ko noong panahon ng Aking gawain sa Israel, at ang ibig sabihin nito ay ang Diyos ng mga Israelita (mga taong hinirang ng Diyos) na maaaring maawa sa tao, sumpain ang tao, at gabayan ang buhay ng tao; ang Diyos na nagtataglay ng dakilang kapangyarihan at puspos ng karunungan. Si ‘Jesus’ ay si Emmanuel, na ang ibig sabihin ay ang handog dahil sa kasalanan na puspos ng pagmamahal, puspos ng habag, at tumutubos sa tao. Ginawa Niya ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya, at kumakatawan Siya sa Kapanahunan ng Biyaya, at maaari lamang Niyang katawanin ang isang bahagi ng gawain ng plano ng pamamahala. … Ang pangalan ni Jesus ay umiral upang tulutan ang mga tao sa Kapanahunan ng Biyaya na muling maisilang at maligtas, at isang partikular na pangalan para sa pagtubos sa buong sangkatauhan. Sa gayon, ang pangalang Jesus ay kumakatawan sa gawain ng pagtubos, at ipinahihiwatig ang Kapanahunan ng Biyaya. Ang pangalang Jehova ay isang partikular na pangalan para sa mga tao ng Israel na namuhay sa ilalim ng kautusan. Sa bawat kapanahunan at bawat yugto ng gawain, ang Aking pangalan ay hindi walang batayan, kundi may kinakatawang kabuluhan: Bawat pangalan ay kumakatawan sa isang kapanahunan. Ang ‘Jehova’ ay kumakatawan sa Kapanahunan ng Kautusan at ito ang pamimitagan na ipinantawag ng mga tao ng Israel sa Diyos na kanilang sinamba. Ang ‘Jesus’ ay kumakatawan sa Kapanahunan ng Biyaya, at ito ang pangalan ng Diyos ng lahat ng tinubos noong Kapanahunan ng Biyaya. Kung nananabik pa rin ang tao sa pagdating ni Jesus na Tagapagligtas sa mga huling araw, at inaasahan pa rin na darating Siya sa imaheng Kanyang tinaglay sa Judea, tumigil na sana ang buong anim-na-libong-taong plano ng pamamahala sa Kapanahunan ng Pagtubos, at hindi na susulong pa. Ang mga huling araw, bukod diyan, ay hindi sana darating, at hindi sana nawakasan ang kapanahunan kailanman. Iyon ay dahil si Jesus na Tagapagligtas ay para lamang sa pagtubos at pagliligtas sa sangkatauhan. Ginamit Ko ang pangalang Jesus para lamang sa kapakanan ng lahat ng makasalanan sa Kapanahunan ng Biyaya, at hindi ito ang pangalang gagamitin Ko upang wakasan ang buong sangkatauhan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Nakabalik Na ang Tagapagligtas Sakay ng Isang “Puting Ulap”).

Pagkatapos ay ibinahagi ito ni Brother Chen: “Ang plano ng pamamahala ng Diyos ay nahahati sa tatlong kapanahunan. Ginagawa Niya ang isang yugto ng gawain at inihahayag ang isang bahagi ng Kanyang disposisyon sa bawat panahon. Ang pangalan na ginagamit Niya sa bawat kapanahunan ay kumakatawan sa Kanyang gawain at disposisyon sa kapanahunang iyan, ngunit hindi nito maikakatawan ang kabuuan ng Diyos. Sa Kapanahunan ng Kautusan, ang pangalan ng Diyos ay Jehova. Kinatawan ng pangalang ito ang gawain ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan gayundin ang maringal, puno ng galit, maawain at mga mapanumpang aspeto ng Kanyang disposisyon. Ginamit ng Diyos ang pangalang Jehova upang ipahayag ang mga batas at kautusan at gabayan ang buhay ng mga tao sa mundo. Disiplinado ang mga tao at alam ng lahat kung paano sambahin ang Diyos. Ngunit sa katapusan ng kapanahunang iyan, ang mga tao ay lalo pang ginawang tiwali ni Satanas, at hindi na makasunod sa mga batas at kautusan. Lahat ay nanganib na maparusahan at mapatay. Upang iligtas ang tao mula sa mga batas, ang Diyos ay naging laman at ginawa ang gawain ng pagtubos sa pangalang Jesus, na nagpasimula sa Kapanahunan ng Biyaya at nagtapos sa Kapanahunan ng Kautusan. Ibinigay ng Panginoong Jesus ang pagkakataong magsisi, nagpagaling ng mga maysakit at nagtaboy ng mga demonyo, at nagpatawad ng mga kasalanan. Inihayag din Niya ang maawain at mapagmahal na disposisyon ng Diyos, at sa huli Siya ay ipinako sa Krus at ang gawaing tubusin ang sangkatauhan ay natapos na. Lahat ng tumatanggap kay Jesus bilang kanilang Tagapagligtas, na nagdarasal sa Kanyang pangalan, at nagtatapat at nagsisisi, ay mapapatawad sa kanilang mga kasalanan at matatamo ang kapayapaan at galak na ipinagkaloob ng Panginoon. Dahil ginawa ni Jesus ang gawain ng pagtubos, hindi ang paghatol at paglinis sa sangkatauhan sa mga huling araw, at kahit napatawad tayo sa ating mga kasalanan dahil sa ating pananampalataya, nananatili pa rin tayong makasalanan. Paulit-ulit pa rin tayong nagkakasala at nagtatapat. Nagsisinungaling at nanlilinlang pa rin tayo Hangad natin ay materyal na bagay, tayo’y mainggitin at magagalitin, at iba pa., Bihag na tayo ng kasalanan, at hindi makatakas. Kaya, upang maligtas tayo mula sa mga gapos ng kasalanan at malinis tayo at maging marapat na makapasok sa Kanyang kaharian Ang Diyos ay muling naging laman sa mga huling araw upang humatol at maglinis. Pinasimulan Niya ang Kapanahunan ng Kaharian at tinapos ang Kapanahunan ng Biyaya, at ang Kanyang bagong pangalan ay Makapangyarihang Diyos. Katuparan ito ng mga propesiya sa Pahayag: ‘Ako ang Alpha at ang Omega, sabi ng Panginoong Diyos, ngayon at nang nakaraan at sa darating, ang Makapangyarihan sa lahat’ (Pahayag 1:8). ‘Ang magtagumpay, ay gagawin Kong haligi sa templo ng Aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa doon: at isusulat Ko sa kanya ang pangalan ng Aking Diyos, at ang pangalan ng bayan ng Aking Diyos, ang bagong Jerusalem, na mananaog buhat sa langit mula sa Aking Diyos, at ang Aking sariling bagong pangalan’ (Pahayag 3:12).”

Namulat ako at nakitang binabago ng Panginoon ang Kanyang pangalan sa mga huling araw! Kung nabasa ko na ito noon, bakit hindi ko naunawaan? Malinaw na ipinropesiya nito na magkakaroon ng bagong pangalan ang Panginoon—Ang Makapangyarihan—kapag dumating Siyang muli sa mga huling araw. Pero ang alam ko noon pa man na “Si Jesucristo ay Siya ring kahapon at ngayon, at magpakailanman” (Mga Hebreo 13:8), at naniwala ako na hindi magbabago ang pangalan ni Jesus. Tinanggihan at sinalungat ko ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Napakamangmang ko! Alam ko na ngayon na binabago ng Diyos ang Kanyang pangalan sa tuwing magsisimula Siya ng bagong gawain at ginagamit Niya ito upang baguhin ang kapanahunan at katawanin ang Kanyang gawain at disposisyon sa kapanahunang iyon. Natanto ko na mahalaga ang pangalang taglay ng Diyos sa bawat kapanahunan. Kung nanatili ang pagkaunawa ko na hindi mababago ang pangalan ng Diyos at darating bilang si Jesus sa mga huling araw, paano susulong ang gawain ng Diyos? Mananatili na lang itong Kapanahunan ng Biyaya, di ba? Nang matanto ko ito, Wala na akong pagdududa sa bagong pangalan ng Diyos sa mga huling araw—Makapangyarihang Diyos.

Pagkatapos ay binasa sa akin ni Brother Chen ang mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Minsan na Akong nakilala bilang Jehova. Tinawag din Akong ang Mesiyas, at tinawag Akong minsan ng mga tao na Jesus na Tagapagligtas nang may pagmamahal at paggalang. Gayunman, ngayon ay hindi na Ako ang Jehova o Jesus na nakilala ng mga tao noong araw; Ako ang Diyos na bumalik na sa mga huling araw, ang Diyos na magbibigay-wakas sa kapanahunan. Ako ang Diyos Mismo na nagbabangon mula sa dulo ng daigdig, puno ng Aking buong disposisyon, at puspos ng awtoridad, karangalan, at kaluwalhatian. Hindi nakipag-ugnayan sa Akin ang mga tao kailanman, hindi Ako nakilala kailanman, at palagi nang walang-alam tungkol sa Aking disposisyon. Mula sa paglikha ng mundo hanggang ngayon, wala ni isa mang tao na nakakita sa Akin. Ito ang Diyos na nagpapakita sa tao sa mga huling araw ngunit nakatago sa tao. Nananahan Siya sa piling ng tao, tunay at totoo, tulad ng nagniningas na araw at naglalagablab na apoy, puspos ng kapangyarihan at nag-uumapaw sa awtoridad. Wala ni isa mang tao o bagay na hindi hahatulan ng Aking mga salita, at wala ni isa mang tao o bagay na hindi padadalisayin sa pamamagitan ng pagliliyab ng apoy. Sa huli, lahat ng bansa ay pagpapalain dahil sa Aking mga salita, at dudurugin din nang pira-piraso dahil sa Aking mga salita. Sa ganitong paraan, makikita ng lahat ng tao sa mga huling araw na Ako ang Tagapagligtas na nagbalik, at na Ako ang Makapangyarihang Diyos na lumulupig sa buong sangkatauhan. At makikita ng lahat na minsan na Akong naging handog dahil sa kasalanan para sa tao, ngunit na sa mga huling araw ay nagiging mga ningas din Ako ng araw na tumutupok sa lahat ng bagay, gayundin ang Araw ng katuwiran na nagbubunyag sa lahat ng bagay. Ito ang Aking gawain sa mga huling araw. Ginamit Ko ang pangalang ito at taglay Ko ang disposisyong ito upang makita ng lahat ng tao na Ako ay isang matuwid na Diyos, ang nagliliyab na araw, ang nagniningas na apoy, at upang lahat ay sambahin Ako, ang iisang tunay na Diyos, at upang makita nila ang Aking tunay na mukha: Hindi lamang Ako ang Diyos ng mga Israelita, at hindi lamang Ako ang Manunubos; Ako ang Diyos ng lahat ng nilalang sa buong kalangitan at sa lupa at sa karagatan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Nakabalik Na ang Tagapagligtas Sakay ng Isang “Puting Ulap”).

Pagkatapos ay ibinahagi ito ni Brother Chen: “Sa mga huling araw, pinasimulan ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng paghatol sa Kapanahunan ng Kaharian at inihahayag ang lahat ng katotohanang kailangan para malinis at maligtas ang sangkatauhan. Inihahayag Niya ang mga misteryo ng pamamahala ng Diyos upang iligtas ang tao, at ang pagtiwali ni Satanas sa sangkatauhan at ang ugat ng pagkakasala at pagsalungat ng tao laban sa Diyos. Hinahatulan Niya ang pagiging suwail at masama ng sangkatauhan, at ipinapakita ng Kanyang mga salita kung paano mababago ng tao ang kanilang disposisyon. Lahat ng tumatanggap sa pangalan ng Makapangyarihang Diyos at sumasailalim sa paghatol, pagkastigo, pagsubok, at pagdalisay ng mga salita Niya, yaong iwinaksi ang kasalanan at nalinis, ay makakaligtas sa mga kalamidad. Aakayayin sila ng Diyos sa Kanyang kaharian upang matamasa nila ang Kanyang mga pagpapala at pangako. Yaong masasama, anticristo at di-nananmpalataya na tumatanggi sa gawain ng Makapangyarihang Diyos, at nilalabanan, kinukundena, nilalapastangan, at sinisiraang-puri Siya ay mananangis at magngangalit ang mga ngipin sa malalaking kalamidad, at lilipulin ng Diyos. Tinaglay ng Diyos ang pangalang Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw upang magpakita sa tao na taglay ang Kanyang matuwid na disposisyon na hindi nangungunsinti ng kasalanan upang linisin at iligtas ang tao, at alisin sa atin ang ating tiwaling disposisyon at akayin tayo sa kaharian ng Diyos. Pinagbubukod-bukod din ng Diyos ang bawat isa ayon sa kanilang uri at winawakasan ang masamang kapanahunang ito, at kinukumpleto ang Kanyang 6,000-taong pamamahala at pagliligtas sa tao. Ito’y upang ipakita rin sa lahat na Hindi lang gumagawa ang Diyos ng panuntunan, kundi nangungusap at kumikilos din Siya upang gabayan ang tao. Maaari Siyang ihandog dahil sa kasalanan ng tao, at Kanyang malilinis at mapapasakdal sila. Ang Diyos ang Una at ang Huli. Walang makauunawa ng Kanyang kahanga-gawang mga gawa, pagiging makapangyarihan o karununungan. Ito ang kahalagahan ng pagtataglay Niya ng pangalang Makapangyarihang Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian. Lahat ng tumatanggap ng gawain ng Diyos, nagdarasal sa pangalan Niya at nagbabasa ng Kanyang mga salita ay magtatamo ng gawain ng Banal na Espiritu at ang panustos ng tubig na buhay. Subalit ang kapanglawan sa mga iglesia ng Kapanahunan ng Biyaya ay hindi pa nangyari noon. Nanlamig ang mga mananampalataya, walang masabi ang mga mangangaral, at walang naaantig sa panalangin Dumarami ang naaakit sa mga materyal na bagay. Hindi nila sinundan ang mga yapak ng Cordero, hindi nila tinanggap ang paghatol ng Makapangyarihang Diyos, kaya hindi nila matatamo ang panustos ng tubig na buhay. Sa kadiliman sila masasadlak at walang matatakbuhan.”

Ipinakita sa akin ng ibinahagi ni Brother Chen na ang Makapangyarihang Diyos, si Jehova, at si Jesus ay iisang Diyos. Iba-iba ang pangalan ng Diyos para sa gawain sa iba’t ibang kapanahunan, Paano man nabago ang Kanyang pangalan, hindi nagbabago ang kanyang pagkakilalanlan at diwa. Ang Diyos ay Diyos. Ang pangalan ng Diyos sa bawat kapanahunan ay mahalaga. Ang pagtataglay ng Diyos ng pangalang Makapangyarihang Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian at paghatol simula sa bahay ng Diyos ay mahalaga para maging malaya tayo sa kasalanan at maligtas ng Diyos! Naisip ko kung bakit ’di nabusog ang aking espiritu sa mga pagtitipon at sermon nang maraming taon. Nanghina ang pananampalataya ng mga kapatid, at walang masabi ang mga mangangaral. Iyon ay dahil lumayo na ang Banal na Espiritu. Hindi tayo sumusunod sa mga yapak ng Cordero, di napalakas ng mga salita ng Diyos ngayon, kaya sa kadiliman tayo nasadlak. Nang sandaling iyon, natiyak ko na ang Makapangyarihang Diyos ay ang panginoong Jesus na nagbalik at tinanggap ko na ang Makapangyarihang Diyos. Mula noon, nagdasal na ako sa pangalan ng Makapangyarihang Diyos at binasa ang Kanyang mga salita araw-araw. Ako’y nadiligan ng Kanyang tubig na buhay at nagpakabusog sa piging ng Cordero. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

16. Ang Salita ng Diyos ang Aking Lakas

Ni Jingnian, Canada

Bata pa ako ay sinundan ko na ang pananalig ng pamilya ko sa Panginoon, na madalas na nagbabasa ng Biblia at dumadalo sa mga samba. Ibinahagi ko ang ebanghelyo ng Panginoong Jesus sa biyenan kong babae nang makapag-asawa ako, at mula noon ay hindi na siya nagwala sa galit kapag may nangyari o kumilos dahil lamang sa gusto niya tulad noong araw. Nagsimulang gumanda ang mga relasyon sa aming pamilya sa pangkalahatan. Nang makita ang mga pagbabago sa kanyang ina, nagsimula ring manalig sa Panginoon ang asawa ko noong 2015, at sumama sa akin na magsimba linggu-linggo. Naging payapa ang pamilya ko matapos tanggapin ang ebanghelyo ng Panginoon, at nang makita ko ito nalaman ko na ito ang biyaya ng Panginoon—taos-puso kong pinasalamatan ang Panginoon.

Habang nasa trabaho isang araw noong Pebrero 2017, nakita ako ng isang babaeng kostumer at tuwang-tuwa siya. Hinila niya ako sa tabi at sinabi, “Kamukhang-kamukha ka ng isang kaibigan ko. Puwede ba kitang ipakilala sa kanya? Kadarating lang niya sa Canada at halos walang kakilala, gusto mo ba siyang makilala at makasama kung may oras ka?” Talagang nagulat akong marinig ito at naisip ko: Puwede kayang mangyari ang ganito? Talaga kayang kamukhang-kamukha ako ng kaibigan niya? Pero natanto ko na nasa kaibuturan ng lahat ng bagay ang mabuting kalooban ng Panginoon, at na ang mapagmahal na pagtulong sa iba ay isa rin sa mga turo ng Panginoon, kaya pumayag ako sa hiling niya. Ilang araw pagkaraan, nakilala ko ang kaibigan niyang si Xiao Han, na talaga ngang kamukhang-kamukha ko; tinanong kami ng mga taong nakakita sa amin kung kambal kami. Hindi ko alam kung dahil iyon sa magkamukhang-magkamukha kami o dahil ang mga plano ng Panginoon ang nasa likod ng mga bagay-bagay, pero nang makita ko siya, agad akong napalapit sa kanya. Ilang beses lang kami nagkita at naging parang magkapatid kami na kayang pag-usapan ang kahit ano. Ang higit na nakagulat sa akin ay na sa pamamagitan ni Xiao Han, narinig ko ang ebanghelyo ng nagbalik na Panginoong Jesus sa mga huling araw.

Isang araw, isinama ako ni Xiao Han sa bahay ng tita niya, kung saan nagbahagi sa amin ang tita niya tungkol sa ebanghelyo ng kaharian ng Diyos. Ipinabasa niya sa amin ang mga salitang binigkas ng Diyos sa mga huling araw, at nagbahagi sa amin tungkol sa kalooban ng Diyos sa paglikha kina Adan at Eva, sa mga ideya at intensyon ng Diyos nang utusan Niya si Noe na bumuo ng arka, kung paano nasaktan ang puso ng Diyos nang puksain Niya ang mga tao noong panahon ni Noe, at iba pa. Sinabi niya na ang mga hiwagang ito ay inihayag na lahat sa mga salita ng Diyos sa mga huling araw, kung hindi ay hindi ito mauunawaan ninuman. Naniwala ako sa kanya, dahil Diyos lamang Mismo ang makapagpapaliwanag sa mga ideya sa likod ng lahat ng Kanyang ginagawa. Kung hindi naparito nang personal ang Diyos para magsalita at gumawa, sino pa ang lubos na makapagpapaliwanag ng mga ideya at intensyon ng Diyos? Labis akong naakit sa mga salita ng Diyos, at nagpasiya akong siyasating mabuti ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Habang sinisiyasat ko iyon, marami akong itinanong na hindi ko naunawaan kailanman kapag nagbabasa ako ng Biblia, at sinagot ng tita ni Xiao Han ang mga iyon batay sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos—napakadetalyado ng mga sagot, at malinaw at madali kong naunawaan ang mga iyon. Nang lalo ko pang basahin ang mga salita ng Diyos, unti-unting nalutas ang pagkalito sa puso ko, at naunawaan ko na sa mga huling araw, ginagawa ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng paghatol sa pamamagitan ng Kanyang mga salita, na tinutupad ang propesiya sa Biblia na “Pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos” (1 Pedro 4:17). Ang yugtong ito ng gawain ng Diyos ay isang pagpapatindi at pagpapalalim ng gawain ng Panginoong Jesus, at ito ang huling yugto ng gawain ng Diyos sa mga huling araw upang dalisayin at iligtas ang sangkatauhan. Matapos magsiyasat nang ilang panahon, natiyak ko na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus; masaya kong tinanggap ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at nagsimula akong dumalo sa mga miting kasama ang aking mga kapatid.

Isang umaga makalipas ang mahigit tatlong buwan, tinitipon ko ang iba pang mga sister tulad ng dati, nang biglang tumunog ang cell phone ko. Tiningnan ko iyon at nakita ko ang isang notification na may nagtatangkang tumuklas sa kinaroroonan ko gamit ang iPhone ko. Gulat na gulat ako at hindi ko alam ang nangyayari, ngunit pagkatapos niyon, agad akong pinadalhan ng WeChat message ng asawa ko na nagtatanong, “Nasaan ka?” Tiningnan ko ang mensahe at medyo nag-atubili ako; naalala ko na, nang makabalik ako mula sa isang samba sa iglesia mahigit isang buwan na ang nakararaan, sinabi sa akin ng asawa ko na maraming negatibong bagay na sinabi ang pastor tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at binalaan ang mga mananampalataya na mag-ingat at huwag kumontak sa mga tao mula sa Kidlat ng Silanganan. Noong panahong iyon, natakot akong baka iligaw ng landas ng pastor at elder ang asawa ko, at kontrahin niya ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos dahil sa mga tsismis nila. Gusto kong maghintay na maibahagi ko sa kanya ang ebanghelyo hanggang sa mas naunawaan ko ang mas marami pang katotohanan at malinaw akong makapagpatotoo tungkol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, kaya hindi ako nangahas kailanman na sabihin sa kanya ang tungkol sa mga pakikitipon ko sa mga sister ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nasasaisip iyan, sumagot ako sa kanya, “Papasok ako sa trabaho.” Ngunit nang isipin ko itong muli, nadama ko na may mali, “Hindi naman niya ako pinadadalhan ng mga mensahe sa oras na ito. Bakit bigla niya akong tinanong kung nasaan ako ngayon? Ano ang nangyayari?”

Pagdating ko sa bahay mula sa trabaho noong gabing iyon, nakita kong nakaupo ang asawa ko sa kama at nakatingin nang matalim. Nakita niya ang aklat ng mga salita ng Diyos na naitago ko sa bahay, at inilatag niya iyon sa mesa. Natigilan talaga ako nang makita ko iyon, ngunit bago pa ako nakapag-isip, tinanong ako ng asawa ko, “Kailan ka nagsimulang maniwala sa Makapangyarihang Diyos? Maraming negatibong nakasulat online tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, hindi mo ba alam iyan? Nagsinungaling ka sa akin ngayon. Hindi ka papasok sa trabaho kaninang umaga. Nasaan ka?” Medyo nangingitngit na sumagot ako, “Kaya pala nagsimulang tumunog ang cell phone ngayon ikaw pala ang naghahanap sa akin!” Sabi niya, “Noong oras ng pahinga namin sa trabaho kaninang umaga gusto kong malaman kung nasaan ka, kaya tiningnan ko ang kinaroroonan mo at natuklasan ko na wala ka sa sinabi mong kinaroroonan mo.” Lumambot ang tono niya at nagpatuloy siya, “Sabi ng gobyernong Chinese online, ang mga hangganan sa pagitan ng kalalakihan at kababaihan ay hindi malinaw na pinanatili ng mga mananampalataya sa Makapangyarihang Diyos, at mayroon ding lahat ng klase ng iba pang negatibong bagay. Puwede bang huwag mo na silang kontakin? Mas makakabuti kung pumunta ka na lang sa mga samba ng iglesia—puwede kitang samahan linggu-linggo. Bakit ka nakikipag-ugnayan sa kanila?” Matapos sabihin ito nag-online siya at natagpuan ang maraming negatibong impormasyon tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos para ipabasa sa akin. Matapos basahin ang mga walang-batayang tsismis na ito, pagalit kong sinabi, “Ni hindi man lang nagkaroon ang mga taong ito ng anumang pakikipag-ugnayan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Bakit sila nagbububusa tungkol doon? Walang-walang batayan ito, tsismis lang ito. Mga kasinungalingan at tsismis ang mga ito at mahirap paniwalaan! Nitong huling ilang buwan, nakasama ko ang mga miyembro ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at ang nakita ko ay na simple at disente ang kanilang pananamit, at marangal silang magsalita at kumilos. May tiyak na mga hangganan sa pagitan ng mga kapatid at may mga prinsipyo sa kanilang pakikisalamuha. Hindi sila katulad ng ikinakalat na mga tsismis ng gobyernong CCP at ng mga pastor at elder. Malinaw na nakasaad sa isa sa mga atas administratibo ng Kapanahunan ng Kaharian na, ‘Ang tao ay may tiwaling disposisyon at, bukod pa rito, siya ay nagtataglay ng damdamin. Dahil dito, talagang ipinagbabawal sa dalawang kasaping magkaiba ang kasarian na magsama sa gawain nang walang kasama habang naglilingkod sa Diyos. Sinumang matuklasan na gumagawa nito ay ititiwalag, nang walang pagtatangi’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Sampung Atas Administratibo na Dapat Sundin ng Hinirang na Bayan ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian). Ang Diyos ay banal at matuwid, at walang ibang kinamumuhian kundi ang mahalay na pag-uugali. Kaya, nagpalabas ng mahigpit na mga atas administratibo ang Diyos para sa mga taong Kanyang hinirang, at sinumang lumalabag sa mga ito ay patatalsikin sa iglesia. Ang mga miyembro ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay mahigpit na sumusunod sa mga atas administratibo ng Diyos, at walang nangangahas na labagin ang mga ito. Personal ko itong nakita at naranasan. Ang tsismis na ikinalat ng gobyernong CCP at ng mga pastor at elder na hindi malinaw ang mga hangganan sa pagitan ng kalalakihan at kababaihan ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay walang iba kundi mga kasinungalingan at paninirang-puri!” Ngunit anuman ang sinabi ko, talagang ayaw makinig ng asawa ko, at iginiit niya na huwag na akong dumalo pa sa mga pagtitipon na kasama ang mga kapatid. Nakikita kung gaano siya kahigpit, nagsimula akong makadama ng kaunting pagkanegatibo, dahil ang tanging taong malapit sa akin sa ibang bansang ito ay ang asawa ko at ayaw ko siyang kalabanin. Bukod pa riyan, natakot ako na baka magsumbong siya sa pamilya ko sa China at sa pastor, na maghahatid lang sa akin ng dagdag na problema. Kaya, nang igiit niya na huwag akong dumalo sa mga pagtitipon, pumayag ako, ngunit sabi ko, gusto kong patuloy na basahin ang mga salita nag Diyos sa bahay; pumayag siya. Kaya nga, sandaling humupa ang bagyo.

Mula nang basahin kong mag-isa sa bahay ang mga salita ng Diyos, maraming bagay akong hindi naunawaan. Kaya, ginamit ko ang mobile phone ko para kontakin ang isang sister habang nasa trabaho ang asawa ko, na nagtulot sa akin na patuloy na makitipon sa mga sister. Nang ikuwento ko sa aking mga sister na pinatigil na ako ng asawa ko sa pagpunta sa mga pagtitipon, binasa ng isa sa kanila ang isang sipi ng mga salita ng Diyos sa akin, “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at hinihingi sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao. Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan. … Kapag naglalaban sa espirituwal na dako ang Diyos at si Satanas, paano mo dapat bigyang-kasiyahan ang Diyos, at paano ka dapat manindigan sa iyong patotoo sa Kanya? Dapat mong malaman na ang lahat ng nangyayari sa iyo ay isang malaking pagsubok at ang oras na kailangan ka ng Diyos na magpatotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Ibinahagi ng aking sister, “Kapag nasagupa natin ang ganitong klaseng bagay matapos tanggapin ang Makapangyarihang Diyos, sa tingin ay mukhang nakaharang sa ating landas ang ating pamilya at hinahadlangan tayo sa pagpunta sa mga pagtitipon, ngunit kung titingnan natin ito sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, ang panggugulo ni Satanas ang nasa likod nito: Ito ay isang espirituwal na pakikibaka. Nais tayong iligtas ng Diyos, ngunit ayaw sumuko kaagad ni Satanas, kaya sumusunod ito sa likod ng Diyos upang guluhin tayo, at ginagamit ang mga tao sa ating paligid para pigilan tayong humarap sa Diyos. Ang mithiin ni Satanas ay sirain ang ating wastong pakikipag-ugnayan sa Diyos, para maging negatibo ang ating pakiramdam at manghina tayo para ilayo natin ang ating sarili sa Diyos at pagtaksilan natin Siya, at sa huli ay bumalik sa sakop nito at mawalan tayo ng pagkakataong maligtas ng Diyos. Kaya nga kailangan tayong matutong makahiwatig, tumingin sa mga bagay-bagay ayon sa mga salita ng Diyos, makita ang mga panloloko ni Satanas, mas manalangin at umasa sa Diyos, at magkaroon ng tunay na pananampalataya sa Diyos. Sa gayon ay makikita natin ang mga kilos ng Diyos sa pamamagitan ng ating pananampalataya.” Matapos marinig ang salita ng Diyos at pagbabahagi ng sister, natanto ko na, “Pinipigilan ako ng asawa ko na manalig at sumunod sa Diyos dahil ginagamit siya ni Satanas para guluhin ako at pagtaksilan ko ang Diyos—katulad ito ng pagsubok na pinagdaanan ni Job. Sinubukang gawin ni Satanas ang lahat ng paraang alam nito para tuksuhin si Job. Dahil dito ay nawala ang kanyang malaking kayamanan at ang kanyang mga kawan ng baka at tupa, tinakpan siya ng nakaririmarim na mga pigsa, at ginamit pa ang mga kaibigan niya para guluhin at salakayin siya. Ginamit pa nito ang kanyang asawa para tuksuhin si Job na talikuran ang Diyos. Buong kayabangang tinangkang wasakin ni Satanas ang pananampalataya ni Job sa Diyos at patanggihan at ipatakwil sa kanya ang Diyos. Talagang masama at kasuklam-suklam si Satanas!” Pinuspos ng mga kaisipang ito ng pagkamuhi kay Satanas ang puso ko, ngunit pagkatapos ay naisip ko, “Bagama’t baliw si Satanas sa pagpapahirap nito kay Job, hindi ito kailanman nangahas na patayin si Job nang walang pahintulot ng Diyos, kaya hindi ba nangangahulugan iyan na ang pinagdaraanan ko ay nasa mga kamay rin ng Diyos? Basta’t tunay akong gumagalang at umaasa sa Diyos, tiyak na gagabayan Niya ako para madaig ko ang mga panunukso ni Satanas.” Ang kaisipang iyan ay nagbigay sa akin ng higit na pananampalataya sa Diyos, at ipinasiya kong patuloy na makipag-ugnayan sa mga sister at dumalo sa mga pagtitipon at makibahagi sa pamamagitan ng mobile phone ko.

Isang gabi ipinatong ko ang mobile phone ko sa mesa, na hindi inaasahan na dadamputin iyon at titingnan ng asawa ko—nakita niya ang pakikipag-chat ko sa sister. Galit na galit na sinabi niya sa akin, “Kinokontak mo pa rin sila, at nakikipag-chat ka sa kanila nang dalawang oras sa bawat pagkakataon.” Pagkatapos ay binayo niya ako ng mas marami pang negatibong propaganda na nasa online, at sinimulan akong subaybayan sa iba’t ibang paraan. Hindi ko na makontak ang sister sa cell phone ko. Kaya nga nawalang muli ang buhay-iglesia ko sa ganitong paraan at hindi ako makahingi ng tulong sa sister. Pagkatapos niyon, nagsimulang magpadala ng mga tsismis ang asawa ko na natagpuan niya online araw-araw, at niligalig din ako at pinigilang kumontak sa mga kapatid. Nahaharap sa pang-aapi at pagpigil ng asawa ko, labis akong naging miserable, at hindi ko napigilang manghinang muli. Naisip ko, “Bakit ba ayaw na ayaw ng asawa ko na manalig ako sa Makapangyarihang Diyos? Gusto ko lang namang manalig sa Diyos, bakit napakahirap niyon? Kailan ko maisasagawa ang aking pananampalataya nang hindi nililigalig nang ganito? Ito na ba ang magiging buhay ko mula ngayon?” Sa kaisipang iyan talagang hindi ko napigilang umiyak—lalo akong nakadama ng lungkot at panghihina. Hindi ko alam kung saan tutungo mula roon. Ni hindi ko mabilang kung ilang beses ko iniyakan iyon. Sa aking kalungkutan, ang tanging nagawa ko ay manalangin sa Diyos, “Diyos ko! Hindi ko alam ang gagawin sa harap ng mga paghihigpit ng asawa ko o kung paano ko malalagpasan ito, ngunit naniniwala ako na anuman ang sitwasyon, naroon ang Iyong mabuting kalooban. Hinihiling ko na gabayan Mo ako at bigyan ng pananampalatayang malagpasan ito.”

Katatapos ko pa lang manalangin nang mahimalang nakatanggap ako ng dalawang sipi ng salita ng Diyos mula sa sister, “Sa pakikipagdigma sa Diyos at pagsunud-sunod sa likuran Niya, ang layunin ni Satanas ay ang buwagin ang lahat ng gawain na nais gawin ng Diyos, ang sakupin at kontrolin ang mga nais na makuha ng Diyos, ang ganap na puksain ang mga nais na makuha ng Diyos. Kung hindi sila mapupuksa, sila kung gayon ay aangkinin ni Satanas upang magamit nito—ito ang layunin nito” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi IV). “Kailangan mong taglayin ang Aking katapangan sa iyong kalooban at kailangan mong magkaroon ng mga prinsipyo kapag humaharap ka sa mga kamag-anak na hindi naniniwala. Gayunman, para sa Aking kapakanan, hindi ka rin dapat na sumuko sa kahit anong mga puwersa ng kadiliman. Manalig ka sa Aking karunungan upang makalakad sa perpektong daan; huwag hayaang ang mga pakikipagsabwatan ni Satanas na makapangyari. Ibuhos ang lahat ng iyong pagsisikap sa paglalagay ng iyong puso sa Aking harapan, at pagiginhawahin kita at bibigyan ka ng kapayapaan at kaligayahan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 10). Sa pagninilay sa mga salita ng Diyos, nagtamo ako ng kaunting paghiwatig tungkol sa masasamang intensyon ni Satanas. Gumagawa ang Diyos para iligtas ang sangkatauhan samantalang pinipiga ni Satanas ang utak niya para wasakin ang gawain ng Diyos at makipag-agawan sa Kanya para sa mga tao, kaya nagkakalat ito ng lahat ng uri ng tsismis sa Internet para iligaw at linlangin ang mga tao. Ginagamit din nito ang ating pamilya upang hadlangan at takutin tayo para hindi tayo makaharap sa Diyos upang tumanggap ng kaligtasan. Nabulag at nalinlang ang asawa ko sa mga tsismis na ikinakalat ni Satanas dahil hindi niya alam ang katotohanan, na siyang tanging dahilan kaya ayaw niyang tumigil sa pagharang sa daan ng aking pananampalataya. Nasamantala rin ni Satanas ang sarili kong kahinaan para igapos at saktan ako. Alam ni Satanas na ang nakamamatay na kahinaan ko ay ang aking damdamin, kaya inaatake ako nito sa pamamagitan ng damdamin ko para sa asawa ko, pinipilit akong isuko ang pagsunod sa Diyos dahi sa pag-aalala ko para sa mga makamundo kong kaugnayan at hangaring ingatan ang pagkakasundo sa pamilya, at sa gayon ay talikuran ko ang tunay na daan at mawala ang pagkakataon kong mailigtas ng Diyos. Talagang kasuklam-suklam si Satanas! Kasabay nito, nadama ko ang nakapapanatag na pag-aliw sa akin ng Diyos sa Kanyang mga salita, hinihikayat akong huwag sumuko sa mga puwersa ng kadiliman ni Satanas. Binibigyan din ako ng Diyos ng isang paraan ng pagsasagawa. Sabi ng Diyos, “Manalig ka sa Aking karunungan upang makalakad sa perpektong daan.” Sa gayong sitwasyon, paano ako makikipagtulungan sa Diyos at gagamit ng karunungan para makapunta sa mga pagtitipon? Naalala ko na nitong huli ay ginamit na ng asawa ko ang cell phone ko para matunton ako, kaya hindi na ako nakapunta sa bahay ng sister para sa mga pagtitipon, bukod pa sa hindi ko magamit ang cell phone ko para makausap siya, ngunit puwede akong makipagkita sa kanya sa isa sa mga upuan sa mall. Kung muling magtanong ang asawa ko, maaari kong sabihin na namimili ako. Kaya, sa patnubay ng Diyos, nagawa kong makausap siyang muli. Nang maunawaan niya ang aking mga paghihirap, ibinahagi niya sa akin ang mga salita ng Diyos at inaliw ako at pinalakas ang loob ko. Matapos maunawaan ang katotohanan, biglang napawi ang pagkanegatibo ko.

Isang araw, nakauwi ako mula sa trabaho at gusto kong magbasa ng mga salita ng Diyos; hinalungkat ko ang bawat drawer at kabinet kung saan ko karaniwang itinatago ang aking aklat, ngunit nawalan iyon ng saysay. Balisang-balisa ako at naisip ko, “Heto na. Malamang ay itinapon na ng asawa ko ang aking aklat. Talagang napakaingat niyang tao, kaya siguradong hindi niya naitapon iyon sa barusahan kung saan maaari kong makita iyon. Kung itinapon niya iyon sa kanyang opisina, hinding-hindi ko na iyon makikita.” Naging miserable ako sa ideyang iyon, at hindi ko alam kung ano ang gagawin.

Sumama ako sa asawa ko sa pagsusulit para sa kanyang lisensya sa pagmamaneho pagkaraan ng ilang araw at nakita ko ang isa sa mga sister doon. Patago kong ipinaalam sa kanya na nawala ang aking aklat ng mga salita ng Diyos. Sinabi niya sa akin na magdasal pa, umasa sa Diyos, at muling maghalungkat nang husto. Kontrolado at pinamamahalaan ng Diyos ang lahat ng bagay, sabi niya sa akin, kaya naitapon man iyon ng asawa ko ay nasa mga kamay na ng Diyos, at hindi ako dapat mag-isip ng masama at huwag akong mabilis na humatol. Pinadalhan ko ng mensahe ang isa pang sister tungkol doon pag-uwi ko, na ganoon din ang sinabi sa akin. Dahil iisa ang natanggap kong pagbabahagi ng dalawang magkaibang sister, naniwala ako na malamang ay nasa likod nito ang mabubuting layon ng Diyos. Ginamit ba ng Diyos ang mga sister para paalalahanan ako? Pagkatapos ay naisip ko ang isang sipi mula sa mga salita ng Diyos, “Nangingibabaw ang Makapangyarihang Diyos sa lahat ng bagay at pangyayari! Hangga’t taos-puso natin Siyang sinasamba sa lahat ng oras at nakikipagniig tayo at nagbabahagi sa Kanya, ipapakita Niya sa atin ang lahat ng bagay na ating hinahanap, at tiyak na mabubunyag sa atin ang Kanyang kalooban. Sa gayon ay magagalak at mapapayapa ang ating puso, matatag at may perpektong kalinawan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 7). Naunawaan ko mula sa mga salita ng Diyos na laging naroon ang Diyos para masandigan ng mga tao at makahingi ng tulong sa Kanya. Kapag nahaharap tayo sa problema at hindi tayo makaalpas, basta’t tapat tayong nananawagan sa Diyos, liliwanagan at gagabayan Niya tayo, at tutulungan tayong malagpasan ang ating mga paghihirap. Salamat sa kaliwanagan at patnubay ng mga salita ng Diyos, muli na namang lumakas ang aking pananampalataya sa Diyos, at muli akong nagkaroon ng paraan ng pagsasagawa. Naunawaan ko rin na patungkol sa pagkawala ng aking aklat ng mga salita ng Diyos, hinding-hindi ko ito matatagpuan kung aasa lamang ako sa sarili kong mga pagsisikap. Ang Diyos ang makapangyarihan sa lahat, at basta’t umasa ako at nagpitagan sa Diyos, at pagkatapos ay nakipagtulungan ako sa Kanya sa praktikal na paraan para hanapin iyon, nagtiwala ako na gagabayan at tutulungan ako ng Diyos. Kaya, humarap ako sa Diyos at taimtim na nagdasal, “Diyos ko! Hindi ko makita ang aking aklat ng Iyong mga salita. Noong una, umasa ako sa sarili kong mga pagkaintindi at imahinasyon para hulaan kung ano ang maaaring nangyari, at gumanti lang ako ng tugon ayon sa simbuyo ng sarili kong damdamin. Hindi Kita inuna sa lahat, at hindi ko napagtanto na lahat ay nasa ilalim ng Iyong kontrol. Ngayon ay nais kong magpitagan sa Iyo at ipagkatiwala ang bagay na ito sa Iyo, at pagkatapos ay makipagtulungan sa Iyo sa susunod kong paghahanap. Makita ko man ang aklat o hindi, mangyayari ito kung ipahihintulot Mo. Patnubayan Mo ako.”

Matapos magdasal bigla akong nakadama ng pagnanais na magpunta sa bodega para kumuha ng isang pares ng sapatos. Sa gulat ko, habang nakaluhod ako para damputin ang mga iyon, nakita ko ang isang puting bag, at biglang pumasok sa isipan ko ang isang napakalinaw na ideya: Nasa bag na ito ang aklat ng mga salita ng Diyos. Dinampot ko iyon at binuksan, at totoo nga! Kapwa nagulat at natuwa, hindi ko napigilang mapasigaw ng, “Salamat sa Diyos! Salamat sa Diyos!” Noon ko lamang napagtanto na ginagabayan ako ng Diyos para makita ko ang aklat. Talagang nakita ko na lahat ay nasa ilalim ng pamamahala ng Diyos, na ipinaplano pa ng Diyos ang mga kaisipan at ideya ng mga tao, at na walang imposible kapag sumandig tayo sa Diyos at nagpitagan tayo sa Kanya. Agad kong ibinalik ang aklat sa kuwarto ko at maingat na inilagay ang mga ito sa drawer ko. Noong gabing iyon pagbalik ng asawa ko, natuklasan niya na nakita ko ang aklat ng mga salita ng Diyos na nakatago sa bodega at inutusan akong ibalik iyon sa kanya. Sa pagkakataong ito, talagang umasa ako sa Diyos at hiniling ko sa kanya na bigyan ako ng kumpiyansa at lakas. Hindi ako pumayag na makipagkasundo pa sa kanya. Nakikitang determinado ako, hindi na siya namilit.

Kalaunan ay binigyan ako ng sister ng isang mobile phone para lamang makinig sa mga sermon na mayroon ding maraming salita ng Diyos na naka-download doon; iyon ay para maging mas madali akong makadalo sa mga pagtitipon at gawin ang aking mga debosyonal. Minsan nang magpalit ako ng bag, naiwan ko ang mobile phone sa bahay dahil sa kapabayaan, at nalaman ng asawa ko na dumadalo na naman ako sa mga pagtitipon. Pinadalhan niya ako ng mensahe na inaalam, “Bakit nakikipag-ugnayan ka pa sa kanila? Bakit lihim kang nagpupunta sa mga pagtitipon?” Nagalit at nag-alala ako nang makita niya ang mga mensaheng ito, subalit naalala ko ang aking mga karanasan sa nagdaang mga panahon, kung paanong kapag hinadlangan ako o pinagmalupitan ng asawa ko, palagi akong nakipagkasundo, umatras, o naging negatibo at mahina, at ang pinakakulang sa akin ay ang kakayahang umasa sa Diyos at magpatotoo para sa Kanya. Alam ko na sa pagkakataong ito ay hindi ako maaaring bumigay kay Satanas. Aasa ako sa Diyos, magpipitagan sa Diyos, mananaig laban kay Satanas sa pamamagitan ng pananampalataya, at tatayong saksi para sa Diyos. Naisip ko ang mga salita ng Diyos, “Saanman o kailanman, o gaano man kasama ang kapaligiran, bibigyan Kita ng malinaw na pagtingin, at mabubunyag sa iyo ang Aking puso kung titingin ka sa Akin gamit ang iyong puso; sa ganitong paraan ay tatakbo ka sa iyong patutunguhan at hindi kailanman maliligaw” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Kaya, nagdasal ako sa Diyos, “Diyos ko! Nahirang Mo na ako ngayon at tinulutan akong sundan ang Iyong mga yapak. Kung hindi ako magpapatuloy nang buo kong lakas, kung yuyuko ako sa mga puwersa ni Satanas, mawawalan ako ng pagkakataong maligtas. Diyos ko, nais kong ipagkatiwala ang kasalukuyan kong mga paghihirap sa Iyo. Kahit nagsusumbong ang asawa ko sa pamilya ko o sa pastor tungkol sa pananampalataya ko sa Makapangyarihang Diyos, o kung anumang iba pa ang maaari niyang gawin sa akin, magpapasakop ako sa Iyo. Sa pagkakataong ito, aasa ako sa Iyo na tumayong saksi para sa Iyo at hiyain si Satanas.”

Matapos magdasal unti-unti akong mas napanatag. Dinampot ko ang aking mobile phone at sinagot ko siya. “Oo, dumadalo na naman ako sa mga pagtitipon. Maupo tayo at pag-usapan natin ito nang masinsinan bukas ng gabi.” Nang maipadala ko ang mensahe, nadama ko pa rin na pinipino ako: Bakit tuwing gusto kong seryosong pagsikapang matamo ang katotohanan, naguguluhan ako? Pagkatapos ay naisip ko ang karanasan ni Job, na naibahagi sa akin nang maraming beses ng mga sister. At naisip ko rin ang sinabi ng Diyos, “At ano ang ginawa ng Diyos noong sumasailalim si Job sa pagpapahirap na ito? Ang Diyos ay nagmasid, at nanood, at naghintay ng magiging kalalabasan nito. Habang nagmamasid at nanonood ang Diyos, ano ang nadama Niya? Tiyak na nakadama Siya ng pighati” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II). Pinag-aralan ko ang mga salita ng Diyos, at pinag-isipan ko ang karanasan ni Job. Ginugol niya ang buong buhay niya na may takot sa Diyos at umiiwas sa kasamaan, ngunit hindi nakuntento si Satanas na hayaang makuha ng Diyos si Job, kaya nga tinukso niya ang huli nang maraming beses. Ngunit habang tinutukso ni Satanas si Job, nakamasid at nakabantay ang Diyos sa lahat, at binigyan ng Diyos si Satanas ng mahigpit na limitasyon: Hindi maaaring patayin ni Satanas si Job, sa gayon ay tiyak ang kaligtasan ni Job. Nakikita ko na mahal ng Diyos ang mga tao, ayaw Niyang magdusa tayo, at ayaw Niyang makita tayong mahulog sa impluwensya at maipahamak ni Satanas. Bukod pa rito, ang mabuting kalooban ng Diyos ay nasa Kanyang kalooban na nagtutulot kay Satanas na tuksuin si Job. Inasam ng Diyos na patotohanan siya ni Job at gawing perpekto ang pananampalataya at pagsunod ni Job sa Diyos. Hindi ba iyan mismo ang sitwasyong kinasadlakan ko? Bagama’t paulit-ulit akong tinukso ni Satanas, hinding-hindi ako iniwan ng Diyos, at nagabayan Niya ako hanggang sa oras na iyon. Ipinlano ng Diyos ang mga sitwasyong iyon sa pag-asang lalago ako sa buhay, tatayong saksi para sa Kanya, at hihiyain ko si Satanas, kaya alam ko ang panahong iyon na nangailangan akong maghirap para tumayong saksi para sa Diyos at hiyain ko si Satanas. Muli akong nakadama ng higit na pananampalataya sa Diyos at naging determinado akong magpasakop sa naiplano ng Diyos, na tumayo sa panig ng Diyos, at hindi na makipagkasundo kay Satanas kailanman.

Kinabukasan ng gabi pagkauwi ko mula sa trabaho, naroon na ang asawa ko at hinihintay ako. Nang maupo ako, sinabi niya, “Kaya mo bang talikuran ang iyong pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos?” pagkatapos ay nagsimula siyang magsalita tungkol sa lahat ng klase ng negatibong propaganda tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na nakita niya online. Ang naging sagot ko ay, “Hindi ko kaya. Ano ba talaga ang alam mo tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos? Lahat ng nakita mo online ay mga tsismis na gawa-gawa lamang ng gobyernong CCP para paratangan, siraan ng puri, at tuligsain ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Wala ni isa riyan ang totoo. Ang CCP ay isang ateistang partidong pulitikal na partikular na namumuhi sa katotohanan at sa Diyos, kaya ginagawa nito ang lahat para maggawa-gawa at magkalat ng lahat ng klase ng tsismis para iligaw ang mga tao. Walang-saysay itong umaasam na linlangin ang mga tao na labanan ang Diyos at sa huli ay mapuksang kasama nito. Iyan ang masamang layon ng gobyernong CCP. Ngunit wala akong nagawang masama sa pananalig sa Diyos, ni wala akong nagawang anuman para biguin ka. Ang aking landas ng pananampalataya ang tamang landas ng buhay, at nagpasiya na akong magpatuloy rito. Napag-isipan ko na ito nang sapat, at naipasiya ko na sumige ka at tawagan mo ang pastor at mga mangangaral, at hayaan mong husgahan nila ako sa kanilang mga sermon at pagkatapos ay patalsikin ako sa iglesia. Maaari mo ring tawagan ang mga magulang ko at sabihin mong pintasan at pagmalupitan nila ako. Ngunit anuman ang gawin mo, hindi ako magbabago ng isipan. Natanggap ko na ngayon ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pagdaan sa mga sitwasyong iplinano ng Diyos, mas natiyak ko na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Paninindigan ko ang pasiya ko anuman ang mangyari.” Sabi ng asawa ko, “Natatanto mo naman na pinagtataksilan mo ang Panginoon, hindi ba? Binigyan ka na ng Panginoon ng napakaraming biyaya. Paano mo naatim na pagtaksilan Siya?” sabi ko, “Ang pananalig sa Makapangyarihang Diyos ay hindi pagtataksil sa Panginoon; ito ay pagsunod sa mga yapak ng Cordero, dahil ang Makapangyarihang Diyos at ang Panginoong Jesus ay iisang Diyos. Ito mismo ang dahilan kaya ako nagtamasa ng napakaraming biyaya ng Panginoong Jesus kaya nang mabalitaan ko na nakabalik na ngayon ang Panginoong Jesus, alam ko na dapat kong siyasatin iyon, at pagkatapos ay tinanggap ko iyon. Nakabalik na ngayon ang Panginoong Jesus sa katawang-tao upang bumigkas ng mga bagong salita, at ipaliwanag ang lahat tungkol sa gawain at kalooban ng Diyos. Narinig ko na ang tinig ng Diyos, kaya dapat akong higit na magsikap na matamo ang aking hinahanap, magpunta sa mas maraming pagtitipon, at suklian ang pagmamahal ng Diyos sa akin.” Kalaunan ay sinabi ng asawa ko, “Sige, kalimutan mo na ito! Gawin mo ang gusto mo! Magsusumbong sana ako sa pastor at hihikayatin ko siyang kumbinsihin ka na bumalik sa iglesia, at tatawagan ko rin sana ang mga magulang mo, pero natakot ako na baka magalit sila nang husto at magkasakit. Paniwalaan mo ang gusto mong paniwalaan mula ngayon—hindi ako makikialam.”

Nagalak akong marinig ang asawa ko na sabihin na hindi na niya ako hahadlangan sa pagsampalataya ko sa Makapangyarihang Diyos. Alam ko na ito ang patnubay ng Diyos at na nasa mga kamay rin ng Diyos ang puso’t isipan ng asawa ko. Ang namutawing mga salita mula sa kanyang bibig ay lubos na dahil sa pamamahala ng Diyos; ang Diyos ang nagbukas ng daan para sa akin. Nakita ko sa pamamagitan ng karanasang ito na gusto ng Diyos ang puso ko, at kapag tunay akong umasa sa Kanya, nagpitagan sa Kanya, at isinapalaran ko ang lahat para palugurin Siya, nakikita ko ang mga gawa ng Diyos, at na tahimik na Niya akong ginagabayan at tinutulungan noon pa man. Naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Tuwing ginagawang tiwali ni Satanas ang tao o nagbibigay ng di-mapigilang pamiminsala, ang Diyos ay hindi nagsasawalang-kibo, ni hindi rin Siya nagwawalang-bahala o nagbubulag-bulagan doon sa Kanyang mga hinirang. Lahat ng ginagawa ni Satanas ay nauunawaan ng Diyos nang may ganap na kalinawan. Anuman ang gawin ni Satanas, anumang kalakaran ang pinalilitaw nito, nalalaman ng Diyos ang lahat ng sinusubukang gawin ni Satanas, at hindi isinusuko ng Diyos ang Kanyang mga hinirang. Sa halip, ginagawa ng Diyos nang hindi makatawag-pansin—palihim, tahimik—ang lahat ng kinakailangan” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Nang pagnilayan ko ang mga salitang ito, talagang naantig ako. Naalala ko ang naranasan ko noong panahong iyon—nang gamitin ni Satanas ang asawa ko upang guluhin at pagmalupitan ako para hindi ako makapunta sa mga pagtitipon, tinulutan ng Diyos na makita ko ang mga panloloko ni Satanas at makaalpas ako mula sa aking pagkanegatibo sa pamamagitan ng pagbabahagi ng mga kapatid tungkol sa mga salita ng Diyos; nang itago ng asawa ko ang aking aklat ng mga salita ng Diyos at subukang pigilan ako sa pananalig sa Diyos, tunay akong umasa at nagpitagan sa Diyos, at pagkatapos ay nasaksihan ko ang mahimalang mga gawa ng Diyos; nang magpasiya akong pumanig sa Diyos at naging handa akong isapalaran ang lahat upang sundan ang Diyos, napahiya si Satanas at umatras. Sa pamamagitan ng aking mga karanasan nakita ko na talagang nasa panig ko ang Diyos, at na itinatakda Niya ang mga bagay para sa akin alinsunod sa aking tayog. Hindi ako binigyan ng Diyos ng pasanin na hindi ko kinaya. Naisip ko kung paanong noong araw, bago ko tunay na ibinigay ang puso ko sa Diyos, lagi akong abala sa mga pagnanasa ng laman, umasa ako sa mga paraan ng tao upang makayanan ang mga problema, at hindi ako nangahas na talikuran si Satanas. Dahil dito, sinamantala ni Satanas ang pinakamahina sa akin, na paulit-ulit akong sinasamantala at inaatake, pinahihirapan nang walang katapusan. Ngunit nang tunay akong umasa sa Diyos at naging handa akong ayusin ang lahat, nagbukas ng daan ang Diyos para sa akin, at napahiya si Satanas sa pagkatalo, na wala nang nagawa. Matapos pagdaanan ang lahat ng ito nagtamo ako ng tunay na pag-unawa sa pagka-makapangyarihan sa lahat at kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, gayundin ang sarili kong suwail na disposisyon. Lumago ang aking pananampalataya at pagsunod sa Diyos, nahiwatigan ko ang mga plano ni Satanas, at nakita ko ang likas na kasamaan at pagiging kasuklam-suklam ni Satanas. Nagkaroon ako ng tunay na pagkapoot kay Satanas. Salamat sa patnubay at kaliwanagang kaloob ng Diyos kaya nagawa kong maunawaan ang lahat ng ito. Talagang nagpapasalamat ako sa Diyos!

Umani ako nang malaki mula sa naranasan ko sa loob ng panahong iyon. Habang nangyayari iyon nagdanas ako ng panghihina at pagkanegatibo, ngunit ang patnubay ng mga salita ng Diyos at ang suporta at tulong ng aking mga kapatid ay nagbigay sa akin ng pananampalataya na madaig ang mga tukso at pag-atake ni Satanas, at magpapatuloy hanggang sa kasalukuyan. Nakita ko na ang pagmamahal ng Diyos sa pamamagitan ng aking mga praktikal na karanasan, at na inaakay ako ng Diyos noon pa man at hindi Siya kailanman lumayo sa aking tabi sa lahat ng ito. Kapag tunay nating ibinibigay ang ating puso sa Diyos, nagpitagan sa Diyos, at umasa sa Diyos, makikita natin ang Kanyang mahimalang mga gawa at makakaraos tayo sa ating mga pagdurusa. Mula sa araw na ito, nais ko lamang maranasan pa ang gawain ng Diyos at maghangad ng tunay na kaalaman tungkol sa Diyos!

17. Paglusot sa Mahigpit na Pagkakubkob ni Satanas

Ni Zhao Gang, Tsina

Sobrang lamig nitong nakaraang Nobyembre sa Hilagang-silangang Tsina, wala sa mga niyebeng bumagsak sa lupa ang natunaw, at maraming mga tao na naglalakad sa labas ang sobrang nilalamig kaya isinusuksok nila ang kanilang mga kamay sa kanilang mga kili-kili at maingat na naglalakad, ang mga katawan ay nakahukot. Noong isang araw nang maagang-maaga, ang mga hangin ay umiihip mula sa hilagang-kanluran, nang ako, ang aking bayaw at ang kanyang asawa at ang halos isang dosenang mga kapatid na lalaki at babae ay nakaupo sa aking tahanan sa mainit na kama. Ang bawa’t isa ay may kopya ng Bibliya sa kanilang tabi at sa kanilang mga kamay ay hawak ng bawa’t isa ang isang kopya ng aklat ng mga salita ng Diyos, Ang Paghatol ay Nagsisimula sa Tahanan ng Diyos. Dalawang kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang nagbabahagi tungkol sa katotohanan hinggil sa tatlong yugto ng gawain. Ang dalawang kapatid ay nagguguhit ng mga larawan ng tatlong yugto ng gawain habang sila’y nagbabahagi: “Ang gawain ng Diyos para sa kaligtasan ng sangkatauhan ay maaaring hatiin sa tatlong yugto. Mula sa Kapanahunan ng Kautusan hanggang sa Kapanahunan ng Biyaya at pagkatapos ay hanggang sa Kapanahunan ng Kaharian, ang bawa’t yugto ng gawain ay mas mataas at higit na malalim kaysa nakaraang yugto. Ang gawaing ginagawa sa mga huling araw ay ang huling yugto ng gawain, kung saan nagpapahayag ang Diyos ng mga salita upang hatulan at linisin ang tao….” Tumatango kami habang nakikinig, at ang aming mga puso ay punô ng liwanag: Sino ang makakaisip na ang planong pamamahala ng Diyos para sa pagliligtas ng sangkatauhan ay magkakaroon ng napakaraming hiwaga! Bukod sa Diyos Mismo, sino pa ang malinaw na makapagsasalita tungkol sa mga hiwaga nitong tatlong yugto ng gawain ng Diyos nang napakalinaw? Tunay nga na ito ay gawain ng Diyos! Kami ay nagsalamuha hanggang sa gabi ng sumunod na araw, at ang buong grupo namin ay nagpahayag ng kahandaan na hanapin at suriin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Pagkatapos, ang dalawang kapatid ay nagbahagi ukol sa katotohanan tungkol sa kahalagahan ng pagkakatawang-tao ng Diyos, at ang iba pa sa amin ay matamang nakikinig nang, walang anu-ano, biglang dumating ang pinuno ng aming simbahan na si Wang Ping. Pagkapasok na pagkapasok niya sa bahay, itinuro niya ang dalawang kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at tinanong ako: “Ano ang ginagawa ng dalawang ito?” Ako’y deretsahang nagsalita: “Sila ay sina Kapatid na Zhang at Kapatid na Mu—” Nguni’t bago pa ako matapos magsalita sinabi niya sa yamot na tono: “Sino sina Kapatid na Zhang at Kapatid na Mu? Nakikita ko na sila’y mga mangangaral ng Kidlat ng Silanganan, sila’y mga magnanakaw ng tupa….” Pagkatapos magsalita ni Wang Ping, lahat kami’y nangakaupo roong gulát na gulát. Naisip ko sa aking sarili: “Halos palaging nagsasalita si Kapatid na Wang Ping tungkol sa pagmamahal sa ating kapwa katulad ng pagmamahal sa ating mga sarili at tungkol sa pagmamahal sa ating mga kaaway; bakit ngayon siya ay pumunta ritong nagsasalita ng gayong hindi-makatwirang mga bagay? Bakit niya hinahatulan at kinukondena ang dalawang kapatid na ito?” Iniisip ko ito nang narinig ko si Kapatid Zhang na mahinahong nagsasabi kay Wang Ping: “Kapatid, walang mga natatagong layunin sa pagpunta namin dito ngayon. Ang Panginoong Jesus ay nagbalik na. Nais lang naming ibahagi ang ebanghelyo ng mga huling araw ng Diyos sa iyo—” Sumabat si Wang Ping kay Kapatid na Zhang at sumigaw: “Nagbalik na ang Panginoon? Kahit na ang ilan sa amin na naglilingkod bilang mga pinuno ay hindi nakakaalam ng anuman tungkol sa pagbabalik ng Panginoon, kaya paano mo malalaman ang anuman tungkol dito? Iyan ay imposible! Sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Ang lahat ng nangauna sa aking nagsiparito ay mga magnanakaw at mga tulisan: datapuwa’t hindi sila dininig ng mga tupa’ (Juan 10:8). Kayong dalawa ay kailangan nang umalis ngayon mismo at huwag nang bumalik dito kahit kailan.” Nang ito ay narinig kong sinabi ni Wang Ping, nakaramdam ako ng pagkasuklam sa aking kalooban: Ang kanyang mga pangangaral ay kadalasang palaging napakamakatwiran at may mabuting paliwanag; paano siya naging walang-kaawa-awa sa isang iglap? Kaya tinanong ko si Wang Ping: “Kapatid na Wang, gabi na. Saan mo sila gustong pumunta? Itinuturo sa atin ng Panginoon na dapat nating ibigin ang ating mga kaaway, huwag nang banggitin pa ang tungkol sa dalawang kapatid na ito na naniniwala sa Diyos. Kung ganito ang pakikitungo natin sa dalawang ito, para tayong mga hindi naniniwala sa Panginoon—” Nguni’t bago ko pa man lamang matapos ang aking sinasabi, nababahalang hinila ni Wang Ping ang kamay ng asawa ng aking bayaw at sinabi sa kanya at sa kanyang asawa: “Kung ayaw ni Zhao Gang na umalis ang dalawang babaing ito, tayo na lang ang umalis. Huwag na kayong makinig sa kanila!” Pagkatapos ay galit niyang hinila ang dalawang ito at umalis.

Matapos silang umalis, bumaling si Kapatid na Mu sa amin at nagtanong: “Mga kapatid, ano ang pakiramdam ninyong lahat sa eksenang ating nakita? Sama-sama nating talakayin ito.” Bumaling ang lahat ng mga kapatid sa akin, wala ni isa mang nagsasalita. Tahasan kong sinabi, “Kapatid, sa ating pagbabasa ng salita ng Makapangyarihang Diyos nitong nakaraang dalawang araw, at sa pakikinig sa inyong pagbabahagi, matibay ang aking paniniwala na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay ang katotohanan, at ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Nguni’t, ang mga bagay na sinabi ni Wang Ping ay hindi walang dahilan. Kung tutuusin, siya ang ating pinuno at siya ay nananampalataya na sa Diyos sa loob ng mahabang panahon. Siya ay bihasa sa Biblia at laging abálá at ginugugol ang kanyang sarili para sa Panginoon. Kung nagbalik na ang Panginoon, siya ang nararapat na unang makaalam.” Magiliw na sumagot si Kapatid na Zhang, nagsasabing, “Naniniwala ang mga tao na ang pagbabalik ng Diyos ay dapat na maihayag muna sa mga pinuno na sila namang magsasabi sa mga mananampalataya, nguni’t mayroon nga bang anumang batayan sa mga salita ng Panginoon para sa ganitong uri ng kaisipan? Ito ba ay umaayon sa katotohanan at sa mga katunayan ng gawain ng Diyos? Sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Dinirinig ng Aking mga tupa ang Aking tinig, at sila’y Aking nakikilala, at sila’y nagsisisunod sa Akin’ (Juan 10:27). ‘Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia’ (Pahayag 2:7). Malinaw na sinasabi sa atin ng Panginoong Jesus na kapag Siya ay dumating, tiyak na bibigkas Siya ng mga salita at magpapahayag ng katotohanan, at na lahat ng nakikinig sa tinig ng Diyos at pagkatapos ay naghahanap at tumatanggap dito ay sasalubong sa pagbabalik ng Panginoon at maitataas sa harap ng Diyos. Sinabi ba ng Panginoon na liliwanagan Niya ang sinumang namumuno hinggil sa Kanyang pagparito kapag Siya ay bumalik? Hindi, hindi Niya sinabi. Samakatuwid, ang pananaw na ito na taglay ng mga tao ay nagliligaw lamang at nanlilito sa mga tao, at kung naghihintay sila sa Panginoon na liwanagan sila kaugnay sa pangungusap na ito, kung gayon naghihintay lamang sila nang walang-kibo para sa pagdating ng katapusan. Tingnan natin kung ano ang sinasabi sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Marami pa ngang naniniwala na anupaman ang bagong gawain ng Diyos, kailangan itong patunayan ng mga propesiya, at na sa bawat yugto ng gayong gawain, lahat ng sumusunod sa Kanya nang may “tapat” na puso ay kailangan ding pakitaan ng mga paghahayag; kung hindi, ang gawaing iyon ay hindi maaaring maging gawain ng Diyos. Hindi na madaling gawain para sa tao na makilala ang Diyos. Dagdag pa ang kakatwang puso ng tao at ang likas niyang pagkasuwail sa pagpapahalaga sa sarili at kahambugan, lalong nagiging mas mahirap para sa kanya na tanggapin ang bagong gawain ng Diyos. Hindi sinisiyasat nang mabuti ng tao ang bagong gawain ng Diyos, ni hindi niya ito tinatanggap nang mapagkumbaba; sa halip, ugali niya ang manlait habang hinihintay niya ang mga paghahayag at patnubay ng Diyos. Hindi ba ito ang asal ng mga naghihimagsik at lumalaban sa Diyos? Paano makakamit ng gayong mga tao ang pagsang-ayon ng Diyos?’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Maaaring Tumanggap ng mga Paghahayag ng Diyos ang Taong Nililimitahan ang Diyos sa Kanyang mga Kuru-kuro?). Mula sa mga salita ng Diyos ay ating natatanto na, sa usapin ng pagparito ng Panginoon, kung ang mga tao ay mistulang bulag na humahawak sa kanilang mga pagkaintindi at mga naguguniguni at hindi hinahanap ang katotohanan o nagtutuon sa pakikinig sa tinig ng Diyos, bagkus ay naghihintay lamang para liwanagan sila ng Diyos, kung gayon ay hindi nila kailanman magagawang salubungin ang pagbabalik ng Panginoon. Yaon lamang mga nag-iingat na makinig sa tinig ng Diyos ang makakagawang salubungin ang pagpapakita ng Panginoon. Sa katunayan, wala kahit isa sa mga taong sumunod sa Panginoong Jesus sa Kapanahunan ng Biyaya ang niliwanagan ng Diyos bago ang pagsunod kay Jesus. May narinig silang isa na nagpapatotoo sa Panginoong Jesus, o narinig nila ang Panginoon na nagsasalita o nangangaral, at sumunod sila sa Kanya pagkatapos lamang makilala ang tinig ng Panginoon. Bagaman natamo ni Pedro ang pagliliwanag ng Diyos at kinilala ang Panginoong Jesus bilang Cristo at maging ang Anak ng Diyos, nangyari lamang iyan matapos na kanyang nasundan ang Panginoong Jesus sa isang panahon; pagkatapos lamang na nagkaroon siya ng kaunting pagkakilala sa Panginoon mula sa Kanyang mga salita at gawa nagtamo siya ng pagliliwanag at pag-iilaw ng Banal na Espiritu—ito ay isang katunayan. Ngayon sa mga huling araw, ang nagkatawang-taong Makapangyarihang Diyos ay nagpapahayag ng katotohanan, at gumagawa ng gawain ng paghatol, pagdadalisay at pagliligtas sa sangkatauhan. Maraming tao ang tumatanggap at sumusunod sa Makapangyarihang Diyos, nguni’t wala kahit isa sa kanila na nagtamo ng pagliliwanag ng Diyos bago ang pagsunod sa Kanya. Ang Diyos ay matuwid at tiyak na hindi Niya itinatangi ang sinuman. Kinasisiyahan ng Diyos ang mga taong may mabubuting puso na nauuhaw sa paghahanap ng katotohanan. Ito ay katulad ng sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Mapapalad ang nangagugutom at nangauuhaw sa katuwiran: sapagka’t sila’y bubusugin’ (Mateo 5:6). ‘Mapapalad ang mga may malinis na puso: sapagka’t makikita nila ang Dios’ (Mateo 5:8). Sinabi rin ng Makapangyarihang Diyos: ‘Hinahanap ng Diyos ang mga taong nag-aasam na Siya’y magpakita. Hinahanap Niya sila na may-kakayahang makinig sa Kanyang mga salita, mga hindi nakalimot sa Kanyang tagubilin, at naghahandog ng kanilang puso at katawan sa Kanya. Hinahanap Niya ang mga kasing masunurin ng mga bata sa Kanyang harapan, at hindi Siya kakalabanin’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Ito ay nagpapahintulot sa atin na makita na, hangga’t mahal ng tao ang katotohanan at nauuhaw para sa katotohanan, hindi alintana kung mayroon o wala siyang anumang estado, hindi alintana kung gaano ang nauunawaan niya sa Biblia, liliwanagan siya ng Diyos at gagabayan, at pahihintulutan Niya ang tao na marinig ang Kanyang boses at masaksihan ang Kanyang pagpapakita. Kung iniisip ng mga naglilingkod bilang mga pinuno na kailangan munang liwanagan sila ng Diyos kapag Siya’y bumalik, ito ay nagpapakita na wala silang anumang pagkaunawa sa gawain ng Diyos, at hindi nila alam ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Ito rin ay nagpapakita na sila ay napakayayabang. Sinabi sa salita ng Makapangyarihang Diyos: ‘Kaya nga sinasabi Ko na yaong mga nagsasabing “lubos na nauunawaan” nila ang Diyos at ang Kanyang gawain ay walang kakayahan; lahat sila ay hambog at mangmang. Hindi dapat bigyang-kahulugan ng tao ang gawain ng Diyos; bukod pa riyan, hindi kayang ilarawan ng tao ang gawain ng Diyos. Sa mga mata ng Diyos, ang tao ay hamak na tulad ng isang langgam; kaya paano maaarok ng tao ang gawain ng Diyos? Yaong mga gustong magsabi na, “Ang Diyos ay hindi gumagawa sa ganito o ganoong paraan,” o “Ang Diyos ay ganito o ganoon”—hindi ba sila mayabang magsalita?’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). Ang pagkamakapangyarihan at karunungan ng Diyos ay hindi-kayang-maarok ang kalaliman. Ang mga tao ay maliliit na nilalang lamang. Ang ating mga isipan at ating mga saloobin ay may hangganan, kaya paano natin maaarok ang gawain ng Manlilikha? Kaya, habang hinihintay natin ang Panginoon na bumalik, dapat nating panatilihin ang paggalang para sa Diyos sa ating mga puso at maghanap at magsiyasat na mabuti. Hindi natin dapat gamitin ang ating sariling mga pagkakaintindi at mga imahinasyon upang ikulong ang Diyos at sadyang hatulan ang Diyos, dahil lalabagin nito ang disposisyon ng Diyos, at sisirain din nito ang pagkakataon natin na makamit ang tunay na kaligtasan.”

Pagkatapos marinig ang salita ng Diyos, naunawaan ko na tayo ay napaka-walang-kabuluhan sa presensya ng Diyos, mas walang-kabuluhan kaysa isang langgam. Higit pa rito, tayo ay nagawang tiwali ni Satanas hanggang sa punto na tayo ay puno ng tiwaling disposisyon ng pagmamataas at kapalaluan. Gustung-gusto natin na laging umasa sa ating mga imahinasyon at pagkaintindi upang ikulong ang Diyos, at sa tuwing ang gawain ng Diyos ay hindi umaayon sa ating mga pagkaintindi, itinatatwa pa natin ang Diyos, isinusumpa ang Diyos at nilalabanan ang Diyos. Tila, kung hindi nauunawaan ng tao ang katotohanan at walang kahit katiting na paggalang sa Diyos sa kanyang puso, kung gayon mangangahas siyang gawin ang anumang kanyang nais. Ito ay napaka-mapanganib! Ito ay nagpaalala sa akin na minsang sinabi ng Panginoong Jesus: “Ako’y nagpapasalamat sa iyo, Oh Ama, Panginoon ng langit at ng lupa, na iyong inilihim ang mga bagay na ito sa mga pantas at matatalino, at ipinahayag mo sa mga sanggol: Oo nga, Ama, sapagka’t gayon ang nakalugod sa iyong paningin” (Mateo 11:25–26). Ngayon ko lamang nakita na ganito talaga ang katayuan ng mga bagay-bagay! Ang paghahayag ng salita ng Diyos at ang pagbabahagi ni Kapatid na Zhang ay nagtulot sa akin na makita na ang kaisipang ito na “ang mga pinuno ay dapat na silang maunang makatanggap ng pagliliwanag sa kaalaman tungkol sa pagdating ng Panginoon kapag Siya ay bumalik” ay mali at katawa-tawa, ito ay hindi talaga kaayon sa katotohanan, at ito ay lubos na nagmumula sa mga pagkaintindi at imahinasyon ng tao. Sa katunayan, tanging ang mga nauuhaw para sa katotohanan at naghahanap sa tinig ng Diyos ang magkakaroon ng pagkakataon na tanggapin ang gawain ng Diyos at ang Kanyang gabay at madala sa harapan ng Diyos. Ito ay nagbigay sa akin ng bagong pagkaunawa sa pagkamakatarungan at pagkamatuwid ng Diyos. Salamat sa Diyos!

Maaga pa nang ikatlong araw, pagkaalis nina Kapatid na Zhang at Kapatid na Mu, ang aking kapwa Kapatid na Guan, isang kamanggagawa na may mas mataas na antas sa aming simbahan, ay lumapit sa akin at nagtanong: “Kapatid na Zhao, narinig ko na kayo ay pareho ngayong naniniwala sa Kidlat ng Silanganan?” Sinabi ko sa kanya nang masigasig: “Oo, natanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, dahil sa pamamagitan ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos aking naunawaan ang maraming mga katotohanan na hindi ko nauunawaan noon, katulad ng mga misteryo ng Kanyang tatlong yugto ng gawain at ang kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos. Nakikita ko na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay ‘Sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia’ na inihula sa Aklat ng Pahayag.” Sumulyap sa akin si Kapatid na Guan at sinabing: “Kapatid na Zhao, susunod ka ba talaga sa mga pinaniniwalaan ng mga taong ito? Alam mo ba kung anong uring tao sila?” Sinabi ko, “Nakikita ko na silang lahat ay may mabuting pagkatao at sila ay nagbabahagi tungkol sa katotohanan nang napakalinaw. Ang lahat ng bagay na kanilang tinatalakay ay may kinalaman sa mga katotohanan ng gawain ng Diyos. Ako ay tunay na maraming natamo nitong nakaraang dalawang araw.” Galit na sinabi sa akin ni Kapatid na Guan: “Bakit napakatigas ng iyong ulo? Sinasabi sa atin ng Hebreo 6:6–8: ‘At saka nahiwalay sa Dios ay di maaaring baguhin silang muli sa pagsisisi; yamang kanilang ipinapapakong muli sa ganang kanilang sarili ang Anak ng Dios, at inilalagay na muli siya sa hayag na kahihiyan. Sapagka’t ang lupang humitit ng ulang madalas na lumalagpak sa kaniya, at tinutubuan ng mga damong pakikinabangan ng mga yaon na dahil sa kanila’y binukid, ay tumanggap ng pagpapalang mula sa Dios: Datapuwa’t kung namumunga ng mga tinik at dawag, ay itinatakuwil at malapit sa sumpa; at ang kaniyang kahihinatnan ay ang sunugin.’ Isa kang mangangaral, ika’y nagtatamasa nang napakalaki sa biyaya ng Diyos, nguni’t hindi mo lang hindi pinangungunahan ang mga kapatid na maniwala sa Panginoon, bagkus ay pinangungunahan mo sila na umalis sa ating iglesia. Hindi ka ba natatakot na maparusahan? Kung ikaw ay hindi babalik mawawala sa iyo ang pag-iingat ng Panginoon, at hindi ka makakapamuhay nang masaya. Babalik ang dati mong mga sakit, at ang iyong dalawang anak ay hindi magkakaroon ng magagandang trabaho….”

Pagkaalis ng kapatid na Guan, ako ay kinabahan nang kaunti, at naisip ko sa aking sarili: Ang mga bagay na sinabi niya ay tila may katuwiran, kaya ano ang aking gagawin kung sakaling ang aking pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos ay magsanhi upang mawala sa akin ang biyaya ng Panginoon? Nang naisip ko ito naramdaman ko na humina ang aking puso, kaya ako ay nagmamadaling lumuhod at nanalangin sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos! Nanghina ako sa mga salita ni kapatid na Guan. Diyos! Totoo nga ba o hindi ang mga bagay na sinabi niya? Hindi ko talaga alam ang gagawin ngayon….” Habang ako ay nananalangin sa Diyos bumalik ang aking asawa, at sinabi ko sa kanya ang nangyari. Pagkarinig dito kinakabahan niyang sinabi: “Iyan ba talaga ang kanyang sinabi?” Tumango ako at nangangambang sinabi ng aking asawa: “Siya ay matagal nang isang pangunahing pinuno na naniniwala sa Panginoon sa loob ng maraming taon, at kabisado niya ang Biblia. Palagay ko’y hindi siya magsasabi ng mga kasinungalingan. Kung magiging katulad nga talaga ng kanyang sinasabi, ano ang dapat nating gawin?” Basta na lamang, bigla kong naisip ang tungkol sa katotohanan ng tatlong yugto ng gawain ng Diyos na ibinahagi nina Kapatid na Zhang at Kapatid na Mu: Ang gawain ng Diyos para sa pagliligtas ng sangkatauhan ay nahahati sa tatlong yugto, nguni’t ang lahat ng tatlong yugto ng gawain ay isinasakatuparan ng iisang Diyos. Habang ito ay aking iniisip, bigla itong naging malinaw sa akin, at naibulalas ko sa aking asawa: “Tila hindi tama ang sinabi ni Kapatid na Guan. Sinabi niya na sa pamamagitan ng pagtanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, iniiwan natin ang landas ng Panginoon at ipinagkakanulo ang Panginoong Jesus, nguni’t ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos na ating nababasa nitong mga huling ilang araw ay totoong tinig ng Diyos at ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Sa pamamagitan ng pagsunod sa Makapangyarihang Diyos, sa katunayan tayo ay sumusunod sa mga yapak ng Kordero. Tayo ang siyang mga matatalinong birhen. Bakit tayo parurusahan ng Panginoon? …” Nasa gitna kami ng pagsasalamuha tungkol dito nang dumating ang Kapatid na Zhang at Kapatid na Mu …

Sinabi ng aking asawa sa mga kapatid kung ano ang nasabi ng Kapatid na Guan nang siya ay nagpunta sa aming bahay, at tinanong ako ni Kapatid na Zhang kung ano ang aking naramdaman tungkol sa bagay na ito. Kaya sinabi ko sa mga kapatid ang tungkol sa panghihina na aking naramdaman at tungkol sa pagkaunawa na kaaabot ko lamang. Ngumiti si Kapatid na Zhang, habang sinasabing: “Salamat sa Diyos! Ito ay gayong kadalisay na pagkaunawa, at ito ay ang pagliliwanag at paggabay ng Diyos!” Nalilitong nagtanong ang aking asawa, “Yamang hindi kami naliligaw, bakit sinasabi ng Kapatid na Guan ang mga bagay na iyon? Siya ay isang pangunahing pinuno na naniniwala sa Panginoon sa loob ng maraming taon!” Tumingin ako sa aking asawa at sinabing: “Gusto lang niya tayong bumalik sa ating dating iglesia!” Ngumiti si Kapatid na Zhang at sinabing, “Ngayon mismo, ang tanging nakikita natin ay ang kanilang panlabas na anyo, nguni’t hindi pa tayo tumitingin sa diwa ng kanilang kalikasan! Minsan ay sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Datapuwa’t sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagka’t sinasarhan ninyo ang kaharian ng langit laban sa mga tao: sapagka’t kayo’y hindi na nagsisipasok, at ang nagsisipasok man ay ayaw ninyong bayaang mangakapasok’ (Mateo 23:13). ‘Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagka’t tulad kayo sa mga libingang pinaputi, na may anyong maganda sa labas, datapuwa’t sa loob ay puno ng mga buto ng mga patay na tao, at ng lahat na karumaldumal’ (Mateo 23:27). Kung titingnan ang kanilang panlabas na anyo, ang mga Fariseo ay napakatapat sa kanilang paglilingkod sa Diyos. Sa isip ng mga tao, ang mga Fariseo ay mga taos-pusong mga lingkod ng Diyos, at sila ang mga pinaka-mapagkakatiwalaan sa mga relihiyosong pinuno. Nguni’t nang dumating ang Panginoong Jesus upang isakatuparan ang Kanyang gawain, ang likas na kalikasan ng Fariseo na paglaban sa Diyos ay nahayag. Ang mga Fariseong ito ang galit na galit na lumaban at humusga sa gawain ng Panginoong Jesus. Sila’y naghabi ng lahat ng uri ng mga sabí-sábí at nagbintang upang linlangin ang mga karaniwang tao. Sinabi nila na ang Panginoong Jesus ay nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ni Beelzebub, ang prinsipe ng mga demonyo. At nang muling nabuhay ang Panginoong Jesus tatlong araw pagkatapos Niyang maipako sa krus, sinuhulan nila ang mga sundalo upang magkalat ng mga bali-balita tungkol sa pagnanakaw ng mga disipulo sa katawan ng Panginoong Jesus, at marami pang iba. Naglubid ang mga Fariseo ng lahat ng uri ng mga kasinungalingan at ginamit ang lahat ng mga pandaraya na mayroon sila upang harangan ang mga tao mula sa paghahanap at pagsisiyasat sa tunay na daan. Ang kanilang mithiin ay ang ipagbawal ang gawain ng Diyos upang makapangibabaw sila sa mga piniling tao ng Diyos magpakailanman. Kahit na mukha silang tapat sa panlabas, sa esensya sila ay mga anticristo na namumuhi sa katotohanan at tumatayong mga kaaway ng Diyos. Sinabi ng Panginoong Jesus nang inilantad at hinatulan Niya ang mga ito: ‘Kayong mga ahas, kayong mga lahi ng mga ulupong, paanong mangakawala kayo sa kahatulan sa impiyerno?’ (Mateo 23:33). Kaya ngayon pag-isipan natin ang tungkol dito: Naiiba ba ang mga relihiyosong pinuno ng kasalukuyan mula sa mga Fariseo?” Pagkatapos ay ipinabasa sa akin ng mga kapatid ang isang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Mayroong mga nagbabasa ng Biblia sa mga malalaking iglesia at nagsasalaysay nito nang buong araw, ngunit wala ni isa sa kanila ang nakauunawa sa layunin ng gawain ng Diyos. Wala ni isa sa kanila ang nakakilala sa Diyos, lalong wala ni isa sa kanila ang nakaayon sa kalooban ng Diyos. Lahat sila ay walang halaga, masasamang tao, bawat isa ay nagpapakataas upang pangaralan ang Diyos. Sadya nilang sinasalungat ang Diyos kahit na dala-dala nila ang Kanyang bandila. Sinasabi nilang sila ay nananampalataya sa Diyos, subalit kumakain pa rin sila ng laman at umiinom ng dugo ng tao. Ang lahat ng ganitong tao ay mga diyablong lumalamon sa kaluluwa ng tao, mga pinunong demonyo na sadyang humahadlang sa mga sumusubok na tumapak sa tamang landas, at mga balakid na nakasasagabal sa mga naghahanap sa Diyos. Sila ay tila may ‘mahuhusay na konstitusyon,’ ngunit paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay walang iba kundi mga anticristo na umaakay sa mga tao na manindigan laban sa Diyos? Paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay mga nabubuhay na diyablo na nakatuon sa paglamon ng mga kaluluwa ng tao?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Sumasalungat sa Diyos). Binigyan kami ng mga kapatid ng detalyadong pagbabahagi ayon sa mga salitang ito ng Diyos, hinihimay ang lahat ng mga kilos ng mga relihiyosong pinuno kasama ang diwa ng kanilang kalikasan, hanggang sa wakas ay aking napagtanto na paulit-ulit nilang ginagambala at hinahadlangan kami mula sa paniniwala sa Makapangyarihang Diyos, at binabantaan pa at tinatakot kami, hindi upang protektahan kami, sa halip, ginawa nila ito upang sila ay makapangibabaw sa mga napiling tao ng Diyos, nang sa gayon ay sambahin at idambana namin sila na parang sila ay Diyos. Kaya sa katunayan, katulad din sila ng mga Fariseo. Silang lahat ay mga anticristo na namumuhi sa katotohanan at lumalaban sa Diyos. Dumating ang Diyos upang tayo ay iligtas, ngunit nag-iisip sila ng bawa’t posibleng paraan upang pigilan tayo mula sa pagtanggap sa gawain ng Diyos at pigilan tayo mula sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos. Hindi ba’t hinihila nila tayo pababa sa impiyerno sa paggawa nila nito? Tunay na masasama ang kanilang hangarin! Kung hindi dahil sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na nagbubunyag ng diwa ng kung paano nilalabanan ng mga taong ito ang Diyos at nakikipag-away sa Diyos para sa tao, muntik na akong maniwala sa kanilang mga pandaraya, sinisira ang sarili kong pagkakataon na makamit ang tunay na kaligtasan. Basta na lamang, gulát na sinabi ng aking asawa: “Lumilitaw na narito sila upang tayo ay pinsalain! Talagang hindi titigil ang mga taong ito hanggang sa mahila nila tayo pababa sa impiyerno! Hindi na ako maniniwala pa sa kanilang mga sinasabi.”

Binasa naman sa amin ni Kapatid na Mu ang isa pang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at hinihingi sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao. Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Pagkatapos ay nagsimulang magbahagi si Kapatid na Zhang: “Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos nakikita natin na, kahit na anong mangyari sa atin, bagaman sa panlabas ay tila gawa ito ng tao, sa katunayan si Satanas ito na nakikipagpustahan sa Diyos sa likod ng mga tagpo. Ito ay katulad lamang nang tinukso ni Satanas si Job. Sinabihan siya ng kanyang asawa na talikuran si Jehova, nguni’t nagawa ni Job na maaninag ang mga pandaraya ni Satanas. Siya ay umasa sa kanyang pananampalataya sa Diyos at siya ay tumayong patotoo para sa Diyos, at pinagsabihan ni Job ang kanyang asawa sa pagiging mangmang at babaeng matigas ang ulo. Ipinaaalam sa atin ng mga karanasan ni Job na, para sa lahat ng mga nais iligtas ng Diyos, laging nagmamadaling tutuksuhin at gagambalain sila ni Satanas at ilalabas ang lahat ng mga pandaraya na mayroon ito upang sila ay salakayin nang sa gayon ay kanilang talikdan at ipagkanulo ang Diyos, at sa kahuli-hulihan ay tuluyang mawala ang kanilang pagkakataon na makamit ang tunay na kaligtasan. Dahil nais ni Satanas na magpakailanmang kontrolin at lamunin ang tao, talagang hindi nito nais na makamit ng tao ang pagliligtas ng Diyos!” Ibinahagi rin ni Kapatid na Mu: “Ito ay totoo. Paulit-ulit na gumagamit si Satanas ng mga pinuno upang tayo ay salakayin at takutin, na may mithiing pilitin tayong itanggi ang Diyos, ipagkanulo ang Diyos, at talikuran ang tunay na daan. Ito ang pandaraya ng Satanas. Dapat nating malinaw na makita ang labanang ito na nangyayari sa espirituwal na mundo.” Pagkatapos makinig sa pagbabahagi ng dalawang kapatid na ito, pinag-isipan ko ang mga bagay-bagay sa ilang sandali, at sinabing: “Nakikipagpustahan pala si Satanas sa Diyos, at ito ay sa pamamagitan ng mga bagay-bagay na sinasabi ng mga pinuno na sinasalakay tayo ni Satanas kung saan tayo mahihina, at nais nitong talikuran natin ang tunay na daan at iwan ang Diyos dahil sa ating kaduwagan! Si Satanas ay tunay na taksil!” At sinabi rin ng aking asawa: “Tunay na kasuklam-suklam si Satanas! Kung hindi kami nakinig sa mga salita ng Diyos at sa inyong pagbabahagi, paano naman naming malalaman na ito ay isa sa mga pakánâ ni Satanas?” Sinabi ko na nagagalak: “Ngayon na ating nauunawaan ang mga bagay na ito, kailangan nating umasa sa Diyos upang lusutan ang mahigpit na pagkakubkob ni Satanas, tumayong saksi para sa Diyos, at ipahiya si Satanas sa pamamagitan ng ating praktikal na mga pagkilos!” Masaya namang sinabi ni Kapatid na Zhang: “Mga kapatid, mula ngayon tayo ay magsama-sama nang mas malimit upang magbahaginan tungkol sa salita ng Diyos. Tanging sa ganitong paraan natin masasangkapan ang ating mga sarili ng mas marami ng katotohanan upang bukas-makalawa tayo ay magiging tiyak tungkol sa mga gawain ng Diyos sa mga huling araw at maglatag ng pundasyon sa tunay na daan, at hindi na tayo malilinlang ng lahat ng uri ng mga sabí-sábí at tahasang mga kasinungalingan ni Satanas.” Sinabi ko: “Mainam iyan! Mainam kung ikaw ay mas madalas na makakarating at makapagbabahagi sa amin.” Ngumiti si Kapatid na Mu at sinabi: “Kung gayon, iyan ang ating gagawin.”

Makalipas ang ilang araw maaga akong bumangon at tumingin sa labas ng aking bintana at nakita na may malaking pagbagsak ng niyebe, at hindi ko namalayan na pinagkikiskis ko na ang aking dalawang kamay. Pagkatapos, nagsuot ako ng sombrerong lana at mga guwantes na gawa sa bulak at nagpunta sa patyo upang walisin ang niyebe. Nang natapos ako ay bumalik ako sa loob at binuksan ang ibabaw ng kalan upang gatungan ang apoy habang ang aking asawa ay naglilinis ng bahay. Nang oras na iyon ay dumating ang nakatatandang kapatid na lalaki ng aking asawa at ang asawa nito, sa sandaling nakapasok na ang aking hipag, sinabi niya sa nababalisang tinig: “Pumunta rito si Pinunong Wang at ang Kamanggagawang Guan at nagsabi sa inyo ng napakaraming mga bagay. Paano ninyo nagawang hindi makinig sa kanila? Partikular nilang sinabi sa amin na magpunta rito ngayon at muli kayong hikayatin. Huwag na kayong maniniwala sa Kidlat ng Silanganan. Ang ating mga pinuno ang may pananagutan sa ating mga buhay!” Matapos marinig na sinasabi niya ito, matatag kong sinabi, “Kung talagang kinukuha nila ang pananagutan para sa ating mga buhay, dapat nilang pangunahan tayo na pag-aralan ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at salubungin ang pagbabalik ng Panginoon!” Pagkatapos ay pabáláng na sinabi ng aking asawa: “Hindi nila ginagawa ito para sa ating kapakanan. Natatakot sila na kapag tayong lahat ay naniwala sa Makapangyarihang Diyos, wala nang matitira na makikinig sa kanila.” Tila nainis ang aking hipag dahil sa kanyang narinig at sinabi: “Paano ninyo nasasabi ang mga bagay na ito? Hindi nila kayo pinagawa ng anumang iba pang bagay. Hindi ba’t nais lang nila na bumalik kayo sa iglesia? Makinig kayo sa akin. Palagay ba ninyo mapag-iisipan ko na pinsalain kayo gayong ang ating dalawang pamilya ay malapit sa isa’t isa?” Nagpatuloy ang kapatid ng aking asawa. “Isipin ninyo kung paano ko kayo pinakisamahan sa loob ng ilang taon. Alam ninyo ba kung gaano kalaki ang nagawa namin para sa inyo? Mayroon ba talaga kayong lakas ng loob na ihiwalay ang inyong mga sarili mula sa amin? Hindi ba kayo nakakaramdam ng pagkabagabag?” Pagkatapos kong marinig ang dalawang ito na nagsasalita ng ganitong mga bagay, ako ay lubos na nalungkot, at naisip sa aking sarili: “Tunay nga na lubos nila kaming natulungan, at ngayon ay kanilang nakikita na ipinipilit namin ang pagsunod sa Makapangyarihang Diyos. Tiyak na masyado silang nasasaktan, nguni’t ano ang magagawa? Maaari nilang hingin na talikuran ko ang tunay na daan at ipagkanulo ang Diyos, nguni’t hindi ko magagawa iyan, dahil alam ko na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Nguni’t kung ipinipilit ko ang paniniwala sa Makapangyarihang Diyos, ano kaya ang iisipin nila tungkol sa akin? Sasabihin ba nila na wala akong utang-na-loob?” Sa sandaling ito, nakaramdam ako ng kalungkutan, na para bang ang aking puso ay hinihila sa dalawang magkaibang patutunguhan. Tahimik akong nanalangin sa Diyos, humihingi sa Kanya na bigyan ako ng daan palabas. Biglang naisip ko ang mga salita ng Diyos na ito: “Ang lahat ng bagay na nangyayari sa mga tao ay nangyayari kapag kailangan sila ng Diyos na manindigan sa kanilang pagpapatotoo sa Kanya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Pagkatapos ay muli kong inisip ang mga salita na naibahagi nina Kapatid na Zhang at Kapatid na Mu sa akin noong nakaraang ilang araw: Ang lahat ng nangyayari sa iyo ay may kinalaman sa labanan na nagaganap sa espirituwal na mundo, at ito ay si Satanas na nakikipagpustahan sa Diyos. Iniisip ko, “Ngayon ang aking bayaw at hipag ay sumubok na gamitin ang aming pagiging magkamag-anak upang hikayatin kami na ipagkanulo ang Diyos at bumalik sa relihiyon, nguni’t ito ay isa sa mga pandaraya ni Satanas. Kung ipagkanulo ko ang Diyos upang protektahan and aking pansariling damdamin, iyan ay tunay na kawalan ng utang-na-loob at magpapakita na wala akong konsensya. Kung hindi ko nais na biguin ang aking bayaw, dapat kong ibahagi sa kanya ang ebanghelyo ng Diyos ng mga huling araw nang sa gayon ay magkaroon din sila ng pagkakataon na makamit ang pagliligtas ng Diyos. Ito ang tanging paraan upang ipakita ang habag na dapat kong taglayin.” Habang ito ay aking iniisip ay napuno ng liwanag ang aking puso, at sinabi ko: “Bayaw, hipag, alam ko na naging mabuti kayong dalawa sa akin, at ito ang dahilan kung bakit kailangan kong sabihin sa inyo na ang Makapangyarihang Diyos talaga ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Tanging sa pamamagitan lang ng pagsunod sa mga gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw natin matatamo ang pagliligtas ng Diyos! Kung hindi, ang ating pananampalataya sa Panginoon sa loob ng lahat ng mga taong ito ay magiging walang kabuluhan, at hindi tayo magkakamit ng anuman! Narito, hayaan ninyo akong basahin sa inyo ang isang sipi ng salita ng Diyos, at pagkatapos marinig ito ay inyong malalaman kung ang mga salitang ito ay ang katotohanan, at kung ang mga ito ay mga pagbigkas ng Diyos o hindi.” Kinuha ko ang aking aklat ng mga salita ng Diyos at magsisimula na sanang basahin ito nang tumayo ang aking hipag at hindi-nasisiyahang sinabi: “Pumunta kami rito ngayon upang subukan na kayo ay hikayatin, nguni’t sa halip na baguhin ang inyong mga isip, sinusubukan ninyong ipalaganap ang ebanghelyo na ito sa amin, nguni’t hindi kami makikinig sa inyo.” Pagkatapos sabihin ito hinila niya ang kanyang asawa at galit na umalis.

Sinundan ko sila papunta sa patyo hanggang makarating ako sa pasukan, nguni’t nakita ko na medyo malayo na sila. Pakiramdam ko ay wala akong nagawa, tumayo ako roon na umiiling. Sa sandaling ito aking nakita na umaliwalas na ang panahon, at may mainit na liwanag na sumisikat sa isang puno ng pino sa labas ng bakuran. Ang niyebe na naipon sa puno ng pino ay nagsimulang matunaw, na para bang sa mismong sandaling iyon ay sumailalim sa bautismo ang puno. Salungat sa lupa na natatakpan ng niyebe, ang tuwid at matayog na puno ay lumitaw na luntiang-luntian. Ako ay masayang-masaya, na parang tulad ng puno ng pino, nakaranas din ako ng bautismo ng hangin at niyebe, at nakálágô mula sa pagpapalusog ng sikat ng araw. Alam ko na ang mga salita ng Diyos ang siyang nanguna sa akin upang lumusot dito sa mahigpit na pagkakubkob at tumayong patotoo para sa Kanya. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

18. Pinapatnubayan Ako ng Salita ng Diyos sa Pagdaan sa mga Patibong

Ni Tian’na, Hong Kong

Sa pagbuklat nang mabilis sa mga pahina ng artikulo ng mga salita ng Diyos na, “Alam Mo Ba? Gumawa ang Diyos ng Dakilang Bagay sa Gitna ng mga Tao,” hindi ko maiwasang maalala ang karanasan ko dalawang taon na ang nakararaan nang makalaya ako mula sa mga gapos ng mga kasinungalingan at nagbalik sa Diyos.

Ang pamilya ko at ako ay nakatirang lahat sa Hong Kong. Ang biyenan kong lalaki at bayaw (nakababatang kapatid ng asawa ko) ay kapwa sumasampalataya sa Panginoong Jesus. Ang bayaw ko ay pastor sa isang iglesia, kaya madalas na pumupunta ang mga kapatid na lalaki at babae mula sa iglesia para bumisita sa aming tahanan kung saan magkakasama silang nagdarasal at kumakanta ng mga himno bilang papuri sa Panginoon. At pagkatapos noong Disyembre 2014, isang mabuting kaibigan ko ang nagsabi sa akin na nananampalataya rin siya sa Panginoon. Nadálá ng aking pamilya at mga kaibigan, naging medyo interesado ako sa pananampalataya sa Panginoon. Nakilala ko si Sister Peipei, isa pang miyembro ng iglesia, isang araw na ‘di-kalaunan. Madali siyang pakisamahan at palakaibigan. Napakasaya niya nang malaman niya na ilan sa aking pamilya at mga kaibigan ay nananampalataya sa Panginoon at inanyayahan ako na pumunta sa kanyang bahay, kung saan ipinakilala niya ako kay Sister Chen Hui. Sa loob ng ilang pagtitipon, ibinahagi sa akin ni Sister Chen ang mga katotohanan hinggil sa paglikha ng Diyos sa lahat ng bagay at sa Kanyang kapamahalaan sa lahat ng bagay gayon din ang pinagmulan ni Satanas, at marami pang iba. Talagang naniwala ako sa mga bagay na sinabi niya sa akin at nagdulot ito sa akin ng labis na kaligayahan. Talagang nagustuhan ko ang pakikinig sa pagbabahagi nila ng kanilang mga karanasan at pagkaunawa sa pananampalataya, at talagang ninais kong ibahagi ang kaligayahang ito sa iba. Isang araw, hindi ko na mapigil ang aking sarili, ibinahagi ko ang nadama ko sa aking pamilya na gusto kong maging mananampalataya. Kaagad nakarating ang balita sa aking bayaw; tumawag siya at tinanong ako kung bakit bigla akong naniwala sa Diyos at sinabi rin, “Mayroong iglesia na tinatawag na Kidlat ng Silanganan, at sila ay naglilibut-libot na nagpapatotoo na bumalik na ang Panginoong Jesus. Nahikayat nila ang maraming tapat na naghahanap mula sa lahat ng denominasyon. Huwag kang maging kaswal tungkol dito; huwag kang makipag-ugnayan sa kanila.” Pagkatapos ay paulit-ulit niyang itinanong sa akin kung binigyan ba ako ng aklat ng mga taong nagbabahagi sa akin ng ebanghelyo, at paulit-ulit akong hinimok na mag-ingat ako lalo na sa anumang bagay na may kinalaman sa pananampalataya. Patuloy na nagsumiksik sa isipan ko ang mga salita ng aking bayaw, na nagdulot sa akin ng pagkalito. Sa isang banda, sinalungat ako ng bayaw ko sa paghahanap ng ibang iglesia, nguni’t sa kabilang banda, talagang nasiyahan ako sa kung ano ang sinabi ni Sister Chen tungkol sa pananampalataya sa Diyos. Pakiramdam ko tila naiipit ako sa pagitan ng isang malaking bato at isang matigas na lugar, at hindi ko alam kung dapat kong ipagpatuloy pa ang pakikipag-usap kay Sister Chen.

Dahil dito, nagsimula akong maghanap sa online ng mga sermon ng ilang pastor na mapapakinggan ko. Nakakita ako ng maraming impormasyon sa online tungkol sa Kidlat ng Silanganan, pero hindi ko gaanong pinansin ito; lubos akong nakatuon sa paghahanap ng magagandang sermon. Pinakinggan ko ang mga ito at ikinumpara ang marami sa mga ito at sa huli, naisip ko na pinakamaganda pa rin ang mga sermon ni Sister Chen, dahil mas marami siyang ibinahagi tungkol sa pagpapatotoo sa Diyos, at mas naunawaan ko ang tungkol sa Diyos sa pakikinig sa mga iyon. Matapos itong pag-isipan nang mabuti, nagpasya ako na patuloy na makinig sa pagbabahagi ni Sister Chen. Sa mga araw na sumunod, isinalaysay niya sa akin ang mga kuwento tungkol sa pamumuno ni Moises sa mga Israelita palabas sa Egipto, pag-aalay ni Abraham kay Isaac, pagpapako sa Panginoong Jesus sa krus para sa sangkatauhan, mga karanasan ni Pedro, pagkabuhay-na-muli ni Lazaro at pagluwalhati niya sa Diyos, at marami pang iba. Talagang kamangha-mangha para sa akin ang magagandang kuwentong ito sa Biblia at nagbigay sa akin ng mas malalim na pagkaunawa tungkol sa gawain na nagawa ng Diyos. Pagkatapos ng bawa’t pagtitipon sabik kong hinintay ang kasunod nito.

Pagkaraan ng isang buwan sa isang pagtitipon, nagbasa si Sister Chen ng ilang talata sa Biblia at ng isang talata sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos sa akin. Sa Biblia sinasabi rito: “At kung paano ang mga araw ni Noe, gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao. Sapagka’t gaya ng mga araw bago nagkagunaw, sila’y nagsisikain at nagsisiinom, at nangagaasawa at pinapapagaasawa, hanggang sa araw na pumasok si Noe sa daong, At hindi nila nalalaman hanggang sa dumating ang paggunaw, at sila’y tinangay na lahat; ay gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao” (Mateo 24:37–39). Sinasabi ng Makapangyarihang Diyos, “Magbalik-tanaw sa panahon ng arko ni Noe: Ang sangkatauhan ay lubhang tiwali, ang mga tao ay lumayo sa pagpapala ng Diyos, hindi na pinangangalagaan ng Diyos, at nawalan ng mga ipinangako ng Diyos. Sila ay nanirahan sa kadiliman, nang wala ang liwanag ng Diyos. Kaya sila ay naging likas na mahalay at hinayaan ang kanilang sarili na mauwi sa kakila-kilabot na kasamaan. Ang ganitong mga tao ay hindi na maaaring makatanggap ng pangako ng Diyos; hindi na nila karapat-dapat na masaksihan ang mukha ng Diyos, o kaya ay marinig ang tinig ng Diyos, sapagkat tinalikuran nila ang Diyos, isinantabi ang lahat ng Kanyang ipinagkaloob sa kanila, at kinalimutan ang mga turo ng Diyos. Ang kanilang puso ay lumihis papalayo nang papalayo mula sa Diyos, at dahil dito, sila ay naging ubod ng sama nang higit pa sa lahat ng katwiran at pagkatao, at lalo pang nagiging masama. Kaya sila ay naging mas malapit sa kamatayan at sumailalim sa poot at kaparusahan ng Diyos. Si Noe lamang ang sumamba sa Diyos at umiwas sa kasamaan, kung kaya’t narinig niya ang tinig ng Diyos at ang Kanyang mga tagubilin. Kanyang itinayo ang arko ayon sa mga tagubilin ng salita ng Diyos, at tinipon ang lahat ng uri ng buhay na nilalang. At sa ganitong paraan, nang maihanda na ang lahat ng bagay, pinakawalan ng Diyos ang Kanyang pagwasak sa mundo. Si Noe lamang at ang pitong miyembro ng kanyang pamilya ang nakaligtas sa pagkawasak, dahil sumamba si Noe kay Jehova at umiwas sa kasamaan.

“Pagkatapos ay tumingin sa kasalukuyang panahon: Ang matuwid na tao na kagaya ni Noe, na kayang sumamba sa Diyos at umiwas sa kasamaan, ay hindi na umiiral. Ngunit ang Diyos ay nagpakita pa rin ng magandang-loob sa sangkatauhang ito, at pinawalang-sala pa rin sila sa huling panahong ito. Hinahanap ng Diyos ang mga taong nag-aasam na Siya’y magpakita. Hinahanap Niya sila na may-kakayahang makinig sa Kanyang mga salita, mga hindi nakalimot sa Kanyang tagubilin, at naghahandog ng kanilang puso at katawan sa Kanya. Hinahanap Niya ang mga kasing masunurin ng mga bata sa Kanyang harapan, at hindi Siya kakalabanin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Sinabi ni Sister Chen sa kanyang pagbabahagi: “Ang mga tao sa panahon ni Noe ay ‘nagsisikain at nagsisiinom, nagpapakasal at nagsisipag-asawa’; sila ay mahahalay at masasama, at hindi nakinig sa salita ng Diyos o sumamba sa Diyos. Sa halip, sumamba sila sa mga diyus-diyosan at labis na makasalanan. Upang mailigtas ang mga tao sa panahong iyon, tinawag ng Diyos si Noe para gumawa ng arko at para sabihin sa mga tao na lilipulin ng Diyos ang sanlibutan sa pamamagitan ng baha. Nguni’t kahit ipinangaral ito ni Noe nang mahigit sa isang daang taon, walang naniwala sa mga salita ng Diyos at walang nagsisi sa Diyos. Dahil dito, ginamit ng Diyos ang malaking baha para lipulin ang mga tao sa panahong iyon. Ang mga tao sa mga huling araw ay mas masasama kaysa mga tao sa panahon ni Noe. Ang buong lipunan ay imoral at lalo pang tumitindi sa paglipas ng mga araw. Patuloy na tumataas ang bilang ng mga diborsiyo, laganap ang krimen, nawasak na pati ng pornograpiya, sugal at droga ang mga kaluluwa ng mga tao. Lalo pang nadaragdagan ang katusuhan, kasakiman, kasamaan, kabastusan at pagiging makasarili ng mga tao. Binabale-wala nila ang pagkakaroon ng konsensya o pagiging isang mabuti at tapat na tao, sa halip ang pinahahalagahan lamang nila ay pagkain, pag-inom, pagsasaya, at pagbibigay ng kapangyarihan kapalit ng pagtatalik, o pagtatalik kapalit ng kapangyarihan. Nanghinawa na ang mga tao sa katotohanan at itinataas ang kasamaan. Sila ay sakim sa kasiyahang dulot ng pagkakasala, at umabot na sila noon pa man sa puntong marapat na silang lipulin ng Diyos. Lahat ng mga tandang ito ay nagpapahiwatig na dumating na ang mga huling araw. Nakabalik na ngayon ang Panginoong Jesus at ang Kanyang pangalawang pagkakatawang-tao ay namumuhay sa mundo. Nabigkas Niya ang lahat ng katotohanan para sa pagdadalisay at pagliligtas ng sangkatauhan; dumating Siya para lubos tayong iligtas, tayo na napakasamang mga tao. Napakadakila ng pagmamahal at kahabagan ng Diyos para sa sangkatauhan!” Tuwang-tuwa ako nang marinig ko ang mga salitang ito ng kapatid-na-babae at inisip ko sa aking sarili: “Lahat tayo ay napakasamang mga tao at dapat nalipol na noon pa man ng Diyos. Salamat na lamang sa awa ng Diyos na mapalad tayong nakapasok sa bahay ng Diyos, nabasa ang mga salitang binigkas ng Diyos, at nagkaroon ng pagkakataon na makilala ang Diyos. Napakalaking pagpapala nito!” Paulit-ulit akong nagpasalamat sa Diyos na pinatnubayan Niya ako at pinahintulutan na makaagapay sa gawain ng Diyos sa mga huling araw at makamtan ang pagkakataon para sa kaligtasan. Nang papaalis na ako, binigyan ako ng kapatid-na-babae ng isang aklat ng mga salita ng Diyos. Hawak ang aklat ng dalawang kamay, naantig ako nang labis kaya napaiyak ako. Matibay kong ipinasya na susundin ko ang Diyos sa abot ng aking makakaya.

Isang araw pagkatapos buksan ang aking computer, nakakita ako ng isang website na nagsasabi ng isang bagay tungkol sa Kidlat ng Silanganan. Dahil gusto kong usisain ito, nagklik ako sa link at nakita ang ilang negatibong propaganda tungkol sa Kidlat ng Silanganan mula sa pamahalaang CCP at komunidad ng relihiyon. Nang matanto ko na ang binanggit na “Kidlat ng Silanganan” sa website ay ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw na ipinangaral sa akin ni Sister Chen, nabigla ako at naguluhan nang husto: Nalihis ba ako sa aking pananampalataya? Ano ang dapat kong gawin? Gayunpaman, naalala ko kung paano makipag-usap sa akin sa tuwina si Sister Chen at ang iba pa, lahat sila ay mabait sa akin at hindi gaya ng sinasabi sa Internet. Naalala ko nang una kong simulang basahin ang salita ng Diyos at naantig ng pagmamahal ng Diyos—ang mga salitang iyon ay nagtataglay ng awtoridad at kapangyarihan, kaya paanong hindi ang mga iyon ang pagpapahayag at tinig ng Diyos? Pagkatapos ay kinuha ko ang mga salita ng Diyos sa hangaring basahin ang mga ito, nguni’t hindi ko maapuhap ang damdaming iyon na umantig sa akin noong una—naikubli ng Diyos ang Kanyang mukha sa akin. Ang tanging nakikita ko lamang ay puting papel at itim na mga salita. Lahat ng negatibong propaganda na nakita ko sa online ay isa-isang kumislap sa aking isipan. Tuliro na ang isipan ko. Patuloy kong iniisip: “Paniniwalaan ko ba ito, o hindi? Gawain ba ng Diyos ang Kidlat ng Silanganan? Paano kung talagang gawain ng Diyos ang Kidlat ng Silanganan? Kung hindi ko isasagawa ang pananampalatayang ito, hindi ba’t mawawalan lang ako ng pagkakataon na makilala ang Diyos at maligtas? Nguni’t kung huwad ito at nabulag lang ako sa pagsunod dito, ibig bang sabihin nito ay nalinlang ako? Itutuloy ko ba ang pagsasaliksik dito, o hindi?” Patuloy akong binagabag ng mga tanong na ito at naging dahilan ito para mawalan ako ng ganang magtrabaho. Gustung-gusto ko na talakayin ito sa aking pamilya at hingin ang payo nila, pero naisip ko ang tungkol sa kung paano ako paulit-ulit na hinimok ng bayaw ko na mag-ingat, at huwag maghanap ng iba pang mga iglesia. Kung talagang nagkamali ako sa pagsampalataya, hindi ba’t lalo lang silang magagalit sa akin? Kaya’t binale-wala ko na ang ideya na talakayin ito sa aking pamilya kahit litung-lito na ang aking isipan, naramdaman ko ang matinding sakit ng damdamin, at talagang hindi ko malaman ang aking gagawin. Pakiramdam ko’y napakalayo ko mula sa kagalakan at kapanatagan na nadama ko ilang araw na ang nakalipas noong nagbabahagi sa akin ang mga kapatid-na-babae.

Nang wala na akong mapuntahan, sinubukan kong magdasal at hanapin ang Diyos, para idulog sa Diyos ang bawa’t isa at lahat ng mga paghihirap at mga pag-aalinlangan sa aking puso, at isamo na bigyan ako ng Kanyang kaliwanagan. Pagkatapos magdasal, bigla kong naisip ang isang bagay na sinabi noon sa akin ni Sister Chen: Noong isilang ang Panginoong Jesus, sa takot ni Haring Herodes na mawala sa kanya ang trono sa panahong iyon, ay nagbigay siya ng utos na patayin ang lahat ng mga batang lalaki na wala pang dalawang taong gulang sa buong lungsod. Noong ibahagi ng Panginoong Jesus ang Kanyang mga turò, nagalit ang mga lider ng mga mananampalatayang Judio kaya kinalaban at kinundena nila Siya dahil natakot sila na baka sumunod ang mga mananampalataya sa Panginoong Jesus, at mawala sa kanila ang kanilang katayuan sa lipunan. Alam na alam nila na walang karaniwang tao ang makagagawa ng mga himala na ginawa ng Panginoong Jesus, nguni’t sinadya nilang siraan Siya, sinasabing nagpapalayas Siya ng mga demonyo sa tulong ni Beelzebub. Pinaratangan din nila ang Panginoong Jesus ng paglapastangan. Sa huli, nakipagsabwatan sila sa pamahalaang Romano para ipako sa krus ang Panginoong Jesus. At ngayon, ang mga kahangalang ginagawa ng pamahalaang CCP at komunidad ng mga relihiyon na pagkundena sa Makapangyarihang Diyos ay katulad na katulad ng ginawa noon ng pamahalaang Romano at ng mga lider ng Judaismo sa Kapanahunan ng Biyaya laban sa Panginoong Jesus. Ang totoong daan ay nakaranas ng pagsawata mula pa noong sinaunang mga panahon. Sa tuwing darating ang Diyos para gumawa, dumaranas Siya ng pang-uusig mula sa mundo ng relihiyon gayon din sa mga kapangyarihang namumuno. Gayunpaman, walang sinumang makahahadlang sa daan ng gawain ng Diyos. Sa kahuli-hulihan, tinapos pa rin ng Panginoong Jesus ang gawain ng pagpapapako sa krus at sa pagliligtas sa sangkatauhan at ang Kanyang ebanghelyo ay lumaganap sa buong mundo. At ngayon, naghabi ng napakaraming kasinungalingan ang pamahalaang Tsino at ang komunidad ng mga relihiyon sa online na nagkukundena sa Makapangyarihang Diyos at sa Kanyang gawain, magkagayunman mabilis pa ring nakalaganap ang Kanyang ebanghelyo ng kaharian. Kung hindi ito gawain ng Diyos, hindi ba’t nalansag na sana ito ng pamahalaang Tsino noon pa? Pagkatapos ay naisip ko na sa tuwing makakausap ko si Sister Chen at ang iba pa, lahat sila ay talagang totoo sa akin, at lahat ng pagbabahagi nila ay dumadakila sa Diyos at nagpapatotoo sa Diyos. Hindi sila nagsasalita tungkol sa mga makamundong bagay o tungkol sa mga bagay na walang kabuluhan sa buhay ng mga tao. Lahat ng iyon ay nagbigay ng mabuting patnubay at tulong sa akin. Bago ko namalayan bahagyang napawi ang mga pag-aalinlangan sa aking puso, kaya muli akong nagdasal sa Diyos nang may pusong naghahanap: “Diyos! Kung talagang Ikaw yaong nagbalik, mangyari pong patnubayan ako para malaman ko ang Iyong gawain at makabalik sa Iyong harapan.” Totoo nga, dininig ng Diyos ang aking dasal.

Sa patnubay ng Banal na Espiritu, binuklat ko ang aklat ng mga salita ng Diyos na, Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao at nakita ang artikulong, “Alam Mo Ba? Gumawa ang Diyos ng Dakilang Bagay sa Gitna ng mga Tao,” kung saan sinabi ng Makapangyarihang Diyos, “Dapat ninyong malaman na kung hindi umiral ang katawang-taong ito, haharap ang buong sangkatauhan sa hindi maiiwasang kapahamakan at makikitang imposibleng makatakas sa mas matinding kaparusahang ipapataw ng Diyos sa sangkatauhan sa mga huling araw. Kung hindi isinilang ang karaniwang katawang-taong ito, lahat sana kayo’y nasa kalagayan kung saan nagsusumamo kayo para sa buhay nang walang kakayahang mamuhay at manalangin para sa kamatayan nang hindi namamatay; kung hindi umiral ang katawang-taong ito, hindi ninyo makakamit ang katotohanan at makakapunta sa harap ng trono ng Diyos ngayon, kundi sa halip, parurusahan kayo ng Diyos dahil sa mabibigat ninyong kasalanan. Alam ba ninyong kung hindi dahil sa pagbabalik sa katawang-tao ng Diyos, walang magkakaroon ng pagkakataon sa kaligtasan; at kung hindi dahil sa pagparito ng katawang-taong ito, matagal na sanang tinapos ng Diyos ang lumang kapanahunan? Dahil dito, magagawa pa rin ba ninyong tanggihan ang ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos? Yamang napakaraming pakinabang ang matatamo ninyo sa karaniwang taong ito, bakit hindi ninyo Siya malugod na tatanggapin?” “Ang gawain ng Diyos ay isang bagay na hindi mo mauunawaan. Kung hindi mo lubos na maunawaan kung tama ba ang desisyon mo, ni hindi mo mabatid kung magtatagumpay ba ang gawain ng Diyos, bakit hindi mo subukan ang kapalaran mo at tingnan kung maaari bang maging malaking tulong sa iyo ang karaniwang taong ito, at kung tunay ngang gumawa na ang Diyos ng dakilang gawain?” Salamat sa Diyos! Nakadama ako ng higit na kapanatagan matapos basahin ang mga salita ng Diyos—talagang tama ang mga ito! Natanto ko na dahil hindi ako pamilyar sa gawain ng Diyos at hindi lubos na maunawaan ang lahat ng bagay na iyon sa Internet, bakit hindi ako magbaka-sakali? Bakit hindi ko ipagpatuloy ang pagsisiyasat pa nang husto at pagkatapos ay saka ako magpapasya? Kung talagang ito ay pagpapakita at gawain ng Diyos, kung tatanggihan ko ito, hindi ba’t tinanggihan ko na rin ang Diyos? Hindi ba’t pagsisisihan ko iyan habang buhay? Nagpasya akong pumunta at makipagkita kay Sister Chen nang sumunod na araw at magpatuloy sa aking paghahanap at pagsisiyasat.

Nang makita ko si Sister Chen ikinuwento ko sa kanya ang aking karanasan sa nakalipas na ilang araw at tinanong ko siya kung ano ba talaga ang nangyayari sa Kidlat ng Silanganan. Binasa niya sa akin ang dalawang talata ng mga salita ng Diyos: “Kapag nakikinig ang lahat ng tao, kapag pinaninibago at muling binubuhay ang lahat ng bagay, kapag bawat tao ay nagpapasakop sa Diyos nang walang pag-aalinlangan at handang balikatin ang mabigat na responsibilidad ng pasanin ng Diyos—dito lumalabas ang kidlat ng silanganan, na pinagliliwanag ang lahat mula Silangan hanggang Kanluran, sinisindak ang buong mundo sa pagdating ng liwanag na ito; at, sa yugtong ito, minsan pang sinisimulan ng Diyos ang isang bagong buhay. … Nangangahulugan ito na sa Silangan ng mundo, mula noong magsimula ang pagpapatotoo sa Diyos Mismo, hanggang noong magsimula Siyang gumawa, hanggang sa magsimulang gamitin ng pagka-Diyos ang pinakamataas na kapangyarihan sa buong mundo—ito ang kumikinang na sinag ng kidlat ng silanganan, na nagniningning kailanman sa buong sansinukob. Kapag ang mga bansa sa lupa ay nagiging kaharian ni Cristo, saka nagliliwanag ang buong sansinukob. Ngayon ang panahon ng paglabas ng kidlat ng silanganan. Nagsisimulang gumawa ang Diyos na nagkatawang-tao, at, bukod pa riyan, nagsasalita nang tuwiran sa pagka-Diyos. Masasabi na kapag nagsisimulang magsalita ang Diyos sa lupa, saka lumalabas ang kidlat ng silanganan. Para mas tumpak, kapag dumadaloy ang tubig na buhay mula sa luklukan—kapag nagsisimula ang mga pagbigkas mula sa luklukan—iyon mismo ang sandali na pormal na nagsisimula ang mga pagbigkas ng pitong Espiritu” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 12). “Kapag unti-unti nang pumuputi ang liwanag ng Silangan ay saka lamang magsisimulang magliwanag ang kadiliman sa buong mundo, at saka lamang matutuklasan ng tao na matagal Ko nang nilisan ang Israel at muli Akong bumabangon sa Silangan. Dahil minsan na Akong bumaba sa Israel at kalaunan ay nilisan Ko ito, hindi na Ako maaaring isilang na muli sa Israel, dahil namumuno ang Aking gawain sa buong sansinukob at, bukod pa rito, kumikidlat mula sa Silangan patungong Kanluran. Dahil dito bumaba na Ako sa Silangan at dinala Ko ang Canaan sa mga tao ng Silangan. Dadalhin Ko sa lupain ng Canaan ang mga tao mula sa buong mundo, kaya nga patuloy Akong bumibigkas ng mga salita sa lupain ng Canaan upang kontrolin ang buong sansinukob. Sa pagkakataong ito, walang liwanag sa buong mundo maliban sa Canaan, at nanganganib na magutom at ginawin ang lahat ng tao. Ibinigay Ko ang Aking kaluwalhatian sa Israel at pagkatapos ay binawi Ko ito, sa paraang ito ay dinadala ang mga Israelita sa Silangan at ang buong sangkatauhan sa Silangan. Dinala Ko na silang lahat sa liwanag para muli nila itong makasama, at makasalamuha, at hindi na nila kailangan pang hanapin ito. Ipapakita Kong muli ang liwanag sa mga naghahanap dito at ang kaluwalhatiang tinaglay Ko sa Israel; ipapakita Ko sa kanila na matagal na Akong bumaba sakay ng puting ulap sa gitna ng sangkatauhan, ipapakita Ko sa kanila ang napakaraming puting ulap at kumpul-kumpol na saganang mga bunga, at, bukod pa rito, ipapakita Ko sa kanila ang Diyos na si Jehova ng Israel. Ipapakita Ko sa kanila ang Guro ng mga Judio, ang pinakahihintay na Mesiyas, at ang buong anyo Ko na pinag-uusig ng mga hari sa lahat ng panahon. Gagawa Ako sa buong sansinukob at magsasagawa Ako ng dakilang gawain, na inihahayag ang Aking buong kaluwalhatian at ang lahat ng Aking gawa sa tao sa mga huling araw. Ipapakita Ko ang kabuuan ng Aking maluwalhating mukha sa mga naghintay nang maraming taon para sa Akin, sa mga nanabik na pumarito Ako sakay ng puting ulap, sa Israel na nanabik na muli Akong magpakita, at sa buong sangkatauhan na umuusig sa Akin, para malaman ng lahat na matagal Ko nang binawi ang Aking kaluwalhatian at dinala ito sa Silangan, at wala na ito sa Judea. Sapagkat sumapit na ang mga huling araw!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dumadagundong ang Pitong Kulog—Nagpopropesiya na ang Ebanghelyo ng Kaharian ay Lalaganap sa Buong Sansinukob).

Pagkatapos ay ibinahagi niya sa akin ito: “Makikita natin sa mga salita ng Diyos na ang gawain at mga salita ng Diyos sa mga huling araw ay ang kidlat na nagmula sa Silangan. Ang ‘kidlat’ ay tumutukoy sa liwanag, at ang ‘liwanag’ ay tumutukoy sa mga salita ng Diyos; ibig sabihin, ang pagbabalik ng Diyos sa mga huling araw ay ang Kanyang pagkakatawang-tao bilang Anak ng tao, unang nagpakita at gumawa sa Silanganan, sa Tsina, bumibigkas ng mga salita at bumubuo ng mga grupo ng mga taong mananagumpay. At pagkatapos ang Kanyang ebanghelyo sa mga huling araw ay mabilis na lumalaganap sa Kanluran, upang matanggap ng lahat ng tao sa buong mundo ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Tinutupad nito ang sinabi sa Mateo 24:27: ‘Sapagka’t gaya ng kidlat na kumikidlat sa silanganan, at nakikita hanggang sa kanluran; gayon din naman ang pagparito ng Anak ng tao.’ Bukod pa rito, ang panahon ng Diyos sa paggawa sa mga huling araw ay maikli at mabilis, gaya ng isang kidlat. Sa nakalipas lamang na dalawang maikling dekada, ang ebanghelyo ng kaharian ng Diyos ay lumaganap na sa buong kalupaan ng Tsina at patuloy pang lumalaganap sa iba’t ibang bansa sa buong mundo. Ang Kidlat ng Silanganan ay salita at gawain ng Diyos sa mga huling araw, ang katotohanang ipinahayag ng Diyos. Ang Makapangyarihang Diyos ay ang Anak ng tao na nagpapakita sa tao sa mga huling araw, tulad ng ipinropesiya sa Biblia; isinasakatuparan Niya ang bagong gawain sa mga huling araw. Lahat niyaong mga hindi tumatanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw ay aalisin sa pamamagitan ng gawain ng Banal na Espiritu.” Nang marinig ko ito ay saka ko lamang natanto na ang Kidlat ng Silanganan ay tumutukoy sa gawain ng Diyos, sa katotohanan na ipinahayag ng Diyos, at ito ay pagpapakita ng Diyos sa mga huling araw! Unang nagpakita at nagsimulang gumawa ang Diyos sa Tsina, isang kapangyarihang pulitikal na hindi naniniwala sa Diyos. Una Niyang nilupig at ginawang perpekto ang isang grupo ng mga tao tungo sa pagiging mananagumpay sa Tsina, at pagkatapos ay pinaabot ito sa Kanluran at maging sa buong mundo, nang sa gayon matanggap ng mga piling tao ng Diyos mula sa lahat ng bansa at lahat ng lugar ang gawain ng Diyos sa mga huling araw at matamo ang pagdadalisay at pagliligtas ng Diyos, na lubos na natatanto ang plano ng Diyos na anim-na-libong-taon ng pamamahala. Hindi ba ito pagpapakita ng Kanyang karunungan? Kung hindi binigkas Mismo ng Diyos ang mga salita para ihayag ang mga misteryong ito, hindi sana ako nakaunawa!

Nagpatuloy si Sister Chen sa kanyang pagbabahagi: “Gayunman, kahit naharap sa pagpapakita at gawain ng Diyos, hindi lamang hindi hinanap at siniyasat ito ng mga lider ng lahat ng denominasyon, kundi galít nilang kinundena ito, sinalungat at nilapastangan ang Diyos; hayagan silang nagkalat ng mga kasinungalingan para siraan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at nakiisa sa pamahalaang CCP na hindi naniniwala sa Diyos para pwersahin, dakipin, at usigin nang buong kalupitan ang mga taong sumusunod sa Makapangyarihang Diyos sa pagtatangkang hadlangan ang paglaganap ng ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos, wasakin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw at pigilan ang mga mananampalataya na bumalik sa Makapangyarihang Diyos. Tulad ng pamahalaang Romano at mga pinunong Judio noon na sumalungat, kumundena at nagpako sa Panginoong Jesus sa krus, lahat sila ay masasamang diyablo na napopoot sa katotohanan, napopoot sa Diyos, at mga kaaway ng Diyos. Alam nila na ang mga salitang binigkas ng Makapangyarihang Diyos ay pawang katotohanan at na ang mga ito ay nagtataglay ng awtoridad at kapangyarihan. Kapag lumaganap ang mga salitang ito sa buong mundo, lahat ng mga taong nagmamahal sa katotohanan at nasasabik sa pagpapakita ng Diyos ay babaling sa Makapangyarihang Diyos at sasambahin Siya. Pagkatapos, wala nang susunod sa kanila. Samakatwid, ngayon na muling nagkatawang-tao ang Diyos para gumawa upang iligtas ang sangkatauhan, ang ateistang pamahalaang CCP at ang anticristong puwersa ng komunidad ng mga relihiyon ay desperado sa pagtatangkang hadlangan at wasakin ang gawain ng Diyos. Gumagamit sila ng lahat ng uri ng masasamang paraan at taktika para bihagin at linlangin ang mga tao, para mahadlangan sila sa paghahanap at pagsusuri ng totoong daan. Tulad mo lamang ito na nagkakaroon ng mga alinlangan tungkol sa gawain ng Diyos pagkatapos makita ang mga kasinungalingang iyon sa Internet—ang mithiin ni Satanas ay pagdudahin tayong lahat sa Diyos. Gusto nito na ipagkaila at ipagkanulo natin ang Diyos, mawala sa Kanyang pagliligtas at bumalik sa sakop nito, para makamtan ang masamang mithiin nito na permanenteng kontrolin at pinsalain ang mga tao. Tulad ng inihahayag ng mga salita ng Diyos: ‘Ang Diyos ay gumagawa, ang Diyos ay nagmamalasakit sa isang tao, nagmamasid sa isang tao, at mga panahong ito ay binubuntutan ni Satanas ang Kanyang bawat hakbang. Sinuman ang pinapaboran ng Diyos, binabantayan din siya ni Satanas, at binubuntutan ito sa likod. Kung nais ng Diyos ang taong ito, gagawin ni Satanas ang lahat ng makakaya nito upang hadlangan ang Diyos, gamit ang iba’t ibang masasamang kaparaanan upang tuksuhin, guluhin at wasakin ang ginagawa ng Diyos, ang lahat ng ito ay upang makamit ang natatagong layunin nito. Ano ang layunin nito? Ayaw nito na makuha ng Diyos ang sinuman; nais nito para sa sarili nito ang lahat ng nais ng Diyos, gusto nitong sakupin sila, kontrolin sila, ang pangasiwaan sila upang sambahin nila ito nang sa gayon ay samahan nila ito sa paggawa ng mga kasamaan. Hindi ba ito ang masamang layunin ni Satanas?’ (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi IV). Dapat nating maaninag ang mga taktika ni Satanas ayon sa mga salita ng Diyos; dapat nating malinaw na makita ang masamang esensya ni Satanas bilang kaaway ng Diyos at ang paghadlang nito sa mga tao na makabalik sa Diyos. Dapat nating makita ang masama nitong intensyon na angkinin at lamunin nang buo ang mga tao, nang sa gayon ay hindi mawala sa atin ang pagkakataon na mailigtas ng Diyos.” Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pakikinig sa pagbabahagi ng kapatid-na-babae, talagang naunawaan ko na nagmula kay Satanas ang lahat ng mga kasinungalingang iyon sa online. Nakita ko na ang mga ito ay mga patibong at mga bitag na inilagay ni Satanas para hadlangan ang mga tao sa pagsisiyasat sa totoong daan at pagbabalik sa Diyos. Kung hindi ko nahiwatigan ang mga ito, nabihag na sana ako ni Satanas. Ang ibinahagi ng kapatid-na-babae ay nagbigay sa akin ng ilang totoong pagkaunawa tungkol sa Kidlat ng Silanganan, na ito ay pagpapakita at gawain ng Diyos. May kakayahan na ako ngayon na mahiwatigan ang masasamang paraan na ginagamit ng mala-satanas na pwersa ng pamahalaang CCP at komunidad ng mga relihiyon para kalabanin ang Diyos; nakita ko rin na hinadlangan na mula pa noong sinaunang panahon ang totoong daan. Hindi ko inasahan na ang panggugulo ni Satanas ay naging daan para mas maunawaan ko ang gawain ng Diyos at nagkaroon din ako ng kakayahang tunay na makilala ang taktika ni Satanas, at tanggihan ito. Talagang naisasakatuparan ang karunungan ng Diyos batay sa mga taktika ni Satanas. Salamat sa Diyos!

Nang makauwi ako sinimulan kong panoorin ang mga video ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa online. Pinanood ko ang isang serye na mayroong sampung choral video nang sunud-sunod gayon din ang ilang mga pagbigkas ng mga salita ng Diyos at ilang pelikula tungkol sa ebanghelyo. Lahat ng ipinakita ng mga video at mga pelikulang ito ay pawang katotohanan at ang pinatototohanan ng mga ito ay ang pagpapakita ng Diyos at ang Kanyang gawain sa mga huling araw. Tinulutan ako ng mga ito na makita ang katapatan at kariktan ng Diyos, at magtamo ng ilang kaalaman tungkol sa matuwid na disposisyon ng Diyos. Dahil nakita ko na katotohanang lahat ang mga salitang binigkas ng Makapangyarihang Diyos at talagang maaaring magpabago, maglinis at magligtas ang mga ito ng mga tao, tinulutan ako nito na matagpuan ang landas patungo sa kaharian ng langit—nagbigay ito sa akin ng pag-asa na maligtas. Nang malaman kalaunan ng aking bayaw na natánggáp ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, ilang beses niya akong pinuntahan para guluhin, at nagtipon pa ng ilang tao sa iglesia para gawin din ang gayon sa akin. Ginaya rin niya ang maraming negatibong balita mula sa Internet sa pagtatangkang lituhin ako at iwanan ang aking pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Gayunpaman, lubos na akong nakatitiyak sa gawain ng Makapangyarihang Diyos at ang mga kasinungalingang iyon ay wala nang epekto sa akin. Sa pagbabalik-tanaw ko, talagang ang patnubay ng Diyos ang nagtulot sa akin na maunawaan ang ilang mga katotohanan; unti-unti akong kumawala sa mga tanikala at gapos ng mga kasinungalingan at nagtatag ng pundasyon sa totoong daan. Salamat sa Diyos para sa Kanyang pagliligtas at pagprotekta sa akin, at sa pagpatnubay sa akin papasok sa bahay ng Diyos!

19. Naghahatid ng Napakahalagang Balita ang Isang “Mensaherong Kalapati”

Ni Su Jie, Tsina

Isang araw noong 1999 matapos ang isang pagpupulong, nilapitan ako ng pastor at sinabing, “Su Jie, narito ang isang sulat para sa iyo.” Pagkakitang pagkakita ko noon, alam kong nanggaling iyon sa isang iglesiang itinatag ko sa Shandong. Kinuha ko ang sulat at habang pauwi, napaisip ako habang naglalakad, “Napakakapal ng sulat na ito, maaari kayang dahil nakaranas sila ng kaunting kahirapan?”

Hindi ako makapaghintay na buksan ang sulat pagdating sa bahay at doon nabasa ko: “Sister Su, payapa ka sana sa piling ng Panginoon! Sinusulatan kita upang sabihin sa iyo ang isang napakalaking balita! Nagbalik na ang Panginoong Jesus na Tagapaglitas natin na araw at gabi nating pinanabikan. Nagbalik na Siya sa katawang-tao at ginagawa ang yugto ng gawain ng paghatol at paglilinis sa mga tao sa pamamagitan ng mga salita Niya sa Tsina; tinapos na Niya ang Kapanahunan ng Biyaya at sinimulan na ang Kapanahunan ng Kaharian. … Sana tanggapin mo ang panibagong gawain ng Diyos at sumabay sa mga yapak ng Diyos. Anuman ang gawin mo, huwag mong palampasin ang pagkakataong ito sa pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw.” Nang mabasa ko hanggang sa puntong iyon ay nakaramdam ako ng pagkagulat: Hindi naman talaga sila nakaranas ng mga kahirapan, ngunit naniwala sa Kidlat ng Silanganan! Hindi ako makapaghintay na malaman kung sino ang sumulat ng liham na ito, kaya agad kong inilipat sa huling pahina. Si Brother Meng pala ang siyang sumulat nito, at naroon din sa dulo ang mga lagda ng lahat ng iba pang mga kapatid sa iglesia. Pagkatapos kong basahin ang buong sulat ay natigilan ako. Walang kibo ko iyong tinitigan nang ilang sandali bago ako nahimasmasan at naisip sa sarili ko: “Nagpapatotoo ang Kidlat ng Silanganan na nagbalik na ang Panginoon, at nanakaw na nila ang maraming mabubuting tupa at punong tupa mula sa ilang denominasyon. Hindi ko naisip kailanman na maniniwala rin sa Kidlat ng Silanganan si Brother Meng mula sa iglesia ng Shandong. Lahat ng kapatid sa iglesiang ito ay nanakaw na ng Kidlat ng Silanganan—anong puwedeng gawin?” Lalo pa akong nakaramdam ng pangangailangang magmadali nang maisip ko ito, ngunit napakalayong pumunta sa Shandong at masyado akong abala sa gawain ko rito. Hindi ako makakapunta noong panahong iyon. Dahil wala akong magagawa, ang tanging nagawa ko ay umiyak at manalangin sa Panginoon: “O Panginoon! Bago pa lang nananalig sa Iyo ang mga kapatid na ito at wala pa silang matatag na pundasyon. Bantayan Mo nawa sila….”

Pagkatapos noon, sinuyod ko ang Biblia at isinulat ang unang liham pabalik sa kanila. Sinabi ko sa sulat: “Mga kapatid kay Jesucristo, magalang kong ipinapayo na mag-ingat kayo. Sinabi ni Pablo: ‘Ako’y namamangha na kay dali ninyong nagsilipat sa ibang evangelio buhat sa tumawag sa inyo sa biyaya ni Cristo; Na ito’y hindi ibang evangelio: kundi mayroong ilan na sa inyo’y nagsisiligalig, at nangagiibig na pasamain ang evangelio ni Cristo. Datapuwa’t kahima’t kami, o isang anghel na mula sa langit, ang mangaral sa inyo ng anomang evangelio na iba sa aming ipinangangaral sa inyo, ay matakuwil. Ayon sa aming sinabi nang una, ay muling gayon ang aking sinasabi ngayon, Kung ang sinoman ay mangaral sa inyo ng anomang evangelio na iba kay sa inyong tinanggap na, ay matakuwil’ (Galacia 1:6–9). Mga kapatid, hindi naging madali na dalhin kayo sa harap ng Panginoon; paano ninyo naipagkanulo ang Panginoon nang ganyan kabilis? Napakababa ng tayog ninyo—huwag kayong basta-basta makinig sa ibang pamamaraan! Dapat kayong makinig sa akin sapagkat ang ibinahagi ko sa inyo ay ang tunay na daan. Tanging ang Panginoong Jesucristo ang Tagapaglistas natin. Dapat ninyo itong pagtibayin magpakailanman….” Napayapa lang ako pagkatapos kong magsulat at tingnan ang liham na may walong pahina. Naisip ko sa sarili ko: Isinulat ko ang lahat ng dapat kong isulat, kinonsulta ko ang lahat ng banal na kasulatan na dapat kong konsultahin, at isinulat ang lahat ng payo at panghihikayat na dapat kong isulat. Naniniwala akong pagkatapos nilang mabasa ito, tiyak na sasagot sila at kikilalanin ang pagkakamali nila.

Pagkaraan ng dalawang linggo, natanggap ko ang tugon na ito: “Sister Su, hindi namin maaaring hindi sabihin ang lahat ng nakita at narinig namin dahil ang Makapangyarihang Diyos na sinasampalatayanan namin ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Pinagtitibay namin ang tunay na daan at kumikilos pasulong; hindi namin ipinagkanulo ni bahagya ang Panginoon, ngunit sumusunod sa mga yapak ng Panginoon. Binanggit mo ang mga salitang ito mula kay Pablo: ‘Ako’y namamangha na kay dali ninyong nagsilipat sa ibang evangelio buhat sa tumawag sa inyo sa biyaya ni Cristo; Na ito’y hindi ibang evangelio: kundi mayroong ilan na sa inyo’y nagsisiligalig, at nangagiibig na pasamain ang evangelio ni Cristo’ (Galacia 1:6–7). Mayroong sitwasyon sa likod ng sinabi ni Pablo. Kailangan lang nating pag-aralan ang Biblia upang malaman na ‘ang isa pang ebanghelyong’ sinabi ni Pablo noon ay tumukoy sa mga Fariseong humiling sa mga taong manatili sa batas ni Jehova; hindi ito tumukoy sa mga tao sa mga huling araw na nagpapakalat ng ebanghelyo ng kaharian, nagpapatotoo na nagbalik na ang Panginoon sa katawang-tao at gumagawa ng gawain Niya ng paghatol magmula sa tahanan ng Diyos. Noong sinulat ni Pablo ang liham na ito sa mga iglesia ng Galacia, walang sinuman ang nangangaral ng ebanghelyo ng kaharian ng Diyos. Samakatuwid, ang ‘isa pang ebanghelyo’ na sinabi ni Pablo ay hindi tumutukoy sa pagbabalik ng Panginoon at paggawa ng Kanyang gawain ng paghatol sa mga huling araw simula sa tahanan ng Diyos. Ang yugtong ito ng gawain ng paghatol na isinasakatuparan ng Panginoon sa pagbabalik Niya ngayon ay tinutupad ang propesiya sa Aklat ng Pahayag: ‘At nakita ko ang ibang anghel na lumilipad sa gitna ng langit, na may walang-hanggang ebanghelyo upang ipangaral sa mga nananahan sa lupa, at sa bawat bansa, at angkan, at wika, at bayan. Sinasabi niya nang may malakas na tinig, “Matakot kayo sa Diyos, at magbigay kaluwalhatian sa Kanya; sapagka’t dumarating ang panahon ng Kanyang paghatol”’ (Pahayag 14:6–7). Dito tumutukoy ang ‘walang hanggang ebanghelyo’ sa ebanghelyo ng kaharian. Bukod pa rito, ang panghuling pagliligtas na ito ay noon pa ibinunyag ng Banal na Espiritu sa mga alagad ng Panginoong Jesus. Kagaya ng sinabi ni Pedro: ‘Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos’ (1 Pedro 4:17). ‘Na sa kapangyarihan ng Dios ay iniingatan sa pamamagitan ng pananampalataya sa ikaliligtas na nahanda upang ihayag sa huling panahon’ (1 Pedro 1:5). Sister Su, hindi ba ang pagbabalik ng Panginoon ang inaasam nating mga mananampalataya? Ngayon ay nagbalik na talaga ang Panginoon; dapat tayong maging mga mapagpakumbabang naghahanap. Ganap na hindi tayo maaaring maging kagaya ng mga Fariseo sa kanilang pakikitungo sa Panginoong Jesus, ang unang pagkakatawang-tao ng Diyos, na bulag na gumamit ng kaalaman ng Biblia at mga pagkaunawa at haka-haka nila upang limitahan ang bagong gawain ng Diyos, kinokondena at nilalabanan ang Panginoon dahil hindi sumusunod ang Panginoong Jesus sa batas, at kalaunan ay ipinapako sa krus ang Panginoon. Naniwala lamang ang mga Fariseo sa Diyos na Jehova ngunit hindi tinanggap ang pagkakatawang-tao ng Diyos na si Jehova—ang gawain ng Panginoong Jesus—at sa katapusan ay hinatulan sila at isinumpa ng Panginoon. Hindi ba karapat-dapat sa pagmumuni-muni natin ang madugong aral na ito? Walang makakatangging ang Panginoong Jesus ang ating Tagapagligtas. Ngunit kung tinatanggap lang natin ang Panginoong Jesus subali’t hindi tinatanggap ang pagbabalik ng Panginoon, hindi ba tayo katulad ng mga Fariseo? Hindi ba tayo kung ganoon naging mga taong naniniwala sa Diyos ngunit lumalaban sa Kanya? Higit pa riyan, Sister Su, hindi namin puwedeng gawin ang sinasabi mo dahil lamang ipinangaral mo ang ebanghelyo ng Panginoon sa amin. Ang pinapaniwalaan namin ay ang Diyos. Minsang sinabi nina Pedro at ng iba pang mga alagad, ‘Dapat muna kaming magsitalima sa Diyos bago sa mga tao’ (Mga Gawa 5:29). At pagdating sa mga bagay tungkol sa pagdating ng Panginoon, hindi kami puwedeng makinig na lamang sa ibang mga tao. Natukoy na namin na ang salita ng Makapangyarihang Diyos ay ang tinig ng Diyos. Umaasa kami na sisiyasatin mo rin ito.”

Galit ako habang binabasa ang sulat, at hindi kumbinsido ni bahagya. Kinuha ko ang sangguniang aklat ko tungkol sa Biblia at pumunta sa pahina ng panimula ng Aklat ng Galacia. Maingat akong nagbasa at lubos na nagulat: Totoo nga ito! Ang “isa pang ebanghelyo” na binanggit ni Pablo ay talaga ngang tumutukoy sa paggawa ng mga Fariseo na sundin ng mga tao ang batas ni Jehova; tama nga, hindi ito tumukoy sa gawain ng paghatol ng Panginoon mula sa tahanan ng Diyos sa Kanyang pagbabalik. Sa lahat ng taong iyon, paanong hindi ko kailanman napansin na ito ang konteksto ng talatang iyon? Hindi na nakakapagtakang hindi sila nakumbinsi. Subali’t isa pang ideya ang naisip ko: Kahit pa mali ang sinabi ko, hindi pa rin iyon patunay na nagbalik na ang Panginoon, gaya ng ipinapangaral nila. Binasa ko uli ang sulat mula simula hanggang katapusan at habang mas binabasa ko ito, lalo akong nagagalit. Naisip ko, “Hindi ko kailanman inakala na matapos akong mawala ng ganoon kaikling panahon, magkakaroon sila ng lakas ng loob na pagmataasan ako at maglakas-loob pang … maglakas-loob na tawagin akong isang Fariseo. Kinamumuhian ko ang mga Fariseo nang higit kaninuman. Paano ko magagawang labanan ang Panginoon sa pamamaraang ginawa ng mga Fariseo? Nagpakahirap akong gumawa nang napakaraming taon, nagpapakapagod araw at gabi para sa mga mananampalataya. Paanong hindi nila alam iyon?” Habang mas iniisip ko ito ay mas lalo akong naiinis at naisip ko: “Hindi, paano ako mahihigitan ng paliwanag ng ilang mananampalatayang puro mga baguhan lang? Napakaraming beses ko nang nabasa ang Biblia—imposibleng hindi ako mananalo sa debateng ito.”

Kaya, inilabas ko uli ang panulat ko at sumulat ng pangalawang liham pabalik sa kanila, sinasabing: “Mga kapatid, sumainyo nawa ang kapayapaan mula sa Panginoon! Lubos na nakapagpabalisa sa akin na mabasa ang sulat ninyo. Hindi ko hinihiling sa inyo na gawin ang sinasabi ko—nagkamali talaga kayo ng pagkakaunawa sa layunin ko. Nangangamba akong lumalayo kayo sa daan ng Panginoong Jesus dahil sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang’ (Mateo 24:23–24). Sinabi rin ni Pablo: ‘Ngayon aming ipinamamanhik sa inyo, mga kapatid, tungkol sa pagparito ng ating Panginoong Jesucristo, at sa ating pagkakatipon sa kaniya: Upang huwag kayong madaling makilos sa inyong pagiisip, at huwag din naman kayong mabagabag maging sa pamamagitan man ng espiritu, o sa pamamagitan ng salita, o sa pamamagitan ng sulat na waring mula sa amin, na wari bagang nalalapit na ang kaarawan ng Panginoon; Huwag kayong padaya kanino man sa anomang paraan’ (2 Tesalonica 2:1–3). Mga minamahal na kapatid, pinapayuhan ko kayo sa ngalan ng Panginoong Jesus na magkakaroon ng mga mapanganib na araw sa hinaharap sa mga huling araw, at na hindi kayo dapat maniwala sa sinumang nangangaral ng pagdating ng Panginoon. Dapat tayong maging napakaingat at isaisip ang mga salita ng Panginoon, kundi ay tinatahak natin ang maling landas at pinapasama ang loob ng Panginoon!”

Pagkatapos ng dalawang linggo ay nakakuha ako ng isa pang sulat mula sa kanila, na nagsasabing: “Sister Su, hindi mali ang mga banal na kasulatang nahanap mo para sa amin, ngunit dapat tayong maging malinaw sa totoong kahulugan ng Panginoong Jesus sa mga salitang ito at hindi magkamali ng pagkakaunawa sa kalooban ng Panginoon. Malinaw na sinabi sa atin ng Panginoong Jesus na magpapakita ang mga huwad na Cristo pagdating ng Panginoon sa mga huling araw, at na magpapanggap ang mga huwad na Cristo sa pamamagitan ng paggamit ng ngalan ng Panginoon, at magpapakita ng mga himala upang linlangin ang mga tao. Sa pagsasabi nito, sinasabi sa atin ng Panginoon na magsagawa ng pagkilatis; hindi Niya sinasabing ang lahat ng nangangaral ng pagdating ng Panginoon ay huwad. Kung, gaya ng sinasabi mo, ang lahat ng nangangaral ng pagdating ng Panginoon ay huwad at dapat tayong magbantay laban sa kanila at tanggihan sila, hindi ba masyadong malaki ang posibilidad na isara natin ang pinto sa Panginoong Jesus na nagbalik sa katawang-tao? Sinasabi namin ito dahil sinabi ng Panginoon na darating Siyang muli. Malinaw naman na ang ganoong uri ng pananaw ay hindi tugma sa kalooban ng Panginoon. Pagdating sa kung paano matutukoy ang tunay na Cristo at mga huwad na Cristo, isinulat namin para sa iyo ang isang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at umaasa kaming titingnan mo itong mabuti. Sinabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Kung, sa panahon ngayon, may lumitaw na isang tao na kayang magpakita ng mga tanda at kababalaghan, magpalayas ng mga demonyo, magpagaling ng mga maysakit, at magsagawa ng maraming himala, at kung sinasabi ng taong ito na siya si Jesus na naparito, isang huwad ito na gawa ng masasamang espiritung gumagaya kay Jesus. Tandaan ito! Hindi inuulit ng Diyos ang parehong gawain. Nakumpleto na ang yugto ng gawain ni Jesus, at hindi na muling isasagawa ng Diyos ang yugtong iyon ng gawain’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pag-alam sa Gawain ng Diyos Ngayon). Imposibleng laging di-nagbabago ang gawain ng Diyos. Ang gawain ng Diyos ay laging bago, hindi kailanman luma, at hindi ito umuulit kailanman. Kagaya ng kung paanong ang gawain ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan at Kapanahunan ng Biyaya ay dalawang magkaibang yugto ng gawain. Sa mga huling araw, nagsagawa na ang Diyos ng isang yugto ng gawain ng paghatol at paglilinis sa mga tao sa pamamagitan ng Kanyang mga salita nang naaayon sa mga pangangailangan ng sangkatauhan. Ito ay isang yugto ng lubusang pagdadalisay at pagliligtas sa mga tao. Ito ay mas bago, mas mataas, at mas praktikal kaysa naunang gawain. Mula sa bawat yugto ng gawain ng Diyos, makikita natin ang mga katotohanang ipinapahayag Niya pati na rin ang karunungan, awtoridad at kapangyarihan ng Kanyang gawain. Ngunit ang mga huwad na Cristo ay sinasapian ng masasamang espiritu at hindi nagtataglay ng diwa ng Diyos. Ganap nilang hindi taglay ang katotohanan at sa gayon ay walang kakayahang magpahayag ng pagka-makapangyarihan sa lahat ng Diyos, karunungan at disposisyon ng Diyos. Malinaw na hindi magagawa ng mga huwad na Cristo ang gawain ng Diyos sa anumang paraan. Ang magagawa lang ng mga huwad na Cristo ay gayahin ang gawain na nagawa na ng Panginoong Jesus, magpagaling ng mga maysakit, magpalayas ng mga demonyo at magpakita ng ilang ordinaryong himala para magpanggap na Cristo upang linlangin ang mga tao. Kapatid, kailangan natin ng dalisay na pag-unawa sa mga salita ng Panginoon; hindi tayo maaaring magkamali ng pagkaunawa sa kalooban ng Panginoon, lalo na ang ipahamak ang sarili natin dahil lang nagpapakita ang mga huwad na Cristo sa mga huling araw. Ni hindi natin magagawang pag-aralan ang gawain ng pagbabalik ng Panginoon….”

Bagaman ang pagbabahagi ng mga kapatid sa sulat ay may katwiran, lubos akong walang balak na hanapin o pag-isipan ito. Ang tanging inisip ko ay kung tinanggap nila o hindi ang mga banal na kasulatang nahanap ko para sa kanila at kung nagbalik sila sa Panginoon. Muli kong inisip ang dalawang debateng ito sa aming mga sulat at nakita kong ni hindi sila nakumbinsi ni bahagya. Sa kabaligtaran, nahayaan ko silang walang-tigil na makipagtalo sa akin hanggang sa puntong napahiya na ako. Dali-dali akong nanalangin sa Panginoon at saka kinuha ang Biblia at ang lahat ng aking mga espirituwal na aklat, at inilatag ang mga iyon sa kama ko. Patuloy kong binasa ang mga ito, sa pagnanais na makahanap ng basehan para pabulaanan sila. Ganap na tahimik ang silid maliban sa swish, swish na tunog ng paglilipat ko ng mga pahina. Gumabi na bago ko napansin at hindi pa rin ako nakahanap ng anuman. Sa pagod ko ay malalim akong bumuntong-hininga at naisip ko: “Talagang hindi madaling makagawa ng tugon sa sulat na ito.” Ang tanging nagawa ko ay pulutin ang panulat ko at magsulat: “Mga kapatid, sa pagbabasa ko sa sulat ninyo ay naramdaman kong hindi na kayo ang magagandang munting kordero na dating kayo. Ni ayaw ninyong makinig sa akin, ipinipilit ninyong lumayo sa daan ng Panginoon, at napakasalungat ninyo sa akin. Sa tingin ko ay nalulungkot ang Panginoon sa inyong inaasal, at labis din akong nalulungkot. Nawa’y matinag kayo ng Panginoong Jesus at nawa’y magawa kayo ng sulat na ito na manumbalik agad. Amen!”

Matapos ang ilang linggo ay muli akong nakatanggap ng isa pang tugon mula sa kanila, ngunit nadismaya ako na hindi pa sila nagbalik dahil sa pagmamahal at panghihikayat ko. Sa kabaligtaran, marahas at walang pasubali nilang sinabi: “Sister Su, ikaw ang nag-convert sa amin, totoo iyon, ngunit ang Siyang dapat naming pasalamatan para rito ay ang Panginoon, sapagkat ang Diyos ang nagtipon sa amin, ang mga naliligaw at gumagalang tupang ito, upang maging kawan sa tulong mo. Isa ka lang tagapaglingkod na nag-aalaga sa kawan, ngunit tanging ang Panginoong Jesus ang aming tunay na pastol. Kagaya ng sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Ako ang mabuting pastor; at nakikilala ko ang sariling akin, at ang sariling akin ay nakikilala ako’ (Juan 10:14). Ipinagkakatiwala ng Panginoon ang mga tupa sa bawat taong gumagawa para sa Kanya. Ang responsibilidad lang ng isang tao ay ang bantayan sila at kapag nagbalik na ang Panginoon, dapat nilang ibalik ang kawan sa Kanya. Sister Su, alam nating lahat ang parabula ng ‘masasamang nangungupahan’ na binanggit ng Panginoong Jesus sa Biblia. Upang sapilitang tumira sa lupain, hinampas ng mga nangungupahan ang mga tagapaglingkod na dumating upang mangolekta ng bunga, at nang ipadala ng may-ari ng bahay ang anak niyang lalaki, pinatay nila ang anak upang tumira sa lupain. Kapag bumalik na ang may-ari, paano niya pakikitunguhan ang masasamang nangungupahang ito? Hindi tayo dapat maging katulad nila. Nagbalik na ngayon ang Panginoon, at dapat nating ibalik sa Panginoon ang kawan ng Panginoon. Ito ang katwirang dapat nating taglayin.”

Talagang nabigla ako sa sulat na ito. Naisip ko sa sarili ko: “Paano nila nagagawang magkamit ng ganoon kalawak na pang-unawa sa isang kisapmata? Dalawang taon pa lamang mula noong pumunta ako sa Shandong at itatag ang iglesiang iyon. Noong umalis ako ay para pa silang ‘mga sanggol’ sa kanilang pananampalataya. Hindi ko kailanman naisip na ilang buwan lang matapos nilang tanggapin ang Kidlat ng Silanganan ay magtataglay na ang mga salita nila ng gayong lakas, o na magagawa nilang makahanap ng mga perpektong sipi sa Biblia upang matagumpay na makipagtalo sa akin, na mauubusan ako ng salita upang kontrahin sila.” Mapait akong nadismaya noong sandaling iyon at pakiramdam ko ay naging hindi na matitinag ang mga kapatid mula sa kanilang kapasyahang sumunod sa Kidlat ng Silanganan, na wala na silang planong bumalik. Alam kong hindi ko sila magagawang mahikayat na bumalik. Habang nakakaramdan ng lubos na panghihina at karupukan, mabigat sa loob kong pinadalhan sila ng pang-apat na sulat, kung saan sinabi ko: “Bahala kayo. Gaya ng nasusulat sa Biblia, mula pa noong mga sinaunang panahon, ang nanggagaling sa Diyos ay uusbong at ang galing sa tao ay matatalo. Huwag na kayong sumulat pang muli sa akin. Sana ay magawa ninyong kumapit sa inyong pananampalataya at pagmamahal kay Jesucristo.”

Pagkatapos tanggihan ang gawain ng Diyos sa mga huling araw na naibahagi sa akin ng mga kapatid mula sa Shandong, mas dumilim at humina ang espiritu ko, at lumubha ang pangkabuuan kong kondisyon. Kahit madalas akong nag-ayuno at nanalangin at nagmuni-muni tungkol sa kung paano ako maaaring nagkasala laban sa Panginoon, hindi ko kailanman maunawaan ang kalooban ng Panginoon, at sadyang hindi ko madama ang presensiya ng Panginoon. Ito ang panahon kung kailan gumawa ng mga maling paratang laban sa akin ang mga pastor at elder upang makipagtunggalian para sa pera mula sa mga handog, at matagumpay nila akong natanggal mula sa iglesia. Napakamiserable ko at hindi ko alam kung saan babaling. Madalas akong pumupunta sa tabing-ilog at umaawit ng himnong, “Panginoon, Ikaw ang Pinakamatalik Kong Kaibigan” habang umiiyak ako. Inasam kong magbalik na agad ang Panginoon upang mailigtas Niya ako mula sa mga kapighatian ko.

Isang araw pagkaraan ng anim na buwan, habang nagluluto ako ng pananghalian, narinig ko ang biyenan kong babae na tinatawag ang pangalan ko mula sa labas ng pambungad na pinto. Nang buksan ko ang pinto, nakita ko ang isang payat na dalagang may mga pinong katangian na nakatayo sa likod ng biyenan ko. Sabi ng biyenan ko, “Dumating ang batang kapatid na ito upang makausap ka. Mayroon siyang address ngunit hindi ka niya makita, kaya nagpunta sa iglesia. Sinabi niyang kailangan ka niyang makausap agad, kaya nagmadali akong dalhin siya.” Maingat kong tinantiya ang kapatid na ito at naisip sa sarili ko: “Bakit tila hindi ko siya kilala?” Nang makita ako, lumapit siya sa akin, kinuha ang aking kamay at natutuwang sinabing: “Ikaw pala si Sister Su. Nahanap din kita!” Sa pagkalito ko sa mga kilos niya, gulat ko siyang tiningnan at tinanong: “Sino ka? Sa tingin ko hindi pa tayo nagkakilala dati?” Ang masigla niyang sagot ay: “Kapatid, ang apelyido ko ay Wang. Nandito ako dahil kina Brother Meng at Sister Zhao mula sa Shandong. Sumulat sina Brother Meng at ang mga iba pa sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos dito at hiniling sa amin na mag-isip ng paraan upang mahanap ka, kahit anong mangyari. Ipinagkatiwala nila sa amin ang pagbabahagi sa iyo ng ebanghelyo ng kaharian ng Diyos sapagkat masyado silang abala at wala talagang panahon para pumunta sila nang personal. Hindi ko alam kung gaano karaming kamay ng mga tao ang dinaanan ng sulat na ito, ngunit nakailang ikot ito bago dumating sa amin. Lumibot na ako ng napakaraming beses sa paghahanap sa iyo. Hindi ka madaling hanapin.” Nang makarating siya sa puntong iyon, naging emosyonal ang batang kapatid at inilagay niya ang sulat sa mga kamay ko. Kinuha ko iyon at binasa: “Isang tunay na mananampalataya si Sister Su. Pakiusap, dapat ninyo siyang hanapin at ibahagi sa kanya ang ebanghelyo ng kaharian ng Diyos….” Uminit ang puso ko at hindi matigil ang pagdaloy ng luha ko nang mabasa ko ang mga salitang ito. Naantig ang biyenan ko at sinabing: “Ito talaga ay salamat sa Panginoon! Ito talaga ang pagmamahal ng Panginoon!” Habang tinitingnan ang mabait at tapat na batang kapatid na ito, pinag-isipan ko ang nakakaantig at taos-pusong mga salitang nasa sulat na iyon at naramdaman ko ang pagmamadali ng mga kapatid na ibahagi sa akin ang ebanghelyo ng pagbabalik ng Panginoon. Sinabi sa akin ng intuition ko na nagmumula sa kaluluwa ko na ang pagmamahal na ito ay galing sa Diyos. Ang Diyos lamang ang nagtatangi sa bawat kaluluwa sa ganitong paraan at malalim na nagmamahal sa bawat taong tunay na nananampalataya sa Diyos. At kaya, nagpasya ako na sa pagkakataong ito ay hahanapin ko at pag-aaralan ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Hindi na ako maaaring tumanggi. Masigla kong sinabi sa kanya: “Kapatid, pumasok ka sa loob at maupo.” Masaya siyang tumango, na nangingislap pa ang mga mata niya sa mga luha.

Kumain kami, at pagkatapos ay tinawag ko rin ang kasamahan kong si Sister Zhang. Narinig ng asawa ko na magkakaroon kami ng pagbabahagi at hiningi rin na huwag na lang magtrabaho noong araw na iyon. Mainit na tinanong ng batang kapatid: “Kapatid, sinabi nina Brother Meng sa sulat nila na ilang sulat na ang naipadala nila sa iyo tungkol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, ngunit ayaw mo itong tanggapin. Gusto kong malaman kung ano ba ang mga naiisip mo tungkol dito? Kapatid, kung may anumang paghihirap ka, pakibahagi mo ang mga iyon sa amin; puwede tayong magbahaginan at magkasamang maghanap.” Sabi ko: “Dahil tinatanong mo, magtatapat ako at magbabahagi sa iyo. Natakot akong malinlang ng mga huwad na Cristo na magpapakita sa mga huling araw kung kaya’t nanatili ako sa ‘ang lahat ng nangangaral ng pagdating ng Panginoon ay huwad,’ kaya hindi ko kailanman siniyasat ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Kalaunan, pinag-isipan ko ang sinabi nina Brother Meng at ng mga iba pa sa mga sulat nila, at naisip kung gaano ito kamakatwiran. Talagang pagpapahamak sa sarili ang bulag na pagtanggi sa anumang ebanghelyo ng pagbabalik ng Panginoon dahil sa pagpapakita ng mga huwad na Cristo sa mga huling araw. Subali’t, kung nais nating salubungin ang pagbabalik ng Panginoon, hindi maaaring hindi tayo magkaroon ng kakayahang makilala ang tunay na Cristo mula mga huwad na Cristo. Dahil nandito ka na, pakiusap magbahagi ka sa amin ng tungkol dito.” Tumango rin sa pagsang-ayon sina Sister Zhang, ang asawa ko at ang biyenan ko.

Pagkatapos ay nagbasa sa amin ang kapatid ng isang sipi ng mga salita ng Diyos kung saan sinabi ng Makapangyarihang Diyos: “Hindi mahirap magsiyasat tungkol sa gayong bagay, ngunit kinakailangan nito na malaman ng bawat isa sa atin ang katotohanang ito: Siya na Diyos na nagkatawang-tao ay magtataglay ng diwa ng Diyos, at Siya na Diyos na nagkatawang-tao ay magtataglay ng pahayag ng Diyos. Dahil ang Diyos ay naging tao, ilalahad Niya ang gawaing layon Niyang gawin, at dahil ang Diyos ay naging tao, ipapahayag Niya kung ano Siya, at magagawa Niyang ihatid ang katotohanan sa tao, pagkalooban siya ng buhay, at ituro ang daan para sa kanya. Ang katawang-tao na walang diwa ng Diyos ay tiyak na hindi ang Diyos na nagkatawang-tao; walang duda ito. Kung layon ng tao na magsiyasat kung ito ang katawang-tao ng Diyos, kailangan niyang patunayan ito mula sa disposisyon na Kanyang ipinapahayag at sa mga salitang Kanyang sinasambit. Ibig sabihin, patunayan kung ito nga ang katawang-tao ng Diyos o hindi, at kung ito nga ang tunay na daan o hindi, kailangan itong matukoy batay sa Kanyang diwa. Kaya nga, sa pagtukoy kung ito ang katawan ng Diyos na nagkatawang-tao, ang sagot ay nasa Kanyang diwa (Kanyang gawain, Kanyang mga pagbigkas, Kanyang disposisyon, at maraming iba pang aspeto), sa halip na sa panlabas na anyo. Kung ang susuriin lamang ng tao ay ang Kanyang panlabas na anyo, at dahil dito ay hindi napansin ang Kanyang diwa, ipinapakita niyan na ang tao ay mangmang at walang alam” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). Pagkatapos basahin ang mga salita ng Diyos, sinabi ng batang kapatid na ito sa pagbabahagi: “Makikita natin mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na ang susi sa pagkilala sa tunay na Cristo mula sa mga huwad na Cristo ay ang tingnan ang kanilang diwa. Makikilala ito mula sa kanilang mga gawain, mga salita at disposisyon. Minsang sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay’ (Juan 14:6). Malinaw na dahil Siya ang Diyos sa katawang-tao, maipapahayag Niya ang katotohanan at magagawa ang sariling gawain ng Diyos; maipapahayag Niya rin ang sariling disposisyon ng Diyos at kung anong mayroon at kung ano Siya. Gaya ng sa Kapanahunan ng Biyaya, nagpahayag ang Panginoong Jesus ng maraming katotohanan, nagpahayag ng disposisyong pangunahin ay sa awa at pagmamahal, at tinapos ang gawain ng pagtubos sa buong sangkatauhan. Mula sa gawain at mga salita ng Panginoong Jesus, at mula sa disposisyong ipinahayag Niya, matitiyak nating si Jesucristo ang katotohanan, ang daan, at ang buhay, na Siya ang nagkatawang-taong Diyos Mismo. Ngayon ay dumating na ang Makapangyarihang Diyos at nagpahayag ng lahat ng katotohanan upang dalisayin at iligtas ang sangkatauhan; nagawa na Niya ang gawain ng paghatol at pagkastigo sa mga tao sa mga huling araw. Ibinubunyag ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang katotohanan ng pagtiwali ni Satanas sa sangkatauhan at ang kalikasan at diwa ng tao. Sinasabi ng mga ito ang lahat ng aspeto ng katotohanan gaya ng kung ano ang pagkakamit ng pagliligtas, ano ang pagbabago ng disposisyon at ang landas upang makamit ito, pati na kung ano ang hantungan sa hinaharap ng sangkatauhan at ano ang magiging katapusan para sa lahat ng uri ng mga tao. Ibinubunyag din ng mga salita Niya ang hiwaga ng anim na libong taong plano ng pamamahala ng Diyos at ang mga pagkakatawang-tao, at ipinapahayag ng mga ito ang likas na disposisyon at diwa ng Diyos, at kung anong mayroon at kung ano Siya. Basta masigasig nating binabasa ang mga salita ng Diyos, makikita natin na ang mga salitang binigkas ng Makapangyarihang Diyos ay ang tinig ng Espiritu ng katotohanan, ang paraan ng paghatol sa mga huling raw. Natupad ng gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ang mga propesiya sa Biblia, gaya ng, ‘Pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos’ (1 Pedro 4:17). ‘Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan’ (Juan 16:13) at ‘Siya na nagtatakwil sa Akin, at hindi tumatanggap sa Aking mga salita, ay mayroong isang hahatol sa kanya: ang salitang Aking sinalita, ay siyang sa kanya’y hahatol sa huling araw’ (Juan 12:48). Ang mga katotohanang naipahayag ng Diyos, ang gawain ng paghatol, pagkastigo at pagdadalisay sa mga tao na nagawa Niya, at ang disposisyong inilarawan ng katuwirang naipahayag ng Makapangyarihang Diyos ay lahat ganap na pinapatunayan na ang Makapangyarihang Diyos ang pagpapakita ni Cristo ng mga huling araw. Ngunit sa kabaligtaran, hindi nagtataglay ang mga huwad na Cristo ng diwa ng Diyos. Karamihan sa kanila ay sinasaniban ng masasaming espiritu o ng napakayayabang na demonyo at masasamang espiritung lubos na walang katwiran. Hindi nila kayang magpahayag ng mga katotohanan upang tustusan ang mga tao, ni magsagawa ng gawain ng paghatol upang dalisayin ang mga tao. Kaya lang nilang linlangin ang mga hangal, ignorante, at nalilitong mga taong yaon na nais punuin ang mga tiyan nila ng tinapay upang pawiin ang pagkagutom sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanila ng mga simpleng tanda at kababalaghan. Samakatuwid, napakadali para sa atin na makilala ang tunay na Cristo mula sa mga huwad na Cristo sa pamamagitan ng isang prinsipyong ito: Si Cristo ang katotohanan, ang daan, at ang buhay. Ito ay lubos na naaayon sa kalooban ng Diyos.”

Habang pinapakinggan ko ang pagbabahagi ng kapatid, paulit-ulit ko itong pinag-isipan: “Nanampalataya na ako sa Panginoon sa lahat ng taong ito ngunit hindi ko kailanman narinig ang ganitong uri ng pagbabahagi. Ngayon ay nagsasabi ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos tungkol sa masinsinang pagkilala sa tunay na Cristo mula sa mga huwad na Cristo; para bang ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay talaga ngang ang tinig ng Banal na Espiritu. O Panginoon! Lagi kong sabik na hinintay ang pagbabalik Mo, ngunit sa nakalipas na huling ilang taon ay tumutok lang ako sa pagbabantay laban sa mga huwad na Cristo at walang gaanong naging lakas ng loob na maghanap. Hindi ako kailanman nagsiyasat sa pagbabalik Mo upang gawin ang gawain ng paghatol sa mga huling araw gaya ng pinapatotohanan ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, ngunit basta na lang itong nilabanan at kinondena. Panginoon, talaga bang hinayaan Kita sa labas?” Kumabog ang puso ko sa kaisipang ito. Nakaramdam ako ng pagkataranta at hindi na ako makaupo nang payapa, kaya tumayo ako at pumunta sa kusina upang magpanggap na kukuha ng kaunting tubig, habang sinusubukang mapahinahon ang sarili ko nang kaunti. Habang binubuhos ko ang tubig, pinag-isipan ko: “Napakabata pa ng kapatid na ito, ngunit napakapraktikal ng pagbabahagi niya sa katotohanan. Napakabilis ding sumulong ang mga kapatid sa Shandong pagkatapos tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos. Labis na higit sa akin ang pagkaunawa nila sa Biblia at ang kaalaman tungkol sa gawain ng Diyos. Tinutulutan ng paraang ito ang mga tao na maunawaan ang katotohanan at makamit ang kaalaman tungkol sa gawain ng Diyos. Hindi ba ito gawain ng Diyos?” Sa pag-iisip ng lahat ng ito, pareho kong nadama ang kagalakan at pagsisisi. Inalala ko noong sinusulat ko ang mga liham na iyon sa mga kapatid sa Shandong. Iwinawagayway ko ang panulat ko, pinapagalitan sila nang may kayabangan. At sa pagtingin ko sa pagbabalik ng Panginoon, hindi lang ako nabigong hanapin ang katotohanan at tanggapin ang pagbabahagi ng mga kapatid, ngunit sa halip, paulit-ulit kong pinabulaanan at tinanggihan ito. Itinuring ko ang sarili kong dalubhasa sa katotohanan at ninais na makinig sa akin ang lahat ng kapatid, at inisip ko ring ginagawa ko ang lahat ng makakaya ko upang ipaglaban ang tunay na daan. Hindi ko kailanman naisip na nilalabanan ko ang Diyos. Kaya hindi ba ginagawa ako noon na isang makabagong Fariseo? Sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay parang nakababad ako sa malamig na tubig mula ulo hanggang paa; nakaramdam ako ng panlalambot at panghihina sa buong katawan. Nanginginig na hindi mapigil ang pareho kong kamay at patuloy kong inuulit-ulit sa isip ko ang mga eksena ng paglaban ko sa Diyos…. Hindi ko na kayang pigilan pa—nagsimulang dumaloy ang mga luha mula sa aking mga mata. Kinamuhian ko ang sarili ko dahil sa pagiging mayabang at bulag ko. Pagkaraan ng ilang sandali, pinahid ko ang mga luha ko at bumalik sa silid na may dalang isang tray ng mga baso ng tubig. Tiningnan ako ng kapatid at nag-aalalang tinanong ako: “Kapatid, tinatanggap mo ba ang pagbabahaging ito?” Nagbuntong-hininga ako at sinabi nang may paninisi sa sarili: “Matapos kong makinig sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos at sa pagbabahagi mo ngayon lang, nararamdaman kong ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Araw-araw akong naghintay sa pagbabalik ng Panginoon ngunit hindi kailanman naguni-guni na ngayong nagbalik na ang Panginoon, gagampanan ko talaga ang papel ng isang Fariseo. Nakagawa talaga ako ng malaking kasamaan! Nalabanan ko ang Diyos.” Pagkatapos ay nagsimula akong umiyak nang sobra na hindi na ako makapagsalita.

Kalaunan, matapos ang ilang panahong ginugol sa pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, naging ganap na tiyak na si Sister Zhang, ang biyenan ko, ang asawa ko at ako na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Napakasaya ko kung kaya sabik akong nagpadala ng ikalimang sulat sa mga kapatid sa Shandong: “Minamahal na mga kapatid! Salamat sa Diyos na sa pamamagitan ng maraming ulit na pagbabahagi ninyo sa akin ng ebanghelyo ng kaharian ng Diyos, natanggap ko na ngayon ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at naging kasapi nang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Bagaman tinanggap ko ito nang mas huli kaysa sa inyo, ayaw kong mapag-iwanan. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko upang makahabol….” Sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay parang lumilipad ang puso ko kasama ng sulat pabalik ng Shandong upang malapitang magpulong kasama ng mga kapatid doon. Salamat sa Diyos para sa Kanyang pagmamahal!

20. Pagtuklas sa mga Kasinungalingan ng CCP Upang Bumaling sa Diyos

Ni Kemu, South Korea

Noong 2017 pumunta sa South Korea ang mag-ina ko para samahan ako. Masayang-masaya ako, pero hindi nasanay ang asawa ko sa kapaligiran dito dahil sa naiibang pamumuhay at lengguwahe. Lalo’t iniwan niya ang kanyang matatandang magulang at trabaho na gustong-gusto niya para pumunta sa ibang lugar na wala siyang sinumang kaibigan. Lahat ay di-pamilyar para sa kanya. Lagi siyang malungkot at madalas na walang imik. Nakikita kong nahihirapan siya, pero hindi ko alam kung pa’no siya aliwin. Isang araw no’ng Marso sinabi niyang naniniwala na siya sa Diyos. Akala ko maganda ‘yon. Ang lola ko ay dati ring mananampalataya. Kaya hindi ako tumutol. Hindi rin nagtagal napansin ko na lagi siyang masaya at talagang ibang-iba ang mga kilos niya kaysa dati. Napakasaya ko. Hindi nagtagal nagkainteres ako sa iglesia niya at inisip kung paano nito nagagawang mabago nang gano’n katindi ang isang tao.

Isang araw tinanong ko siya kung anong iglesia ang dinadaluhan niya. Sabi niya Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Dahil doon agad kong naisip ang 2014 Zhaoyuan incident sa Shandong at talagang nagalit ako. Seryoso kong sinabi sa kanya, “Ayokong magkaroon ka ng kaugnayan sa mga mananampalatayang iyon. Babasagin ko ang telepono mo kapag nakipag-ugnayan ka ulit sa kanila!” Nagtaka siya at tinanong kung bakit hinahadlangan ko siya. Pagalit kong sinabi, “Bakit? Para iyan sa kapakanan mo at sa pamilya natin. Hindi mo ba alam na seryosong tinutunton at sinusupil ng CCP Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos? Hindi mo ba alam ang May 28 Zhaoyuan Case noong 2014? Sabi sa internet, si Zhang Lidong, na pangunahing maysala sa kaso, ay miyembro nito. Kung nakikisalamuha ka sa kanila hindi ba’t pinapain mo ang sarili mo?” Walang kagatul-gatol siyang sumagot, “Hindi kabilang si Zhang Lidong at ang iba pa sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos—huwag kang maniwala sa sinasabi nila sa internet. Higit dalawang buwan na akong nakikipag-ugnayan sa mga kapatid sa Iglesia at lahat sila ay matitinong tao na mababait at tapat sa isa’t isa. Nagtutulungan sila sa kapag may problema ang sinuman sa kanila. Hindi sila tulad ng sinasabi sa internet.” Pero nang narinig kong sinabi niya ang lahat ng iyan, binuweltahan ko lang siya ng, “Basahin mo mismo sa internet, at malalaman mo kung tama ako o hindi.”

Niyaya ako ng asawa ko na maupo at sinabi niya, “Ikaw ang klase ng tao na pinag-iisipang mabuti ang mga bagay-bagay. Dapat tingnan mo nang makatwiran ito at magsalita ka ayon sa mga katibayan—hindi puwedeng sa isang panig ka lang makikinig! Natatandaan mo ba ang mga protesta sa Tiananmen Square noong 1989? Makabayang nagpoprotesta ang mga estudyante laban sa katiwalian at humihingi ng demokratikong kalayaan, pero kumuha ang CCP ng mga di-kilalang tao na nagpanggap na mga estudyante at inutusan silang manira, magnakaw, at manunog, at itaob ang mga sasakyan ng militar. Malaking gulo iyon, at ibinintang ng CCP sa mga estudyante ang mga krimeng iyon. Pagkatapos niyan gumamit ang CCP ng media tulad ng CCTV at radyo upang punuin ang himpapawid ng kanilang mga ulat, pinararatangan ang mga estudyante na kontra sa rebolusyon, at pagkatapos ay pinulbos nang buhay ang libu-libong estudyante gamit ang kanilang mga tangke. Batid ng sinumang nakakaalam ng kasaysayan ng CCP na ito ay isang diktador na kilalang di-makatarungan. Sa tuwing may isang tao na iba ang mga ideya o pananaw sa pulitika palagi nilang sinasaktan at kinokondena ang mga grupo o mga taong iyon, sinusupil o nililipol pa sila. Sa tuwing marahas na sinusupil ng CCP ang mga relihiyon, pagkilos para sa mga demokratikong karapatan, o mga protesta ng etnikong minoridad, nag-iimbento sila ng pekeng kaso, at kukunin nila ang simpatiya ng publiko para maudyukan ang mga tao, kasunod nito ang marahas na panunupil. Totoong totoo ‘yan. Ang May 28 Zhaoyuan Case ay pagpe-frame up lang ng CCP sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos—maingat na naman silang nakapag-imbento ng kaso.” Pero ayoko talaga siyang pakinggan. Pagalit kong sinabi, “Wala akong pakialam. Hindi ka na pwedeng maniwala sa Makapangyarihang Diyos. Kaligtasan ng pamilya natin ang iniisip ko at gusto kong protektahan ka at ang anak natin sa panganib. Wala nang ibang mahalaga sa akin. Huling beses ko nang sasabihin sa iyo ito: Hindi ka na puwedeng makipag-ugnayan sa kanila. Manatili ka na lang sa bahay at maging mabuting asawa at ina, kundi huwag mo akong sisihin kung hindi na kita palabasin.” Pagkatapos ay ibinalibag ko ang pinto at mabilis na lumabas ng bahay.

Ang sama ng loob ko habang naglalakad. Sa mahigit 10 taon naming pagsasama hindi ako kailanman nagalit sa kanya nang gano’n. Mula sa pagkakakilala namin, pag-iibigan, paglalakad sa altar, at pagpapakasal, marami na kaming pinagdaanan: pagtutol ng mga magulang, pagkakaiba sa kultura, agwat ng edad, at long-distance na relasyon. Nalampasan namin ang lahat ng ‘yon. at marami na siyang isinakripisyo para sa pamilya namin sa loob ng maraming taon. Masakit talaga sa akin na mangyari ang bagay na ito, na nagalit ako sa kanya dahil lang sa naniniwala siya sa Diyos. Alam kong hindi ko iyon dapat ginawa pero inisip ko na para sa kabutihan iyon ng pamilya namin. Bakit hindi niya ako maintindihan? Tiningnan ko ang telepono ko at nakita ang masayang larawan naming tatlo kasama ang anak naming nakangiti ng matamis. Sabi ko sa sarili ko, “Ako ang tagapag-alaga ng pamilyang ito, at poprotektahan ko sila. Walang makakapanakit sa kanila.”

Nang sumunod na mga araw, Natakot akong maapektuhan ang damdamin sa akin ng asawa ko, kaya sabi ko, huwag akong kausapin tungkol sa anumang may kinalaman sa Diyos. Kahit mukhang maayos ang relasyon namin kung titingnan, unti-unti nang nagkakaroon ng puwang sa pagitan namin.

Isang araw nang papasok pa lang ako sa’min galing sa trabaho, napakinggan ko ang masayang awiting nagmumula sa silid, at malakas na tawanan ng aking mag-ina. Naisip kong “Matagal na akong hindi nakakapakinig ng gayong kasayang himig sa bahay namin. Anong klaseng awit ito na sobrang nagpapasaya sa kanila ngayon?” Tahimik at dahan-dahan kong binuksan ang pinto nakita ko ang video ng sayaw at awit na pinrodyus ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa computer. Ang Tunay na Pag-ibig ng Diyos. Anim na dalaga na masayang nagsasayawan at nag-aawitan nang may emosyon, at puno ng masisiglang ngiti ang kanilang mga mukha ang kaagad na nakapukaw sa ‘kin. Labis-labis ang kuryosidad ko, iniisip na, “Anong klaseng iglesia ito, at anong uri ng mga tao sila? Bakit nakakaengganyo ang awit at sayaw na ito at nakakapanatag? Kung masasamang tao talaga sila bakit ganoon kasigla at katotoo ang mga ngiti nila?” Nakita ng anak ko na pumasok ako at hiniling sa asawa ko na ipalabas ang isa pang video para sa akin, na may pamagat na Dinala ng Diyos ang Kanyang Kaluwalhatian sa Silangan. Hindi ko siya napigilan—bihira nang madama sa tahanan namin ang gayong kapaligiran. Hawak ang anak ko, umupo ako sa tabi ng aking asawa at nanood. Naengganyo ako sa napanood ko sa video na may sayaw na katulad ng tap dancing, at mga mananayaw na parang mga lumilipad na agila. Maringal at malakas ang dating nito.

Nang nakita ng asawa ko na tutok ako sa panonood, sinabi niya, “Lahat ng ito’y gawa ng mga kapatid sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Wala ni isa sa kanila na propesyonal.” Sa gulat, nagtanong ako “Paano naging posible iyon? Paanong ganyan kahusay magtanghal ang mga walang propesyonal na training sa pagsasayaw? At napakapositibo ng ipinaparamdam ng mga video na ito. Nakapagbibigay-inspirasyon, nakaaantig, at nakasisigla. Paano magkakaroon ng ganoong positibong enerhiya ang masasamang tao? Bakit ibang-iba ito sa nakita kong impomasyon sa internet? Ano talaga ang nangyayari?” Nakangiting sinabi ng asawa ko, “Kamangha-mangha ito! Kung wala ang sariling gawain ng Diyos at gabay, magagawa ba ng mga hindi propesyonal na makasayaw nang ganyan? Mas magugulat ka kapag napanood mo ang mga pelikulang ginawa nila. May gawain ng Banal na Espiritu ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos—may basbas ito ng Diyos. Kaya mahuhusay ang kanilang mga sayaw at galaw, at ang mga katotohanang ibinabahagi nila sa mga pelikula nila ay may pakinabang sa mga tao. Ang mga negatibong propaganda sa internet ay mga kasinungalingang ikinakalat ng CCP tungkol sa Iglesia. Hindi ‘yon totoo. Sinisiraan ng CCP ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang linlangin ang mga tao, para tanggihan nila ito at ituring nila na ito ang kaaway. Para hindi na nila sisiyasatin ang gawain ng Diyos at mawawalan ng pagliligtas ng Diyos.”

Nang marinig ko ang sinabi niya lalo akong nagkainteres. Inisip ko kung anong klase ng iglesia ito at kung totoo ba o hindi ang sinabi sa internet. Hindi ko alam kung hahayaan ko siya sa pananampalataya niya. Nagpupumiglas na naman sa puso ko ang pagkalito. Matapos ang pagkalitong ito, Nagpasiya ako na alamin ito mismo. Magmamatyag ako. Kapag nakita kong hindi tama ang ikinikilos ng mga tao sa Iglesia o nakita kong gumagawa sila ng ‘di nararapat. Aalisin ko siya agad doon at hindi na siya muling pababalikin. Kung hindi ito tulad ng sinasabi sa internet, hindi ko na siya hahadlangan. Nang weekend na iyon, sinabi ko sa asawa ko na gusto kong bumisita sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos—nagulat siya at natuwa rin.

Nang makarating na kami roon masaya kaming tinanggap ng mga kapatid, at nadama ko sa pakikipag-ugnayan nila na mababait at matatapat sila. Unti-unting nawala ang kaba ko at hininto ang pagmamatyag ko. Tapos isang sister ang nagpalabas ng musical ang pamagat: Kuwento ni Xiaozhen. Pinanood ko ito nang may interes. Nang nakita ko ang pinagdaanang saya at lungkot ni Xiaozhen, naapektuhan ako at naisip ko ang sarili kong buhay. Kung saan-saan ako napunta noong maliit ako dahil sa mga nangyari sa pamilya ko, tinitiis ang lahat ng klase ng pang-aapi at panlalait ng iba para lang makaraos. At ngayon nagsisikap akong kumita ng pera at dumanas ng kung anu-ano, ng saya at lungkot nang maraming taon, at nakadama ako ng pagod at lungkot, pero sa harap ng asawa, at mga kaibigan ko kunwari malakas ako. Sino ba talaga ang makaaalam ng hinagpis sa puso ko? Sa katapusan ng musical kinanta ang awiting ito: “Ang Makapangyarihan ay may habag sa mga taong ito na nagdurusa nang labis; kasabay nito, nanghihinawa na Siya sa mga taong ito na walang kamalayan, dahil kinailangan Niyang maghintay ng sagot sa napakatagal na panahon mula sa mga tao. Hangad Niyang maghanap, hanapin ang iyong puso at ang iyong espiritu, bigyan ka ng tubig at pagkain upang gisingin ka, upang hindi ka na mauhaw at magutom. Kapag pagod ka na at nararamdaman ang labis na kapanglawan ng mundong ito, huwag magulumihanan, huwag manangis. Tatanggapin ng Makapangyarihang Diyos, ang Tagapagbantay, ang iyong pagdating anumang oras” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Bawat nota ay parang isang ina na nakaunat ang kamay sa kanyang anak na matagal nang nawawala. Ang aking nadama ay tawag ng pagmamahal—Labis akong naantig Matapos ang palabas, nasabi ko talaga na, “Napakaganda namang musical n’yan!” Tumingin sa’kin ang asawa ko at sinabi, “Ang pagkaantig mo sa Kuwento ni Xiaozhen ay pag-aantig sa iyo ng Diyos! Alam kong masyado kang naapektuhan ng May 28 Zhaoyuan Case at ‘di mo nauunawaan ang tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos Alam ko ring nag-aalala ka sa seguridad namin, kaya ngayon malalaman at makikita natin ang talagang nangyari sa kasong iyan.”

Kaya ipinapanood sa akin ng mga kapatid ang video na, Nalantad ang Katotohanan sa Likod ng Kaso Nung Mayo 28 sa Zhaoyuan. Inihayag dito ang ilang nakapaghihinalang aspeto ng kaso at hinimay-himay ang mga ito. Ibinunyag nito ang mga kasinungalingan ng CCP at inihayag ang mga katotohanan. Nakita ko na malinaw na sinabi nina Zhang Lidong at Zhang Fan, sa korte na, “Hindi ako kailanman nagkaroon ng kaugnayan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ang Makapangyarihang Diyos ng Zhao Weishan ang iginugupo ng estado, hindi ang Makapangyarihang Diyos na pinapaniwalaan natin.” Sila mismo ang nagsabi na hindi sila mga miyembro ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at wala silang kaugnayan sa Iglesia. Pero binalewala ng CCP ang mga testimonya ng mga suspek at sinalungat ang mga katibayan, at ang katotohanan, iginigiit na mga tauhan ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang may gawa ng krimen. Hindi ba’t walang pakundangan na paninirang-puri iyan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos?

Pagkatapos ay ‘binahagi sa akin ng isang sister ito. “Kilala ang CCP na mapanlinlang nang napakaraming taon at napakasama ng reputasyon nito rito at sa ibang mga bansa. Sa buong mundo, mas nakikita na ng mga tao kung ano ito at wala na halos naniniwala rito. Alam natin na pinamumunuan ang China ng diktador na Communist Party. Walang kapangyarihan ang hukuman o kalayaan ang mga mamamahayag. Ang Chinese media at mga korte ay ganap na kontrolado ng pamahalaan ng CCP at mga tagapagsalita at kasangkapan lang ng pagiging diktador nito. Maraming nakakaalam niyan. Tatlong araw matapos ang insidente sa Zhaoyuan, nang wala man lang pagdinig o paghatol ng korte, ginamit ng CCP ang TV at online media outlet para mag-isyu ng pagkondena sa publiko. Noong kalagitnaan ng Hunyo, inilunsad nila ang kanilang ‘One-Hundred-Day Battle,’ pinakilos ang mga armadong pulis para supilin at sugpuin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nagsagawa sila sa buong bansa ng malawakang pagsisiyasat na pinupuntirya ang Iglesia at inaaresto ang mga Kristiyano. Malinaw na ang May 28 Zhaoyuan Case sa Shandong ay gawa-gawang kaso na inimbento ng CCP para supilin ang paniniwala ng relihiyon at lipulin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos.”

Nang marinig ko ito, naisip ko: “Kamuhi-muhi ang CCP. Binabaligtad nito ang katotohanan, binabaluktot ang realidad, at pinasasama ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos nang sa ganon ang mga taong ‘di alam ang katotohanan, ay maniwala sa mga kasinungalingan nito at magkamali ng palagay sa Iglesia. Napaniwala rin ako ng mga kasinungalingan ng CCP. Pero ang ‘di ko pa rin maunaawan ay kung bakit walang habas na inuusig ng CCP ang Iglesia at nagpapakahirap na iplanta ang kasong iyon ng pagpatay sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at arestuhin ang mga miyembro nito. Ano ang talagang nangyayari?” Nasasaisip ito, sinabi ko na naguguluhan ako.

Sumagot ang isang sister, “Walang habas na sinusupil ng CCP ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at pinlantahan ito ng hindi totoo, at gawa-gawang kaso ng pagpatay dahil ang CCP ay isang ateistang partido. Ang Tagapagtatag nitong si Karl Marx, ay isang Satanista at gusto ng CCP na lipulin ang lahat ng mga relihiyon para mapaniwala at magpasakop ang mga tao rito, upang ituring ito na kanilang tagapagligtas Si Karl Marx ay isang totoong demonyo na lumaban sa Diyos. Mula nang mamuno ang CCP hayagan nitong itinatwa, kinondena, at nilapastangan ang Diyos at tinawag na kulto ang Kristiyanismo. Kinumpiska at sinira nito ang mga Biblia, tinatawag na literatura ito ng kulto at tinatawag ang mga relihiyon na kulto para masupil ang mga ito. Ngayon sa mga huling araw, ang Makapangyarihang Diyos ay nagpakita at gumagawa sa China nagpapahayag ng maraming katotohanan sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-Tao. Niyanig ng aklat na ito ang lahat ng relihiyon at denominasyon. Maraming mananampalataya na nagmamahal sa katotohanan ang nabasa na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at nakita na ang mga ito ang katotohanan at tinig ng Diyos, at na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Isa-isa nilang tinanggap ang Makapangyarihang Diyos at lumapit sa trono ng Diyos. Sa loob lang ng 20 taon milyun-milyong tao sa mainland China ang tumanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw. Ang makita na dumarami ang nananampalataya sa Makapangyarihang Diyos habang walang sumusunod o naniniwala rito ang nagpagalit sa CCP. Kinokondena nito ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at nagsisinungaling upang siraan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Naglabas ito ng mga lihim na dokumento at pinakilos ang mga armadong pulis. Desidido itong arestuhin at supilin ang mga Kristiyano sa Iglesia sa buong China sa buktot na hangaring pigilan ang ebanghelyo ng Diyos sa mga huling araw. Pinipilit nitong wasakin ang gawain ng Diyos at ang Ang glesia ng Makapangyarihang Diyos. Malinaw ang likas na kaimbian, kademonyohan ng CCP sa pagkamuhi sa katotohanan at sa Diyos. Tulad ng sinasabi sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, ‘Mula itaas hanggang ibaba at mula simula hanggang wakas, ginagambala na ni Satanas ang gawain ng Diyos at kumikilos laban sa Kanya. … Nais nitong palisin, sa isang iglap, ang lahat ng tungkol sa Diyos, at muli Siyang pasamain at paslangin; hangad nitong ibagsak at guluhin ang Kanyang gawain. Paano nito matutulutan ang Diyos na makapantay sa katayuan? Paano nito matitiis na “humadlang” ang Diyos sa gawain nito sa mga tao sa lupa? Paano nito matutulutan ang Diyos na ilantad ang kasuklam-suklam nitong mukha? Paano nito matutulutan ang Diyos na gambalain ang gawain nito? Paano mapapayagan ng diyablong ito, na nagpupuyos ang galit, na makontrol ng Diyos ang maharlikang hukuman nito sa lupa? Paano nito matatanggap nang maluwag ang nakahihigit na kapangyarihan Niya? Nabunyag na ang kasuklam-suklam nitong mukha kung ano talaga ito, kaya hindi alam ng tao kung tatawa siya o iiyak, at talagang mahirap itong banggitin. Hindi ba ito ang diwa nito?’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 7).”

Pagkatapos ipinapanood sa akin ng sister ang pelikulang The Lies of Communism. May sipi ng mga salita ng Diyos na talagang umantig sa akin. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Nagtitiwala kami na walang bansa o kapangyarihan ang maaaring pumigil sa kung ano ang nais ng Diyos na makamit. Ang mga humahadlang sa gawain ng Diyos, lumalaban sa salita ng Diyos at nanggugulo at sumisira sa plano ng Diyos ay parurusahan ng Diyos sa huli. Siya na lumalabag sa gawain ng Diyos ay ipadadala sa impiyerno; anumang bayan na sumusuway sa gawain ng Diyos ay wawasakin; anumang bansa na tumututol sa gawain ng Diyos ay mabubura sa daigdig na ito, at titigil sa pag-iral” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Nadama ko ang awtoridad at kamahalan ng Diyos mula sa mga salita Niyang ito. Walang makakahadlang sa gawain ng Diyos. Kahit ginagawa ng CCP na siraan at kondenahin ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, walang habas na inaaresto at inuusig ang mga Kristiyano mula sa Iglesia, patuloy pa ring sinusunod ng mga ito ang Diyos at ipinalalaganap ang Kanyang ebanghelyo Mas marami pa silang ginagawang pelikula tungkol sa ebanghelyo, pagtatanghal ng koro, at mga video ng sayaw, at dumarami ang naniniwala sa Makapangyarihang Diyos. Anumang mula sa tao ay hindi lalago nang napakabilis sa ilalim ng gayong katinding pag-uusig. Alam kong nagmula ito sa Diyos at siyang tunay na daan, at sulit na siyasatin. Ang pag-unawa ko sa lahat ng ito ay lumutas sa mga pagdududa at maling pagkaunawa ko tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at ramdam kong malaking pasanin ang pinawi sa puso ko.

Bumaling ako sa asawa ko at sinabi, “Tama ka sa paniniwala mo sa Makapangyarihang Diyos. Hindi ko man lang ito naramdaman o nahiwatigan at basta na lang ako naniwala sa mga kasinungalingan ng CCP at hinadlangan ka. Nagkamali ako.” Namuo ang mga luha sa kanyang mga mata at madamdaming sinabi, “Salamat sa Diyos nakita mo ang kasinungalingan ng CCP at napawi na ang pagkalito mo. Patnubay at pamumuno ito ng Diyos!”

Mula noon, nanood na ako ng mga video na gawa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos kasama ang asawa ko, at pinakikinggan ko na siya. Kalaunan, nagkasakit ako nang malubha at dumating ang mga kapatid para kumustahin kami at tulungan nang lubos. Sa gayong walang malasakit na lipunan, ang tapat na pagtulong ng mga kapatid ay nagpadama sa amin na para kaming masayang pamilya. Di nagtagal nang mas nakilala ko pa sila, nakita ko na talagang mababait na tao sila na umaasa sa mga salita ng Diyos sa kanilang pakikipag-ugnayan, matatapat, matuwid at may dignidad sa pananalita at kilos nila. Talagang ibang-iba sila sa mga taong nakatrabaho ko—kakaunti na lang ang mga katulad nila sa mundong ito. Nadama kong ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay nagpapabago sa mga tao at ginagabayan tayo sa tamang landas. Gayundin, ang Simbahang ito ay puno ng pagmamahal, pinapasaya nito ang mga tao. May galak na tinanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw. Naalala ko ang panahon na nabulag ako ng mga kasinungalingan ng CCP at humadlang sa pananampalataya ng asawa ko, pero hindi sumuko ang Diyos sa pagliligtas sa akin. Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos na ibinahagi sa akin ng mga kapatid, itinulot ng Diyos na makita ko ang kasinungalingan ng CCP at makita ang katotohanan sa likod nila. Inakay Niya ako sa harapan Niya. Salamat at niligtas ako ng Diyos!

21. Paglaya Mula sa Bitag ng Usap-usapan

Ni Xiaoyun, Tsina

Ako ay isang dating opisyal ng hukbong-sandatahan. Isang araw noong 1999, ipinangaral ng isang Koreanong pastor ang ebanghelyo ng Panginoong Jesus sa akin. Dahil sa aking taimtim na pagsisikap, di-nagtagal ay ako ang naging tuon sa pagsasanay ng pastor at ng kanyang pangunahing katulong. Noong tag-araw ng 2000, nagpunta ang pastor sa Yunnan para sa isang maikling pagmimisyon sa tag-araw kasama ang mahigit sa isang dosenang estudyante sa kolehiyo mula sa Korean Gospel Church. Hindi inaasahan, natakot dito ang gobyernong CCP. Inaresto kami habang nagdaraos ng pagpupulong sa tahanan ng pastor at pagkatapos ay dinala kami sa Yunnan Province Public Security Department para tanungin. Pinabalik ang mga Koreanong estudyante sa unibersidad sa kanilang bansa nang gabi ring iyon at pinaalis din ang Koreanong pastor sa bansa. Nagdanas ang iglesia ng pag-uusig ng gobyernong CCP, at maraming mananampalataya ang natakot at hindi nangahas na manampalataya. Napilitan ding magpunta ang isang bahagi ng mga mananampalataya sa Three-Self Church, at ganito pinagwatak-watak ng gobyernong CCP ang iglesia. Ako ang pangunahing kapwa-manggagawa sa iglesia at ang pag-uusig ng gobyernong CCP sa panahong ito ay naging sanhi rin upang mawalan ako ng trabaho.

Noong Marso 2005, napakinggan ko ang ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos. Nang malaman ko na nagbalik na ang Panginoong Jesus, sa labis na katuwaan ay napuno ng luha ng kagalakan ang aking mga mata at nakadama ako ng di-maipaliwanag na pasasalamat. Gusto ko lamang dalhin ang aking mga kapatid sa harap ng Diyos sa lalong madaling panahon. Sa ilalim ng patnubay ng Diyos, isa-isang tinanggap ng mga kapatid ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Ngunit hindi inaasahan, ipinahayag ng isa sa pinakamahuhusay na kapwa-manggagawa ng iglesia, pagkatapos marinig ang patotoo tungkol sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw: “Mukhang tama ang doktrinang ito, ngunit kailangan muna nating tanungin ang pastor at tingnan natin kung ano ang sasabihin niya.” Hindi nagtagal, tinawagan ako ng pastor at sinabing, “Masyadong magulo sa labas ngayon. Hindi ka pa naniniwala sa Diyos sa mahabang panahon at maliit ang iyong katayuan. Anuman ang gawin mo, huwag kang basta-basta makinig sa mga sermon sa labas ng iglesia, at sa gayon ay hindi ka maliligaw. Maaari lamang nating tanggapin ang paggabay ng iglesiang ito. Huwag kang makikinig sa mga paraan na ipinangaral ng ibang mga iglesia.” Pagkatapos makinig, mahinahon kong sinabi, “Sa loob ng panahong ito ng pag-aaral sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, nakita ko na lahat ng kanilang ipinangangaral ay naaayon sa Biblia, taglay ang pagliliwanag at pagpapalinaw ng Banal na Espiritu at ito ang tunay na daan.” Sinabi ng aking pastor, “Gaano man sila kahusay mangaral, dapat nating maunawaan na tanging ang Panginoong Jesus ang tunay na Diyos. Hindi natin dapat talikuran ang Panginoon!” Mariin kong sinabi, “Hindi ko pa tinatalikuran ang Panginoon, bagkus ay sinusundan ko ang mga yapak ng Cordero. Nagbalik na ang Panginoong Jesus. Tama lamang na dapat nating salubungin ang Panginoon kagaya lamang ng matatalinong dalaga.” Mabagsik na sinabi ng pastor, “Paanong hindi alam ng Korean Gospel Church na nagbalik na ang Panginoon?” Sabi ko, “Hindi ito isang bagay na maipapaliwanag sa ilang salita.” Mahusay na iginiit ng pastor, “Ang pinaniniwalaan nila ay ang Kidlat ng Silanganan, na siyang pakay ng pagtugis ng gobyernong CCP. Ipinaliwanag itong mabuti sa Internet. Mag-online ka, at makikita mo. Kailangan mong mag-online para tingnan iyon….” Pagkababa ng telepono, matagal na hindi mapakali ang puso ko. Patuloy kong narinig ang mga salita ng pastor. Gusto kong malaman partikular na kung ano talaga ang sinasabi online.

Upang malaman ito, agad akong nagpunta sa isang Internet café. Sa sandaling nabuksan ko ang mga website, natulala ako. Naroroon sa mga website ang napakaraming paglapastangan at pagtuligsa ng gobyernong CCP sa Diyos, gayundin ang paninirang-puri at paglapastangan mula sa mga kilalang taong relihiyoso na may awtoridad. Nagkaroon ako ng mga pagdududa: hindi maaaring sambitin ng kung sino lang ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Ang mga ito ay pagpapahayag ng Espiritu ng katotohanan. Ito ay isang katunayan na kinikilala ng maraming tao mula sa maraming iba’t ibang denominasyon na tapat na naniniwala sa Panginoon at nasasabik sa katotohanan. Ngunit bakit nagpapasimula ng mga tsismis ang mga website upang tanggihan ng mga tao ang Makapangyarihang Diyos? Marami ring tanyag na mga pastor ang tumutuligsa at lumalapastangan sa Diyos na kasama ng gobyernong CCP. Ano ang nangyayari dito? Nakikita ang lahat ng negatibong propagandang ito, nahirapan akong magdesisyon. Pagkatapos noon, nakita ko ang pag-atake sa lalaking ginagamit ng Banal na Espiritu online. Muli na namang nanlumo ang puso ko. Naniwala ba talaga ako sa isang tao? Nang patuloy kong pasadahan ang mga impormasyon sa Internet, lalo akong nalito at masyadong naguluhan at nagulumihanan kaya’t, sa bandang huli, wala akong ideya kung paano ako nakaalis sa Internet café.

Habang papauwi, naalala ko ang lahat ng sandali na ginugol ko sa paghahanap at pagsisiyasat sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Sa bawat pagkakataong ako ay nagtanong, binasa sa akin ng mga kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang mga salita ng Diyos. Bawat usapin ay nalutas nang sunud-sunod, at ganap akong nakumbinsi. Inabot ng buong labing-isang araw ng debate at pagsisiyasat bago ako talagang naniwala na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Nagbasa rin ako ng ilang salita ng Diyos. Inihayag na ng Diyos ang lahat ng hiwaga ng tatlong yugto ng gawain at ang anim-na-libong-taong plano ng pamamahala, at nilinaw na rin Niya ang mga katotohanan kagaya ng kuwentong nakapaloob sa Biblia at ang pinakadiwa nito, alin ang mga salita ng Diyos at alin ang mga salita ng mga tao sa Biblia, at paano dapat tratuhin ng mga tao ang Biblia. Nang mabasa ko ang mga bagay na ito, lahat ay naging malinaw at malaki ang nakamit kong pakinabang. Mula sa mga salitang ito ng Diyos, nakita ko na dapat ay ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Ngunit bakit puro negatibo ang propaganda sa Internet? Nang lalo kong isipin ang mga tsismis na iyon, lalong nanlumo at bumigat ang puso ko, at muntik na akong masagasaan ng kotse nang tumawid ako ng kalsada.

Pagkabalik sa bahay, hindi talaga kumalma ang puso ko at nagsumiksik sa isipan ko ang mga tsismis sa Internet paminsan-minsan at nanatili roon. Nalungkot ang puso ko habang iniisip ko ang isang bagay at pagkatapos ay ang isa pa. Hindi ako makatulog nang gabing iyon, at naisip ko: “Kung tatahakin ko ang maling landas, hindi ba mawawalan ng kabuluhan ang aking pananampalataya? Hindi, kailangan kong bumalik kaagad. Ngunit paano kung ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus? Hindi ba ako mawawalan ng pagkakataong salubungin ang Panginoon at mawawalan ng pagkakataong maligtas?” Nang hindi ko matiyak kung ano ang iisipin, lumapit ako sa harap ng Diyos sa panalangin: “Diyos ko! Buhat nang tanggapin ko ang hakbang na ito ng gawain, napayapa na ang puso ko, kinagiliwan ko nang magbasa ng mga salita ng Diyos at nabusog nang husto ang aking kaluluwa. Ngunit matapos kong makita ang ilang negatibong propaganda sa Internet, hindi ako mapakali. Bantayan Mo sana ang puso ko. Diyos ko! Maliit ang katayuan ko at hindi ko alam kung paano mahiwatigan ang mga bagay na ito. Kung talagang Ikaw ang Makapangyarihang Diyos na nagbalik, hinihiling ko sa Iyo na gabayan Mo ako na makatiyak sa Iyong gawain nang hindi nagagambala ng sinuman o ng anuman. Kung hindi naman, hinihiling ko na gabayan Mo ako na makahiwatig….” Pagkatapos manalangin, may pumasok na ideya sa puso ko: Ang tapusin kaagad ang pagbabasa sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos upang matukoy ko kung ito ay tinig ng Diyos o hindi. Nang gabing iyon, magdamag akong nagbasa ng mga salita ng Diyos at hindi ko alam kung anong oras na ako nakatulog sa mesa.

Maaga pa kinabukasan, nagising ako sa isang katok sa pinto at pupungas-pungas kong binuksan ito. Si Sister Wu pala na nagdilig sa akin. Nakita niya na parang inaantok ako at nag-aalalang tinanong ako kung ano ang nangyari. Sabi ko, “Nag-online ako kahapon at marami akong nakita na ayaw ko at lumalapastangan sa Diyos, at ngayon ay naguguluhan ako nang husto….” Pagkarinig nito, nagbahagi sa akin si Sister Wu: “Sister, alam na alam mo ang saloobin ng gobyernong CCP sa mga Kristiyano. Inaresto at inusig nila ang napakaraming Kristiyano. Masakit na katotohanan ito. Ang mga tsismis online ay gawa-gawang lahat ng gobyernong CCP upang usigin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ang kanilang layunin ay sugpuin ang gawain ng Diyos at gawing ateistikong lugar ang China at huwag hayaang sumunod o sumamba ang mga tao sa Diyos. Sister, ang CCP ay isang ateistikong gobyerno. Mapapaniwalaan ba natin ang sinasabi nila?” Napapanahon ang paalala ng sister. Tama! Ang CCP ay ateista. Sila yaong pinaka-napopoot at lumalaban sa Diyos. Paano mapapaniwalaan ninuman ang sinasabi nila? Ang gobyernong CCP ay nagtatago sa ilalim ng bandilang “kalayaang pangrelihiyon,” ngunit sa likod ng mga pangyayari, walang-pakundangan nilang pinipilit at inaaresto ang mga taong naniniwala sa Diyos. Naisip ko kung paanong napilit at naaresto ng gobyernong CCP ang mga nasa iglesia namin noon at kung ilang kapatid ang nawalan ng pananampalataya at hindi nangahas na maniwala, at naisip ko kung paano ako nawalan ng trabaho dahil dito—hindi ba ito ang saloobin ng gobyernong CCP sa mga taong naniniwala sa Diyos? Upang higpitan ang paniniwalang pangrelihiyon, itinatag ng gobyernong CCP ang Three-Self Church at hiniling sa mga tao na unahing “mahalin ang estado” at pagkatapos ay “mahalin ang relihiyon.” Ang kanilang layunin ay gapusin nang husto ang mga tao sa kanilang mga kamay at higpitan ang kanilang kalayaang maniwala. Nang maisip ko ito, natalos ko nang kaunti ang kasuklam-suklam na mga layunin ng gobyernong CCP. Noon pa man ay inuusig na ng gobyernong CCP ang mga paniniwalang pangrelihiyon at tinutuligsa ang tunay na daan. Kaya hindi ba malaking pagbubunyag ng kanilang likas na napakasamang pagkamuhi at paglaban sa Diyos ang paggawa-gawa nila ng mga tsismis at pagtuligsa sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw?

Patuloy na nagbahagi sa akin si Sister Wu: “Ang gobyernong CCP ay isang ateista at napakasamang rehimen at kaaway ng Diyos. Upang makamit ang marahas nitong ambisyon na permanenteng makontrol ang mga tao, buong-sama nitong ginagawang puti ang itim upang tuligsain at siraan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nagagawa nating matukoy ito nang husto. Ngunit paano nasusunod ng mga relihiyosong pastor at elder ang ateistang rehimen sa paglaban, pagtuligsa at paglapastangan sa Diyos? Hindi maintindihan ng karamihan sa mga tao ang suliraning ito. Ang totoo, may kinalaman ito sa likas na pagkatao at pinakadiwa ng paglaban ng mga lider ng mga relihiyon sa Diyos at pagkapoot sa katotohanan. Sa pagbabalik-tanaw sa nakaaang dalawang libong taon, nang gawin ng Panginoong Jesus ang gawain upang tubusin ang sangkatauhan, nakasagupa Niya ang pinakamatinding oposisyon at pag-uusig mula sa mga punong saserdote, eskriba at Fariseo. Ito ay dahil ang paraan ng pangangaral ng Panginoong Jesus at ang mga himalang Kanyang ginawa nang panahong iyon ay nagsanhi ng kaguluhan sa buong Judea. Maraming karaniwang tao ang naakit sa mga salita ng Panginoon at isa-isa silang bumaling sa Panginoong Jesus. Itinuring ito ng mga punong saserdote, eskriba, at Fariseo na isang banta sa kanilang katayuan at mga kabuhayan, at nakipagsabwatan sila sa gobyernong Romano upang labanan at tuligsain ang Panginoong Jesus. Nagpakalat sila ng mga tsismis, siniraan ang gawain ng Panginoon at ipinako sa krus ang Panginoong Jesus. Ngayon ang kasaysayan ng nakaraang dalawang libong taon ay nauulit na naman. Nakikita ng mga lider ng relihiyon na tinatanggap ng dumaraming mga tao ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at agad silang nagseselos at nakikiisa sa gobyernong CCP sa paglaban at pagtuligsa sa gawain ng Diyos sa mga huling araw. Ganap nitong ipinakikita na karamihan sa mga lider ng relihiyon ay mga anticristo na hindi nagmamahal sa katotohanan at nagmamahal lamang sa katayuan. ‘Mula pa noong sinaunang panahon, palagi nang sinusugpo ang tunay na daan.’ Sa gayon ay hindi nakapagtataka na ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ay matinding tinututulan at tinutuligsa ng masasamang puwersa ng gobyernong CCP at ng relihiyosong komunidad.” Oo, ang mga Fariseo, punong saserdote at eskriba ay pawang mga kilalang tao na may awtoridad sa relihiyosong komunidad, ngunit hindi sila tunay na mga mananampalataya sa Diyos at hindi nagmamahal sa katotohanan. Alam nila na ang mga salita ng Panginoong Jesus ay may awtoridad at kapangyarihan, ngunit hindi nila hinangad o siniyasat ang anupaman. Bagkus, upang mapanatili ang kanilang katayuan at mga kabuhayan, tinuligsa at nilapastangan nila ang Panginoon. Tunay ngang ang kanilang likas na pagkatao ay upang tuligsain ang Diyos at maging mga kaaway ng Diyos. Sa mga panahong ito, ang pagkilos ng mga pastor at elder sa relihiyosong komunidad pagdating sa ikalawang pagparito ng Panginoon ay kagaya ng ginawa ng mga Fariseo. Lumilitaw na sila ay mga anticristong napopoot sa Diyos at sa katotohanan! Nang ipropesiya ang pagbabalik ng Panginoong Jesus sa Biblia, sinasabi roon, “Datapuwa’t kailangan muna Siyang magbata ng maraming bagay at itakwil ng lahing ito” (Lucas 17:25). Ngayon naparito na ang Makapangyarihang Diyos upang gampanan ang Kanyang gawain, gayunma’y nilalabanan at tinutuligsa Siya ng relihiyosong komunidad at ng ateistang rehimen ng CCP. Hindi ba ito ang katuparan ng propesiya ng Panginoon? Sa sandaling iyon, napaliwanagan ang puso ko. Patuloy na nagbahagi si Sister Wu: “Ang negatibong propaganda na ipinakalat ng gobyernong CCP at ng relihiyosong komunidad sa Internet ay talagang sadyang upang wasakin at gambalain ang gawain ng Diyos. Noon pa man ay gumagamit na ng mga kasinungalingan si Satanas upang linlangin at lituhin ang mga tao at hikayatin silang pagdudahan, tanggihan, at pagtaksilan ang Diyos. Sa bandang huli, sila ay parurusahan ng Diyos at ipadadala sa impiyerno, at mawawalan sila ng pagkakataon na mailigtas ng Diyos magpakailanman. Kailangan nating mahiwatigan ang kanilang mga tsismis at matanto ang kanilang masasamang hangarin at kasuklam-suklam na layunin sa pagpapakalat ng mga tsismis. Kung hindi, malilinlang tayo at mawawalan ng pagkakataong mailigtas ng Diyos.” Tumango ako sa pagsang-ayon at pakiramdam ko ay tamang-tama ang dating ng pagbabahagi at tulong ng sister. Nasasabik akong magpatuloy sa pakikinig …

Inilabas ni Sister Wu ang aklat ng mga salita ng Diyos at sinabi sa akin: “Sister, magbasa tayo ng isang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos! Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Sa Aking plano, palagiang nakasunod si Satanas sa bawat hakbang at, bilang hambingan ng Aking karunungan, ay laging sinusubukang makahanap ng mga paraan upang gambalain ang Aking orihinal na plano. Subalit maaari ba Akong sumuko sa mapanlinlang na mga pakana nito? Lahat ng nasa langit at nasa lupa ay naglilingkod sa Akin; maaari pa bang maiba ang mapanlinlang na mga pakana ni Satanas? Dito mismo nagsasalikop ang Aking karunungan; ito mismo ang kamangha-mangha sa Aking mga gawa, at ito ang prinsipyo ng pagpapatakbo para sa Aking buong plano ng pamamahala. Sa panahon ng pagtatayo ng kaharian, hindi Ko pa rin iniiwasan ang mapanlinlang na mga pakana ni Satanas, kundi patuloy Kong ginagawa ang gawaing kailangan Kong gawin. Sa sansinukob at sa lahat ng bagay, napili Ko na ang mga gawa ni Satanas bilang Aking hambingan. Hindi ba ito pagpapakita ng Aking karunungan? Hindi ba ito mismo ang kamangha-mangha tungkol sa Aking gawain?’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 8).”

Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, ibinahagi ni Sister Wu: “Nakikita natin sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na bawat hakbang ng gawain ng Diyos ay kumakatawan sa kalooban, karunungan at pagiging kamangha-mangha ng Diyos. Mula simula hanggang katapusan, hindi lumalayo ang gawain ng Diyos sa panlilinlang ni Satanas, kundi ginagamit ang panlilinlang ni Satanas para sa kapakanan ng gawain ng Diyos, upang gawing perpekto ang mga tunay na naniniwala sa Diyos at gawin nang lubusan ang plano ng pamamahala ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan. Sa tingin, mukhang puno ng kayabangan si Satanas sa paglaban nito sa Diyos ngunit ang karunungan ng Diyos ay ginagamit batay sa panlilinlang ni Satanas. Noong una, ginawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, ngunit hindi ito tuluyang winasak ng Diyos. Sa halip, ginagamit ng Diyos ang tatlong yugto ng Kanyang gawain upang iligtas ang sangkatauhan at, habang inililigtas ang sangkatauhan, hinahayaan ng Diyos si Satanas na lumikha ng mga kaguluhan at paggambala, dahil ang Kanyang layunin ay ipakita ang tunay na mukha ng diyablong si Satanas na ginagawang tiwali at nililito ang sangkatauhan, na galit na galit na lumalaban sa Diyos at sa pagiging kaaway ng Diyos, kaya nga nakikita talaga ng sangkatauhan ang pangit na mukha at masamang diwa ni Satanas. Sa paggawa nito, maaaring itakwil at talikuran kaagad ng mga tao si Satanas at magbalik sa Diyos, at lubos na mapapahiya at mabibigo si Satanas. Ito ang pinakamakapangyarihang patotoo laban kay Satanas, at inihahayag nito ang karunungan at pagiging makapangyarihan ng Diyos sa lahat. Kung paanong si Job ay isang taong may takot sa Diyos na umiwas sa kasamaan, gayunma’y tinulutan ng Diyos si Satanas na pahirapan si Job at sa bandang huli ay ginamit Niya ang patotoo ni Job sa mga pagsubok upang hiyain si Satanas at patunayan na ang paghusga ng Diyos kay Job ay lubos na tama. Ito ang karunungan ng Diyos. Dagdag pa rito, ang ginagawa ng Diyos sa mga huling araw ay ang gawain ng pagliligtas at pagpeperpekto sa mga tao. Ito rin ang gawain ng pagbubukud-bukod sa mga tao ayon sa kanilang uri at pagwawakas ng kapanahunan. Ginagamit ng Diyos ang pag-uusig ng gobyernong CCP at ng relihiyosong komunidad upang maiparanas sa mga tao ang iba’t ibang pagsubok at kapighatian. Nauunawaan ng mga tunay na naniniwala sa Diyos ang katotohanan at nagkakaroon sila ng paghiwatig sa pamamagitan ng pagdaranas ng mga kapighatian, nalalaman nila ang pagiging makapangyarihan sa lahat at karunungan ng Diyos, nakikita ang kasamaan ni Satanas, at sa bandang huli ay ganap na tinatanggihan si Satanas at nakakamit ang pagliligtas ng Diyos. Ngunit ang mga mahiyain, ang mga walang tunay na paniniwala, ang mga nababagot sa katotohanan at ang masasama na napopoot sa katotohanan ay nalalantad lahat sa pamamagitan ng mga pagsubok at kapighatian, at nagiging mga pakay na aalisin. Sa gayon ang mga kambing ay inihihiwalay sa mga tupa, ang mga panirang-damo sa trigo, ang masasamang alipin sa mabubuting alipin, at ang mga dalagang mangmang sa matatalinong dalaga, dahil lahat ay pinagbubukud-bukod ayon sa kanilang uri. Ito ang karunungan at pagiging makapangyarihan ng Diyos sa lahat.” Pagkatapos makinig sa pagbabahagi ni Sister Wu, hindi ko maiwasang muling isipin ang nakaraang dalawang libong taon nang ang Panginoong Jesus ay ipako sa krus ng mga Fariseong Judio at ng gobyernong Romano. Sa pananaw ng tao, ang gawain ng Panginoong Jesus ay nabigo, ngunit sinabi ng Panginoong Jesus, “Naganap na.” Sa pamamagitan talaga ng pag-uusig ni Satanas at pagpapako sa krus natapos ng Diyos ang gawain ng pagtubos sa sangkatauhan. Ngayong mga huling araw, ang pagtuligsa at paninira ng gobyernong CCP at ng relihiyosong komunidad ay nakatulong sa pagperpekto ng Diyos sa mga tunay na naniniwala sa Kanya, at naging patunay din ng Diyos ang mga ito upang hatulan sila. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Aking karunungan ay ginagamit batay sa mga pakana ni Satanas” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Paglupig 1). Nakatala sa Biblia: “Oh kalaliman ng mga kayamanan ng karunungan at ng kaalaman ng Dios! oh di matingkalang mga hatol niya, at hindi malirip na kaniyang mga daan!” (Roma 11:33). Habang iniisip ito, nakita ko na napakatalino at napakaganda ng gawain ng Diyos, at pinuri ko ang Diyos sa kaibuturan ng puso ko.

Sa pamamagitan ng pagbabahagi ni Sister Wu, nagkaroon ako ng kaunting pagkaunawa sa gawain ng Diyos at kaya ko ring tukuyin kahit paano ang pinakadiwa ng paglaban ng gobyernong CCP at ng relihiyosong komunidad sa Diyos, ngunit hindi ko pa rin naintindihan ang sinabi nito sa Internet tungkol sa paniniwala natin sa isang tao, ibig sabihin, paniniwala sa taong ginagamit ng Banal na Espiritu. Tinanong ko si Sister Wu: “Sinasabi sa Internet na naniniwala tayo sa isang tao. Totoo ba iyon?” Ibinahagi ni Sister Wu ang katanungang ito: “Ang suliranin mo ay na hindi malinaw sa iyo ang katotohanan na may kaugnayan sa pagkakaiba sa pagitan ng gawain ng Diyos at ng gawain ng tao. Basahin muna natin ang dalawang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Ang gawain ng Diyos Mismo ay kinapapalooban ng gawain ng buong sangkatauhan, at kumakatawan din sa gawain ng buong kapanahunan, na ibig sabihin ay na ang sariling gawain ng Diyos ay kumakatawan sa bawat galaw at kalakaran ng gawain ng Banal na Espiritu, samantalang dumarating ang gawain ng mga apostol matapos ang sariling gawain ng Diyos at kasunod nito, at hindi ito ang namumuno sa kapanahunan, ni kumakatawan sa mga kalakaran ng gawain ng Banal na Espiritu sa isang buong kapanahunan. Ginagawa lamang nila ang gawaing kailangang gawin ng tao, na walang anumang kinalaman sa gawaing pamamahala’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain ng Diyos at Gawain ng Tao). ‘Ang gawaing ginagawa ng Diyos ay hindi kumakatawan sa karanasan ng Kanyang katawang-tao; ang gawaing ginagawa ng tao ay kumakatawan sa kanyang karanasan. Pinag-uusapan ng lahat ang kanilang personal na karanasan. Maipapahayag ng Diyos nang tuwiran ang katotohanan, samantalang maipapahayag lamang ng tao ang karanasang tumutugma sa kanyang pagdanas sa katotohanan. … Para masabi kung ang isang bagay ay sariling gawain ng Diyos o gawain ng tao, kailangan mo lamang ikumpara ang mga pagkakaiba sa pagitan ng dalawa’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain ng Diyos at Gawain ng Tao). Tinutulutan ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos na maunawaan natin na ang gawain ng Diyos ay ang gawain ng pagpapasimula sa isang bagong panahon. Ito ang gawain na nagliligtas sa buong sangkatauhan. Hindi maaaring pasimulan ng tao ang anumang kapanahunan, ni hindi niya magagampanan ang gawain ng pagliligtas sa sangkatauhan. Ang gawain ng tao ay ang gampanan lamang ang tungkulin ng tao sa saligan ng gawain ng Diyos. Paggawa ito ng kaunting gawain ng pagdidilig, pagtustos at paggabay sa mga tao na pumasok sa realidad ng mga salita ng Diyos at ginagawa sa pakikipagtulungan sa Diyos, ngunit hindi mapapalitan ng gawain ng tao ang gawain ng Diyos Mismo sa anumang paraan, ni hindi ito maibibilang sa kaparehong kategorya ng gawain ng Diyos. Gaya ng Kapanahunan ng Biyaya, halimbawa, nang simulan ng Panginoong Jesus ang Kapanahunan ng Biyaya at wakasan ang Kapanahunan ng Kautusan, na pinamumunuan ang mga tao sa isang bagong panahon. Nang matapos ng Panginoong Jesus ang Kanyang gawain, sinimulan ng apostol na si Pedro at ng iba pa na ituloy ang gawain ng Panginoong Jesus, na pinamumunuan at ginagabayan ang iglesia at inaakay ang mga kapatid na sundan ang daan ng Panginoon. Ito ay lubos na pakikipagtulungan sa gawain ng Panginoong Jesus. Sa panahong iyon, tinanggap ng mga tao ng iglesia ang paggabay at pamumuno ni Pedro, ngunit walang nagsabi na naniniwala sila kay Pedro o sa iba pang apostol. Totoo ito. Gayundin, naparito ang Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw at natapos ang Kapanahunan ng Biyaya at napasimulan ang Kapanahunan ng Kaharian; ginagampanan Niya ang gawain ng paghatol simula sa bahay ng Diyos at ipinapahayag ang lahat ng katotohanan upang dalisayin at iligtas ang sangkatauhan. Kung maunawaan, maisagawa, at mapasok natin ang mga katotohanang ito, tayo ang magtatamo ng tunay na kaligtasan at mapeperpekto. Gayunman, dahil sa kulang tayo sa kakayahan, sa pamamagitan ng pagbabasa natin mismo sa mga salita ng Diyos at pagdanas sa mga salita ng Diyos, napakahirap at napakabagal na proseso ang pagtatamo ng tunay na kaligtasan. Samakatwid, itinalaga ng Diyos ang taong ginagamit ng Banal na Espiritu upang pamunuan tayo. Ang taong ginagamit ng Banal na Espiritu ay naihanda at nagawang perpekto ng Diyos nang maaga. Mayroon siyang karanasan sa pagtatamo ng kaligtasan at pagiging perpekto sa pamamagitan ng pagdanas ng gawain ng Diyos. Ginagamit niya ang kanyang karanasan sa mga salita ng Diyos upang gabayan tayo sa pag-alam sa mga salita ng Diyos at sa pagpasok sa mga salita ng Diyos. Tinutulungan tayo nito na hindi gaanong malihis sa katotohanan. Basta’t tinatanggap at sinusunod natin ang pamumuno at pagdidilig ng taong ginagamit ng Banal na Espiritu, maaari nating tahakin ang tamang landas ng paniniwala sa Diyos at pagtatamo ng tunay na kaligtasan. Lahat ng ito ay kabaitan at pagpapala ng Diyos sa atin. Ang gawaing ginagawa ng taong ginagamit ng Banal na Espiritu ay ang purihin at saksihan ang Diyos at gabayan tayo sa pagsunod at pagsamba sa Diyos. Hindi niya tayo kailanman hinilingan na ituring siyang Diyos, ni hindi niya hiniling na maniwala tayo sa kanya. Napakalinaw nito sa lahat ng taong hinirang ng Diyos: Ang taong ginagamit ng Banal na Espiritu ay kapatid at lider lamang natin, at naniniwala tayo sa Cristo ng mga huling araw, ang Makapangyarihang Diyos, hindi sa tao na ginagamit ng Banal na Espiritu. Natsismis sa Internet na naniniwala tayo sa taong ginagamit ng Banal na Espiritu. Purong pagbabaluktot ito ng mga katotohanan at pagkalito tungkol sa tama at mali. Ito ay maling paniniwala ni Satanas at isang kasinungalingan upang dayain ang mga tao. Mabuti pang pumunta ka sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang makita mo mismo, makisama sa mga kapatid, makinig sa kanila at tunay na umunawa. Sa gayon ay makikita mo na binabasa namin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, nananalangin kami sa pangalan ng Makapangyarihang Diyos at naniniwala kami sa Diyos Mismo na nagkatawang-tao, ibig sabihin, ang Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga huling araw. Si Cristo ang may hawak ng kapangyarihan sa buong Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ang mga salita ng Diyos ang may hawak ng kapangyarihan. Kaya sabihin mo sa akin, naniniwala ba kami sa isang tao o sa Diyos? Hindi ba maliwanag?” Pagkatapos makinig sa pagbabahagi ng sister, nakaalam ako nang kaunti tungkol sa gawain ng Diyos at sa gawain ng tao at naunawaan ko rin nang bahagya ang hangarin ng Diyos sa pagtatalaga sa taong ginagamit ng Banal na Espiritu. Nalaman ko rin na naniwala kami sa Makapangyarihang Diyos na nagkatawang-tao, hindi sa isang tao. Hindi ko maiwasang isipin sa sarili ko: Ang natanggap namin ay ang gawain ng Diyos at ang panustos ng mga salita ng Diyos. Naniniwala kami sa Makapangyarihang Diyos; hindi kami sumusunod at naniniwala sa isang tao. Tila ang mga tsismis na iyon online ay talagang mga kasinungalingan ni Satanas, mga kabulaanan upang linlangin ang mga tao. Sa simula, ang ating mga unang ninuno, sina Adan at Eva, ay natangay ng mga panlilinlang ni Satanas; sila ay nagkasala at pinalayas sa Halamanan ng Eden dahil nakinig sila sa mga kasinungalingan ni Satanas. Nakinig din ang mga taong Judio na sumama sa mga Fariseo sa pagpapako sa krus sa Panginoong Jesus sa mga tsismis at natangay ng panlilinlang ni Satanas at naging walang-hanggang mga makasalanan laban sa Diyos. Kailangan kong matuto mula sa mga aral ng nakaraang mga kabiguan. Hindi na ako dapat matangay ni Satanas!

Nang umalis si Sister Wu, sinabihan niya ako na magbasa pa ng mga salita ng Diyos at iniwan din ang pagbabahagi tungkol sa taong ginagamit ng Banal na Espiritu para mabasa ko. Isang araw nakita ko ang isang sipi ng pagbabahagi: “Sa mahalagang huling sandaling ito, ang mga tao sa kanilang mga pagsasagawa ay dapat gawing unang prayoridad ang: pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos, anuman ang ipagkatiwala ng Diyos na gawin nila, pagsasakatuparan ng kanilang mga tungkulin, habang pinasasaya ang Diyos at ang kaluwalhatian ng Diyos. Ang mga ito ang tanging mga paraan upang maging tapat sa Diyos. Madalas sabihin ng mga naunang banal, ‘Hindi mahalaga ang ating mga pakinabang at kawalan; dapat nating isaisip ang kalooban ng Diyos.’ Ito ang dapat maging salawikain ng lahat ng tao. Ang mga partikular na gawi ay ang mga sumusunod: Kapag dumating ang panghihimasok ni Satanas, ang unang dapat gawin ay protektahan ang patotoo ng Diyos at gawain ng Diyos at gamitin ang katotohanan upang talunin si Satanas; kapag naharap ang isang tao sa kasalanan o tukso, dapat unahin ang pagluwalhati sa Diyos, at hindi maaaring magkasala ang isang tao laban sa Diyos at pahiyain ang Diyos; kung may mga tao, isyu, o bagay na pumipigil sa pagtupad ng kanilang mga tungkulin, mauuna ang mga bagay na ipinagkakatiwala ng Diyos sa kanila at kailangan nilang kumawala sa lahat ng gusot at maging matapat sa Diyos; kung at kapag may lumitaw na mga bagay na mahalaga sa personal na interes ng isang tao, nauuna ang mga interes ng pamilya ng Diyos. Mahalagang talikuran ng isang tao ang mga personal na interes at bigyan ng konsiderasyon ang puso ng Diyos. Kapag nasasangkot at nalilimitahan ng mga makamundong pangyayari ang isang tao, kailangang unahin ang pagtupad nila sa kanilang tungkulin at pagpapasaya sa Diyos at isantabi ang lahat ng iba pang bagay at gumugol para sa Diyos” (Ang Pagbabahagi mula sa Itaas). Nalinawan ko nang husto mula sa pagbabahagi ng taong ginagamit ng Banal na Espiritu kung paano ako dapat mamuhay upang bigyang-kasiyahan ang kalooban ng Diyos at kung ano ang gagawin upang maging matapat sa Diyos. Nadama ko na talagang inaakay tayo ng taong ginagamit ng Banal na Espiritu na sundin ang Diyos, upang pumasok sa katotohanan at tuparin ang kalooban ng Diyos. Nagawa kong pahalagahan na ang “interpreter” na naiplano ng Diyos para sa atin ay talagang magaling! Lalo pa akong nalinawan na maagang naihanda ng Diyos ang isang taong ginagamit ng Banal na Espiritu upang gabayan tayong maunawaan ang katotohanan nang mas mabilis at makilala ang Diyos. Ito ang tapat na pag-ibig ng Diyos sa atin. Sa puntong ito, ganap kong nakita at iwinaksi ang mga tsismis na iyon na nakakalat online na tumuligsa sa gawain ng Diyos sa mga huling araw at umatake sa taong ginagamit ng Banal na Espiritu. Mula sa pagiging kabado, sa wakas ay mapapanatag na ako. Naniwala na ako talaga na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Sa pagtanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, sinusundan ko ang mga yapak ng Cordero, dumadalo sa piging ng kasal ng Cordero at itinataas ako sa harap ng luklukan ng Diyos!

Matapos pagdaanan ang paggambalang ito ni Satanas, lalo pa akong naging kumbinsido tungkol sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Ngayon ay nasusunod ko na ang Makapangyarihang Diyos sa loob ng mahigit na isang dekada. Naiisip ko ang lahat ng pagkaunawa na mayroon ako nang katatanggap ko pa lamang sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, hanggang sa pagkaunawa sa ilang katotohanan at pagkaaninag nang malinaw sa mga tsismis ng CCP at ng relihiyosong komunidad, pagtatakwil sa aking mga pagkaunawa at hindi na nalilinlang, hanggang sa pagsisikap na matamo ang katotohanan at matupad ang aking tungkulin bilang isang nilikha at suklian ang pag-big ng Diyos, at pagsunod nang may paninindigan sa Makapangyarihang Diyos. Ang lahat ng ito ang nagtulak talaga sa akin upang pahalagahan ko ang katotohananan ng mga salitang ito ng Diyos: “Sa kanyang kaugnayan sa Diyos sa katawang-tao, umuusad ang tao mula sa pagsalungat patungo sa pagsunod, mula sa pag-uusig patungo sa pagtanggap, mula sa mga kuru-kuro patungo sa kaalaman, at mula sa pagtanggi patungo sa pagmamahal—ito ang mga epekto ng gawain ng Diyos na nagkatawang-tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mas Kinakailangan ng Tiwaling Sangkatauhan ang Pagliligtas ng Diyos na Nagkatawang-tao). Salamat sa Diyos!

22. Pagtakas mula sa “Lungga ng Tigre”

Ni Xiaoyou, Tsina

Ako si Xiaoyou at ako ay 26 taong gulang. Dati akong Katoliko. Noong maliit pa ako, sumama ako sa aking ina sa simbahan para dumalo sa Misa, magbasa ng Biblia, mangumpisal at tumanggap ng Komunyon. Masyadong masigasig ang aking ina sa kanyang pananampalataya. Madalas siyang nagbibigay ng pagkain at iba pang mga bagay sa simbahan mula sa aming bahay, at nagbibigay rin siya ng pera. Gustung-gusto ng mga pinuno ng simbahan at mga madre ang aking ina. Sa tuwing siya ay makikita nila siya ay babatiin nila nang may mga ngiti at magpapakita ng matinding pag-alala sa kanya, at madalas din nilang tinatawagan ang aking ina sa telepono para hilingin sa kanya na makilahok sa lahat ng uri ng mga aktibidad ng simbahan at tumulong sa iba’t ibang gawain. Aktibo rin akong lumahok sa mga klaseng tinuro ng mga madre, at magbabasa kami ng mga kaibigan ko sa simbahan ng Biblia nang sama-sama. Noong panahong iyon, nakadama ako ng kagalakan at kapayapaan dahil nasa tabi ko ang Panginoon, at nakaramdam ako ng kasiyahan araw-araw. Gayunman, habang lumilipas ang panahon, ang pananampalataya ng aking mga kaibigan sa simbahan ay naging palamig nang palamig. Nanghina rin ang aking espiritu at hindi ako nakasunod sa mga turo ng Panginoon. Madalas akong magkasala at pagkatapos ay ikinukumpisal ko ang mga ito at, nang makapag-asawa ako, lumipat kaming mag-asawa sa ibang bahagi ng bansa para magtrabaho.

Sa isang kisapmata, Pasko na ng 2013, at nagkaroon ako ng magandang kapalarang makaharap ang isang sister mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi niya sa akin na nakabalik na ang Panginoong Jesus at ginagampanan Niya ang isang bagong yugto ng Kanyang gawain. Nang marinig ko ito, nagulat ako at tuwang-tuwang sinabi ko, “Talaga? Bumalik na ang Panginoon! Kailan bumalik ang Panginoon? Nasaan ang Panginoon ngayon? Sister, sabihin mo sa akin kaagad.” Nagbigay sa akin ang sister ng pagbabahagi, na sinasabing, “Ang Makapangyarihang Diyos ay ang bumalikna Panginoong Jesus. Nagpahayag ng milyun-milyong salita ang Makapangyarihang Diyos at ginagampanan Niya ang Kanyang gawain ng paghatol sa mga huling araw. Ipinahayag Niya ang lahat ng katotohanan na maaaring magpadalisay at magligtas sa sangkatauhan, pati na ang tatlong yugto ng gawain na ginagampanan ng Diyos upang iligtas ang sangkatauhan, ang misteryo ng pagkakatawang-tao, ang misteryo ng Biblia, ang kahalagahan ng mga pangalan ng Diyos, at ang wakas at hantungan ng sangkatauhan, bukod sa iba pa. Tinutupad nito ang mga salita ng Panginoong Jesus nang sinabi Niyang: ‘Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: sapagka’t hindi Siya magsasalita ng mula sa Kanyang Sarili; kundi ang anumang bagay na Kanyang marinig, ang mga ito ang Kanyang sasalitain: at Kanyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating’ (Juan 16:12–13).” Taimtim akong nakinig sa pagbabahagi ng sister at naisip: “Hindi ko kailanman inasahan na sasalubungin ko ang pagbabalik ng Panginoon. Kamangha-mangha ito.” Pagkatapos, nagpatotoo sa akin ang sister tungkol sa tatlong yugto ng gawain ng Diyos at sa kahalagahan ng mga pangalan ng Diyos. Sa pangamba na hindi ko maunawaan, binigyan ako ng sister ng mga analohiya at halimbawa. Nagbigay siya ng pagbabahagi sa masinsinang detalye sa isang paraan na parehong malinaw at maliwanag. Sa pamamagitan ng kanyang pagbabahagi, naunawaan ko ang maraming katotohanang hindi ko nauunawaan noon. Nalaman ko rin na bumalik ang Panginoon para gampanan ang gawain ng paghatol, pagkastigo, paglilinis at pagpeperpekto sa tao. Naramdaman ko na napaka-posible na ang Makapangyarihang Diyos ay ang mismong bumalik na Panginoong Jesus, at sinabi ko sa sister na nais kong siyasatin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Pagkatapos, dumalo ako sa mga pagtitipon kasama ang aking mga kapatid at sama-sama kaming nagbasa ng salita ng Diyos, kumanta ng mga himno at sumayaw bilang papuri sa Diyos. Sa tuwing ako ay may napapansin na hindi ko naunawaan habang nagbabasa ako ng mga salita ng Diyos, palaging mag-aabala ang mga kapatid na magbahagi sa akin tungkol dito. Ang kanilang mga pagbabahagi ay may kaliwanagan at pagpapalinaw ng Banal na Espiritu, at ang pagdalo sa mga pagtitipon kasama nila ay nagpahintulot sa akin na makadamang muli ng kasiyahan sa gawain ng Banal na Espiritu. Hindi kapani-paniwalang saya ang aking naramdaman. Sa malaking pamilyang ito ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, walang pagkakaiba sa pagitan ng mataas at mababa o mahirap at mayaman. Ang lahat ng kapatid ay bukas sa isa’t isa at palaging sinasabi kung ano ang mga nasa isipan nila. Pagdating sa pamumuhay ng maligayang buhay, pakiramdam ko ay totoo na ito! Pagkaraan ng mahigit isang buwan ng pagsisiyasat, nakabasa ako ng maraming salita ng Makapangyarihang Diyos at naging sigurado ako na ang Makapangyarihang Diyos ay ang bumalik na Panginoong Jesus. Napakapalad ang aking nadama, at kasabay nito gusto kong sabihin ang magandang balitang ito sa aking ina at mga kaibigan ko sa simbahan.

Habang Pista ng Tagsibol ng Mga Tsino umuwi kaming mag-asawa sa aming bayan. Pagdating namin, agad akong nagpatotoo sa aking ina sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, ngunit tumanggi siyang tanggapin ito anuman ang aking sabihin. Ako ay nakaramdam ng kaunting pagkadismaya at masyadong naguluhan. “Malinaw, na ang Makapangyarihang Diyos ay ang bumalik na Panginoong Jesus,” naisip ko. “Bakit hindi niya ito matanggap?” Nakikitang hindi ito tatanggapin ng aking ina, wala na akong nagawa kundi huwag na itong pag-usapan. Nang matapos ang aming biyahe pabalik sa aming bayan, bumalik ako kung saan ako nagtatrabaho. Dumalo ako sa mga pagtitipon kasama ang aking mga kapatid at isinagawa ang pagpapatupad sa aking mga tungkulin para sa iglesia. Noong panahong iyon, nag-uumapaw ang kagalakan sa aking espiritu at ang buhay ko ay puspos ng walang-kapantay na kaligayahan at kagalakan. Nabasa ko sa mga salita ng Diyos ang tungkol sa kung paano nawala kay Job ang lahat ng kanyang pag-aari at mga anak na lalaki at babae sa mga pagsubok, at ang tungkol sa kung paano natakpan ang kanyang katawan ng mga sugat subalit nagawa pa rin niyang purihin ang pangalan ng Diyos at may tunay na pananampalataya sa Diyos. At nariyan din si Abraham, na nagawang ihandog ang kaisa-isa niyang anak na si Isaac at ibalik siya sa Diyos. Nang mabasa ko lalo na ang tungkol sa mga bagay na ito, naantig ako nang husto sa kanilang pananampalataya at sa kanilang pagsunod sa Diyos, at gusto ko ring maging ganitong uri ng tao.

Nang nararamdaman ko na ang malalim na pag-ibig ng Diyos, biglang naging isang bangungot ang buhay ko. Isang araw noong Agosto ng 2014, bigla akong tinawagan ng aking ina para sabihin na malubha ang karamdaman ng aking anak na babae. Tumigil sandali ang pagtibok ng puso ko nang marinig ko ito. “Napakabata pa ng anak ko,” naisip ko, “paano siya magkakasakit nang malubha?” Masyado akong nag-alala para sa anak ko at labis na pagkabalisa ang aking naramdaman. Kaya ako ay humarap sa Diyos at nanalangin: “O Diyos, tinulutan Mong mapunta ako sa sitwasyong ito. Ang karamdaman ng anak ko ay nasa mga kamay Mo. Nais kong ipagkatiwala ang anak ko sa Iyo. Mangyaring pagkalooban Mo ako ng tunay na pananampalataya.” Medyo gumaan ang pakiramdam ko pagkatapos niyon. Kaming mag-asawa ay dali-daling umuwi sa aming bayan. Pagdating namin doon, nabigla ako nang makita ang aking anak na payapang natutulog sa kanyang higaan. Gusto ko siyang gisingin, ngunit itinaas ng aking ina ang kanyang kamay upang pigilan ako at mariing sinabing, “Huwag mo siyang gisingin. Okey siya!” Noon ko lamang nalaman na maraming kamag-anak ang nagtipon doon sa bahay ko, at napagtanto ko na niloko niya ako upang umuwi ako para subukang pigilan ako sa paniniwala sa Makapangyarihang Diyos. Naisip ko: “Inayos ng Diyos ang sitwasyong ito para sa akin ngayon. Ito ay dapat isang bagay na kailangan kong maranasan.” Pagkatapos ay tinanong ko ang aking ina, “Inay, okey ang anak ko. Bakit mo kami niloko para umuwi—” Bago ko matapos ang pagsasalita, umusok sa galit ang aking ina at sumigaw, “Pumunta ako ng simbahan at tinanong ko ang mga pari at mga pinuno ng simbahan. Sabi nila mapanganib ang Kidlat ng Silanganan, at kapag sumapi ka dito hindi ka na muling makakaalis kailanman. Huwag ka nang maniwala diyan. Ginagawa ko ito para sa kabutihan mo. Natatakot ako na tumahak ka sa maling landas.” Inulit din ng aking ina ang ilang kasinungalingan at paninirang-puring gawa-gawa ng relihiyosong mundo laban sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Habang pinapakinggan ko ang aking ina na sinasabi ang mga bagay na ito, naisip ko: “Hindi mali ang aking paniniwala. Bagkus, sinasabayan ko ang bagong gawain ng Diyos. Ang Makapangyarihang Diyos na pinaniniwalaan ko ay ang bumalik na Panginoong Jesus na ginagampanan ngayon ang gawain ng paghatol, pagkastigo at paglilinis sa tao. Ako ay lubos na nakatitiyak na ito ang tunay na daan, kaya bakit ko ito isusuko? Sa tuwing sinasabi ng mga pari at mga pinuno ng simbahan na, ‘Kung naniniwala ka sa Kidlat ng Silanganan at sumapi ka sa kanilang iglesia hindi ka na makakaalis kailanman,’ ang mga ito ay pawang kasinungalingan at pandaraya na nilayon upang linlangin ang mga tao. Mahigit anim na buwan na ako ngayong nakakadalo sa mga pagtitipon sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at mas marami akong alam tungkol doon kaysa sa inyong mga tao. Ang pintuan ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay palaging bukas at ang mga tao ay maaaring malayang pumili na umalis. Hindi iyon katulad ng sinasabi ng mga pari at ng mga pinuno ng simbahan. Ang lahat ng kapatid ay naging tiyak tungkol sa tunay na daan sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos, nagtatamo sila ng pangangalaga sa buhay at natagpuan nila ang bukal ng tubig na buhay, at iyan ang dahilan kung bakit hindi nila nais na lisanin ang iglesia. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng salita ng Makapangyarihang Diyos, ang aming mga espiritu ay nagkakamit ng kapanatagan. Sino ang gugustuhing bumalik sa dati nilang mapanglaw at hindi namumungang simbahan? Hindi nasiyasat ng mga pari at ng mga pinuno ng simbahan ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw kahit kailan. Hindi nila nabasa ang mga salita ng Diyos at, bukod dito, hindi pa sila nakadalo sa mga pagtitipon sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ano ang kanilang pinagbabatayan ng kanilang mga pahayag? Hindi ba nagtatahi-tahi lamang sila ng mga tsismis na walang batayan na nagmula sa wala?” Nang makita ng aking ina na hindi ako sumasagot, sinugod niya ako na matindi ang galit, sinampal ako nang ilang beses, at sinubukan na pilitin akong magsabi ng mga bagay para pagtaksilan ang Diyos. Labis akong nasaktan nang makita siyang ganito. Inakala ko na kung hindi sa mga kasinungalingang gawa-gawa ng mga pari at ng mga pinuno ng simbahan, sa gayon ay walang paraan ang aking ina na subukang pilitin ako na talikuran ang aking paniniwala sa Makapangyarihang Diyos. Pagkatapos ay sinabi ko sa kanya, “Ang Makapangyarihang Diyos ay ang bumalik na Panginoong Jesus. Ang paniniwala sa Makapangyarihang Diyos ay isang di-mababagong batas ng lupa at langit, at maniniwala ako sa Kanya hanggang sa kahuli-hulihan!” Nang marinig ako ng aking ina na sinabi ito, nagdilim ang kanyang mukha sa galit at namula ang kanyang mga mata sa matinding galit. Sinigawan niya ako nang malakas, “Ako ang iyong ina. Kailangan mo akong pakinggan!” Ang makita kung gaano hindi makatwiran ang aking ina, nagpasiya akong huwag nang magsalita. Pagkatapos noon, nagsimula rin ang aking mga kamag-anak na batikusin ako nang sabay-sabay at maraming bagay ang kanilang sinabi para subukan na gawin ko ang magtaksil sa Diyos. Naisip ko: “Natanggap ko na ang Panginoong Jesus. Ang Diyos na pinaniniwalaan ko ay tunay at ang landas na tinatahak ko ay ang tamang landas. Hindi ko talaga pagtataksilan ang Diyos!” Gusto ko talagang payuhan sila na siyasatin ang gawain ng Diyos ng mga huling araw at upang hindi malinlang ng mga tsismis ng mga pari at ng mga pinuno ng simbahan sa walang habas na pagkondena at paglaban sa Makapangyarihang Diyos. Gayunman, ang makita na ang kanilang saloobin ay isa sa pagkamuhi sa katotohanan at sa Diyos, nadama ko na hindi nila tatanggapin ang katotohanan at anuman ang sinabi ko ay wala itong magagawang mabuti, kaya wala na akong iba pang sinabi sa kanila. Ilang sandali pa, magkakasamang nagsialis ang aking ina at mga kamag-anak. Hindi ako pinaligtas ng aking ina, gayunpaman, pinapunta niya ang aking nakababatang kapatid na lalaki upang tumira sa bahay ko. Araw-araw, nakabantay sa akin ang kapatid ko na para bang isa akong preso at nakasunod sa akin saan man ako pumunta. Ganyan lang, naglaho ang aking personal na kalayaan.

Pagkaraan ng dalawang araw, habang naghahapunan kami ng aking pamilya, biglang pumasok ang aking ina. Hanggang magkabilang tainga ang ngiti niya at sinabi sa akin sa apektadong tono, “Xiaoyou, tingnan mo kung sino ang kasama ko!” Pinag-isip ako ng pananalita at tono ng boses ng aking ina kung anong klaseng tao ang dumating na naging dahilan ng gayon katinding reaksyon niya, at alam ko na hindi maaaring mabuti iyon. Pagkatapos, pumasok ang pinuno ng simbahan na si Liu at ang taga-parokya na nagngangalang Wang. Mahinahon ko silang binati at pinaupo. Pagkatapos naming kumain, tiningnan ako ng pinuno ng simbahan na si Liu, ngumiti at sinabi, “Xiaoyou! Hindi na kami magpapaligoy-ligoy pa. Ayon sa iyong ina, naniniwala ka na ngayon sa Kidlat ng Silanganan. Kailangan kong sabihin sa iyo na dapat kang tumigil sa paniniwala roon. Ilang henerasyon nang Katoliko ang iyong buong pamilya. Hindi mo maaaring talikdan ang Panginoon, at kung hindi ay tatalikdan ka Niya. Ngayon, naparito kami upang payuhan ka, ngunit kung hindi ka makikinig sa amin, wala kang masisisi kundi ang iyong sarili pagdating ng panahon at babagsak ka sa impiyerno. Xiaoyou, ginagawa namin ito para sa sarili mong kabutihan. Isipin mo ang karamdaman ng iyong asawa. Hindi sana siya gumaling kung hindi sa pagdarasal namin ng iyong ina sa Panginoon araw-araw. Kung patuloy kang maniniwala sa Kidlat ng Silanganan at nagbalik ang karamdaman ng iyong asawa, walang sinumang gagawa ng anuman para tumulong.” Nang marinig ko siyang sabihin ang mga bagay na ito, mabilis ang tibok ng puso ko at hindi ko napigilang matakot nang kaunti. Naisip ko: “Nagkasakit nga nang malubha ang aking asawa at kahit gumugol kami ng malaking pera ay hindi pa rin siya gumaling. Sa huli, gumaling lang siya dahil sa mga pagdarasal namin araw-araw. Kung totoo talaga ang mga bagay na sinasabi nila, at nagbalik ang karamdaman ng asawa ko, ano ang gagawin ko?” Nagsisimula pa lamang akong mahulog sa kanilang panlilinlang nang maisip ko ang isang linya ng mga salita ng Diyos: “Ang Makapangyarihang Diyos ay isang manggagamot na makapangyarihan sa lahat!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 6). Nang maisip ko ito, bigla akong nagising at luminaw ang aking isipan. “Oo nga,” naisip ko. “Naniniwala ako na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoon. Magkakasakit mang muli ang asawa ko o hindi ay nasa mga kamay na ng Diyos; wala silang kinalaman doon. Ang Diyos ay may kataas-taasang kapangyarihan sa lahat, kaya ano ang dapat kong ikatakot? Ano’t anuman, ang Panginoon ang gumamot sa karamdaman ng aking asawa, hindi sila. Hindi ko inisip kailanman na susubukan nilang gamitin ang karamdaman ng aking asawa para takutin akong pagtaksilan ang Diyos, o na susubukan nilang hikayatn akong tanggihan at pagtaksilan ang Diyos dahil sa takot na magkaroon ng problema sa aking pamilya. Napakatuso nila!” Nang maunawaan ko ang kanilang masasamang motibo, wala akong nadama kundi pagkasuklam sa kanila, at ayaw ko nang makipag-usap sa kanila.

Nang makita ng pinuno ng simbahan na si Liu na hindi ako umimik, sinabi niya sa mapanuyang paraan, “Mukhang mapilit kang masyado! Nasabi na namin ang lahat ng dapat sabihin ngayon, kaya sabihin mo sa amin kung saan ka nakapanig!” Dahil karamdaman lang ng asawa ko ang nabanggit nila, medyo naligalig ako. Ngunit nang maisip ko na ang Diyos ang may kataas-taasang kapangyarihan sa lahat, bigla akong nagkaroon ng kumpiyansa. Anuman ang nangyari, hindi ko pagtataksilan ang Diyos. Nagtipon ako ng lakas ng loob at sinabi ko, “Kung gayon ay sasabihin ko sa inyo na matatag akong naniniwala sa Makapangyarihang Diyos at hindi ko tatalikdan ang aking pananampalataya sa Diyos!” Umungol ang aking ina, “Tara na! Pupunta tayo sa simbahan para magdasal.” Pagkatapos niyang sabihin ito, pagalit silang nagsilabas. Nakikita kung gaano sila kabangis, hindi ko napigilang makadama ng kaunting takot. “Magdarasal sila,” naisip ko. “Isusumpa ba nila ako? Ano ang magagawa ko?” Walang magawa, humarap ako sa Diyos at nagdasal: “O Makapangyarihang Diyos! Kinakalaban nila akong lahat at kinukubkob ako, at pakiramdam ko ay nag-iisa ako. Diyos ko! Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Takot na takot ako. Gabayan Mo sana ako!” Pagkatapos kong magdasal, naalala ko ang ilan sa mga salita ng Diyos: “Alam mong ang lahat ng bagay sa iyong kapaligiran ay naroon dahil sa Aking pahintulot, Ako ang nagsasaayos nitong lahat. Tingnan ito nang malinaw at bigyang-kasiyahan ang Aking puso sa kapaligirang ibinigay Ko na sa iyo. Huwag matakot, ang Makapangyarihang Diyos ng maraming hukbo ay tiyak na sasaiyo; Siya ay nasa inyong likuran at Siya ang inyong sanggalang” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 26). Sa kaliwanagan at patnubay ng mga salita ng Diyos, biglang napuspos ng liwanag ang puso ko: “Oo! Ang Diyos ang aking matibay na suporta,” naisip ko. “Nasa tabi ko ang Diyos, wala akong dapat ikatakot. Sinabi ng pinuno ng simbahan at ng Wang na iyon ang mga bagay na iyon para lamang takutin ako na mapupunta ako sa impiyerno, takutin sa problemang nagaganap sa aking pamilya, at takutin na muling magkakasakit ang aking asawa, at sa gayon ay tatalikdan ko ang Diyos. Nauumid man ako o natatakot, hindi ba iyan nangangahulugan na nahulog ako sa pakana ni Satanas? Walang kinalaman ang sinuman sa tadhana, sa huling hantungan at sa mga kasawian ko at ng aking asawa, lalo na ang mga pari at ang mga pinuno ng simbahan. Lahat ng iyon ay nasa mga kamay ng Diyos. Walang silbing tuligsain at sumpain nila ako.” Nasasaisip ito, napanatag akong muli at ni hindi na ako takot. Mula sa kaibuturan ng aking puso, pinuri ko at pinasalamatan ang Diyos sa paggabay sa akin sa Kanyang mga salita, at pagkakaloob sa akin ng pananampalataya at lakas na makita ang mga pakana ni Satanas upang hindi ako maguluhan o malinlang ng aking ina o ng iba pa.

Isang hapon, nang iidlip na kami ng anak ko pagkatapos mananghalian, dumating sina Sister Zhao at Sister Zhang mula sa dati kong simbahan para ligaligin ako. May ilang bagay na sinabi si Sister Zhao para takutin ako, at sinabi naman ni Sister Zhang, na seryosong-seryoso, “Totoo. Nagkaroon kami ng kontak sa mga tao mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos noong araw, at muntik na nila kaming malinlang.” Nang marinig ko siyang sabihin ito, nagalit ako nang husto. Alam ko na talagang hindi kaya ng aking mga kapatid na subukang linlangin ang sinuman. Lahat ng sinasabi nila ay mga kasinungalingan at paninirang-puri lamang. Kaya, tinanong ko sila, “Paano nila kayo nilinlang?” Sabi ni Sister Zhang sa seryosong tono, “Hindi mo malalaman. Binigyan nila ako ng isang aklat!” Nagpatuloy ako at tinanong ko siya, “Sabihin mo sa akin, ano ang hitsura ng aklat na ibinigay nila sa iyo? Ano ang titulo ng aklat? Tungkol saan ang aklat?” Mukhang napahiya si Sister Zhang, at matapos tumikhim at manlaki sandali ang mga mata, sa huli ay sinubukan niyang balewalain ang tanong, na sinasabing, “Nakalimutan ko na.” Nang marinig kong sabihin niya ito, naisip ko, “Mga madre kayo! Ang lakas ng loob ninyong magpatotoo nang mali at sadyang subukang magparatang ng mali laban sa iba? Paano ninyo naaatim na magkaroon ng ganyan katiting na pagpipitagan sa Diyos? Talaga bang mananampalataya kayo sa Diyos? Hindi ba kayo natatakot na maparusahan ng Diyos?” Pagkatapos, tinanong akong muli ni Sister Zhao, “Papasok ka ba sa trabaho?” Matapang akong sumagot, “Oo!” May kunwa-kunwariang kabaitan, pinayuhan niya ako, “Huwag kang pumasok. Mas mabuti pang manatili ka sa bahay at alagaan mo ang anak mo!” Nainis ako sa pagkukunwari nila, kaya nagsimula akong lumabas ng silid at sinabi ko, “Wala kayong pakialam.” Nakikitang bigo ang kanilang mga pagtatangkang guluhin ako, malungkot silang umalis. Nang makaalis na sila, lubha akong nag-alala at nalungkot. Naisip ko kung paano kamakailan patuloy na dumarating ang pinuno ng simbahan at ang mga madreng ito para ligaligin ako, at kung hindi man sila naninirang-puri, inaatake at nagkakalat ng tsismis tungkol sa Makapangyarihang Diyos at sa aking mga kapatid, o di kaya’y nagkakalat sila ng mga kamalian upang linlangin at takutin ako para mapahinuhod nila ako. Kahit na hindi nila ako nalinlang at nakipagtalo ako at pinasinungalingan ko ang kanilang mga pahayag, sa bawat pagkakataon ay balisang-balisa ako at hindi matahimik sa harap ng Diyos at sa pagbasa ng mga salita ng Diyos. Pinanonood pa rin pala ako ng nakababata kong kapatid. Para akong napipilitan tuwing nagdarasal ako, kumakanta ng mga himno at nagbabasa ng salita ng Diyos, at pakiramdam ko aping-api ako. Sa gitna ng aking pagdurusa, nagdasal ako sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos! Naparito ang pinunong ito ng simbahan at ang mga madreng ito para paulit-ulit akong ligaligin. Gulung-gulo ako at naiinis. Ngayon mismo, hindi ko alam kung paano ko sila dapat pakitunguhan. Mahal kong Diyos, liwanagan at gabayan Mo sana ako!”

Pagkatapos magdasal, inilabas ko ang aking MP5 player at hindi sinasadyang nakita ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Mayroong mga nagbabasa ng Biblia sa mga malalaking iglesia at nagsasalaysay nito nang buong araw, ngunit wala ni isa sa kanila ang nakauunawa sa layunin ng gawain ng Diyos. Wala ni isa sa kanila ang nakakilala sa Diyos, lalong wala ni isa sa kanila ang nakaayon sa kalooban ng Diyos. Lahat sila ay walang halaga, masasamang tao, bawat isa ay nagpapakataas upang pangaralan ang Diyos. Sadya nilang sinasalungat ang Diyos kahit na dala-dala nila ang Kanyang bandila. Sinasabi nilang sila ay nananampalataya sa Diyos, subalit kumakain pa rin sila ng laman at umiinom ng dugo ng tao. Ang lahat ng ganitong tao ay mga diyablong lumalamon sa kaluluwa ng tao, mga pinunong demonyo na sadyang humahadlang sa mga sumusubok na tumapak sa tamang landas, at mga balakid na nakasasagabal sa mga naghahanap sa Diyos. Sila ay tila may ‘mahuhusay na konstitusyon,’ ngunit paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay walang iba kundi mga anticristo na umaakay sa mga tao na manindigan laban sa Diyos? Paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay mga nabubuhay na diyablo na nakatuon sa paglamon ng mga kaluluwa ng tao?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Sumasalungat sa Diyos). Matapos kong basahin ang mga salita ng Diyos, naunawaan ko kaagad. Lumabas na ang mga pari at pinuno na ito ng simbahan ay ang mismong mga relihiyosong anticristo na inilalantad ng Diyos sa Kanyang mga salita. Kahit na naniwala sila sa Panginoon, ni hindi nila hinanap ang katotohanan at walang anumang takot ang kanilang puso sa Diyos. Hindi lamang nila hindi siniyasat mismo ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, kundi nilapastangan pa nila ang Diyos, tinuligsa ang bagong gawain ng Diyos at nagtahi-tahi ng mga tsismis upang linlangin ang aking ina para saktan niya ako, pagalitan ako at ikulong sa bahay. Pagkatapos, paulit-ulit silang pumunta sa bahay ko para subukang ligaligin, dayain, linlangin at pagbantaan ako. Mabuti na lang, dahil ginagabayan at inaakay ako ng mga salita ng Diyos, hindi ako naniwala sa kanilang mga pakana, ni hindi ko pinagtaksilan ang Diyos. Ginamit din ng mga Fariseo ang lahat ng uri ng kasuklam-suklam na mga pamamaraan upang pigilin ang ordinaryong mga Judio sa pagtanggap sa ebanghelyo ng Panginoong Jesus. Gumamit pa sila ng mga kasinungalingan upang linlangin ang mga tao, sinasabing nilampasan ng gawain ng Panginoong Jesus ang Lumang Tipan at na si Jesus ay hindi ang nagbalik na Mesiyas. Dahil dito, nakisama ang mga ordinaryong Judio sa mga Fariseo sa pagpapako sa krus sa walang-kasalanang Panginoong Jesus. Pinagalitan sila ng Panginoong Jesus sa pagsasabing, “Datapuwa’t sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagka’t sinasarhan ninyo ang kaharian ng langit laban sa mga tao: sapagka’t kayo’y hindi na nagsisipasok, at ang nagsisipasok man ay ayaw ninyong bayaang mangakapasok” (Mateo 23:13). Inihambing ko ang ginawa ng mga Fariseo sa mga kilos ng mga pari, mga pinuno ng simbahan at mga madre, at inisip ko ang pagbabahagi sa akin ng aking mga kapatid noon tungkol sa kung paano mahiwatigan ang diwa ng mga Fariseo. Pagkatapos ay malinaw kong nakita na ang mga pari at mga pinuno ng simbahan ay halos walang anumang ipinagkaiba sa mga Fariseo noong araw. Para protektahan ang kanilang sariling katayuan at kabuhayan, ginamit nila ang lahat ng posibleng paraan para pigilin ako sa paniniwala sa Makapangyarihang Diyos. Natakot sila na ipapangaral ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw sa aking ina at sa aking buong pamilya, at pagkatapos ay magsisimulang maniwala ang aking pamilya sa Makapangyarihang Diyos. Dahil dito ay mababawasan ang kanilang kawan at bababa rin ang halaga ng mga donasyong natatanggap nila buwan-buwan. Talagang masasamang lingkod at anticristo sila na nagnanakaw ng mga handog sa Diyos at hinahadlangan ang mga tao sa pagpasok sa kaharian ng langit! Nang malinaw kong makita ang diwa ng kanilang pagiging anticristo, nalaman ko kung paano makitungo sa mga taong ito. Naniwala sila sa Diyos subalit nilabanan nila ang Diyos at mga kaaway sila ng Diyos at, dahil doon, alam ko na kailangan ko silang talikdan. Sa nakalipas na mga araw, bagama’t nagdusa ako mula sa kanilang panliligalig, nagkaroon naman ako ng patnubay at kaliwanagan ng mga salita ng Diyos. Sa pagiging negatibong mga hambingan sa Diyos, tinulutan nila akong magkaroon ng paghiwatig at, bukod pa riyan, tinulutan nila akong magtamo ng kaunting praktikal na karanasan tungkol sa mga salita ng Diyos. Naranasan ko sa aking sarili na ang mga salita ng Diyos ang katotohanan, ang daan at ang buhay, at mas natiyak ko pa na ang Makapangyarihang Diyos ang tunay na Diyos. Labis akong natuwa at napayapa sa puso ko at tahimik akong nagpasiya: Gaano man ako subukang guluhin ni Satanas, hindi ko pagtataksilan ang Diyos kailanman, at determinado akong tumayong saksi para sa Diyos at pahiyain ang diyablong si Satanas!

Hindi ko inasahan na, pagkaraan lamang ng dalawang araw ng kapayapaan, daranasin kong muli ang panliligalig at pamimilit ni Satanas. Isang gabi, nagpuntahan ang aking ina, ilan sa aking mga tito at tita gayon din ang pangatlong tita ng aking ina upang subukang pigilin ako sa paniniwala sa Makapangyarihang Diyos. Nang makita ko na nagkatipon silang lahat, nagalit ako nang husto. Naisip ko, “Naniniwala lamang ako sa tunay na Diyos. Ano ang mali roon? Bakit patuloy nilang ginagawa ito?” Sabi ng aking tita-sa-tuhod sa kakaibang tono, “Sige na, Xiaoyou. Umuwi na tayo para dalawin ang lola mo.” Nagulat akong marinig na sabihin niya ito at naisip ko: “Narito sila para dalhin ako sa bahay ng aking ina. Gusto nila akong ikulong na kasama ng aking baliw na lola! Naku naman, paano nagagawa ito sa akin ng mga kamag-anak ko? Bakit napaka-walang puso nila?” Habang iniisip ko ito, sinunggaban ng aking ina ang isang lubid at sinugod ako, tumingkayad sa lapag at nagsimulang pagtaliin ang aking mga paa. Nabahala ako nang husto. Itinulak ko ang kanyang mga kamay at sumigaw ako, “Ano ang ginagawa ninyo? Bakit ninyo gustong itali ako?” Nakikita ito, lumapit ang dalawa sa aking mga tito upang pigilan ang isa sa aking mga balikat para hindi ako makalaban. Noon ay nakaupo ako sa sopa at hindi ako makatayo. Kagyat akong nanangis sa Diyos sa puso ko: “Diyos ko! Sinusubukan nila akong itali at dalhin. Kung magtatagumpay sila, hindi ko magagawang maniwala sa Iyo at hindi ko matatagpuan ang iglesia. Diyos ko! Pagkalooban Mo ako ng pananampalataya at lakas at buksan ang daan para makaalis ako!” Pagkatapos kong magdasal, nadama kong sumilakbo ang lakas sa aking katawan. Nagpumiglas ako at sumigaw, “Ano ang ginagawa ninyo? Pakawalan ninyo ako!” Nang makita nila kung gaano kabangis ako lumalaban, pinakawalan nila ako. Nagpasalamat ako nang husto sa Diyos. Talagang naranasan ko na basta’t tunay na umaasa ang isang tao sa Diyos, masasaksihan niya ang mga gawa ng Diyos. Tunay ko ring nadama na katabi ko ang Diyos, pinapangalagaan at binabantayan ako sa lahat ng oras. Naisip ko: “Sa sitwasyong ito, kailangan kong ialay ang tunay na puso ko sa Diyos at lubos na pahiyain ang diyablong si Satanas.” Kaya matatag kong sinabi sa kanila, “Pagdating sa ibang mga bagay, makikinig ako sa inyo. Gayunman, pagdating sa paniniwala sa Diyos, sa Diyos lamang ako makikinig! Natitiyak ko nang ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoon. Gaano man ninyo ako pilitin, hindi ninyo ako mapapaikot!” Nang ipasiya kong sundan ang Diyos, nasaksihan kong muli ang mga gawa ng Diyos. Sabi ng isa sa aking mga tita, “Huwag ninyo siyang itali. Hindi iyan makakabuti. Nakikita ko na matatag siya sa kanyang pananampalataya.” Nang sabihin iyon ng aking tita, saka lamang sila nagsitalikod na lahat at malungkot na nag-alisan. Nang makaalis na sila, agad akong nakadama ng panlalambot at pagod kapwa sa katawan at isipan. Walang natira ni katiting na lakas sa akin. Humiga ako sa aking kama at nakatulog. Kinabukasan ng umaga, naisip ko kung ano ang nangyari kagabi na mabigat ang puso. Nang maisip ko ang paraan ng pagtrato sa akin ng aking mga kamag-anak, hindi ko napigilang isiping: “Ah, nalinlang ang aking ina at mga kamag-anak ng mga tsismis na ikinalat ng mga pari at mga pinuno ng simbahan, at patuloy nila akong sinusubukang pilitin. Kailan matatapos ang lahat ng ito?” Pagkatapos ay ginunita ko noong kasama ko ang aking mga kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Magkakaayon naming hinanap ang katotohanan at tinupad ang aming tungkulin, natulungan at nasuportahan ng lahat ang isa’t isa. Walang nagtangkang manakot o mang-api kaninuman, at hindi ko kinailangang mag-ingat. Nadama ko na malayang-malaya ako, at napanatag at napayapa ako araw-araw. Subalit ngayon ay nakakulong ako sa aking tahanan, wala akong anumang kalayaan, at nabubuhay ako sa masakit na pagkabalisa. Hindi ko akalain na darating ang aking mga kamag-anak o mga tao mula sa dati kong simbahan. Mabuti na lang, pinangaralan lang nila ako. Ang masama, binantaan at sinubukan nilang takutin ako. Nasaktan ako nang husto at nalungkot. Talagang gusto kong bumalik sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at dumalo sa mga pagtitipon, kumanta ng mga himno at purihin ang Diyos na kasama ang aking mga kapatid.

Pagkatapos ng insidenteng ito, may nangyari kaagad na mas lalong hindi inaasahan. Isang araw, namili kaming mag-asawa. Nang makauwi kami, gusto kong basahin ang mga salita ng Diyos sa aking MP5 player ngunit hindi ko makita iyon. Nabalisa ako nang husto at nataranta. Naisip ko: “Saan napunta ang MP5 player ko? Sigurado kong iniwan ko iyon sa bahay. Bakit hindi ko makita iyon?” Bigla kong naisip na malamang na kinuha iyon ng aking ina. Naalala ko na may isang araw na pumasok ang aking ina at nakita akong nagbabasa ng salita ng Diyos sa MP5 player. Pagkatapos niyon, madalas na siyang pumunta sa bahay ko at maghalungkat sa mga gamit ko. Natiyak ko na kaya nawawala ang MP5 player ko ay dahil nakuha niya iyon. Nasasaisip ito, nagalit ako nang husto, at sumugod ako sa bahay ng aking ina. Pagpasok ko, nakita ko na kausap ng aking ina ang pangalawang tita niya. Nilapitan ko siya at sinabi ko, “Inay, kinuha po ba ninyo ang MP5 player ko? Akin po iyon. Kung kinuha ninyo, ibalik ninyo sa akin ngayon din.” Sa gulat ko, tahasang ikinaila ng aking ina na kinuha niya iyon. Nang-aasar niya akong tiningnan, at pagalit kong sinabi, “Itinatago ko ang MP5 player ko sa bahay. Walang ibang maaaring humawak doon. Kayo lang ang tanging palaging naghahalungkat sa mga gamit ko. Siguradong kayo ang kumuha niyon. Ibalik ninyo iyon sa akin!” Naharap sa interogasyon ko, sumagot ang aking ina sa marahas na tono, “Hindi ko ibabalik iyon sa iyo. Makabubuting umuwi ka na dahil hindi mo na kailanman mababawi iyon sa akin!” Gaano ko man pinilit, ayaw niyang ibalik iyon sa akin, kaya wala akong nagawa kundi umuwi na walang dala. Sa daan pauwi, napakamiserable ko. Naisip ko: “Wala na sa akin ang MP5 player ko kaya hindi ko na mababasa ang mga salita ng Diyos. Noong araw, kahit pumunta ang aking ina at ang iba pa para ligaligin ako, nagawa ko pa ring basahin ang mga salita ng Diyos at mayroon akong patnubay at pamumuno ng mga salita ng Diyos. Dahil dito, nagawa kong maunawaan ang kalooban ng Diyos at magkaroon ng pananampalataya at lakas na matiis ang kanilang mga pag-atake. Ngunit ngayon, wala na ang MP5 player ko! Ano ang gagawin ko? Kung wala ang mga salita ng Diyos, hindi ba katapusan ko na?” Nang lalo kong isipin ito lalo akong nawalan ng pag-asa, at nasadlak sa pagiging negatibo ang aking espiritu. Labis akong naging miserable. Sa aking pinakamahina at pinaka-nakakasira ng loob na sandali, naisip ko ang isang himno ng mga salita ng Diyos: “Sa ngayon, karamihan sa mga tao ay walang gayong kaalaman. Naniniwala sila na ang pagdurusa ay walang halaga, tinatalikuran sila ng mundo, puro problema ang buhay nila sa tahanan, hindi sila minamahal ng Diyos, at ang kanilang hinaharap ay malabo. Ang pagdurusa ng ilang tao ay umaabot sa isang sukdulan, at ang kanilang mga iniisip ay nagiging tungkol sa kamatayan. Hindi ito tunay na pagmamahal sa Diyos; ang gayong mga tao ay mga duwag, wala silang pagtitiyaga, sila ay mahihina at walang lakas! … Kaya, sa mga huling araw na ito ay kailangan ninyong magpatotoo sa Diyos. Gaano man kalaki ang inyong pagdurusa, dapat kayong magpatuloy hanggang sa kahuli-hulihan, at maging sa inyong huling hininga, kailangan pa rin kayong maging tapat sa Diyos at magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos; ito lamang ang tunay na pagmamahal sa Diyos, at ito lamang ang malakas at matunog na patotoo” (“Hangaring Mahalin ang Diyos Kahit Gaano Kalaki ang Iyong Pagdurusa” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Sa patnubay ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko na inaasahan ng Diyos na magagawa kong magpatotoo para sa Kanya sa sitwasyong ito. Gaano man kahirap ang mga bagay-bagay, talagang kinailangan kong maging tapat sa Diyos hanggang wakas at hindi mawalan ng pananampalataya sa Diyos. Naalala ko ang lahat ng pag-uusig na naranasan ko, at natanto ko na bawat insidente ay naging isang pakikidigma sa espirituwal na daigdig. Ginagamit ni Satanas ang lahat ng uri ng pamamaraan para durugin ako nang paunti-unti. Ngayon mismo, naagaw nito ang “pagkain ng aking espirituwal na buhay” sa hangaring lunukin ang aking kaluluwa. Talagang malupit si Satanas. Alam ko na kailangan ay hindi ako mahulog sa mga pakana nito. Kahit nawala ang MP5 player ko, mayroon pa akong Diyos. Liliwanagan at gagabayan pa rin ako ng Diyos, at naniwala ako na basta’t umasa ako sa Diyos sa bawat sandali, tutulungan ako ng Diyos na makaraos sa bawat kagipitan at paghihirap. Ano mang sitwasyon ang kinailangan kong harapin sa hinaharap, basta’t may isang hininga pa akong natitira sa aking katawan, tatayo akong saksi para sa Diyos. Muli akong ginabayan ng mga salita ng Diyos at binigyan ako ng pananampalatayang kinailangan ko para magpatuloy.

Sa paulit-ulit na pagdanas ng pag-uusig at paghihirap na ito, nasaksihan ko ang kapangyarihan at awtoridad ng mga salita ng Diyos. Bawat pagkakataon na naging negatibo, mahina, lito at naguguluhan ako, binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng pananampalataya at lakas na kinailangan ko at ginabayan akong makita ang mga pakana ni Satanas at tumayong saksi para sa Diyos. Kasabay nito, nakita ko rin na nasa panig ko ang Diyos sa bawat sandali, kumikilos bilang aking suporta at nagbubukas ng daan para sa akin. Unti-unting lumago ang aking pananampalataya sa Diyos at lumaki ang aking hangaring iwanan ang aking pamilya. Alam ko na kinailangan kong takasan itong “lungga ng tigre” sa lalong madaling panahon at hanapin ang iglesia at ang aking mga kapatid. Sa gayon ay nagdasal ako sa Diyos at ipinagkatiwala sa Kanya ang bagay na ito, at hiniling ko sa Diyos na gabayan ako. Makalipas ang ilang araw, nagawa kong iwasan ang pagmamatyag ng aking kapatid na lalaki at matagumpay akong nakatalilis ng bahay. Muli, nakabalik ako sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang mamuhay ng buhay-iglesia at tuparin ang aking mga tungkulin sa abot ng aking makakaya. Nagwakas na rin ang mahigit isang buwan ng pasakit, at naglaho ang damdamin ng kaapihan at pagkabalisa sa puso ko na parang usok sa hangin. Salamat sa Diyos sa paggabay sa akin na makalampas sa maitim na impluwensya ni Satanas at makatakas mula sa “lungga ng tigre,” at sa muling paggabay sa akin pabalik sa pamilya ng Diyos.

Nananatiling sariwa ang karanasang ito sa aking alaala dahil noong panahong iyon ay malinaw kong nasaksihan ang pagmamahal at pagliligtas ng Diyos, at nakita ko na nasa tabi ko ang Diyos at pinapangalagaan ako sa bawat sandali, at humahadlang na malinlang at malunok ako ni Satanas. Kasabay nito, ang di-pangkaraniwang karanasang ito ay binigyan din ako ng kakayahang magkaroon ng paghiwatig sa mga pari, mga pinuno ng simbahan, at iba pa. Galit na galit nilang tinuligsa at nilapastangan ang Makapangyarihang Diyos, at nagtahi-tahi sila ng mga tsismis at nagbigay ng maling patotoo para linlangin ako. Gumamit sila ng lahat ng uri ng panloloko para subukang pigilan ako sa pagsunod sa Makapangyarihang Diyos. Sila ang mga balakid at hadlang sa pagtanggap namin sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, pagtanggap ng pagliligtas ng Diyos at pagtatamo sa amin ng Diyos, at sila ang napakasasamang demonyo na narito upang lamunin ang kaluluwa ng mga tao! Sa panahong ito naunawaan ko sa huli na ang tunay na kahulugan ng pagsunod sa mga salita ng Diyos na sinambit ng Makapangyarihang Diyos: “Hindi magkatugma ang mga mananampalataya at ang mga di-mananampalataya; bagkus ay magkasalungat sila sa isa’t isa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Papasok sa Pahinga ang Diyos at ang Tao Nang Magkasama). Naunawaan ko na kahit mukhang naniniwala sa Diyos ang mga pari, mga pinuno ng simbahan, mga madre, mga miyembro ng dati kong simbahan at ang aking ina, hindi nila naunawaan ang tinig ng Diyos at hindi nila kilala ang Diyos. Tumanggi silang tanggapin ang gawain ng nagbalik na Panginoon, kaya nga hindi kinikilala ng Diyos ang kanilang pananampalataya. Sa mga mata ng Diyos, sila ay mga hindi mananampalataya. Sila ang mga panirang damo na inihayag ng gawain ng Diyos sa mga huling araw at sila, kung tutuusin, ang mga demonyo at anticristong kontra sa Diyos. Bukod pa rito, nakita ko rin na ang pag-uusig mula sa mga miyembro ng pamilya at ang panliligalig mula sa mga taong relihiyoso ay pawang mga pag-atakeng nagmumula kay Satanas, at na matitinding pakikibaka ang mga ito na nangyayari sa espirituwal na daigdig. Gusto ni Satanas na gamitin ang mga tao, pangyayari at bagay na ito para guluhin ako, para itakwil ko ang tunay na daan, pagtaksilan ko ang Diyos, “tanggapin” ito, mawalan ng pagkakataong mailigtas ng Diyos at mapuksa na kasama nito sa impiyerno. Gayunman, nagagamit ang karunungan ng Diyos batay sa masasamang balak ni Satanas. Kapag inatake at niligalig ako ni Satanas, ginabayan ako ng Diyos at inakay ako sa bawat sandali para maranasan ko ang Kanyang mga salita, at magkaroon ako ng paghiwatig at kabatiran sa pamamagitan ng Kanyang mga salita. Pinerpekto rin ng Diyos ang aking pananampalataya sa Kanya, at ginawa Niyang maging totoo, matatag, at hindi na mahina ang aking pananampalataya sa Kanya. Pinasasalamatan ko ang Diyos sa paggabay sa akin at pagtulong sa akin na maunawaan ang ilang katotohanan sa loob lamang ng mahigit isang buwan. Ngayon ay alam ko na ang pagkakaiba sa pagitan ng mabuti at masama, sa pagitan ng kagandahan at kapangitan. Napalakas ang aking pananampalataya sa Diyos at mas napalapit ako sa Diyos. Tunay na pagpapala ng Diyos ang pasakit! Sa aking pananampalataya sa buhay sa hinaharap, nais kong maranasan ang iba pang gawain ng Diyos at handa akong sundan ang Makapangyarihang Diyos hanggang sa kahuli-hulihan!

23. Nasa Bingit ng Kapahamakan

Ni Zhang Hui, Tsina

Noong 2005, kakatanggap ko pa lang no’n ng gawain ng Makapangyarihang Diyos, nag-ebanghelyo ako sa kapatid sa dati kong simbahan. Isang hapon, dumating sina Pastor Li at Kasamang Wang sa bahay ko. Kumakabog ang dibdib ko. “Bakit kaya sila nagpunta? Alam ba nilang tinanggap ko na ang Makapangyarihang Diyos? No’ng tinanggap ng ibang miyembro ng simbahan ang Makapangyarihang Diyos, nagsimula sila ng tsismis, at tinakot ang mga miyembrong iyon. Anong klaseng pamamaraan ang gagamitin nila laban sa akin?” Di nagtagal, dumating ang mga anak kong lalaki at babae. Nalito ako nang oras na ’yun. Sabi ng mga anak ko, talagang abala raw sila, kaya bakit pareho silang pumunta ngayong araw? Inayos ba ito ni Pastor Li? Napagtanto kong dati na nila itong pinaghandaan. Nagdasal ako kaagad sa Diyos: “O Diyos, hindi ko alam kung anong susubukan nila sa’kin. Napakaliit ng tayog ko para harapin ito. Pakiusap, gabayan Mo ako at tulungang manatiling matatag sa tamang landas.” Mas kumalma ako pagkatapos kong magdasal sa Diyos.

Pagkatapos noon, ngumiti si Pastor Li at sinabing, “Brother Zhang, narinig kong tinanggap mo na ang Kidlat ng Silanganan. Totoo ba ’yun, ha? Ga’no man karaming katotohanan ang mayroon dito, ’di natin ito puwedeng tanggapin. Maraming taon na tayong naniniwala sa Panginoon, at nangaral para sa Kanya. Alam nating ang Panginoong Jesus ay ipinako sa krus at naging handog para sa kasalanan, na tumubos sa’tin sa kasalanan. Kailangan nating panindigan ang pangalan at landas ng Panginoon sa lahat ng oras. Hindi tayo pwedeng maniwala sa ibang Diyos. Sa pag-alis sa Panginoong Jesus at paniniwala sa Makapangyarihang Diyos, hindi mo ba pinagtataksilan ang Panginoon?”

Tahimik lang ako, at sinabi ko nang mahinahon, “Pastor Li, kailangang tingnan natin ang ebidensya, di basta-basta kondenahin ’to. Hindi mo pa sinusuri ang Kidlat ng Silanganan o binabasa ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, kaya pa’no mo nasabing ipinagkakanulo ko ang Panginoon dahil sa pagtanggap dito? Alam mo ba kung sa’n nanggagaling ang katotohanan at sinong nagpapahayag nito? Sabi ng Panginoong Jesus, ‘Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay’ (Juan 14:6). Sa Diyos galing ang katotohanan. Pa’no mo nasabing ga’no man ito katotoo, hindi natin ito puwedeng tanggapin? Di ba ’yon sadyang paglaban sa katotohanan at sa Diyos? Mabibilang pa ba tayong mga naniniwala? Marami akong nabasang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at nakita kong katotohanan silang lahat, na naghahayag sila ng maraming katotohanan at misteryo. Lahat ng pagkalito ko sa mga taon ng paniniwala ko ay nalutas sa pamamagitan ng mga salita Niya. Matatag akong naniniwala na Siya ang pagbabalik ng Panginoong Jesus. Ang pagsunod sa Kanya’y ang pagsalubong sa pagdating ng Panginoon! Sinasabi mong ang pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos ay pagkakanulo sa Panginoong Jesus. Umaayon ba ito sa katotohanan? Nang dumating para gumawa ang Panginoong Jesus, marami ang umalis sa templo para sumunod sa Kanya. Ibig bang sabihin no’n, ipinagkanulo nila ang Diyos na Jehova? Kahit na ang gawain Niya ng pagtubos ay iba sa gawain ng pagpapahayag ng kautusan na ginawa ng Diyos na Jehova, at nagbago rin ang pangalan ng Diyos, ang Panginoong Jesus at si Jehova ay iisa at parehong Diyos. Hindi nila ipinagkakanulo ang Diyos na Jehova, kundi sinusundan nila ang mga yapak ng Kordero at nagkakamit ng pagliligtas. Ang mga naniwala sa Diyos na Jehova ngunit hindi tinanggap ang Panginoong Jesus ang mga tumatalikod sa Diyos at nagkakanulo sa Kanya. Ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ay iba mula sa Panginoong Jesus at nagbago ang pangalan ng Diyos, ngunit Sila ay iisang Diyos. Gumagawa lang ang Diyos ng magkakaibang gawain sa magkakaibang kapanahunan. Ginawa ng Panginoong Jesus ang gawain ng pagtubos sa Kapanahunan ng Biyaya, na nagpapatawad lang sa kasalanan natin. Di Niya nilutas ang makasalanang kalikasan ng tao. Kaya ipinangako Niyang babalik Siyang muli para gawin ang gawain ng paghatol. Dumating na ang Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, ipinapahayag ang mga katotohanan para hatulan tayo sa pundasyon ng pagtubos ng Panginoon para lutasin ang ating mga satanikong disposisyon at ganap tayong iligtas sa kasalanan upang makamit ng Diyos. Tinutupad ng gawain at mga salita Niya ang mga propesiya ng Panginoong Jesus. Ang paniniwala ko sa Makapangyarihang Diyos ay hindi pagkakanulo sa Panginoong Jesus kundi pagsunod sa mga yapak ng Kordero. Hindi ba ang paniniwala sa Panginoong Jesus nang hindi tinatanggap ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ay nagtutulad din sa’tin sa mga Fariseo, na naniwala lamang sa Diyos na Jehova at itinanggi ang Panginoong Jesus? Iyon ang mga tipo ng taong nilalabanan at ipinagkakanulo ang Panginoon! Dapat maayos ninyong tingnan ang gawain ng Makapangyarihang Diyos at nang makita ninyo kung ang mga salita Niya’y ang tinig ng Diyos. Wag n’yong basta hatulan at kondenahin ito, o baka kondenahin kayo sa pagtutol sa Panginoon!”

Mukhang hindi komportable si Pastor Li, kaya inayos ni Kasamang Wang ang mga bagay-bagay: “Tutol kami sa Kidlat ng Silanganan at ayaw naming masangkot ang miyembro namin do’n para protektahan ang simbahan at bantayan ang kawan. Pa’no kami isusumpa ng Panginoon? Pakiramdam ni Pastor Li na responsable siya sa buhay mo. Ayaw niyang tahakin mo ang maling landas! Naging isa kang katrabaho, at marami kang nagawa para sa simbahan. Nirerespeto at pinagkakatiwalaan ka ng lahat. Alam mo, sila’y talagang madidismaya kung aalis ka para manalig sa Makapangyarihang Diyos!” Pagkatapos, nagmadaling makisali si Pastor Li, “Tama ang sinabi ni Kasamang Wang. Nagtrabaho ka nang husto sa lahat ng taong iyon. Bukod pa rito’y nakagawa ka na ng pangalan. Kung tatalikuran mo na lang iyon, sayang naman! Kaya bumalik ka na. Naghihintay ang lahat para sa iyo. Nagtayo ang simbahan natin ng isang retirement home. Magbibigay ng tulong-pinansiyal ang mga grupo ng relihiyon sa ibang bansa. Kung babalik ka, bibigyan ka namin agad ng kotse. Kung gusto mong pangasiwaan ang retirement home, o ang simbahan, o pangalagaan ulit ang pananalapi ng simbahan, ikaw ang bahala.”

Habang mas nakikinig ako sa kanila, mas nararamdaman kong parang may mali. Pa’no yun nasabi ng mga mananampalataya? Naisip ko ang panunukso ng diyablo sa Panginoong Jesus na mababasa sa Biblia: “Muling dinala Siya ng diablo sa isang bundok na lubhang mataas, at ipinamalas sa Kaniya ang lahat ng mga kaharian sa sanglibutan, at ang kaluwalhatian nila; At sinabi niya sa Kaniya, Lahat ng mga bagay na ito ay ibibigay ko sa Iyo, kung Ikaw ay magpapatirapa at sasambahin Mo ako” (Mateo 4:8–9). Hindi ba’t lahat ng sinasabi nila’y may eksaktong parehong pakiramdam, parehong tono sa sinabi ni Satanas? Naisip ko, “Pakana ito ni Satanas!” “Inaakit nila ako palayo sa tamang landas gamit ang katayuan at pera, para ipagkanulo ang Makapangyarihang Diyos. Binibitag nila ako para makuha ako!” Mahigit sampung taon na ’kong nananampalataya at napakaswerte kong masalubong ang pagbabalik ng Panginoon. Alam kong hindi ako makukuha ni Satanas. Kaya naman sinabi ko, “Narinig ko na ang tinig ng Diyos at nahanap ko na ang daan ng buhay na walang-hanggan. Pinipili kong sumunod sa Diyos. Huwag na kayong magsalita pa. Hindi ko lilisanin ang Makapangyarihang Diyos.”

At nagsimulang umiyak ang anak kong babae’t sinabing, “Pa, makinig ka naman sa’kin kahit saglit! Kamamatay lang ni Mama. Sobra na ang pagdurusa natin. Sa paniniwala mo sa Kidlat ng Silanganan at kapag pinalayas ka sa simbahan, pati kami, lalayuan din ng mga kapatid!” Ayokong nakikitang umiiyak nang gano’n ang anak kong babae. Nagkaro’n ng pagtatalo sa kalooban ko. “Kung papayag akong muling sumali sa simbahan, hindi ako itataboy at mapapanatili ko ang posisyon ko, ngunit pagsasara iyon ng pinto sa Panginoon. Iyon ay malubhang pagkakanulo!” Walang madaling pagpipilian. Sa gitna ng pasakit na ito, tahimik akong tumawag sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos, naiipit ako sa dalawang sitwasyon. Bigyan Mo ako ng pananampalataya’t lakas para hindi na ako mangamba, at para magkaro’n ako ng paninindigan at sundin Ka.” Naisip ko ang ilan sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na nabasa ko pagkatapos: “Dapat gising kayo at naghihintay sa lahat ng oras, at dapat kayong mas manalangin sa harapan Ko. Dapat ninyong makilala ang iba’t ibang balak at mga tusong pakana ni Satanas, makilala ang mga espiritu, makilala ang mga tao, at makayang makilatis ang lahat ng uri ng tao, pangyayari, at bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 17). Binigyan ako nito ng lakas at inalerto na kinakailangan kong isagawa ang pagkilatis. Nasa likod ng kinakaharap ko ang mga pakana ni Satanas. Ginagamit niya ang katayuan at relasyon ng pamilya para akitin at atakehin ako, gambalain ang isip ko sa layuning ipagkanulo ko ang Diyos. Hindi ako maaaring mahulog sa patibong niya! Sabi ko sa mga anak ko, “Tiningnan ko na ito at malinaw ang lahat. Ang Makapangyarihang Diyos ang totoong Diyos, at ang mga salita at gawain Niya ang tamang landas. Inasam natin ang pagdating ng Panginoon sa mga taong ito. Ngayong dumating na Siya at ipinapahayag ang mga katotohanan para sa paghatol Niya, kailangan nating makasabay sa gawain Niya, at tanggapin ang paghatol at paglilinis ng Diyos para makapasok tayo sa kaharian ng Diyos. Hindi tayo dapat matakot na tanggihan ng iba, kundi matakot na alisin tayo ng Panginoon, ng hindi tayo ma-rapture. Iiyak tayo at magngangalit ang mga ngipin pagdating ng kalamidad! Dapat ninyong tingnan ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Maririnig ninyo ang tinig ng Diyos sa mga ito. At mapapatunayan ninyong ang Makapangyarihang Diyos ay si Cristo ng mga huling araw!” Tumigil na ang mga anak kong ipilit ang isyu, at tahimik akong nagpasalamat sa gabay ng Diyos.

Hindi sila nagpatinag, kundi galit silang umalis. Bumalik sila para tuksuhin ako gamit ang isang potensyal na pag-aasawa. Sabi ni Pastor Li, “Kamamatay lang ng asawa mo, may asawa na ang anak mong babae, at laging wala ang anak mong lalaki. Napakahirap siguro para sa’yo na laging mag-isa. Dapat, may nandito para ipagluto ka. Wala ring asawa si Sister Wang na galing sa simbahan. May kaya siya sa buhay, gusto ng mga tao, at masigasig sa pananampalataya. Hindi ba maganda kung magkakasama kayo, naroon para sa isa’t isa, at magkasamang paglilingkuran ang Panginoon?” Nang gabing iyon, tinawagan ako ni Sister Wang at pilit niya akong hinihimok na huwag nang maniwala sa Kidlat ng Silanganan. At kung kulang daw ang pera ko para sa kasal ng anak kong lalaki, magsabi lang daw ako. Nagdalawang-isip ako nang marinig ko ang mga sinabi niya. Noong may sakit ang asawa ko, naaksidente ang anak kong babae habang bumibili siya ng gamot para sa asawa ko. Nagpunta si Sister Wang para parehong alagaan ang asawa’t anak kong babae. Malaki talaga ang pasasalamat ko sa kanya. Masasaktan ko ba ang damdamin ni Sister Wang kung hindi ko susundin ang payo niya? Ngunit ang pagprotekta sa relasyon namin ay maituturing na pagkakanulo sa Panginoon. Nabagabag talaga ako, at nagdasal ako sa Diyos. Medyo nahirapan ako roon, pero marahan ko siyang hinindian.

Dumating si Pastor Li at nakita niya ako habang nagtatrabaho ako sa bukid. Sabi niya, “Brother Zhang, kung hindi na para sa’yo, isipin mo na lang ang mga anak mo. Ikakasal na ang anak mong lalaki, at ang pamilya ng mapapangasawa niya’y mananampalataya. Kapag nalaman nila na naniniwala ka sa Makapangyarihang Diyos, papayagan pa rin ba nila ang anak nilang ikasal sa anak mo? Hindi ba ito makapipinsala sa kasal ng anak mo? Dapat mo pa itong pag-isipan.” Dito, naisip ko, “Tinatakot mo ako gamit ang kasal ng anak ko para tuluyan mo akong mailayo sa tunay na daan. Kasuklam-suklam iyan!” Diretsa kong sinabi sa kanya, “Ang pananampalataya ko sa Makapangyarihang Diyos ay pagpapasya ko. Wala itong kinalaman sa kasal ng anak ko. Isa pa, kung magiging maayos ang kasal niya’y nasa mga kamay na ng Diyos. Ang Makapangyarihang Diyos ay ang Panginoong Jesus na nagbalik at susunod ako sa Kanya hanggang sa huli. Di naiintindihan ng mga anak ko, pero balang araw maiintindihan nila.” No’ng una, akala ko puro salita lang ang kayang gawin ni Pastor Li, pero ang nakakagulat, ginamit niya ang gano’ng bagay para ipagkanulo ko ang Makapangyarihang Diyos.

Nagpunta ako sa welding shop ang anak ko matapos ng ilang araw. Magkasalubong ang kilay niyang sinabing, “Pa, sabi ng fiancee ko, nagpunta si Pastor Li sa pamilya niya at sinabing naniniwala ka sa Kidlat ng Silanganan. Sabi niya, kung hindi mo raw isusuko ’yan, hindi na matutuloy ang kasal.” Nangilabot ako at galit na galit ang pakiramdam ko. Talagang ginagamit ni Pastor Li ang kasal ng anak ko para takutin ako. Paanong makakagawa nu’n ang mananampalataya? Napakabigat talaga sa loob ko na makitang nanlulupaypay ang anak ko. Labing-walong araw na lang bago ang kasal nilang dalawa. Talaga bang hindi na iyon matutuloy nang gano’n-gano’n na lang? Napuno ng luha ang mga mata ko sa isiping iyon. Nagpatuloy pa siya, “Pa, sinabi niya rin na may tatlo siyang kundisyon sa pagpapakasal sa’kin. Una, ang putulin ang ating relasyon bilang mag-ama. Pangalawa, ang hindi ka alagaan sa pagtanda mo. Pangatlo, ang putulin ang lahat ng ugnayan ko sa pamilya. Wala na sa’tin si Mama. Tigilan mo na ang paniniwala riyan alang-alang sa pamilya natin.” Nang marinig ko ’yun at nang makita ko ang mukha niyang puno ng sakit, para ring sinaksak ang puso ko. Dahil lang naniwala ako sa Makapangyarihang Diyos, tinatrato ako ng mga pastor tulad ng isang kaaway at pinipilit ang anak ko na putulin ang ugnayan sa’kin. Nakakasuklam talaga ’yan! Sinabi ko sa anak ko, “Anak, matanda ka na at hindi mo na ’ko kailangan para alagaan ka. Gusto ko lang isagawa ang pananampalataya ko at sundin ang Diyos sa mga natitirang araw ko. Sana, maintindihan mo ako.” Tapos, tumalikod na ako at umalis sa shop pagkatapos no’n. Pagbalik sa bahay, lumapit ako sa Diyos sa panalangin: “Makapangyarihang Diyos! Ginagamit ng pastor ang bawat panlilinlang sa libro para guluhin at pilitin ako. Puputulin ng anak ko ang lahat ng ugnayan niya sa’kin. Sobrang nanghihina ako ngayon. Gabayan at bigyan Mo ako ng pananampalataya.”

Nang sumunod na araw, pinuntahan ako ni Brother Lin at sinabi ko kung ano na ang nangyayari. Binasa niya ang isang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos para sa’kin. “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at hinihingi sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao. Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan. … Kailangan ng mga taong magbayad ng isang tiyak na halaga sa kanilang mga pagsisikap sa lahat ng kanilang ginagawa. Kung walang aktwal na paghihirap, hindi nila mabibigyang-kasiyahan ang Diyos, hindi man lamang sila kalapitan sa pagbibigay-kasiyahan sa Diyos, at nagbubuga lamang sila ng mga hungkag na kasabihan!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Nung sinabi niya ang tungkol sa espirituwal na labanan sa konteksto ng mga salitang ito ng Diyos, naintindihan kong kapag pinipigilan, ginugulo, at pinipilit tayo ng pastor, pwedeng mukha itong gawa ng tao, pero si Satanas ito na ginagambala tayo. Kung sa’n man gumagawa ang Diyos, andun si Satanas na nakikialam. Kinamumuhian niya ang gawain ng Diyos na pagliligtas sa tao, kaya gumagamit ito ng mga pakana para pigilan ang tao sa pagsunod sa Diyos, upang dalhin ang mga tao sa impiyerno kasama nito. Sinubukan ni Pastor Li at ng iba pa na pigilan ako mula sa tamang landas, at muli’t muli nila ’kong ginugulo, bibigyan daw nila ako ng kotse, ipapamahala sa’kin ang pananalapi ng simbahan o ng retirement home. Nag-alok din sila na hanapan ako ng asawa. Nang walang gumana sa mga ’yon, ginamit nila ang kasal ng anak ko para takutin ako. Pareho nilang sinubukan ang gantimpala at ang parusa.

Nagbahagi pa si Brother Lin sa’kin: “Nang nagpakita at gumawa ang Panginoong Jesus, kinamuhian ng mga pinuno ng Hudyong pananampalataya ang katotohanan at ang Diyos. Batid nilang mayroong awtoridad ang daan ng Panginoong Jesus. Hindi lang sila tumanggi na tingnan ito, kundi hibang pang nilabanan, kinondena, at nilapastangan Siya. Ginawa nila ang lahat upang pigilan ang mga tao sa pagsunod sa Kanya at naging sangkot sa Kanyang pagkakapako sa krus. Ginawa nila ito dahil natatakot silang mawala ang katayuan at pamumuhay nila kapag sumunod ang mga tao sa Panginoong Jesus. Tulad ng nasusulat sa Biblia, ’Ang mga pangulong saserdote nga at ang mga Fariseo ay nangagpulong, at nagsipagsabi, Ano ang ginagawa natin? sapagka’t ang taong ito’y gumagawa ng maraming tanda. Kung Siya’y ating pabayaang gayon, ang lahat ng mga tao ay magsisisampalataya sa Kaniya: at magsisiparito ang mga Romano at pagkukunin ang ating kinaroroonan at gayon din naman ang ating bansa. … Kaya’t mula nang araw na yaon ay pinagsanggunianan nilang ipapatay Siya’ (Juan 11:47, 48, 53). Dumating ang Diyos sa mga huling araw para gawin ang paghatol upang linisin at iligtas ang sangkatauhan. Alam ng relihiyosong pastor na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay ang katotohanan, pero hindi nila hinahanap o sinisiyasat ito. Galit nilang nilalabanan at kinokondena Siya, at pinipigilan ang ibang sumunod sa Kanya. Pa’nong naiba ang diwa nila sa mga Fariseong lumaban sa Panginoong Jesus? Kinondena at isinumpa na noon ng Panginoong Jesus ang mga ipokritong iyon. Sabi ng Panginoong Jesus, ‘Datapuwa’t sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagka’t sinasarhan ninyo ang kaharian ng langit laban sa mga tao: sapagka’t kayo’y hindi na nagsisipasok, at ang nagsisipasok man ay ayaw ninyong bayaang mangakapasok’ (Mateo 23:13). ‘Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagka’t inyong nililibot ang dagat at ang lupa sa paghanap ng isa ninyong makakampi; at kung siya’y magkagayon na, ay inyong ginagawa siyang makaibayo pang anak ng impiyerno kaysa sa inyong sarili’ (Mateo 23:15). Inilalantad din ng mga salita Niya ang diwa at pinanggagalingan ng paglaban ng mga relihiyosong pinuno sa Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, ‘Mayroong mga nagbabasa ng Biblia sa mga malalaking iglesia at nagsasalaysay nito nang buong araw, ngunit wala ni isa sa kanila ang nakauunawa sa layunin ng gawain ng Diyos. Wala ni isa sa kanila ang nakakilala sa Diyos, lalong wala ni isa sa kanila ang nakaayon sa kalooban ng Diyos. Lahat sila ay walang halaga, masasamang tao, bawat isa ay nagpapakataas upang pangaralan ang Diyos. Sadya nilang sinasalungat ang Diyos kahit na dala-dala nila ang Kanyang bandila. Sinasabi nilang sila ay nananampalataya sa Diyos, subalit kumakain pa rin sila ng laman at umiinom ng dugo ng tao. Ang lahat ng ganitong tao ay mga diyablong lumalamon sa kaluluwa ng tao, mga pinunong demonyo na sadyang humahadlang sa mga sumusubok na tumapak sa tamang landas, at mga balakid na nakasasagabal sa mga naghahanap sa Diyos. Sila ay tila may “mahuhusay na konstitusyon,” ngunit paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay walang iba kundi mga anticristo na umaakay sa mga tao na manindigan laban sa Diyos? Paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay mga nabubuhay na diyablo na nakatuon sa paglamon ng mga kaluluwa ng tao?’” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Sumasalungat sa Diyos). Matapos basahin ito, mas naintindihan ko ang mala-demonyong kalikasan ng mga relihiyosong pinuno na napopoot sa katotohanan. Nilalabanan at kinokondena nila ang Makapangyarihang Diyos at inuusig ang mga kapatid na nagpapatotoo sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, para panatilihin ang kapangyarihan sa mga tupa ng Diyos magpakailanman. Gusto nilang angkinin ang mga tupa ng Diyos, upang mahigpit nilang makontrol ang mga ito. Pinipigilan nila ang mga mananampalatayang makapunta sa kaharian ng Diyos. Mapupunta sila sa impyerno at hinihila ang iba pa kasama nila. Talagang isa silang pangkat ng mga demonyo! Kung ’di ko naranasan nang personal ang mga pagsisikap ng mga pastor na hadlangan ako, kung ’di dahil sa Diyos na nagkatawang-tao na nagpapakita’t gumagawa, inilalantad ang masasamang tagapaglingkod at mga nagtatagong anticristo sa mga iglesia, di ko makikita ang mala-demonyo nilang diwa ng paglaban sa Diyos. Nailigaw at nasira na sana nila ako nang di ko nalalaman. Nakita ko ang kanilang mga mapagkunwari’t nakakakilabot na mukha at mas tumatag ang pananampalataya kong sundan ang Makapangyarihang Diyos.

Patuloy kong ibinahagi ang ebanghelyo sa mga kapatid mula sa dati kong iglesia. Isang umaga, nung nasa pagtitipon kami, dumating ulit sa bahay ko si Pastor Li at ang mga tauhan niya, at sinabing, “Paulit-ulit na naming sinabi sa’yong talikdan ang Kidlat ng Silanganan. Hindi ka lang tumangging makinig, ninanakaw mo pa ang tupa ko at ipinapangaral ang Kidlat ng Silanganan sa kanila. Gusto mo ba talagang labanan ako sa ganitong paraan?” Sinabi ko, “Pastor Li, hindi tamang sabihin mo ’yan. Ang iglesia ay sa Diyos, at ang kawan ay sa Kanya rin. Isa ka lang pastor. Pa’no mo nasabing sa’yo ang mga tupa? Ibinabahagi ko ang ebanghelyo sa mga kapatid para marinig nila ang tinig ng Diyos at bumalik sa harap ng Kanyang trono. Tama at nararapat ito. Bakit mo hahadlangan iyon, ha? Ang lahat ay nanghihina’t negatibo. Sila’y espirituwal na tigang at nasa kadiliman. At wala silang nakukuhang panustos sa buhay. Binigkas ng Makapangyarihang Diyos ang mga salita, ang daan sa walang-hanggang buhay. Bakit ayaw mong basahin ito ng mga tao? Bakit mo tatanggalin ang karapatan at kalayaan nilang tingnan ang tunay na daan? Sa pagpigil sa kanilang gawin iyon, hindi ba’t hinahayaan mong mamatay sila sa uhaw at iniiwan silang nakakulong sa relihiyon? Yun ba’y pagiging isang mabuting tagapaglingkod o masama?” Mabilis na nagbago ang mukha ni Pastor Li at galit na siyang sumigaw, “Wala nang sinumang makakatulong sa iyo. Kung hindi mo kami susundin, maghintay ka lang, mapaparusahan ka sa impyerno!” Sinabi ko, “Wala kang karapatang sabihin kung mapupunta ba ’ko sa impyerno. Ni hindi mo alam kung pa’no kilalanin ang tinig ng Diyos o salubungin Siya. Pa’no mo maaakay ang iba sa Kanyang kaharian? Si Cristo lang ng mga huling araw ang pintuan natin papunta sa kaharian ng langit. Nakita ko ang landas ng buhay na walang hanggan sa pamamagitan Niya. Ang responsibilidad sa buhay ko’y nakasalalay sa Diyos, hindi sa’yo.” Pagkatapos kong sabihin iyon, wala na silang nagawa kaya bigo silang umalis doon. Simula noon, wala nang pumunta ulit para gambalain ako.

Nagtamo ako ng kaunting pagkakilala sa mga pakana ni Satanas matapos kong pagdaanan ang espirituwal na labanang ito. Nakita ko ring ang mga pastor at elder sa relihiyon ay mga mapagkunwaring Fariseo lang, na sila’y mga anticristong itinatanggi at nilalabanan si Cristo. Napalaya na ako mula sa mga paghihigpit nila. Inakay ako ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos upang magtagumpay laban kay Satanas at matatag na tumayo sa tunay na daan. Pag binabalikan ko ang lahat ng pinagdaanan ko, lahat iyon ay isang malaking pagsubok para sa’kin. Naglalakad ako sa gilid ng buhay at kamatayan. Kung wala ang patnubay ng mga salita ng Diyos, ’di ko makikita ang mga pakana ni Satanas. Kung sinundan ko ang laman at yumuko kay Satanas, umaalis sa tamang landas magiging malalang pagtataksil iyon sa Diyos. Nagkasala sana ako sa disposisyon ng Diyos at nawalan ng pagkakataon sa kaligtasan. Nasa bingit talaga ako ng kapahamakan! Nagpapasalamat ako sa proteksyon at pagliligtas ng Diyos!

24. Sino ang Hadlang Sa Daan Patungo sa Makalangit na Kaharian?

Ni Meng’ai, Malaysia

Nang taon na namatay ang aking asawa, matindi ang aking kalungkutan, at higit pa riyan nagkaroon ako ng dagdag na pasanin na pagpapalaki sa aking mga anak. Ang kahirapan ay biglang sumapit sa buhay ko, nguni’t nasa akin na noon pa ang pagmamahal ng Panginoon at, sa tulong ng aking mga kapatid, nalampasan ko ang mahirap na panahong ito. Upang suklian ang pagmamahal ng Panginoon, nagpatuloy ako sa pagdodonasyon at paglilingkod sa iglesia, at nagagawa ko na ang gayon sa loob ng mahigit sa tatlumpung taon. Sa panahong ito, nararanasan ko ang pag-unlad ng iglesia at nakita ang maluwalhating kaganapan ng pagpapalaganap ng ebanghelyo ng Panginoong Jesus. Nasasaksihan ko rin ang kapanglawan at kawalang-pag-asa sa iglesia. Nagunita ko nang unang nagsimula ang Banal na Espiritu ng dakilang gawain sa iglesia, kung kailan naranasan namin ang kasiyahan at maraming natamo sa pakikinig sa pangangaral ng pastor. Naroroon ang pag-iibigan sa isa’t isa ng mga kapatid na para bang kaming lahat ay iisang pamilya, at ang lahat ay nagkakaisa sa pagpapalaganap ng ebanghelyo at pagsaksi sa Panginoon. Kinalaunan, nang hindi namamalayan kung ano ang nangyari, hindi na nagkaroon ng anumang liwanag sa ipinangangaral ng pastor. Para bang ang lahat ay kagaya lang ng lumang kuwento na inuulit-ulit, at ang mga mananampalataya ay hindi na makakuha ng anumang pagkain o panustos. Ang kanilang pananampalataya at pag-ibig ay unti-unting kumupas at paunti nang paunti ang nagsisidalo sa mga pagtitipon. Kaming mga may tungkulin sa pagsambang gawain ay sumasama na rin lamang sa agos. Lahat kami ay kumikilos ayon sa mga kagustuhan ng mga tao sa ministeryo at hindi kailanman sa paglilingkod sa Diyos, bagkus ay nagsisikap na lamang kami sa harap ng ibang mga tao at sinusubukang bigyan sila ng kasiyahan. Nalalaman ko na ang ganitong uri ng paglilingkod ay hindi ayon sa kalooban ng Diyos, kaya napakasakit nito para sa akin. Wala rin akong magawa, ni walang ideya kung paano lalakad sa landas na nasa aking harapan. Ako samakatwid ay lalo pang umasa na bumalik na ang Panginoon sa lalong madaling panahon, upang ang lahat ng mga suliraning ito ay malutas.

Nang ako ay litung-lito na, noong 2016 masusi kong tiningnan ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Nagbasa ako ng napakaraming salita ng Makapangyarihang Diyos at nakinig ako sa ibinabahagi ng mga kapatid sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at sa kanilang sinasaksihan, at sa huli naunawaan ko na ang Panginoong Jesus ay matagal nang nagkatawang-tao at dumating sa lupa upang ipahayag ang Kanyang mga salita at gampanan ang gawain ng paghatol sa mga huling araw simula sa tahanan ng Diyos, at ginagawa Niya ang lahat ng ito upang lubos na dalisayin at iligtas ang sangkatauhan at upang dalhin ang sangkatauhan tungo sa makalangit na kaharian. Nilinaw sa akin ng salita ng Makapangyarihang Diyos ang misteryo ng pagbabalik ng Panginoon na aking napag-isipan sa loob ng maraming taon. Naunawaan ko na ang pagbabalik ng Panginoon ay hinati sa dalawang anyo ng lihim na pagdating at ng pagparito nang hayagan. Ang Panginoon ay nagkakatawang-tao muna bilang ang Anak ng tao sa lihim na pagparito upang ipahayag ang Kanyang mga salita at upang hatulan at linisin ang tao, at upang gumawa ng isang grupo ng mga mananagumpay bago sumapit ang mga sakúnâ. Kapag bumaba na ang malalaking sakúnâ, gagantimpalaan Niya ang mabuti at parurusahan ang masama, at siya ay hayagang darating, magpapakita sa lahat ng mga bansa at sa lahat ng mga tao. Sa panahong iyon, ang gawain ng Diyos na nagkatawang-tao sa lihim na pagparito ay nagtapos na, at daranasin ng lahat ng mga lumalaban at kumukondena sa gawain ng Diyos sa mga huling araw ang mga sakúnâ nang may matinding pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin. Ibinahagi rin sa akin ng mga kapatid ang gayong mga katotohanan bilang ang tatlong yugto ng gawain ng Diyos upang iligtas ang sangkatauhan, ang kabuluhan ng pagkakatawang-tao ng Diyos, at kung paano ginagampanan ng Diyos ang gawain ng paghatol sa mga huling araw. Naunawaan ko pagkatapos kung bakit noong una, sa paglilingkod sa iglesia, hindi kami nagkaroon ng paggabay ng Diyos, at kung bakit wala kaming pinatunguhan sa pagbabasa ng Banal na Kasulatan, sa pananalangin, at sa pag-aaral ng Biblia. Naunawaan ko kung bakit hindi namin naramdaman ang presensya ng Banal na Espiritu. Nagampanan na ng Diyos ang bagong gawain, tinapos ang Kapanahunan ng Biyaya at pinasapit ang Kapanahunan ng Kaharian. Ang Banal na Espiritu ay hindi na gumagawa sa loob ng mga iglesia ng Kapanahunan ng Biyaya, kung kaya ang mga espiritu ng mga tao ay namanglaw at nagdilim, walang anumang kagalakan o kapanatagan, at hindi sila makakuha ng anumang panustos sa kanilang mga espirituwal na buhay. Salamat sa paggabay at pagpatnubay ng Diyos na nakilala ko ang tinig ng Diyos sa salita ng Makapangyarihang Diyos, at masaya kong tinanggap ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Pagkatapos, madalas na ibinabahagi ng mga kapatid ang salita ng Makapangyarihang Diyos sa akin sa online. Ang panonood sa mga pelikula, mga video ng mga sayaw pangkoro, at mga video na pangmusika na ginawa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay nagdulot ng malaking panustos sa akin, at nagpasalamat ako sa Diyos nang buung-puso sa pag-aakay sa akin sa harap ng Kanyang luklukan. Ikinagalak ko ang mapastol at mapakain ng salita ng Diyos, at pumasok ako sa isang maligayang buhay ng pamumuhay na harapang kasama ang Diyos.

Isang araw, ang asawa ng isa sa mga pastor sa iglesia ay bigla na lamang nagpadala ng mensahe sa akin, na nagsasabing: “Bakit ka nag-like sa isang paskil ng Kidlat ng Silanganan? Hinayaan mo ring maipaskil ito sa timeline mo, at labag sa kalooban ng Panginoon na gawin ang gayon. Kung makita ng mga mananambahan natin ang paskil tungkol sa Kidlat ng Silanganan, at maging interesado sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, magbabasa silang lahat sa Kidlat ng Silanganan, at pagkatapos ano ang gagawin natin? Hindi ka na dapat makipag-ugnayang muli sa mga tao mula sa Kidlat ng Silanganan. Dapat mong burahin kaagad ang kanilang contact information….” Ang sagot ko: “Ang mga pelikula tungkol sa ebanghelyo, mga awit, at ang mga music video ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay napakainam lahat, at marami akong natutuhan sa mga ito. Dapat ko itong i-like!” Nais kong magpadala ng mas marami pang mensahe sa asawa ng pastor, nguni’t bago ko pa man matapos ang aking mensahe, nagsabi siya ng maraming bagay na tumutuligsa at kumukondena sa Makapangyarihang Diyos, at naninirang-puri sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nakita ko na wala siyang anupamang pagnanais na siyasatin itong malaking usapin ng pagbabalik ng Panginoon, kundi basta na lamang gumawa ng anupamang mga panghuhusga at mga mapanghatol na pangungusap na sa tingin niya ay akma. Ayaw ko nang makipag-usap sa kanya tungkol dito, kaya iniba ko na lamang ang paksa.

Ilang araw pagkatapos na ito ay nangyari, dumating si Pastor Yang upang kausapin ako. Pagkatapos magbatian, tinanong ako ni Pastor Yang, “Nagsuri ka ba sa alinmang pangkating panrelihiyon sa online?” Hindi ko alam kung bakit ganoon ang tanong sa akin ni Pastor Yang, at sinabi ko, “Ang aking mga kaibigan sa Facebook ay nabibilang sa maraming magkakaibang denominasyon, at kung ang mga artikulo na kanilang ipinapaskil ay tama at mabuti sa tingin ko, palagi kong sinusubukang unawain ang mga ito at tinitingnan kung mayroong anumang bagong liwanag sa mga ito. Sinasabi mo ba na maling gawin ito?” Muli akong tinanong ni Pastor Yang, “Umanib ka ba sa Kidlat ng Silanganan dalawang taon na ang nakakaraan? Bakit mo gustong siyasatin ang Kidlat ng Silanganan? Saka madalas mo bang hanapin si ganito at si ganoon (isang kapatid na babae na tumanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, na ang mga larawan ay naipaskil at kinondena at tinalikuran ng pastor ng kanyang dating iglesia)? …” Pagkarinig sa sunud-sunod na mga tanong mula kay Pastor Yang, nagsimula akong mainis, at sinabi, “Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay mabuti, at sa loob nito ay naroroon ang katotohanan at ang gawain ng Banal na Espiritu. Susunod ako kung saan man naroroon ang katotohanan at ang gawain ng Banal na Espiritu, at ito ay tama lamang. Walang bagong liwanag sa ating iglesia, at ang aking espiritu ay nagdidilim at wala akong makita na anumang panustos doon. Gusto kong makakita ng isang iglesia na taglay ang gawain ng Banal na Espiritu, kung saan ang aking buhay ay nakatatanggap ng pagkain ng katotohanan. Ang mga aral ng Kidlat ng Silanganan ay nakakaakit sa akin, at ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay pawang ang katotohanan. Hinahayaan ako ng mga ito na makakuha ng panustos. Hindi ako nagkamali sa pagsisiyasat sa Kidlat ng Silanganan, at malaya akong gawin ang ganoon.” Sinabi ni Pastor Yang, “Ang ipinangangaral ng mga tao mula sa Kidlat ng Silanganan ay lampas sa Biblia, at wala nang iba pang mga salita ng Diyos maliban doon sa mga nakapaloob sa Biblia. Kung ang kanilang ipinangangaral ay lihis sa Biblia, ito kung gayon ay mali.” Aking sinabi, “Narinig ko minsan ang isang mangangaral na gayon din ang sinasabi, at ganoon din ang pananaw ko dati. Nguni’t pagkatapos mabasa ang salita ng Makapangyarihang Diyos, at pagkarinig sa ibinahagi ng mga kapatid sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, nalaman ko na ang pananaw na ito ay sariling mga pagkaunawa at kathang-isip lamang natin. Hindi ito ayon sa katotohanan sa anumang paraan at hindi ito tumutugma sa mga katunayan. Ang Diyos ay sumasaklaw sa lahat, at ang Diyos ay mayaman sa karunungan. Paano natin malilimitahan ang mga salita at gawain ng Diyos sa Biblia lamang? Sinasabi ng Biblia: ‘At mayroon ding iba’t ibang bagay na ginawa si Jesus, na kung susulating isa-isa, ay sa palagay ko kahit sa sanlibutan ay hindi magkakasya ang mga aklat na susulatin’ (Juan 21:25). Makikita natin dito na ang mga salita at gawain ng Diyos na nakatala sa Biblia ay masyadong limitado ang saklaw. Hindi lahat ng sinabi ng Panginoong Jesus sa panahong iyon ay naisulat sa Biblia, lalo na ang mga salitang sinambit ng nagbalik na Panginoon. Higit pa rito, ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ay itinatag sa saligang inilatag ng Panginoong Jesus. Ang gawain ng Makapangyarihang Diyos at ng sa Panginoong Jesus ay ang gawain ng isang Diyos….” Hindi pinakinggan ni Pastor Yang ni isa mang salita na aking sinabi at walang anupamang interes sa paghahanap at pagsisiyasat. Nagpatuloy lamang siya sa pagsasabi ng mga bagay na tumututol at kumukondena sa Makapangyarihang Diyos at sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at tinanong niya ako, “Paano mo nalaman ang tungkol sa website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos? May mga aklat ka ba nila? Naipapangaral mo na ba ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa kaninuman? Naipapangaral mo na ba ito sa iyong mga anak? Ibigay mo sa akin ang mga pangalan ng mga tao sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos….” Hiningi rin niya na huwag na akong muling dadalo kailanman sa isang pagtitipon kasama ng mga tao mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Kung hindi ako makinig sa kanya at magpatuloy sa pakikipag-ugnayan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, ititiwalag niya ako kung gayon sa iglesia, hindi na niya ako kailanman muling papayagan na magpunta sa anumang iglesia at lubos na sisirain ang aking dangal. Natulala ako sa Pastor Yang na aking nakita sa mismong harapan ko. Paanong si Pastor Yang, na palaging napakabait at mababa-ang-loob, at palaging nagsasalita nang mahinahon, ay nagbagong-anyo tungo sa gayong kalupit at di-makatuwirang tao? Sinabi ko sa kanya, “Karapatan ko ang siyasatin ang katotohanan, at walang sinuman ang may karapatang makialam dito. At pagdating sa kung ang mga aral ng Kidlat ng Silanganan ay ang tunay na daan o hindi, hindi mo muna dapat basta na lamang hatulan at kondenahin ito. Maaari kang magsiyasat mismo sa website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, kung saan ay mayroon silang napakaraming nilalaman. Naroroon ang lahat ng uri ng mga aklat ng mga salita ng Diyos. Tingnan mo mismo kung ang salita ng Makapangyarihang Diyos ay ang tinig ng nagbalik na Panginoong Jesus….” Talagang ayaw makinig ni Pastor Yang sa aking sinasabi, kundi nagpatuloy lamang sa pagtutol at pagkondena. Binantaan niya ako, sinasabing dapat kong lisanin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Habang lalo siyang nagsasalita, mas lalong lumalampas si Pastor Yang sa hangganan. Nagalit ako nang husto at sinabi sa kanya, “Sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Huwag kayong magsihatol, upang huwag kayong hatulan. Sapagka’t sa hatol na inyong ihahatol, ay hahatulan kayo’ (Mateo 7:1–2). Kung hndi mo kailanman nasisiyasat ang mga salita at gawain ng Makapangyarihang Diyos, paano ka kung gayon basta nakagagawa ng anupamang mga paghatol at mapagkundenang mga pangungusap na nais mo? Kapag kumikilos ka nang ganito, ito ba ay sa isang paraang nagpipitagan sa Panginoon?” Nakita ni Pastor Yang na hindi ako nakikinig sa kanya at napasinungalingan ko siya, kaya’t hindi na siya nagsalita pa ng anuman.

Sa mga sumunod na araw, nagsimula na si Pastor Yang na matyagan ako. Nangamba ako rito, at nawalan na rin ako ng kalayaan ng pananampalataya. Sa iglesia, pasilyo lamang ang naghihiwalay sa opisina ni Pastor Yang mula sa akin. Palagi siyang sumusulpot sa aking opisina upang tingnan kung ano ang ginagawa ko, at minsan sasabihin niya na papunta siya sa palikuran at pagkatapos ay panonoorin ako mula sa pasilyo. Isang araw, dumating sa opisina ko ang dalawang kapatid-na-babae mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang kausapin ako. Pagkaalis na pagkaalis ng mga kapatid, nagpunta si Pastor Yang upang hanapin ang aking katulong sa trabaho. Sinabi sa akin kalaunan ng aking katulong sa trabaho na tinanong siya ni Pastor Yang kung sino ang dalawang taong ito, at kung bakit sila nagpunta…. Maghapon akong binantayan ni Pastor Yang na parang nagmamatyag siya sa isang kriminal. Pakiramdam ko ay masyado akong siniil at lubos na walang kalayaan. Isang araw, hindi ako nagpunta sa iglesia, at nakikibahagi ako sa isang pagtitipon sa online kasama ng ilang kapatid. Habang masigasig akong nagtatala ng mga binabanggit sa pagtitipon sa aking sala, basta na lamang biglang sumulpot si Pastor Yang sa likuran ko (ang pintuan ay nakaawang, at ang sinumang dumating ay makapapasok) at sinabi, “Anong ginagawa mo? Anong isinusulat mo?” Napatalon ako sa takot sa bigla at hindi-inaaasahang tinig. Lingid akong naasiwa sa paggambala niya nang ganoon, at anumang gawin ko ay hindi na ako muling mapanatag. Nagalit ako sa kanya nang husto, at inisip: “Ang pagsisiyasat sa tunay na daan sa paniniwala ng isang tao sa Diyos ay tama at wasto, at ito ay isang karapatan na dapat mayroon ang isang Kristiyano.” Ang Banal na Espiritu ay hindi na gumagawa sa loob ng aming iglesia, at ang mga mananambahan ay pawang negatibo, mahina, at nanlulupaypay sa espiritu. Sila ay nabubuhay sa isang kapaligiran na nakalubog na sa kadiliman, at naghahanap ako ng isang iglesia kung saan ang Banal na Espiritu ay gumagawa. Paano naging mali ang maghanap sa mga yapak ng Diyos? Bakit nais niya akong bantayan? Bakit hindi niya ako pabayaan?

Hindi lamang sa sinusubaybayan at ginagambala ako ng pastor, kundi tinawagan pa ako ng isang nakatatanda upang takutin ako. Sinabi niya sa akin, “Ang ipinangangaral ng mga tao sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay lampas sa Biblia. Kung ikaw ay naniniwala sa Panginoon, hindi mo mapagtataksilan ang Panginoon, na nagbibigay sa iyo ng napakalaking kagandahang-loob. Hindi maaaring wala kang konsensya….” Pabalang kong sinabi, “Ang Makapangyarihang Diyos at ang Panginoong Jesus ay iisang Diyos, at tiyak na hindi ko pinagtaksilan ang Panginoong Jesus sa paniniwala sa Makapangyarihang Diyos. Sinasabayan ko lamang ang mga yapak ng Kordero….” Subali’t, gaano ko man subuking ipaliwanag ito, ang nakatatanda ay kagaya lamang ng pastor. Bukod sa pagsasabi ng mga bagay na mapangkondena at kalapastanganan, at paghadlang sa akin mula sa pagtanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, hindi siya nakinig sa isa mang salita na aking ibinahagi o ipinayo. Ayaw ko nang makipag-usap pa sa kanya, kaya nag-isip na lamang ako ng ilang dahilan upang matigil ang usapan. Nguni’t hindi ako tinigilan ng nakatatanda. Lagi siyang tumatawag upang takutin ako at sinabing, sa aking paniniwala sa Makapangyarihang Diyos, nakalimutan ko ang biyaya ng Panginoon at nagtaksil sa Kanya. Naalala ko kung ano ang sinabi sa Pahayag: “At ang mga ito’y ang nagsisisunod sa Cordero saanman Siya pumaroon” (Pahayag 14:4). Sa saligan ng gawain ng pagtubos ng Panginoong Jesus, ginagampanan ng Makapangyarihang Diyos ang yugto ng gawain ng paghatol at pagdadalisay sa mga tao sa pamamagitan ng mga salita, at malinaw na ipinakita ng aking pagtanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw na sinasabayan ko ang mga yapak ng Kordero. Paano masasabi ng sinuman na pinagtataksilan ko ang Panginoong Jesus? Noong una, nang dumating ang Panginoong Jesus upang gumawa, iniwanan ng mga taong naniwala kay Jehova ang kautusan at tinanggap nila ang ebanghelyo ng kaharian ng langit na ipinangangaral ng Panginoong Jesus. Sumunod sila sa Panginoong Jesus, nguni’t nakalimutan ba nila ang pagliligtas ni Jehova? Isa ba itong pagtataksil kay Jehova? Hindi ba ito isang kamalian? Pagkatapos na ito ay maganap, muli na naman akong pinadalhan ng pastor ng ilang mensahe sa online na lumalapastangan, tumututol, at kumukondena sa Makapangyarihang Diyos. Muli akong nainis at nagalit sa pagbabasa sa gayong mga nakakatakot na salita. Si Satanas lamang ang may kakayahang bigkasin ang gayong mga kalapastanganan, at sa kanilang kapasidad bilang mga lider sa iglesia, paanong wala silang anupamang takot sa Diyos at nangahas na sabihin ang lahat ng uri ng mga kalapastanganan? Ipinaalala nito sa akin ang mga salita ng Panginoong Jesus: “Datapuwa’t ang sinumang magsalita laban sa Banal na Espiritu, ay hindi ipatatawad sa kanya, kahit sa sanlibutang ito, o maging sa darating” (Mateo 12:32). Ang paglapastangan sa Diyos ay isang napakalaki at nakakatakot na kasalanan! Nakadama ako ng matinding takot para sa kanila, nguni’t kahit anong sabihin ko, tinatakpan lamang nila ang kanilang mga tainga at tumatangging pakinggan ang anumang bagay. Nagpatuloy lamang sila sa pagkondena, pagtutol, at paglapastangan. Hindi ko ito maunawaan: Ang nakatatanda at ang pastor ay kapwa may kaalaman sa Biblia at nag-aral ng teolohiya, at ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay sinalita nang napakalinaw, kaya bakit hindi sila maghahanap o magsisiyasat ng Kanyang mga salita? Bakit talagang nagpipilit silang kondenahin at tutulan ang Makapangyarihang Diyos?

Iniisip ang tanong na ito, hinanap ko ang mga kapatid sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ang kapatid na Lin ay nagbahagi sa akin, na nagsasabing, “Tungkol sa kung bakit hindi naghahanap o nagsisiyasat ang nakatatanda at ang pastor sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, bagkus ay agad-agad na kinukondena at nilalabanan Siya, matagal na panahon nang nilinaw ng Makapangyarihang Diyos ang esensya at pinagmulan ng suliraning ito. Sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Nais ba ninyong malaman ang pinag-ugatan ng paglaban ng mga Fariseo kay Jesus? Nais ba ninyong malaman ang diwa ng mga Fariseo? Puno sila ng mga pantasya tungkol sa Mesiyas. Bukod pa riyan, naniwala lamang sila na darating ang Mesiyas, subalit hindi nila hinahangad ang katotohanan ng buhay. Kaya nga, kahit ngayon ay hinihintay pa rin nila ang Mesiyas, sapagkat wala silang kaalaman tungkol sa landas ng buhay, at hindi nila alam kung ano ang landas ng katotohanan. Paano ninyo nasasabi na matatamo ng gayon kahangal, katigas ang ulo at kamangmang na mga tao ang pagpapala ng Diyos? Paano nila mamamasdan ang Mesiyas? Kinalaban nila si Jesus dahil hindi nila alam ang direksyon ng gawain ng Banal na Espiritu, dahil hindi nila alam ang landas ng katotohanang binanggit ni Jesus, at, bukod pa riyan, dahil hindi nila naunawaan ang Mesiyas. At dahil hindi pa nila nakita ang Mesiyas kailanman at hindi pa nila nakasama ang Mesiyas kailanman, nagawa nila ang pagkakamali na kumapit lamang sa pangalan ng Mesiyas habang kinakalaban ang diwa ng Mesiyas sa lahat ng posibleng paraan. Ang diwa ng mga Fariseong ito ay mga sutil, mapagmataas, at hindi sumunod sa katotohanan. Ang prinsipyo ng kanilang paniniwala sa Diyos ay: Gaano man kalalim ang pangangaral Mo, gaano man kataas ang Iyong awtoridad, hindi Ikaw si Cristo maliban kung Ikaw ang tinatawag na Mesiyas. Hindi ba katawa-tawa at kakatwa ang paniniwalang ito?’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kapag Namasdan Mo Na ang Espirituwal na Katawan ni Jesus, Napanibago na ng Diyos ang Langit at Lupa). ‘Masdan mo ang mga pinuno ng bawat denominasyon—lahat sila’y mapagmataas at nag-aakalang mas matuwid sila kaysa sa iba, at binibigyang-kahulugan nila ang Biblia nang wala sa konteksto at ginagabayan ng kanilang sariling imahinasyon. Lahat sila’y umaasa sa mga kaloob at pag-aaral sa paggawa ng kanilang gawain. Kung sila’y wala talagang kakayahang mangaral, susunod ba sa kanila ang mga tao? Sila, kung sa bagay, ay nagtataglay ng kaunting kaalaman at makakapangaral ng ilang doktrina, o alam nila kung paano makaakit ng iba at kung paano gumamit ng ilang pakana. Ginagamit nila ang mga ito para dalhin ang mga tao sa harapan nila at linlangin sila. Sa pangalan, ang mga taong iyon ay naniniwala sa Diyos, ngunit sa realidad, sinusunod nila ang kanilang mga pinuno. Kung nakakatagpo sila ng isang taong nangangaral ng tunay na daan, ang ilan sa kanila’y nagsasabing, “Kailangang konsultahin namin ang aming lider tungkol sa aming pananampalataya.” Isang tao ang daanan ng kanilang pananampalataya sa Diyos; hindi ba problema iyan? Nagiging ano na kung gayon ang mga lider na iyon? Hindi ba sila nagiging mga Fariseo, huwad na mga pastol, mga anticristo, at mga katitisuran sa pagtanggap ng mga tao sa tunay na daan?’ (“Tanging ang Paghahabol sa Katotohanan ang Tunay na Paniniwala sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nang unang dumating ang Panginoong Jesus upang gawin ang Kanyang gawain, Siya ay dinagsa ng agad-agad na pagkondena at pagtutol ng mga lider ng mga Hudyo—mga pinunong pari, mga escriba, at mga Fariseo. Sa bandang huli, ipinako nila sa krus ang Panginoong Jesus. Ang mga ninuno ng mga Fariseo ay naniniwala sa Diyos at mga bihasa sa kautusan. Kaya bakit nila tututulan at kokondenahin ang Panginoong Jesus, at ipapako Siya sa krus? Nakikita natin mula sa salita ng Diyos na ito ay dulot ng kanilang mala-satanas na kalikasan ng pagiging mayabang, palalo at hindi nagpapasakop sa katotohanan. Nagpahayag ang Panginoong Jesus ng napakaraming katotohanan, subali’t hindi nila ito hinangad o siniyasat, bagkus ay kumapit sa kanilang sariling mga pananaw. Ang kanilang paniniwala sa Diyos ay nakaasa lamang sa kanilang sariling pagkaunawa at mga kathang-isip, at binibigyang-kahulugan nila ang Biblia sa pamamagitan ng paggamit ng maling konteksto sa mga talata. Naging sanhi ito upang sila ay maging bulag, at hindi makakuha ng anumang pagliliwanag mula sa Diyos. Hindi nila alam ang gawain ng Banal na Espiritu, at hindi naunawaan ang katotohanan, ni mauunawaan nila ang tinig ng Diyos. Tunay na naging sanhi ito upang ang mga salita sa Biblia ay magkatotoo: ‘Sa pakikinig ay inyong maririnig, at sa anumang paraa’y hindi ninyo mapag-uunawa; at sa pagtingin ay inyong makikita, at sa anumang paraa’y hindi ninyo mamamalas: Sapagka’t kumapal ang puso ng bayang ito, at mahirap na mangakarinig ang kanilang mga tainga, at kanilang ipinikit ang kanilang mga mata’ (Mateo 13:14–15). Ang mga pastor at ang mga nakatatanda sa kalipunan ng mga relihiyon sa mga huling araw ay kagaya ng mga Fariseo sa mga panahong iyon, dahil ang pinahahalagahan nila ay ang kaalaman sa Biblia at ang teoryang panteolohiya. Umaasa sila sa kanilang sariling pag-iisip at mga kathang-isip upang bigyang-kahulugan ang salita ng Panginoon, at upang limitahan ang paraan ng pagbabalik ng Panginoon. Buong-kasutilan silang kumakapit sa kanilang sariling mga pagkaunawa at kathang-isip, at hindi nila hinahanap ang katotohanan o anupaman. Hindi lamang sa hindi nila sinisiyasat ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, kundi basta na lamang nila tinututulan at kinukondena Siya, sa gayon ay inilalantad ang kanilang katigasan-ng-ulo at kanilang mala-satanas na kalikasan ng kayabangan at pagkapoot sa katotohanan. Nag-aaral sila ng teolohiya, sinasangkapan ang kanilang mga sarili ng kaalaman sa Biblia, nguni’t hindi iyon nangangahulugan na mayroon silang anumang pagmamahal para sa katotohanan, ni nangangahulugan ito na nagagawa nilang tanggapin at sundin ang katotohanan. Ipinaliliwanag nila ang kaalaman ng Biblia at teoryang panteolohiya, na ang kanilang tanging mithiin ay higit pa silang matanyag at maging marangal. Ginagawa nila ang gayon upang maingatan ang kanilang sariling katayuan, at tingalain sila ng mga mananampalataya nang buong-pagpipitagan, hangaan sila, at sundin sila. Nakikita nila na ang mga salita na ipinahahayag ng Makapangyarihang Diyos ay ang katotohanan, at nagagawa ng mga ito na lupigin at iligtas ang mga tao, at na maraming mga tao na mayroong pag-ibig para sa katotohanan at nasasabik sa pagpapakita ng Diyos ang nakakabasa sa salita ng Makapangyarihang Diyos at nakakabaling sa Makapangyarihang Diyos. Naniniwala sila na ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ay banta sa kanilang katayuan at kabuhayan, kaya agad silang gumaganti at ginagawa ang kanilang makakaya upang kondenahin at tutulan ang Makapangyarihang Diyos. Ginagamit nila ang lahat ng mga kinakailangang pamamaraan upang hadlangan at gambalain ang mga mananampalataya mula sa pagbabalik sa Makapangyarihang Diyos sa pagtatangka na pangibabawan ang mga hinirang ng Diyos sa lahat ng pagkakataon. Ito ang pinakaugat kung bakit hindi hinahanap o sinisiyasat ng mga nakatatanda at mga mangangaral ang gawain ng Makapangyarihang Diyos at kung bakit kaagad nilang tinututulan at kinukondena ang Makapangyarihang Diyos. Makikita sa masasamang gawa ng mga mangangaral at mga nakatatanda na tumututol sa Diyos na sila ang mga Fariseo ng ating panahon, at sila ang mga hadlang at mga katitisuran na humahadlang upang matanggap ng mga mananampalataya ang tunay na daan at maibangon tungo sa makalangit na kaharian. Sila ang mga anticristo, na lumalaban sa Diyos at ginagawang kanilang kaaway ang Diyos, at siyang naihahayag ng gawain ng Diyos sa mga huling araw.”

Pagkarinig sa salita ng Makapangyarihang Diyos at sa ibinahagi ng mga kapatid-na-babae, ikinumpara ko ito sa nasabi at nagawa ng pastor at ng nakatatanda. Nakita ko na ang salita ng Makapangyarihang Diyos ay binigkas sa isang lubos na pratikal na paraan at na, bagama’t ang pastor at ang nakatatanda ay mahusay sa Biblia at makapagpapaliwanag sa Biblia, hindi pa rin ito nangangahulugan na mayroon silang anumang pagkakilala sa Diyos. Umaasa sila sa kanilang likas na talento at kaalaman sa kanilang gawain upang itaas ang kanilang mga sarili nang sa gayon ay masamba sila ng iba at sundin sila. Kung wawariin, parang naglilingkod sila sa Diyos, nguni’t ang totoo, ang pinaglilingkuran nila ay ang kanilang sariling mga pagkaunawa at mga kathang-isip, ang sariling katayuan nila at ikinabubuhay. Sa pamamagitan ng paulit-ulit na pananakot at paghadlang sa akin ng pastor at ng nakatatanda, nagawa kong aninagin kung sino talaga sila. Sila ay mga anticristo na naniniwala sa Diyos nguni’t hindi hinahanap ang katotohanan, at naglilingkod sa Diyos gayunma’y nilalabanan Siya. Bagama’t ang pastor at ang nakatatanda ay hindi pa naglulubay sa pananakot sa akin hanggang sa kasalukuyan, nakita ko na nang malinaw ang kanilang tunay na anticristong esensya ng pagkapoot sa katotohanan at paglaban sa Diyos. Hindi ko na hahayaan ang sarili ko na matakot o makontrol nila, at lubos kong natitiyak na ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ay tunay. Nais kong sundan ang Makapangyarihang Diyos hanggang sa katapus-tapusan, at hindi kailanman susuko! Amen!

25. Nakikilala Ko ang Pagkakaiba ng Tunay na Cristo sa mga Bulaang Cristo

Ni Xiangwang, Malaysia

“Ang Diyos na nagkatawang-tao ay tinatawag na Cristo, at kaya ang Cristo na kayang magbigay ng katotohanan sa tao ay tinatawag na Diyos. Walang pagmamalabis rito, sapagkat taglay Niya ang diwa ng Diyos, at taglay Niya ang disposisyon ng Diyos, at karunungan sa Kanyang gawain, na hindi kayang abutin ng tao. Ang mga tumatawag sa sarili nila na Cristo, subalit hindi naman kayang gawin ang gawain ng Diyos, ay mga manlilinlang. Hindi lamang pagpapakita ng Diyos sa lupa si Cristo, kundi partikular din na katawang-taong tinaglay ng Diyos habang ginagawa at tinatapos Niya ang Kanyang gawain sa tao. Hindi maaaring palitan ang katawang-taong ito ng kahit na sinumang tao, kundi isang katawang-taong sapat na makakayanan ang gawain ng Diyos sa lupa, at maipapahayag ang disposisyon ng Diyos, at kakatawan nang mahusay sa Diyos, at makapagbigay ng buhay sa tao” (“Ang Diwa ni Cristo ay ang Diyos” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Inihahayag ng salita ng Diyos ang pagkakatawang-tao at pa’no malalaman ang tunay na Cristo mula sa mga bulaan. Hindi ko naunawaan ang katotohanang ito nung sinusunod ko pa ang Panginoon. Nakinig din ako sa mga sinasabi ng pastor at mga elder. Takot akong mailigaw, kaya umiwas ako sa mga bulaang Cristo at nang sa gayon ay hindi mangyari ito. Inilagay ko lang ang sarili ko sa panganib. Hindi ko tinangkang hanapin ang gawain ng Diyos, muntik pang mawalan ng Kanyang pagliligtas. Muntik ko na ngang ikapahamak iyon.

Nagsisimba ako at nagbabasa ng Biblia mula pa nung maliit ako, at sumali sa grupo ng mga kabataan nang lumaki na ako. Tapos ng doctorate sa theology ang pastor namin, at saka lagi niyang sinasabi na mahirap ang maging pastor, at kailangan mong maantig ng Banal na Espiritu. Malaki ang paggalang namin sa kanya. Naniwala kaming naantig siya ng Banal na Espiritu at binigyang-lugod niya ang Panginoon. Madalas niyang banggitin ang mga talatang ito sa’min: “Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang” (Mateo 24:23–24). Sabi niya sa’min, magkakaroon daw ng mga bulaang Cristo sa mga huling araw, kaya nag-ingat talaga kami. Lalo na yung mga walang kaalaman sa Biblia na maliit ang tayog, sinabi niya sa’min na huwag, makinig, magbasa, o magsiyasat sa ibang mga denominasyon dito. Maraming negatibong bagay ang sinabi ng pastor tungkol sa kumakalat na Kidlat ng Silanganan at sinabing iwasan namin ito. Sabi niya, dapat magbasa kami ng Biblia, mangumpisal at magsisi araw-araw, at maging handa na madala sa kaharian Niya sa pagdating ng Panginoon. Noong panahong iyon, pinaniniwalaan ko iyon, hindi ko tinangkang pumunta sa ibang simbahan. Ginawa ko ang lahat ng sabihin ng pastor namin. Naniwala ako na sa paggawa niyon, ligtas akong naghihintay sa pagdating ng Panginoon.

Isang araw, sinabi sa’kin ni Brother Hu na taga-simbahan na sumapi ang nanay at kapatid kong babae sa Kidlat ng Silanganan. Nagulat ako nang marinig ko ito. Naisip ko, “Hindi ba ang sabi sa’min ng pastor namin, iwasan namin ang Kidlat ng Silanganan? Bakit sumapi ang nanay ko sa kanila?” Pagkatapos, may sinabi sa’kin si Brother Hu na usap-usapan tungkol sa Kidlat ng Silanganan. Lalo akong natakot. Hindi ko na malaman ang gagawin ko. Pagkatapos, sinabihan ako ni Brother Hu na irekord ang sarili ko na nagtatanong sa nanay ko kung totoo nga ba ito tapos, ipadala ko raw sa kanya ang recording na iyon. Pumayag ako, natakot kasi ako na baka maligaw ng landas ang nanay ko.

At iyon na nga, pag-uwi ko, sinabi sa’kin ng nanay ko na nagbalik na ang Panginoong Jesus bilang Makapangyarihang Diyos, at ginagawa Niya ang gawain ng paghatol na nagsisimula, doon mismo sa bahay ng Diyos upang linisin at baguhin ang tao, at iligtas tayo mula sa kasalanan. Gusto niyang basahin ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at alamin ang Kanyang gawain. Nang marinig kong sinabi niya ito sa’kin, naisip ko ang nakakakilabot na usap-usapan tungkol sa Kidlat ng Silanganan. Talaga namang nag-alangan ako, pero dahil nirerekord ko siya, pinigilan ko ang sarili ko at pinakinggan siya.

Kinabukasan, hinimok niya akong alamin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos. Nang oras na iyon, paulit-ulit kong naiisip ang mga nakakakilabot na sinabi sa’min ng pastor tungkol dito. Talagang hindi ako nakikinig. Pinayuhan ko siya, “Laging sinasabi ng pastor sa’tin na huwag makinig sa Kidlat ng Silanganan. Iwasan mo sila hangga’t kaya niyo!” Pagkatapos, mahinahon siyang sumagot, “Bakit niya tayo binabawalang magsiyasat sa gawain ng Diyos ng mga huling araw? Iyan ba talaga ang gusto ng Panginoon? Sinabi sa’tin ng Panginoong Jesus: ‘Mapapalad ang mga mapagpakumbabang-loob: sapagka’t kanila ang kaharian ng langit’ (Mateo 5:3). ‘Datapuwa’t pagkahating gabi ay may sumigaw, Narito, ang kasintahang lalaki! Magsilabas kayo upang salubungin Siya’ (Mateo 25:6). Gusto ng Diyos na mapagkumbaba tayong magsiyasat. Ang Kidlat ng Silanganan ay sumasaksi sa pagbalik ng Panginoon, kaya dapat nating siyasatin ito. Pero tayo’y pinipigilan ng pastor sa pagsalubong sa Panginoon. Hindi ba’t salungat iyan sa mga turo ng Panginoon? Dapat tayong makinig sa ating Panginoon, at hindi bulag na makinig sa pastor. Nung panahon ng Panginoon, ang mga Judio ay hindi nakinig sa Kanyang tinig, bagkus, sinunod nila ang mga kasinungalingan ng mga saserdote, escriba’t Fariseo, kinukundena’t sinasalungat ang Panginoon. Ipinako nila sa krus Panginoong Jesus at sila’y pinarusahan ng Diyos. Tayo’y dapat matuto mula sa nangyari sa kanila! Sabi sa Pahayag: ‘Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia’ (Pahayag mga Kapitulo 2, 3). Ibig sabihin, mangungusap ang Panginoon pagbalik Niya. Para masalubong Siya, dapat nating makilala ang tinig ng Diyos. Alamin kung ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay tinig ng Diyos, at kung Siya nga ba talaga ang Panginoong Jesus na nagbalik.” Dumampot siya ng aklat, Mga Pagbigkas ng Cristo ng mga Huling Araw. Talagang ikinabahala ko ito at pumasok ako sa kuwarto ko.

Kumalma ako at binalikan ang sinabi ng nanay ko sa’kin. Ang pagkatutong makilala ang tinig ng Diyos at mapagkumbabang pagsasaliksik ay ayon sa Kanyang mga turo. Dahil pinapatotohanan ng Kidlat ng Silanganan ang pagbalik ng Panginoon, ang pagsunod sa pastor nang hindi binabasa ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay tila maling pag-iisip. Kung ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus at hindi ko Siya tinanggap, di ba mawawalan ako ng pagkakataong masalubong ang Panginoon? Naalala kong sinabi ng pastor naming maglilitawan ang mga bulaang Cristo sa mga huling araw. Pag naligaw ako, masasayang ang pananampalataya ko. Hay naku. Problemado at naguguluhan ako noon. Di ko alam kung sinong pakikinggan. Kaya naman, lumapit ako sa Panginoon at hiniling sa Kanya na gabayan Niya ako.

Pinayuhan ako ng nanay kong makinig sa pagbabahagi mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nag-atubili ako, pero pumayag na rin. Talagang noong una, hindi ako--, interesado, pero nang banggitin nila ang mga misteryo ng plano ng pamamahala ng Diyos sa kaligtasan at tatlong yugto ng gawain, kaagad akong nagkainteres dito. Parang bago ito sa pandinig ko. Marami na akong sinalihang grupo na nag-aaral ng Biblia pero hindi ko pa narinig ito dati. Nagbago ang puso ko matapos ang pagtitipon. Ipinasiya kong siyasatin ang gawain ng Diyos at binura na ang recording ng nanay ko.

Sa pangalawa naming pagtitipon, nagsalita si Brother Zhang tungkol sa matalino at mangmang na mga dalaga. Sabi niya, “Ang matatalinong dalaga ay matalino inaasam nilang dumating ang Diyos at marinig ang Kanyang tinig. Nang narinig nila na dumating na nga ang Panginoon, masigasig silang nagsiyasat. Hindi sila napigilan, at hindi sila kumapit sa kanilang mga pagkaunawa. Nang matiyak nilang ito’y tinig ng Diyos, sinalubong nila at sinundan din nila Siya. Ang mga taong ito’y hindi malilinlang ng mga bulaang Cristo. Ang mga mangmang na dalaga’y hindi nakakahiwatig at hindi nagmamahal sa katotohan. Hindi nila sinikap na pakinggan ang tinig ng Panginoon para masalubong Siya, sa halip, sinamba nila ang katayuan at kapangyarihan, nakikinig sa mga pastor at elder. Nang kumakatok ang Panginoon, tinakpan nila ang tainga nila’t isinara ang pinto. Silang lahat ay talagang mangmang. May ilan namang nakikilala ang tinig ng Diyos ngunit hindi tinatangkang sundan Siya dahil natatakot silang tanggihan ng mga tao at simbahan nila. Hindi nila hinahanap ang katotohanan, kaya pa’no nila masasalubong ang pagbalik ng Panginoon?”

Nang marinig ko ito, talagang nagising ako. Natanto kong matagal na ‘kong nakikinig sa sinasabi ng mga pastor at elder, at hindi hinahangad ang gawain ng Makapangyarihang Diyos. Kung Siya nga ang Panginoong Jesus at hindi ko tinanggap, hindi ba, magiging mangmang na dalaga na rin ako? Sinabi ng Panginoong Jesus: “Magsihingi kayo, at kayo’y bibigyan; magsihanap kayo, at kayo’y mangakasusumpong; magsituktok kayo, at kayo’y pagbubuksan” (Mateo 7:7). Umasa akong masalubong ang Panginoon. Pinatotohanan ng Kidlat ng Silanganan na Siya ay nagbalik na, Dapat isa akong matalinong dalaga na nagsisiyasat. Iyan ang kalooban ng Diyos! Kaya naman, sinabi ko sa kanila na naguguluhan ako. “Sabi ng Panginoong Jesus, ‘Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang’ (Mateo 24:23–24). Ginagamit ng mga pastor at elder ang mga talatang ito upang balaan kami laban ss bulaang Cristo sa mga huling araw at balita tungkol sa pagdating ng Panginoon. Hindi kami nagtatangkang siyasatin ang pagdating ng Panginoon, sa takot na maligaw ng landas, pero tila hindi ito ang nararapat naming gawin. Kaya naman pa’no natin dapat unawain ang sinabi sa’tin ng Panginoon? Anong gagawin natin para hindi mailigaw ng mga bulaang Cristo at masalubong Siya?”

Sabi ni Brother Zhang: “Sinasabi sa’tin ng Biblia na magkakaro’n ng mga bulaang Cristo’t propeta na manlilinlang sa pagbabalik ng Panginoon. Dahil ginagamit ng mga pastor ang Banal na Kasulatang ito para mag-ingat sa mga bulaang Cristo at propeta, karamihan ay itinuturing na napakahalaga nito sa kanilang pananampalataya. Tingin nila ‘di totoo ang balita tungkol sa pagdating Niya. Ngunit iyan ba ay nakaayon sa kahulugan ng mga salita ng Panginoong Jesus? Sabi ng Panginoong Jesus, ‘Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang’ (Mateo 24:23–24). Sinasabi nito sa’tin na binalaan tayo ng Panginoong Jesus laban sa mga bulaang Cristo’t propeta sa mga huling araw. Magpapakita sila ng dakilang tanda at kababalaghan para linlangin ang mga tao, kaya dapat marunong tayong kumilatis nito. Hindi Niya sinabi na lahat ng balita tungkol sa pagbalik ng Panginoon ay hindi totoo. Hindi natin dapat kalimutan na sinabi ng Panginoong Jesus na muli Siyang paparito, kaya sa pagsasabi na anumang balita sa pagbabalik ng Panginoon ay hindi totoo, ‘di ba’t tinatanggi nila ang Kanyang pagbabalik? itinatatwa at kinukundena ang mga salita, pagpapakita, at gawain ng Diyos? Hindi ba nila inililigaw ang mga tao at sinasalungat ang ating Panginoon? Kung uunawain natin ang mga talatang ito nang wala sa konteksto at mamaliin ang kahulugan, maniniwalang hindi totoo ang gayong balita, hindi ba’t pagkundena iyon sa pagpapakita at gawain ng Diyos? Kung gayon pa’no natin sasalubungin ang pagbabalik ng Panginoon?”

Namulat ako nang marinig ko ang pagbabahaging iyon. Sabi sa mga talatang iyon ang mga bulaang Cristo ay magpapakita ng mga tanda at kababalaghan sa mga huling araw para manlinlang ng mga tao. Alam na alam ng mga pastor ang Biblia ba’t hindi nila alam kung pa’no tukuyin ang mga bulaang Cristo na ito? Nagbasa si Brother Zhang ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Kung, sa panahon ngayon, may lumitaw na isang tao na kayang magpakita ng mga tanda at kababalaghan, magpalayas ng mga demonyo, magpagaling ng mga maysakit, at magsagawa ng maraming himala, at kung sinasabi ng taong ito na siya si Jesus na naparito, isang huwad ito na gawa ng masasamang espiritung gumagaya kay Jesus. Tandaan ito! Hindi inuulit ng Diyos ang parehong gawain. Nakumpleto na ang yugto ng gawain ni Jesus, at hindi na muling isasagawa ng Diyos ang yugtong iyon ng gawain. … Kung, sa mga huling araw, nagpakita pa rin ang Diyos ng mga tanda at mga kababalaghan, at nagtaboy pa rin ng mga demonyo at nagpagaling ng mga maysakit—kung gagawin Niya ang ginawa mismo ni Jesus—uulitin ng Diyos ang parehong gawain, at mawawalan ng kabuluhan o halaga ang gawain ni Jesus. Sa gayon, isinasagawa ng Diyos ang isang yugto ng gawain sa bawat kapanahunan. Kapag natapos na ang bawat yugto ng Kanyang gawain, agad itong ginagaya ng masasamang espiritu, at matapos simulang sundan ni Satanas ang mga yapak ng Diyos, nag-iiba ng pamamaraan ang Diyos. Kapag natapos na ng Diyos ang isang yugto ng Kanyang gawain, ginagaya ito ng masasamang espiritu. Kailangang maging malinaw sa iyo ang tungkol dito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pag-alam sa Gawain ng Diyos Ngayon). “Kung, sa mga huling araw, nagpakita ang isang ‘Diyos’ na kapareho ni Jesus, na nagpagaling ng maysakit, nagpalayas ng mga demonyo, at ipinako sa krus para sa tao, ang ‘Diyos’ na iyon, bagama’t kamukha ng inilarawang Diyos sa Biblia at madaling tanggapin ng tao, sa kakanyahan nito, ay hindi magiging katawang-taong ibinihis ng Espiritu ng Diyos, kundi ng isang masamang espiritu. Sapagkat prinsipyo ng gawain ng Diyos na hindi kailanman ulitin ang natapos na Niya. Kaya nga, ang gawain ng pangalawang pagkakatawang-tao ng Diyos ay iba sa gawain noong una” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Diwa ng Katawang-taong Tinatahanan ng Diyos).

Matapos mabasa ito, ibinahagi niya ito sa’min: “Ang Diyos ay palaging bago at hindi kailanman luma at hindi nag-uulit ng Kanyang gawain. Sa bawat bagong yugto ng gawain, inaakay Niya ang mga tao sa bagong landas ng pagsasagawa. Halimbawa, pagdating ng Panginoong Jesus, hindi Niya muling inilabas ang batas at mga kautusan, kundi ginawa Niya ang gawain ng pagtubos na nakabatay sa mga bagay na ito. Tinuro Niya ang pagsisisi tinuturo sa tao ang mangumpisal at magsisi magpatawad, magmahal, at iba pa. Siya’y ipinako bilang alay sa kasalanan para sa tao. Sa mga huling araw, ang Makapangyarihang Diyos ay hindi nagpapakita ng palatandaan o kababalaghan. Ginagawa Niya ang gawain ng paghatol at paglilinis na batay sa gawain ng pagliligtas. Inihahayag Niya ang mga katotohanan, inilalantad ang katiwalian at kalikasan ng tao, at hinahatulan ang kanilang pagiging di-matwid. Binibigyan Niya silang lahat ng mga katotohanang kailangan nila para malinis at maligtas. ganap silang inililigtas mula sa impluwensya ni Satanas at sa kanilang katiwalian upang sila’y matamo ng Diyos. Sa ganitong paraan natatapos ang gawaing pagliligtas ng Diyos sa tao.” “Ang gawain ng Diyos ay itinataas sa bawat yugto at hindi inuulit. Kung babalik ang Panginoon na nagpapakita ng mga tanda’t kabalalaghan at nagpapagaling, ang gawain Niya ay mauulit at mawawalang kabuluhan.” “Sinasabi ng ilan na ang magagawa lang ng Diyos ay magpakita ng mga tanda’t kababalaghan, at magpagaling ng maysakit. Nililimitahan nila ang Diyos at iniisip na hindi susulong ang Kanyang gawain. Iyan ang dahilan kaya hindi Siya kailanman nag-uulit ng gawain. at sinumang gumagawa ng lahat ng bagay na iyon ay tiyak na matatawag na isang bulaang Cristo.” “Karamihan sa kanila’y may sanib na masasamang espiritu. Hindi nila kayang ipahayag ang katotohanan, magsimula ng bagong kapanahunan. Ang kaya lang nila ay gayahin ang Panginoong Jesus at magpakita ng karaniwang mapanlinlang na kababalaghan. Ngunit ang ginawa ng Panginoong Jesus, tulad ng pagkabuhay at pagpapakain sa 5,000 katao ng limang tinapay at dalawang isda, ay talagang hindi magagaya. Ang Diyos lang ang may ganyang kapangyarihan, hindi ang mga bulaang Cristo.” “Kung hindi maghahayag ng katotohanan, ang nagpapakita ng maliliit na palatandaan at kababalaghan pero ang turing sa sarili nila ay Cristo ay tiyak na huwad. Makikilala natin ang mga bulaang Cristo mula sa tunay na Cristo sa prinsipyong ito.”

Nalaman ko mula sa pagbabahagi ni Brother Zhang: Ang gawain ng Diyos ay bago hindi kailanman luma, at hindi kailanman inuulit. Hindi rin nila magaggawa ang gawain ng Diyos. Ginagaya nila ang Kanyang gawain at nagpapakita ng ilang kababalaghan para manlilinlang. Ang prinsiplyong ito ang makakikilatis sa mga bulaang Cristo. Para itong mga palsipikadong bagay sa mundo na pinagmumukhang tunay, pero maituturing pala na mga peke, tulad ng mga bulaang Cristo. Tunay ngang naliwanagan ako nito.

Ipinagpatuloy ni Brother Zhang ang pagbabahagi niya: “Ang pinakamahalagang prinsipyo para makilala ang mga bulaang Cristo’y ang malaman ang diwa ni Cristo. Ito ang pinakamahalagang bahagi.” Binasa niya ang ilang salita ng Makapangyarihang Diyos: “Siya na Diyos na nagkatawang-tao ay magtataglay ng diwa ng Diyos, at Siya na Diyos na nagkatawang-tao ay magtataglay ng pahayag ng Diyos. Dahil ang Diyos ay naging tao, ilalahad Niya ang gawaing layon Niyang gawin, at dahil ang Diyos ay naging tao, ipapahayag Niya kung ano Siya, at magagawa Niyang ihatid ang katotohanan sa tao, pagkalooban siya ng buhay, at ituro ang daan para sa kanya. Ang katawang-tao na walang diwa ng Diyos ay tiyak na hindi ang Diyos na nagkatawang-tao; walang duda ito. Kung layon ng tao na magsiyasat kung ito ang katawang-tao ng Diyos, kailangan niyang patunayan ito mula sa disposisyon na Kanyang ipinapahayag at sa mga salitang Kanyang sinasambit. Ibig sabihin, patunayan kung ito nga ang katawang-tao ng Diyos o hindi, at kung ito nga ang tunay na daan o hindi, kailangan itong matukoy batay sa Kanyang diwa. Kaya nga, sa pagtukoy kung ito ang katawan ng Diyos na nagkatawang-tao, ang sagot ay nasa Kanyang diwa (Kanyang gawain, Kanyang mga pagbigkas, Kanyang disposisyon, at maraming iba pang aspeto), sa halip na sa panlabas na anyo. Kung ang susuriin lamang ng tao ay ang Kanyang panlabas na anyo, at dahil dito ay hindi napansin ang Kanyang diwa, ipinapakita niyan na ang tao ay mangmang at walang alam” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). “Ang Diyos na nagkatawang-tao ay tinatawag na Cristo, at kaya ang Cristo na kayang magbigay ng katotohanan sa tao ay tinatawag na Diyos. Walang pagmamalabis rito, sapagkat taglay Niya ang diwa ng Diyos, at taglay Niya ang disposisyon ng Diyos, at karunungan sa Kanyang gawain, na hindi kayang abutin ng tao. Ang mga tumatawag sa sarili nila na Cristo, subalit hindi naman kayang gawin ang gawain ng Diyos, ay mga manlilinlang. Hindi lamang pagpapakita ng Diyos sa lupa si Cristo, kundi partikular din na katawang-taong tinaglay ng Diyos habang ginagawa at tinatapos Niya ang Kanyang gawain sa tao. Hindi maaaring palitan ang katawang-taong ito ng kahit na sinumang tao, kundi isang katawang-taong sapat na makakayanan ang gawain ng Diyos sa lupa, at maipapahayag ang disposisyon ng Diyos, at kakatawan nang mahusay sa Diyos, at makapagbigay ng buhay sa tao. Sa malao’t madali, babagsak lahat ng nagpapanggap na Cristo, sapagkat bagama’t inaangkin nilang sila si Cristo, hindi nila taglay ang diwa ni Cristo. Kaya naman sinasabi Ko na hindi kayang tukuyin ng tao ang pagiging-tunay ni Cristo, ngunit sinasagot at pinagpapasyahan ito ng Diyos Mismo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging si Cristo ng mga Huling Araw ang Makapagbibigay sa Tao ng Daan ng Buhay na Walang Hanggan).

Matapos basahin ito, ibinahagi niya sa’min: “Si Cristo ay Diyos sa laman. Siya ang Espiritu ng Diyos na binihisan ng laman, na may normal na pagkatao, at ganap na pagka-Diyos. Napakaordinaryo ng kaanyuan ni Cristo, ngunit napakabanal ng Kanyang diwa, kaya naman, ipinahahayag Niya ang katotohanan at matuwid na disposisyon ng Diyos. Nagsisimula ng bagong kapanahunan at tinatapos ang luma. Matutubos at maililigtas Niya ang sangkatauhan. Maipapahayag Niya ang katotohanan upang mapalakas at maalagaan ang mga tao. Wala nang sinuman ang tunay na makakapalit sa Kanya. Ang Panginoong Jesus ay si Cristo, Diyos na nagkatawang-tao. Kung titingnan, mukha lang Siyang karaniwang tao sa laman, ngunit sinimulan Niya ang Kapanahunan ng Biyaya at tinapos ang Kapanahunan ng Kautusan at ibinigay sa tao ang daan ng pagsisisi. Kaya Niyang magpatawad ng mga kasalanan. Ang pagkapako Niya sa krus ay tumubos sa mga kasalanan natin. Nagpakita Siya ng maraming tanda at kababalaghan tulad ng hmm, pagpapayapa ng unos, ang limang tinapay at dalawang isda, at pagpapabangon ng mga tao sa kamatayan. Nagpakita Siya ng awtoridad ng Diyos. Nangaral din siya sa lahat ng dako at nagpahayag ng mga katotohanan upang palakasin at gabayan ang mga tao batay sa kanilang mga pangangailangan. Ipinakita sa atin ng mga gawain at salita ng Panginoong Jesus na: Siya ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Lubos na pinatunayan ng Kanyang gawain at mga salita na Siya ang Diyos na nagkatawang-tao at ang Manunubos ng sangkatauhan. Ang Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ang nagsimula ng Kapanahunan ng Kaharian at tumapos sa Kapanahunan ng Biyaya, gumagawa upang hatulan at linisin ang mga tao. Ipinahahayag Niya ang matuwid Niyang disposisyon na hindi nangungunsinti ng paglabag. Inihahayag ng mga salita Niya ang mga misteryo ng 6,000-taong plano ng pamamahala Niya at inilalantad ang ugat ng pagkakasala at pagsalungat ng tao sa Diyos, ang mga tiwali nilang disposisyon at inilalahad ang lahat ng katotohanang kailangan nila upang dalisayin at ganap din na maligtas. Kabilang dito kung pa’no hinahatulan at dinadalisay ng Diyos ang tao, pa’no sila dapat sumunod at maniwala sa Kanya, sinong nagbibigay-lugod sa Kanya, sinong kinamumuhian Niya, ang paghahanap sa kadalisayan at pagiging perpekto, ang kalalabasan ng sangkatauhan at iba pa. Sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo ng Diyos, nakita natin ang katotohanan na ginawa tayong tiwali ni Satanas at nalaman ang matuwid at banal na disposisyon ng Diyos. Nagsisi tayo sa harapan Niya. Nagsimula tayong magpasakop sa Diyos at ang ating disposisyon sa buhay ay magbago. Pinapatunayan ng mga gawain at salita ng Makapangyarihang Diyos na Siya ang Diyos sa laman, at ang Cristo sa mga huling araw.” “Ang mga bulaang Cristo ay masasamang espiritu. Hindi nila kayang ihayag ang katotohanan, o iligtas ang sangkatauhan. Nagsasabi sila ng mga kasinungalingan at maling kuru-kuro upang iligaw at ipahamak ang mga tao. Sinumang sumusunod sa isang bulaang Cristo’y hindi magtatamo ng panustos ng buhay o ng gawain ng Banal na Espiritu. Ga’no man sila katagal na naniniwala, hindi nila mauunawaan ang Diyos o ang katotohanan ni mababago ang kanilang disposisyon. Ang pagsunod sa bulaang Cristo ay maituturing na pagsunod sa demonyo. Sinumang nagsasabing siya ang Diyos o Cristo ngunit hindi kayang ipahayag ang katotohanan ay tiyak na bulaang Cristo, at isa rin siyang demonyo. Hindi nila kayang ipahayag ang katotohanan o gawin ang mga gawain ng Diyos. Kahit ipagdiinan pa nilang sila ang Cristo, hindi sila ang Cristo. Ang tunay at bulaan ay magkaibang-magkaiba. Hindi nakukuha iyan sa pagpapahayag nila. Nalalaman iyan sa Kanyang diwa at sa gawaing ginagawa Niya. Si Cristo lang ang katoohanan, ang daan, at ang buhay. Ipinapahayag Niya ang pagiging matwid ng Diyos, at ginagawa ang gawain ng Diyos. Natutukoy ‘yan sa pamamagitan ng Kanyang diwa. Lahat ng nagmumula sa Diyos ay umuunlad. Anumang paglaban, pagkundena’t pagtatwa ng mga tao sa gawain ng Diyos, tunay nga talaga na walang makakapigil dito. Ang diwa ni Cristo ay hindi maitatatwa ng sinumang tao. Siya ay at laging magiging si Cristo. Nang gumawa ang Panginoong Jesus, ang mga lider na Judio at pamahalaan ng Romano ay kinudena’t sinalungat Siya, at Siya rin ay ipinako pa sa krus. Tinanggihan Siya ng Kapanahunang iyan, ngunit ngayon 2,000 taon mula no’n, lumaganap na ang Kanyang ebanghelyo sa bawat sulok ng daigdig at ang buong mundo ng relihiyon ay tunay ngang kinikilala Siya. Ang Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw ay kinukundena ng CCP at ng iba pang mga relihiyon, ngunit ang katotohanan ay laging mananaig. Walang sinumang makapagtatatwa nito. Ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay matagal nang nasa online nagpapatotoo sa buong mundo. Nakikilala ng mga tao ang tinig ng Diyos sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, nakikita nila na Siya ang Panginoong Jesus na nagbalik, at bumabaling sa Kanya. Wala sa mga bulaang Cristo ang katotohanan at hindi nila kayang lupigin ang mga tao. Ang mga salita at gawa nila ay hindi mailalantad at hindi sila kailanman magpapakita online para masiyasat ng lahat dahil sila ay madilim at masama, at hindi sila makakatagal sa liwanag. Nagpapakita sila ng maliliit na tanda’t kababalaghan at sila rin ay maghahasik ng kasinungalingan, inililigaw ang mga mangmang at hangal na mga tao mula sa dilim. Walang bagay mula sa bulaang Cristo o sa masamang espiritu ang nagtatagal. Makakalat sila at mawawala rin hindi magtatagal yan.”

Ipinakita sa’kin nito kung paano makilala ang mga bulaang Crsito at ang tunay na Cristo. Tuwang-tuwa talaga ako. Si Cristo lang ang katotohanan, ang daan, at ang buhay. Siya lang ang makapaghahayag ng katotohanan at makagagawa ng gawain ng Diyos. Ang nagsasabing siya ang Cristo pero hindi maipahayag ang katotohanan o mailigtas ang sangkatauhan ay bulaang Cristo. Talagang napakaganda na malaman ito! Sinunod ko nang hindi manlang nag-iisip ang pastor at naniwala sa lahat ng sinabi niya. Sa takot na maligaw, hindi ko tinangkang hanapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Akala ko ang paniniwala sa simbahan ko at sa pastor ko ay isang tamang desisyon at mapupunta ako sa kaharian ng Panginoon. Sabi ng pastor, anumang balita tungkol sa pagdating Panginoon ay hindi totoo at pinigilan kaming hanapin ang tunay na daan. Alam ko na ngayong sila’y mga manlilinlang, at mga bulag na tagaakay. Ako rin ay isang hangal. Hindi ako nakinig sa tinig ng Panginoon kundi naniwala sa kanila nang walang alinlangan. Inilagay ko lang sa panganib ang sarili ko at muntik nang mawalan ng pagkakataong masalubong ang Panginoon. Muntik na akong mapahamak!

Binasa ko pa ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at mas nalaman ko pa ang tungkol sa pagkakatawang-tao, ang pagkakaiba ng gawain ng Diyos at ng gawain ng tao, at ang kuwentong nakapaloob tungkol sa Biblia. Talagang naliwanagan ako nito. Ang Makapangyarihang Diyos ay ang Panginoong Jesus na nagbalik! Tinanggap ko ang Kanyang gawain ng mga huling araw.

26. Pagbukas ng Pinto sa Aking Puso at Pagtanggap sa Pagbabalik ng Panginoon

Ni Yongyuan, Estados Unidos

Noong Nobyembre ng 1982, lumipat ang buong pamilya namin sa USA. Lahat kami ay may pananampalataya sa Panginoon simula sa henerasyon ng lolo ko, kaya nakahanap kami kaagad ng isang iglesia ng mga Chinese sa Chinatown ng New York pagkatapos dumating sa Estados Unidos para makadalo kami sa misa. Hindi kami pumalya sa pagdalo ng misa, at matiyaga ang aking ina at kapatid na babae lalo na tungkol sa pagbabasa ng mga banal na kasulatan sa tuwing may oras sila upang hingin ang pagpapala at pangangalaga ng Diyos. Madalas sabihin ng pari: “Kapag dumating ang Panginoon, hahatulan Niya ang mga tao nang hayagan at hahatiin sila ayon sa mga kategorya: Yaong mga tunay na nagsisisi at nangungumpisal at nagsasagawa ng kanilang pananampalataya ay mapupunta sa langit; yaong mga nakagagawa ng maliliit na kasalanan ngunit hindi mabibigat na kasalanan ay daranas ng pagdurusa sa purgatoryo, ngunit maliligtas pa rin sila at aakyat sa langit; yaong mga hindi naniniwala sa Diyos o nakagagawa ng napakabigat na mga kasalanan ay daranas ng kaparusahan ng impiyerno.” Nag-iwan ng malalim na impresyon sa aking puso ang mga salitang iyon, na para bang ang mga ito ay nakaukit doon. Nahikayat ako ng mga ito na masigasig na manampalataya sa Diyos, at gaano man ako kaabala, hindi ako pumalya kailanman sa pagdalo sa misa.

Sa tila napakabilis na panahon, dumating ang taong 2014. Isang araw, biglang sinabi sa akin ng isang miyembro ng parokya, “Ang kapatid mong babae ay nananampalataya na ngayon sa Makapangyarihang Diyos….” At marami pa siyang sinabi, sinisiraang-puri at kinukundena ang Makapangyarihang Diyos at Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Pagkarinig sa di-inaasahang balitang ito, nakadama ako ng labis na pag-aalala, at nabalisa nang husto na nalihis na ang aking kapatid na babae. Ang balita tungkol sa pagtanggap ng aking kapatid na babae sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ay mabilis na kumalat sa buong iglesia. Hinikayat ako ng pari na layuan siya, at may ilang iba pang mga miyembro ng iglesia na nagsabi nang harap-harapan sa akin ng ilang bagay na naninirang-puri at kumukundena sa Makapangyarihang Diyos. Matapos akong “tulungan” ng padre at iba pang miyembro ng parokya ng ilang beses, nagsimula akong maniwala sa kanilang mga salita at naisip na nalihis na nga ang aking kapatid na babae. Sinabi ko sa padre at sa mga miyembro ng parokya na hindi na ako kailanman makikinig sa aking kapatid na babae, at na kung bibigyan ng pagkakataon, susubukan kong ibalik siya sa kawan para makapagsisi siya sa Panginoon. Tinawag ko ang aking mga kapatid na lalaki pagkauwi ko, at pumanig sila sa akin. Magkakasama naming sinubukan lahat na himukin ang aking kapatid na babae, ngunit hindi lamang siya matatag sa kanyang pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos, kundi nagpatotoo rin siya sa amin na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoon. Sinubukan niyang himukin kami na tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw para hindi mawala sa amin ang pagkakataon na matamo ang pagliligtas ng Diyos. Ngunit ang aking puso ay puno na ng mga negatibong ideya na itinimo sa akin ng padre at ng mga miyembro ng parokya. Gaano man kasigasig magbahagi ang aking kapatid na babae sa akin o gaano man siya kasigasig magpatotoo, hindi na lang ako makikinig.

Kalaunan, nagkaroon kami ng ilang pagtatalo ng aking ina tungkol sa aking kapatid na babae dahil sa kanyang pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos, ngunit kahit anupaman ang sabihin niya, patuloy kong pinaniwalaan ang padre at ang mga kasinungalingang nabasa ko sa Internet, hindi nangahas na hanapin o saliksikin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos. Hindi nagkaroon kailanman ng anumang resolusyon sa aming mga pagtatalo, ngunit natanto ko na unti-unting nagsisimulang sumang-ayon ang aking ina sa ibinabahagi at patotoo ng aking kapatid na babae. “Nagkampihan” pa ang aking ina at ang aking kapatid at kalaunan ay tinanggap ng aking ina ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Nang makita ito, nagsimula akong mag-alala. Kung talagang totoo ang mga sinabi ng padre at ng mga miyembro ng parokya, paano kung may mangyari sa aking pamilya? Desperado, umalis ako para puntahan si Sister Qianhe na pareho naming kasundo ng kapatid kong babae, at hinimok siya na subukan at hikayatin ang aking ina at kapatid na babae. Ngunit hindi lamang siya nabigong hikayatin sila, kundi siya mismo ay nanampalataya na rin sa Makapangyarihang Diyos. Nakakagulat ito para sa akin: Ang kapatid na babae na ito ay napakahusay at siya ay masigasig na naghahanap, kaya paanong nangyari na hindi niya sila nahikayat, kundi siya mismo ay nanampalataya na rin sa Makapangyarihang Diyos? Talaga bang nagtataglay ang salita ng Makapangyarihang Diyos ng napakalakas na kapangyarihan? Talaga kayang makapagbibigay ng panustos ang salita ng Makapangyarihang Diyos sa buhay ng tao? Gayunman, nang agad kong maisip ang mga sinabi ng padre at ng mga miyembro ng parokya na tumutuligsa sa Makapangyarihang Diyos gayon din ang nakita ko sa online na sumasalungat at kumukundena sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, muli akong nakadama ng takot sa aking puso at hindi na nakipag-ugnayan pa kailanman sa kanila. Pagkatapos niyan, madalang na akong makipagkita sa aking ina. Paminsan-minsan akong nagpupunta para bumisita lang at pagkatapos ay aalis nang nagmamadali, at tumanggi akong makinig sa pagbabahagi ng aking ina at kapatid na babae. Ang “malamig na pakikitungo” na ito sa aking ina at kapatid na babae ay nagpatuloy sa loob ng isa at kalahating taon.

Isang araw noong Marso ng 2016, nabalitaan ko na pumunta rin ang ilang kilalang miyembro ng iglesia para hikayatin ang aking kapatid na babae, kaya ninais kong pumunta para makita kung nagkaroon o hindi ng pagbabago sa kanyang puso. Nang makita ko siya, tinanong ko siya tungkol sa kung ano ang iniisip niya. Sinabi niya sa akin, “Nasundan ko na ang mga yapak ng Cordero at napatunayan na ang daan ng Makapangyarihang Diyos ay ang tunay na daan. Ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoon at talagang hindi ako lalayo sa Kanya.” Ang matiim na titig at malakas at mariing sagot ng aking kapatid ay tila nagpaatubili sa aking puso at umantig sa aking kuryusidad. Naisip ko: Sa mga mananampalataya sa aming pamilya, ang aking kapatid na babae ang pinakamasigasig na naghahanap, at sa loob ng iglesia si Sister Qianhe ay isa ring taong naghahanap at nagtataglay ng kakayahang makahiwatig. Ang aking ina, gayon din, ay may matibay na pananampalataya sa tuwina sa Panginoon. Ngayon, silang lahat ay mananampalataya sa Makapangyarihang Diyos, at lalo pang lumakas ang kanilang pananampalataya pagkatapos nilang sumunod sa Kanya. Nagsasalita sila nang may maraming kabatiran at walang sinuman ang makakapagpatinag sa kanila o mapapabulaanan sila. Ano ang kapangyarihang ito na nagtutulot sa kanila na mapanatili ang gayong kalaking pananampalataya sa harap ng napakaraming oposisyon? Talaga kayang ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ang tunay na daan? Talaga kayang ang Makapangyarihang Diyos ang ikalawang pagparito ng Panginoon? Halos dalawang taon na ang nakalipas mula ng tanggapin ng aking kapatid na babae, ni Sister Qianhe, at ng aking ina ang gawain ng Makapangyarihang Diyos, ngunit nang makita ko na maayos ang lahat sa kanila, nakita ko na ang pagbibigay ng babala at pananakot ng padre at ang nabasa ko sa online ay hindi nangyari sa kanila…. Nang matanto ito, bahagyang lumambot ang aking puso at nais ko ring siyasatin ang salita at gawain ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi ko ang mga naisip ko sa aking kapatid na babae. Sumang-ayon siya nang napakasaya at niyaya ako sa bahay ng aking ina para makapagbahagi sa akin ang isang kapatid na babae mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at makapagpatotoo sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Nagpunta ako sa bahay ng aking ina sa katapusan ng linggong iyon. Naroon ang aking kapatid na babae, si Sister Qianhe, at si Zhang Xiao, isang kapatid na babae mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Masayang-masaya si Sister Qianhe nang mabalitaan niya na gusto kong maghanap at magsaliksik. Nagbahagi siya sa akin: “Ang pangunahing dahilan ng pagdating ng Diyos sa mga huling araw ay ang ipahayag ang salita at gawin ang gawain ng paghatol at paglinis sa mga tao upang mailigtas tayo mula sa mga gapos ng kasalanan. Sa kasalukuyan, yaong nasa Kapanahunan ng Biyaya ay namumuhay sa paulit-ulit na paggawa at pagkukumpisal ng kasalanan. Bagama’t masigasig tayo sa pagdalo sa misa at pagbabasa ng mga banal na kasulatan, gayon din ang pagkukumpisal ng kasalanan sa padre, patuloy pa rin tayong nagsisinungaling at nanlilinlang, at namumuhay sa ating mga tiwaling disposisyon gaya ng kayabangan, pagkaganid, at kasakiman. Bagama’t hindi natin gustong gawin, nagkakasala tayo at tinatanggihan ang Diyos, at walang sino man ang makakalaya sa gapos ng makasalanang kalikasang ito, o walang sinuman ang magtatamo ng kadalisayan at kabanalan sa pag-asa sa pagkukumpisal at pagsisisi. Iyan ang dahilan kung bakit kinakailangan pa rin nating tanggapin ang gawain na ginagawa ng Diyos sa mga huling araw na paghatol at paglilinis sa mga tao. Tanging sa paggawa nito lubos tayong makakalaya mula sa gapos ng kasalanan, maging malinis at mabago, at matamo ang pagliligtas mula sa Diyos.” Pagkarinig ko nito, nalilitong itinanong ko: “Madalas sinasabi ng padre: ‘Kung nakagawa ng maliliit na kasalanan ang mga tao, kung gayon kapag bumalik ang Panginoon para hayagang hatulan ang mga tao, sa sandaling matapos nila ang pagdurusa sa purgatoryo sila ay makakaakyat sa langit. Yaong mga nakagawa ng malalaking kasalanan ay diretsong pupunta sa impiyerno para maparusahan.’ Paano mo masasabi na ang gawain ng paghatol na gagawin ng Diyos sa Kanyang pagbabalik ay ang linisin at iligtas ang mga tao?” Sinabi ni Sister Qianhe: “Ako rin ay naniwala noon sa mga salita ng padre. Pareho tayo ng pagkaunawa tungkol sa paraan kung paano babalik ang Panginoon para gawin ang gawain ng paghatol, ngunit kung iisipin ito ngayon, ang sinasabi ba ng padre ay talagang nakaayon sa Biblia? Nakabatay ba ito sa salita ng Diyos? Sinabi ba ng Panginoong Jesus na mayroong purgatoryo? May sinabi ba Siyang anuman tungkol sa mga taong nakagawa ng maliliit na kasalanan na makakaakyat sa langit pagkatapos ng pagdurusa nila sa purgatoryo, at na yaon lamang nakagawa ng malalaking kasalanan ang pupunta sa impiyerno? Siyempre hindi! Kaya saan nanggagaling ang mga salitang ito? Malinaw na nanggagaling ang mga ito sa pagkaunawa at imahinasyon ng mga tao, at mga haka-haka at opinyon lamang ng tao. Hindi naaayon ang mga ito sa anuman sa mga salita ng Diyos, ni naaayon ang mga ito sa realidad ng gawain ng Diyos. Ano ang kapakinabangan nito para panindigan natin ito?” Sa pakikinig sa kanyang pagbabahagi, tahimik akong napatango. Patuloy pa niyang sinabi: “Sa kasalukuyan, lahat tayo ay puno ng kasalanan, at walang sinuman ang dalisay. Batay sa sinabi ng padre, kapag bumalik ang Panginoon para hayagang hatulan ang lahat ng tao, yaong nakagawa ng maliliit na kasalanan ay pupunta sa purgatoryo samantalang ang mga yaong nakagawa ng malalaking kasalanan ay pupunta sa impiyerno. Sa ganyang sitwasyon, hindi ba’t lahat tayo ay makukundena at daranas ng kaparusahan na pagpunta sa impiyerno? Hindi ba’t mababale-wala lahat ang gawain ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan? Mayroon pa kayang anumang kabuluhan ang pagdating ng Panginoon?” Umantig sa puso ko ang ibinahagi ng kapatid na babae. Totoo—kahit nananampalataya tayo sa Diyos, kung ang ginagawa lang natin ay magkasala at pagkatapos ay ikukumpisal ang mga ito, walang sinuman ang malilinis. Katunayan, walang sinuman ang magiging karapat-dapat na makita ang Diyos, at kung darating ang Diyos para hayagang humatol, kumundena, at magparusa sa mga tao, kung gayon lahat ng tao ay mapupunta sa impiyerno. Walang sinuman ang magtatamo ng pagliligtas…. Sa sandaling iyon ko lamang natanto na walang katotohanan ang mga salitang “kapag muling dumating ang Panginoon para hayagang hatulan ang lahat ng tao, yaong nakagawa ng malalaking kasalanan ay diretsong pupunta sa impiyerno samantalang yaong nakagawa ng maliliit na kasalanan ay pupunta sa purgatoryo, at pagkatapos ng pagdurusa nila roon ay aakyat sa langit.” Hindi naaayon ang lahat ng ito sa kalooban ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan. Pagkatapos ay sinabi ni Sister Qianhe: “Tungkol sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, tingnan nating lahat kung paano ito inilarawan sa salita ng Makapangyarihang Diyos! Sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Ang Diyos ay hindi naparito upang pumatay o manira, kundi upang humatol, sumumpa, kumastigo, at magligtas. Hanggang sa matapos ang Kanyang 6,000 taong plano ng pamamahala—bago Niya ihayag ang kalalabasan ng bawat kategorya ng tao—ang gawain ng Diyos sa lupa ay para sa pagliligtas, ang layunin nito ay para lamang gawing ganap—nang lubusan—yaong mga nagmamahal sa Kanya at mapasakop sila sa Kanyang kapamahalaan. Paano man inililigtas ng Diyos ang mga tao, ginagawang lahat iyon sa pamamagitan ng paghiwalay sa kanila sa dati nilang satanikong kalikasan; ibig sabihin, inililigtas Niya sila sa pamamagitan ng paghikayat sa kanila na hangarin ang buhay. Kung hindi nila gagawin iyon, walang paraan upang matanggap nila ang pagliligtas ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Isantabi ang mga Pagpapala ng Katayuan at Unawain ang Kalooban ng Diyos na Maghatid ng Kaligtasan sa Tao). ‘Ang Cristo ng mga huling araw ay gumagamit ng iba’t ibang katotohanan para maturuan ang tao, para ibunyag ang diwa ng tao, at suriin ang kanyang mga salita at gawa. Ang mga salitang ito ay binubuo ng iba’t ibang katotohanan, gaya ng tungkulin ng tao, paano dapat sundin ng tao ang Diyos, paano dapat maging tapat ang tao sa Diyos, paano dapat isabuhay ng tao ang normal na pagkatao, gayundin ang karunungan at disposisyon ng Diyos, at iba pa. Ang mga salitang ito ay nakatuon lahat sa diwa ng tao at sa kanyang tiwaling disposisyon. Partikular na, yaong mga salitang naglalantad kung paano tinatanggihan ng tao ang Diyos ay sinasabi patungkol sa kung paano kinakatawan ng tao si Satanas, at naging puwersa ng kaaway laban sa Diyos. Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos. Ang idinudulot ng gawain ng paghatol ay ang pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa katotohanan tungkol sa kanyang sariling pagkasuwail. Ang gawain ng paghatol ay nagbibigay-daan sa tao na magtamo ng malawak na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa layunin ng gawain ng Diyos, at sa mga hiwagang hindi niya maunawaan. Tinutulutan din nito ang tao na makilala at malaman ang kanyang tiwaling diwa at ang mga ugat ng kanyang katiwalian, gayundin para matuklasan ang kapangitan ng tao. Ang mga epektong ito ay bunga lahat ng gawain ng paghatol, sapagkat ang diwa ng gawaing ito ay ang mismong gawain ng pagbubukas ng katotohanan, ng daan, at ng buhay ng Diyos sa lahat ng may pananampalataya sa Kanya. Ang gawaing ito ay ang gawain ng paghatol na ginagawa ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan).”

Matapos basahin ang salita ng Diyos, nagbahagi si Sister Zhang Xiao, sinasabing, “Lubos na nilinaw sa salita ng Makapangyarihang Diyos ang kahalagahan ng gawain ng paghatol sa mga huling araw, ang eksaktong uri ng paghatol, at ang mga kalalabasan ng gawain ng paghatol sa mga tao. Ang gawain ng paghatol ng Diyos ay hindi ang patayin o parusahan ang mga tao gaya ng mga pagkaunawa at imahinasyon natin. Sa halip, ginagamit ng gawaing ito ang salita upang ilantad ang mga isipan, pananalita, at gawa ng mga tao, upang alisin ang ating napakasamang kalikasan at tiwaling mga disposisyon na kumakalaban sa Diyos. Itinutulot nito na maunawaan natin ang katotohanan tungkol sa kung paano tayo nagawang tiwali ni Satanas habang tinutulutan din tayo na malaman ang pagkamatuwid at banal na disposisyon ng Diyos. Kapag naunawaan natin ang mga bagay na ito, nagsisimulang kamuhian natin ang ating mga sarili, at nagbubunga ito ng tunay na pagsisisi at tapat na pusong nagpipitagan sa Diyos. Sa pamamagitan ng paghatol ng salita ng Diyos mas mauunawaan natin at mas malalaman ang katotohanan, at likas na mamumuhay na umaasa sa katotohanan. Sa paraang ito, anumang masasamang bagay ang nasa ating puso ay unti-unting maiwawaksi, at magagawa nating makasunod sa Diyos. Pagkatapos mula riyan hindi na tayo maghihimagsik o lalaban sa Diyos, kundi talagang tapat natin Siyang susundin—sa ganitong paraan lamang natin matatamo ang pagliligtas. Pagkatapos magawang tiwali ni Satanas, hindi na natin kawangis ang isang tao at naglaho na sa atin ang konsiyensya at katuwiran na dapat tinataglay ng isang mabuting tao. Sa halip, puno tayo ng kayabangan, tiwala sa sarili, kasakiman, at iba pang mga aspeto ng napakasamang disposisyon. Hindi na rin naaayon sa Diyos ang ating mga saloobin at pagkaunawa sa mga bagay-bagay. Halimbawa: Kapag naharap sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, lahat tayo ay mayroong iba-ibang bagay na tanggap natin at pinanghahawakan nating lahat ang ating sariling pagkaunawa nakabatay man ito o hindi sa salita ng Diyos. Hindi natin hinahangad ang kalooban ng Diyos, sa halip ay nagbubulag-bulagan sa paniniwala na tama ang sariling iniisip natin. Kapag ang gawain ng Diyos ay hindi umaaayon sa pagkaunawa at imahinasyon natin, hinuhusgahan natin mismo ang tungkol sa Diyos, at ipinagkakaila, kinakalaban at kinukundena Siya. Ito ang bunga ng mayabang nating disposisyon. Sa gayong kasamang kalikasan maaari din nating lahat na kalabanin ang Diyos, kaya kailangang-kailangan natin ang pagdating ng Diyos para isagawa ang yugto ng gawain ng paghatol, at ang Kanyang paglilinis at pagpapabago sa ating masamang disposisyon. Kung wala iyan, walang sinuman ang makakalaya sa katiwalian at makakatamo ng pagliligtas.”

Pagkatapos makinig sa salita ng Makapangyarihang Diyos at sa pagbabahagi ng kapatid na babae na ito, ang aking puso kapagdaka ay nakaunawa at nabuksan, at nadama ko na nailahad ito nang mabuti. Bagama’t may ilang bagay na hindi ko gaanong naunawaan, naipaunawa pa rin nito sa akin ang karunungan na nakapaloob sa gawain ng Diyos gayon din kung gaano ang pagmamahal ng Diyos sa tao. Noon, kapag tungkol sa pagdating ng Diyos para hatulan ang sangkatauhan, inakala ko na mapupunta ang mga tao sa impiyerno o kaya ay magdaranas ng pagdurusa sa purgatoryo. Sa katunayan, ang gawain ng paghatol ng Diyos ay hindi talaga yaong inakala natin, sa halip, ito ay ang pagkakatawang-tao ng Diyos para praktikal na maipahayag ang katotohanan at isagawa ang gawain ng paghatol. Ganito ang paraan ng Kanyang paglilinis at pagliligtas sa mga tao. Punung-puno ng kahulugan ang gawain ng paghatol ng Diyos. Talagang ito ang yaong kinakailangan ng tiwaling mga tao na tulad natin.

Habang nakikinig ako nang mabuti sa lahat ng ito, biglang tumawag ang aking asawa para sabihing gusto niyang gamitin ang sasakyan. Natantong sa sandaling ito ay napakinggan ko na ang lahat ng ito, nang papaalis na ako binigyan ako ng aking ina ng isang aklat na may pamagat na Ang Balumbon na Binuksan ng Cordero at sinabing ang mga salitang nakapaloob dito ay tinig ng Diyos Mismo. Pinakabilin-bilin niya sa akin na basahin ang salita ng Makapangyarihang Diyos. Kapag nakauwi na ako, babasahin ko ang aklat na iyan sa tuwing may oras ako. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng salita ng Makapangyarihang Diyos, naunawaan ko ang maraming katotohanan at nagkaroon ng maraming kaalaman. Kasabay nito, talagang naranasan ko rin ang masusing pagsisiyasat ng Diyos sa kaibuturan ng mga kaluluwa ng mga tao. Bawat salita ng Makapangyarihang Diyos ay tumagos sa kaibuturan ng aking puso, inihahayag ang tiwaling kalikasan sa aking loob. Minsan nang makita ko kung paano inihahayag ng salita ng Diyos ang ating katiwalian, nadama ko kung gaano Niya ito lalong kinamumuhian. Tila ipinahahayag ng Diyos ang Kanyang poot sa atin, at ang aking manhid at matigas na puso ay dagling naantig. Nagkaroon ako ng pagpipitagan sa Diyos sa aking puso, at hindi na ako tulad noon, kapag nakagawa ako ng mga kasalanan nang walang takot. Sa pamamagitan ng maraming karanasan at kaliwanagan at patnubay ng mga salita ng Diyos, nakita ko na ang gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos ay talagang magliligtas sa mga tao at magtutulot na mapalaya sila mula sa kasalanan. Napakapraktikal ng gawain at mga salita ng Diyos! Nakadama ako ng matinding pagsisisi nang maisip ko kung paano ko kinalaban noon ang gawain ng Diyos sa mga huling araw sa nakalipas na dalawang taon. Namuhi ako sa aking sarili dahil sa pagiging hangal at mangmang, hindi naghahangad na unawain o siyasatin ang isang bagay na kasing dakila ng ikalawang pagparito ng Panginoon. Hindi lang iyan, nagbulag-bulagan ako sa pakikinig sa mga kasinungaling iyon, tinalikuran ko ang Diyos, kinundena ko ang Diyos, at kinalaban ko ang Diyos. Muntik ko nang hindi makamtan ang pagliligtas ng Panginoon sa mga huling araw. Talagang nagbulag-bulagan ako. Malinaw kong naunawaan na ang paninirang-puri, mga panghuhusga, at paglapastangan laban sa Makapangyarihang Diyos at paninira sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay pawang mga kasinungalingan lamang ni Satanas. Ang mga iyon ay mga panlilinlang na ginamit ni Satanas para lalong lituhin at bitagin ang mga tao, at hadlangan sila sa pagtanggap ng gawain ng Diyos sa mga huling araw. Hindi na ako kailanman maniniwala sa mga kasinungalingan ni Satanas. Anuman ang makaharap ko o marinig sa hinaharap, palagi kong aalamin ang mabuti sa masama ayon sa salita ng Diyos at sa katotohanan. Hindi na ako kailanman makikinig pa sa mga kasinungalingan at panloloko ni Satanas—sa paggawa lamang nito makakaayon ang isang tao sa kalooban ng Diyos. Nasasaisip ito, taos-puso akong nagpasalamat sa Makapangyarihang Diyos para sa pagkahabag at pagliligtas na inilaan Niya sa akin. Hindi sumuko ang Diyos sa pagliligtas sa akin dahil sa aking paghihimagsik at pagtanggi, bagkus patuloy na nagsaaayos para maipalaganap ng mga tao ang ebanghelyo sa akin at maibalik ako sa bahay ng Diyos. Napakadakila ng pagmamahal ng Diyos! Sa tuwing maririnig ko ang mga titik sa music video na Awit ng Taos-pusong Pagkapit, na nagsasabing: “Narito ang Isa, Siya ay Diyos sa katawang-tao. Wikait gawa Niya, lahat katotohanan. Dunong Niya at pagkamatiwid ay aking mahal. Nakita’t nakamtan ko Siya kaya ako’y mapalad,” lalong naaantig at nahihikayat ang aking puso. Nadama ko na napakapalad ko na matanggap ang pagbabalik ng Panginoon at direktang mapakinggan ang salita ng Diyos. Napakalaking pagpapala nito!

Kalaunan ay nagsimula na akong makibahagi sa mga gawain ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ang mga kapatid na lalaki at babae ay magkakasamang kumakanta ng mga himno, sumasayaw, at nagbibigay-papuri sa Diyos. Nagbabasa sila ng salita ng Diyos, at kung may anumang katiwaliang inihahayag ay binubuksan ang kanilang puso at nagbabahagi tungkol dito. Tinatalakay ng lahat ang kanilang kaalaman at karanasan sa salita ng Makapangyarihang Diyos at naghahanap ng daan ng pagsasagawa at pagpasok dito. Ang ganitong uri ng buhay sa iglesia ay lalong nagpapalaya at napalakas ako nang husto nito. Talagang natanto ko na ang gayong iglesia lamang kung saan gumagawa ang Banal na Espiritu ang maituturing na bahay ng Diyos. Dito ako nabibilang. Lubos na akong nakatitiyak ngayon na ang Makapangyarihang Diyos ay ang ikalawang pagparito ng Panginoon, at determinado akong sundin ang Makapangyarihang Diyos hanggang wakas!

27. Kasama Nang Muli ng Diyos

Ni Jianding, Estados Unidos

Ipinanganak ako sa isang Katolikong pamilya, at mula sa murang edad ay tinuruan ako ng ina ko na magbasa ng Biblia. Iyon ay noong panahong binubuo ng Partido Komunista ng Tsina ang bansa pagkatapos ng digmaang sibil, at dahil sinusugpo ng pamahalaang CCP ang lahat ng relihiyon, 20 taong gulang na ako bago ako nagkaroon sa wakas ng pagkakataong magsimba at makinig sa mga sermon. Madalas sabihin sa amin ng pari: “Tayong mga Katoliko ay dapat ikumpisal nang tama ang mga kasalanan natin at magsisi. Dapat tayong gumawa ng mabuti, hindi ng masama, at laging dumalo sa Misa. Sa mga huling araw, darating ang Panginoon at hahatulan ang bawat isa at ipadadala ang mga tao sa langit o sa impiyerno base sa kanilang pag-uugali. Ang pinakamasasamang makasalanan ay magdurusa ng walang-hanggang kaparusahan sa impiyerno, samantalang yaong mga gumagawa ng maliliit na kasalanan ay maaari pa ring pumunta sa langit hangga’t ikinukumpisal nila sa Panginoon ang mga kasalanan nila at nagsisisi. Ang sinumang hindi naniniwala sa Panginoon ay hindi kailanman makakarating sa langit, gaano man sila kabuti.” Nang marinig ko ito, nagdiwang ako na pinalad akong maipanganak sa Katolikong pananampalataya. Sinabi ko sa sarili ko na maging seryoso sa aking paghahanap, mas madalas na dumalo ng Misa, at mas mangumpisal ng mga kasalanan ko at magsisi sa Panginoon upang makapunta ako sa langit at hindi magdusa sa impiyerno. Noon ako nagkaroon ng determinasyong regular na magsimba at lumahok sa Misa. Sinabi rin sa amin ng pari noon na magbabalik ang Panginoon sa taong 2000—lahat kami ay masayang marinig iyon, at lahat kami ay naging napakamasigasig sa aming paghahangad, hinihintay ang pagbabalik ng Panginoon. Subali’t dumating at lumipas ang taong 2000 at hindi namin nakita ang anumang tanda ng pagbabalik ng Panginoon. Nawalan ng pananampalataya ang marami sa aming kongregasyon, at pakaunti nang pakaunti ang mga taong dumalo sa Misa. Nakaramdam din ako ng pagkadismaya, ngunit naramdaman ko pa rin na hindi matitinag ang pananampalataya ko sa Diyos, anuman ang gawin ng iba. Iyon ay dahil maraming beses na noong nasa panganib ako ay pinangalagaan ako ng Diyos at nakaligtas ako. Kung hindi dahil sa pangangalaga ng Diyos ay matagal na akong namatay, kung kaya hindi ako magiging sobrang walang utang na loob na mawawalan ng pananampalataya sa Diyos.

Sa mga sumunod na taon narinig ko sa mga tao sa paligid ko na ang Estados Unidos ay “langit sa lupa,” kung kaya umusbong sa akin ang matinding pagnanais na pumunta rito. Noong Disyembre 2014 ay lumipat na manirahan sa Amerika ang buo kong pamilya, ngunit ang realidad ng buhay rito ay napakalayo sa magandang larawan na naipinta ko sa aking isip. Sa simula, tila hindi pamilyar ang lahat ng nasa Amerika—mga dayuhan kami sa isang kakaibang lupain. Lubhang kakaiba ang kapaligiran at klima sa nakasanayan ko sa Tsina, at hindi nagtagal ay nagsimula akong magdusa ng ilang pisikal na daing. Madalas akong nakaramdam ng panghihina at pagkabalisa, lubos na kawalan ng lakas, ngunit kapag pumunta ako sa mga doktor ay wala silang makitang anumang problema sa akin. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko, kaya nagsimula akong mas taimtim pang manalangin sa Panginoon, umaasang makamit ang pangangalaga Niya. Habang patuloy sa aking pananalangin ay nagsimula akong maghanap ng isang simbahan kung saan ako makakadalo ng Misa at hindi naglaon ay nakahanap ako ng isa para sa mga Kristiyanong Tsino. Subali’t matapos akong magsimba roon ng ilang beses ay nalaman kong hindi iyon gaanong naiiba sa kung ano ang nangyayari sa pang-araw-araw na lipunan: Mababaw na palakaibigan ang mga miyembro ng kongregasyon subalit’t pinamumunuan ang kanilang mga pakikihalubilo ng kapangyarihan at pera. Nakadismaya talaga sa akin ang makita ang sitwasyong ito sa simbahan. Naisip ko sa sarili ko: “O Panginoon, kailan Ka magbabalik? Pagbalik Mo, ihihiwalay ang mabubuti mula sa masasama at lilinisin ang mundo.” Kahit patuloy pa rin akong dumalo sa misa ay hindi ko kailanman nagawang madama ang presensiya ng Diyos sa simbahan; iniwan ako nitong madalas na dismayado at malungkot, at naapektuhan nito ang aking pananampalataya.

Isang araw noong Hulyo 2015 habang nagtratrabaho ako sa labas ng estado, tinawagan ako ng asawa ko. Sabik niyang sinabi sa akin: “Nagbalik na ang Panginoon. Bumigkas na Siya ng mga salita at ginagawa ang gawain ng paghatol sa mga huling araw! Bumalik ka na agad upang sabay nating matanggap ang bagong gawain ng Diyos.” Pagkarinig nito, hindi ko napigilang medyo maghinala. Naisip ko: “Nagbalik na ang Panginoon? Paanong naging posible iyon? Kapag nagbalik ang Panginoon iyon ay para hatulan ang mundo, at ihiwalay ang mabubuti mula sa masasama. Ngunit magkahalo pa ang mabubuti at masasama ngayon, kaya bakit sinasabi ng asawa kong nagbalik na ang Panginoon? Mayroon na ba siyang ibang sistema ng paniniwala ngayon? Naging Katoliko kami halos buong buhay namin, hindi kami maaaring lumihis sa landas na ito ngayon!” Kaya tinapos ko ang trabaho ko sa pinakamabilis na magagawa ko at umuwi na.

Pagkauwi ay tinanong ko ang asawa ko: “Paano mo nalamang nagbalik na ang Panginoon? Hindi ka pa nalihis sa landas, tama ba? Sinasabi mong nagbalik na ang Panginoon upang gawin ang gawain ng paghatol, ngunit magkahalo pa ngayon ang mabubuti at masasama, kaya paanong nagbalik na ang Panginoon? Maaari tayong manabik sa pagbabalik ng Panginoon, subali’t hindi tayo maaaring maging taksil sa Kanya!” Pinakinggan niya ako at matiyagang sumagot: “Okay lang, huwag kang mag-alala. Kakaalam ko nga lang din tungkol sa pagbabalik ng Panginoon. Nagpapatotoo ngayon ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa pagbabalik ng Panginoon at nagpapahayag ang Makapangyarihang Diyos ng mga katotohanan upang gawin ang gawain ng paghatol mula sa tahanan ng Diyos. Hindi pa malinaw sa akin ang mga detalye, ngunit nagbabasa na ako online ng maraming salitang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos at natitiyak kong lahat ng iyon ay ang tinig ng Diyos. Minsang sinabi ng Panginoon: ‘Dinirinig ng Aking mga tupa ang Aking tinig, at sila’y Aking nakikilala, at sila’y nagsisisunod sa Akin’ (Juan 10:27). Maaari nating malaman kung ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoon sa pamamagitan ng sabay na pagpunta sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang siyasatin iyon, tama?” May katwiran naman ang sinabi ng asawa ko, at naaayon sa mga propesiya sa Biblia ang pagbabalik ng Panginoon upang gawin ang gawain ng paghatol, kaya naisip kong walang masama kung sasama ako sa kanya sa iglesia upang magtingin-tingin, at saka ako makakapagpasya.

Kaya, pumunta ako at ang asawa ko sa tahanan ni Brother Zhang, isa sa mga miyembro ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Dumating din sina Brother Wang, Sister Li, at ilan pang mga kapwa Katoliko. Labis na napayapa ang isip ko nang makita kong marami akong kasama. Umupo kaming lahat matapos ang kaunting magalang na pagkukuwentuhan at tinanong ko ito sa mga kapatid: “Ito ang pagkakaunawa ko sa pagbabalik ng Panginoon: Kapag nagbalik Siya upang gawin ang gawain ng paghatol, ihihiwalay ang mabubuti mula sa masasama, at pagkatapos ay tatanggapin ng Panginoon sa langit ang mabubuting tao at makikipagkita sila sa Kanya, habang ang masasama ay ipapadala sa impiyerno at parurusahan. Sinasabi ninyong nagbalik na ang Panginoon at ginagawa Niya ang gawain ng paghatol, kaya bakit hindi pa natin nakikitang nangyayari ang alinman sa mga ito?” Sumagot si Brother Wang: “Kapatid, iyan din ang inisip ko noon. Inisip ko ring nangangahulugan ang pagbabalik ng Panginoon na ang mabubuting tao ay ihihiwalay mula sa masasamang tao, na ang mabubuting tao ay walang-hanggang mananahan sa langit at ang masasama ay parurusahan, at na kung hindi natin ito nakitang nangyari ay patunay iyon na hindi pa nagbabalik ang Panginoon. Subali’t matapos basahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay napagtanto kong iyon ay mga pagkaunawa at guni-guni lang natin—hindi iyon ang realidad ng gawain ng Diyos. Ang paraan ng Diyos ng paggawa ng gawain ng paghatol sa mga huling araw ay isang bagay na tanging ang Diyos lamang ang nagpaplano at nagsasaayos. Higit sa kalangitan ang karunungan ng Diyos, at sa mga mata ng Diyos ang mga tao ay kasingliit ng alikabok, kaya paano natin maaarok ang gawain ng Diyos? Sinasabi sa Biblia: ‘Sinong pumatnubay ng Espiritu ng Panginoon, o parang kaniyang kasangguni ay nagturo sa kaniya?’ (Isaias 40:13). ‘Narito, ang mga bansa ay parang isang patak ng tubig sa timba, inaari na parang munting alabok sa timbangan: narito, kaniyang itinataas ang mga pulo na parang napakaliit na bagay’ (Isaias 40:15). Mayroong mga kaisipan ang bawat isa sa atin sa ating mga isip, kaya magagawa nating maghaka-haka tungkol sa gawain ng Diyos gaya ng gusto natin, ngunit hindi kailanman ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawain ayon sa naguguni-guni natin. Kung gagamitin natin ang mga imahinasyon natin upang limitahan ang gawain ng Diyos, hindi ba iyon napakayabang? Kung gayon, paano ginagawa ng Diyos ang gawain Niya ng paghatol? Paano Niya hinihiwalay ang mabubuti mula sa masasama? Basahin natin ang ilang sipi ng mga salita ng Diyos upang matulungan tayong makaunawa. Sinabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Ang gawain ng paghatol ay sariling gawain ng Diyos, kaya natural na ang Diyos Mismo ang dapat gumawa nito; hindi ito maaaring gawin ng tao para sa Kanya. Sapagkat ang paghatol ay ang paglupig sa lahi ng tao sa pamamagitan ng katotohanan, walang pag-aalinlangan na magpapakita pa rin ang Diyos bilang nagkatawang-taong imahe upang gawin ang gawaing ito sa mga tao. Ibig sabihin, gagamitin ng Cristo ng mga huling araw ang katotohanan upang turuan ang mga tao sa buong mundo at ipaalam ang lahat ng katotohanan sa kanila. Ito ang gawain ng paghatol ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan). ‘Dumating na ang mga huling araw. Lahat ng bagay na nilikha ay pagbubukud-bukurin ayon sa uri nila, at hahatiin sa iba’t ibang kategorya ayon sa kanilang kalikasan. Ito ang sandali na ibubunyag ng Diyos ang kalalabasan at hantungan ng sangkatauhan. Kung hindi sasailalim sa pagkastigo at paghatol ang mga tao, walang paraan para mailantad ang kanilang pagsuway at pagiging di-matuwid. Sa pamamagitan lamang ng pagkastigo at paghatol mahahayag ang kalalabasan ng lahat ng nilikha. Ipinapakita lamang ng tao ang kanyang tunay na kulay kapag siya ay kinakastigo at hinahatulan. Ang masasama ay isasama sa masasama, ang mabubuti sa mabubuti, at ang buong sangkatauhan ay pagbubukud-bukurin ayon sa kanilang uri. Sa pamamagitan ng pagkastigo at paghatol, ang kalalabasan ng lahat ng nilikha ay mahahayag, para maparusahan ang masasama at magantimpalaan ang mabubuti, at lahat ng tao ay sasailalim sa pamamahala ng Diyos. Ang buong gawaing ito ay kailangang magawa sa pamamagitan ng matuwid na pagkastigo at paghatol. Dahil umabot na sa sukdulan ang katiwalian ng tao at napakalala na ng kanyang pagsuway, ang matuwid na disposisyon lamang ng Diyos, na pangunahing pinagsama ng pagkastigo at paghatol at inihahayag sa mga huling araw, ang ganap na babago at bubuo sa tao. Ang disposisyong ito lamang ang makapaglalantad sa kasamaan at sa gayon ay makapagbibigay nang matinding parusa sa lahat ng hindi matuwid’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 3). ‘Ang layunin Ko sa paggawa ng gawain ng paglupig ay hindi lamang ang manlupig alang-alang sa paglupig, kundi manlupig upang ibunyag ang pagiging matuwid at kalikuan, upang kumuha ng patunay para sa kaparusahan ng tao, upang parusahan ang buktot, at, higit pa rito, upang manlupig para sa kapakanan ng pagpeperpekto ng mga handang sumunod. Sa huli, paghihiwa-hiwalayin ang lahat ayon sa uri, at ang mga naging perpekto ay ang mga may mga saloobin at mga ideya na puno ng pagsunod. Ito ang gawaing magagawa sa huli. Samantala, ang mga mapanghimagsik ang bawat kilos ay parurusahan at ipadadala upang sunugin sa mga apoy, mga layon ng walang-hanggang sumpa’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Sumusunod sa Diyos Nang may Tapat na Puso ay Tiyak na Makakamit ng Diyos). Mayroon tayong pagkaunawa na ang pagdating ng Diyos upang gawin ang gawain ng paghatol ay ang tahasang paghihiwalay ng trigo mula sa masasamang damo, ng mga tupa mula sa mga kambing, ng mabubuting tagapaglingkod mula sa masasamang tagapaglingkod. Sa ibang salita, iyon ay upang ibukod ang mga tao ayon sa kanilang uri. Subali’t kung pag-iisipan natin nang kaunti, mayroong mahigit 2 bilyong Kristiyano sa buong mundo—at sinasabi nilang lahat na mayroon silang tunay na pananampalataya sa Diyos at na mahal nila ang Diyos—kaya paano natin makikilala ang mabuti sa masama, ang matuwid sa makasalanan? Kung tutukuyin ng Diyos na mabuti ka at masama ako, tiyak na magkakaproblema ako riyan dahil mararamdaman kong mabuti rin akong tao. Kung tutukuyin ng Diyos na mabuti ako at masama ang isa pang tao, magkakaproblema rin sila roon. Kaya paano natin malalaman kung sino ang mabuti at sino ang masama? Hindi natin magagawa iyon, dahil tayong mga tao ay wala noong mga prinsipyo o pamantayan upang sukatin ito. Kung tutukuyin ng Diyos ang mga bagay sa ganitong paraan ay tiyak na hindi tayo magpapasakop at magkakaroon tayo ng mga pagkaunawa tungkol dito, maniniwalang hindi patas at hindi makatarungan ang Diyos. Kaya paano makasusulong ang gawain ng pagbubukod ng bawat isa ayon sa kanyang uri? Ang Panginoong nagbalik sa mga huling araw, iyon ay, si Cristo ng mga huling araw—ang Makapangyarihang Diyos—ay gumagamit ng mga katotohanan upang gawin ang gawain ng paghatol. Para sa lahat ng Kristiyano, kung sino ang mga trigo at sino ang masasamang damo, kung sino ang mga kambing at sino ang mga tupa, kung sino ang mabubuting tagapaglingkod at sino ang masasamang tagapaglingkod, kung sino ang matatalinong birhen at sino ang mga hangal na birhen, ay lahat ibinubunyag sa pamamagitan ng katotohanan, sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos. Ang matatalinong birhen ay yaong mga tunay na naniniwala sa Diyos at nagmamahal sa katotohanan. Kapag narinig nilang may isang taong nagpapatotoo sa pagdating ng Diyos ay lumalabas sila upang salubungin ito at aktibong sinisiyasat ang mga salita at gawain ng Diyos. Nakikilala nila ang tinig ng Diyos at tinatanggap ang gawain Niya sa mga huling araw, at sa katapusan ay makakamit nila ang pagkadalisay at ganap na kaligtasan sa pamamagitan ng paghatol ng Diyos. Magkakaroon sila ng pangangalaga ng Diyos sa panahon ng malalaking sakuna at mananatili sila, at sa huli ay dadalhin sa kaharian ng Diyos. Sa kabilang banda, hindi minamahal ng mga hangal na birhen ang katotohanan, nagpupumilit silang panghawakan ang kanilang sariling mga pagkaunawa at guni-guni o maniwala sa mga sabi-sabi. Hindi nila hinahanap o sinisiyasat ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at sumusunod pa ang iba sa kanila sa mga relihiyosong pinuno sa paglaban at pagkondena sa Diyos at pagtanggi sa pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Dahil sa lahat ng dahilang ito, ibubunyag sila ng gawain ng Diyos sa mga huling araw bilang mga gumagawa ng kasamaan at sila ay aalisin. Ang magiging tadhana nila ay ang magdusa ng mga kaparusahan sa panahon ng malalaking sakuna. Makikita natin mula rito na ang gawain ng Diyos ng pagbubukod ng bawat isa ayon sa kanyang uri sa mga huling araw ay hindi ginagawa ayon sa ating mga pagkaunawa at guni-guni. Sa halip, ginagamit ng Diyos ang pamamaraan ng paghatol upang gawin ang gawain ng paglalantad sa mga tao, at ang pinakahuling kalalabasan ay na ang bawat tao ay lubusang nabubunyag at ibinubukod ayon sa kanilang sariling uri base sa kung tinatanggap nila o kinakalaban ang katotohanan. Hindi ba ito mismo ang karunungan ng Diyos, ang pagkamakatarungan ng Diyos, ang pagkamakatuwiran ng Diyos?”

Pagkatapos makinig sa mga salita ng Diyos at pagbabahagi ni Brother Wang, naalala ko ang sinabi ng pari sa aming simbahan tungkol sa “Kapag nagbalik ang Panginoon ay ihihiwalay ang mabubuti mula sa masasama” at napagtanto kong ang pagkaunawang ito ay napakalabo, masyadong hindi praktikal, at hindi tumutugma sa realidad ng gawain ng Diyos sa anumang paraan. Nabubuhay tayong lahat sa kasalanan, patuloy tayong gumagawa ng kasalanan at saka nangungumpisal subali’t hindi natin matatakasan ang pagpapaulit-ulit na ito, kaya sino ang tunay na mabubuting tao? Pagbalik ng Panginoon, kung hindi pa natin nalinis ang ating mga kasalanan, papayagan ba tayong pumasok sa kaharian ng langit? Ang pag-iisip dito ay parang pagbubukas ng ilaw sa puso ko, at nagpasalamat ako sa Panginoon para sa Kanyang pamumuno. Hindi nasayang ang pagpunta ko sa pagpupulong na iyon, sapagkat naunawaan ko noon na tinutukoy ng Diyos ang mabuti mula sa masama ayon sa kung paano ituring ng mga tao ang katotohanan. Sa ibang salita, ang mga tao ay mabuti o masama ayon sa kung tinatanggap at sinusunod nila o hindi ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, at ito ang ganap na pagpapakita ng katuwiran ng Diyos. Sa pamamagitan ng Kanyang mga salita at gawain, hinihiwalay ng Diyos ang trigo mula sa masasamang damo, ang mga tupa mula sa mga kambing, ang matatalinong birhen mula sa mga hangal na birhen, ang mga tunay na mananampalataya mula sa mga huwad na mananampalataya, at ang mga nagmamahal sa katotohanan mula sa mga namumuhi sa katotohanan. Napakarunong talaga ng Diyos! Subali’t, naalala ko rin na sinabi ng pari na kapag nagbalik ang Panginoon upang hatulan ang mga tao ay gagawin Niya iyon nang paisa-isa, at ang mga kasalanan ng bawat tao ay nakalista rin at isa-isang hahatulan bago Siya magpapasya kung ang taong iyon ay pupunta sa langit o sa impiyerno. Ngunit ngayon sinasabi ng Makapangyarihang Diyos na ang gawain ng Diyos ng paghatol sa mga huling araw ay ginagawa sa pamamagitan ng Kanyang mga salita, kaya paano ba ginagamit ang mga salitang ito upang hatulan ang mga tao?

Pagkatapos ay binanggit ko ang tanong na ito at sinagot iyon ni Brother Zhang sa pamamagitan ng pagbasa ng dalawang sipi ng mga salita ng Diyos sa akin: “Naniniwala ang ilan na maaaring pumarito sa lupa ang Diyos sa isang hindi pa batid na panahon at magpakita sa tao, kung saan hahatulan Niya mismo ang buong sangkatauhan, susubukan ang bawat isa nang walang sinumang naiiwan. Hindi alam ng mga nag-iisip sa ganitong paraan ang yugtong ito ng gawain ng pagkakatawang-tao. Hindi paisa-isang hinahatulan ng Diyos ang tao, at hindi paisa-isang sinusubukan ang tao; hindi magiging gawain ng paghatol ang paggawa ng gayon. Hindi ba’t magkakatulad ang katiwalian ng lahat ng sangkatauhan? Hindi ba’t magkakatulad ang diwa ng lahat ng sangkatauhan? Ang hinahatulan ay ang tiwaling diwa ng sangkatauhan, ang diwa ng tao na ginawang tiwali ni Satanas, at ang lahat ng kasalanan ng tao. Hindi hinahatulan ng Diyos ang mga walang kapararakan at walang kabuluhang pagkakamali ng tao. Mapagkatawan ang gawain ng paghatol, at hindi ito isinasagawa para sa isang tiyak na tao. Sa halip, gawain ito na kung saan hinahatulan ang isang pangkat ng mga tao upang kumatawan sa paghatol sa lahat ng sangkatauhan. Sa pamamagitan ng personal na pagsasagawa ng Kanyang gawain sa isang pangkat ng mga tao, ginagamit ng Diyos sa katawang-tao ang Kanyang gawain upang kumatawan sa gawain ng buong sangkatauhan, upang unti-unting ipalaganap pagkaraan. Ganito rin ang gawain ng paghatol. Hindi hinahatulan ng Diyos ang isang tiyak na uri ng tao o isang tiyak na pangkat ng mga tao, bagkus ay hinahatulan ang hindi pagkamatuwid ng buong sangkatauhan—ang pagsalungat ng tao sa Diyos, halimbawa, o kawalang-galang ng tao sa Kanya, o paggambala ng tao sa gawain ng Diyos, at kung ano-ano pa. Ang hinahatulan ay ang diwa ng pagsalungat ng sangkatauhan sa Diyos, at ang gawaing ito ay ang gawain ng paglupig sa mga huling araw” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mas Kinakailangan ng Tiwaling Sangkatauhan ang Pagliligtas ng Diyos na Nagkatawang-tao). “Ang Cristo ng mga huling araw ay gumagamit ng iba’t ibang katotohanan para maturuan ang tao, para ibunyag ang diwa ng tao, at suriin ang kanyang mga salita at gawa. Ang mga salitang ito ay binubuo ng iba’t ibang katotohanan, gaya ng tungkulin ng tao, paano dapat sundin ng tao ang Diyos, paano dapat maging tapat ang tao sa Diyos, paano dapat isabuhay ng tao ang normal na pagkatao, gayundin ang karunungan at disposisyon ng Diyos, at iba pa. Ang mga salitang ito ay nakatuon lahat sa diwa ng tao at sa kanyang tiwaling disposisyon. Partikular na, yaong mga salitang naglalantad kung paano tinatanggihan ng tao ang Diyos ay sinasabi patungkol sa kung paano kinakatawan ng tao si Satanas, at naging puwersa ng kaaway laban sa Diyos. Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan).

Sumunod ay ibinahagi ito ni Brother Zhang sa akin: “Mayroon tayong pagkaunawa na sa panahon ng gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw ay tatawagin Niya ang bawat isang tao na tumayo sa harap ng Kanyang puting luklukan upang hatulan sila. Kakailanganing lumuhod sa lupa ang bawat tao at saka ikumpisal ang bawat isa sa mga kasalanang nagawa nila sa buong buhay nila, at saka magpapasya ang Diyos kung pupunta sila sa langit o sa impiyerno batay sa kalubhaan ng kanilang mga kasalanan. Iniisip natin na hinahatulan ng Diyos ang mga tao ayon sa mga kasalanan gaya ng pisikal o pasalitang pang-aabuso sa mga tao, kawalan ng paggalang sa kanilang mga magulang, o pagnanakaw o panloloob sa iba. Subali’t sa katunayan, ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw ay walang kinalaman sa mga panlabas na pag-uugaling ito o mga kapintasan natin, ngunit sa halip ay nakatutok sa paghatol sa satanikong kalikasan ng tao na lumaban sa Diyos at sa bawat isa sa ating mga tiwaling disposisyon. Nabibilang sa mga ito ang kayabangan at pagpapahalaga natin sa sarili, ang kabuktutan at katusuhan natin, ang pagkamakasarili at kababaan natin, ang kasakiman at kasamaan natin, at iba pa. Marami rin tayong mga pananaw na hindi kaayon ng Diyos, maraming lipas na sa panahong relihiyosong mga pagkaunawa at pyudal na ideya. Pinagmumulan ang lahat ng ito ng ating paglaban sa Diyos, lahat sila ay mga problema na pinaghahatian ng buong tiwaling sangkatauhan, at sa gayon ay ang mga bagay na layon ng gawain ng Diyos ng paghatol na dalisayin at baguhin. Kaya, ibinubunyag ng mga salitang ipinapahayag ng Diyos ang kalikasan at diwa ng tao at bahagi nito ang bawat tiwaling miyembro ng sangkatauhan sa lupa, nang walang pagtatangi. O upang sabihin sa ibang paraan, nakadirekta sa kabuuan ng sangkatauhan ang mga salita ng paghatol ng Diyos at kaya hindi kinakailangang hatulan ang mga tao nang isa-isa. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at pagtanggap sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos ay mauunawaan natin ang maraming katotohanan at malinaw na makikita ang diwa, kalikasan at katotohanan ng pagkatiwali sa atin ni Satanas. Tutulutan din tayo ng paggawa nito na makilala ang matuwid na disposisyon ng Diyos at magkaroon ng mga pusong gumagalang sa Diyos, at magagawa nating magsimulang kamuhian ang mga sarili natin upang maging handa tayong pagtaksilan ang ating laman at isagawa ang katotohanan. Sa ganitong paraan, dahan-dahang madadalisay ang mga tiwali nating satanikong disposisyon at ang mga pananaw at pagtingin natin sa buhay ay magbabago rin. Kapag sinimulan nating mabuhay nang ayon sa mga salita ng Diyos, kapag itinigil natin ang pagsalungat at paglaban sa Diyos, sa halip ay tunay na sumunod at igalang Siya at iwasan ang kasamaan, makakamit natin ang pagliligtas ng Diyos at magiging mga taong kaayon ng kalooban ng Diyos. Ito ang realidad at ang layunin ng pagpapahayag ng Diyos ng mga katotohanan upang gawin ang gawain ng paghatol sa mga huling araw.”

Binigyan ako ng pakikinig sa pagbabahagi ni Brother Zhang ng pang-unawa kung gaano kapraktikal at makatotohanan ang gawain ng paghatol ng Diyos! Nagawa kong tanggapin ang kanyang sinabi—tumatak iyon sa akin sa kaibuturan ng puso ko. Oo, mayayabang ang mga tao, naghahanap sila ng katanyagan at yaman at katayuan, at nabubuhay silang nananatili sa kanilang iba’t ibang tiwaling disposisyon. Ginagamit ng Diyos ang paghatol ng Kanyang mga salita upang alisan tayong lahat ng karumihan at katiwalian sa loob natin. Ang kalikasan nating labanan ang Diyos ay maaaring malutas at ang tiwali nating disposisyon ay mabago, at pagkatapos ay maaari tayong maging tunay na mabubuting tao. Sa pagtingin dito sa ganitong paraan, nakita ko na ang pagsabi ng pari na hahatulan nang isa-isa ang mga tao at ang bawat isa sa mga kasalanan nila ay hahatulan kapag nagbalik ang Panginoon upang hatulan ang sangkatauhan ay walang iba kundi mga pagkaunawa at guni-guni lamang ng tao. Wala itong kinalaman sa paraan kung paano talaga ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawain. Nagtataglay talaga ng mga katotohanan ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos; ang mga ito talaga ang tinig ng Diyos! Pagkatapos ay nagpasya akong lubusang suriin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos.

Habang sinusuri ko ito, pinanood ko ang ilang pelikulang ginawa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos tungkol sa ebanghelyo, kasama ang Ang mga Araw ni Noe ay Dumating Na, Ang Misteryo ng Kabanalan, at Umabot sa Huling Tren, pati na ang ilang video ng himno ng salita ng Diyos kagaya ng Gaano Kahalaga Ang Pagmamahal ng Diyos sa Tao. Binasa ko rin ang maraming salita ng Makapangyarihang Diyos at nakinig sa pagbabahagi ng mga kapatid tungkol sa ilang aspeto ng katotohanan. Tinulungan ako nitong matukoy na ang Makapangyarihang Diyos nga ang nagbalik na Panginoong Jesus, at na ang Makapangyarihang Diyos ang nag-iisang tunay na Diyos at ang nagbalik na Panginoon na hinihintay natin! Napakasaya kong tinanggap ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Magmula nang sumampalataya ako sa Makapangyarihang Diyos ay madalas na akong nakikipagpulong sa ibang mga kapatid o nakikinig sa mga sermon kasama nila. Puno ang bawat araw ng kagalakan para sa akin at nararamdaman kong nagkakamit ako ng tustos na espirituwal. Tinatamasa ko ang ginhawang nagmumula sa gawain ng Banal na Espiritu, at nagsisimula kong maunawaan ang parami nang paraming katotohanan. Sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, napakainit at tapat ng lahat ng kapatid sa isa’t isa, at walang sumusubok na linlangin ang iba o maging mapagbantay sa mga sarili nila. Ang lahat ay simple, bukas at tapat, at kahit ibinubunyag nila ang mga tiwaling disposisyon nila ay nagagawa ng bawat isa sa kanilang makilala ang sarili nila sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos at hanapin ang katotohanan upang lutasin ang mga tiwaling disposisyon nila. Nararamdaman kong ito ang tanging uri ng totoong kapatiran kay Cristo. Lalo akong humahanga sa mga video ng himno, mga video ng musika, mga video ng sayaw at awit, at mga pelikulang ginawa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos tungkol sa ebanghelyo, na lahat malakas na nagtataglay ng katotohanan at nagpapatotoo sa Diyos at sa Kanyang gawain sa mga huling araw. Ang lahat ng ito ay upang magpasakop at sambahin ng mga tao ang Diyos, at ang iglesia ay para talagang isang lugar kung saan ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawain! Ang pagkakita, pagkarinig, at pagdanas ng lahat ng ito ay katunayan sa loob ng puso ko na ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay isang tunay na iglesia kung saan personal na kinakalinga at pinapastol ng Diyos ang Kanyang kawan. Ang katunayang nagawa ko nang pumasok sa tahanan ng Diyos at mamuhay ng isang buhay na harap-harapan sa Diyos ay isang katangi-tanging pagdakila ng Diyos. Napakapalad ko talaga! Salamat, Makapangyarihang Diyos.

28. Pag-alpas sa Ulap upang Makita ang Liwanag

Ni Faith, Tsina

Isa akong karaniwang manggagawa. Noong katapusan ng Nobyembre 2013, nakita ng isa kong kasamahan sa trabaho na ako at ang aking asawa ay laging nag-iingay tungkol sa maliliit na bagay, na araw-araw ay nababalisa at namimighati kami, kaya ipinasa niya sa amin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos, natutunan namin na nilikha ng Diyos ang mga langit at lupa at lahat ng bagay, at ang buhay ng tao ay ipinagkaloob sa kanya ng Diyos. Naunawaan din namin ang katotohanan ng misteryo ng anim na libong taon na plano ng pamamahala, ang misteryo ng pagkakatawang-tao, ang tatlong yugto ng gawain ng Diyos sa pagliligtas sa sangkatauhan, ang kahalagahan ng gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, at iba pang bagay. Naisip ko at ng aking asawa na isang malaking pagpapala ang pagtuklas sa pagdating ng Diyos upang iligtas ang sangkatauhan sa ating buong buhay. Malugod naming tinanggap ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at humantong sa isang buhay sa iglesia. Sa ilalim ng patnubay ng salita ng Diyos, pareho kaming nagsikap na makamit ang katotohanan upang baguhin ang aming mga sarili, at kapag may nangyaring isang bagay at nagsimula kaming magtalo, hindi na lang kami maghahanap ng kapintasan sa isa’t isa gaya ng dati naming ginagawa, ngunit sa halip ay magninilay kami sa aming mga sarili at susubukang makilala ang aming sarili. Pagkatapos noon, kumilos kami sa isang paraan na tinalikuran ang laman alinsunod sa mga kahilingan ng Diyos, at naging lalong mas mabuti ang aming relasyon bilang mag-asawa, at naging mapayapa at panatag ang aming mga puso. Nadama namin na tunay na mabuti ang paniniwala sa Diyos. Gayunman, habang maligaya at masaya kami sa pagsunod sa Diyos, habang tinatamasa namin ang pinagpalang buhay, naharap kami sa isang marahas na pag-atake na nagmumula sa aming mga pamilya…. Nang nawawala ako sa aking landas, ang salita ng Diyos ang gumabay sa akin upang makita ang plano ni Satanas, at upang lumusot sa ulap at pumasok sa nagliliwanag at tamang landas ng buhay.

Nang katatapos ko pa lang magretiro noong Pebrero ng 2014, hiniling ng aking manugang na babae na kaming dalawang matanda ay magbiyahe patungo sa Sichuan upang alagaan ang aming apong lalaki. Nanalangin ako sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos! Hiniling sa akin ng aking manugang na babae na alagaan ang aming apo, ngunit hindi ako sanay sa buhay sa lugar na iyon, at hindi maginhawa ang maniwala sa Diyos o magbasa ng salita ng Diyos sa lugar na iyon. Umaasa ako na gagawa Ka ng daan palabas para sa amin….” Hindi nagtagal pagkatapos noon, muling tumawag sa akin ang aking manugang upang sabihin na dadalhin niya sa amin ang aming apo. Labis akong natuwa nang marinig ko ang balitang ito, at nadama kung gaano kamakapangyarihan ang Diyos. Dininig ng Diyos ang aking panalangin at gumawa ng paraan para sa akin. Bago lumipas ang maraming araw, dinala ng aking manugang na babae at ng kanyang mga magulang ang aking apo. Gaya nga ng nangyari, nang araw pagkatapos niyon, pupunta ako sa isang pagtitipon, at sinabi ko sa kanila na naniniwala ako sa Makapangyarihang Diyos. Matapos marinig ito, malungkot na sinabi ng aking manugang na, “Tatay, paano ka makakapaniwala sa Makapangyarihang Diyos? Sigurado ako na alam mo na hindi pinapayagan ng pamahalaan na maniwala ang mga tao sa Makapangyarihang Diyos, at sa mga nakalipas na taon ay inaaresto nila ang mga mananampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Hindi ka maaaring patuloy na maniwala sa Kanya.” Pinabulaanan ko siya sa pagsasabing, “Kapag naniniwala kami sa Diyos, hindi namin ito ginagawa bilang pagsalungat sa pamahalaan. Dumadalo lang kami sa mga pagtitipon, binabasa ang salita ng Diyos, nagsisikap na hanapin ang katotohanan, at sinusunod ang tamang landas. Paanong hindi nila kami papayagan na maniwala?” Sinabi ng aking manugang, “Anuman ang sabihin ninyo, at kahit na ang paniniwala sa Diyos ay ang tamang landas, hangga’t tinututulan ito ng pamahalaan, hindi kayo maaaring maniwala sa Kanya!” Naisip ko sa sarili ko, “Anuman ang sasabihin mo, ang tunay na Diyos ang pinaniniwalaan ko. Kahit na hindi ito pinapayagan ng pamahalaan ng CCP, maniniwala pa rin ako.” Nang maglaon, umalis ang aking manugang at nakita ang aking asawa at hinimok siya na hindi kami dapat maniwala sa Diyos…. Pagkatapos, tinawagan ako ng aking anak na lalaki na nasa malayong Sichuan at sinabi, “Tatay, narinig ko na naniniwala kayo sa Makapangyarihang Diyos. Iyan ay isang bagay na sinasalungat ng CCP, kaya hindi kayo maaaring maniwala sa Kanya kailanman.” Nang marinig kong sabihin ito ng aking anak, nakadama ako ng ligalig sa aking puso: Ang paniniwala sa Diyos ang batas ng langit para sa akin, kaya bakit lahat kayo ay sinusubukan na hadlangan ako mula rito nang paulit-ulit? Napakahirap na maniwala sa Diyos at sundin ang tamang landas! Pagkatapos ay nanalangin ako nang tahimik sa Diyos upang bantayan ako para mapaglabanan ko ang mga panliligalig ng aking anak na lalaki at manugang. Pagkatapos magdasal, unti-unting naging matiwasay ang puso ko. Bagama’t hindi naintindihan ng aking anak at manugang, malinaw sa akin na hindi nagkamali ang aking pananampalataya sa Diyos at pagsunod sa tamang landas, at hindi nila ako maiimpluwensiyahan. Pagkalipas ng tatlong araw, nagmamadaling dumating sa bahay ang aking manugang, at nakita kong mayroon siyang dalawang salansan ng isang bagay na nakaimprenta sa kanyang mga kamay. Hinimok niya akong mabilis na tingnan ang mga ito, at nang tingnan ko, nakita ko na ang mga ito ay puno ng mga tsismis at kasinungalingan ng pamahalaan ng CCP na nilalait, hinahatulan, at sinisira ang pangalan ng Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sa isang sandali nakaramdam ako ng pagkalito sa aking puso, at naisip ko: Hindi ito maaari, dumadalo ako sa mga pulong nang ilang buwan at hindi ko kailanman nakita ang sinumang mga kapatid na nawalan ng mga braso o binti! Bakit nais ng pamahalaan ng CCP na magpalaganap ng mga tsismis at paninirang-puri tungkol sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos? Ano ba talaga ang nangyayari dito? Sa gabi nang araw na iyon, hindi ako makatulog dahil pinananatili ko ito sa aking isipan. “Naku! Pilit na sinusubukan ng aking anak na lalaki at manugang na hadlangan ako, at sinusubukan din ng pamahalaan ng CCP na usigin ako, kaya ano ang dapat kong gawin?”

Kinabukasan, lumabas ako upang maglakad sa kapitbahayan, at nakita rin ang mga tsismis na ito na naninirang-puri at hinahatulan ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na nakapaskil sa isang bulletin board. Naisip ko: Ang pinaniniwalaan ko ay ang tunay na Diyos, kaya bakit nilalabanan ito ng pamahalaan ng CCP sa ganitong paraan? Tila na sa ateistang estado na kontrolado ng CCP, ang paniniwala sa Diyos ay talagang hindi madaling bagay! … Nang naisip ko ang tungkol dito, nakadama ako ng kahinaan sa aking puso, at bumalik ako sa bahay na nakayuko at nalulungkot. Pagkadating ko sa bahay, muling sinabi sa akin ng aking manugang, “Tatay, nagmamakaawa ako sa inyo na talikdan na ninyo ang inyong pananampalataya. Kapag natuklasan ng pamahalaan na naniniwala kayo sa Diyos, hindi ko mapapanatili ang aking trabaho, at ang inyong anak na malapit nang makuha ang kanyang doctorate ay hindi rin makakahanap ng trabaho. Kahit na ang inyong maliit na apo ay maaaring masangkot dito, at posibleng sa hinaharap ay hindi siya makakapasok sa paaralan.” Nang marinig ko ito, naisip ko na isa itong kapahamakan. Maaari ding masangkot ang kinabukasan ng mga anak ng isang tao sa paniniwala sa Diyos! Mas lalo akong natakot, at alam ko na lubhang malupit ang mga paraan ng pagdidisiplina at pagpaparusa sa mga tao ng pamahalaan ng CCP, napakalupit na maaari mong sabihin na “pumapatay sila ng mga tao nang hindi ikinukurap ang mata.” Naisip ko rin na hindi ito magiging madali para sa akin na mapagtapos ang aking anak sa kanyang doctorate, at ngayon ano ang aking gagawin kung ang paniniwala sa Diyos ay nasasangkot rin ang aking anak? Mas mahusay na kalimutan na lang ang tungkol dito. Napakataas ng halaga na aking babayaran para sa paniniwala sa Diyos at sa pagsunod sa tamang landas. Pagkatapos, binantaan ako ng aking manugang, sinasabing, “Sinabi ng aking tatay na kung patuloy kayong maniniwala, isusumbong niya kayo sa pulis. Alam ninyo na isang kalihim ng partido ang aking ama, at ibinigay ang mahigit sa tatlumpung taon ng kanyang buhay sa kanila. Pinakikinggan at sinusunod niya ang anumang gusto ng CCP. Tinutupad niya ang kanyang sinasabi, at ito ay hindi lamang upang subukang takutin kayo.” Ganap na bumagsak at nabuwal ang mga pananggalang sa aking puso, at nadama ko na napakahirap maniwala sa Diyos, na labis-labis ang panggigipit. Na ang aking anak na lalaki at manugang ay inaatake ako nang ganito, kung talagang nais nilang isumbong ako sa pamahalaan ng CCP upang maaresto at ipabilanggo, hindi makakaya ang gayong bagay ng isang matandang lalaki na tulad ko. Kalimutan na ito, mas mabuting talikdan ko ang aking paniniwala. Pagkatapos noon, hindi na ako dumalo sa mga pagtitipon, at ilang beses nagpunta ang mga kapatid sa aking bahay na hinahanap ako at lagi akong nagtatago upang hindi nila ako makita.

Ngunit nang panahong iyon na hindi ako dumadalo sa mga pagtitipon, hangga’t naiisip ko ang tungkol sa kung gaano napakalawak ng pagmamahal ng Diyos na nagligtas sa akin mula sa aking pagdurusa at ang tamis at kaligayahan ng mga kapatiran at ako na kumakanta ng mga awit at pinupuri ang Diyos nang magkakasama, labis na hinahanap at nasabik ako dito ngunit natakot pa rin na isumbong ako sa pulis ng aking manugang at ng iba pa. Nadama ko ang sobrang sakit at pahirap sa aking puso at hindi ko alam kung ano ang pinakamahusay na paraan ng pagkilos. Nang panahong iyon, isang kasamahan sa trabaho (isang kapatid na naniniwala sa Diyos) ang dumalaw sa aking bahay upang makita kung bakit hindi ako dumadalo sa mga pagtitipon kamakailan. Ipinaliwanag ko sa kanya kung paanong ginipit ako ng aking manugang tungkol sa paniniwala sa Diyos. Matapos niyang marinig ito, nagbahagi siya sa akin, “Kapag kinukubkob tayo ng mga bagay na ito, talagang isa itong pakikibaka na espirituwal. Tulad lang ito ng kapahamakan na hinarap ni Job, na sa panlabas ito ay parang tulad ng ginawa ng mga magnanakaw na pinagnakawan siya, ngunit ang talagang nasa likod nito ay ang pagpapahirap ni Satanas sa mga tao at pakikipaglaban sa Diyos para sa sangkatauhan. Dahil sinasamba ni Job ang Diyos at naiwasan ang kasamaan, sa huli ay makatatayo siyang saksi para sa Diyos habang napahiya sa pagkatalo si Satanas. Kaya kapag kinukubkob tayo ng mga bagay na ito, ang layunin ng Diyos ay upang makilala natin ang diwa ng kasamaan ni Satanas. Kapag naniniwala tayo sa Diyos, ang kailangan lang nating gawin ay umasa sa Diyos, hanapin ang katotohanan, at maging espirituwal na masigasig, at pagkatapos lamang noon natin makikita talaga ang plano ni Satanas at tatayong saksi! Pagkatapos ay maaari nating iwasang mahuli ni Satanas. Kung hindi, mawawalan tayo ng pagkakataong matanggap ang kaligtasan.”

Pagkatapos nito, binasahan ako ng aking katrabaho mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ang Diyos ay gumagawa, ang Diyos ay nagmamalasakit sa isang tao, nagmamasid sa isang tao, at mga panahong ito ay binubuntutan ni Satanas ang Kanyang bawat hakbang. Sinuman ang pinapaboran ng Diyos, binabantayan din siya ni Satanas, at binubuntutan ito sa likod. Kung nais ng Diyos ang taong ito, gagawin ni Satanas ang lahat ng makakaya nito upang hadlangan ang Diyos, gamit ang iba’t ibang masasamang kaparaanan upang tuksuhin, guluhin at wasakin ang ginagawa ng Diyos, ang lahat ng ito ay upang makamit ang natatagong layunin nito. Ano ang layunin nito? Ayaw nito na makuha ng Diyos ang sinuman; nais nito para sa sarili nito ang lahat ng nais ng Diyos, gusto nitong sakupin sila, kontrolin sila, ang pangasiwaan sila upang sambahin nila ito nang sa gayon ay samahan nila ito sa paggawa ng mga kasamaan. Hindi ba ito ang masamang layunin ni Satanas? Madalas ninyong sabihin na si Satanas ay napakabuktot, napakasama, subalit nakita na ba ninyo ito? Ang tanging kaya ninyong makita ay kung gaano kasama ang tao. Hindi pa ninyo nakikita sa realidad kung gaano talaga kasama si Satanas. Subalit nakita na ba ninyo ang kasamaan ni Satanas sa usaping ito tungkol kay Job? (Oo.) Ginawang napakaliwanag ng usaping ito ang nakasusuklam na mukha at diwa ni Satanas. Sa pakikipagdigma sa Diyos at pagsunud-sunod sa likuran Niya, ang layunin ni Satanas ay ang buwagin ang lahat ng gawain na nais gawin ng Diyos, ang sakupin at kontrolin ang mga nais na makuha ng Diyos, ang ganap na puksain ang mga nais na makuha ng Diyos. Kung hindi sila mapupuksa, sila kung gayon ay aangkinin ni Satanas upang magamit nito—ito ang layunin nito” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi IV). “Dapat gising kayo at naghihintay sa lahat ng oras, at dapat kayong mas manalangin sa harapan Ko. Dapat ninyong makilala ang iba’t ibang balak at mga tusong pakana ni Satanas, makilala ang mga espiritu, makilala ang mga tao, at makayang makilatis ang lahat ng uri ng tao, pangyayari, at bagay; dapat ding mas kumain at uminom kayo ng Aking mga salita at, lalong mahalaga, dapat ninyong makayang kumain at uminom ng mga ito nang kayo lamang. Sangkapan ninyo ang inyong mga sarili ng lahat ng katotohanan, at lumapit sa Akin upang mabuksan Ko ang inyong espirituwal na mga mata at mapahintulutan kayong makita ang lahat ng hiwaga na nasa loob ng espiritu” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 17).

Nang matapos siyang magbasa mula sa salita ng Diyos, nagbahagi sa akin ang aking katrabaho tungkol dito, sinasabing: Isa itong matinding espirituwal na pakikibaka kapag kinukubkob tayo ng mga bagay na ito. Sa kasalukuyan, ang buong mundo ay nasa ilalim ng kaharian ni Satanas na napakasama, at patuloy na ginagawa ni Satanas ang gawain nito na ginagawang tiwali ang sangkatauhan. Gusto nitong lubusang ariin at lipulin ang sangkatauhan na nilikha ng Diyos, at ito ang masamang layunin ni Satanas. Ang anim na libong taon na plano ng pamamahala ng Diyos ay alang-alang sa pagliligtas ng sangkatauhan mula sa madilim na impluwensiya ni Satanas. Lalo na sa kasalukuyang panahon ng mga huling araw, sa pagpapahayag ng Kanyang salita, ginagawa ng Diyos ang huling yugto ng gawain, iyon ang paglilinis at pagliligtas sa sangkatauhan, at natatakot si Satanas na tanggapin natin ang gawain ng Diyos, at mauunawaan natin ang katotohanan at tatanggapin ang kaligtasan. Takot ito na makikilala natin ang masama at reaksiyonaryong kakanyahan nito, lisanin ito, at talikuran ito. Dahil dito ito ay nasa matinding paghihirap ng kanyang huling pakikibaka sa kamatayan—nakikipaglaban sa Diyos para sa mga piniling tao ng Diyos at ginagamit ang bawat napakasamang pamamaraan upang hadlangan tayo na makapunta sa harap ng Diyos. Ipinatupad lahat ang mga pakana tulad ng panunupil at panlulupig na ginagawa ng CCP, pagkagambala at pag-uusig ng mga miyembro ng pamilya, pati na rin ang lahat ng tsismis at paninirang-puri na ikinakalat ng relihiyosong grupo kasama ang pamahalaan ng CCP upang pigilan tayo na bumaling sa Diyos. Ngunit ginagamit ang karunungan ng Diyos batay sa pamamaraan ni Satanas, at kasalukuyang ginagamit ng Diyos ang paggambala ni Satanas upang magawa ang paglilingkod para sa gawain ng Diyos. Sa pamamagitan nito ginagawa Niyang perpekto ang ating pananampalataya at katapatan. Mula sa labas, ito ay ang iyong anak na lalaki at manugang kasama ang pamahalaan ng CCP na gumagamit ng lahat ng uri ng mga panlilinlang at paraan upang pigilan at hadlangan tayo sa paniniwala sa Diyos, ngunit ang tunay na nasa likod ng mga pangyayaring ito ay ang pandaraya na isinagawa ni Satanas. Habang ginagawa natin ang higit pa upang hanapin ang katotohanan at maunawaan ang kalooban ng Diyos, magkaroon ng ilang kaalaman tungkol sa gawain ng Diyos, nakikilala natin ang lahat ng panlilinlang at pandaraya ni Satanas, at nakakatayo tayo sa pagsaksi para sa Diyos, mapapahiya si Satanas sa pagkatalo. Hangga’t hindi natin hinahangad na maunawaan ang katotohanan at hindi nauunawaan ang espirituwal na pakikibaka, kapag nagdudulot ng mga pagkagambala sa atin si Satanas nanganganib tayong humantong sa pagkaligaw at magkaroon ng mga pagdududa tungkol sa Diyos hanggang sa punto ng pagtanggi sa Diyos, pagtataksil sa Diyos, at pag-iwan sa Diyos. Sa ganitong paraan mangyayari na magiging biktima ka ng mga panlilinlang ni Satanas at makakaligtaan ang pagkakataong matanggap ang kaligtasan. Sa huli ay lalamunin ka ni Satanas. Kaya walang pasubali na dapat nating gawin ang higit pa upang manalangin at lumapit sa Diyos, at patindihin ang ating pagbabasa ng salita ng Diyos at pagtataglay natin ng katotohanan. Sa ganitong paraan lamang natin mauunawaan ang kalooban ng Diyos, makikita talaga ang mga panlilinlang ni Satanas, at makatatayo sa pagsaksi sa Diyos.

Sa pamamagitan ng pagbabasa ng salita ng Diyos at kung ano ang ibinahagi ng aking katrabaho, bigla kong natanto: Talagang isa itong espirituwal na pakikibaka. Ipinapahayag ng Diyos ang katotohanan sa mga huling araw upang iligtas ang sangkatauhan, ngunit iniisip ni Satanas ang bawat posibleng paraan upang gamitin ang panggigipit at pag-uusig ng aking anak na lalaki, manugang, at ng pamahalaan ng CCP upang pigilan ako sa paniniwala sa Diyos at sa pagsunod sa Diyos. Natatakot ito na tatanggapin ko ang gawain ng Diyos sa mga huling araw at mauunawaan ang katotohanan. Kaya makikilala ko ang kaibahan ng masama, napakapangit, malasatanas, demonyong kakanyahan nito at ipagkakanulo at tatalikdan ito, at makakamit ang kaligtasan ng Diyos. Ngayon, nakita ko na sa wakas ang napakasamang hangarin ni Satanas at naunawaan ang napakaingat na pag-aalaga at paglingap na ginawa ng Diyos sa pagliligtas sa akin. Pagkatapos nito, magbabasa ako nang higit pa ng salita ng Diyos at paiigtingin ang pagtaglay ko ng katotohanan upang hindi mapagsamantalahan ni Satanas. Sa wakas napalaya sa salita ng Diyos ang mga damdamin na pinigil ko sa loob nang matagal, at nadama ko ang kasiyahan na parang nakita kong muli ang liwanag ng araw.

Kahit na naunawaan ko na isa lamang sa mga panlilinlang ni Satanas ang panggigipit sa akin ng aking manugang dahil sa paniniwala sa Diyos, at na hindi ako dapat malinlang ni Satanas, nag-aalala pa rin ako na kung malaman ng pamahalaan ng CCP ang tungkol sa aking pananampalataya magkakaroon ito ng epekto sa mga karera ng aking anak na lalaki at manugang. Mas natakot pa ako sa magiging epekto nito sa pag-aaral ng aking apo. Kaya sinabi ko sa aking katrabaho ang tungkol sa aking mga alalahanin at binasa niya sa akin ang isa pang sipi mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos: “Umiiral ang awtoridad ng Diyos kahit ano pa ang mga kalagayan. Sa lahat ng sitwasyon, idinidikta at isinasaayos ng Diyos ang kapalaran ng bawat tao at ng lahat ng bagay ayon sa Kanyang mga iniisip at sa Kanyang mga ninanais. Hindi ito magbabago dahil nagbabago ang mga tao; ito ay hindi umaasa sa kalooban ng tao at hindi maaaring baguhin ng anumang pagbabago sa panahon, espasyo, at heograpiya, sapagkat ang awtoridad ng Diyos ay ang Kanyang pinakadiwa. … Sa lahat ng panahon, hawak ng Diyos ang Kanyang awtoridad, ipinakikita Niya ang Kanyang lakas, ipinagpapatuloy gaya ng dati ang Kanyang gawaing pamamahala; sa lahat ng panahon ay pinamamahalaan Niya ang lahat ng bagay, naglalaan para sa lahat ng bagay, isinasaayos ang lahat ng bagay—gaya ng palagi Niyang ginagawa. Walang sinuman ang makapagpapabago rito. Ito ay katotohanan; ito ang hindi nagbabagong katotohanan mula pa noong unang panahon!” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Pagkatapos niyang basahin ang salita ng Diyos, nagpatuloy sa pagbabahagi ang aking katrabaho tungkol dito: Ang Diyos ang Lumikha, at ang pinakamakapangyarihan sa mga langit, lupa, at sa lahat ng bagay rito. Pinamamahalaan din Niya ang kapalaran ng bawat tao, at napagpasyahan na ng Diyos noong una pa man ang anumang uri ng gawain o kinabukasan mayroon ang bawat isa sa atin. Isang bagay ito na hindi maaaring pagpasyahan o baguhin nang sarili lamang ng sinuman. Ang karera at kinabukasan ng iyong anak na lalaki at manugang ay lahat kontrolado ng Diyos. Hindi mahalaga kung naniniwala sila sa Diyos o hindi; ang kanilang kapalaran ay idinikta at inayos ng Diyos. Hindi natin kailangang mag-alala tungkol dito o doon. Hindi kailanman nag-alala si Job tungkol dito, dahil malinaw sa kanya na lahat ng mayroon siya ay ibinigay sa kanya ng Diyos, at anumang ipinagkaloob sa kanya o binawi mula sa kanya ay ginawa ng Diyos. Kaya dapat lamang tayong mag-alala sa pananalangin sa Diyos, at ipagkatiwala ang kinabukasan ng ating mga anak sa mga kamay ng Diyos at magkaroon ng pananampalataya na may angkop na plano ang Diyos…. Sa pamamagitan ng mga salitang ito na ibinahagi sa akin tungkol sa pag-alam sa kapangyarihan ng Diyos, nagkaroon ako ng pananampalataya sa Diyos, at naging matatag at may kapayapaan sa aking puso. Hindi na ako mag-aalala tungkol sa kinabukasan ng aking anak na lalaki o manugang.

Pagkatapos, sa pamamagitan ng pagbabasa ng salita ng Diyos, sumulong ako sa pag-alam sa masamang diwa ng pagkapoot ng pamahalaan ng CCP sa Diyos. Sinasabi ng salita ng Makapangyarihang Diyos: “Mahigpit na ginagapos ng demonyo ang buong katawan ng tao, binubulag nito ang pareho niyang mga mata, at siniselyuhan nang mahigpit ang kanyang mga labi. Nagwala na ang hari ng mga diyablo sa loob ng ilang libong taon, magpahanggang sa ngayon, kung kailan patuloy pa rin nitong mahigpit na binabantayan ang bayan ng mga multo, na para bang ito ay di-mapapasok na palasyo ng mga demonyo; samantala, ang pangkat na ito ng mga asong-tagapagbantay ay nakatitig nang nanlilisik ang mga mata, takot na takot na mahuhuli sila ng Diyos nang hindi nila namamalayan at lilipulin silang lahat, at iiwan sila na walang lugar ng kapayapaan at kaligayahan. Paano kaya nakita kailanman ng mga taong nakatira sa ganitong bayan ng mga multo ang Diyos?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 8). Sinasabi rin ng Mga Sermon at Pagbabahagi Tungkol sa Pagpasok sa Buhay: “Sa puso ng malaking pulang dragon, iniisip nito na dumating ang Diyos upang kunin mula rito ang lahat ng taong nabibilang dito, at ginagawa Niyang kaaway ito. Ang malaking pulang dragon na ito ay isang dominante at hindi makatwirang bagay! Nilikha ng Diyos ang sangkatauhan, at may kapangyarihan ang Diyos na iligtas ang sangkatauhan. Sa simula, pag-aari ng Diyos ang sangkatauhan, at ang malaking pulang dragon na ito ang umagaw sa mga piniling tao ng Diyos, nagpatiwali at umapak sa kanila kung paano o kailan man nila gustuhin, at sa huli ay lumamon sa kanilang lahat. Gayunman, kapag dumarating ang Diyos upang iligtas ang sangkatauhan, sumasalungat ito sa Kanya. Makikita natin mula rito na ang mahalagang kalikasan ng malaking pulang dragon ay ang pagsalungat sa langit, reaksiyonaryo, hindi makatwiran, at labis na walang katotohanan. Ito ay isang mabangis na halimaw at isang demonyo” (Mga Sermon at Pagbabahagi Tungkol sa Pagpasok sa Buhay). Ngayon, nauunawaan ko na sa bansang ito na walang kinikilalang Diyos, ang kapangyarihan ng CCP ay kapangyarihan ni Satanas. Hindi nito pinahihintulutan na makarating ang Diyos sa lupaing ito at gawin ang gawain ng pagliligtas sa mga tao, ni hindi nito pinahihintulutan ang mga tao na makalaya sa madilim na impluwensiya nito at makamtan ng Diyos, upang akayin ng Diyos patungo sa isang magandang hantungan. Kaya ginagawa nito ang lahat upang labanan at hatulan ang Makapangyarihang Diyos at ang gawain ng Makapangyarihang Diyos, galit na galit na ginagambala at hinahadlangan tayo mula sa pagsunod sa Makapangyarihang Diyos. Kung wala tayong katotohanan, hindi alam ang mga pakana ng CCP, at hindi nakikita ang kakanyahan nito, magiging madali na humantong sa pagkaligaw sa pamamagitan ng lahat ng uri ng kasinungalingan na ikinakalat nito, o upang matakot at sumuko sa pamamagitan ng pagsupil at pag-uusig nito. Hindi tayo maglalakas-loob na pumunta sa harapan ng Diyos, at nangangahulugan ito na nakamit nito ang layunin na paglamon sa mga tao at pagsira sa gawain ng Diyos na pagliligtas ng mga tao. Ngunit walang sinuman ang maaaring tumagos sa karunungan ng Diyos. Lubos na ginagamit ng Diyos ang pag-uusig ng CCP upang gawin ang paglilingkod para gawing perpekto ang mga piniling tao ng Diyos, upang pahintulutan ang mga tao na maunawaan ang katotohanan, at upang lubusang maunawaan na ang pamahalaan ng CCP ay isang napakasamang demonyo na puno ng pagkapoot para sa katotohanan at itinuturing bilang kaaway nito ang Diyos, upang lubos nila itong talikdan at ganap na bumaling patungo sa Diyos. Katulad ito nang maranasan ko ang pag-uusig na ito, inakay lahat sa pagkaligaw ang aking anak na lalaki at manugang, pati na rin ang mga magulang ng aking manugang, ng mga kasinungalingan ng pamahalaan ng CCP. Sa ilalim ng pamimilit ng CCP na inaabuso ang kapangyarihan nito, pinilit nila akong iwanan ang Makapangyarihang Diyos at ginawang hindi ko matanggap ang kaligtasan mula sa Makapangyarihang Diyos. Ngunit ngayon, sa pamamagitan ng pagbabasa ng salita ng Diyos, malinaw kong nakita na gumagamit ng mga kasinungalingan ang pamahalaan ng CCP upang iligaw ang mga tao, at gumagamit ng labis na marahas na pamamaraan upang paghigpitan ang mga tao at pigilan sila na maniwala sa Diyos. Nakita ko na ang layunin nito ay dalhin tayong lahat sa ilalim ng kontrol nito at sa huli ay saktan at lamunin nito. Habang lalo kong iniisip ang tungkol dito, mas lalo akong napopoot sa napakasamang demonyong ito, ang malaking pulang dragon na ito na CCP. Malupit ito, dinodomina ang mga tao, at pinahihirapan at inuusig ang mga naniniwala sa Diyos. Tunay na umaapaw sa mga kalangitan ang masasamang krimen nito, at hindi maiiwasang haharapin nito ang paghihiganti ng Diyos! Nagpapasalamat ako sa patnubay ng salita ng Diyos, na nagbigay-daan sa akin na makilala ang masamang diwa ng pagtutol ng CCP sa Diyos at upang hindi na mapigilan ng mga banta nito. Nagpapasalamat din ako na ginawa ng Diyos na pumunta sa aking tahanan ang aking katrabaho at tulungan ako sa isang panahon na negatibo at mahina ako, at nang bumagsak ako at nawala sa aking landas. Ginamit Niya ang Kanyang salita upang gabayan ako at iniligtas ako na matukso ni Satanas, at ginawang makalusot ako sa lambat ni Satanas at makabalik sa harapan ng Diyos at magkaroon ng pagkakataon upang tanggapin ang kaligtasan. Napagpasyahan ko na gaano man karami ang paghihirap sa daan sa hinaharap, susundan ko ang Makapangyarihang Diyos hanggang sa dulo ng daan!

29. Ang Mainit na Liwanag Pagkaraan ng Madilim na Lagusan

Ni Wang Yuping, Tsina

Tulad ng lahat ng iba pang mga kapatid na uhaw sa pagbabalik ng Panginoong Jesus, palaging nananabik din ako noon pa man na bumalik ang ating Panginoon sa lalong madaling panahon, upang tanggapin tayo sa kaharian ng langit upang matamasa natin ang mga pagpapala nito. Pagkatapos isang araw noong Nobyembre ng 2006, sa wakas ay narinig ko ang balita ng pagbabalik ng Panginoon. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salitang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos at ng pagbabahagi at pagpapatotoo ng mga kapatid tungkol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, tinanggap ko na rin na ang Makapangyarihang Diyos na nagkatawang-tao ang nagbalik na Panginoong Jesus. Dahil doon, masayang-masaya kong tinanggap ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Minsan sa isang pagtitipon, ibinahagi ito sa akin ni Sister Yang sa isang napakaseryosong tono: “Kamakailan, maraming kapatid ang, naharap sa kaunting paggambala at panunukso ni Satanas matapos tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Ang ilan ay nalilinlang ng mga kasinungalingan ng gobyernong CCP, ang ilan ay ginulo at binantaan ng mga pastor at elder, ang ilan ay pinupuwersa o hinahadlangan ng kanilang pamilya, at ang ilan ay may mga kapamilya na nagkakasakit o napapahamak. Lahat ng ito ay mga panloloko ni Satanas para pigilin tayong bumalik sa Diyos. Nauunawaan na nating lahat na nagsisimula ang gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos mula sa bahay ng Diyos, at ito ang huling yugto ng gawain ng Diyos sa pagliligtas sa sangkatauhan. Ginagawa Niya ang lahat para iligtas ang tao, at isinasagawa ni Satanas ang sarili nitong mga panloloko at panggugulo sa atin upang hadlangan tayo sa paglapit sa Diyos at pagtanggap ng Kanyang pagliligtas. Sa ngayon ay patindi nang patindi ang labanang nangyayari sa espirituwal na daigdig, kaya agaran ang pangangailangan na masangkapan tayo ng katotohanan at matuto tayong makahiwatig upang hindi tayo malinlang tuwing sumasapit sa atin ang mga panloloko ni Satanas, kundi sa halip, maaari tayong tumayong saksi para sa Diyos. Basahin natin ang isang sipi mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos.” Kaya kinuha ko ang aklat ng mga salita ng Diyos at taimtim na binasa ang sumusunod na sipi: “Habang gumagawa ang Diyos, nanggagambala si Satanas. Sa mga huling araw, ang mga paggambala nito ay matatapos; matatapos din ang gawain ng Diyos, at ang uri ng mga taong nais gawing ganap ng Diyos ay makukumpleto. Pinapatnubayan ng Diyos ang mga tao nang positibo; ang Kanyang buhay ay tubig na buhay, hindi masusukat at walang hangganan. Nagawang tiwali ni Satanas ang tao kahit paano; sa huli, gagawing ganap ng tubig na buhay ng buhay ang tao, at magiging imposibleng makialam at magsagawa si Satanas ng gawain nito. Sa gayon, lubos na maaangkin ng Diyos ang mga taong ito. Kahit ngayon, ayaw pa rin itong tanggapin ni Satanas; patuloy nitong inilalaban ang sarili sa Diyos, ngunit hindi Niya ito pinapansin. Sabi ng Diyos, ‘Magiging matagumpay Ako laban sa lahat ng puwersa ng kadiliman ni Satanas at laban sa lahat ng impluwensya ng kadiliman.’ … Mas matalino ang Diyos kaysa kay Satanas, at ang Kanyang gawain ay higit pa kaysa rito. Kaya nga, isinaad Ko na dati, ‘Ang gawaing Aking ginagawa ay isinasagawa bilang tugon sa mga pandaraya ni Satanas; sa huli, ipapakita Ko ang Aking pagiging makapangyarihan sa lahat at ang kawalan ng kapangyarihan ni Satanas.’ Gagawin ng Diyos ang Kanyang gawain sa unahan, samantalang bubuntot naman si Satanas sa likuran, hanggang ito, sa huli, ay tuluyang mawasak—ni hindi nito malalaman kung ano ang tumama rito! Matatanto lamang nito ang katotohanan kapag nadurog at nadikdik na ito, at sa oras na iyon, nasunog na ito sa lawa ng apoy. Hindi ba lubos na itong makukumbinsi sa oras na iyon? Sapagkat wala nang magagamit na mga pakana si Satanas sa oras na iyon!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Malaman Kung Paano Umunlad ang Buong Sangkatauhan Hanggang sa Kasalukuyang Araw). Mahinahong sinabi sa akin ni Sister Yang: “Mula sa mga salita ng Diyos, makikita natin na nakasunod palagi sa malapit si Satanas sa bawat hakbang ng gawain ng pamamahala ng Diyos. Nasa harapan ang Diyos at nagsisikap na iligtas ang tao habang nasa likod si Satanas at nanggugulo at naninira. Patuloy itong nakikipaglaban sa Diyos para sa tao, at totoo ito lalo na sa huling yugto ng gawain ng Diyos na lubos na iligtas ang tao. At ngayon sa mas matindi pang paraan, ginagawa ni Satanas ang lahat ng nasa kapangyarihan nito, pinagsasamantalahan ang lahat ng uri ng tao at bagay para guluhin at hadlangan tayo mula sa pagtanggap at pagpapasakop sa gawain ng Diyos. Kasuklam-suklam ang layunin ni Satanas na ilayo ang tao mula sa Diyos, na mahikayat tayong tanggihan at pagtaksilan ang Diyos, at dahil doon ay mawala sa atin ang pagliligtas ng Diyos. Ngunit isinasakatuparan ang karunungan ng Diyos bilang tugon sa panloloko ni Satanas. Ginagamit Niya ang mga paggambala ni Satanas upang ipaunawa sa atin ang Kanyang gawain, Kanyang karunungan, at Kanyang pagka-makapangyarihan sa lahat, at upang tulutan din tayong makita nang malinaw ang kasamaan at kapangitan ni Satanas. Kaya, anuman ang maranasan natin kalaunan, kailangang magdasal at umasa tayong lahat sa Diyos, at hangarin natin ang katotohanan. Kailangan din nating malaman ang panloloko ni Satanas upang makatayo tayong saksi sa Diyos. Kapareho lamang ito ng mga pagsubok na pinagdaanan ni Job. Tumayo siyang saksi sa Diyos at umurong si Satanas sa kahihiyan.” Nakinig ako sa pagbabahagi ni Sister Yang at tumugon ako nang may lubos na tiwala: “Oo, nananalig kami sa tunay na Diyos. Kung umaasa kami sa Diyos, wala kaming dapat ikatakot; kung tutuksuhin ako ni Satanas, siguradong maninindigan ako sa panig ng Diyos.”

Hindi nagtagal isang araw pagkatapos niyon, habang papalapit ako sa aking pintuan sa harapan pagkaraan ng isang maghapong pagbabahagi ng ebanghelyo, nagmamadaling lumapit sa akin ang aking kapitbahay habang kumakaway at sinabi: “Bakit ka ginabi? May nangyaring teribleng aksidente! Kanina lang ay dumating si Liu na kaibigan ng anak mo para hiramin ang trak mo, pero nahirapan siyang paandarin iyon, kaya kinuha niya ang traktora para hilahin ito at paandarin, pero pagkaraan ng ilang pagsubok ay ayaw pa ring umandar nito. Naroon din pala si Hu, kaya sumakay siya sa traktora at inilagay kaagad ito sa ikalimang kambiyo. Nagpagewang-gewang ang traktora at biglang nalagot ang kableng bakal na nakakabit sa trak, at—whoosh!—tinamaan ng kable si Hu sa sentido. Nagsimulang bumuhos kaagad ang dugo. Dinala na siya sa ospital.” Biglang nablangko ang utak ko. Nagmadali akong pumasok at nagdasal sa Diyos: “Diyos ko! Hindi ko alam kung ano ang kalooban Mo. Bakit biglang nangyari ito sa akin? Liwanagan Mo sana ako.” Matapos magdasal naisip ko ang ibinahagi ni Sister Yang tungkol sa mga katotohanan hinggil sa espirituwal na pakikibaka, at pagkatapos ay naunawaan ko. Ang mga bagay na ito ay panunukso at paggambala lamang ni Satanas sa akin. Gusto lang akong gamitin ni Satanas sa masasamang pangyayaring ito upang atakihin ako para pagdudahan, sisihin, at tanggihan ko ang Diyos. Napagtanto ko na talagang isa itong espirituwal na pakikibaka! Noon mismo ay pumasok sa aking isipan ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Nagagawa mong tumayo sa panig ng Diyos kapag nakikipaglaban Siya kay Satanas, at hindi ka bumabalik kay Satanas, nakamit mo na ang pag-ibig sa Diyos, at nakapanindigan ka na sa iyong patotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Napuspos ako ng malaking pananampalataya sa mga salita ng Diyos at naisip ko sa sarili ko: “Satanas, gaano mo man ako guluhin, hindi ako patatangay sa mga panloloko mo; hindi ko sisisihin o pagdududahan ang Diyos, kundi maninindigan ako sa Kanyang panig. Susundin ko ang Makapangyarihang Diyos tulad ng dapat kong gawin.” Nang maunawaan ko na ang kalooban ng Diyos, mas tumatag ang puso ko.

Ngunit ayaw tumanggap ng pagkatalo si Satanas—hindi ito tumigil sa kampanya nitong guluhin ako sa pamamagitan ng mga tao at mga bagay-bagay. Habang nasa ospital si Hu, ibinigay ng kanyang pamilya ang lahat ng responsibilidad sa aking pamilya; gusto nilang bayaran namin ang lahat ng gastusin sa pagpapagamot. Patuloy kong sinubukang makipag-areglo sa kanila, at sinabi ko sa kanila na handa akong bayaran ang kalahati, pero patuloy lang silang tumanggi. Pagkaraan ng mga dalawang linggo, gumaling na si Hu, pero hindi pa rin siya pinalabas ng ospital. Sinadya ito para mahuthutan ng pera ang pamilya ko. Pagkatapos isang araw ay sinabi ni Hu: “Iyo ang trak, kaya dapat lang na ikaw ang magbayad ng lahat ng gastusin.” Tumayo rin ang asawa ni Hu at sumigaw, “Tama ’yan! Dahil trak mo ang sangkot sa aksidente, ikaw dapat ang magbayad ng lahat.” Nakatayo ako roon habang binubuwisit nila ako nang walang humpay unti-unti akong nagalit nang husto. Hindi ko ginustong masangkot sa bagay na ito. Talagang nasaktan ako at labis akong naguluhan. Ayaw ko na silang kausapin pa, kaya lumabas na lang ako ng silid sa ospital na iyon, na mainit ang ulo. Habang pababa ako ng hagdan, naisip ko sa sarili ko: “Nananalig ako sa Diyos, kaya kapag nangyayari ang mga ganitong bagay sa akin, hindi ako dapat magalit nang husto, kundi dapat kong ipagkatiwala ang bagay na ito sa mga kamay ng Diyos. Kailangan kong umasa sa Diyos.” Pagkauwi ko, binuksan ko ang aking aklat ng mga salita ng Diyos at nabasa ko ito: “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at hinihingi sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao. Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan. … Dapat mong malaman na ang lahat ng nangyayari sa iyo ay isang malaking pagsubok at ang oras na kailangan ka ng Diyos na magpatotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Habang binabasa ko ang mga salitang ito, nagunita ko kung gaano ako nagyabang sa harap ni Sister Yang noong araw na iyon na siguradong maninindigan ako sa panig ng Diyos tuwing tutuksuhin ako ni Satanas. Hindi ko inakala na nang paulit-ulit akong buwisitin ni Satanas, hindi ko magagawang mahinahong lumapit sa Diyos at alamin ang Kanyang kalooban, kundi laging magiging abala ang aking isipan. Sumama ang pakiramdam ko tungkol dito—hindi ba pagkahulog ito sa mga panloloko ni Satanas? Naunawaan ko lang sa huli kung gaano talaga kasama si Satanas nang mapagnilayan ko ang buong detalye ng bagay na ito. Nagamit nito ang isyung ito para guluhin ako, galitin ako tungkol sa aking mga makamundong interes; higit pa rito, gusto nitong hikayatin ako na tanggihan at pagtaksilan ang Makapangyarihang Diyos. Alam ko na hindi ako matatangay ng mga panloloko ni Satanas, pero handa akong umasa sa Diyos at ipabahala ang bagay na ito sa Kanya. Naniwala ako na palabasin man o hindi si Hu mula sa ospital at magkano man ang perang kailangan kong ibayad sa huli ay pawang isinaayos sa mga kamay ng Diyos, at magpapasakop ako sa kalalabasan nito, anuman ito. Nang maunawaan ko na ang kalooban ng Diyos at handa na akong tumayong saksi sa Kanya, nagulat ako nang kinabukasan, nasaksihan ko ang isa sa nakamamanghang mga gawa ng Diyos. Binigyang-inspirasyon ng Diyos ang isang binata na pumunta sa silid ni Hu sa ospital at pangaralan siya: “Hindi ako maaaring tumayo lang at tingnan ang isang taong katulad mo, isang tao na nang-aapi ng mabubuting tao, naghuhuthot ng pera sa iba. Kung ako iyon, hindi kita bibigyan ni isang sentimo.” Nakisali rin sa usapan ang ibang mga pasyente: “Tama ’yan, kusa siyang sumakay sa traktorang iyon at ngayo’y gusto niyang kunin ang pera ng taong ito. Walang-wala naman sa katwiran!” “Oo nga! Dapat ding magbayad ang taong humiram sa trak! Hindi nila dapat pagbayarin ang may-ari ng trak sa lahat!” Nang marinig ito, yumuko si Hu at hindi umimik. Makalipas ang tatlong araw lumabas na ng ospital si Hu. Alam ko sa kaibuturan ng puso ko na ang Diyos ang nasa likod ng lahat ng ito, na Siya ang nagbukas ng daang ito para sa akin.

Matapos pagdaanan ito, nakikita ko ang kasamaan at pagiging kasuklam-suklam ni Satanas. Ginamit nito ang mga tao at bagay sa aking paligid para guluhin at atakihin ako sa pagtatangkang mahikayat ako na magreklamo sa Diyos, sisihin Siya at lumayo sa Kanya dahil mawawalan ako ng pera. Gusto nitong mabuhay ako sa pagdurusa. Kasabay nito, nakikita ko rin na nang tumigil ako sa pag-iisip tungkol sa mga kapakinabangan at kapinsalaan ng aking katawan, nang umasa ako sa Diyos sa aking pananampalataya, nang manindigan ako sa panig ng Diyos, ginamit Niya ang mga salita ng mga hindi mananampalataya upang magbukas ng daan para makaalpas ako, na nagpuwersa kay Satanas na umurong sa kahihiyan. Tinulutan ako nito na makita ang awtoridad ng Diyos na pakilusin ang anumang bagay at maghari sa lahat. Katulad lamang ito ng nasusulat sa mga salita ng Diyos: “Pakikilusin Ko ang lahat para paglingkuran Ako, at higit pa, ibubunyag Ko ang Aking kapangyarihan, nang makita ng bawat tao na sa buong mundo ng sansinukob, wala ni isang bagay ang wala sa ating mga kamay, wala ni isang tao ang hindi naglilingkod sa atin, at wala ni isang bagay ang hindi para sa ating pagsasatupad” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 119). Habang lalo kong binabasa ang mga salita ng Diyos, lalo kong nakikita ang pagka-makapangyarihan ng Diyos sa lahat at Kanyang pagiging kamangha-mangha. Dahil nakikita ko na nasa mga kamay ng Diyos ang lahat ng bagay, lumakas ang pananampalataya ko sa Diyos at naging handa akong maranasan ang iba pa Niyang gawain anuman ang susunod na mangyayari, at umasa sa Diyos na madaig ang mga tukso ni Satanas.

Makalipas ang isang buwan muli akong tinukso ni Satanas. Isang araw, umuwi ang aking anak na babae na kailan lang ikinasal para bumisita, ngunit bigla siyang hinimatay sa harapan mismo ng pintuan namin. Itinayo siya ng aking kapitbahay at tinulungan siyang makapasok sa bahay. Noong una akala ko ay karaniwang sipon lang iyon at hindi ko ito gaanong inisip, pero tinitiyak ko na hindi ko inasahan na bigla siyang manginginig sa hatinggabi mula ulo hanggang paa. Takot na takot ako at wala akong ideya kung ano ang gagawin, pero dali-dali ko lang siyang sinunggaban at niyakap sa dibdib ko, at pagkaraan ng ilang sandali ay tila medyo maayos na siya. Kinaumagahan, sabi niya, “Inay, humayo ka at gampanan mo ang iyong mga tungkulin, magiging maayos ako.” Tahimik akong nagdasal sa Diyos: “Diyos ko! Lahat ng bagay ay nasa Iyong mga kamay, kaya ipinagkakatiwala ko sa Iyo ang anak kong babae.” Pagkatapos ay nilingon ko ang aking anak at sinabi ko: “Jing, kailangan mong magdasal pang lalo sa Diyos at umasa sa Kanya, dahil Siya ang matibay na suporta natin.” Matapos siyang payuhan tungkol dito humayo na ako para gampanan ang aking mga tungkulin. Sa gulat ko, nang bumalik ako pagkaraan ng dalawang araw, nakahiga na sa kama sa isang ospital ang anak ko, at walang malay. Bumaling sa akin ang manugang kong babae at malungkot na sinabi: “Inay, pagkaalis mo, nagsimulang lumala ang lagay ni Jing. Nang suriin siya ng doktor, sabi nito may cerebral hemorrhage daw siya at kailangan niyang ma-craniotomy. Pero dahil wala rito ang kanyang asawa nitong huling ilang araw at kahit ikaw, walang nakapag-asikaso sa kanya. Nawalan na tayo ng oras para sa operasyon. Narinig ko ring sinabi ng doktor sa biyenang babae ni Jing na hindi na siya gagaling sa kanyang karamdaman at magising man siya, para na siyang lantang gulay.” Nang marinig ko ito, parang kutsilyo ito na umiikot sa puso ko, at nagsimulang tumulo ang mga luha mula sa aking mga mata. Hindi ko talaga matatanggap na ito ang katotohanan. Habang nakakapit sa katiting na pag-asa, kinausap ko ang isang espesyalista, pero umiling-iling siya habang sinasabing: “Ginawa na namin ang lahat, sinubukan na namin ang makakaya namin, pero ang pinakamagandang posibleng kalalabasan ay na magkakamalay siya pero nasa kalagayang para na siyang gulay.” Matapos marinig ito, parang binagsakan ako ng langit. Nabubuhay ako sa walang-katapusang pagdurusa. Nang makita kalaunan ng aking manugang na lalaki ang kalagayan ng aking anak na babae, hindi lamang niya ipinagwalang-bahala kung mabubuhay siya o mamamatay, kundi humarap pa nga siya sa akin at, habang nagpapakita ng ganap na kawalan ng pagkamakatao, pinasauli pa niya ang perang naibigay niya sa amin nang ikasal sila. Parang napakatagal ng pag-uwi namin mula sa ospital nang araw na iyon; isa akong nawawalang kaluluwa na pagala-gala sa daang iyon. Parang naglalakad ako sa isang mahaba at madilim na lagusan at wala akong makitang anumang liwanag sa harap ko.

Nang makauwi ako, nanghihinang binuksan ko ang aking aklat ng mga salita ng Diyos at nabasa ko ito: “Sa lupa, lahat ng uri ng masasamang espiritu ay walang-tigil sa paggala sa paghahanap ng mapagpapahingahan, at walang-hinto sa paghahanap ng mga bangkay ng mga tao na maaaring lamunin. Aking mga tao! Kailangan kayong manatili sa loob ng Aking pangangalaga at proteksyon. Huwag magpakasama kailanman! Huwag kumilos nang walang-ingat kailanman! Dapat mong ialay ang iyong katapatan sa Aking sambahayan, at sa katapatan mo lamang malalabanan ang panlalansi ng diyablo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 10). “Kapag nagdurusa ka, kailangan mong magawang isantabi ang pag-aalala sa laman at huwag magreklamo laban sa Diyos. Kapag itinatago ng Diyos ang Kanyang Sarili mula sa iyo, kailangan mong magkaroon ng pananampalatayang sundan Siya, na mapanatili ang iyong dating pagmamahal nang hindi ito hinahayaang maging marupok o maglaho. Anuman ang gawin ng Diyos, kailangan kang magpasakop sa Kanyang plano at maging handang sumpain ang iyong sariling laman sa halip na magreklamo laban sa Kanya. Kapag nahaharap ka sa mga pagsubok, kailangan mong mapalugod ang Diyos, bagama’t maaaring mapait ang iyong pagluha o nag-aatubili kang mawalay sa ilang bagay na minamahal mo. Ito lamang ang tunay na pagmamahal at pananampalataya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino). Habang binabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos, ginunita ko ang mga pangyayaring katatapos lang maganap, at talagang nakita ko ang pagiging kasuklam-suklam, kasamaan, at kabangisan ni Satanas. Sa pagsisikap nitong ilayo ako mula sa mga kamay ng Diyos, para lamunin ang aking kaluluwa, isinagawa nito ang mga tusong pakana nito laban sa akin sa buong paligid upang guluhin at atakihin ako. Una, hinuthutan ako ng isang tao at nagdusa ako sa inaasahang pagkawala ng perang iyon; sa pagkakataong ito, ginamit ni Satanas ang aking mahal na anak para tuksuhin akong muli, at sinubukang gamitin ang karamdaman ng aking anak para mahikayat akong magreklamo sa Diyos, tanggihan at pagtaksilan Siya, upang mawala sa akin ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Lahat ng ito ay mga tusong pakana ni Satanas. Katulad lamang ito ng mga pagsubok na pinagdaanan ni Job noong kanyang panahon. May nangyayaring pakikibaka sa likod ng lahat ng iyon—gusto ni Satanas na talikuran at tanggihan ni Job ang Diyos sa pamamagitan ng pagkawala ng kanyang kayamanan at kanyang mga anak, ngunit hindi sinisi ni Job ang Diyos kailanman. Sa halip, pinuri niya ang pangalan ng Diyos, na naging sanhi para umurong si Satanas sa kahihiyan; nagbigay siya ng maganda at tumataginting na patotoo sa Diyos. Bagama’t mahina ang aking laman, alam ko na dapat ko ring makita ang mga tusong pakana ni Satanas at manindigan sa panig ng Diyos. Sabi ng Diyos: “At sa katapatan mo lamang malalabanan ang panlalansi ng diyablo.” “Kailangan mong mapalugod ang Diyos, bagama’t maaaring mapait ang iyong pagluha o nag-aatubili kang mawalay sa ilang bagay na minamahal mo. Ito lamang ang tunay na pagmamahal at pananampalataya.” Ginagamit noon ng Diyos ang mga pag-atake ni Satanas upang gawing perpekto ang aking pananampalataya at aking katapatan sa Kanya. Ang buhay at kamatayan ng tao ay parehong nasa mga kamay ng Diyos, kaya handa akong ilagay ang aking anak sa Kanyang mga kamay. Habang iniisip ko ito, lumuhod ako sa sahig habang tumutulo ang mapapait na luha sa aking mukha, at nagdasal ako sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos! Nakasalalay ang kapalaran ng mga tao sa Iyong mga kamay. Kung hindi Mo tutulutang mangyari ito, hindi mamamatay ang aking anak hangga’t may isang hiningang natitira sa kanyang katawan. At kung tama ang mga doktor at magiging gulay siya, siguradong hindi Kita sisisihin, kundi patuloy kitang susundan.”

Noong maghahatinggabi, nakaupo ako sa kama ng aking anak sa ospital at nakatulog yata ako. Naalimpungatan ako nang marinig ko ang aking anak na sinasabing, “Inay, Inay, kailangan ko ng tubig.” Nang marinig ko ang boses ng aking anak, lumukso ang puso ko, at napatayo ako. Kinusot ko ang aking mga mata at tinitigan ko siya. Talagang gumagalaw ang mga kamay niya nakamulat ang kanyang mga mata. Magkakahalong emosyon kaagad ang nadama ko kaya hindi ko alam ang sasabihin ko, at ang tanging nagawa ko ay patuloy na bumulalas ng: “Diyos ko! Diyos ko!” Manghang sinabi rin ng isa pang tao sa silid na iyon: “Ah! Isang himala ito! Paano siya bumuti nang basta-basta?” Tuwang-tuwa ako kaya ang laki ng ngiti ko. Talagang nakita ko na parehong nasa mga kamay ng Diyos ang buhay at kamatayan ng tao; lubhang kamangha-mangha ang mga gawa ng Diyos. Ang Diyos ang nagligtas sa aking anak. Makalipas ang tatlong araw, himalang gumaling ang aking anak sa kanyang karamdaman, at tila katulad na siyang muli ng normal na tao. Matapos maranasan ang dagok na ito sa mga kamay ni Satanas, nakita ko na kung gaano katindi ang labanang nangyayari sa espirituwal na daigdig, at nakita ko nang malinaw ang masamang kaimbihan at kalupitan ni Satanas. Kasabay nito, mas naunawaan ko rin ang kalooban ng Diyos. Tinulutan na ng Diyos ang mga pagsubok na ito sa akin para mas madali Niya akong mailigtas at magawang perpekto. Tinulutan nito na makilala ko ang pagka-makapangyarihan sa lahat at karunungan ng Diyos. Tinulutan din ako nitong makita ang awtoridad at kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Ginawang perpekto nito ang aking pananampalataya, katapatan, at pagiging masunurin sa Diyos; sinagip ako nito mula sa impluwensya ni Satanas, na nagtutulot sa akin na lumago sa aking buhay. Tunay ngang kaibig-ibig ang Diyos!

Kalaunan ay binasa ko ang siping ito mula sa mga salita ng Diyos: “Ang Aking buong plano ng pamamahala, ang anim-na-libong-taong plano ng pamamahala, ay binubuo ng tatlong yugto, o tatlong kapanahunan: ang Kapanahunan ng Kautusan sa simula; ang Kapanahunan ng Biyaya (na siya ring Kapanahunan ng Pagtubos); at ang Kapanahunan ng Kaharian sa mga huling araw. Ang Aking gawain sa tatlong kapanahunang ito ay nagkakaiba sa nilalaman ayon sa katangian ng bawat kapanahunan, ngunit sa bawat yugto angkop ang gawaing ito sa mga pangangailangan ng tao—o, para mas malinaw, ginagawa ito ayon sa mga panlilinlang na ginagamit ni Satanas sa Aking pakikidigma laban dito. Ang layunin ng Aking gawain ay upang talunin si Satanas, upang ipakita ang Aking karunungan at walang-hanggang kapangyarihan, upang ilantad ang lahat ng panlilinlang ni Satanas, at sa gayon ay mailigtas ang buong lahi ng tao, na nabubuhay sa ilalim ng sakop ni Satanas. Ito ay upang ipakita ang Aking karunungan at walang-hanggang kapangyarihan, at ibunyag ang di-mabatang pagiging kakila-kilabot ni Satanas; higit pa riyan, ito ay upang tulutan ang mga nilalang na makilala kung alin ang mabuti at masama, upang makilala na Ako ang Pinuno ng lahat ng bagay, upang makita nang malinaw na si Satanas ay kaaway ng sangkatauhan, ang tiwali, ang siyang masama, at upang masabi nila, nang may lubos na katiyakan, ang pagkakaiba sa pagitan ng mabuti at masama, katotohanan at kasinungalingan, kabanalan at karumihan, at kung ano ang dakila at ano ang hamak. Sa gayon ay makakaya ng mangmang na sangkatauhan na magpatotoo sa Akin na hindi Ako ang nagtitiwali sa sangkatauhan, at Ako lamang—ang Lumikha—ang makapagliligtas sa sangkatauhan, ang maaaring magkaloob sa tao ng mga bagay na makasisiya sa kanila; at malalaman nila na Ako ang Pinuno ng lahat ng bagay at si Satanas ay isa lamang sa mga nilalang na Aking nilikha at na paglaon ay kinalaban Ako” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Totoong Kwento sa Likod ng Gawain sa Kapanahunan ng Pagtubos). Ang mga salitang ito ng Diyos ang nagbigay sa akin ng mas mabuting pag-unawa sa kalooban ng Diyos. Nakikita ko na lahat ng ginagawa ng Diyos ay pagliligtas at pagmamahal sa sangkatauhan. Nang gunitain ko ang sunud-sunod na pagsubok na naranasan ko, bagama’t nagtiis na ako ng ilang paghihirap, napakarami kong natutuhan. Sa pamamagitan ng mga karanasang ito, nakita ko kung paano ginagamit palagi ni Satanas ang mga tao at bagay sa aking paligid upang ligaligin ako, pero lagi ko palang katabi ang Diyos, na ginagamit ang Kanyang mga salita upang liwanagan at gabayan ako, upang mas makahiwatig ako. Binibigyan Niya ako noon ng isang landas na susundan, binibigyan ako ng pananampalataya at lakas, upang maging matibay ako sa mga oras ng pagsasawalang-kibo at kahinaan. Sa bawat hakbang sa landas ay nagawa kong kumawala sa masamang impluwensya ni Satanas at masaksihan ang kamangha-manghang mga gawa ng Diyos. Tumino ang pag-iisip ko at naging mas matatag ako sa buhay sa pamamagitan ng mga karanasang ito. Matapos kong maranasan ang lahat ng ito, nadama ko na hindi ko na kailangang katakutan ang mga pagkagambala at pagpapahirap ni Satanas, dahil katabi ko ang Diyos. Basta’t umaasa tayo sa Diyos at hindi tayo lumalayo mula sa Kanyang mga salita, basta’t mayroon tayong pananampalataya sa Diyos, gagabayan Niya tayo tungo sa tagumpay laban sa mga tukso at pag-atake ni Satanas, at mabubuhay tayong protektado sa ilalim ng mapagmatiyag na mata ng Diyos. Ngayon ay mas kumbinsido pa ako na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Siya ang aking Panginoon, ang aking Diyos! Kinikilala ko rin na tayo ay mga nilikha, at nagtatamasa man tayo ng mga biyaya o nagdaranas ng mga paghihirap, dapat nating sundin at sambahin palagi ang Diyos. Matatag na ang aking pasiya: Nakahanda na ang puso ko sa pagsunod sa Makapangyarihang Diyos hanggang sa dulo ng landas!

30. Napakaliwanag at Napakaaliwalas ng Langit sa Araw na Iyon

Ni Tian Ying, Tsina

Dati akong mananampalataya sa Three-Self Church sa China. Nang una akong magsimulang sumali sa mga pagtitipon, madalas sabihin sa amin ng mga pastor na, “Mga kapatid, nakatala sa Biblia na, ‘Sapagka’t sa puso’y nananampalataya ang tao sa ikatutuwid; at ang ginagawang pagpapahayag sa bibig ay sa ikaliligtas’ (Roma 10:10). Napawalang-sala na tayo dahil sa ating pananampalataya, at dahil naniniwala tayo kay Jesus, tayo ay naligtas na. Kung naniwala tayo sa iba pang bagay, hindi tayo maliligtas….” Palagi kong isinasaisip ang mga salitang ito na sinambit ng mga pastor. Inudyukan ako ng mga ito nang masigasig akong nagsikap at aktibong dumalo sa mga pagtitipon, na naghihintay na dumating ang Panginoon at tanggapin ako sa kaharian ng langit. Nang maglaon, sunud-sunod na paglabag sa batas ang nagawa sa iglesia, at dahil dito ay nagsimula akong magsawa sa mga pagtitipon doon. Hindi lamang watak-watak ang mga pastor, na bawat isa ay sinusubukang mangibabaw sa iba at magtatag ng sarili nilang lupain, kundi maging ang mga sermon na ibinigay ng mga pastor ay napilitang umayon sa mga patakaran ng United Front Work Department (UFWD). Hindi tinulutan ng UFWD ang aming mga pastor na mangaral mula sa Aklat ng Pahayag dahil sa takot na “mag-udyok ito ng kaguluhan sa mga tao,” kaya nga, hindi sila nangaral mula sa Aklat ng Pahayag. Madalas mangaral ang mga pastor tungkol sa mga donasyon, na sinasabing kapag mas maraming ibinigay na donasyon ang isang tao, mas maraming pagpapala ang matatanggap nila mula sa Diyos. Nang makita ko ang iglesia sa ganitong kalagayan, nalito ako: Paano nagkaganito ang iglesia? Hindi ba nanalig ang mga pastor sa Panginoon? Bakit hindi nila sinunod ang salita ng Panginoon? Bakit wala sila ni katiting na pagpipitagan sa Panginoon? Mula noon, hindi ko na ginustong magpunta sa mga pagtitipon sa Three-Self Church dahil naramdaman ko na hindi sila totoong nanalig sa Diyos, at na sila ay mga bulaang pastol na nagkunwang nananalig sa Diyos upang makuha ang perang pinaghirapang kitain ng mga kapatid.

Noong huling bahagi ng 1995, walang-pag-aalinlangang tumalikod ako sa iglesia at sumapi sa isang bahay-iglesia (ang Sola Fide Church). Noong una, akala ko ay hindi sakop ng mga paghihigpit ng pamahalaan ng bansa ang kanilang mga sermon, at isinama pa nila ang Aklat ng Pahayag sa kanilang mga sermon at tinalakay ang mga huling araw, ang pagbabalik ng Panginoon, at kung anu-ano pa. Kaya inakala ko na mas maganda ang kanilang pangangaral kaysa sa mga pastor sa Three-Self Church, at na mas masayang dumalo sa mga pagtitipon dito kumpara sa mga pagtitipon sa Three-Self Church kaya masayang-masaya ako. Ngunit makalipas ang kaunting panahon, natuklasan ko na sa mga kapwa-manggagawa rito, mayroon ding ilang nag-away-away dahil sa inggit at lumikha ng mga grupu-grupo. Wala ni isa sa mga kapatid ang sumusunod noon sa mga ipinagagawa ng Panginoon, at hindi sila mapagmahal na katulad noon…. Nang makita ko na wala talagang ipinagkaiba ang iglesiang ito sa Three-Self Church, lungkot na lungkot ako, ngunit hindi ko rin alam kung saan ako maaaring makatagpo ng isang iglesia na may gawain ng Banal na Espiritu. Sa kawalan ng mas mainam na pagpipilian, ang tangi ko lang magagawa noon ay manatiling kaanib ng Sola Fide Church, kaya nga patuloy akong dumalo sa kanilang mga pagtitipon. Sinabi ng lahat ng pastor at mangangaral na “kapag naligtas nang minsan, naligtas nang palagian” at “hangga’t nagtitiis ka hanggang wakas, nagpapagod at gumagawa para sa Panginoon at patuloy na tumatahak sa landas ng Panginoon, magagawa mong pumasok sa kaharian ng langit.” Kaya naisip ko sa sarili ko noon: “Anuman ang mangyari sa ibang mga tao, basta’t masigasig akong sumasampalataya sa Panginoong Jesus at hindi ako lumilihis mula sa landas ng Panginoon, kapag bumalik ang Panginoon magkakaroon ako ng pagkakataon na madala sa kaharian ng langit.”

Sa isang kisap-mata malapit nang matapos ang 1997, at ang ebanghelyo ng kaharian ng Diyos ay nakarating na sa amin, at nagkagulo sa aming iglesia. Sabi sa amin ng aming pinunong si Li, “Sa panahong ito isang grupo ang lumitaw na nagpapalaganap ng Kidlat ng Silanganan, ninanakaw ang mabubuting tupa mula sa iba’t ibang denominasyon, at sinasabi nila na nagbalik na ang Panginoong Jesus at isinasakatuparan Niya ang isang bagong yugto ng gawain. Ipinako sa krus ang Panginoong Jesus para sa atin, at ipinalit ang Kanyang buhay upang tubusin tayo. Tayo ay naligtas na. Kailangan lang nating magtiis hanggang wakas, at kapag nagbalik ang Panginoon siguradong madadala tayo sa kaharian ng langit. Samakatwid ay kailangan tayong mag-ingat, at talagang hindi natin maaaring tanggapin ang mga taong ito sa Kidlat ng Silanganan. Sinuman ang tumanggap sa kanila ay matitiwalag sa iglesia! Gayundin, kailangan mong tiyakin na hindi ka makinig sa anumang sasabihin nila, at kailangan mong tiyakin na hindi basahin ang kanilang mga aklat….” Mukhang pinag-uusapan ng mga kapwa-manggagawa sa lahat ng antas ang mga bagay na ito sa halos bawat pagtitipon. Pagkatapos marinig ang sinabi nila, hindi sinasadyang nagsimulang lumaban at mag-ingat ang mga kapatid sa Kidlat ng Silanganan. Lalo pa akong naging maingat, dahil natakot akong manakaw ng Kidlat ng Silanganan at sa gayon ay mawala ang pagkakataon kong pumasok sa kaharian ng langit.

Gayunman, kasisimula pa lang ng bagong taon noong 1998, isang araw, hindi ko inasahang makasalubong ang isang tao mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at naging mapalad akong makinig sa paraan ng Kidlat ng Silanganan sa unang pagkakataon. Nang araw na iyon, tinawagan ako ng ate ko at pinapunta ako sa bahay niya. Pinapunta rin niya si Sister Hu mula sa kanyang nayon. Nang makita ako ni Sister Hu ngumiti siya at sinabi, “Naku, mabuti’t dumating ka. Bibisitahin ako ng isang malayo kong kamag-anak na nananalig sa Panginoon. Bakit hindi tayo magtipun-tipon?” Masaya akong sumang-ayon. Hindi nagtagal, bumalik si Sister Hu na kasama ang kanyang kamag-anak. Nang makita kami ng sister na ito, masigla niya kaming binati. Bagama’t noon ko lang siya nakilala, medyo naging malapit ako sa kanya. Sabi niya, “Mayroong malawak na kapanglawan sa iglesia sa panahong ito. Walang maibigay na sariwa o bagong sermon ang mga mangangaral. Sa bawat pagtitipon, kapag hindi sila nagsesermon kung paano labanan ang Kidlat ng Silanganan, puro pakikinig lang sa mga tape at pagkanta ng mga himno. Ito lang ang nangyayari sa mga pagtitipon. Abala ang mga kapwa-manggagawa sa pag-aaway-away dahil sa inggit, nagsasabwatan at nagsasapakatan sila, lubha silang mapagmagaling na lahat at walang nakikinig sa kahit kanino. Negatibo at mahina ang mga kapatid, at nawalan na sila ng pananampalataya at pagmamahal. Marami nang tumalikod sa Panginoon upang balikan ang kamunduhan para kumita ng pera.” Sa aking kalooban gayon din ang pakiramdam ko, at habang tumatango, sinabi ko sa sister: “Ganito rin sa aking iglesia. Dati-rati, mayroon kaming 20 hanggang 30 katao sa bawat lugar ng pulong sa aming mga buwanang pagpupulong, ngunit ngayon may iilang matatanda na lang, at maging ang mga mangangaral ay binalikan na ang kamunduhan upang kumita ng pera! Wala nang kasiyahang makukuha sa mga pagpupulong.” Tumango ang sister at sinabi, “Ang ganitong uri ng sitwasyon ay hindi lang sa ilang iglesia umiiral, kundi isang di-pangkaraniwang bagay na laganap sa buong relihiyosong mundo. Ipinapakita nito na ang gawain ng Banal na Espiritu ay hindi na matatagpuan sa loob ng iglesia, kaya nga maraming ginagawang labag sa batas palagi—tanda ito ng pagbabalik ng Panginoon. Katulad lang ito ng pagwawakas ng Kapanahunan ng Kautusan, nang ang templo ay naging lugar ng bentahan ng mga baka at palitan ng pera. Ito ay dahil tumigil na ang Diyos sa pagsasagawa ng Kanyang gawain sa templo, at sa halip ay nagkatawang-tao bilang Panginoong Jesus upang isagawa ang isang bagong yugto ng gawain sa labas ng templo.” Nakinig akong mabuti, na tumatango paminsan-minsan. Patuloy na nagsalita ang sister, na sinasabi, “Sister, sa Lucas 17:24–26 sinasabi: ‘Sapagka’t gaya ng kidlat, na pagkislap buhat sa isang panig ng silong ng langit, ay nagliliwanag hanggang sa kabilang panig ng silong ng langit; gayon din naman ang Anak ng tao sa Kanyang kaarawan. Datapuwa’t kailangan muna Siyang magbata ng maraming bagay at itakwil ng lahing ito. At kung paano ang nangyari sa mga kaarawan ni Noe, ay gayon din naman ang mangyayari sa mga kaarawan ng Anak ng tao.’ Paano mo ipinapakahulugan ang mga linyang ito ng Banal na Kasulatan?” Sandali ko itong pinag-isipang mabuti, at pagkatapos ay asiwa akong tumawa at sinabi ko: “Sister, hindi ba ang tinutukoy ng mga linyang ito sa Banal na Kasulatan ay ang pagdating ng Panginoon?” Tumugon ang sister, “Tinatalakay ng mga linyang ito ng Banal na Kasulatan ang pagdating ng Panginoon. Gayunman, hindi ito tumutukoy sa pagdating ng Panginoong Jesus noong araw. Bagkus, tumutukoy ang mga ito sa pagbalik ng Panginoon sa mga huling araw dahil, dito, napakalinaw na ipinopropesiya ng Panginoon kung ano ang mangyayari kapag nagbalik Siya sa mga huling araw. Sister, ngayon mismo nanlamig na ang pananampalataya ng mga mananampalataya sa iglesia, at sila ay negatibo at mahina. Ito ay dahil sa ang Diyos ay muling naging tao upang isagawa ang isang bagong yugto ng gawain. Sumulong na ang gawain ng Diyos, at lahat ng hindi sumusunod sa bagong gawain ng Diyos ay mawawalan ng gawain ng Banal na Espiritu.” Nang marinig kong sinabi ng sister na nagbalik na ang Panginoong Jesus, agad kong nahulaan na kabilang siya sa Kidlat ng Silanganan, at agad nanlumo ang puso ko. Naglaho ang ngiti sa aking mukha nang biglang pumasok sa aking isipan ang mga salita mula sa aking mga pinuno na nagsara ng iglesia: “Ang manalig kay Jesus ay ang maligtas, at kapag naligtas nang minsan, naligtas nang palagian! … Huwag mong tanggapin ang mga iyon mula sa Kidlat ng Silanganan! …” Nang sumaisip ko ang mga salitang ito mula sa aking mga pinuno, ninais kong magmadaling umuwi. Ngunit nang pumasok ang ideyang ito sa aking isipan, niliwanagan ako ng Panginoon sa pamamagitan ng pagpapaalala sa akin ng isang talata mula sa isang himno: “Si Jesus ang ating kanlungan, kapag may problema ka magtago sa piling Niya, kapag magkasama kayo ng Panginoon, ano’ng ikakatakot mo?” Iyon na nga! naisip ko. “Kung nasa tabi ko ang Panginoon, ano ang kailangan kong ikatakot? Ang mga bagay na aking kinatatakutan ay hindi nagmumula sa Diyos, nagmumula ito kay Satanas.” Pagkatapos nito, sinabi ng sister, “Kung may tanong ang sinuman, itanong lang ninyo. Kayang lutasin ng salita ng Diyos ang lahat ng problema at paghihirap natin.” Nang marinig kong sabihin ito ng sister, naisip ko sa sarili ko: “Maaaring hindi mo masagot sa mga tanong ko! Kailangan ko ngayong alamin kung ano ba talaga ang ipinapangaral ng Kidlat ng Silanganan, at kung paano nito nagawang nakawin ang napakaraming mabubuting tupa.”

Habang iniisip ko ito, nagdesisyon akong makilahok kaagad at magkusa, at sinabi ko: “Laging sinasabi ng ating mga pinuno na ipinako sa krus ang Panginoong Jesus para sa atin, at na naipalit na Niya ang Kanyang buhay upang tubusin tayo, at sa gayon ay naligtas na tayo. Nakatala sa Banal na Kasulatan: ‘Sapagka’t sa puso’y nananampalataya ang tao sa ikatutuwid; at ang ginagawang pagpapahayag sa bibig ay sa ikaliligtas’ (Roma 10:10). Dahil naligtas na tayong minsan naligtas na tayo magpakailanman, at hangga’t nagtitiis tayo hanggang wakas, kapag bumalik ang Panginoon siguradong madadala tayo sa kaharian ng langit. Ito ang pangako ng Panginoon sa atin. Samakatwid ay hindi natin kailangang tanggapin ang anumang bagong gawaing isinasagawa ng Diyos.”

Ngumiti ang sister at sinabi niya sa akin: “Iniisip ng maraming mananampalataya na ipinako sa krus ang Panginoong Jesus para sa atin, at na dahil ipinalit na Niya ang Kanyang buhay para tubusin tayo, naligtas na tayo. Naniniwala ang mga tao na ang maligtas nang minsan ay ang maligtas magpakailanman, na ang kailangan lang nating gawin ay magtiis hanggang wakas, at kapag bumalik ang Panginoon ay siguradong madadala tayo sa kaharian ng langit, at hindi natin kailangang tanggapin ang anumang bagong gawaing isinasagawa ng Diyos. Ngunit tama ba talaga ang paraang ito ng pag-iisip? Talaga bang naaayon ito sa kalooban ng Panginoon? Ang totoo, ang ideyang ito na ‘ang maligtas nang minsan ay ang maligtas magpakailanman, at kapag bumalik ang Panginoon ay madadala tayo sa kaharian ng langit’ ay pagkaintindi at imahinasyon lamang ng tao, at hindi talaga sang-ayon sa sinabi ng Panginoon. Ni minsan ay hindi sinabi ng Panginoong Jesus na yaong mga naligtas ng kanilang pananampalataya ay maaaring pumasok sa kaharian ng langit, kundi bagkus, sinabi Niya, ‘Kundi ang gumaganap ng kalooban ng Aking Ama na nasa langit’ (Mateo 7:21). Ang maligtas at ang gawin ang kalooban ng Ama na nasa langit ay magkaiba. Kapag ang pinag-uusapan natin ay ang maligtas ng pananampalataya ng isang tao, itong maligtas ay tumutukoy sa pagpapatawad sa iyong mga kasalanan. Ibig sabihin, kung ang isang tao ay nararapat patayin ayon sa batas, ngunit lumapit sila sa Panginoon at nagsisi, at tinanggap nila ang pagliligtas ng Panginoon, patatawarin sila ng Panginoon sa kanilang mga kasalanan, at iwawaksi ng taong iyon ang parusa ng batas, at hindi na papatayin ayon sa batas. Ito ang totoong kahulugan ng maligtas. Ngunit ang maligtas ay hindi nangangahulugan na ang isang tao ay napalaya mula sa kasalanan at nalinis. Malalim ang karanasan nating lahat dito. Bagama’t maraming taon na tayong nananalig sa Panginoon, at madalas nating ikinukumpisal ang ating mga kasalanan sa Panginoon at nagsisisi tayo, at nagagalak at napapayapa rin na mapatawad sa ating mga kasalanan, madalas pa rin tayong nagkakasala nang di-sinasadya, at nakagapos tayo sa ating mga kasalanan. Totoo ito. Halimbawa, ang ating mga tiwaling disposisyon tulad ng kayabangan, panlilinlang, pagkamakasarili, kasakiman, kasamaan at iba pa ay patuloy pa ring umiiral; nawiwili pa rin tayong makisabay sa mga uso sa mundo, at naghahangad ng yaman at kasikatan, at ng mga kaluguran ng laman, at nag-iimbot tayo ng mga makasalanang kasiyahan. Upang maprotektahan ang ating mga personal na interes, kaya rin nating madalas na magsinungaling at manlinlang ng ibang tao. Samakatwid, ang maligtas ay hindi nangangahulugan na natamo na ng isang tao ang ganap na kaligtasan. Totoo ito. Nakatala sa Banal na Kasulatan: ‘Kayo nga’y magpakabanal, sapagka’t Ako’y banal’ (Levitico 11:45). Ang Diyos ay banal, kaya tutulutan ba Niya ang mga madalas magkasala at lumalaban sa Diyos na makapasok sa kaharian ng langit? Kung naniniwala ka na yaong mga naligtas ng kanilang pananampalataya ay maaaring makapasok sa kaharian ng langit, bakit sinasabi ng Panginoong Jesus ang sumusunod na mga salita? ‘Hindi ang bawa’t nagsasabi sa Akin, Panginoon, Panginoon, ay papasok sa kaharian ng langit; kundi ang gumaganap ng kalooban ng Aking Ama na nasa langit. Marami ang mangagsasabi sa Akin sa araw na yaon, Panginoon, Panginoon, hindi baga nagsipanghula kami sa Iyong pangalan, at sa pangalan Mo’y nangagpalayas kami ng mga demonyo, at sa pangalan Mo’y nagsigawa kami ng maraming gawang kamangha-mangha? At kung magkagayo’y ipahahayag Ko sa kanila, kailan ma’y hindi Ko kayo nangakilala: magsilayo kayo sa Akin, kayong manggagawa ng katampalasanan’ (Mateo 7:21–23). Bakit sinabi na kapag bumalik ang Panginoon, ihihiwalay Niya ang mga kambing sa mga tupa at ang mga panirang damo sa trigo? Samakatwid ay hindi makatwirang sabihin na yaong mga naligtas ng kanilang pananampalataya ay maaaring makapasok sa kaharian ng langit! Ganap na salungat ito sa mga salita ng Panginoong Jesus, at sinusuway nito ang mga salita ng Panginoon! Kaya, kung hindi natin tinatanggap at pinaniniwalaan ang salita ng Panginoon, kundi bagkus ay nakakapit tayo sa mga kamaliang ikinalat ng mga pastor at elder, at umaasa tayo sa sarili nating mga pagkaintindi at imahinasyon sa ating pananalig sa Diyos, hindi natin matutugunan kailanman ang hinihiling ng Panginoon, at hindi tayo madadala sa kaharian ng langit kailanman.”

Pinag-isipan ko ang mga salita ng sister at nadama ko na may malaking katuturan ang sinabi niya, kaya naupo ako roon at tahimik na nakinig. Patuloy na nagsalita ang sister: “Nahayag na ng salita ng Makapangyarihang Diyos ang hiwaga ng maligtas at magtamo ng ganap na kaligtasan, kaya tingnan natin ang salita ng Makapangyarihang Diyos at alamin kung ano ang sinasabi Niya tungkol dito. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Sa panahong iyon, ang gawain ni Jesus ay ang gawain ng pagtubos sa buong sangkatauhan. Ang mga kasalanan ng lahat ng naniwala sa Kanya ay pinatawad; basta’t ikaw ay naniniwala sa Kanya, ikaw ay Kanyang tutubusin; kung ikaw ay naniniwala sa Kanya, wala ka na sa pagkakasala, ikaw ay pinawalang-sala na sa iyong mga kasalanan. Ito ang kahulugan ng maligtas, at mapawalang-sala ng pananampalataya. Ngunit sa mga naniwala, mayroon pa ring nanatiling mga mapanghimagsik at sumalungat sa Diyos, at kailangan pa ring dahan-dahang alisin. Ang kaligtasan ay hindi nangahulugan na ang tao ay lubusan nang nakamit ni Jesus, kundi na ang tao ay wala na sa kasalanan, na siya ay pinatawad na sa kanyang mga kasalanan. Basta’t ikaw ay naniniwala, hindi ka na kailanman nasa kasalanan pa’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 2). ‘Bago tinubos ang tao, marami sa mga lason ni Satanas ang naitanim na sa kalooban niya at, pagkatapos ng libu-libong taon ng pagtiwali ni Satanas sa kanya, nasa kanyang kalooban ang matatag na kalikasang lumalaban sa Diyos. Samakatuwid, kapag natubos na ang tao, ito ay walang iba kundi isang kaso ng pagtubos kung saan ang tao ay binili sa mataas na halaga, ngunit ang may lason na kalikasan sa kanyang kalooban ay hindi pa naaalis. Ang tao na lubhang nadungisan ay kailangang sumailalim sa isang pagbabago bago maging karapat-dapat na maglingkod sa Diyos. Sa pamamagitan ng gawaing ito ng paghatol at pagkastigo, lubusang malalaman ng tao ang marumi at tiwaling diwa sa kanyang sariling kalooban, at magagawa niyang lubos na magbago at maging malinis. Sa ganitong paraan lamang maaaring maging karapat-dapat na bumalik ang tao sa harap ng luklukan ng Diyos. … Kahit na ang tao ay maaaring natubos at napatawad na sa kanyang mga kasalanan, ito ay maaari lamang na ituring na hindi pag-alala ng Diyos sa mga paglabag ng tao at hindi pagtrato sa tao alinsunod sa mga paglabag nito. Subalit, kapag ang tao na namumuhay sa katawang tao, ay hindi pa napapalaya mula sa kasalanan, siya ay maaaring magpatuloy lamang sa pagkakasala, inihahayag nang walang katapusan ang kanyang satanikong disposisyon. Ito ang buhay ng tao, isang walang-katapusang pagpapaulit-ulit ng kasalanan at kapatawaran. Ang karamihan ng tao ay nagkakasala sa araw upang magtapat ng kasalanan sa gabi. Dahil dito, kahit na ang handog para sa kasalanan ay walang hanggan ang bisa sa tao, hindi nito magagawang iligtas ang tao mula sa kasalanan. Tanging kalahati lang ng gawain ng pagliligtas ang nakumpleto, sapagkat ang tao ay mayroon pa ring tiwaling disposisyon. … Mas malalim kaysa kasalanan, ito ay itinanim ni Satanas at malalim na nag-ugat sa loob ng tao. Hindi madali para sa tao na mabatid ang kanyang mga kasalanan; wala siyang paraan para kilalanin ang kanyang sariling kalikasang nag-ugat na nang malalim, at kailangan niyang umasa sa paghatol ng salita upang makamit ang ganitong resulta. Sa ganitong paraan lamang maaaring unti-unting mabago ang tao mula sa puntong ito’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 4). ‘Ang alam mo lang ay bababa si Jesus sa mga huling araw, ngunit paano ba talaga Siya bababa? Ang isang makasalanang tulad mo, na katutubos pa lang, at hindi pa nabago, o nagawang perpekto ng Diyos, makakaayon ka ba ng puso ng Diyos? Para sa iyo, na ang dating ikaw pa rin, totoo na ikaw ay iniligtas ni Jesus, at na ikaw ay hindi itinuturing na isang makasalanan dahil sa pagliligtas ng Diyos, ngunit hindi ito nagpapatunay na ikaw ay hindi makasalanan, at hindi marumi. Paano ka magiging banal kung hindi ka pa nababago? Sa iyong kalooban, puno ka ng karumihan, sakim ka at masama, ngunit ninanais mo pa ring bumaba na kasama ni Jesus—hindi ka ganoon kasuwerte! Nalaktawan mo ang isang hakbang sa iyong pananalig sa Diyos: Natubos ka pa lang, ngunit hindi pa nabago. Para maging kaayon ka ng puso ng Diyos, kailangang ang Diyos Mismo ang gumawa ng gawain ng pagbabago at paglilinis sa iyo; kung ikaw ay tinubos lamang, wala kang kakayahang magtamo ng kabanalan. Dahil dito hindi ka magiging karapat-dapat na makibahagi sa magagandang biyaya ng Diyos, dahil nalaktawan mo ang isang hakbang sa gawain ng Diyos na pamamahala sa tao, na isang mahalagang hakbang sa pagbabago at pagperpekto. Kaya ikaw, na isang makasalanang katutubos pa lang, ay walang kakayahang direktang manahin ang pamana ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa mga Pangalan at sa Pagkakakilanlan).”

Pagkatapos ay nagpatuloy ang sister sa kanyang pagbabahagi: “Mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos, makikita natin na bawat yugto ng gawaing isinasagawa ng Diyos ay isinasagawa alinsunod sa mga pangangailangan ng tiwaling lipi ng tao. Sa pagtatapos ng Kapanahunan ng Kautusan, mas lalong ginawang tiwali ni Satanas ang tao at mas lalo silang nagkasala. Nilabag na ng tao ang mga kautusan ni Jehova at nanganib na batuhin hanggang sa mamatay at sunugin ng mga apoy ng langit. Mahal ng Diyos ang sangkatauhan. Nagkatawang-tao Siya upang maging katulad ng makasalanang laman, at ipinako sa krus upang tubusin ang tao mula sa kasalanan. Kaya, hangga’t nananalig tayo sa Panginoong Jesus, maliligtas tayo, at hindi na maaalala ng Panginoon ang ating mga kasalanan. Maaari tayong dumiretso sa Diyos at manalangin sa Kanya, at magtamasa ng kasaganaan ng biyayang ipinagkakaloob Niya. Ngunit kahit natubos na tayo, hindi niyan pinapatunayan na wala tayong kasalanan. Tayo, ang lipi ng tao, ay nagawang tiwali ni Satanas sa loob ng libu-libong taon, at nag-ugat na nang malalim ang lason ni Satanas sa ating kalooban—naging buhay na natin ito at naging likas na sa atin. Kontrolado tayo ng ating likas na kasamaan, tulad ng kahambugan at kayabangan, panlilinlang at kabaluktutan, pagkamakasarili at kawalanghiyaan, at kasakiman at pagiging kasuklam-suklam. Nagagawa pa rin nating magsinungaling nang madalas, manlinlang, magkasala, at lumaban sa Diyos. Ito ang ugat ng ating paulit-ulit na pamumuhay na patuloy na nagkakasala at pagkatapos ay ikinukumpisal ang mga ito. Samakatwid, batay sa mga pangangailangan ng tiwaling lipi ng tao at plano ng pamamahala ng Diyos para sa pagliligtas ng sangkatauhan, naparito ang Diyos upang isagawa ang isang yugto ng gawain sa mga huling araw na hatulan at kastiguhin ang tao upang linisin tayo at baguhin ang ating mga tiwaling disposisyon, at sa huli ay aakayin ng Diyos sa Kanyang kaharian yaong mga nagtamo ng lubos na kaligtasan at nagawang perpekto. Kung kumakapit pa rin tayo sa pagkaintindi na ‘kapag naligtas nang minsan, naligtas nang palagian,’ at tumatanggi tayong tanggapin ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, hindi malilinis kailanman ang lason ni Satanas na nasa ating dugo, hindi natin matatamo kailanman ang lubos na pagliligtas ng Diyos, at hindi na pag-uusapan pa kung tayo ay maiaangat sa kaharian ng langit. Napakaseryoso ng mga kahihinatnang ito. Kaya, ngayon, sa mga huling araw na ito, sa pagtalikod lamang sa Kapanahunan ng Biyaya at pagtanggap sa gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw lubusang malilinis ang tao, magtatamo ng lubos na pagliligtas ng Diyos, at makakapunta sa isang magandang hantungan.”

Nang makinig ako sa pagbabahagi ng sister, naisip ko sa sarili ko: “Oo, napakapraktikal ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Nitong nakaraang ilang taon, hindi ba palagi akong nagkakasala sa araw at pagkatapos ay ikinukumpisal ko ang mga ito sa gabi. Talagang napatawad lang tayo sa ating mga kasalanan dahil sa ating pananampalataya sa Panginoon, ngunit naroon pa rin ang ating pagiging likas na makasalanan. Maaari pa rin tayong magkasala at lumaban sa Diyos. Ang Panginoon ay banal, kaya paano madadala sa kaharian ng langit yaong mga madalas magkasala at lumalaban sa Kanya? Nalutas ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang mga isyung ito na nakabigat sa aking isipan nang napakaraming taon. Talaga ngang nasa mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang mga katotohanang hinahangad natin. Maaari kaya na ang Makapangyarihang Diyos nga ang nagbalik na Panginoon? Talagang kailangan kong pag-aralan ito nang husto.”

Unti-unti akong naging kampante sa sister na ito, ngunit habang iniisip kong suriin ang mga bagay na napag-usapan namin, biglang may kumatok nang malakas at nag-aapura sa pinto. Humangos si Sister Hu para buksan ang pinto, at galit na pumasok ang aking pastor sa kuwarto. Tumingin siya sa akin, at pagkatapos ay sa sister na nagpapalaganap ng ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos, at saka niya sinabi sa akin na may tono ng pagtataka at galit: “Ano ang ginagawa mo rito? Hindi ba sinabi ko sa iyo na huwag kang makinig sa mga sermon ng mga estranghero? Paano mo pa nagagawang magpunta rito at makinig sa kanila? Umuwi ka ngayon din, at huwag ka nang makinig ulit sa kanila. Kapag nalinlang ka, magiging huli na ang lahat para magsisi ka!” Nang makatapos ang pastor na pagalitan ako, saka siya lumingon upang takutin ang sister: “At kayong mga tao na nagpapalaganap ng Kidlat ng Silanganan, wala kayong ginagawa kundi magpunta sa aming iglesia at nakawin ang aming mga tupa! Umalis na kayo ngayon din! Kung hindi kayo aalis, hindi ko kayo igagalang!” Nang makita kong tratuhin ng pastor ang sister sa ganitong paraan, medyo nainis ako, kaya sinabi ko sa kanya, “Pastor, talagang may mga bagay na sinasabi ang sister na ito na talagang maganda, at ang sinabi niya ay naaayon sa Biblia. Pakiramdam ko talagang posible nga na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoon. Bakit hindi mo ito pakinggan, at saka tayo magdesisyon. Bukod diyan, hindi ba sinasabi sa Biblia na, ‘Huwag maging makakalimutin sa pagpapatuloy sa mga estranghero: sapagkat sa pamamagitan nito ang iba’y walang malay na nakapagpatuloy ng mga anghel’ (Mga Hebreo 13:2)? Tayo na nananalig sa Panginoon ay kailangang magpakita ng kaunting habag, at hindi natin maaaring tratuhin ang mga tao sa ganitong paraan. Hindi ba labag sa mga turo ng Panginoon ang pagpapalayas nang ganito sa sister na ito?” Pagkatapos ay sinigawan ako ng pastor, “Ano ba ang nauunawaan mo? Naligtas na tayo na nananalig kay Jesus. Hindi na tayo kailangang iligtas ulit! Naparito sila upang nakawin ang ating kawan, kaya nga hindi natin sila dapat tanggapin!” Sa oras na ito ngumiti ang sister na nagpapalaganap ng ebanghelyo at nagsabi, “Naghihintay tayong lahat sa pagbabalik ng Panginoon, kaya bakit hindi tayo maupo at mag-usap? Kapag nakalagpas sa atin ang pagbalik ng Panginoon pagsisisihan natin ito nang lubusan—” Hindi na hinintay ng pastor na makatapos ng pagsasalita ang sister, at sinimulan niya itong itulak palabas, na sinasabing, “Tumigil ka na! Gaano ka man kahusay magsalita, hindi pa rin kita pakikinggan! Umalis ka na ngayon din!” At ganoon lang, itinulak, hinila at minura pa ng pastor ang sister para paalisin ito sa bahay. Nang makaalis ang sister, nilingon at binantaan ako ng pastor, na sinasabing, “Bilisan mong umuwi. Mula ngayon hindi ka na puwedeng makipag-ugnayan sa mga tao mula sa Kidlat ng Silanganan. Kung hindi, ititiwalag ka sa iglesia, at kapag nangyari iyan kailanma’y hindi ka na magkakaroon ng pagkakataong matanggap ang papuri ng Diyos at pumasok sa kaharian ng langit.” Dahil narinig ko na ang pagbabahagi ng sister, naunawaan ko na ang gawain ng Panginoong Jesus ay ang pagtubos, ngunit hindi ang pagdadalisay sa tao, at na kapag nagbalik ang Panginoon upang isagawa ang Kanyang gawain ng paghatol sa mga huling araw, saka lamang Niya lubos na lilinisin at ililigtas ang tao. Kapag hindi tinanggap ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, hindi magbabago ang mga tiwaling disposisyon ng tao, at hindi niya matatamo ang lubos na pagliligtas ng Diyos, at hindi siya makakapasok sa kaharian ng langit. Samakatwid, walang gaanong epekto sa akin ang mga salita ng pastor, kaya nakisama na lang ako at tumango sa pakunwaring pag-ayon, at pagkatapos ay umuwi na ako.

Nang makauwi ako, patuloy kong inisip ang pagbabahaging ibinigay ng sister, at naisip ko sa sarili ko: “Lahat ng sinabi ng sister na iyon ay umaayon sa Biblia. Talagang wala akong katwirang maniwala na ‘kapag naligtas nang minsan, naligtas nang palagian’!” Ginunita ko ang lahat ng taon na nanalig ako sa Panginoon at napagtanto ko na patuloy akong namuhay sa isang kalagayan na magkakasala ako at pagkatapos ay ikukumpisal ko ang mga iyon, ngunit hindi ko nagawang lutasin ang problemang ito, at personal kong pinagdaanan ang maraming paghihirap. Pakiramdam ko patuloy akong nanalig nang ganito, pagkatapos sa huli ay hindi ko nagawang matamo ang papuri ng Diyos. Matapos makinig sa pagbabahagi ng sister, mas nakatiyak ako na kung gusto ng mga taong nananalig sa Panginoon na magtamo ng lubos na kaligtasan at makapasok sa kaharian ng langit, kailangan nga nila talagang tanggapin ang gawain na humahatol at naglilinis sa tao na isinasagawa ng nagbalik na Panginoong Jesus. Kaya nag-isip ako: Ano ba talaga ang gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw? At paano nililinis at binabago ng Makapangyarihang Diyos ang tao? Habang iniisip ko ang mga bagay na ito, binuklat-buklat ko ang Biblia hanggang sa makita ko ang isang sipi kung saan sinasabi ng Panginoong Jesus: “Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: sapagka’t hindi Siya magsasalita ng mula sa Kanyang Sarili; kundi ang anumang bagay na Kanyang marinig, ang mga ito ang Kanyang sasalitain: at Kanyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating” (Juan 16:12–13). Nabasa ko rin ito sa Biblia: “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos” (1 Pedro 4:17). “Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia” (Pahayag 2:7). Nang mabasa ko ito, parang nagising ako sa wakas mula sa isang panaginip: Lumalabas na ipinropesiya ng Panginoong Jesus noong araw na sa mga huling araw ay magpapahayag ang Diyos ng mas marami tungkol sa katotohanan at magsasagawa ng isang bagong yugto ng gawain. Hindi ba ito ang Makapangyarihang Diyos na dumarating upang isagawa ang gawain ng paghatol at paglilinis sa tao? “Ah,” naisip ko, “kung hindi dumating ang pastor at nagsanhi ng malaking kaguluhan ngayon, patuloy sana akong nakapakinig na mabuti tungkol sa paraan ng Makapangyarihang Diyos. Dati-rati, palagi akong nakinig sa sinabi ng mga pastor at elder, at hindi ko hinanap o siniyasat kailanman ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Ginawa ko lang ang anumang sinabi ng mga pastor at elder. Ngayon ko lang napansin na wala akong puwang sa puso ko para sa Panginoon. Tungkol naman sa pagsisiyasat ko sa pagbalik ng Panginoon, hindi ko hinangad ang kalooban ng Panginoon kundi sa halip ay nakinig ako sa mga salita ng mga pastor at elder. Napakatanga ko! Tayo na nananalig sa Panginoon ay dapat Siyang purihin, at kailangan nating aktibong sundan ang mga yapak ng Diyos patungkol sa pagbalik ng Panginoon, sapagkat sa ganitong paraan lang tayo makakaayon sa kalooban ng Diyos. Nakita ko ngayon na ang mga kilos ng pastor ay talagang hindi naaayon sa kalooban ng Panginoon. Hindi ko na kayang pikit-matang makinig na lang sa sinasabi nila, kundi kailangan kong hanapin at siyasatin ang paraan ng Makapangyarihang Diyos.”

Kinabukasan ng umaga, ang una kong ginawa ay nagdesisyon akong magpunta sa bahay ni Sister Hu at hanapin ang sister na nagpalaganap ng ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos para patuloy siyang makapagbahagi. Sa gulat ko, bago pa man ako nakalabas ng pinto, dinala na ni Sister Hu ang sister sa bahay ko. Talagang ginabayan ito ng Panginoon. Tinanong muna niya ako nang may pag-aalala kung niligalig ako ng pastor kahapon o hindi, at sumagot ako nang buong katiyakan ng, “Hindi. Pagkatapos ng pagbabahagi kahapon, bumalik ako rito at pinag-isipan kong mabuti ang lahat, at napagtanto ko na hindi talaga tayo basta malilinis sa pamamagitan ng pananalig sa Panginoong Jesus. Naroon pa rin ang ating likas na katiwalian, at dahil doon ay hindi natin matatamo ang lubos na pagliligtas ng Diyos. Bukod pa riyan, nabasa ko rin ang isang sipi sa Biblia na talagang nagpopropesiya na babalik ang Panginoon upang isagawa ang Kanyang gawain ng paghatol sa mga huling araw. Ang pinakanais kong malaman ngayon ay tungkol saan ba talaga ang gawain ng paghatol na isasagawa ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, at kung paano kapwa lilinisin at babaguhin ng gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos ang tao?”

Natutuwang sinabi ng sister na, “Salamat sa Diyos! Ang iyong itinanong ay talagang napakahalaga, sapagkat may kinalaman ito sa mahalagang paksa kung ang pananampalataya natin sa Diyos ay bibigyan tayo ng kakayahang magtamo ng lubos na kaligtasan at makapasok sa kaharian ng langit o hindi. Tingnan muna natin kung ano ang sinasabi sa salita ng Makapangyarihang Diyos. ‘Ang gawain ng Diyos sa kasalukuyang pagkakatawang-tao ay upang ipahayag ang Kanyang disposisyon una sa lahat sa pamamagitan ng pagkastigo at paghatol. Batay sa pundasyong ito, naghahatid Siya ng dagdag na katotohanan sa tao at nagtuturo sa kanya ng iba pang mga paraan ng pagsasagawa, sa gayon ay nakakamit ang Kanyang layuning lupigin ang tao at iligtas siya mula sa kanyang sariling tiwaling disposisyon. Ito ang nasa likod ng gawain ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). ‘Pagdating sa salitang “paghatol,” malamang na maiisip mo ang mga salitang sinabi ni Jehova para turuan ang mga tao sa bawat rehiyon at ang mga salitang sinabi ni Jesus para tuligsain ang mga Fariseo. Bagamat matigas ang mga pananalitang ito, ang mga ito ay hindi paghatol ng Diyos sa tao, mga salita lamang ito na sinabi ng Diyos sa loob ng magkakaibang mga kapaligiran, iyon ay, sa magkakaibang konteksto. Ang mga salitang ito ay hindi kagaya ng mga salitang sinabi ni Cristo ng mga huling araw habang hinahatulan Niya ang tao. Ang Cristo ng mga huling araw ay gumagamit ng iba’t ibang katotohanan para maturuan ang tao, para ibunyag ang diwa ng tao, at suriin ang kanyang mga salita at gawa. Ang mga salitang ito ay binubuo ng iba’t ibang katotohanan, gaya ng tungkulin ng tao, paano dapat sundin ng tao ang Diyos, paano dapat maging tapat ang tao sa Diyos, paano dapat isabuhay ng tao ang normal na pagkatao, gayundin ang karunungan at disposisyon ng Diyos, at iba pa. Ang mga salitang ito ay nakatuon lahat sa diwa ng tao at sa kanyang tiwaling disposisyon. Partikular na, yaong mga salitang naglalantad kung paano tinatanggihan ng tao ang Diyos ay sinasabi patungkol sa kung paano kinakatawan ng tao si Satanas, at naging puwersa ng kaaway laban sa Diyos. Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos. Ang idinudulot ng gawain ng paghatol ay ang pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa katotohanan tungkol sa kanyang sariling pagkasuwail. Ang gawain ng paghatol ay nagbibigay-daan sa tao na magtamo ng malawak na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa layunin ng gawain ng Diyos, at sa mga hiwagang hindi niya maunawaan. Tinutulutan din nito ang tao na makilala at malaman ang kanyang tiwaling diwa at ang mga ugat ng kanyang katiwalian, gayundin para matuklasan ang kapangitan ng tao. Ang mga epektong ito ay bunga lahat ng gawain ng paghatol, sapagkat ang diwa ng gawaing ito ay ang mismong gawain ng pagbubukas ng katotohanan, ng daan, at ng buhay ng Diyos sa lahat ng may pananampalataya sa Kanya. Ang gawaing ito ay ang gawain ng paghatol na ginagawa ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan).”

Matapos basahin ang salita ng Diyos, nagbahagi ang sister, na sinasabing, “Sa pamamagitan ng salita ng Diyos nauunawaan natin na sa oras ng gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, ginagamit ng Makapangyarihang Diyos ang maraming aspeto ng katotohanan upang ilantad at suriin ang tao. Gumagamit Siya ng mga salita upang ihayag ang tiwaling diwa at ang katotohanan tungkol sa katiwalian ng tao, para hatulan ang likas na kasamaan ng tao na lumalaban at nagtataksil sa Diyos, para linisin ang lahat ng uri ng katiwalian sa ating kalooban. Kabilang sa mga halimbawa ng gayong katiwalian ang pagiging puspos ng mga pagkaintindi at imahinasyon tungkol sa gawain ng Diyos, pagsukat sa gawain ng Diyos sa pamamagitan ng pagturing sa ating sariling mga pagkaintindi bilang katotohanan, at paghusga, pagtuligsa at paglaban sa Diyos ayon sa gusto natin. Ang isa pang halimbawa ay na, bagama’t maaaring nananalig tayo sa Diyos, wala talaga tayong ipinagkaiba sa mga hindi nananampalataya; lahat tayo ay nagsisikap na magtamo ng katanyagan at kayamanan, at handa tayong magbayad ng anumang halaga para dito, ngunit wala ni isang tao ang nabubuhay upang bigyang-kasiyahan ang Diyos. Ang ating pananaw sa maraming bagay ay hindi rin naaayon sa Diyos, gaya ng ating paniniwala na hangga’t nananalig tayo sa Panginoon tayo ay maliligtas, at na kapag dumating ang Panginoon tayo ay madadala sa kaharian ng langit, samantalang ang totoo ay sinabi talaga ng Diyos na sa pagsunod lamang sa kalooban ng Diyos magagawang pumasok ng tao sa kaharian ng langit. Ilang halimbawa lamang ang mga ito ng katiwalian sa ating kalooban. Sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo ng Diyos, ang mga tiwaling disposisyon na ito, ang mga maling pananaw at paraan ng pag-iisip na ito, at ang mga tuntunin ni Satanas sa buhay ay malilinis at mababago, at tunay tayong magiging masunurin sa Diyos. Kasabay nito, sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo ng Diyos, makikita rin natin na ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay hindi pinalalagpas ang pagkakasala ng tao, malalaman natin kung anong klaseng tao ang mahal ng Diyos, anong klaseng tao ang kinasusuklaman ng Diyos, nauunawaan natin ang layon ng Diyos na iligtas ang tao, nagkakaroon tayo ng pagpipitagan sa Diyos, at nalalaman natin kung paano sisikaping matamo ang katotohanan at angkop na gampanan ang ating mga tungkulin para mapuri tayo ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagdanas at pagsasagawa ng mga salita ng Diyos, mauunawaan natin ang maraming katotohanan. Halimbawa, nalalaman natin kung ano ang ibig sabihin ng magkaroon ng pananampalataya sa Diyos, kung ano ang ibig sabihin ng tunay na makamit ang kaligtasan, kung ano ang ibig sabihin ng sundin at mahalin ang Diyos, at kung ano ang ibig sabihin ng sundin ang kalooban ng Diyos, at kung anu-ano pa. Ang ating mga tiwaling disposisyon ay magbabagong lahat sa iba’t ibang antas, at magbabago rin ang ating mga pananaw sa buhay at mga pinahahalagahan. Ito ang gawain ng paghatol at pagkastigo na isinasagawa ng Diyos sa atin, at masasabi mo rin na ito ang pagliligtas ng pagmamahal ng Diyos. Kaya, sa pagtanggap lamang ng paghatol sa harap ng luklukan ni Cristo ng mga huling araw—ang Makapangyarihang Diyos—natin matatamo ang katotohanan, at doon lamang tayo makakaalpas mula sa kasalanan, malilinis at magtatamo ng lubos na kaligtasan. Sister, nauunawaan mo ba ang pagbabahaging ito?”

Sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at sa pagbabahagi ng sister, naunawaan ko ang gawain ng Diyos at ang Kanyang kalooban. Tumango ako, na lubhang naantig, at sinabi ko, “Salamat sa Diyos! Sa pakikinig sa salita ng Makapangyarihang Diyos, naunawaan ko na, sa mga huling araw, ginagamit ng Diyos ang katotohanan ng Kanyang salita upang isagawa ang gawain ng paghatol at paglilinis sa tao. Lubhang malabo at hindi makatotohanan ang nakaraan kong mga pagsisikap. Nauunawaan ko na ngayon na sa pamamagitan lang ng pagtanggap sa gawain ng paghatol at pagkastigo ng Diyos sa mga huling araw malilinis ng Diyos ang tao, magtatamo ng lubos na kaligtasan, at makakapasok sa kaharian ng langit. Ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus! Handa akong tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos upang mabago kaagad ang aking mga tiwaling disposisyon balang araw.” Matapos akong marinig na sabihin ito, masayang ngumiti ang sister, at patuloy na nagpasalamat sa Diyos.

Pinalaya ako ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos sa mga pagkaintinding itinanim ko sa aking isipan, at ipinakita nila sa akin ang paraan para maiwaksi ko ang aking mga tiwaling disposisyon at malinis ako. Naramdaman ko na malinaw na ang aking direksyon at mithiin sa pagsisikap na magtamo ng lubos na kaligtasan, masaya at matatag, at napalaya ang aking espiritu. Nang tumingin ako sa labas ng bintana, napansin ko kung gaano kaliwanag at kaaliwalas ang langit sa araw na iyon. Napaluhod ako sa lapag at nanalangin sa Diyos: “Diyos ko, nagpapasalamat ako sa Iyo. Ang maging mapalad nang sapat para makasalubong ako sa Iyong pagbalik at makasaksi sa Iyong pagpapakita habang buhay pa ako ay napakalaking pagpapala! Ngunit ako ay bulag at mangmang, sapagkat naniwala ako sa mga tsismis na ikinalat ng mga pastor at elder, kumapit ako sa aking mga pagkaintindi at imahinasyon, at muntik na akong mawalan ng walang-hanggang kaligtasan! Diyos ko, napakamangmang at napakamanhid ko! Handa akong magsisi, at pinahahalagahan ko ang napakabihirang pagkakataong magtamo ng lubos na kaligtasan. Handa rin akong magdala ng mas maraming kapatid sa Iyong presensya upang matamo nila ang Iyong pagliligtas! Amen!”

31. Isang Maliit na Dahon ng Damong Tumubo Kasama ng mga Palumpong

Ni Yixin, Singapore

Noong Nobyembre 2016 nakilala ko sa pamamagitan ng Facebook sina Brother Lin, Sister Zhang at Sister Xiaoxiao ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Isinama nila ang ilan sa mga propesiya mula sa Biblia sa pagbabahagi nila sa akin at nagpatotoo sila sa gawain ng Diyos sa mga huling araw. Ipinaunawa sa akin ng pagbabahagi at mga patotoo nila na ginagampanan ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng paghatol at paglinis sa mga tao sa pamamagitan ng mga salita batay sa saligan ng gawain ng pagtubos na ginawa ng Panginoong Jesus. Ginagampanan ng Makapangyarihang Diyos ang gawaing ito upang lubusang iligtas ang sangkatauhan mula sa nasasakupan ni Satanas at alisan tayo ng ating mga tiwaling disposisyon upang hindi na tayo maghimagsik laban sa Diyos at labanan Siya, ngunit sa halip ay magiging mga taong tunay na sumusunod at sumasamba sa Kanya. Naunawaan ko mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw ay ibubunyag ang trigo at masasamang damo, ang mga tupa at mga kambing, at ang matatalinong birhen at mga hangal na birhen, sa kahuli-hulihan ay ihihiwalay ang bawat isa ayon sa kanilang mga uri at gagantimpalaan ang mabubuti at parurusahan ang masasama. Natanto kong ang Makapangyarihang Diyos ang pagbabalik ng Panginoong Jesus na pinananabikan ko at masaya kong tinanggap ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Isang araw, bigla akong tinanong ni Sister Zhu mula sa dati kong iglesia kung anong pinagkakaabalahan ko kamakailan, at kaya sinabi ko sa kanyang sinisiyasat ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Maraming masamang sinabi si Sister Zhu tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at nilapastangan niya rin ang Makapangyarihang Diyos. Hinimok niya akong huwag makipag-ugnayan sa kanila. Sinabi ko, “Matagal-tagal na akong nakikipag-ugnayan sa ilang kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at naging mabuti ang makipagpalitan ng mga ideya sa kanila. Mayroon silang sariwa at malinaw na paraan ng pagbabahagi ng mga katotohanan, at naunawaan ko na ang maraming katotohanan mula sa pakikinig sa kanila. Malaki na ang naitulong nito sa akin, malaki na ang naging pakinabang ko, at talagang hindi sila kagaya ng sinasabi mo. Bukod pa riyan, napakapraktikal ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at nalutas ng mga ito ang maraming isyung hindi ko kailanman nagawang malaman dati. Kayang tustusan ng mga salita Niya ang mga buhay natin at naipakita na ng mga ito sa atin ang landas ng pagsasagawa.” Nang makita ang matigas kong saloobin, nagbago ng pamamaraan si Sister Zhu at tinanong ako kung sasabihin ko kay Sister Yun—na nangaral sa amin ng ebanghelyo ng Panginoon—ang tungkol sa pagsisiyasat ko sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Sinabi ko sa kanya, “Hindi pa kailangang sabihin sa kanya. Marami pang bagay na hindi ko nauunawaan, ngunit kapag natapos ko nang siyasatin ito at naging ganap nang sigurado, saka ko sasabihin sa lahat kung ano ang natuklasan ko.” Umayon siya na dapat muna akong magkaroon ng malinaw na pagkaunawa bago ako magsabi ng anuman kay Sister Yun.

Kaya ikinagulat ko noong, matapos ang limang araw, lumapit sa akin ang boss sa salon kung saan ako nagtratrabaho at sinabing, “Yixin, hiniling sa akin ni Sister Yun na ipanalangin ka. Sa katunayan, hindi ko alam kung paano manalangin subali’t gagawin ko ang makakaya ko….” Pagkarinig nito ay agad kong natanto na sinabi ni Sister Zhu kay Sister Yun ang tungkol sa pagsisiyasat ko sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Pakiramdam ko ay hindi masyadong mabuti ang inasal ni Sister Zhu, at medyo nainis ako sa kanya. Pakiramdam ko ay nalinlang niya ako at pinagtaksilan ako, at nagsimula kong maramdaman na kahit ang mga kapatid ko sa Panginoon ay hindi mapagkakatiwalaan. Habang iniisip ko ito, tinawag ng boss ko ang pansin ng humigit-kumulang isang dosenang katrabaho ko sa salon, nang hindi ako kinokonsulta tungkol sa anuman, at sinabihan silang hindi ako mabuting Kristiyano at na naligaw na ako. Pagkatapos ay nagsabi siya ng maraming bagay na tumututol at kumokondena sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Napakabilis na nangyari ang lahat ng ito kung kaya’t hindi ko alam kung paano kikibo, at sumama talaga ang loob ko. Tahimik akong nanalangin: “Mahal na Panginoon, narinig na nila ang balitang nagbalik Ka na, kaya bakit hindi sila interesado ni bahagya na siyasatin ang pagbabalik Mo? Bakit nakikinig lang sila sa mga sabi-sabi online at sinasabi ang lahat ng bagay na iyon na tumututol at kumokondena sa Iyo? Napakarami nang katotohanan ang naipahayag ng Makapangyarihang Diyos, kaya hindi ba pinapatunayan noon na ang Makapangyarihang Diyos ay ang Iyong pagbabalik? Bakit nila kailangang tutulan ang pananampalataya ko sa Makapangyarihang Diyos? Maaari kayang ako ang mali? O Panginoon, hindi ko alam kung anong gagawin ko. Akayin at gabayan mo nawa ako….”

Sinabi ko kinalaunan kay Brother Lin kung anong nangyari noong araw na iyon, at nakahanap siya ng isang sipi sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos para sa akin: “Palaging nariyan si Satanas na nilalamon ang kaalaman tungkol sa Akin na nasa puso ng mga tao, na nagngangalit ang mga ngipin at nakaamba ang mga kuko sa huling yugto ng paghihingalo nito. Nais ba ninyong mapahamak sa mga tusong pakana nito sa pagkakataong ito? Nais ba ninyong sirain ang inyong buong buhay kapag natapos na sa huli ang Aking gawain? Hinihintay ba ninyo na ipakita Kong muli ang Aking pagpaparaya? Ang paghahangad ng kaalaman tungkol sa Akin ang mahalaga, ngunit ang pagtutuon sa pagsasagawa ay kailangang-kailangan. Tuwirang inihayag sa inyo ang Aking mga salita, at umaasa Ako na masusunod ninyo ang Aking patnubay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 6). Pagkatapos ay nagbahagi si Brother Lin. “Makikita natin mula sa mga salita ng Diyos na ang nangyari sa iyo ay isang labanan sa espirituwal na daigdig at na nakalaban mo ang panunukso ni Satanas. Sa mga huling araw, nagkatawang-tao ang Diyos sa laman at binibigkas ang Kanyang mga salita upang iligtas ang sangkatauhan. Sa paggawa nito, binibigyan Niya tayo ng kakayahang maunawaan ang katotohanan mula sa Kanyang mga salita, malaman ang gawain ng Diyos, malaman ang disposisyon ng Diyos, lubusang talikdan si Satanas at bumaling muli sa Diyos, at magkamit ng kaligtasan at makamit ng Diyos. Laging nakabuntot sa Diyos si Satanas, sinusubukang gambalain at guluhin ang gawain ng Diyos, at gumagamit ng lahat ng uri ng tao upang gumawa ng mga sabi-sabi upang siraan ng puri at kondenahin ang Makapangyarihang Diyos—ang Cristo ng mga huling araw—at pigilan tayong humarap sa Diyos. Ang mga pinuno ng mga relihiyon at mga ateistang nasa mga posisyon ng kapangyarihan ay ang mga sagisag ni Satanas, at tuwing nagkakatawang-tao ang Diyos sa lupa upang gawin ang Kanyang gawain ay nilalabanan at kinokondena nila Siya, at sinusubukan nilang gambalain at pigilan ang mga taong sumunod sa Kanya. Noong ginawa ng Panginoong Jesus ang gawain Niya, kumilos bilang mga tagasunod ni Satanas ang mga punong saserdote, mga escriba, at mga Fariseo ng panahong iyon at ginawa nila ang lahat ng makakaya nila upang kondenahin at tutulan ang gawain Niya. Nagpakalat sila ng mga huwad na sabi-sabi at huwad na nagpatotoo upang siraan ng puri at lapastanganin ang Panginoong Jesus. Halimbawa, lapastangan nilang sinabing nagpapalayas ng mga demonyo ang Panginoong Jesus sa pamamagitan ng kapangyarihan ni Beelzebub, naninirang-puri nilang sinabing inuudyukan ng Panginoong Jesus ang mga lokal na mamamayan na huwag magbayad ng buwis kay Cesar, at sinuhulan nila ang ilang kawal upang huwad na magpatotoong hindi nabuhay muli ang Panginoong Jesus at na palihim na kinuha ng mga alagad Niya ang katawan Niya. Nang nagkatawang-tao ang Diyos upang gawin ang Kanyang panibagong gawain sa mga huling araw, ang Komunistang pamahalaan ng Tsina, na nagtatangkang gawin ang Tsina na isang lugar ng ateismo, kasama ng maraming pastor at elder ng relihiyon na nais protektahan ang sarili nilang mga kabuhayan at katayuan, ay nagsimulang magpakalat ng di-mabilang na kasinungalingan at huwad na patotoo tungkol sa Makapangyarihang Diyos at Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang linlangin at takutin ang mga tao, at upang pigilan ang mga taong siyasatin at tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Maraming taong hindi nakakaunawa sa katotohanan at walang pagkilatis na bulag na naniniwala sa mga sabi-sabing ito at ginagawa ang kagustuhan ni Satanas sa pamamagitan ng pagpapakalat ng mga kamaliang ito, panggugulo sa mga tao at pagpigil sa kanilang tanggapin ang tunay na daan. Nagiging mga kasabwat ni Satanas ang mga ganitong tao at sila ay nagiging ang masasamang tumututol sa Diyos. Dapat natin kung gayong makita nang malinaw na ang ateistang Komunistang pamahalaan ng Tsina ay ang kalaban ng Diyos, at makita nang malinaw na ang mga pastor at elder na iyong pumipigil sa iba na siyasatin ang gawain ng Diyos ay ang mga Fariseo ng ating panahon. Dapat nating makita na ang mga sabi-sabi sa Internet ay bahagi ng pakana ni Satanas upang pigilan tayong bumaling sa Diyos, at dapat din maging malinaw sa atin na kung nais nating siyasatin ang tunay na daan, dapat tayong makinig lang sa mga salita ng Diyos at ganap na hindi maniwala sa mga sabi-sabi ni Satanas. Ganito natin magagawang tumayo sa panig ng Diyos sa panahon ng mga espirituwal na labanan at magpatotoo sa Diyos, at hindi makuha ni Satanas.”

Natulungan ako ng pagbabahagi ni Brother Lin na maunawaan ang mga pinagmulan ng mga sabi-sabi. Naunawaan ko na ngayon na ang layunin ni Satanas sa pagpapakalat ng mga sabi-sabi upang guluhin at hadlangan ako ay upang pigilan akong makamit ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Matapos ko itong pag-isipan pa lalo, natanto kong ang mga taong itong umaatake sa akin ay hindi pa kailanman nabasa ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, hindi pa kailanman nasiyasat ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, at bulag lamang na naniniwala sa mga sabi-sabi at lumalaban at kumokondena sa Makapangyarihang Diyos. Ganap nang nasira ni Satanas ang mga pag-iisip nila at ginagawa nila ang kagustuhan ni Satanas at nilalabanan ang Diyos nang hindi nila nalalaman. Ang isang marunong na tao ay masigasig munang babasahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at masusi munang magsisiyasat bago gumawa ng anumang konklusyon. Subali’t hindi maliit na bagay ang pananampalataya sa Diyos, at takot akong maglakad sa maling landas, kaya mayroon pa rin akong kaunting pag-aalala sa puso ko. Pagkauwi ko mula sa trabaho, nanalangin ako sa Panginoon nang may luha sa aking mga mata: “O Panginoon, labis akong naliligaw at nalilito, ngunit hindi ko nais na basta maniwala sa sinasabi ng iba at ulitin iyon nang salita bawat salita. Nais kong kumilos ayon sa kalooban Mo, kaya akayin at gabayan Mo nawa ako.” Noong gabing iyon, nakatulog ako, at makaraan ang ilang oras ay nagkaroon ako ng di-maipaliwanag na pakiramdam na may kung anong dumadagan sa akin. Sinikap kong idilat ang aking mga mata ngunit hindi ko magawa. Nang matanto kong walang patutunguhan ang pagpupumilit, agad akong sumigaw, “Iligtas Mo ako Panginoong Jesus!” Dalawang beses kong isinigaw ito, ngunit walang nangyari. Nararamdaman ko pa ring may dumadagan sa akin. Hindi ko alam kung anong gagawin ko at lubha akong natakot. Bigla kong naisip ang Makapangyarihang Diyos, at kaya tumawag ako, “Makapangyarihang Diyos! Makapangyarihang Diyos!” at pagkatapos ay nagising ako. Pagkagising, medyo balisa pa rin ako, at matagal bago ako lubos na huminahon. Nagtaka ako kung bakit walang nangyari noong tinawag ko ang pangalan ng Panginoong Jesus samantalang agad akong nagising noong tinawag ko ang “Makapangyarihang Diyos!” Pagkatapos ay naalala ko ang isang pagbabahagi sa akin ni Brother Lin: “Gumagamit ang Diyos ng iba’t ibang ngalan sa bawat kapanahunan at, matapos magsimula ng panibagong gawain ang Diyos, pinagtitibay ng Banal na Espiritu ang ngalan Niya para sa panibagong kapanahunan. Kaya upang makamit ng mga mananampalataya ang papuri, pagkalinga, at pangangalaga ng Diyos, dapat silang manalangin gamit ang ngalan ng Diyos sa kasalukuyang kapanahunan. Sa kapanahunang ito, nagbalik na ang Panginoong Jesus at ginagamit ang ngalang ‘Makapangyarihang Diyos’ upang tapusin ang Kapanahunan ng Biyaya at simulan ang Kapanahunan ng Kaharian. Sa mga huling araw, ang ngalan ng Diyos ay Makapangyarihang Diyos, kaya dapat nating gamitin ang ngalang ito sa ating mga panalangin, kung hindi ay hindi maririnig ng Diyos ang mga iyon.” Noon ko napagtanto na hindi kusang nangyari ang bangungot ko, kundi narinig ng Diyos ang panalangin ko at binigyan ako ng katibayang ang Makapangyarihang Diyos ang pagbabalik ng Panginoong Jesus. Salamat sa Diyos! Matapos kong matanto ito, napuno ng lakas ang puso ko at mayroon na ako ngayong pananampalataya upang harapin ang anumang pag-atake mula sa boss at mga katrabaho ko.

Noong sumunod na araw sa trabaho muling sinabi ng boss ko sa harap ng lahat ng nagtratrabaho roon na naligaw na ako at nagsabi rin siya ng maraming bagay na lumalapastangan sa Makapangyarihang Diyos. Nagalit talaga ako nang marinig ko siyang magsabi ng ganoong mga bagay, kaya tinanong ko siya, “Lahat tayo ay mananampalataya sa Diyos. Bakit hindi mo siyasatin ang mga salita at ang gawain ng Makapangyarihang Diyos at hanapin ang kalooban ng Diyos sa halip na bulag lang na kinokondena at nilalapastangan Siya? Ang paggawa ng ganyang mga bagay ay nagpapakita na wala kang paggalang sa Diyos sa puso mo!” Pagkatapos sabihin ang lahat ng ito, umalis ako. Maya-maya ay hinanap ako ng boss ko at sinabi sa aking hindi ako dapat nagalit sa kanya. Sinabi ko, “Hindi ko gustong magalit ngunit hindi mo dapat sinabi ang mga bagay na iyon. Ang mga sinabi mong lumalapastangan, tumututol, at kumokondena sa Diyos ay hindi mga bagay na dapat kailanman sinasabi nating mga mananampalataya sa Diyos, dahil nagkakasala ang mga iyon sa Kanya. Mula sa pananaw mo, maaaring tila gumagawa ka ng mabuting gawa sa paghimok mo sa aking baguhin ang isip ko. Ngunit nasa edad na ako, at makatwiran kong pinag-iisipan ang mga bagay-bagay. Ang isyu ng kung ang Makapangyarihang Diyos ang pagbabalik ng Panginoong Jesus o hindi ay isang bagay na nahanap at nasiyasat ko na. Hindi ito isang bagay na basta ko na lang piniling paniwalaan. Irespeto mo sana ang desisyon ko, at huwag mo akong subukang pigilan o limitahan ang paghahanap at pagsisiyasat ko sa gawain ng Diyos sa mga huling araw.” Tinanong ako pagkatapos ng boss ko kung nakita ko na ang alinman sa mga sabi-sabi sa telebisyon at sa Internet tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sumagot ako, “Ang mga negatibong bagay ay laging nanggagaling kay Satanas. Ang binabasa ko ay ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at ang pinapanood ko ay ang mga pelikula, video ng koro, at video ng musikang ginawa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Hindi ko pinapanood ang pinapanood mo. Hindi pinapayagan ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang mga miyembro nila na gumawa ng masasamang gawa, na siya mismong kabaligtaran ng sinasabi ninyong lahat. Hinihingi ng Makapangyarihang Diyos na maging matatapat na tao kami at mabubuting tao na nagtataglay ng pagkatao, konsensya at katwiran.” Pagkatapos makinig sa sasabihin ko ay hindi nakakibo ang boss ko, at dahil wala na siyang pagpipilian, umalis na siya.

Pagkatapos noon ay nagsimula akong pag-initan ng boss ko at nagsimula pa siyang magsabi ng mga mapanuyang bagay tungkol sa akin. Alam kong sinasabi niya ang mga bagay na ito upang subukan akong pilitin na iwanan ang pananampalataya ko sa Makapangyarihang Diyos. Isang araw, bigla niyang sinabi sa akin, “Nais kang kausapin ni Sister Yun pagbalik niya mula sa business trip niya.” Nang marinig ko iyon, medyo nainis ako at medyo kinabahan. Naisip ko: “Tiyak na susubukan ni Sister Yun na pigilan akong manampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Naging Kristiyano ako matapos kong makinig sa pangangaral niya at isa siyang VIP customer sa aming beauty salon. Kapag nasaktan ko ang damdamin niya ay hindi matutuwa ang boss at lalo lang akong magkakaproblemang makasundo siya sa hinaharap.” Lalo akong kinabahan at natakot habang papalapit ang araw ng pagbabalik ni Sister Yun. Isang tanghali, nakaupo ako sa VIP room at nananalangin sa Diyos. Kakatapos ko lang manalangin nang nag-ring ang telepono ko. Ang boss ko iyon. “Darating si Sister Yun. Bigyan mo siya ng facial.” Hindi ako nasasabik ni kaunti na gawin iyon ngunit walang paraan para tumanggi ako. Pinatugtog ko ang isang recording ng mga himno pagbalik ko sa treatment room upang mapakalma ko ang sarili ko sa presensiya ng Diyos. Habang nakikinig sa himnong “Determinado Akong Mahalin ang Diyos” ay narinig ko ang mga linyang ito: “Nawa’y buksan Mo ang aking espirituwal na mga mata at nawa’y antigin ng Iyong Espiritu ang puso ko. Nawa’y loobin Mo, sa pagharap ko sa Iyo, na maitapon ko ang lahat ng negatibo, huwag na akong papigil sa sinumang tao, pangyayari, o bagay, at lubos kong ilantad ang puso ko sa Iyong harapan, at loobin Mo na maihandog ko ang aking buong pagkatao sa Iyong harapan. Paano Mo man ako subukin, handa ako. Ngayon, hindi ko isinasaalang-alang ang aking mga inaasahan sa hinaharap, ni wala ako sa ilalim ng pagkaalipin ng kamatayan. Sa puso kong nagmamahal sa Iyo, nais kong hanapin ang daan ng buhay” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Binigyan ako ng pananampalataya ng mga salita ng Diyos, at dahan-dahan kong nagsimulang maramdaman ang pagiging mas kalmado at mahinahon. “Tama iyon,” naisip ko. “Hindi ako dapat mapigilan ng sinumang tao o anumang bagay pagdating sa pagpili ng tunay na daan. Dahil tiyak na akong ang Makapangyarihang Diyos ang pagbabalik ng Panginoong Jesus, dapat ko Siyang sundin nang wala ni katiting na pagdududa o pag-aalangan. Nasa mga kamay na ng Diyos kung paano ako nakikita at trinatrato ng boss ko o kung anong mangyayari sa relasyon ko kay Sister Yun. Dapat kong alisin sa sarili ko ang mga pag-aalala at sumunod sa mga pagsasaayos ng Diyos.” Kaya hinarap ko ang sitwasyon nang may lakas ng loob.

Dumating si Sister Yun pagkaraan ng ilang minuto. Tahimik akong nanalangin sa Diyos: “O Makapangyarihang Diyos, natatakot akong may sasabihin siyang lalapastangan, lalaban, kokondena at aatake sa Iyo. Natatakot din akong susubukan niya akong guluhin. Tulungan at ingatan Mo nawa ako, Diyos ko.” Noong simula, nagsalita lamang si Sister Yun tungkol sa kanyang business trip sa Israel at kung gaano iyon katagumpay. Subali’t, hindi nagtagal ay paliguy-ligoy na niyang binanggit ang paksa. “Maraming mga huwad na Cristo at mga huwad na propeta ang sumusubok na linlangin ang mga tao sa mga huling araw—” Hindi ko nais marinig siyang magsabi ng anumang lalapastangan sa Makapangyarihang Diyos kaya pinatigil ko siya sa pamamagitan ng pagsasabing, “Oo, ibinigay sa atin ng Panginoon ang paalalang ito upang makapagbantay tayo laban sa mga huwad na Cristong iyon na ginagaya ang Panginoong Jesus sa pamamagitan ng pagpapakita ng mga tanda at himala. Subali’t ang layunin ng Panginoon ay gawin tayong matutong kumilatis, hindi ang gawin tayong tumangging makinig sa lahat ng nangangaral ng ebanghelyo ng pagbabalik ng Panginoon. Sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Dinirinig ng Aking mga tupa ang Aking tinig, at sila’y Aking nakikilala, at sila’y nagsisisunod sa Akin’ (Juan 10:27). Aakayin tayo ng Panginoon sa tamang landas, kaya hindi tayo dapat mag-alala na mailigaw ng mga huwad na Cristo sa mga huling araw, ngunit dapat ding tandaan ang katunayang babalik ang Panginoon sa mga huling araw. Hangga’t hinahanap natin ang Panginoon ay mahahanap natin ang pagpapakita ng Panginoon sapagkat sinabi na Niya sa ating maririnig ng mga tupa ng Diyos ang tinig ng Diyos.” Subali’t hindi nakinig ni Sister Yun sa sinabi ko at inulit lang ang tungkol sa mga huwad na Cristo na nanlilinlang sa mga tao sa mga huling araw at na dapat akong maging mas maingat. Pagkatapos nagsabi pa siya ng iba pang bagay tungkol sa kung gaano kasama ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Hindi ko siya pinansin, at tumigil siya sa pagsasalita nang makita niyang hindi ako sasagot.

Pagkatapos noon, hindi pa rin masaya ang boss ko tungkol sa pananampalataya ko sa Makapangyarihang Diyos at nagpatuloy na pag-initan ako at atakehin ako sa harap ng mga katrabaho ko. Sa panahong ito, laging naroon ang mga kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang magbahagi at makibahagi sa akin ng mga salita ng Diyos upang maunawaan ko ang kalooban ng Diyos. Sinabi rin nila sa akin na banal ang Diyos, at na binigyan tayo ng Diyos ng malayang kalooban, ng kalayaang pumili, noong nilikha Niya ang sangkatauhan. Sinabi nila na hindi kailanman pinipilit ng Diyos ang sinumang gumawa ng anuman kundi nagpapahayag lamang ng mga katotohanang tumutustos sa atin at tumutulong sa ating maunawaan ang kalooban Niya at makilala ang pagkakaiba ng mabuti at masama. Halimbawa, sinabi ng Diyos kina Adan at Eva na maaari nilang kainin ang bunga mula sa anumang puno sa Halamanan ng Eden maliban ang bunga mula sa puno ng kaalaman ng mabuti at masama, sapagkat kung gagawin nila iyon ay tiyak na mamamatay sila! Mabuti ang diwa ng Diyos at binibigyan Niya ang sangkatauhan ng kalayaang pumili; tanging si Satanas ang kumokontrol at pumipilit sa mga tao, dahil masama si Satanas. Kaya, desisyon ng bawat tao ang pagtanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, at walang sinuman ang pinipilit dito. Bukod sa pagsasabi sa akin ng mga bagay na ito, humanap din ang mga kapatid ng isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at hinihingi sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao. Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan. … Kapag naglalaban sa espirituwal na dako ang Diyos at si Satanas, paano mo dapat bigyang-kasiyahan ang Diyos, at paano ka dapat manindigan sa iyong patotoo sa Kanya? Dapat mong malaman na ang lahat ng nangyayari sa iyo ay isang malaking pagsubok at ang oras na kailangan ka ng Diyos na magpatotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Tinulungan ako ng mga pagbabahaginan kasama ng mga kapatid na maunawaan nang bahagya ang siping ito. Naintindihan ko na ngayon na anuman ang mangyari sa akin, palagi iyong pinapahintulutan ng Diyos. Ginagamit ng Diyos ang mga sitwasyong ito upang subukan akong makita kung may tunay akong pananampalataya sa Kanya at upang gawin akong matutong kumilatis. Nais ng Diyos na malinaw kong makita kung ano ang nagmumula sa Kanya at kung ano ang nagmumula kay Satanas, at nais Niyang matutuhan kong umasa sa Kanya at bumaling sa Kanya sa mga panahon ng pagsubok, na tumayong patotoo sa Diyos gaya ni Job, at sa gayon ay ipahiya si Satanas.

Sa tulong ng paggabay ng mga salita ng Diyos at ng tulong ng mga kapatid, nagawa kong bumuo ng mas malinaw na larawan ng tunay na daan, naging tiyak ako na hindi ako nasa maling landas sa pagsunod sa Makapangyarihang Diyos ngunit sa halip ay sumasabay sa mga bakas ng paa ng Cordero. Ibinabahagi sa akin ng mga kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang mga katotohanan at ang kalooban ng Diyos. Nagpapatotoo sila sa gawain ng Diyos ng pagliligtas sa sangkatauhan, at sa lahat ng kung anong mayroon at kung ano ang Diyos. Hindi nila ako kailanman sinubukang piliting maniwala sa kahit ano, ngunit sa halip ay tinulungan akong matutong kilatisin ang iba’t ibang tinig upang malaya akong makakagawa ng sarili kong mga pagpapasya. Subali’t naniwala sina Sister Yun at ang boss ko sa lahat ng sabi-sabi online at patuloy na nagsabi ng mga bagay na lumalaban at lumalapastangan sa Diyos upang hadlangan at pilitin ako, at upang pigilan akong tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Noong hindi ko tinanggap ang kanilang pananaw, nagsimula silang apihin ako, kutyain ako, at atakehin ako nang pasalita. Subali’t malinaw kong nakita na ang lahat ng sinabi at ginawa nila ay galing kay Satanas, dahil ang pang-aapi, pamimilit, at pag-atake sa mga tao ay mga pagkilos na maaaring manggaling lamang kay Satanas. Salamat sa Diyos! Nagawa ko na ngayong agad na makita kung sino ang nagmumula sa Diyos at sino ang kay Satanas, at mayroon na ako ngayong pagkilatis sa mga ganitong uri ng tao. Naramdaman ko na ngayon na puno ng liwanag ang puso ko at na naalis na ang malaking pabigat mula rito. Lubos akong nagpasalamat sa Diyos para sa Kanyang pagkakatawang-tao sa mga huling araw at pagpapahayag ng napakaraming katotohanan kung kaya, tuwing ginugulo ako, nagagawa kong bumaling sa mga salita ng Diyos upang maunawaan ang kalooban Niya at mahanap ang landas ng pagsasagawa. Pakiramdam ko ay napakapalad kong magawang lumago, nang paunti-unti, sa ilalim ng pagtustos ng mga salita ng Diyos!

Noong una, akala ko natapos na ang buong isyu, kaya nagulat ako noong nagsimula muli ang mga pag-atake. Isang araw, kakatapos ko lang bigyan ang isang kostumer ng isang treatment na pampaganda nang dumating ang boss ko at dinala ako sa katabing gusali. Pagdating namin sa pintuan, sinabi niyang hinihintay ako roon ni Sister Yun. Pumasok ako at biglang nagsimulang kabahan nang makita kong naroon si Sister Yun at sina Pastor Liu at ang asawa niya, at hindi ko alam kung anong gagawin nila. Mabilis akong tahimik na nanalangin sa Diyos: “O Diyos, nagpunta sila upang kausapin akong muli. Nawa’y pangalagaan Mo ako at tulungan ako sa pamamagitan ng pagbibigay sa akin ng karunungan upang sagutin sila.” Pagkatapos manalangin, hindi na ako kinabahan, at napaisip ako: Nagpunta ba sila upang pilitin akong iwanan ang Makapangyarihang Diyos? At kung tatanggi ako, mawawalan ba ako ng trabaho? Ngunit naalala ko noon na ang lahat ng bagay ay nasa mga kamay ng Diyos, at na laging naaangkop ang mga pagsasaayos ng Diyos, kaya nagpasya akong, kahit mawalan man ako ng trabaho, hindi ko pa rin iiwanan ang Makapangyarihang Diyos.

Tinanong ako ng pastor kung kailan ako nagsimulang manampalataya sa Panginoon, at pagkatapos ay nagsalita tungkol sa maraming bagay na may kinalaman sa pananampalataya sa Panginoon. Pagkatapos ay tinanong niya ako, “Alam mo ba ang tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos? Nakikipag-ugnayan ka pa rin ba sa kanila?” Sumunod ay nagsabi siya ng maraming bagay na lumalapastangan sa Makapangyarihang Diyos at naglatag ng mga huwad na paratang laban sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nagalit ako sa pakikinig sa kanya, at sinabing, “Bakit napakalayo ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na nilalarawan mo roon sa nakakaugnay ko at talagang alam ko? Nakita na nating lahat ang mga bagay-bagay na online. Ang nakita ko ay ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at ang mga pelikula at video na ginawa ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, pati na ang mga nasusulat na patotoo ng mga karanasang pinagdaanan ng mga kapatid. Tiningnan ko na rin ang ilan sa mga negatibong propaganda, ngunit ang tanging nakita ko ay maraming hungkag na mga sabi-sabi na walang basehan at mga kasinungalingan. Hindi nila kayang gumawa ni katiting na katibayang kapani-paniwala upang suportahan ang kahit isa sa mga sabi-sabing iyon. Kung hindi sila gumagawa ng kwento mula sa wala ay kumukuha sila ng kasinungalingan na nariyan na at dinadagdagan iyon at saka ipinapakalat pa lalo. Puro mga kasinungalingan ni Satanas ang lahat ng ito, kaya hindi ko sila pinapaniwalaan at lubos akong walang interes sa kanila. Paanong naniniwala lang kayo sa mga negatibong sabi-sabi ngunit ni hindi kailanman tinitingnan ang mga salita ng Diyos sa website ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos? Wala sa inyong nagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at hindi rin ninyo sinisiyasat ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, ngunit sa halip ay basta ninyo itong kinokondena kung paano ninyo gusto. Iyan ba ang tamang gawin?” Hindi tahasang sinagot ng pastor ang tanong ko ngunit sa halip ay sinabing, “Napakabilis na lumaki ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at aktibo silang pumupunta sa ibang mga iglesia upang nakawin ang mga miyembro nila. Kung magpupumilit kang manampalataya sa Makapangyarihang Diyos, hindi na kami magiging mabait pa sa iyo. Sasabihin namin sa lahat ng kapatid sa iglesia namin na nananampalataya ka na ngayon sa Makapangyarihang Diyos, kaya sa susunod na pumunta ka sa aming kongregasyon ay iisipin nilang dumating ka upang nakawin sila at tatanggihan ka nila.” Sumunod ay sinubukan niyang gumamit ng ilang huwad na patotoo upang takutin ako ngunit walang naging epekto sa akin ang anumang sinabi niya. Sa katunayan, nakaramdam ako ng higit na lakas ng loob at sinabi kong, “Itong bagay na sinasabi mo, personal mo bang nakita itong nangyari? O nagsagawa ka na ba ng masusing pagsisiyasat at nakakuha ng matibay na ebidensya? Anong katibayan mo na ginawa ng mga miyembro ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang lahat ng ito? Nasaan ang ebidensya? Ginagamit mo lang ang mga sabi-sabi at huwad na patotoong ipinapakalat ng pamahalaang CCP at ng pamayanan ng relihiyon upang kondenahin ang Makapangyarihang Diyos at huwad na paratangan at idawit ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Hindi ka ba nag-aalalang kokondenahin ka ng Panginoon, kagaya ng mga Fariseo?”

Nagpatuloy ako, nagsasabing, “Inihula ito ng Panginoong Jesus tungkol sa Kanyang pagbabalik: ‘Datapuwa’t kailangan muna Siyang magbata ng maraming bagay at itakwil ng lahing ito’ (Lucas 17:25). Anong ibig sabihin nito? Sa kasalukuyan, sinusubukan ng buong pamayanan ng relihiyon at ng ateistang Komunistang pamahalaan ng Tsina ang lahat ng makakaya nila upang labanan at kondenahin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Hindi ba isinasakatuparan nito ang hula ng Panginoon? Hindi ba’t ang paglaban at pagkondena ng pamayanan ng relihiyon sa Makapangyarihang Diyos ngayon ay mismong kagaya ng paglaban at pagkondena ng mga Fariseong Judio sa Panginoong Jesus noong mga taong iyon? Nilabanan ng mga Fariseo ang Panginoong Jesus at itinanggi na Siya ang inihulang Mesias, ngunit nagawang makilala ng mga alagad ng Panginoon na ang Panginoong Jesus ang Mesias na inihula sa mga propesiya kung kaya sumunod sila sa Kanya. At ngayon, nakikita natin ngayon ang mga sarili natin sa mismong kaparehong sitwasyon. Hindi tinatanggap ng mga pastor at elder ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, at nilalabanan at kinokondena nila ang Makapangyarihang Diyos, ngunit ang mabubuting tupa sa iba’t ibang denominasyon ay nagagawang makilala ang tinig ng Diyos sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos at nakikilala na ang Makapangyarihang Diyos ang pagbabalik ng Panginoong Jesus. Paano nagkagayon? Sinabi ng Panginoong Jesus na ang mga tupa ng Diyos ay nagagawang marinig ang tinig ng Diyos, at na ibubukod ng pagbabalik ng Diyos ang mga tupa mula sa mga kambing. Sandali pa lang akong nananampalataya sa Panginoon, at hindi ko masyadong nauunawaan ang Biblia, kaya hindi ko alam kung paano ibubukod ng Panginoon ang mga tupa mula sa mga kambing. Pastor Liu, nakapasok ka na sa seminaryo at maraming taon ka nang pastor ngayon. Baka pwede mo itong ipaliwanag sa akin?” Galit na tumingin sa akin si Pastor Liu, dahil malinaw na hindi niya alam kung paano ito ipapaliwanag sa akin. Ang tanging sinabi niya ay, “Nagkakamit tayong mga mananampalataya ng buhay na walang hanggan dahil tayo ay nabautismuhan na.” Kaya sinabi ko, “Ano? Ganoon lang kadali ang magkamit ng buhay na walang hanggan? Kung gayon lahat ng taong nakapunta sa iglesia mo at nabautismuhan ay papasok sa kaharian ng langit? Tumutugma ba iyan sa sinabi ng Panginoon? Lahat ba sila ay mga taong lumalapit sa Panginoon nang may tunay na mga puso? Sinusunod ba nilang lahat ang kalooban ng Ama sa langit? Binabanggit ng bawat sermon sa iglesia ang pagbibigay ng mga handog, ngunit hindi kailanman sinabi ng Panginoon na ang pagbibigay ng mga handog ay kapareho ng pagmamahal sa Panginoon. Kaya ano ang pagmamahal sa Panginoon?” Sumagot si Pastor Liu, “Ang madalas na pagbabasa ng Biblia at madalas na pananalangin ay pagmamahal sa Panginoon.” Bagaman hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng tunay na pagmamahal sa Panginoon, alam kong kahangalan ang sabihing ang pagbabasa ng Biblia at madalas na pananalangin ay pagmamahal sa Panginoon. Madalas magbasa ng Biblia ang mga Fariseo at madalas manalangin, ngunit masasabi bang minahal nila ang Panginoon? Kung minahal nila ang Panginoon, kung gayon bakit nila Siya nilapastangan at kinondena, at ipinako Siya sa krus? Sa wari ko ay hindi naunawaan ng pastor ni bahagya kung ano ang ibig sabihin ng pagmamahal sa Panginoon. Maaaring nauunawaang mabuti ng mga pastor ang kaalaman sa Biblia at mga teolohikal na teorya ngunit hindi iyon nangangahulugan na nauunawaan nila ang mga katotohanan! Ngunit ang sarili ko lang ang masisisi ko kung bakit hindi ako nagkaroon ng sapat na pagkilatis dati at masyadong pinahalagahan ang mga ito.

Nang mapagtanto ko ito, nakita kong walang saysay ang magpatuloy sa pakikipagdebate kay Pastor Liu, kaya huminto na ako sa pagsasalita. Ngunit may sasabihin pa ang pastor. “Alam mo bang sinasabi nilang nagbalik ang Panginoon at nagkatawang-tao bilang isang babae upang gawin ang gawain ng Diyos?” Sumagot ako, “Nasa Diyos kung anong wangis ang gagamitin ng Panginoon kapag nagbalik Siya at nagkatawang-tao upang gawin ang gawain. Maliliit at di-mahahalagang nilalang lang tayo na nilikha ng Diyos, kaya paano tayo makakagawa ng mga panuntunan para sa gawain ng Diyos? Sinasabi sa Biblia: ‘Sino ang kaniyang naging kasangguni?’ (Roma 11:34). Sinasabi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: ‘Hindi dapat bigyang-kahulugan ng tao ang gawain ng Diyos; bukod pa riyan, hindi kayang ilarawan ng tao ang gawain ng Diyos. Sa mga mata ng Diyos, ang tao ay hamak na tulad ng isang langgam; kaya paano maaarok ng tao ang gawain ng Diyos?’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). Ang Diyos ang Lumikha ng lahat ng bagay at higit sa lahat ang karunungan ng Diyos, kaya paano man ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawain ay hindi Niya kailangang sumangguni muna sa ating mga tao!” Nang makita kong wala sila ni katiting na interes sa paghahanap at pagsisiyasat ng gawain ng Diyos sa mga huling araw, ngunit nais lang na maghanap ng butas at maghanap ng mga pagkakataong atakehin at lapastanganin ang Diyos at pigilan akong tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, nagpasya akong hindi na ituloy ang usapan. Sa wakas, tinanong ko sila, “Inisip ninyo ba kailanman kung paano makakaapekto sa trabaho ko rito ang pagpunta ninyo sa salon ngayon?” Labis ang pagkagulat ko nang harap-harapang nagsinungaling sa akin ang pastor at sabihing, “Hindi alam ng boss mo kung tungkol saan ang usapang ito.” Noon, labis akong magugulat na ang pastor na ito—isang lalaking nangangaral at nagtuturo sa mga tao at alam na alam ang Biblia—ay makakapagsabi ng isang lantad na kasinungalingan. Ngunit matapos na marinig silang gumawa ng mga kasinungalingang lumalapastangan sa Diyos, hindi ako nagulat ni bahagya. Napakanormal na para sa kanila ang ganitong pag-uugali. Hindi ko napigilang isipin ang mga salita ng Panginoong Jesus: “Kayo’y sa inyong amang diyablo, at ang mga nasa ng inyong ama ay inyong gagawin. Siya’y isang mamamatay-tao buhat pa nang una, at hindi nananatili sa katotohanan, sapagka’t walang katotohanan sa kanya. Kapag nagsasalita siya ng kasinungalingan, ay nagsasalita siya ng sa sarili niya: sapagka’t siya’y isang sinungaling, at ama nito” (Juan 8:44). Sa puso ko ay sinabi ko sa Diyos ang mga salitang ito: “Salamat, Diyos ko! Pinahintulutan mong maganap ang pangyayaring ito sa akin ngayon upang makita ko na wala silang pagkaunawa sa mga katotohanan, at na mga sinungaling sila na walang hiyang nagpapakalat ng mga kabulaanan at nanlilinlang ng mga tao. Tunay silang mga ipokritong Fariseo.” Wala na akong sasabihin sa kanila at gusto ko nang umalis agad.

Nang makitang wala akong ganang ituloy ang pag-uusap, sinabi ni Sister Yun sa akin, “Yixin, dapat mong isipin ang mga anak at mga magulang mo.” Sumagot ako, “Maayos silang lahat, at nasa mabuting kalagayan kaming lahat. Sumasampalataya ako sa nag-iisang tunay na Diyos, ang Lumikha ng lahat ng bagay. Ang Makapangyarihang Diyos ang pagbabalik ng Panginoong Jesus. Ang Diyos ay ang Diyos na nagmamahal at nagliligtas sa mga tao, at sa tulong ng mga pagpapala at paggabay ng Diyos, bubuti nang bubuti ang pamilya ko.” Nais ng pastor at ni Sister Yun na ipagdasal ako, ngunit tumanggi ako. Nagtapos si Pastor Liu sa isang babala: “Kung hindi mo iiwan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay itatakwil ka sa aming iglesia!” Naisip ko: “At paano ba ang iglesia sa mga araw na ito? Para itong iyong templo nang unang nagsimula ang Panginoong Jesus na gawin ang Kanyang gawain: walang iba kundi isang pugad ng mga magnanakaw. Walang ibinibigay na anumang espirituwal na tustos ang mga pagpupulong, kaya anong mayroon doon na mawawala sa akin?” Natanggap ko na ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, sumasabay na ako sa mga bakas ng paa ng Cordero, at humarap na ako sa luklukan ng Diyos. Tinutustusan ako ng buhay na tubig ng buhay na ibinigay ni Cristo at nagtatamasa ako ng harap-harapang pagdidilig at pagpapastol ng Diyos. Ako ang pinakamasayang babae sa lupa, at ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos na ang tunay kong tahanan ngayon.

Sinasabi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ang layunin ng lahat ng naisaayos ngayon ay ang sanayin kayo upang lumago sa inyong mga buhay, upang gawing matalas at listo ang inyong espiritu, at upang buksan ang inyong espirituwal na mga mata upang makilala ninyo ang mga bagay-bagay na galing sa Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Nagpapasalamat ako sa Diyos para sa pagkakaroon ng habag sa akin at sa paggamit sa pang-aapi ng mga puwersang pangrelihiyon upang bigyan ako ng kakayahang magkaroon ng pagkilatis. Nakita ko kung gaano kapuno ng kasinungalingan ang mga relihiyosong pastor, kung paano nila nilalabanan at kinokondena ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at gaano sila walang anumang paggalang sa Diyos. Nakita ko kung paano kumakapit ang kongregasyon nila sa mga makasalanang paraan nila, paano sila sumusunod sa mga kalakaran at moda ng materyal na daigdig, paano nila niloloko ang isa’t isa, at paano sila hindi kumikilos na parang mga mananampalataya ng Diyos sa anumang paraan. Ginawa ako ng lahat ng ito na lalo pang tiyak na ang pamayanan ng relihiyon ay hindi na nagtataglay ng gawain ng Banal na Espiritu, na nababalutan ito ng kadiliman at nasa ilalim ng kontrol ni Satanas. Kasabay nito, nagawa kong makita na ang mga kapatid sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay hinahabol ang katotohanan at hinahangad na makilala ang Diyos sa ilalim ng paggabay ng mga salita ng Diyos at, kapag nakakatagpo sila ng mga kahirapan, hinahangad nilang gamitin ang mga salita ng Diyos upang lutasin ang kanilang mga problema. Sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay ganap na ang katotohanan, ang mga salita ng Diyos, at ang Banal na Espiritu ang naghahari. Dapat matupad ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at kung ano ang sinabi ay iyon ang gagawin. Walang sinumang makakahadlang sa kung ano ang nais ng Diyos na matupad, at ito ay isang katunayang hindi maitatanggi! Ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay talagang ang katotohanan, at ang Makapangyarihang Diyos ang pagpapakita ng Panginoon ng paglikha. Nais kong sundin ang Makapangyarihang Diyos sa buong buhay ko.

32. Isang Pambihirang Tagumpay

Ni Fangfang, Tsina

Nananalig ang buong pamilya namin sa Panginoong Jesus, at samantalang isa lang akong karaniwang mananampalataya sa aming iglesia, ang aking ama noon ay isa sa mga kapwa-manggagawa sa iglesia. Noong Pebrero 2004, tinanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at ipinangaral ko kaagad ang ebanghelyo ng kaharian sa bunsong kapatid kong babae. Dati-rati ay plano kong magpatotoo sa gawain ng Diyos sa mga huling araw sa aking ama matapos kong sangkapan ang aking sarili ng ilan sa mga salita at katotohanan ng Diyos. Ngunit sa gulat ko, nang mabalitaan ng aking ama na tinanggap ko na ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, galit na galit siya, at sinubukang gambalain at hadlangan ang aking paniniwala.

Isang gabi, nagpunta sa bahay ang aking ama na inis na inis at pagalit na sinabi sa akin, “Hindi ako makapaniwala na babalewalain mo ang payo ko at ng lider ng ating iglesia at maniniwala ka sa Kidlat ng Silanganan! Mabuti pa bilisan mo na’t magpunta ka sa bahay ng lider at magsisi, at ihingi mo ng tawad sa Panginoon ang mga kasalanan mo!” Sumagot ako, “Itay, marami na akong nabasang salita ng Makapangyarihang Diyos at naniniwala talaga ako na ang mga ito ang tinig ng Diyos. Ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus, at nakatitiyak ako sa aking pananampalataya. Tapos na ang Kapanahunan ng Biyaya, at ngayon ay nasa Kapanahunan ng Kaharian na tayo. Naparito ang Diyos para gumawa ng bagong gawain at dalhin tayo sa piging ng kasal ng Cordero. Hindi ba sinasabi sa Biblia, ‘At ang mga ito’y ang nagsisisunod sa Cordero saanman Siya pumaroon’ (Pahayag 14:4)? Sa pananalig sa Makapangyarihang Diyos, sinusundan ko ang mga yapak ng Cordero….” Ngunit anuman ang sinabi ko, hindi interesado ang aking ama na pakinggan ang anuman doon at patuloy na iginiit na samahan akong makipagkita sa lider ng aming iglesia. Nakisali rin ang asawa ko sa pamimilit sa akin. Nabasa ko sa mukha ng aking ama na lubos siyang determinadong ibalik ako sa dati kong iglesia. Natanto ko na tumitindi ang mga damdamin at talagang pinipilit nila ako, at hindi ko maiwasang kabahan nang kaunti. Kaya tahimik akong nagdasal sa Diyos at hiniling kong pangalagaan at patnubayan Niya ako. Sabi ko na nga ba, hindi na nila ako hinayaang makapagsalita pa, pinagmaneho ng aking ama ang asawa ko para dalhin kaming lahat sa pinagmimitingan ng dati kong iglesia. Nang pumasok ako sa kuwarto at makita ko ang 60 o 70 taong naghihintay roon—kabilang na ang bunsong kapatid ko, na dinala roon ng biyenan niyang babae—natanto ko na planado ang miting na ito at na pagtutulungan nila kaming dalawa. Kakaiba ang tingin ng lahat ng nasa kuwarto sa aming magkapatid, at nakaturo sa amin ang ilan sa kanila at nagbubulungan. Nilapitan kami ng aming nakatataas na lider at agad kaming hinimok na tumigil sa pananalig sa Makapangyarihang Diyos. Pagkatapos ay walang-habas siyang nagsimulang isumpa at lapastanganin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Nagsabi pa siya ng napakaraming kasinungalingan, tulad ng, “Ang mga taong sumasapi sa Kidlat ng Silanganan ay hinding-hindi na makakaalis, at kung makatakas man sila ay puputulin ang kanilang ilong at dudukutin ang kanilang mga mata….” Sa pagbanggit ng mga kasinungalingang ito at pagpapagalit sa kongregasyon, lalo pang pinagalit at pinabalisa ng lider ang aking ama at ang biyenan ng kapatid ko, at pinapikit nila kami at hiniling sa lider na ipagdasal kami. Bagama’t nainis ako sa ginagawa nila, at wala kaming sinabing anuman noong ipinagdarasal kami ng lider, nakintal na nang malalim sa aking isipan ang mga kasinungalingang nasabi ng lider.

Pauwi, dinig ko pa rin ang nakakakilabot na mga kasinungalingang umuugong sa aking mga tainga at gumugulo sa kapayapaan ng aking isipan. Ni hindi ako makatuon sa mga salita ng Diyos. Pinag-isipan ko kung paanong matagal-tagal ko nang nakontak si Sister Zhang ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at kung paanong lagi siyang disente at napakahusay kapwa sa kanyang pananalita at pag-uugali. Nagpakita rin ng malaking pagmamahal si Sister Zhang sa paraan ng kanyang pakikibahagi sa amin at hindi iyon katulad ng nailarawan ng lider ng iglesia. Ngunit ang pinakamahalaga ay na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang katotohanan, at puno ng awtoridad at kapangyarihan. Walang sinumang taong maaaring magpahayag ng gayong mga salita at naisip ko na malamang ay mga pagbigkas iyon ng Diyos. Kaya bakit napakaraming nakakatakot na tsismis sa paligid ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos? Kaya nga, buong magdamag akong pabiling-biling sa kama, hindi makatulog dahil paulit-ulit na nagsalitan ang positibo at negatibo sa aking isipan. Kinabukasan inaantok ako at matamlay—namomroblema sa isang paraan na mahirap ipaliwanag—at parang tinatamad ako. Lumapit ang bunsong kapatid ko, at di-nagtagal ay naging malinaw na hindi niya nakayanan na pinagtulungan siya ng lider at ng biyenan niyang babae. Ayaw na niyang mangahas na manalig sa Makapangyarihang Diyos at ngayon ay hinihimok niya akong huminto na rin sa aking pananalig sa Makapangyarihang Diyos. Balisang sinabi ko sa kanya, “Bunso, alam kong nag-aalala ka, at litung-lito at nababalisa rin ako, tulad mo. Pero napag-isipan ko na nang husto ang problemang ito, at ipinagdasal ko na rin sa Panginoon na patnubayan ako, kaya nga anuman ang sabihin ng lider at ng iba pa, makatitiyak tayo sa isang bagay, at iyon ay na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay hindi maaaring nawika ng isang tao kailanman. Natitiyak ko na ang mga salitang ito ay tinig ng Diyos. Maraming beses ko nang nabasa ang Ang Balumbon na Binuksan ng Cordero, at inihahayag ng aklat na ito ang mga hiwaga ng anim-na-libong-taong plano ng pamamahala ng Diyos. Itinuro sa akin ng pagbabasa ng aklat na ito na may tatlong yugto sa gawain ng pagliligtas ng Diyos sa sangkatauhan, at na ang gawain ng paghatol na may mga salita ng mga huling araw ang gawaing magliligtas sa tao sa huli. Ang gawain ng paghatol lamang ang magbibigay-kakayahan sa atin na tunay na makawala sa mga gapos ng ating pagiging likas na makasalanan at magtamo ng pagdadalisay para maiangat tayo sa kaharian ng langit. Ang nilalaman ng aklat ay lubos na naaayon sa mga propesiya ng Panginoon sa Biblia at naglalaman ng mga katotohanang hindi matatagpuan sa Biblia. Diyos lamang ang makakaalam sa mga katotohanan at hiwagang ito. Kaya nga lubos akong nakatitiyak na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay ang tinig ng Diyos at na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus na napakatagal na nating inaasam! Bunso, hindi mali ang ating pananampalataya. Anuman ang gawin mo, huwag mong isuko ang tunay na daan nang gayon kadali!” Pagkaalis ng bunso kong kapatid, nalungkot ako nang husto at naisip ko: “Malinaw na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Talagang totoong-totoo at tama iyon. Kaya bakit ayaw kaming hayaan ng lider ng iglesia at ng aming pamilya na manalig sa Kanya?” Habang iniisip ko ito, tumunog ang cell phone ng asawa ko. Ang tatay ko iyon, at gusto niya akong papuntahin kaagad sa bahay niya. Walang kaduda-duda na liligaligin na naman ako ng aking ama, kaya sinabi ko na ayaw kong pumunta, pero sinunggaban ako ng asawa ko at kinaladkad papunta sa kotse. Pagdating ko sa bahay ng aking ama, nakita ko na naroon na ang bunsong kapatid ko at ang biyenan niyang babae. Nang makita ako ng aking ama, tumigas ang mukha niya, at sinabi niya, “Kagabi ipinagdasal ng lider ng iglesia ang pagbabayad ng iyong mga kasalanan sa harap ng Panginoong Jesus. Pero wala pang sinuman sa inyo ang nangumpisal ng inyong mga kasalanan at nagsisi. Pinapunta ko kayong dalawa rito ngayon para makapagdasal kayo ng lubos na pagsisisi sa harap ng Panginoon, at para hindi kayo manalig na muli sa Makapangyarihang Diyos kailanman….” Nang marinig kong lahat ito, nainis na ako nang lubusan. Naisip ko sa sarili ko: “Sa pagtanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw sinusundan ko ang mga yapak ng Cordero at tinatanggap ang pagbalik ng Panginoon. Ano ang kasalanan doon? Hindi ako sadyang magsisinungaling at magsasalita nang walang kapararakan.” Nakikitang hindi ako magdarasal ng pagsisisi, sinimulan akong pagtulungan ng mga magulang ko at ng biyenang babae ng kapatid ko. Sinimulan nilang siraan ng puri at lapastanganin ang Makapangyarihang Diyos at ulit-ulitin ang nakakakilabot na mga kasinungalingang iyon para pilitin akong mangumpisal at magsisi. Habang umiikot sa aking isipan ang lahat ng kasinungalingang iyon at patuloy akong pinagtutulungan ng pamilya ko, kinapos ako ng hininga, at nagsimula akong mahilo at manghina. Naisip ko sa sarili ko: “Kung patuloy nila akong pipilipitin nang ganito araw-araw, hindi ko makokontak ang mga kapatid ni hindi ko mababasa nang wasto ang mga salita ng Diyos. Palagay ko ay hindi ko magagawang tumahak sa partikular na landas na ito ng pananampalataya sa Diyos….” Sa sandaling iyon, sinunggaban ako ng aking mga magulang at ng biyenang babae at pinilit nila kami ng kapatid ko na pumikit at magsisi. Nakikita kung gaano sila ka-agresibong kumilos, inis na inis ako, at hindi ko mapigil na bumalong ang mga luha sa aking mga mata. Habang umiiyak, nagdasal ako sa Panginoon: “O Panginoong Jesus, alam ko na nagbalik ka na bilang Makapangyarihang Diyos, pero ngayon mismo’y wala akong lakas ng loob na manalig sa Iyo. Nakikiusap ako na patawarin Mo ako at patawarin Mo ang aking mga kasalanan.” Sa puntong ito ng aking panalangin, panay ang hikbi ko kaya hindi ako makapagpatuloy, kaya’t natapos ang aking panalangin. Pagkatapos niyon, bigla akong nabobo, nawalan ako ng lakas ng loob, at hindi ko man lang madama ang presensya ng Diyos. Naasiwa akong masyado, at sinabi ko sa bunso kong kapatid, “Bago ang panalanging iyon ng pagsisisi nadama ko na may kaunti pa akong lakas, pero matapos kong usalin iyon para akong nanlata, para bang nilisan ako ng Banal na Espiritu. Ang totoo, ang pananalig sa Makapangyarihang Diyos ay pagsunod sa Panginoon, at sa pag-usal ng panalanging iyon ng pagsisisi napagtaksilan natin ang Panginoon.”

Nagpatuloy ang pagtatalo sa puso ko pagdating ko sa bahay. Napakarami ko nang nabasang salita ng Makapangyarihang Diyos at natanggap ko nang binigkas nga ng Diyos ang mga iyon. Alam ko na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus at na ang hindi pagtanggap sa Kanya ay pagtataksil sa Diyos, na maghahantong sa akin hindi lamang sa kabiguang magtamo ng kaligtasan, kundi ang isumpa rin ng Diyos. Ngunit kung iginiit kong manalig sa Makapangyarihang Diyos, siguradong patuloy akong liligaligin ng lider ng iglesia at ng aking ama at hindi na ako mapapayapa kailanman. Talagang pakiramdam ko ay wala akong lakas ng loob na magpatuloy sa aking pananampalataya. Gulung-gulo ang aking isipan, naharap ako sa mga paghihirap saan man ako bumaling, at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Pumipintig ang ulo ko, at pakiramdam ko ay malapit-lapit na akong masiraan ng bait. Gusto kong papuntahin si Sister Zhang para maibalik ko sa kanya ang aklat ng mga salita ng Diyos, nang sa gayon ay hindi na ako masaktan sa buhay na ito.

Makalipas ang ilang araw, nagpunta sa tindahan si Sister Zhang para suportahan ako. Kabadong-kabado ako, dahil nag-alala ako na baka makita siya ng asawa ko at magsumbong siya sa aking ama. Kaya nga, humihingal kong sinabi sa kanya ang lahat ng nangyari sa nakaraang ilang araw. Pagkatapos ay dali-dali kong inilabas ang aklat ng mga salita ng Diyos na naitago ko sa ilalim ng ilang kahon ng mga paninda at ibinigay iyon sa kanya. Sinabi ko sa kanya, “Sister, nililigalig ako ng aking mga magulang at asawa, at pinipigilan ako nang husto ng mga lider at kapatid sa dati kong iglesia kaya pagod na pagod ang isipan ko sa pag-aalala. Hindi ko na ito matatagalan, kaya pakiusap, kunin mo na ang aklat na ito.” Tiningnan ako ni Sister Zhang, at lubos na katapatang sinabi, “Sister, tinanggap na natin ang bagong gawain ng Diyos sa mga huling araw, kaya ang paggambala at pamimilit na ito mula sa mga lider ng relihiyon at pamilya ay totoong isang pakikibakang nangyayari sa espirituwal na dako! Sabi ng Panginoong Jesus: ‘Huwag ninyong isiping ako’y naparito upang magdala ng kapayapaan sa lupa: hindi ako naparito upang magdala ng kapayapaan, kundi tabak’ (Mateo 10:34). ‘At ang magiging kaaway ng tao ay ang kaniya ring sariling kasangbahay’ (Mateo 10:36). Mula sa mga salita ng Panginoon makikita natin na ang pagparito ng Diyos sa lupa para gawin ang gawain ng pagliligtas ay di-maiiwasang mauwi sa isang pakikibaka sa espirituwal na dako. Iyan ay dahil ang mga taong tunay na nananalig sa Diyos at nagmamahal sa katotohanan ay susundan ang Diyos kapag naririnig nila ang mga pagbigkas ng Diyos. Hindi maaaring hindi ito magpasimula ng pagkapoot ng lahat ng sawa na sa katotohanan, namumuhi sa katotohanan, at nilalabanan ang Diyos. Dahil dito, ang dalawang panig—ang positibo, na pag-aari ng Diyos, at ang negatibo, na pag-aari ni Satanas—ay mahahayag at bawat isa ay ihihiwalay ayon sa sarili nilang uri. Ito ang pagka-makapangyarihan sa lahat at karunungan ng Diyos! Noong unang simulan ng Panginoong Jesus na gawin ang Kanyang gawain, maraming ordinaryong Judio na nakarinig sa mga binigkas ng Panginoong Jesus at nakasaksi sa Kanyang dakilang kapangyarihan ang naniwala na ang Panginoong Jesus ang Mesiyas na naipropesiya, kaya sinundan nila Siya. Ngunit lahat ng punong saserdote, eskriba at Fariseong Judio, na nakakita sa mga karaniwang tao na tinatalikuran sila at sinusundan ang Panginoong Jesus, ay nagsimulang magtahi-tahi at magpakalat ng maraming tsismis para linlangin ang mga karaniwang tao. Sabi nila, umasa ang Panginoong Jesus kay Beelzebub na hari ng mga demonyo para magpalayas ng mga demonyo, at na Siya ay matakaw at mahilig uminom ng alak. At nang mabuhay na mag-uli ang Panginoong Jesus, sinuhulan nila ang mga sundalong Romano ng pilak para magtahi-tahi at magpakalat ng tsismis na ang katawan ng Panginoong Jesus ay ninakaw ng Kanyang mga disipulo. Ito ang ilan sa mga paraang sinubukan nila para hadlangan ang mga tao na tanggapin ang pagliligtas ng Panginoong Jesus. At ano ang nangyari sa huli sa lahat ng Judio na naniwala sa sinabi ng mga lider ng kanilang relihiyon at hindi nangahas na sundan ang Panginoong Jesus? Hindi lamang nawala sa kanila ang pagliligtas ng Panginoon, pinarusahan at isinumpa rin sila ng Diyos: sinakop ang Israel sa loob halos ng 2,000 taon, at napilitang tumakas ang mga Judio patungo sa lahat ng panig ng mundo, kung saan marami sa kanila ang inusig at pinatay. Ito ang nakakakilabot na kinahinatnan nila sa pagpapako sa Panginoon sa krus at sa malubhang pagkakasala sa disposisyon ng Diyos. Ngayon, muling naging tao ang Diyos para gawin ang Kanyang gawain, at nauulit ngayon ang kasaysayan nito. Ang mga lider ng relihiyon ngayon ay parang mga Fariseo lamang noong araw: Malinaw nilang nakikita ang realidad ng pagparito ng Diyos para gawin ang Kanyang gawain, na ipinapahayag ang mga katotohanan at inililigtas ang mga tao, ngunit dahil wala silang pagmamahal sa katotohanan tinatanggihan at tinutuligsa nila ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Para maprotektahan ang kanilang posisyon at mapanatili ang kanilang kabuhayan, nagtatahi-tahi sila ng mga tsismis para labanan at tuligsain ang Diyos at ginagamit nila ang mga tsismis na ito para linlangin at kontrolin ang mga tao. Ginagamit at inuudyukan pa nila ang ilang taong walang malay para pilitin ang mga mananampalatayang tumanggap na sa tunay na daan, at galit na galit nilang sinusubukang gambalain at hadlangan ang mga tao sa pagbaling sa Makapangyarihang Diyos, sa gayon ay sinisira nila ang huling pagkakataon ng mga tao na maligtas. Sister, kailangan nating makita nang malinaw na ito ay isang espirituwal na pakikibaka at malaman ang mga tusong pakana ni Satanas.” Matapos makinig sa pagbabahagi ni Sister Zhang, biglang naging malinaw ang lahat: Mula pa noong unang panahon, palagi nang inuusig ang tunay na daan at talagang ako ay nasa kasalukuyang espirituwal na pakikibaka! Nagtatahi-tahi ng mga tsismis ang mga lider ng dati kong iglesia at tinutuligsa nila ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at inuusig nila ako at paulit-ulit na ginugulo para patigilin ako sa pananalig sa Makapangyarihang Diyos, dahil lamang sa kinamuhian nila ang katotohanan at mga kaaway sila ng Diyos. Ang pagbabahagi ng sister ay naipaunawa sa akin kung bakit nangyayari sa akin ang mga bagay na iyon, ngunit hinang-hina pa rin ako at takot na takot na itago ang aklat ng mga salita ng Diyos. Alam ko na pupunta sa bahay ko ang aking ama at ang iba pa at magwawala kung ginawa ko iyon at pahihirapan nila ang buhay-pamilya ko, kaya nag-atubili akong itago ang aklat. Nakikitang naipit ako sa pagitan ng isang malaking bato at isang mahirap na lugar, binigyan ako ni Sister Zhang ng isang numero ng telepono at sinabing, “Sister, ganito na lang kaya—iuuwi ko ang aklat ng mga salita ng Diyos at itatago para sa iyo. Kapag nadarama mo na gusto mong basahin iyon, tawagan mo lang ako at dadalhin ko iyon sa iyo.” Pumayag ako at inihatid ko na si Sister Zhang sa pinto. Sa sandaling iyon mismo, tumakbo palapit ang asawa ko at sumigaw, habang nakaturo kay Sister Zhang, “Kunin mo ang aklat na iyan at umalis ka na, ngayon din. At huwag ka nang babalik dito, kung hindi ay malilintikan ka sa akin!” Nang masdan ko ang paglalakad ni Sister Zhang palayo, nakadama ako ng labis na pagkainis at pagkabahala sa paraang mahirap ipaliwanag.

Noong una, akala ko kapag ibinalik ko ang aklat ng mga salita ng Diyos kay Sister Zhang, titigil na ang aking ama sa panliligalig sa akin at muli akong mapapayapa. Sa katunayan, kabaligtaran nito ang nangyari: Hindi lamang hindi napayapa ang puso ko, kundi sa halip ay totoong nakadama ako ng di-maipaliwanag na kahungkagan doon. Wala akong sigla sa anumang ginawa ko, at patuloy na pumapasok sa aking isipan ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at ang mga himno ng Kanyang mga salita sa buong maghapon at magdamag. Alam ko na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus, at na ang mga salitang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos ay ang katotohanan; gayunman, naaalala ko palagi ang mga bagay na sinabi sa akin ng lider ng iglesia, at ang mga tagpo ng panggugulo at pag-atake sa akin ng aking ama at ng iba pa. Masyado akong nagdurusa, at pakiramdam ko nahulog ako sa isang malaki at napakalalim na hukay kung saan hindi ako makaahon. Hindi ako makakain o makatulog nang wasto, at balisang-balisa ako, na para bang sasabog ang utak ko. Sa gitna ng lahat ng pasakit na ito, lumuhod ako at nagsumamo sa Diyos: “Diyos ko, ang nag-iisang tunay na Diyos na lumikha ng langit at lupa at lahat ng nabubuhay! Labis akong nasasaktan at nalilito ngayon mismo. Alam ko na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus, pero napakaliit ng katayuan ko at tuwing iniisip ko ang panggugulo at mga pag-atake sa akin ng aking ama, takot na takot akong sumunod sa Iyo. Diyos ko, naipit ako sa isang sangandaan, at hindi ako makapagdesisyon. Hindi ko alam ang gagawin ko, kaya gabayan at akayin Mo sana ako….” Habang nagdarasal, bigla kong naisip, nang hindi ko namamalayan, ang mga salitang ito ng Makapangyarihang Diyos: “Hindi ka dapat matakot sa ganito at ganyan; gaano man karaming hirap at panganib ang maaari mong harapin, kaya mong manatiling hindi natitinag sa Aking harapan, hindi nahahadlangan ng anumang balakid, upang ang Aking kalooban ay maisagawa nang walang sagabal. … Huwag matakot; sa suporta Ko, sino ang makakahadlang sa daan? Tandaan ito! Huwag kalimutan!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 10). Bigla akong lumakas sa mga salita ng Diyos na sapat upang tumatag ang kiming puso ko. “Tama!” naisip ko. “Dahil sinusuportahan ako ng Diyos, ano pa nga ba ang dapat kong ikatakot? Dahil determinado na ako na ito ang tunay na daan, hindi ako dapat magpakontrol sa sinumang tao, anumang kaganapan, o bagay. Kailangan kong makawala sa mga puwersa ng kadiliman at sundan ang Diyos nang may matibay na determinasyon. Bilang isang mananampalataya sa Diyos, kung hindi ko magawang aminin ang aking pananampalataya kapag nakaharap ko ang masasamang puwersa ni Satanas, anong klaseng mananampalataya ako? Hindi ba sumusuko lang ako kay Satanas at nagtataksil sa Diyos?” Pagkatapos ay naalala ko kung paano nasabi sa akin ni Sister Zhang, noong magbahagi siya, na ang panggugulo ng pamilya ko at lider ng iglesia ay pawang bahagi ng isang espirituwal na pakikibaka, at na kung pinili kong pumanig sa kanila, mahuhulog ako mismo sa tusong bitag ni Satanas. Ibig sabihin, lubos akong mawawalan ng anumang pagkakataong maligtas at makapasok sa kaharian ng langit. Pagkatapos ay naisip ko ang espirituwal na pagdurusang napagdaanan ko mula nang maibalik ko kay Sister Zhang ang aklat ng mga salita ng Diyos. Nadama ko na hindi maaaring mawala ang Diyos sa buhay ko at na mas masakit pang talikuran ang Diyos kaysa talikuran ako ng aking pamilya at ang dati kong iglesia. Kaya dinampot ko ang telepono at tinawagan ko Sister Zhang, at nag-usap kami kung saan kami magkikita para makuha ko ulit ang aklat ng mga salita ng Diyos.

Pagkatapos niyon, tuwing wala sa bahay ang asawa ko, sinasamantala ko ang pagkakataong masugid na basahin ang mga salita ng Diyos at kumanta ng mga himno. Nang lalo kong basahin ang mga salita, lalo akong nasiyahan dito, at nang lalo akong kumanta ng mga himno, lalo akong guminhawa at napanatag. Nanumbalik ang dati kong pananampalataya, at naglahong lahat ang aking pasakit at mga problema na parang hamog sa umaga. Lubos kong nadama na kayang suportahan ng mga salita ng Diyos ang buhay ko, at na kaya kong mawala ang lahat huwag lang ang Diyos. Tatlong buwan pagkaraan, dinala ako ni Sister Zhang sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos para dumalo sa mga miting.

Hindi inaasahan, natuklasan ng asawa ko ang pagdalo ko sa mga miting sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at isinumbong iyon sa aking ama. Isang gabi, nasa itaas ako ng bahay nang bigla kong narinig ang malaking kaguluhan sa bakuran. Hinawi ko ang mga kurtina at pinagpawisan ako ng malamig nang makita ko ang aking ama at apat o lima sa kapwa niya manggagawa sa iglesia na humahangos na mukhang handang makipag-away. Nagsimulang kumabog ang puso ko, at agad akong lumuhod at nanawagan sa Diyos: “O Makapangyarihang Diyos, dinala ng aking ama ang mga lalaking iyon mula sa iglesia para ligaligin akong muli at talagang natatakot ako. Diyos ko, alam Mong maliit ang katayuan ko, kaya bigyan Mo sana ako ng pananampalataya at lakas ng loob….” Bigla kong naisip ang mga salitang ito ng Diyos: “Kailangan mong taglayin ang Aking katapangan sa iyong kalooban at kailangan mong magkaroon ng mga prinsipyo kapag humaharap ka sa mga kamag-anak na hindi naniniwala. Gayunman, para sa Aking kapakanan, hindi ka rin dapat na sumuko sa kahit anong mga puwersa ng kadiliman. Manalig ka sa Aking karunungan upang makalakad sa perpektong daan; huwag hayaang ang mga pakikipagsabwatan ni Satanas na makapangyari. Ibuhos ang lahat ng iyong pagsisikap sa paglalagay ng iyong puso sa Aking harapan, at pagiginhawahin kita at bibigyan ka ng kapayapaan at kaligayahan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 10). Ang mga salita ng Diyos ay nagbigay sa akin ng pananampalataya at lakas, at hindi na ako nangingimi at natakot. Naisip ko: “Gaano man nila ako ligaligin hindi ako muling mahuhulog sa bitag ni Satanas at magpapalinlang sa kanila. Nilikha ako ng Diyos. Ang pagsampalataya sa Diyos at pagsunod sa Kanya ay di-mababagong mga batas kapwa sa langit at sa lupa, at walang sinumang may karapatang humadlang, kahit ang mga taong pinakamalapit sa akin.” Dahil dito, nakababa ako at nabati ang aking ama at ang kanyang mga kapwa-manggagawa sa mahinahong paraan. Pagkakita nila sa akin, agad silang nagsimulang magsalitang lahat. Mukhang may “mapagmahal na pag-aalala” ang isang babaeng kapwa-manggagawa na kasama nila nang sabihin nitong, “Fangfang, napakatalino mong tao, kaya bakit hindi mo maunawaan ang damdamin namin? Kapakanan mo ang nasa puso naming lahat. Huwag kang masyadong matigas ang ulo. Humarap ka sa Panginoon at magsisi, OK?” Sumagot ako nang napakahinahon, “Sister, ni isa man sa inyo ay hindi pa nakarinig sa mga sermon ng Kidlat ng Silanganan, ni nakabasa sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Hinihimok ko kayong siyasatin ito nang maayos at huwag ninyong pikit-matang tuligsain at labanan ang Makapangyarihang Diyos. Ang kailangan lang ninyong gawin ay basahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at pagkatapos ay malalaman ninyo kung ang Makapangyarihang Diyos nga ang nagbalik na Panginoong Jesus o hindi.” Sagot niya, “Ayaw naming maglakas-loob na basahin ang aklat na iyon dahil talagang napakalakas ng kapangyarihan ng nilalaman niyon para akitin ang mga tao. Napakadaling mahigop nito.” Sabi ko, “Kasi nga ang ipinapahayag ng Makapangyarihang Diyos ay pawang katotohanan at ang Kanyang mga salita ang tinig ng Diyos kaya may kapangyarihan itong supilin ang mga tao. Mga salita ng Diyos lamang ang may ganitong klaseng awtoridad at kapangyarihan. Naaakit ang mga tao sa mga salita ng Diyos kapag binabasa nila ang mga ito dahil nauunawaan nila ang mga katotohanan at sumisigla ang kanilang buhay sa pagbabasa ng mga ito. Sino ang aalis sa bukal ng tubig ng buhay matapos itong matagpuan?” Wala silang naisagot doon, ngunit marami silang sinabi na lumapastangan sa Makapangyarihang Diyos at sinubukan nila akong takutin sa pagsasabing hahatulan ako sa impiyerno kapag hindi ako nagsisi. Sa matigas na tono, sinabi ko, “Siniraan ninyo ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa pagsasabing ‘Ang mga taong sumasapi sa Kidlat ng Silanganan ay hindi na makakaalis, at kung makatakas man sila ay pinuputulan sila ng ilong at dinudukutan ng mga mata.’ Wala ni katiting na tunay na ebidensya sa pahayag na iyon. Puro tsismis lang iyon at masamang paninirang-puri! Hanapan mo ako ng isang taong naputulan ng ilong o nadukutan ng mga mata. Kapag hindi ka nakapaglabas ng totoong ebidensya, puro kayo sinungaling na narito lang para linlangin ang mga tao. Lumaganap na ang ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos sa buong China, at narinig na ito ngayon ng lahat. May hindi kukulangin sa ilang milyong Kristiyano ngayon sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Siyempre pa, kapag ipinapangaral ang ebanghelyo palaging may ilang taong namumuhi sa katotohanan at ayaw itong tanggapin. Ngunit may nakita na ba kayong sinuman na naputulan ng ilong o nadukutan ng mga mata? Kung mayroon mang isa, naiulat na sana iyon kaagad ng media at kumalat na sana sa buong bansa. Sadya ninyo kaming niligalig ng kapatid ko hanggang sa isuko namin ang aming pananalig. Ngunit mukha naman kaming matino, hindi ba? Nagsisinungaling kayo para linlangin ang mga tao. Sa pananalig sa Makapangyarihang Diyos, sinusundan ko ang mga yapak ng Diyos at pinipili ang tunay na daan. Wala akong nagawang mali, kaya wala akong dapat pagsisihan. Hindi matitinag kailanman ang aking pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos, kaya kung ayaw ninyong manalig okey lang, pero huwag naman ninyo akong pigilang manalig. Tungkol naman sa kahihinatnan ko, walang taong makakapagsabi, dahil ang kapalaran ng bawat isang tao ay nasa mga kamay ng Diyos. Sa pagsunod lamang sa gawain ng Diyos at pagtanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw magkakaroon ng magandang huling hantungan ang mga tao. Kaya huwag na ninyo akong ligaligin ulit.” Hindi pa natatagalang lumabas ang mga salita sa aking bibig nang bigla kaagad tumayo ang aking ama, at sa mabalasik na tono ng boses ay nagbanta: “Kung patuloy kang nananalig sa Makapangyarihang Diyos, hindi kita anak!”

Nang marinig ko ang banta ng aking ama na tapusin ang aming kaugnayan, medyo nainis ako, at naisip ko: “Ang mga katotohanang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos ang talagang sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Kaya bakit ayaw ninyong makinig sa kanila, kundi sa halip ay nakikinig kayo sa mga tsismis at kasinungalingang ikinakalat ng mga lider ng iglesia? Paano ninyo naaatim na tumulad sa kanila sa pagkamuhi sa akin sa pananalig ko sa Makapangyarihang Diyos, at handa pa kayong tapusin ang ating kaugnayan?” Nang lalo ko itong pag-isipan, lalo akong nalungkot, ngunit bigla kong naisip ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Nilikha ng Diyos ang mundong ito at dinala ang tao, isang nabubuhay na nilalang na pinagkalooban Niya ng buhay. Sumunod, nagkaroon ng mga magulang at kamag-anak ang tao, at hindi na nag-iisa. Mula nang unang makita ng tao ang materyal na mundong ito, itinadhana siyang mabuhay sa loob ng ordinasyon ng Diyos. Ang hininga ng buhay mula sa Diyos ang sumusuporta sa bawat nabubuhay na nilalang sa kanyang paglaki hanggang sa kanyang pagtanda. Sa prosesong ito, walang nakadarama na lumalaki ang tao sa ilalim ng pangangalaga ng Diyos; sa halip, naniniwala sila na lumalaki siya sa ilalim ng mapagmahal na pangangalaga ng kanyang mga magulang, at na ang likas na pag-uugali niya sa buhay ang gumagabay sa kanyang paglaki. Ito ay dahil hindi alam ng tao kung sino ang nagkaloob ng buhay niya, o kung saan ito nanggaling, lalo nang hindi niya alam kung paano lumilikha ng mga himala ang likas na pag-uugali niya sa buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao). Ang mga salita ng Diyos ay ipinaunawa sa akin na kahit nagmula sa aking mga magulang ang aking pisikal na katawan, sa Diyos nagmula ang aking buhay. “Kung hindi sa kaloob na buhay ng Diyos,” naisip ko, “magiging isang piraso lamang ng nabubulok na laman ang aking katawan, at ang katotohanan na buhay ako ngayon ay dahil lahat sa pangangalaga at proteksyon ng Diyos, kung hindi ay matagal na sana akong nilamon ni Satanas. Sa Diyos nagmula ang aking buhay, hindi sa aking mga magulang, at maaari kong sirain ang anumang kaugnayan maliban sa Diyos. Hindi lamang hindi interesado ang aking mga magulang sa paghahangad at pagsisiyasat sa pagbabalik ng Panginoon, siyento por siyento ring sila ang nasa likod ng mga lider ng iglesia sa paninirang-puri at paglapastangan sa gawain ng Diyos at pagsusumikap na pilitin akong pagtaksilan ang Diyos. Pinatutunayan nito na ang kanilang pinakadiwa ay lumalaban at napopoot sa Diyos, ngunit hindi ako mababahiran ng kanilang karungisan at lalaban sa Diyos. Papanig ako sa Diyos, at kahit itakwil pa ako ng aking mga magulang, susundan ko pa rin ang Diyos hanggang sa huling-huli, at matibay akong maninindigan at magpapatotoo sa Diyos.” Kaya sinabi ko sa aking ama, “Itay, pagdating sa pananampalataya sa Diyos, sinusunod ko ang Diyos, hindi ang mga tao, at hindi rin ako nagpapatangay sa damdamin. Kung ang sinabi mo ay kasang-ayon ng katotohanan at kalooban ng Diyos, makikinig ako sa iyo. Pero kung sinasabi mo sa akin na pagtaksilan ko ang Diyos, hindi ko gagawin ang sinasabi mo kailanman!” Nang makita nila kung gaano katigas ang ulo ko, umiling-iling silang lahat, nagtayuan, at umalis na mukhang matamlay. Sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay nagtagumpay ako at hindi ko mapigilang purihin at pasalamatan ang Diyos sa puso ko: “O Makapangyarihang Diyos, napaka-makapangyarihan Mo. Ang mga salita Mo ang nagbigay sa akin ng pananampalataya at lakas ng loob, at naghatid ng lubos at nakahihiyang pagkatalo kay Satanas.”

Bagama’t hindi na pumarito ang mga taong nagmula sa relihiyosong komunidad para guluhin akong muli, patuloy pa ring inudyukan ng lider ng iglesia ang aking mga magulang na ligaligin ako. Kada ilang araw pumaparito sila sa bahay ko para himukin akong magbago ng isip, at palagi nilang iginiit na magpunta ako sa bahay ng lider para magsisi. Isang araw, nagpunta ang mga kamag-anak ko at sinubukan ng aking ama na gumamit ng di-makatwirang mga sipi mula sa Biblia para linlangin ako samantalang nakatayo ang aking ina sa isang tabi at lumuluhang nagsumamo sa akin na magpunta sa bahay ng lider para magsisi. Talagang nalungkot akong makita na balisang-balisa ang aking ina. Naisip ko kung paano siya nawalan ng ina sa edad na tatlo at nang abusuhin siya ng kanyang madrasta. Nagdusa siya nang husto sa kanyang buhay at ngayon ay tumatanda na, at hindi ako gaanong naging masunuring anak, lalo na sa paraan na pinag-aalala ko siya ngayon. Pagkatapos ay tiningnan ko ang kulubot na mukha at pumuputi nang buhok ng aking ama, at mas nagpalungkot iyon sa akin, at agad akong napaluha. Nang nagsisimula na akong manghina, naisip ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at hinihingi sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao. Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Ipinaunawa sa akin ng mga salita ng Diyos na sa tingin ay mukhang nililigalig ako ng aking mga magulang, ngunit sa espirituwal na dako ay si Satanas iyon na nakikipagpustahan sa Diyos. Katulad iyon noong nagdaraan si Job sa mga pagsubok ng Diyos, at sinabi sa kanya ng kanyang asawa, na gumanap na alipin ni Satanas: “Namamalagi ka pa ba sa iyong pagtatapat? itakuwil mo ang Dios, at mamatay ka” (Job 2:9). Ngunit may takot si Job sa Diyos at umiwas sa kasamaan, pinagalitan niya ang kanyang asawa, at tinawag itong mangmang at matigas ang ulo; hindi siya nagkasala sa kanyang mga salita. Tumayo siyang saksi sa Diyos sa harap ni Satanas, at sa mga mata ng Diyos na si Jehova ay isa siyang perpektong tao. Ngayon ay nililigalig ako ng aking mga magulang, na naniwala sa lahat ng tahasang mga kasinungalingang sinabi ng mga lider, at isa rin ito sa mga tukso ni Satanas. Alam ni Satanas na mahal na mahal ko ang aking mga magulang at sinasamantala niya ang pagkakataon na subukang makalapit sa akin. Walang saysay na umaasa si Satanas na gamitin ang aking pagdamay sa aking mga magulang upang pilitin akong tanggihan at pagtaksilan ang Diyos, na nagpapakita lang kung gaano kasama at katuso si Satanas! Ngunit hindi ko bibigyan ng kasiyahan si Satanas na makitang magkaroon ng bunga ang mga pakana nito. Hindi ko bibiguin at palulungkutin ang Diyos, kaya naging determinado akong pumanig sa Diyos. Kasunod niyon, anuman ang sinabi ng aking mga magulang, gaano man nila ako hinimok, hindi nagpadala ni kaunti ang puso ko. Nakikitang lubos akong hindi naantig, umalis ang aking mga magulang, na mukhang matamlay na matamlay.

Nang malaon, pinatayo ng lider ng iglesia ang aking ama sa harap ng lahat ng miyembro ng kanilang iglesia at ipinahayag na napatalsik na ako sa iglesia. Pinalayo rin ng lider ang mga magulang ko sa akin. Dahil sa panliligalig mula sa lider ng iglesia at sa aking mga magulang, galit na galit na sinimulan akong usigin ng aking asawa. Tuwing uuwi ako mula sa pagganap sa aking mga tungkulin para sa iglesia, binubugbog niya ako o binubulyawan, at kung minsan ay kinakandaduhan pa niya ako sa labas ng bahay namin. Sinisira niya ang electric scooter o bisikleta ko, at minsan dinala pa niya ako sa presinto. Pinahirapan niya ako hanggang sa napagod nang husto ang katawan ko at nangalumata na ako, at sinimulan din akong kutyain at siraang-puri ng aming mga kapitbahay sa nayon. Naharap sa sitwasyong ito, nanghina ang aking espiritu at unti-unti kong nadama na napakahirap manampalataya sa Diyos. Hindi ko alam kung paano magpatuloy, at madalas akong lumuhod sa harap ng Diyos at manalangin at umiyak, na nagmamakaawa sa Diyos na bigyan ako ng pananampalataya at lakas. At pagkatapos, sa isang okasyon, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Yaong mga tinutukoy ng Diyos na mga ‘mananagumpay’ ay yaong mga nagagawa pang tumayong saksi at mapanatili ang kanilang tiwala at katapatan sa Diyos kapag nasa ilalim sila ng impluwensya ni Satanas at nilulusob ni Satanas, ibig sabihin, kapag nasa gitna sila ng mga puwersa ng kadiliman. Kung nagagawa mo pa ring magpanatili ng isang dalisay na puso sa harap ng Diyos at ng tunay na pagmamahal para sa Diyos anuman ang mangyari, ikaw ay tumatayong saksi sa harap ng Diyos, at ito ang tinutukoy ng Diyos na pagiging isang ‘mananagumpay.’ Kung napakaganda ng iyong paghahangad kapag pinagpapala ka ng Diyos, ngunit umuurong ka kapag wala ang Kanyang mga pagpapala, kadalisayan ba ito? Yamang nakatitiyak ka na ang landas na ito ay totoo, kailangan mo itong sundan hanggang sa dulo; kailangan mong panatilihin ang iyong katapatan sa Diyos. Yamang nakita mo na ang Diyos Mismo ay naparito sa lupa upang gawin kang perpekto, dapat mong ibigay nang lubusan ang iyong puso sa Kanya. Kung masusundan mo pa rin Siya anuman ang Kanyang gawin, magpasya man Siya ng isang hindi kaaya-ayang kahihinatnan para sa iyo sa pinakadulo, ito ay pagpapanatili ng iyong kadalisayan sa harap ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Panatilihin ang Iyong Katapatan sa Diyos). Naunawaan ko mula sa mga salita ng Diyos na, sa mga huling araw, gagawa ang Diyos ng isang grupo ng mga mananagumpay. Tutulutan ng Diyos na tuksuhin ni Satanas ang mga tao, at pang-aapi man iyon ng gobyernong CCP, panliligalig ng relihiyosong komunidad, pagtalikod ng mga kamag-anak, o panunuya at pang-iinsulto ng pangkalahatang publiko, kaming mga mananampalataya ay kailangang magdanas ng mga pagsubok na ito nang praktikal, dahil yaon lamang mga mananampalatayang makakasunod sa Diyos, mananatiling tapat sa Diyos at magpapatotoo sa Diyos sa anumang sitwasyon ang magiging mga mananagumpay na nagawa ng Diyos. Naiplano na ng Diyos ang mahihirap na sitwasyong ito para gawing akong perpekto, para makita kung talagang may pananampalataya ako sa Kanya, at para makita kung talagang isa akong tao na tunay na nanalig sa Kanya, na tunay na sumunod sa Kanya, at tunay na tapat sa Kanya. Matapos maunawaan ang kalooban ng Diyos, humarap ako sa Diyos at ipinangako ko ito: Anumang mga paghihirap o pang-aapi ang nararanasan ko, lagi kong susundan ang Diyos nang may determinasyon, lagi kong tutuparin ang aking mga tungkulin bilang isa sa mga nilikha ng Diyos para bigyang-kasiyahan ang Diyos, at magbabahagi ako ng matagumpay na patotoo para sa Diyos sa harap ni Satanas. Pagkatapos niyon, bagama’t patuloy akong galit na galit na niligalig at binagabag ng aking asawa, madalas pa rin akong nanalangin sa Diyos, umasa sa Diyos, sinangkapan ang aking sarili ng mga salita ng Diyos araw-araw, at hindi na ako nakadama ng anumang pagdurusa sa puso ko. Nagbukas din ang Diyos ng isang daan palabas para sa akin: Pinarusahan ng Diyos ang aking asawa sa ilang okasyon dahil sa galit na galit na pang-uusig sa akin, at pagkatapos niyon hindi na siya nangahas na bugbugin ako o pakialaman ulit ang bisikleta ko. Sa pamamagitan ng mga karanasang ito, nakita ko ang pagka-makapangyarihan sa lahat at dakilang kapangyarihan ng Diyos at ang Kanyang kamangha-manghang mga gawa. Nakita ko na walang anumang masamang puwersang makakahigit sa awtoridad at kapangyarihan ng Diyos, at personal kong naranasan ang katotohanan na basta’t umaasa tayo nang tapat sa Diyos at hinaharap natin ang lahat ng dumarating sa pamamagitan ng pag-asa sa mga salita ng Diyos, magbubukas ng daan ang Diyos para makasulong tayo at gagabayan Niya tayo para madaig natin ang masamang impluwensya ni Satanas. Matapos maranasan ang lahat ng pag-uusig at pagdurusang ito, bagama’t nagdusa nang kaunti ang aking pisikal na katawan, nadama ko pa rin na napakarami kong natutuhan. Ang aking pananampalataya sa Diyos ay lumakas nang lumakas, at lahat ng ito ay pagpapala sa akin ng Diyos. Salamat, Makapangyarihang Diyos!

Isang taon pagkaraan, sumama ako kay Sister Zhang papunta sa pinagtatrabahuhan ng bunso kong kapatid at muli kong pinatotohanan sa kanya ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Tinanggap iyon ng aking kapatid, at nang makita kong kinuha niya ang aklat ng mga salita ng Diyos, nagkaroon ako ng labis kong pagpapahalaga sa kung gaano kahirap para sa isang tao na maligtas ng Diyos. Ang hangarin ng Diyos na iligtas ang tao ay totoong-totoo! Hindi ko mapigil ang pagtulo ng mga luha ng pasasalamat sa aking mukha, at nag-umapaw ang puso ko sa pasasalamat at papuri sa Diyos! Noong 2006, nagsama kami ng bunso kong kapatid at ipinangaral namin ang ebanghelyo ng kaharian sa isa pa naming kapatid na babae at, kasunod niyon, nadala rin namin ang ilan sa iba pa naming mga kamag-anak sa harap ng Makapangyarihang Diyos. Nagbigay-kakayahan ito sa akin na makita na gaano man kagalit ang mga lider ng relihiyon sa pagtatahi-tahi ng mga kasinungalingan at pagbabagabag at panliligalig sa mga tunay na mananampalataya, lalaganap ang ebanghelyo ng kaharian ng Diyos, at walang sinumang makakapigil dito. Siguradong maririnig ng mga kordero ng Diyos ang Kanyang tinig at babalik sa harap ng Kanyang luklukan. Tulad ng sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Lumalawak ang kaharian sa gitna ng sangkatauhan, nabubuo ito sa gitna ng sangkatauhan, at nakatayo ito sa gitna ng sangkatauhan; walang puwersang maaaring magwasak sa Aking kaharian” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 19).

33. Pagtatamo ng Pagpapala sa Pamamagitan ng Kasawian

Ni Dujuan, Japan

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Kapag nililingon ng isang tao ang daan na kanyang tinahak, kapag ginugunita niya ang bawat yugto ng kanyang paglalakbay, makikita niya na sa bawat hakbang, nakakapagod man o magaan ang kanyang paglalakbay, ang Diyos ay gumagabay sa landas ng isang tao at pinaplano ito. Ang maingat na mga pagsasaayos ng Diyos, ang Kanyang maingat na pagpaplano, ang umakay sa tao, nang hindi niya nalalaman, tungo sa ngayon. Ang tanggapin ang kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha at tanggapin ang Kanyang pagliligtas—anong dakilang kayamanan iyon! … Kapag walang Diyos ang isang tao, kapag hindi niya Siya nakikita, kapag hindi niya malinaw na nakikilala ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, ang bawat araw ay walang kabuluhan, walang halaga, kahabag-habag. Saanman naroroon ang isang tao, anuman ang trabaho niya, ang paraan ng paghahanap-buhay niya at ang pagsisikap niya sa sariling mga layunin ay nagdadala lamang sa kanya ng walang-katapusang sakit sa damdamin at di-maibsang pagdurusa, hanggang sa hindi na siya makalingon sa nakaraan. Sa pamamagitan lamang ng pagtanggap ng isang tao sa kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha, pagpapasailalim sa Kanyang mga pagsasaayos at paghahanda, at paghahanap sa tunay na buhay ng tao siya unti-unting makakalaya mula sa lahat ng sakit ng damdamin at pagdurusa, at maiibsan ng lahat ng kahungkagan sa buhay” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Talagang naantig ako ng mga salitang ito ng Diyos dahil eksakto nitong nailarawan ang buhay ko.

Pinanganak ako sa isang mahirap na pamilya sa probinsya at buong buhay ‘kong minamaliit ng mga tao. Mahirap ang pamilya ko, kaya’t minsan ‘di ko alam kung saan manggagaling ang susunod naming kakainin, at lagi nang tagasalo ako ng mga pinaglumaan ng kapatid ko. Kinakain ako ng mga damit sa laki ng mga ito. Pinagtatawanan ako ng mga kaklase ko at ayaw nilang makihalubilo sa ‘kin. Napakasakit ang aking kabataan. Mula no’n, nagpasya ako: ‘Pag laki ko, talagang kikita ako ng maraming pera, mamumuhay ako nang marangya, at wala nang sinumang hahamak sa ‘kin. Dahil walang-wala ang pamilya ko, kinailangan kong tumigil sa pag-aaral bago pa ‘ko nakapagtapos ng junior high para magtrabaho sa pabrika ng gamot ng lalawigan. Madalas akong mag-overtime hanggang alas-diyes ng gabi para kumita nang mas malaki. Kinalaunan, narinig kong kayang kitain ng ate ko ang isang buwan kong sahod sa loob lang ng limang araw na pagtitinda ng mga gulay. Agad akong nagbitiw sa trabaho ko sa pabrika ng gamot para magtinda ng mga gulay. Nang mag-asawa ako, nagbukas kami ng asawa ko ng isang restawran. Inisip ko na kikita ako ng mas maraming pera sa pagpapatakbo ng isang restawran, at makakapamuhay ako nang marangal, kaiinggitan at titingalain ng iba. Pero matindi ang kumpetisyon sa negosyong ‘yon at kumuha lang kami ng isang serbidor para makatipid. Lahat ginawa ko, takbo sa kusina at sa kainan. Minsan sa sobrang pagod ko hindi na ‘ko makatayo. May ilang opisyal ng gobyerno na pumupunta at kumakain pero hindi sila nagbabayad, at nand’yan pa ang iba’t ibang multa at buwis na kailangang bayaran. Minsan gumagawa sila ng kung anu-anong dahilan para pagmultahin kami at kinukuha nila ang buong araw naming kita. Sobrang galit talaga ako dito pero wala kang magagawa sa bagay na ‘yan sa China. Kailangan mo lang umiwas sa gulo. Sa kabila ng pagtatrabaho namin nang husto, ‘di kami kumikita ng malaki. Nagsimula akong mag-alala nang tumagal-tagal na ang negosyo namin, iniisip na, “Kelan ako magkakaroon ng magandang buhay na may maraming pera?”

Noong 2008, isang kaibigan ang nagsabi sa akin na ang isang araw na pagtatrabaho sa Japan ay katumbas ng kikitain mo sa sampung araw na pagtatrabaho sa China. Labis akong natuwa nang marinig ko ‘to. Naisip kong sa wakas nakatagpo ako ng magandang pagkakataon para kumita ng pera. Sobrang mahal ang singil ng ahente sa pagpunta sa Japan, pero naisip ko, “Walang hirap, walang sarap. Basta makahanap kami ng trabaho sa Japan, mabilis din naming mababawi ang perang yon.” Nagdesisyon kaming mag-asawa na agad na pumunta sa Japan para tuparin ang aming pangarap. Pagdating namin doon, kinailangan naming magtrabaho sa loob ng 13-14 oras araw-araw. Sobrang pagod kami. Pagkatapos ng trabaho, gusto na lang namin mahiga at magpahinga. Ayaw na naming kumain. Sumasakit na palagi ang likod ko sa bandang ibaba at wala akong pera para pumunta sa doktor, kaya’t umiinom na lang ako ng pampawala ng sakit para makayanan ko. Hindi lang ako dumaranas ng sakit, napapagalitan pa ako ng boss ko at inaapi ng mga kasamahan ko sa trabaho. Isang beses noong bago pa ako sa trabaho, nakagawa ako ng maliit na kamalian. Talagang pinagalitan ako ng boss ko nang matindi at napaiyak ako sa sama ng loob. Pero ano ang magagawa ko? Kinailangan kong pigilin ang damdamin ko para patuloy na kumita ng pera. Paulit-ulit na sinasabi ko sa sarili ko, “Mahirap ngayon, pero ‘pag kumita na ‘ko ng kaunting pera, makakatayo na ako nang tuwid at matitingnan sa mata ang mga tao. Kailangan kong magtiis.” At kaya naman, patuloy akong nagtrabaho araw-araw tulad ng isang makinang gumagawa ng pera Sa ‘di inaasahan, noong 2015, nagkasakit ako dahil sa matinding pagod sa trabaho. Nagpunta ako sa ospital para magpa check-up at sinabi sa ‘kin ng doktor na may slipped lumbar disc ako na dumidiin sa aking nerve, at kapag nagpatuloy akong magtrabaho, mararatay ako sa higaan at hindi ko na maaalagaan ang sarili ko. Para akong kinuryente, at biglang nanghina ang buo kong katawan. Gumaganda na ang buhay ko at malapit ko nang maabot ang pangarap ko. Pero sa halip, nagkasakit ako. ‘Di ko ‘to matanggap, at naisip ko: “Bata pa ‘ko. Kung tiim-bagang kong haharapin ‘to, malalagpasan ko ‘to. Pag di ako kumita ng pera ngayon at bumalik sa China nang walang-wala, hindi ba’t kahihiyan ‘yan?” Kaya, tiim-bagang kong kinaladkad ang katawan kong may pinsala para magtrabaho. ‘Pag sobrang sakit na tinatapalan ko lang ng medicated patch at patuloy ang laban. Buong araw akong nagtatrabaho, kaya’t sobrang sakit sa gabi na hindi ako nakakatulog. Hindi man lang ako makapihit. Pagkaraan ng ilang araw, sobrang sama ng pakiramdam ko na ni hindi ako makabangon sa higaan.

Sa pagkakahiga ko naramdaman kong wala akong magawa at nag-iisa ako, at naisip ko, “Paano akong napunta sa kalagayang ito gayong bata pa ako? Talaga bang mararatay na ako sa kama?” Nakaramdam ako ng isang uri ng kalungkutan na hindi ko maipahayag, at may agam-agam na naisip ko, “Ano ba ang dahilan ng tao para mabuhay? Talaga bang para lang kumita ng pera at mamukod-tangi? Talaga bang kapag may pera ay may kaligayahan? Sulit ba talaga ang magpakapagod sa trabaho para lang sa pera?” Sa loob ng mahigit tatlumpung taon ng matinding pagtatrabaho ko, nagtrabaho ako sa pabrika, nagtinda ng mga gulay, nagpatakbo ng isang restawran, at nagpunta sa Japan para magtrabaho. Kumita ako ng pera, pero sobrang dusa ang dinanas ko. Noong una, akala ko maaabot ko ang aking pangarap sa pagpunta sa Japan, na yayaman ako sa magdamag lang at mamumuhay ng buhay na kaiinggitan. Sa halip, naratay ako sa higaan, at baka gugulin ko pa ang natitira kong buhay nang naka-wheelchair. Nang maisip ko ‘yon, pinagsisihan ko lalo na na inabuso ko ang sarili ko para kumita ng pera at umangat sa iba. Pakiramdam ko api ako, miserable, at malungkot. ‘Di ko mapigilang umiyak. Tumawag ako sa puso ko: “Langit, iligtas mo ako! Bakit sobrang nakakapagod at napakahirap ng buhay ko?”

At nang ako’y wala nang magawa at nakakaranas ng sakit, dumating sa akin ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Nagkataon na nakilala ko ang dalawang kapatid na naniniwala sa Diyos. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos kasama nila at pakikinig sa kanilang mga pagbabahagi tungkol sa katotohanan, naintindihan ko na nilikha ng Diyos ang lahat ng bagay, na pinamumunuan ng Diyos ang buong sansinukob, na ang kapalaran ng lahat ay nasa mga kamay ng Diyos, na buong panahon nang ginabayan at inalalayan ng Diyos ang sangkatauhan, at na palagi Niyang inaalagaan at pinoprotektahan ang sangkatauhan. Pero nalilito pa rin ako sa isang bagay. Kontrolado ng Diyos ang ating kapalaran, at mula pa noon, pinangungunahan na tayo ng Diyos at pinoprotektahan, kaya dapat masaya tayo. Kung gayon bakit dumaranas pa rin tayo ng karamdaman at sakit? Bakit napakahirap ng buhay? Saan ba nanggagaling ang lahat ng sakit na ‘to? Tinanong ko ang mga kapatid ukol dito.

Binasa sa ‘kin ni Sister Qin ang ilang mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ano ang pinagmulan ng habambuhay na paghihirap mula sa kapanganakan, kamatayan, karamdaman, at pagtanda na tinitiis ng mga tao? Ano ang naging dahilan para magkaroon ng mga bagay na ito ang mga tao? Wala namang ganitong mga bagay ang mga tao noong una silang likhain, hindi ba? Saan, kung gayon, nagmula ang mga bagay na ito? Umiral ang mga bagay na ito matapos tuksuhin ni Satanas ang mga tao at naging masama ang kanilang laman. Ang pananakit ng pantaong laman, ang mga hirap at kahungkagan nito, gayon din ang napakamiserableng mga problema sa mundo ng mga tao ay dumating lamang matapos nagawa nang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Matapos gawing tiwali ni Satanas ang mga tao, sinimulan nitong pahirapan sila. Kaya naman, mas lalo silang naging masama. Ang mga karamdaman ng sangkatauhan ay lalo pang lumubha, at ang kanilang pagdurusa ay lalo pang lumala. Higit at higit, nadama ng mga tao ang kahungkagan at trahedya ng mundo ng tao, gayon din ang kanilang kawalan ng kakayahang patuloy na mabuhay roon, at mas lalong nabawasan ang kanilang pag-asa para sa mundo. Sa gayon, ang pagdurusang ito ay ibinagsak ni Satanas sa mga tao” (“Ang Kabuluhan ng Pagtikim ng Diyos ng Pagdurusa sa Mundo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos ay binanggit niya ang pagbabahagi na ito: “Nang nilikha ng Diyos ang tao, sinamahan sila, inalagaan, at pinrotektahan ng Diyos. Noon ay walang kapanganakan, pagtanda, sakit o kamatayan, at walang pag-aalala o pagkayamot. Nabuhay ang tao nang walang alalahanin sa Halamanan ng Eden, tinatamasa ang lahat ng bagay na maaaring matamasa na ipinagkaloob ng Diyos. Nabuhay silang masaya at maligaya sa patnubay ng Diyos. Ngunit ang tao ay nalinlang at ginawang tiwali ni Satanas. Naniwala sila sa mga kasinungalingan nito, nagkasala at nagtaksil sa Diyos, at nawalan ng pangangalaga at proteksyon ng Diyos. Simula noon ay nabuhay tayong sakop ni Satanas at nahulog sa kadiliman. Nabubuhay tayo nang may paghihirap, pag-aalala, sakit at kalungkutan. Libu-libong taon nang patuloy na ginagamit ni Satanas ang mga heresiya at mga kamalian tulad ng materyalismo, ateismo, at ebolusyon, at mga kawikaan na ipinapalaganap ng mga sikat at mga dakilang tao upang linlangin at ipahamak ang mga tao, katulad ng ‘Walang Diyos sa mundo,’ ‘Ang kapalaran ng isang tao ay nasa kanyang sariling kamay,’ ‘Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,’ ‘Maging katangi-tangi, at magdala ng karangalan sa iyong mga ninuno,’ at ‘Mamamatay ang tao para sa pera,’ ‘Pera ang nagpapaikot sa mundo,’ at iba pa. Pagkatapos na tanggapin ang mga makademonyong kamalian na ito, itinatanggi na ng mga tao ang pag-iral at pamamahala ng Diyos, lumalayo sila sa Diyos at nagtataksil sa Kanya. Sila’y naging mas mapagmataas at palalo, mas makasarili, tuso, at malisyoso. Ang mga tao ay nagsasabwatan, nag-aaway, at pumapatay alang-alang sa katanyagan, katayuan, at kayamanan. Ang mga mag-asawa at magkakaibigan ay niloloko at pinagtataksilan ang bawat isa kahit ang mga mag-ama ay nag-aawayan at ang mga magkakapatid na lalaki ay kinakalaban ang isa’t isa Talagang nawala na sa atin ang wastong pagkatao at nabubuhay tayong tulad ng hayop sa halip na tao. Ang mga kamalian ni Satanas ay nagpahamak sa napakaraming tao. Sa pag-aakalang maaari nilang kontrolin o baguhin ito, kinakalaban nila ang kanilang sariling kapalaran. Buong buhay silang nakikipaglaban, at hindi lamang sila nabibigong baguhin ang kanilang kapalaran, kundi sinisira pa nila ang sarili nila sa pagtatangka. Ang sangkatauhan ay nalinlang at ginawang tiwali ni Satanas. Buong araw tayong nagpapagod, pinahihirapan sa katawan at isip. Lahat ng uri ng sakit at pagdurusa ay dumarami. Ang mga pagdurusa at pagkabalisang ito ay nagpaparamdam sa atin na ang buhay ng tao sa mundong ito ay napakahirap at nakakapagod. Ang lahat ng ito ay dumating pagkatapos gawing tiwali ni Satanas ang tao, si Satanas ang nagpapahamak sa atin, at ito rin ang mapait na bunga ng pagtatwa at pagtataksil ng sangkatauhan sa Diyos.”

Ipinakita sa akin ng pagbabahagi ni Sister Qin na ang mga karamdaman ng tao ay nagmula kay Satanas. Matapos gawing tiwali ni Satanas ang tao, nawala sa atin ang pangangalaga at proteksyon ng Diyos, na nagdulot ng lahat ng uri ng karamdaman at sakit. Pagkatapos, sinabi ito ni sister “Hindi matiis ng Diyos na makitang pinaglalaruan at pinahihirapan ni Satanas ang sangkatauhan. Dalawang beses Siyang nagkatawang-tao upang tubusin at mailigtas ang sangkatauhan. Noong unang beses, nagkatawang-tao Siya bilang ang Panginoong Jesus, na ipinako sa krus bilang handog para sa kasalanan ng sangkatauhan, upang tubusin tayo mula sa kasalanan. Sa pamamagitan ng pananampalataya sa Panginoong Jesus ang ating mga kasalanan ay pinatawad ngunit nananatili ang ating makasalanang kalikasan at hindi pa rin tayo ganap na wala nang kasalanan. Ang Diyos ay muling nagkatawang-tao sa kalipunan ng tao sa mga huling araw upang ipahayag ang katotohanan at gawin ang gawain ng paghatol at paglilinis upang tayo ay ganap na mailigtas mula kay Satanas, itakwil ang kasalanan, at maging malinis, hanggang sa wakas tayo ay maihatid sa kaharian ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagbabasa pa ng mga salita ng Diyos, mauunawaan natin ang katotohanan at magkakaroon tayo ng pagkilatis. Mauunawaan natin kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang tao at mahihiwatigan natin ang masamang diwa nito. Maaari na nating tanggihan si Satanas at makawala sa impluwensya nito, sa gayon, hindi na tayo mapaglalaruan at maipapahamak nito.” Nasiyahan akong marinig na ang Diyos ay personal na dumating upang iligtas tayo. Hindi ko talaga gusto na magpatuloy si Satanas na ipahamak ako nang ganoon ngunit hindi ko lubos na naunawaan kung paano ako nito ipinapahamak, kaya tinanong ko ang mga kapatid na babae: “Nagpakahirap ako para maging mas mahusay sa iba at mamukod-tangi, pero nagdulot ito sa akin ng di-mabatang sakit. Si Satanas ba ang gumawa nito sa akin?”

Binasa ni Sister Zhang ang ilan sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na nauugnay sa aking tanong. “Si Satanas ay gumagamit ng isang napakatusong uri ng paraan, isang paraang lubos na kaayon ng mga kuru-kuro ng mga tao, na hindi naman radikal, kung saan ay nagiging sanhi na walang kamalayang tanggapin ng mga tao ang uri ng pamumuhay nito, ang mga patakaran nito upang mabuhay, at magtatatag ng mga layunin sa buhay at kanilang direksyon sa buhay, at sa ganoon nagkakaroon din sila ng mga ambisyon sa buhay nang hindi namamalayan. Gaano man katayog magmistula ang mga mithiing ito sa buhay, ang mga ito ay pawang nauugnay sa ‘katanyagan’ at ‘pakinabang’. Sinumang dakila o tanyag na tao—lahat ng tao, sa katunayan—anumang bagay na sinusunod nila sa buhay ay nauugnay lamang sa dalawang salitang ito: ‘katanyagan’ at ‘pakinabang.’ Iniisip ng mga tao na sa sandaling magkaroon sila ng katanyagan at pakinabang, maaari na nila kung gayong samantalahin ang mga ito upang tamasahin ang mataas na katayuan at malaking kayamanan, at upang masiyahan sa buhay. Iniisip nila na ang katanyagan at pakinabang ay mga uri ng puhunan na maaari nilang gamitin upang magkamit ng isang buhay na mapaghanap-ng-kaluguran at walang-pakundangan sa pagtatamasa ng laman. Alang-alang sa katanyagan at pakinabang na ito na iniimbot ng sangkatauhan, ang mga tao ay kusang-loob, hindi man namamalayan, na ibinibigay ang kanilang mga katawan, mga isip, at lahat ng mayroon sila, ang kanilang kinabukasan at kanilang mga tadhana, kay Satanas. Ginagawa nila ito nang wala ni isang sandali ng pag-aatubili, kailanman ay mangmang sa pangangailangan na mabawi ang lahat ng naibigay na nila. Mapapanatili ba ng mga tao ang anumang kontrol sa kanilang mga sarili sa sandaling manganlong sila kay Satanas sa ganitong paraan at maging tapat dito? Tiyak na hindi. Sila ay ganap at lubos na kontrolado ni Satanas. Sila rin ay ganap at lubos na nalublob sa isang putikan, at hindi magawang mapalaya ang kanilang mga sarili. Kapag ang isang tao ay nasadlak sa katanyagan at pakinabang, hindi na nila hinahanap ang maliwanag, ang matuwid, o ang mga bagay na maganda at mabuti. Ito ay dahil sa ang nakatutuksong kapangyarihan na mayroon ang katanyagan at pakinabang sa mga tao ay napakalaki; at ang mga ito ay nagiging mga bagay para hangarin ng mga tao sa buong buhay nila at maging sa walang hanggan nang walang katapusan. Hindi ba ito totoo?” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). “Ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang kontrolin ang mga iniisip ng tao, hanggang sa ang tanging maisip ng mga tao ay katanyagan at pakinabang. Nagsusumikap sila para sa katanyagan at pakinabang, nagdaranas ng mga paghihirap para sa katanyagan at pakinabang, nagtitiis ng kahihiyan para sa katanyagan at pakinabang, nagsasakripisyo ng lahat ng mayroon sila para sa katanyagan at pakinabang, at maghuhusga o magpapasiya para sa katanyagan at pakinabang. Sa ganitong paraan, iginagapos ni Satanas ang mga tao gamit ang kadenang hindi nakikita, at wala silang lakas ni tapang na iwaksi ang mga ito. Dala nila ang mga kadenang ito nang hindi nila nalalaman at hirap na hirap silang sumulong” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI).

Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, nagbahagi siya tungkol sa katotohanan kung paano ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang gawing tiwali ang tao. Doon ko lang napagtanto kung gaano nakakamuhi si Satanas! Ginagamit ni Satanas ang pormal na edukasyon at mga impluwensiya ng lipunan upang itanim sa isip natin ang mga patakaran nito sa buhay, katulad ng “Kung walang hirap, walang sarap,” “Kung gusto mong magmukhang marangal sa harap ng mga tao, kailangan mong magdusa kapag nakatalikod sila,” at “Pera ang nagpapaikot sa mundo.” Dahil nalinlang ng mga patakarang ito sa buhay, pakiramdam ng mga tao ay hindi sila mabubuhay kung walang pera, na sa sandaling yumaman sila, titingalain sila ng iba at magkakaroon sila ng dangal, at na mas mababa ang halaga ng isang tao kapag mahirap siya. Kaya buong buhay na nagsusumikap ang mga tao para sa pera, katanyagan at pakinabang, at ginagawa ang anuman para makamit ang mga ito, kahit na ano pa ang maging kahihinatnan. Nagiging mas tiwali ang mga tao at napupuno ng pasakit ang mga buhay nila. Ito ang kadena ni Satanas na buhat-buhat natin, at ito rin ang bitag ni Satanas para gawin tayong tiwali. Sa paghahangad na maging magaling, na kumita ng mas malaki para tingalain ako ng iba, paggawa lang ng pera ang inatupag ko. Tumindi ang mga pagnanasa ko, hindi ako nakuntento kailanman, at napilitan lamang akong tumigil nang bumagsak na ang kalusugan ko dahil sa mga pinaggagagawa ko. Naging alipin ako ng pera, katanyagan at pakinabang. Dahil sa paghahangad ko ng katanyagan at pakinabang, naging napakahirap at nakakapagod ang buhay ko! Sa paghahangad nun sa mga taon na nakalipas, Nalugmok ako sa sakit at napahamak sa huli. Lahat ng paghihirap na ‘yon ay nanggaling sa pamiminsala at pagtiwali ni Satanas! Kung ‘di sa mga paghahayag ng mga salita ng Diyos di ko malalaman na ginagamit ni Satanas ang pera, katanyagan at pakinabang upang gawing tiwali ang mga tao, lalo pa na ang katanyagan at pakinabang ay mga kadena ni Satanas sa tao.

Madalas na lumapit sa akin si Sister Qin para magbahagi matapos niyon. Unti-unti, nagsimula kong makita ang mga taktika na ginagamit ni Satanas upang matiwali ang tao. Naintindihan ko rin kung ano ang pinakamahalaga: ang pagbabasa ng mga salita ng Diyos, paghahanap sa katotohanan, at pagsunod sa pamamahala at pagsasaayos ng Diyos. Yon ang pinakamakabuluhan at masayang uri ng pamumuhay, at ang tanging pamamaraan na pinupuri ng Diyos!

Isang araw, nalaman ko na meron akong isang kasamahan na pumunta sa Japan kasama ang asawa niya para kumita ng pera. Bagaman kumita sila ng kaunting pera, lumala naman kinalaunan ang kalusugan ng kanyang asawa at kinailangan nitong bumalik sa China para magpagamot. Kalaunan nadiagnose siya na may late-stage na kanser. Namuhay sa pangamba at pighati ang kanilang pamilya. Dahil sa kasawian niya, lubos kong nadama ang karupukan natin at ang kahalagahan ng buhay. Kung walang buhay, anong silbi ng karagdagang pera? Mabibili ba ng pera ang buhay? Pagkatapos, nabasa ko ito sa salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ginugugol ng mga tao ang kanilang mga buhay sa paghahanap ng salapi at katanyagan; mahigpit silang kumakapit sa mga dayaming ito, iniisip na ang mga ito ang tanging paraan nila ng suporta, na para bang kung mayroon sila nito ay maaari silang patuloy na mabuhay, na maaari silang malibre sa kamatayan. Subalit kung malapit na silang mamatay doon lamang nila natatanto kung gaano kalayo ang mga bagay na ito sa kanila, kung gaano sila kahina sa harap ng kamatayan, kung gaano sila kadaling mabasag, kung gaano sila kalungkot at tila walang-kakayahan, at walang matatakbuhan. Natatanto nila na ang buhay ay hindi nabibili ng salapi at katanyagan, na gaano man kayaman ang isang tao, gaano man kataas ang kanyang posisyon, lahat ng tao ay pantay-pantay na mahihirap at walang halaga sa harap ng kamatayan. Natatanto nila na hindi nabibili ng pera ang buhay, na hindi mabubura ng katanyagan ang kamatayan, na alinman sa pera o katanyagan ay di-makakapagpahaba ng buhay ng isang tao nang kahit na isang minuto o kahit na isang segundo” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Tinulutan ako ng mga salita ng Diyos na mas malinaw na makita na kung ‘di tayo naniniwala sa Diyos o nauunawaan ang katotohanan, ‘di natin malinaw na makikita ang mga pakana ni Satanas, at ‘di natin makikita na ginagamit ni Satanas ang pera at katanyagan upang gawing tiwali ang mga tao. Hindi tayo makawala sa pagkahigop ng ipu-ipong ito. Nalilinlang at napipinsala tayo ni Satanas kahit ayaw natin, at nasisira pa nga ang mga buhay natin. Kalunos-lunos. Salamat sa aking pananampalataya at pagbabasa ng napakaraming salita ng Diyos, naunawaan ko na rin sa wakas ang mga bagay na ito. Kung wala akong pananampalataya o ‘di ako nagbabasa ng mga salita ng Diyos, hindi ko sana maiwawaksi ang katiwalian ni Satanas. Makikipagbuno lang ako sa kadiliman at sakit nang walang malalabasan.

Habang may sakit ako, maraming beses akong dinalaw ng mga sister mula sa iglesia at tumulong na maibsan ang aking sakit. Ginawa din nila ang gawaing-bahay at binantayan ako na parang tunay nila akong kapamilya. Habang nasa ibang bansa, naantig ako nang sobra sa kung paano ako maingat na inalagaan ng mga sister. Higit akong nagpasalamat sa Makapangyarihang Diyos. Sa pangangalaga at proteksyon ng Diyos, bumuti ang kalagayan ko nang ‘di ko namamalayan.

Nabasa ko ito sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos kalaunan: “Kapag nililingon ng isang tao ang daan na kanyang tinahak, kapag ginugunita niya ang bawat yugto ng kanyang paglalakbay, makikita niya na sa bawat hakbang, nakakapagod man o magaan ang kanyang paglalakbay, ang Diyos ay gumagabay sa landas ng isang tao at pinaplano ito. Ang maingat na mga pagsasaayos ng Diyos, ang Kanyang maingat na pagpaplano, ang umakay sa tao, nang hindi niya nalalaman, tungo sa ngayon. Ang tanggapin ang kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha at tanggapin ang Kanyang pagliligtas—anong dakilang kayamanan iyon! Kapag negatibo ang saloobin ng isang tao sa kapalaran, pinapatunayan nito na siya ay tumututol sa lahat ng bagay na isinaayos ng Diyos para sa kanya, na siya ay walang nagpapasakop na saloobin. Kapag ang saloobin ng isang tao sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos sa kapalaran ng tao ay positibo, kapag nagbalik-tanaw siya sa sarili niyang paglalakbay, kapag tunay niyang nauunawaan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, mas marubdob niyang nanaisin na magpasakop sa lahat ng isinasaayos ng Diyos, magkakaroon ng mas matibay na determinasyon at pagtitiwala na hayaan ang Diyos na isaayos ang kanyang kapalaran, at huminto sa pagrerebelde laban sa Diyos. Sapagkat nakikita ng isang tao na kapag hindi niya naiintindihan ang kapalaran, kapag hindi niya nauunawaan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, kapag nangangapa siya nang pasulong nang kusang-loob, pasuray-suray at pagiray-giray sa kalituhan, ang paglalakbay ay napakahirap at masyadong nakakasakit ng damdamin. Kaya kapag nakikilala ng mga tao ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos sa kapalaran ng tao, pinipili ng matatalino na alamin at tanggapin ito, na magpaalam sa masasakit na araw nang sinubukan nilang magtatag ng isang mabuting buhay sa sarili nilang mga kamay, na tigilan ang pakikipagbuno laban sa kapalaran at ang paghahangad ng kanilang tinatawag na ‘mga layunin sa buhay’ sa sarili nilang kaparaanan. Kapag walang Diyos ang isang tao, kapag hindi niya Siya nakikita, kapag hindi niya malinaw na nakikilala ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, ang bawat araw ay walang kabuluhan, walang halaga, kahabag-habag. Saanman naroroon ang isang tao, anuman ang trabaho niya, ang paraan ng paghahanap-buhay niya at ang pagsisikap niya sa sariling mga layunin ay nagdadala lamang sa kanya ng walang-katapusang sakit sa damdamin at di-maibsang pagdurusa, hanggang sa hindi na siya makalingon sa nakaraan. Sa pamamagitan lamang ng pagtanggap ng isang tao sa kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha, pagpapasailalim sa Kanyang mga pagsasaayos at paghahanda, at paghahanap sa tunay na buhay ng tao siya unti-unting makakalaya mula sa lahat ng sakit ng damdamin at pagdurusa, at maiibsan ng lahat ng kahungkagan sa buhay” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Napakapraktikal ng salita ng Diyos, bawat pangungusap ay tumatagos sa kaibuturan ng aking puso. Nauunawaan ko sa salita ng Diyos na ang Diyos ang Lumikha at tayo ay Kanyang mga nilikha. Ang buhay ng bawat tao ay nasa mga kamay ng Diyos, nasa ilalim ng Kanyang pamamahala at pagsasaayos. Ang lahat ng nakakamtan natin sa buhay ay nasa ilalim ng pamamahala at itinakda ng Diyos. Ang pagpapagal paroo’t parito ay tiyak na hindi konsiderasyon sa pagpapasya. Kung gaano karami ang ipinagkakaloob ng Diyos sa atin ay ang ating matatamo. Kung ‘di magkakaloob ang Diyos ng anuman sa atin, gaano man tayo magpagod ay wala itong kabuluhan. Tulad ito ng kasabihang “Tao ang nagtatanim ng buto, nguni’t Langit ang nagpapasya sa ani” at “Tao ang nagmumungkahi, Diyos ang nagtatalaga.” Dapat tayong magpasakop sa pamamahala at pagsasaayos ng Lumikha sa ating buhay Ito ang sikreto ng masayang buhay! Napagtanto ko rin na ang pera at katayuan ay mga makamundong pag-aari. Sa pagtutuon ng iyong sarili sa paghahabol ng katanyagan at pakinabang, ang matatamo mo lamang sa huli ay kahungkagan at sakit. Sa huli ay nalamon ka na ni Satanas Naalala ko noon kung paano ako namuhay sa mga pilosopiya ni Satanas gaya ng “Kung walang hirap, walang sarap,” at naghabol sa pera at katanyagan. Inisip ko na magkakaroon ako ng masayang buhay, at titingalain at kaiinggitan ng iba, nguni’t di ko inasahan na ang matatamo ko sa halip ay sakit at kapaitan, ‘di ako nagkaroon ng kapayapaan o kasiyahan. Ngayong nabasa ko na ang mga salita ng Diyos, nauunawaan ko na ang kalooban ng Diyos. Ayoko nang makipagbuno sa kapalaran ko, at talagang ayoko nang maghabol ng katanyagan at pakinabang. Hindi na ‘yon ang buhay na nais ko. Nagpasya akong magkaroon ng ibang paraan ng pamumuhay, at ang gusto ko lang ay ilagak ang natitira kong buhay sa mga kamay ng Diyos upang Kanyang isaayos, pagsikapang sundin ang Diyos at isagawa ang aking tungkulin.

Upang magkaroon ng mas maraming oras para sa aking pananampalataya at makadalo sa mga pagtitipon, iniwan ko ang aking dating trabaho at naghanap ako ng bago at mas madaling trabaho. Madalas kong binabasa ang salita ng Diyos sa t’wing wala akong trabaho, at habang lalo akong nagbabasa, lalong nagliliwanag ang puso ko. Natutunan ko rin ang pinagmulan ng pagkakasala ng tao, nauunawaan ko kung paano inililigtas ng Diyos ang sangkatauhan nang paisa-isang hakbang, kung ano ang dapat maging dahilan ng tao para mabuhay, at kung paano siya dapat mamuhay ng isang makabuluhang buhay. Madalas akong nakikipagtipon sa mga kapatid upang magbahagi ng aming mga karanasan at pag-aralang awitin ang mga himno ng mga salita ng Diyos. Sobrang saya na ng buhay ko ngayon. ‘Di na ako kumikita nang malaki tulad noon, nguni’t nadarama ko ang kapayapaan at katatagan na wala ako noon. Sa pagbabalik-tanaw dito ngayon, nagtamo ako ng biyaya sa pamamagitan ng kasawian! Ito talaga ang Kanyang pagliligtas sa akin.

34. Isang Kristiyanong Espirituwal na Paggising

Ni Lingwu, Japan

Ako ay ipinanganak noong 80’s, at isinilang sa pamilya ng isang ordinaryong magsasaka. Ang kuya ko ay palaging may sakit simula noong bata pa siya. Nasugatan ang aking ama sa isang aksidente noong ako ay 10 taon; lubos siyang naparalisa dalawang taon pagkaraan noon. Maralita ang aming pamilya sa simula pa lang, at nabaon kami sa utang sa pagpapagamot sa aking ama. Ayaw kaming pautangin ng aming mga kaibigan at kamag-anak dahil natakot sila na hindi namin mabayaran ang utang kahit kailan, kaya, dahil wala na kaming ibang opsiyon, napilitan akong huminto sa pag-aaral sa edad na 16 para maghanap ng trabaho sa ibang lugar. Sa kalaliman ng gabi na tahimik na ang lahat, madalas kong maisip: “Noong mga bata pa kami, malayang nakakapaglaro ang mga kaklase ko paglabas ng eskuwela, samantalang kailangan kong pumunta sa bukid upang magsaka; ngayon ay malalaki na kami, at nag-aaral pa rin sila, umaaktong parang mga laki sa layaw sa harap ng kanilang mga magulang, ngunit kailangan kong magsimulang magtrabaho sa napakamurang edad at magdusa ng lahat ng uri ng paghihirap upang suportahan ang aking pamilya.” Sa panahong iyon, sinisi ko ang aking mga magulang sa pagkapanganak sa akin, na nag-iisip kung bakit ako ipinanganak sa mundong ito para lamang magdusa at magpakahirap. Ngunit wala akong magagawa tungkol dito—ang magagawa ko lang ay tanggapin ang realidad na ito. Sa panahong iyon, ang pinakamalaki kong nais ay magtrabaho nang husto at kumita ng pera para makapamuhay nang komportable ang aking mga magulang at hindi na sila hamakin ng iba.

Nagsimula akong magtrabaho sa isang pribadong pabrika ng aluminum. Dahil isa akong batang trabahador, inalagaan ako palagi ng boss ko sa pagkain at pabahay. Pagkaraan ng isang taon, nadama ko na napakaliit ng sahod ko, kaya nagpasiya akong lumipat ng trabaho sa isang pabrika ng mga muwebles, bilang tagabarnis na ayaw gawin ng ibang tao. Noong panahong iyon, gagawin ko ang lahat ng klase ng trabaho kung mas malaki ang kikitain ko, basta’t hindi iyon labag sa batas. Iyon ay dahil ang tangi kong mithiin ay yumaman, para hindi na ako muling mamuhay na gaya ng isang maralita. Dumating ang panahon na ipinasok ako ng isa sa mga kamag-anak ko sa isang kumpanya na may mga oportunidad na makapangibang-bansa para magtrabaho, at sa gulat ko, ilang taon pagkaraan ay nakapangibang-bansa nga ako.

Noong tagsibol ng 2012, tulad ng inasam ko, nakarating ako sa Japan at nagsimula ng aking bagong buhay. Kabilang ako sa industriya ng paggawa ng mga barko, at pumirma ako sa isang tatlong-taong kontrata sa kumpanya. Nang magsimula ako sa trabaho, hindi ako marunong magluto kaya wala akong kinain kundi instant noodles sa loob ng isang buwan hanggang sa magsimula akong makaramdam na parang masusuka ako tuwing kakain ako nito, kaya napilitan akong mag-aral na magluto. Wala akong ideya kung ilang araw ako kumain ng hilaw na kanin. Mga dayuhan kami sa Japan, kaya hindi maiwasan na medyo hindi patas ang pagtrato sa amin ng mga lokal na may-ari ng kumpanya. Pinagawa nila kami ng maraming marumi, nakakapagod, at mapanganib na mga gawain. Lalo na kapag nagbabarnis ako, kadalasan ay medyo takot ako, dahil kapag nadikit sa apoy ang gas, sisiklab ito, at kung hindi ko ito mapansin sandali, manganganib ang buhay ko. Ngunit pagdurusa man sa buhay ko o panganib sa aking trabaho, tuwing naiisip kong kumita ng mas maraming pera para ipadala sa aking pamilya, at makabili rin ng kotse at bahay kapag nakauwi ako sa China para makapagmalaki ako sa iba at hindi na mamuhay nang dukha, na hinahamak ng iba, nadama ko na ang aking pagdurusa noong panahong iyon ay hindi naman talaga gaanong masama. Tatlong taon ng buhay ko ang lumipas sa isang kisapmata sa pagtatrabaho doon. Nang malapit nang mag-expire ang aking visa, nalaman ko na may patakaran ang kumpanya sa pag-renew ng mga kontrata; para kumita ng mas maraming pera, ipinasiya kong gawin iyon, at magpatuloy sa pagtatrabaho sa Japan. Ang masayang nakagulat sa akin ay na hindi nagtagal matapos kong i-renew ang aking kontrata, natagpuan ko ang ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos.

Noong Setyembre ng 2015, nagkuwento sa akin ang isang kaibigang nakilala ko sa Japan tungkol sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Nang una siyang magkuwento sa akin tungkol sa mga bagay na may kinalaman sa pananampalataya, hindi ako gaanong naging interesado, at naisip ko na isang uri lamang ito ng paniniwala. Pakiramdam ko hindi naman mababago ng paniniwala sa Diyos ang kapalaran ko. Di-nagtagal pagkatapos niyon, ibinahagi ko sa kaibigan ko ang aking pananaw at tinanong ko siya, “Mababago ba ng paniniwala sa Diyos ang kapalaran ko? Malas lang ako talaga, nagdusa na ako nang labis mula pa noong bata ako. Kung may pera ako, hindi ko na kailangang magdusa pa. Palagay ko sa ngayon ang pinaka-totoo para sa akin ay ang kumita ng mas malaki. Para sa akin, ang pananampalataya sa Diyos ay isang bagay na malayong mangyari.” Bilang tugon, binasa ng kaibigan ko sa akin ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Kung saan ka pupunta araw-araw, ano ang gagawin mo, sino o ano ang iyong makakatagpo, ano ang sasabihin mo, ano ang mangyayari sa iyo—maaari bang mahulaan ang alinman sa mga ito? Hindi maaaring mahulaan ng mga tao ang lahat ng pangyayaring ito, at lalong hindi nila makokontrol kung paano magaganap ang mga ito. Sa buhay, ang mga di-mahuhulaang pangyayaring ito ay nagaganap sa lahat ng oras; ang mga ito’y nangyayari araw-araw. Ang mga pang-araw-araw na pagbabago na ito at ang mga paraan kung paano nangyayari ang mga ito o ang mga disenyong sinusundan ng mga ito, ay palagiang pagpapaalala sa sangkatauhan na walang nangyayari nang sapalaran, na ang proseso ng bawat pangyayari, ang pagiging di-maiiwasan ng bawat pangyayari, ay hindi mababago ayon sa kagustuhan ng tao. Bawat pangyayari ay naghahatid ng isang paalala ng Lumikha sa sangkatauhan, at nagdadala rin ito ng mensahe na hindi maaaring makontrol ng mga tao ang kanilang sariling kapalaran. Ang bawat pangyayari ay isang pagsalungat sa padalus-dalos at walang-saysay na ambisyon at pagnanasa ng sangkatauhan na ilagay sa sarili nilang mga kamay ang kanilang kapalaran. … Mula sa mga pang-araw-araw na pagbabagong ito hanggang sa mga kapalaran ng buong buhay ng mga tao, walang bagay na hindi nagbubunyag sa mga plano ng Lumikha at ng Kanyang kataas-taasang kapangyarihan; walang anumang hindi nagpapaabot ng mensahe na ‘ang awtoridad ng Lumikha ay hindi malalampasan,’ na hindi nagpapahayag ng walang hanggang katotohanan na ‘ang awtoridad ng Lumikha ang pinakamataas’” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Malaki ang naging katuturan ng mga salitang ito sa akin, at hindi ko naiwasang isipin na ang pag-renew ng aking kontrata ay parang isang bagay na ipinlano ng Langit. Naisip ko rin ang pamilya kung saan ako isinilang, ang buhay ko sa piling ng aking pamilya, at lahat ng nangyari sa paligid ko—lahat ng iyon ay mga bagay na hindi ko kayang kontrolin at hindi ko maaaring asahan. Nagkaroon ako ng pakiramdam na sa banda riyan, may isang Pinunong Makapangyarihan sa Lahat na nagpapasiya.

Pagkatapos ay pinagbasa ako ng kaibigan ko ng isang sipi mula sa mga salita ng Diyos sa Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III, na bumabanggit tungkol sa anim na sugpungan na dapat pagdaanan ng isang tao sa buhay: Ang Unang Sugpungan ay ang pagsilang; ang ikalawang sugpungan ay ang paglaki; ang ikatlong sugpungan ay ang kalayaan; ang ikaapat na sugpungan ay ang pag-aasawa; ang ikalimang sugpungan ay ang mga supling; ang ikaanim na sugpungan ay kamatayan. Namangha ako matapos kong mabasa ang mga salitang ito mula sa Diyos. Hindi ko naisip kailanman na nagsalita nang napakalinaw ng Diyos tungkol sa tadhana ng tao sa buong buhay niya. Ngunit ang mga katotohanan ay talagang katulad ng Kanyang inilarawan. Ang pamilya kung saan isinisilang ang isang tao ay talagang hindi nila mapipili, at hindi nila mapipili kung anong klase ang kanilang mga magulang. Nang lalo ko itong pag-isipan, lalo kong nadama na ang mga salitang ito ay napaka-praktikal, at pagkatapos ay unti-unti na akong naniwala sa puso ko ang nasabi ng Makapangyarihang Diyos, na ang kapalaran ay hindi isang bagay na mababago mong mag-isa. Pagkatapos niyon ay mas lalo akong naging interesado sa pananampalataya; naniwala ako na may Diyos na ang kapalaran ng isang tao ay hindi kontrolado ng sarili niya. Ngunit dahil wala akong gaanong alam tungkol sa Diyos, nadama ko na napakalayo Niya sa akin. Gayunman, di-nagtagal sa isang karanasan pagkatapos niyon, tunay kong nadama na katabi ko ang Diyos, at binabantayan at pinoprotektahan ako.

Umuulan noong araw na iyon, at nakarating ako trabaho sa oras tulad ng dati. Pasado alas-10:00 ng umaga, nagtatrabaho ako sa jobsite nang bigla akong nakarinig ng isang pagsabog. May kung anong hindi ko alam na bumagsak nang malakas sa lupa, at nanlamig ako sa takot. Nang lumingon ako para tingnan iyon, nasindak ako sa nakita ko—isang mahabang tubong yari sa bakal na 40 sentimetro ang lapad at 4 na metro ang haba, na mga kalahating tonelada ang bigat. Nahulog iyon mula sa isang crane. Bumagsak ito sa lupa sa aking likuran, na wala pang isang metro ang layo sa kinatatayuan ko. Takot na takot ako sa sandaling iyon na talagang hindi ako nakaimik, at medyo natagalan bago ako nahimasmasan mula sa pagkasindak. Sa puso ko ay sumisigaw ako nang walang humpay: “Salamat, Diyos ko! Salamat, Diyos ko! Kung wala Ka roon para bantayan at protektahan ako, binagsakan na sana ako nang diretso ng tubong iyon, at tapos na sana ang aking walang-kabuluhang buhay.”

Paglabas ko sa trabaho, ikinuwento ko sa mga kapatid ang nangyari sa araw na iyon, at ipinaliwanag nila sa akin na proteksyon iyon ng Diyos. Binasahan din nila ako mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos: “Sa mahabang kabuuan ng buhay ng tao, halos bawat isang tao ay nakasagupa na ng maraming mapanganib na sitwasyon at sumailalim na sa maraming tukso. Ito’y dahil si Satanas ay nandoon mismo sa tabi mo, ang mga mata nito ay palaging nakatuon sa iyo. Kapag ang kapahamakan ay dumarating sa iyo, nagagalak si Satanas dito, kapag sumasapit sa iyo ang mga kalamidad, kapag walang mabuting nangyayari sa iyo, kapag ikaw ay napupulupot sa sapot ni Satanas, tuwang-tuwa si Satanas sa mga bagay na ito. Tungkol naman sa ginagawa ng Diyos, palagi ka Niyang pinapangalagaan, inilalayo ka Niya sa sunud-sunod na kasawian at sa sunud-sunod na kapahamakan. Ito ang dahilan kung bakit sinasabi Ko na lahat ng mayroon ang tao—kapayapaan at kasiyahan, mga pagpapala at personal na kaligtasan—sa totoo lang ay nasa ilalim lahat ng kontrol ng Diyos; ginagabayan Niya at pinagpapasiyahan ang kapalaran ng bawat isang tao” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Matapos basahin ang mga salita ng Diyos naunawaan ko na ang mga tao ay nabubuhay araw-araw sa lambat ni Satanas, at maaaring maharap sa lahat ng uri ng mapanganib na tukso anumang sandali. Maaari silang makaranas ng mga kapahamakan, kalamidad at kahit ilang bagay na hindi umaayon sa kanilang nais. Kung hindi sila binabantayan at pinoprotektahan ng Diyos, matagal na sanang nilamon ni Satanas ang mga tao. Nasasaisip ang panganib na nakaharap ko sa sarili kong trabaho, sa tubong bakal na halos kalahating tonelada ang bigat na nahulog sa lupa nang kalahating metro lamang ang layo mula sa akin, alam ko na hindi lang ako sinuwerte. Bagkus, dahil sa pagbabantay at pagprotekta sa akin ng Diyos, naiwasan ko ang balang iyon. Hindi ko alam kung ilang beses ako nakinabang sa pagbabantay at proteksyon ng Diyos sa akin sa mga taon na iyon, ngunit magkagayunman, hindi ko naunawaan o sinamba ang Diyos; talagang wala akong budhi. Simula sa sandaling iyon, mas naunawaan ko na ang biyaya ng pagliligtas ng Diyos. Ang katotohanan na buhay pa ako ay dahil lahat sa mapagmahal na kamay ng Diyos na nagpoprotekta sa akin; at nagpasalamat ako sa Diyos nang taos-puso. Nagpasiya rin ako na mula noon ay gagawin ko ang lahat ng makakaya ko upang sundin ang Diyos. Sa sumunod na mga araw, dumalo ako nang madalas sa mga pagtitipon, binasa ko ang mga salita ng Diyos, nagbahaginan at nagkuwentuhan kami ng mga kapatid ng mga karanasan at pag-unawa sa mga salita ng Diyos, at nagkantahan ng mga himno ng papuri sa Diyos. Nakadama ako ng kalayaan sa puso ko. Nagtulungan at nagsuportahan kaming magkakapatid sa isa’t isa sa aming mga espirituwal na buhay. Walang isa man sa kanila ang humamak sa akin, ni wala ring sinumang nagbalewala sa mga maralita at pumuri sa mayayaman—nadama ko na nagawa kong mabuhay ako nang may dangal. Sa pagtira sa malaki, kaaya-aya, at masayang bahay ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, unti-unting nagkaroon ng mga pagbabago sa buhay ko. Hindi na ako nakadama ng pagkabalisa, pagdurusa, at kahungkagan sa paglipas ng mga araw. Nakadama ako ng higit na ligaya at katuparan kaysa noon.

Isang araw, may nangyaring masama sa isang matagal nang empleyado sa aming kumpanya; Japanese siya at mahigit sampung taon nang nagtrabaho sa kumpanya. Talagang malakas siya kapwa sa kamalayan sa kaligtasan at sa teknolohiya, ngunit sa araw na iyon sa oras ng trabaho niya, nagmamaneho siya ng isang lifiting truck at gumagawa ng kaunting trabaho na dalawampung metro ang taas sa ere. Habang pinatatakbo ito, nagsimulang tumagas ang gasolina dahil sa kanyang kapabayaan. Isa pang trabahador ang naghihinang na nakalutang sa ere sa ibabaw niya mismo. Tumilamsik ang apoy sa damit niya, nadikit sa tumatagas na gasolina—ganoon lang, nagkaroon na ng malaking sunog. Nakatingin lang kaming lahat na naroon habang nilalamon ng apoy ang matagal na naming katrabaho, ngunit wala talaga kaming magagawa. Walang sapat na oras para puntahan siya ng sinuman para iligtas, at sa loob lang ng ilang minuto, nasunog na siya nang buhay. Marami na nakatingin lang habang nagaganap ang trahedyang ito ang nalungkot para sa kanya, at naunawaan nila ang katotohanan ng buhay: Para saan nga ba, kung gayon, nabubuhay ang mga tao? Dahil sa isang bagay na katulad nito na nangyayari sa tabi ko mismo, tunay kong napagtanto na kung inilalayo ng tao ang kanilang sarili mula sa Diyos at hindi sila binabantayan at pinoprotektahan ng Diyos, walang katiyakan ang kanilang buhay. Nahaharap sa anumang klase ng kapahamakan, napaka-delikado ng buhay ng tao, hindi nila magawang tiisin ang pinakamaliit na dagok. Labis ko ring nadama na gaano man kahusay ang kasanayan ng tao o gaano man kalaki ang pera nila, wala silang kontrol sa sarili nilang tadhana, at lalo nang hindi nila nagagawang iligtas ang kanilang sarili mula sa mga kapahamakan at kamatayan.

Hindi nagtagal pagkatapos niyon, nabasa ko ang siping ito mula sa mga salita ng Diyos: “Dahil sa kataas-taasang kapangyarihan at pagtatadhana ng Lumikha, ang isang malungkot na kaluluwa na nagsimula nang walang anuman sa pangalan niya ay nagkakaroon ng mga magulang at isang pamilya, ng pagkakataon na maging kasapi ng sangkatauhan, ng pagkakataon na maranasan ang buhay ng tao at makita ang mundo. Natatamo rin ng kaluluwa na ito ang pagkakataon na maranasan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha, na malaman ang kahanga-hangang paglikha ng Lumikha, at higit pa riyan ay ang malaman at magpasakop sa awtoridad ng Lumikha. Subalit hindi tunay na sinasamantala ng karamihan ng mga tao ang pambihira at madaling lumipas na pagkakataong ito. Inuubos ng tao ang panghabambuhay na halaga ng enerhiya sa paglaban sa kapalaran, ginugugol ang lahat ng kanyang panahon sa pagiging abala para buhayin ang kanyang pamilya at nagpapabalik-balik sa pagitan ng kayamanan at katayuan. Ang mga bagay na pinakaiingat-ingatan ng mga tao ay ang pamilya, salapi, at katanyagan at itinuturing nila ang mga bagay na ito na pinakamahahalagang bagay sa buhay. Lahat ng tao ay nagrereklamo tungkol sa kanilang mga kapalaran, subalit isinasantabi pa rin nila sa kanilang mga isip ang mga usapin na pinakamahalagang suriin at unawain: bakit buhay ang tao, paano dapat mabuhay ang tao, ano ang kahalagahan at kahulugan ng buhay. Gaano man karaming taon sila magtatagal, ginugugol lamang nila ang buong buhay nila sa pagiging abala sa paghahanap ng katanyagan at mabuting kapalaran, hanggang sa lumipas na ang kabataan nila at maging matanda at kulubot na sila. Nabubuhay sila nang ganito hanggang sa makita nila na hindi mapapahinto ng katanyagan at mabuting kapalaran ang pagdausdos nila tungo sa katandaan, na hindi maaaring punan ng salapi ang kahungkagan ng puso; na walang sinuman ang malilibre mula sa mga batas ng pagsilang, pagtanda, pagkakasakit, at kamatayan, na hindi matatakasan ninuman ang kapalarang nakalaan sa kanila. Tanging kapag napilitan lamang silang harapin ang huling sugpungan ng buhay nila tunay na nauunawaan na kahit na magmay-ari ang isang tao ng napakalaking kayamanan at napakaraming ari-arian, kahit marami siyang pribilehiyo at may mataas na katayuan, walang sinuman ang maaaring makatakas sa kamatayan, bawat isa ay babalik sa kanyang orihinal na posisyon: isang nag-iisang kaluluwa, na walang anuman sa pangalan niya” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Matapos basahin ang mga salitang ito ng Diyos, labis akong napukaw: Ang kaluluwa ng mga tao ay nagmumula sa Diyos, at pumaparito sa mundo dahil sa naitakda ng Diyos. Magkagayunman, ayaw pa ring paniwalaan at sambahin ng mga tao ang Diyos, hindi nila pinahahalagahan ang pagkakataong ito na maranasan ang awtoridad ng Lumikha nang personal. Sa halip, ang alam lang nilang gawin ay mabuhay para sa pera, katanyagan, at pagmamahal. Hibang na hibang na nagpaparoo’t parito sila para matakasan ang naiplano na para sa kanila, ngunit ano ang mapapala ng mga tao sa paghahangad sa mga bagay na ito? Kapag namatay sila, alin sa mga bagay na ito—mga mahal sa buhay, katanyagan, o kayamanan—ang makapagliligtas sa kanila? Hindi ba ang pagkamatay ng katrabaho ko ang pinakamagandang halimbawa ng katotohanang ito? At nang maisip ko ang mga bagay na hinangad ko Iniisip ang mga bagay na hinangad ko na noon, hindi ba pareho ang mga iyon? Nang mangibang-bansa ako para magtrabaho, tinanggap ko ang anumang trabaho—marumi, nakakapagod, o mapanganib—para lang kumita ako ng mas maraming pera, tingalain ako ng mga tao, at gumapang palabas ng karukhaan. Sa kabila ng matinding pagdurusa, hindi man lang naisip kailanman na baguhin ang aking pamumuhay. Patuloy lang akong nagtiyagang tumahak sa dating landas na iyon. Sa puso ko, hindi ko alam kung may Diyos o kung nasa mga kamay ng Diyos ang kapalaran ng tao, kundi umasa lang ako sa sarili kong pagsusumikap na baguhin ang aking tadhana. Nagpunyagi akong makatakas mula sa mga pagsasaayos at plano ng Diyos para sa buhay ko. Hindi ba patungo ako sa pagkawasak? Kung hindi sa pagliligtas ng Diyos, kung hindi sa pagbabantay at pagprotekta ng Diyos sa akin, palagay ko matagal nang naagaw ni Satanas ang aking munting buhay. Sa gayon ay paano magiging ganap at makabuluhan ang buhay ko na tulad ngayon? Sa sandaling iyon, nakita ko rin sa wakas na ang kahulugan ng buhay ay hindi para maghangad ng kayamanan o katanyagan, ni hindi ito para manguna sa iba para tingalain nila tayo, kundi sa halip, iyon ay para makapasok sa presensya ng Diyos at matanggap ang Kanyang pagliligtas. Sa pagsamba at pagpapasakop lamang sa Diyos tayo makakalaya sa pamiminsala ni Satanas at mabubuhay sa kapayapaan at kaligayahan. Habang lalo kong pinag-iisipan ito, lalo akong naaantig. Nakita ko na ang kakayahan kong manampalataya sa sa espesyal na biyaya ng Diyos para sa akin. Pinasasalamatan ko ang Makapangyarihang Diyos sa pagliligtas sa akin!

35. Matapos Matanggap ang Pagliligtas ng Diyos sa mga Huling Araw, Natamo Namin ang Isang Bagong Buhay

Ni Zhui Qiu, Malaysia

Ako’y isang beautician at ang asawa ko ay isang magsasaka; nagkakilala kami sa Malaysia sa isang okasyon ng pagbabatuhan ng orange o kahel, isang tradisyunal na gawain para sa kababaihan na naghahanap ng pag-ibig. Ang aming kasal, na sinaksihan ng isang pastor, ay ginanap sa isang iglesia makalipas ang isang taon. Labis akong naantig ng panalangin ng pastor para sa pagsasama naming mag-asawa at kahit hindi ako relihiyoso, tahimik akong sumamo sa Diyos: “Sana ay mahalin ako nang tapat ng lalaking ito at alagaan ako, at maging kasama ko habang ako’y nabubuhay.”

Matapos simulan ang buhay may-asawa, ang mga di-pagkakasundo sa pagitan naming mag-asawa ay isa-isang lumitaw. Aalis siya sa bahay nang alas 4:00 ng umaga para magbenta ng mga gulay at babalik makalipas ang alas 7 ng gabi, nguni’t lampas alas 10 ng gabi na ako nakakalabas sa trabaho. Kakaunti lamang ang oras na magkasama kami. Sa tuwina ay hinihila ko ang pagod kong katawan pauwi, labis akong umaasa na makaranas ng paglingap, pangangalaga, at pag-unawa ng aking asawa; gusto ko sanang kumustahin niya ang naging trabaho ko sa maghapon, kung naging masaya ba ako o hindi. Nguni’t sa pagkadismaya ko, halos sa tuwing uuwi ako mula sa trabaho, kung hindi siya nanonood ng TV ay abala siya sa kanyang telepono, at kung minsan ni hindi man lamang niya ako batiin. Iyon bang parang wala ako roon. Dahil dito ay naging malayo ang loob ko at unti-unti akong nawalan ng gana sa aking asawa.

Minsan ay nagkaroon ako ng pakikipagtalo sa isang kostumer at talagang nainis ako at mali ang ginawa nito. Nang makauwi ako sa bahay sinabi ko sa asawa ko ang sama-ng-loob ko tungkol dito na umaasang aaluin niya ako, pero nagulat ako na habang naglalaro siya sa kanyang telepono ay halos hindi man niya ako tiningnan, halos hindi ako pinansin. Pagkatapos ay tumúngó na siya at binalikan ang kanyang telepono. Ang kanyang lubusang kawalan ng malasakit sa akin ay talagang nakakagalit, kaya’t lumapit ako sa kanya at sumigaw, “Bato ka ba? Ni hindi ka makausap kahit saglit? May malasakit ka ba sa kahit kanino?” Nakikitang galit na galit ako, hindi siya sumagot. Mas lalo siyang tumatahimik, lalong nadaragdagan ang galit ko. Lalo ko pa siyang binungangaan, talagang determinadong papagsalitain siya ng kahit ano. Hindi inaasahan, bigla niya rin akong sinigawan, “Hindi pa ba sapat ang sinabi mo?” Lalo akong nakadama ng galit dahil dito, at lalo pang nasalíng, kaya’t nagpatuloy ako sa pangangatwiran sa kanya. Sa huli, hindi na lamang siya nagsalita ng anuman, kaya’t natapos na ang aming pagtatalo. May isa pang pagkakataon na nagreklamo ako sa asawa ko tungkol sa isang bagay na ikinagalit ko sa trabaho, iniisip na sisikapin niyang umayos ang pakiramdam ko, pero sa halip ay pabáláng siyang sumagot, malamig na parang yelo, “Kailangan ng dalawang tao para makapagsayaw ng tango. Ang nakikita mo lang ay ang mga problema ng ibang tao—bakit hindi mo tingnan ang sarili mo?” Biglang sumiklab ang galit ko at hindi ko mapigilang sabihin sa kanya ang nasa isip ko. Puno ng galit, naisip ko, “Anong klaseng tao siya? Bakit ako nagpakasal sa isang taong katulad niya? Talagang wala siyang konsiderasyon sa damdamin ko—wala siyang masabi ni isang salita para panatagin ang kalooban ko!” Mula noon halos lubusan na akong tumigil sa pagsasabi sa kanya ng nangyari sa akin sa trabaho. Dumating ang punto na sinubukan niyang tanungin ako tungkol sa aking trabaho, pero hindi ko nadama na dapat ko siyang pansinin. Unti-unti siyang tumigil sa pagtatanong sa akin tungkol sa kahit anong bagay. Umunti nang umunti ang mga karaniwang paksang mapag-uusapan namin at sa tuwing may nangyayaring nakakadismaya naghahanap na lang ako ng isang kaibigan na makikinig sa akin. Kung minsan nagpapagabi ako sa labas na nakikipag-usap kahit kanino at hindi uuwi hanggang makalipas ang hatinggabi. Kahit kapag gabing-gabi na akong nakauwi, parang wala pa rin siyang pakialam at sinasabi lamang na ginagawa kong parang hotel ang aming tahanan. Pakiramdam ko’y talagang balewala ako, at nawalan na ako nang nawalan ng gana sa aking asawa, na nauwi sa madalas naming pagtatalo kahit sa maliliit na bagay. Kapwa kami nagdurusa. Hindi ko na gustong magpatuloy nang gayon ang mga bagay-bagay, kaya nagpasiya akong maghanap ng pagkakataon na makausap siya nang masinsinan.

Isang araw pagkatapos maghapunan, tinanong ko siya, “Talagang hindi mo ako matagalan, ano? Bakit hindi mo ako pinapansin man lang? Kung may problema ka sa akin, diretsahin mo lang ako.” Nang hindi siya sumagot, lalo ko siyang kinulit. Nakakagulat na sinigawan niya ako na inis-na-inis, “Tumigil ka nga sa katatanong sa akin! Lahat na lang problema sa iyo—sawang-sawa na ako!” Ang gayong uri ng tugon mula sa kanya ay lalo kong ikinagalit, at nagsimula na naman kaming magtalo, na tinutuligsa ang isa’t isa. Medyo nagtagal ito hanggang sa tumayo siya at itinulak ako; nawalan ako ng panimbang at bumagsak sa sopa. Ang makitang pagbuhatan ako ng kamay ng asawa ko ay talagang napakasakit. Naisip ko, “Ito ba ang asawang buong-ingat na pinili ko? Ito ba ang pag-aasawa na pinakaasam ko? Paano niya nagawang tratuhin ako sa ganitong paraan?” Mula nang sandaling iyon hindi na ako umasa pa sa kanya.

Noong Abril 2016, sa hindi inaasahang pagkakataon, ibinahagi sa akin ng isang kapatid-na-babae ang ebanghelyo ng Panginoong Jesus. Sinabi niya na mahal kami ng Panginoon at ipinako Siya sa krus para iligtas kami. Talagang naantig ako ng Kanyang pagmamahal, at dahil dito ay tinanggap ko ang ebanghelyo ng Panginoon. Nang kausapin ko kalaunan ang aking pastor tungkol sa mga problema naming mag-asawa, sinabi niya sa akin, “Hindi natin mababago ang sinuman maliban na baguhin muna natin ang ating sarili. Dapat nating sundan ang halimbawa ng Panginoong Jesus at magpakita ng pagpaparaya at pasensya sa ibang tao.” Kaya’t sinimulan kong sikaping baguhin ang aking sarili. Agad akong umuuwi pagkalabas ko sa trabaho at naglilinis ng bahay, at kung minsan kapag hindi ako pinansin ng asawa ko at halos magagalit na ako, magdarasal ako sa Panginoon, hinihiling sa Kanya na pagkalooban ako ng pagpaparaya at pasensya. Sa mga panahon na hindi ko makontrol ang sarili ko at nakikipagtalo sa asawa ko, pagkatapos niyon ay sinisikap kong unang magkusa na ayusin ang lahat. Nakikita ang mga pagbabago sa sarili ko, ang asawa ko ay nagsimula ring maniwala sa Panginoon. Nang kapwa na kami mananampalataya, mas madalang na kaming magtalo at mas nag-uusap na. Napuspos ako ng pasasalamat sa Panginoon matapos makita ang Kanyang personal na pagliligtas sa amin.

Nguni’t lumipas pa ang panahon, at nanatiling hindi pa rin namin makontrol ang aming kani-kanyang mood. Kung minsan ay bigla na lang magkakaroon ng mga pagtatalo sa tahanan, at lalo na kapag hindi maganda ang mood ng isa sa amin, wala ni isa sa amin ang nakakapagparaya at nakakapagpasensya, kaya bilang bunga lalong tumindi ang aming mga pag-aaway. Nabibigatan sa pasakit ang puso ko pagkakatapos ng bawa’t argumento, at magdarasal ako sa Panginoon, “Panginoon, tinuturuan Mo kaming maging mapagparaya at mapagpasensya, pero parang hindi ko kayang gawin iyon. Kapag nakikita kong ginagawa ng asawa ko ang isang bagay na hindi ko gusto talagang naiinis ako sa kanya. Panginoon, ano po ang dapat kong gawin?” Kalaunan nagsimula akong dumalo sa bawa’t klase na inorganisa ng iglesia umaasang makakakita ng isang landas ng pagsasagawa, nguni’t hindi ko nakuha ang inaasahan ko mula rito. Humingi ako ng tulong mula sa lider ng aming grupo, na ang sinabi lang ay, “Madalas din kaming magtalo ng asawa ko. Kahit si Pablo ay nagsabing, ‘Sapagka’t nalalaman ko na sa akin, sa makatuwid ay sa aking laman, ay hindi tumitira ang anomang bagay na mabuti: sapagka’t ang pagnanasa ay nasa akin, datapuwa’t ang paggawa ng mabuti ay wala’ (Roma 7:18). Wala ni isang may solusyon sa problemang kinakaharap natin na paulit-ulit na palagiang pagkakasala at pagkukumpisal. Ang magagawa lang natin ay magdasal sa Panginoon at hingin ang Kanyang awa.” Pagkarinig ko sa kanyang sinasabi ay parang hindi ko alam ang gagawin: Maaari kayang habambuhay na kaming palaging nagtatalo?

Noong Marso 2017, ang asawa ko, na noon pa ma’y hindi na masalita, ay biglang naging mahusay sa pakikipag-usap. Dagdag pa malimit siyang nagbabahagi sa akin tungkol sa kanyang pagkaunawa sa mga banal na kasulatan, at ang lalong ikinamangha ko pa ay talagang puno ng liwanag ang sinasabi niya sa pagbabahagi. Naging palaisipan ito sa akin; para bang bigla siyang naging ibang tao, at ang mga bagay na sinasabi niya ay talagang puno ng pagkakita. Gusto ko talagang malaman kung ano ang nangyayari. Isang araw hindi-sinasadyang natuklasan ko na miyembro siya ng isang grupo sa isang social media app, at kaagad ko siyang tinanong kung tungkol saan ang pinag-uusapan nila. Taglay ang seryosong tingin sa kanyang mukha, sinabi niya sa akin na kinokonsidera niya ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, na ang Panginoong Jesus ay nagbalik na at ang Kanyang pangalan ay Makapangyarihang Diyos. Sinabi niya na milyun-milyon na ang mga salitang nabigkas ng Makapangyarihang Diyos at ginagawa ang gawain ng paghatol at paglilinis ng sangkatauhan sa mga huling araw. Sinabi rin niya na iyon ang katuparan ng propesiyang ito sa Biblia: “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos” (1 Pedro 4:17). Sinabi sa akin ng asawa ko na kapag hinahanap natin ang pagpapakita at gawain ng Diyos, kailangan tayong magtuon sa pakikinig sa tinig ng Diyos sa halip na parang-bulag na nakakapit sa ating mga paniwala at imahinasyon. Kung hindi natin hinahanap ang katotohanan bagkus ay hinihintay na lamang ang pagbubunyag ng Diyos, hindi natin magagawang salubungin ang pagbabalik ng Panginoon. Nagulat ako nang marinig ko ito at tila hindi ito kapani-paniwala. Naisip ko kalaunan na minsan ay narinig kong nagsabi ang isang Indianong pastor na kung may maririnig tayong anuman tungkol sa pagbabalik ng Panginoon, dapat tayong maghanap nang may bukas na puso at siyasatin ito nang buong sigasig; hindi tayo maaring umasa sa ating mga paniwala at imahinasyon at basta na lamang humatol. Kaya’t umusal ako ng panalangin sa Panginoon: “Panginoon, kung tunay po na ang Makapangyarihang Diyos ang Iyong pagbabalik, nawa po’y akayin at gabayan Mo ako nang sa gayon ay mahahanap ko ang katotohanan at masiyasat ito nang may bukas na puso. Kung hindi, nawa’y protektahan Mo ang aking puso upang hindi ako mapalayo sa Iyo. Amen!”

Binuksan ko ang Biblia pagkatapos ng panalanging ito at nakita ko ito sa Pahayag 3:20: “Narito Ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinuman ay duminig ng Aking tinig at magbukas ng pinto, Ako’y papasok sa kanya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo Ko.” Bigla akong nagkaroon ng saglit na inspirasyon at nadama na iyon ang Panginoon na nangungusap sa akin, nagsasabi sa akin na kapag nagbalik Siya, Siya ay tutuktok sa aking pintuan; nadama ko na Siya iyon na nag-uutos sa akin na pakinggan ang Kanyang tinig at buksan ang pintuan. Iyon ay parang katulad lamang ng matatalinong dalaga sa Biblia na nagmadali para salubungin ang kasintahang lalaki nang narinig nila ang kanyang tinig. At naisip ko ang Juan 16:12–13: “Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: sapagka’t hindi Siya magsasalita ng mula sa Kanyang Sarili; kundi ang anumang bagay na Kanyang marinig, ang mga ito ang Kanyang sasalitain: at Kanyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating.” Habang pinagbubulayan ko ang mga talatang ito ng Banal na Kasulatan, isang damdamin ng pananabik ang nag-umapaw sa aking kalooban. Natanto ko na matagal nang nasabi sa atin ng Panginoon na sa Kanyang pagbabalik ay bibigkas Siya ng mas marami pang mga salita at ipagkakaloob sa atin ang katotohanan. At ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ay ang gawain ng pagpapahayag ng mga salita upang hatulan at linisin ang sangkatauhan—maaari kaya na ang Makapangyarihang Diyos ay ang Panginoong Jesus na nagbalik? Kung ang Panginoon ay tunay na nagbalik na at nagpapahayag ng mga katotohanan upang lutasin ang lahat ng mga paghihirap ng sangkatauhan, kung gayon may pag-asa tayong makatakas mula sa mga gapos ng kasalanan. Kung gayon hindi kaya malulutas ang mga problema sa pagitan ko at ng aking asawa? Hindi ako nagsayang ng oras sa paghiling sa asawa ko na ipakilala ako sa mga kapatid ng Iglesia ng Makapangyarihang Diyos; ninais ko ring siyasatin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Habang nasa isang pagtitipon, ang ilan sa mga kapatid mula sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay pumili ng ilang mga talata sa Biblia para magbahagi sa akin tungkol sa iba’t ibang aspeto ng katotohanan gaya ng paraan ng pagbalik ng Panginoon, ang bagong pangalan ng Panginoon, at anong gawain ang gagawin Niya. Ang kanilang pagbabahagi ay talagang nakakakumbinsi at lubusang bago para sa akin. Gusto ko talagang malaman pa ang tungkol sa gawain ng Panginoon ng mga huling araw, kaya’t paulit-ulit akong nagdasal sa Diyos, hinihiling sa Kanya na liwanagan ako upang maunawaan ko ang mga salita ng Diyos. Sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pakikinig sa pagbabahagi ng mga kapatid unti-unti akong nagkaroon ng pagkaunawa sa pakay ng Diyos sa Kanyang pamamahala sa sangkatauhan, ang tatlong yugto ng Kanyang gawain upang iligtas ang sangkatauhan, at ang kahihinatnan at patutunguhan ng mga tao. Habang tinitingnan ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, hindi ko pa rin maiwasang makipagtalo sa aking asawa tungkol sa ilang maliliit na bagay na hindi naman mahalaga. Pagkatapos ng pangyayari, talagang makokonsensya ako at magagalit, at itinatanong ko sa sarili ko, “Bakit nga ba hindi ko kailanman naisasagawa ang mga salita ng Diyos?” Iniwan ako nitong naguguluhan. Minsan sa isang pagtitipon, tinanong ko ang isang kapatid-na-babae, “Bakit kaya palagi kaming nagtatalo ng asawa ko? Bakit kaya hindi kami nakakapagsama nang payapa?” Nakakita siya ng dalawang talata ng mga salita ng Diyos para sa akin. “Bago tinubos ang tao, marami sa mga lason ni Satanas ang naitanim na sa kalooban niya at, pagkatapos ng libu-libong taon ng pagtiwali ni Satanas sa kanya, nasa kanyang kalooban ang matatag na kalikasang lumalaban sa Diyos. Samakatuwid, kapag natubos na ang tao, ito ay walang iba kundi isang kaso ng pagtubos kung saan ang tao ay binili sa mataas na halaga, ngunit ang may lason na kalikasan sa kanyang kalooban ay hindi pa naaalis. Ang tao na lubhang nadungisan ay kailangang sumailalim sa isang pagbabago bago maging karapat-dapat na maglingkod sa Diyos. Sa pamamagitan ng gawaing ito ng paghatol at pagkastigo, lubusang malalaman ng tao ang marumi at tiwaling diwa sa kanyang sariling kalooban, at magagawa niyang lubos na magbago at maging malinis. Sa ganitong paraan lamang maaaring maging karapat-dapat na bumalik ang tao sa harap ng luklukan ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 4). “Bagama’t maraming gawaing ginawa si Jesus sa tao, kinumpleto lamang Niya ang pagtubos sa buong sangkatauhan at naging handog dahil sa kasalanan ng tao; hindi Niya inalis ang lahat ng tiwaling disposisyon ng tao. Ang lubos na pagliligtas sa tao mula sa impluwensya ni Satanas ay hindi lamang kinailangan ni Jesus na maging handog dahil sa kasalanan at pasanin ang mga kasalanan ng tao, kundi kinailangan din ng Diyos na gumawa ng mas malaki pang gawain upang ganap na alisin sa tao ang kanyang maka-Satanas na tiwaling disposisyon. Kaya nga, ngayong napatawad na ang tao sa kanyang mga kasalanan, nagbalik na ang Diyos sa katawang-tao upang akayin ang tao tungo sa bagong kapanahunan, at sinimulan ang gawain ng pagkastigo at paghatol. Ang gawaing ito ay naghatid sa tao sa isang mas mataas na dako. Lahat ng nagpapasakop sa Kanyang kapamahalaan ay magtatamasa ng mas mataas na katotohanan at tatanggap ng mas malalaking pagpapala. Tunay silang mabubuhay sa liwanag, at matatamo nila ang katotohanan, ang daan, at ang buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita).

Pagkatapos ay ibinahagi niya ito: “Sa simula, sina Eba at Adan ay namuhay nang maligaya sa harap ng Diyos sa Halamanan ng Eden. Walang mga pagtatalo noon; walang pagdurusa. Nguni’t pagkatapos nilang makinig sa ahas at kumain ng bunga ng punungkahoy ng kaalaman ng mabuti at masama, napalayo sila sa Diyos at nagtaksil sa Kanya, naiwala ang pagkalinga at proteksyon ng Diyos at namumuhay sa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas. Noon nagsimula ang mga araw ng kalungkutan at pagdurusa. Naging ganito na noon hanggang sa ngayon, at tayo’y lalo pang tiniwali ni Satanas. Puno tayo noon ng tiwali at makasatanas na mga disposisyon; tayong lahat ay talagang mayayabang, makasarili, mapanlinlang, at matigas ang ulo. Sarili lang natin ang iniisip natin noon sa lahat ng bagay, palaging nais na pakinggan tayo ng iba. Iyan ang dahilan ng pag-aaway-away at pagpapatayan ng mga tao. Kahit ang mga magulang at mga anak at mga mag-asawa ay walang pagpaparaya at pasensya sa isa’t isa at hindi nakakapamuhay nang may pagsusunuran sa isa’t isa—wala tayo ng kahit na pinakapangunahing konsensya at katwiran. Kahit natubos na tayo ng Panginoong Jesus, kahit na nagdarasal tayo sa Panginoon, nagkukumpisal, at nagsisisi, at nagsisikap na mabuti upang sumunod sa mga turo ng Panginoon, hindi pa rin natin maiwasang magkasala at kalabanin ang Diyos. Iyon ay dahil sa ang ginawa lamang ng Panginoong Jesus ay gampanan ang gawain ng pagtubos sa sangkatauhan; hindi Niya ginawa ang gawain ng lubusang pagliligtas at paglilinis sa sangkatauhan. Ang pagtanggap sa pagliligtas ng Panginoong Jesus ay nangangahulugan lamang na hindi na tayo nagkakasala at may pagkakataon tayong lumapit sa harap ng Panginoon sa panalangin, tanggapin ang Kanyang awa, at mapatawad ang ating mga kasalanan. Gayunpaman, hindi pa tayo nalilinis sa ating mga tiwaling disposisyon. Ang ating makasalanang kalikasan ay malalim pa ring nag-uugat sa ating kalooban; kailangan pa rin nating bumalik ang Diyos sa mga huling araw at gawin ang yugto ng gawain na linisin at baguhin ang sangkatauhan, at sa gayon ay nalulutas ang problema ng ating makasalanang kalikasan. At ngayon ang Diyos ay muli na namang nagkatawang-tao, ipinapahayag ang mga salita upang gawin ang gawain ng paghatol at paglilinis upang lubusan tayong iligtas mula sa ating mga tiwaling disposisyon at tulutan tayong makatakas mula sa impluwensya ni Satanas at lubusang maligtas. Hangga’t sumasabay tayo sa bagong gawain ng Diyos, tinatanggap ang paghatol at pagkastigo ng Kanyang mga salita, hinahabol ang katotohanan, at isinasagawa ang mga salita ng Diyos, ang ating mga tiwaling disposisyon ay unti-unting mababago. Iyan lamang ang paraan na magagawa nating isabuhay ang wangis ng isang tunay na tao, at saka lamang natin makakamit ang pagkakaayun-ayon sa ating mga pakikipag-ugnayan sa iba.”

Sa wakas ay natanto ko mula sa mga salita ng Diyos at sa pagbabahagi ng kapatid na ito na ang dahilan kung bakit palagi tayong namumuhay sa loob ng estadong ito ng pagkakasala at pagkatapos ay pagkukumpisal ay dahil sa kahit na nagawa na ng Panginoong Jesus ang gawain ng pagtubos sa sangkatauhan, ang ating mga kasalanan bilang mga mananampalataya ay napatawad lamang; ang ating panloob na makasalanang kalikasan, gayunpaman, ay nakabaon pa rin nang napakalalim at ang ating makasatanas na disposisyon ay hindi pa nalinis. Isang perpektong halimbawa ay kung paano ko binalak na isagawa ang pagpapasensya at pagpaparaya nang naaayon sa turo ng Panginoon, nguni’t sa sandaling may sinabi o ginawa ang asawa ko na hindi ko nagustuhan, hindi ko mapigilan ang sarili ko na magalit. Hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko kahit ano pa ang gawin ko. Kung wala ang gawain ng Diyos upang iligtas tayo, imposible para sa atin na iwaksi ang ating makasatanas at tiwaling mga disposisyon na umaasa sa ating sariling mga pagsisikap. At ngayon, muling nagkatawang-tao ang Diyos, dumating upang gawin ang gawain ng paghatol at paglilinis ng sangkatauhan. Sa pamamagitan ng pagtanggap sa bagong gawain ng Diyos at talagang paghahabol sa katotohanan, mayroon tayong pagkakataong makamit ang pagbabago ng disposisyon. Talagang naantig ako at lubos na nagpapasalamat para sa awa ng Panginoon na nagtulot sa akin na marinig ang Kanyang tinig. Nguni’t hindi pa rin ako lubusang malinaw—alam ko na dumating ang Diyos sa panahong ito para bigkasin ang mga salita upang dalisayin at baguhin tayo, nguni’t paano nahahatulan at nalilinis ng mga salita ang ating tiwaling disposisyon? Kaya’t ipinaliwanag ko ang aking pagkalito.

Binasa ng kapatid na babae ang isa pang talata ng mga salita ng Diyos para sa akin. “Ang Cristo ng mga huling araw ay gumagamit ng iba’t ibang katotohanan para maturuan ang tao, para ibunyag ang diwa ng tao, at suriin ang kanyang mga salita at gawa. Ang mga salitang ito ay binubuo ng iba’t ibang katotohanan, gaya ng tungkulin ng tao, paano dapat sundin ng tao ang Diyos, paano dapat maging tapat ang tao sa Diyos, paano dapat isabuhay ng tao ang normal na pagkatao, gayundin ang karunungan at disposisyon ng Diyos, at iba pa. Ang mga salitang ito ay nakatuon lahat sa diwa ng tao at sa kanyang tiwaling disposisyon. Partikular na, yaong mga salitang naglalantad kung paano tinatanggihan ng tao ang Diyos ay sinasabi patungkol sa kung paano kinakatawan ng tao si Satanas, at naging puwersa ng kaaway laban sa Diyos. Sa pagsasakatuparan ng Kanyang gawain ng paghatol, hindi lamang basta nililinaw ng Diyos ang likas na pagkatao ng tao sa iilang salita lamang; inilalantad, pinakikitunguhan, at tinatabas Niya nang pangmatagalan. Ang lahat ng ganitong mga pamamaraan ng paglalantad, pakikitungo, at pagpupungos ay hindi maaaring mahalinhan ng mga ordinaryong salita, kundi ng katotohanang hindi man lang taglay ng tao. Ang ganitong klaseng mga pamamaraan lamang ang matatawag na paghatol; sa pamamagitan lamang ng ganitong uri ng paghatol masusupil ang tao at makukumbinsi nang husto tungkol sa Diyos, at bukod pa riyan ay makamtan ang tunay na pagkakilala sa Diyos. Ang idinudulot ng gawain ng paghatol ay ang pagkaunawa ng tao sa tunay na mukha ng Diyos at sa katotohanan tungkol sa kanyang sariling pagkasuwail. Ang gawain ng paghatol ay nagbibigay-daan sa tao na magtamo ng malawak na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa layunin ng gawain ng Diyos, at sa mga hiwagang hindi niya maunawaan. Tinutulutan din nito ang tao na makilala at malaman ang kanyang tiwaling diwa at ang mga ugat ng kanyang katiwalian, gayundin para matuklasan ang kapangitan ng tao. Ang mga epektong ito ay bunga lahat ng gawain ng paghatol, sapagkat ang diwa ng gawaing ito ay ang mismong gawain ng pagbubukas ng katotohanan, ng daan, at ng buhay ng Diyos sa lahat ng may pananampalataya sa Kanya. Ang gawaing ito ay ang gawain ng paghatol na ginagawa ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawa ni Cristo ang Gawain ng Paghatol sa Pamamagitan ng Katotohanan).

Nagpatuloy pa siya sa pagbabahagi sa akin. “Malinaw na ipinapaliwanag sa atin ng mga salita ng Diyos kung paano Niya ginagawa ang gawain ng paghatol. Ginagamit Niya ang mga salita para hatulan at dalisayin ang sangkatauhan; pangunahin Niyang ginagamit ang mga salita upang direktang ibunyag at himayin ang ating tiwaling kalikasan at diwa at ating makasatanas na disposisyon. Malinaw rin Niyang nasabi sa atin kung paano tayo dapat magpasakop at sumamba sa Diyos, paano isabuhay ang wastong pagkatao, paano habulin ang katotohanan upang makamit ang pagbabago ng disposisyon, paano maging isang matapat na tao, at kung ano ang kalooban ng Diyos para sa tao at mga hinihingi ng Diyos sa tao. Nasasabi Niya sa atin kung anong uri ng mga tao ang nais Niya at anong uri ng mga tao ang inaalis Niya, at marami pa. Isinasaayos din Niya ang mga tao, mga pangyayari, mga bagay, at mga kapaligiran upang tabasan at pakitunguhan tayo, upang subukan at pinuhin tayo. Inilalantad nito ang ating mga tiwaling disposisyon at pinipilit tayong lumapit sa harap ng Diyos at hanapin ang katotohanan, tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng Kanyang mga salita, at upang pagnilay-nilayan at kilalanin ang ating sarili. Kapag tinatanggap natin ang mga salita ng paghatol at pagkastigo ng Diyos, dama natin na para bang nakikipag-usap Siya sa atin, nang harapan, nang napakalinaw, lubusang ibinubunyag ang ating pagkamasuwayin at pagkalaban sa Kanya, ang ating mga maling motibo, at ating mga paniwala at mga naguguniguni. Saka lamang natin nakikita na ang ating mga kalikasan at diwa ay puno ng kayabangan, kapalaluan, panlilinlang, kalikuan, pagkamakasarili, at pagiging kasuklam-suklam. Nakikita natin na tayo’y wala talagang puso ng pagpipitagan para sa Diyos at lubusan tayong namumuhay batay sa ating makasatanas at tiwaling mga kalikasan, na lahat ng ating ibinubunyag ay ang ating makasatanas na disposisyon, at talagang wala tayong wangis ng tao. Nagsisimula tayong mapoot sa ating sarili at nasusuklam sa ating sarili sa kaibuturan ng ating puso at nais na sana ay hindi na tayo mamuhay sa ilalim ng impluwensya ni Satanas, at mapaglaruan at masaktan ni Satanas. Higit sa lahat, sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo ng Diyos nakikita natin ang banal na diwa ng Diyos at ang Kanyang matuwid na disposisyon na hindi nagpaparaya sa anumang nagawang mali. Ang mapitagang puso para sa Diyos ay nabubuo sa ating kalooban at tayo ay nagiging handang isagawa ang katotohanan upang masiyahan ang Diyos. Sa sandaling sinimulan nating isagawa ang katotohanan, ang mapagbiyaya at maawaing disposisyon ng Diyos ay nakikita natin. Sa patuloy na pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pagdanas ng Kanyang paghatol at pagkastigo, nagkakaroon tayo ng mas malalim na pagkaunawa sa ating sariling tiwaling kalikasan, nauunawaan natin nang mas mabuti ang mga katotohanang ipinapahayag ng Diyos, at nagiging mas handang tanggapin at magpasakop sa Kanyang paghatol at pagkastigo, at talikuran ang laman, isagawa ang katotohanan, at bigyang-kasiyahan ang Diyos. Pakaunti nang pakaunti ang ibinubunyag nating katiwalian, ang pagsasagawa ng katotohanan ay nagiging padalî nang padalî, at dahan-dahan tayong humahakbang tungo sa landas ng pagkatakot sa Diyos at pagtalikod sa masama. Sa pagdanas sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, nagagawa nating lahat na pagtibayin sa kaibuturan ng ating puso na ito ang lunas na nagliligtas sa atin at nagpapagaling sa ating tiwaling mga disposisyon. Ito ang pinakatunay na pagmamahal ng Diyos para sa ating mga tiwaling tao, at kung hindi nararanasan ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, hindi natin kailanman maisasabuhay ang tunay na wangis ng tao.”

Ang mga salita ng Diyos at ang pagbabahagi ng kapatid-na-babae ay nagkaroon ng malaking epekto sa akin. Nadama ko na ang gawain ng paghatol at pagkastigo ng Diyos sa mga huling araw ay talagang napaka-praktikal, at na kung nais nating magbago ang ating mga tiwaling disposisyon, dapat nating maranasan ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos. Kung hindi, habampanahon tayong mamumuhay sa paulit-ulit na pagkakasala at pagkatapos ay pagkukumpisal, at hindi natin kailanman matatakasan ang mga gapos ng kasalanan. Kaya’t umusal ako ng panalangin sa Diyos sa kaibuturan ng puso ko, hinihiling sa Kanya na diligan at pakainin ako ng Kanyang mga salita, at magsaayos ng mga kapaligiran upang hatulan at kastiguhin ako upang makilala ko ang sarili ko, mabago ang tiwali kong disposisyon balang-araw, at maisabuhay ko ang tunay na wangis ng tao.

Pagkatapos tanggapin ang gawain ng Diyos ng mga huling araw nagkaroon din ako ng bagong pagkaunawa sa buhay may-asawa na isinaayos ng Diyos para sa akin. Sa isang punto binasa ng isang kapatid-na-babae ang ilang talata ng mga salita ng Diyos para sa akin. “Maraming ilusyon ang mga tao tungkol sa pag-aasawa bago nila ito maranasan, at lahat ng ilusyong ito ay talagang magaganda. Inaakala ng mga kababaihan na ang kanilang kabiyak ay magiging si Prince Charming, at inaakala ng mga kalalakihan na sila’y magpapakasal kay Snow White. Ipinapakita ng mga pantasyang ito na ang bawat tao ay may partikular na mga kinakailangan para sa pag-aasawa, mga sarili nilang hinihingi at pamantayan” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). “Ang pag-aasawa ay isang mahalagang sugpungan sa buhay ng isang tao. Bunga ito ng kapalaran ng isang tao at isang mahalagang kawing sa kapalaran niya; hindi ito itinatatag sa pagkukusa o mga kagustuhan ng sinumang tao, at hindi naiimpluwensiyahan ng anumang panlabas na mga kadahilanan, ngunit ganap na tinutukoy ng mga kapalaran ng dalawang panig, sa pamamagitan ng mga pagsasaayos at pagtatadhana ng Lumikha sa mga kapalaran ng magkapareha” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). “Kapag pumasok ang isang tao sa pag-aasawa, ang paglalakbay niya sa buhay ay makakaimpluwensya at makakaantig sa kanyang kabiyak, at makakaimpluwensiya at makakaantig din ang paglalakbay sa buhay ng kapareha niya sa kanyang kapalaran sa buhay. Sa madaling salita, magkakaugnay ang kapalaran ng mga tao, at walang sinuman ang makakatupad ng misyon ng isang tao sa buhay o makakaganap sa kanyang papel nang walang kaugnayan sa iba. Malaki ang epekto ng kapanganakan ng isang tao sa maraming ugnayan; sangkot din sa paglago ang isang masalimuot na tanikala ng mga ugnayan; at gayon din, ang pag-aasawa ay di-mapipigilang umiral at napapanatili sa isang malawak at masalimuot na mga koneksyon ng tao, sinasangkot ang bawat taong nasa mga ugnayang ito at nakakaimpluwensiya sa kapalaran ng bawat isang bahagi nito. Ang pag-aasawa ay hindi bunga ng mga pamilya ng kapwa miyembro, ng mga kalagayan na kinalakhan nila, ng kanilang mga hitsura, ng kanilang mga edad, ng kanilang mga katangian, ng kanilang mga talento, o ng anumang iba pang mga kadahilanan; sa halip, ito ay nagmumula sa isang pinagsasaluhang misyon at isang magkaugnay na kapalaran. Ito ang pinagmumulan ng pag-aasawa, isang bunga ng kapalaran ng tao na isinaayos at inihanda ng Lumikha” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Pagkatapos ay nagbahagi siya sa akin. “Bawa’t isa sa ating mga pag-aasawa ay pauna nang naitadhana noon ng Diyos, at matagal nang naalaman ng Diyos kung sino ang makakasama natin sa pagsisimula ng isang pamilya—lahat ng ito ay isinasaayos sa pamamagitan ng sariling karunungan ng Diyos. Ang pag-aasawa na pinipili Niya para sa atin ay hindi nakabatay sa katayuan natin sa lipunan, sa ating panlabas na anyo, o sa ating kakayahan, kundi ito ay naaalaman sa pamamagitan ng misyon sa buhay ng dalawang tao. Gayunpaman, tayo ay kontrolado ng ating mga tiwaling disposisyon, kaya’t palagi tayong maraming hinihingi sa ating kabiyak, palaging gustong gawin nila ang mga bagay-bagay sa ating paraan. Kapag hindi nila ginagawa, tumatanggi tayong tanggapin ito at hindi nasisiyahan; nakikipagtalo tayo sa kanila at nagagalit, o kaya’y nagrereklamo pa, at sinisisi natin at hindi naiintindihan ang Diyos. Dahil dito kapwa sila nasasaktan. Ang gayong uri ng sakit ay hindi idinudulot ng sinuman, ni hindi ito idinudulot ng tuntunin at pagsasaayos ng Diyos, kundi nangyayari ito dahil namumuhay tayo ayon sa ating arogante at palalong mga tiwaling disposisyon. Ginagawa tayo ng gayong uri ng tiwaling disposisyon na kalaban ng tuntunin ng Diyos; hindi natin nagagawang magpasakop sa Kanyang mga orkestrasyon at mga pagsasaayos.”

Pagkarinig sa pagbabahagi nitong kapatid-na-babae, pinag-isipan ko ang naging takbo ng relasyon ko sa asawa ko. Palagi akong nagpapahayag ng kawalan ng kasiyahan sa kanya at palaging iginigiit na gawin niya ang mga bagay-bagay sa aking paraan—kung hindi niya ako inisip, di nagpakita ng konsiderasyon at malasakit sa akin, kung hindi siya nagtanong kung kumusta na ako, mag-uungol ako tungkol sa kanya at iniisip na wala siyang kwenta. Mamaliitin ko siya sa lahat ng mga bagay-bagay at hindi ko na siya kikibuin, hindi siya papansinin. Sa wakas ay nakita kong talagang mayabang ako, palalo, makasarili, at kasuklam-suklam na tao. Ako ang taong ang iniisip lamang ay ang sarili kong kapakanan at hindi iniisip ang damdamin ng ibang tao. Habang pinag-iisipan ko itong mabuti, nakita ko na hindi naman talaga totoo na walang malasakit sa akin ang asawa ko, sadya lang na siya ay mas tahimik at hindi mapagpahayag ng damdamin. Mayroon din siyang sariling mga kaisipan at mga kagustuhan, nguni’t pinipilit ko siyang gawin ang mga bagay na hindi niya gustong gawin. Gusto ko palagi na lahat ng ginagawa niya ay iikot sa akin, at iyon ang naging dahilan ng maraming pagtatalo sa pagitan naming dalawa. Pagkatapos niyon ay hindi ko mapigilan ang makadama ng panghihinayang sa dati kong asal o ugali. Inisip ko rin ang tungkol sa sinabi ng asawa ko, na noon, ako ang nagbabahagi sa kanya ng ebanghelyo ng Panginoon, nguni’t ngayon siya ang nagbahagi sa akin ng ebanghelyo ng Diyos sa mga huling araw. Ito ang dakilang biyaya ng Diyos sa amin at ang Kanyang kamangha-manghang pagsasaayos. Kapwa kami labis na pinagpalang mga tao, nguni’t wala akong natutuhan na anumang uri ng pasasalamat. Sa halip, ayaw kong magpasakop sa pag-aasawa na isinaayos ng Diyos para sa akin, palaging sinisisi ang Diyos. Nakita ko na masyado akong mayabang, masyadong hindi makatuwiran! Salamat sa Diyos sa paggabay sa akin sa pamamagitan ng Kanyang mga salita. Natuklasan ko ang ugat ng lahat ng pagdurusa sa pagsasama naming mag-asawa—nakadama ako ng kagaanan at kalayaan sa aking puso. Naging handa rin akong umasa sa Diyos at tumingin sa Diyos sa aking buhay mula noon, upang talikuran ang aking mayabang, palalo at tiwaling disposisyon, at makipag-ugnayan nang may-pagsusunuran sa aking asawa.

Mula noon, nababasa na naming mag-asawa ang mga salita ng Diyos at madalas na nagbabahagi ng katotohanan nang magkasama, at ginagampanan namin ang tungkulin ng isang nilalang sa abot ng aming makakaya. Kami rin ay napapakain at nadidiligan ng mga salita ng Diyos araw-araw; kapag may nakakaharap kaming problema hinahanap namin ang Kanyang kalooban ayon sa Kanyang mga salita. Kung nahahayag man sa amin ang katiwalian o nagtatalo kami, kapwa kami lumalapit sa harap ng Diyos, at pinag-ninilay-nilayan at kinikilala ang aming sarili. Kapag isinasagawa namin ito mas nagkakaunawaan kami at nagpapatawad sa isa’t isa. Mas madalang na ang aming mga pagtatalo, nagkaroon kami ng pagsusunuran sa tahanan, at naging paganda nang paganda ang aming buhay. Ang pinaka-nakakaantig sa akin ay na mas mabuti ang pagkaunawa ng aking asawa sa katotohanan kaysa sa akin. Madalas siyang nagbabahagi sa akin tungkol sa kanyang pagkaunawa sa mga salita ng Diyos, at kapag nakakakita siya sa akin ng tiwaling disposisyon, nagbabahagi siya tungkol sa katotohanan at kalooban ng Diyos sa akin. Talagang nadama ko ang kanyang malasakit at pagmamahal sa akin—maligaya ako mula sa kaibuturan ng puso ko. Sa paglingon sa aming landas, ako pa rin ang dating ako, at siya pa rin ang dating siya; sadyang dahil lamang sa natanggap namin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at naunawaan ang ilang katotohanan, kaya’t talagang nagbago ang lahat. Nagpapasalamat ako sa Makapangyarihang Diyos sa pagliligtas sa amin!

36. Ang Pagbalik ng Isang Alibughang Anak

Ni Ruth, Estados Unidos

Isinilang ako sa isang munting bayan sa katimugang China, sa isang pamilya ng mga mananampalataya noon pang henerasyon ng aking impo sa ama. Ang mga kuwento sa Biblia, mga himno ng papuri at sagradong musikang pinatugtog sa iglesia ay palagi kong kasama sa nagdaang masasayang araw ng aking kabataan. Nang magsimula na akong tumanda at tumindi ang problema sa aking pag-aaral, nagsimulang unti-unting lumayo ang puso ko sa Panginoon. Gayunman, hindi ako pinabayaan ng Panginoon; tuwing mananawagan ako sa Kanya, tinutulungan Niya ako. Ang biyaya at banal na pangalan ng Panginoong Jesus ay nakaugat nang malalim sa puso ko. Natatandaan ko ang taon na kumuha ako ng college entrance exam, walang nakaisip na makakakuha ako ng pagsusulit sa isang magandang kolehiyo, pati na ang aking mga guro. Naharap sa sunud-sunod na problema, muntik na akong mawalan ng pag-asa, at inakala ko rin na hindi ako makakakuha ng pagsusulit sa kolehiyong gusto kong pasukan. Ngunit may isang bagay na pumasok sa aking isipan—isang pariralang narinig ko sa iglesia noong bata pa ako: “Kapag nagawa na ng tao ang lahat, Diyos na ang bahala,” at sa isang iglap pakiramdam ko ay naliwanagan ako. Alam ko na tama iyon: Kapag nagawa ko na ang lahat, Diyos na ang bahala. Ang mga kakayahan ng Panginoon ang talagang pinakadakila, at naniwala ako na basta’t tunay akong sumandig sa Panginoon tiyak na tutulungan Niya ako. Kaya nga, nagsimula akong manalangin nang madalas sa Panginoong Jesus: “Panginoon, tulungan Mo sana ako. Kung makakakuha ako ng pagsusulit sa kolehiyong pangarap ko nang walang problema, mula ngayon ipinapangako ko na hindi ako lalayo sa Iyo kailanman, at tatanggapin Kita bilang kaisa-isa kong Tagapagligtas sa buhay na ito.” Habang ginagawa ko iyon, hindi maintindihan ng karamihan ang naging kapalit niyon; sa buong taon ko sa senior high school nagpapraktis ako ng piyano tuwing hindi ako kumakain o natutulog. Nagpapraktis ako nang halos 10 hanggang 12 oras araw-araw. Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang lakas na iyon na sumusuporta sa akin, ngunit naisip ko na pinakikinggan ng Panginoon ang aking mga dalangin at tahimik akong tinutulungan. Nag-ibayo ang pasasalamat ko sa Panginoon sa puso ko. Sa huli, natupad ang matagal ko nang inaasam-asam; nakakuha ako ng pagsusulit sa isa sa nangungunang mga akademya sa musika sa bansa, at dahil dito ay matibay akong naniwala na ang Panginoong Jesus ang aking tanging Tagapagligtas. Sa huling taon ko sa kolehiyo hindi ko alam kung anong landas ang dapat kong tahakin nang makatapos ako, kaya nanawagan ako sa Panginoong Jesus at hiniling ko sa Kanya na ituro sa akin ang daan, na magbukas ng daan para sa akin. Noong 2004, makalipas lang ang pag-atake ng mga terorista noong 9/11 sa Estados Unidos, lahat ng visa papasok ay pinatigil muna, ngunit sa gulat ko tumanggap ako ng full-ride scholarship sa isang unibersidad sa US dahil sa recorded CD ng propesyon ko. Nakakuha ako ng student visa nang walang kahirap-hirap at nagpunta ako sa Amerika para mag-aral. Ang dalawang karanasang ito—ang pagsusulit para makapasok sa kolehiyo at pagpunta sa ibang bansa—ay nagpakita sa akin na natulungan ako ng Panginoon na magkatotoo ang mga pangarap ko na hindi ko sana nagawang mag-isa. Mas nakumbinsi pa ako na ang Panginoong Jesus ang tunay na Diyos at na Siya ang aking Tagapagligtas, at kailangan kong sumampalataya nang wasto sa Panginoon at sundan Siya.

Isang araw noong 2007 tinawagan ko sa telepono ang aking ina sa China, tulad ng madalas kong gawin, para makipag-usap. Sa pag-uusap namin ibinulalas niya: “Alam mo ba na nakabalik na ang Panginoong Jesucristo?” Nang marinig ko siyang sabihin ito, bigla akong nasiyahan sa pagkagulat, ngunit agad kong naisip kung paanong sinasabi sa Biblia na sa mga huling araw ay lilitaw ang mga huwad na Cristo, kaya hindi ko alam kung totoo o peke na nakabalik na ang Panginoon. Alam ko na kailangan kong tratuhin ito nang maingat. Sa mga panahon ngayon napakabilis at napakadaling kumonekta sa Internet, kaya naisip ko na dapat akong mag-online para tingnan ito. Nang maibaba ko na ang telepono nag-online ako, nadarama na para akong naglalakad sa ulap, para subukan kung makakakita ako ng mapagkakatiwalaang pagkukunan ng impormasyon. Sa gulat ko, lahat ng nakita ko ay mga tinig ng protesta na lumalapastangan at tumutuligsa sa pagbalik ng Panginoong Jesus—ang Makapangyarihang Diyos. Hindi ko maunawaan kung tama iyon o mali, kaya natakot ako at nabalisa, natakot na baka hindi nahiwatigan ng aking ina ang tama at mali at maligaw ng landas. Agad ko siyang tinawagan upang sabihin sa kanya ang lahat ng masamang bagay na nabasa ko online, ngunit napaka-kalmado ni Inay, at inaliw ako sa pagsasabing: “Anak ko, hindi mo pa nabasa ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos kaya hindi mo nauunawaan, at matagal bago ko ito maipaliwanag sa iyo, ngunit huwag kang mag-alala, hindi ako maliligaw ng landas. Sa katunayan, sinusundan ko ang mga yapak ng Cordero. Huwag na nating pag-usapan ito sa telepono.” Alam ko na ang China ay pinamamahalaan ng isang ateistang diktador, at na ang gobyernong CCP ay palaging pinag-uusig at inaaresto ang mga Kristiyano, kaya hindi magandang pag-usapan namin ng aking ina sa telepono ang anumang may kinalaman sa pananampalataya. Hindi ako nangahas na magsalitang masyado sa kanya tungkol doon, kaya tinawagan ko ang isang pastor sa China na kilalang-kilala ko para humingi ng tulong, na nakikiusap na puntahan niya at “sagipin” ang aking ina. Nang kalaunan ay ibinalita sa akin ng pastor na hindi niya napabalik sa kawan ang kanyang ina, nagalit ako nang husto na halos mabaliw ako. Pagkatapos niyon, sa pagsisikap na hadlangan ang pananampalataya ng aking ina sa Makapangyarihang Diyos, sinabi ko pa sa kanya na kailangan niyang mamili sa pagitan ko at ng kanyang pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Matapos sabihin iyon sa kanya, tatlong sunud-sunod na gabi akong nagkaroon ng iisang panaginip, na iyon ang pinakamadilim sa lahat ng madilim na gabi, napakalakas ng ulan, at may dala akong itim na payong, naglalakad sa isang dating pamilyar na dalampasigan. Wala ni isang tao sa paligid, at bigla na lang tinamaan ng kidlat na kasingliwanag ng araw ang payong ko…. Tuwing mananaginip ako ng ganito nagigising akong takot at pinagpapawisan nang malamig, ngunit dahil wala akong pakiramdam, wala akong alam at matigas ang ulo ko, hindi man lang ako nagsikap na lumuhod at magdasal, para alamin kung bakit palagi kong napapanaginipan iyon: Binabalaan ba ako ng Panginoon at pinatitigil ako sa paglaban sa Diyos, at sa halip ay magbalik-loob sa Kanya? Kalaunan ay nalaman ko na ano man ang gawin ko para hikayatin ang aking ina, walang saysay lahat iyon. Bukod pa roon nasa malayong lupain ako ng mga banyaga at abala sa buhay, kaya tumigil na ako sa pagpilit sa kanya.

Noong 2010 nang bumalik ako sa China binanggit sa akin ng aking ina ang kanyang pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Parang alam niya na ang iniisip ko, at prangkahan akong tinanong: “Alam mo na ilang taon na akong nananalig ngayon sa Makapangyarihang Diyos, kaya palagay mo pa may kakatwa tungkol sa akin na tulad ng lahat ng sinasabi nila online?” Natigilan ako sa tanong niya at hindi ako nakasagot kaagad. Nang pag-isipan ko ito nang husto, natanto ko na ang mga bagay na sinabi nila online na nagpanginig sa akin sa takot ay hindi nangyari sa aking ina; normal naman siya, at buhay na buhay nanakatayo sa harapan ko. Sa katunayan, nakita ko na mas nagbago siya mula nang manampalataya sa Makapangyarihang Diyos kaysa noong magsimula siyang maniwala sa Panginoong Jesus. Hindi lamang siya naging mas makatwiran sa kanyang mga salita at kilos, kundi nagtamo siya ng higit na pag-unawa sa kanyang pagtingin sa mga isyu. Nang makita ko ang lahat ng ito, naisip ko: Mukhang hindi naman totoo ang mga tsismis online, dahil mas kapani-paniwala ang mga totoong pangyayari kaysa mga salita. Pagkatapos ay sinabi ng aking ina, “Bakit hindi ka maniwala sa iyong ina, at bakit hindi mo tingnan ang mga totoong pangyayari, kundi sa halip ay naniniwala ka sa mga tsismis online? Nakapagsiyasat at nakapagtipon ka na ba ng ebidensya tungkol sa bagay na iyon?” Napahiya, sumagot ako ng “Hindi pa po.” Nagpatuloy siya: “Hindi ka nagsaliksik para alamin na puro tsismis lang ang lahat ng iyon, kundi naniwala ka sa mga tsismis na narinig mo online at gumawa ka na agad ng konklusyon. Nakakahiya ka; mataas pa naman ang pinag-aralam mo pero wala ka sa katwiran. Dapat mong tingnang mabuti ang Apat na Ebanghelyo, at makikita mo na noong isinasagawa ng Panginoong Jesus ang Kanyang gawain, nagtahi-tahi ang mga Judiong saserdote, eskriba at Fariseo ng lahat ng uri ng tsismis at maling patotoo. Sabi nila, kaibigan daw ng mga makasalanan ang Panginoong Jesus, na Siya ay isang taong mahilig kumain at uminom ng alak, at pinaratangan Siya nang mali na inuudyukan Niya ang mga tao na tumigil sa pagbabayad ng buwis kay Cesar. Sinuhulan pa nila ang mga sundalo para magbigay ng maling patotoo, at sabihin nila na ninakaw ang katawan ng Panginoong Jesus ng Kanyang mga disipulo at na hindi Siya nabuhay na mag-uli. Tiyak na alam mo ang tungkol sa mga bagay na ito? Ang nakatala sa Apat na Ebanghelyo ay maliit na bahagi lamang ng gawaing isinagawa ng Panginoong Jesus, at naglalaman ang mga ito ng nakasulat na mga salaysay tungkol sa napakaraming tsismis na ikinalat ng mga pinunong Judio tungkol sa Panginoong Jesus. Naisip mo na ba ito noon? Kung mayroon nang Internet noon, tiyak na ikakalat na ng mga Judiong saserdote, eskriba at Fariseo ang kanilang mga tsismis at maling patotoo online, at makikita na sa buong Internet ang kanilang mga salitang naninirang-puri, naglalapastangan, nagpaparatang at tumutuligsa sa Panginoong Jesus tulad ng pagtuligsa ngayon ng mundo ng mga relihiyoso sa Makapangyarihang Diyos. Alam mo ba kung ano ang kahulugan nito? Sabi ng Panginoong Jesus: ‘Ang lahing ito’y isang masamang lahi’ (Lucas 11:29). ‘At ito ang kahatulan, na naparito ang ilaw sa sanglibutan, at inibig pa ng mga tao ang kadiliman kay sa ilaw; sapagka’t masasama ang kanilang mga gawa. Sapagka’t ang bawa’t isa na gumagawa ng masama ay napopoot sa ilaw, at hindi lumalapit sa ilaw, upang huwag masaway ang kaniyang mga gawa’ (Juan 3:19–20). Sabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Naiwala ng sangkatauhan ang puso nilang may takot sa Diyos gayundin ang tungkuling nasa pananagutan ng mga nilalang ng Diyos matapos gawing tiwali ni Satanas, kaya’t naging isang kaaway na masuwayin sa Diyos. Namuhay pagkaraan ang sangkatauhan sa ilalim ng nasasakupan ni Satanas at sinunod ang mga utos ni Satanas …’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Papasok sa Pahinga ang Diyos at ang Tao Nang Magkasama). ‘Ang paglikha ng Diyos sa mundo ay libu-libong taon na ang nakararaan. Naparito Siya sa lupa upang isagawa ang di-masukat na laki ng gawain, at ganap Niyang naranasan ang pagtanggi at paninirang-puri ng mundo ng tao. Walang sinuman ang sumasalubong sa pagdating ng Diyos; malamig ang pagbati sa Kanya. Sa paglipas ng ilang libong taon ng paghihirap, matagal na panahon nang sinusugatan ng pag-uugali ng tao ang puso ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 4). Napakalinaw na inihahayag ng salita ng Diyos ang likas na pagkatao at diwa ng paglaban ng tiwaling sangkatauhan sa Diyos at kung paano nito tinatratong kaaway ang Diyos. Lubhang nagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, at ang buong sangkatauhan ay naging kaaway ng Diyos, walang nagmamahal sa katotohanan, at walang sumasalubong sa pagdating ng Diyos. Noong ang Panginoong Jesus ay gumagawa at nagpapahayag ng katotohanan sa Judea, marami Siyang ginawang himala, maraming karaniwang tao ang naakit na sundan Siya, kaya nag-aalala ang mga pinunong Judio na baka sundan ng lahat ng karaniwang tao ang Panginoong Jesus at iwanan sila. Kaya, nagtahi-tahi sila ng mga tsismis at nagbigay ng maling patotoo tungkol sa Panginoong Jesus, galit na galit na nilabanan Siya at tinuligsa, at sa huli ay ipinako nila Siya sa krus. Ito ang matibay na ebidensya ng tiwaling sangkatauhan na namumuhi sa katotohanan at itinuturing na kaaway ang Diyos. Ngayon ay muli na namang naging tao ang Diyos, at muli na namang sinasalubong ng galit na galit na paglaban at pagtuligsa ng mga tiwaling tao. Natatakot ang gobyernong CCP na baka sundan ng mga tao ang Makapangyarihang Diyos at magkaroon sila ng pagkahiwatig tungkol sa kasamaan nito, at tanggihan nila ito, at sa gayon ay mawala ang makapangyarihang katungkulan nito. Natatakot din ang mga pinuno sa mundo ng mga relihiyoso na baka sundan ng mga mananampalataya ang Makapangyarihang Diyos, at sa gayon ay mawala ang kanilang katayuan at kabuhayan. Kaya, tulad lang ng rehimeng Romano at mga pinunong Judio noong panahong iyon, gumagamit sila ng napakahamak at masasamang taktika, nagtatahi-tahi ng lahat ng uri ng tsismis at nagbibigay ng maraming maling patotoo tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, sa gayon ay sinisiraang-puri at tinutuligsa nila ang Makapangyarihang Diyos at pinasisinungalingan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ang mithiin nila ay hikayatin ang mga tao na tumayo at tuligsain at tanggihan ang mga salita at gawain ng Makapangyarihang Diyos, at hadlangan ang mga tao na matanggap ang pagliligtas ng Diyos. Kailangan nating mahiwatigan ang mga panloloko ni Satanas! Ang gobyernong CCP ay isang ateista at napakasamang rehimen na kaaway na ng Diyos noon pa man. Nang una itong magkaroon ng kapangyarihan sinira nito ang mga kopya ng Banal na Biblia, giniba ang mga iglesia, pinatay ang mga Kristiyano at itinuring pang kultong literatura ang Banal na Biblia, isang aklat na kinikilala sa buong mundo, at ang mga protestante at Katoliko bilang mga miyembro ng isang masamang kulto para lamang sugpuin at usigin sila. Ginagawa nito ang lahat ng kasamaang maiisip ng tao, kaya anong mga tsismis ang pangangahasan nilang hindi maisip? Nakikita sa mga totoong pangyayari na kapwa ang gobyernong CCP at ang mga pinuno sa mundo ng mga relihiyoso ay napakasasamang diyablo na namumuhi sa katotohanan at mga kaaway ng Diyos. Ito ay isang bagay na kailangan nating makita nang malinaw. Tayo ay mga taong may pananampalataya—kailangan nating maniwala sa salita ng Diyos at maniwala sa katotohanan. Talagang hindi natin maaaring paniwalaan ang mga tsismis at kasinungalingan ng gobyernong CCP at mga pinuno sa loob ng mundo ng mga relihiyoso. Kung hindi natin mahiwatigan ang mga tsismis na ikinakalat ng gobyernong CCP at ng mundo ng mga relihiyoso, kung hindi natin hahanapin at sisiyasatin ang salita at gawain ng Makapangyarihang Diyos, sa bandang huli ay magiging katulad lang tayo ng mga karaniwang Judio, tinatalikuran si Cristo at tumatanggi sa tunay na daan dahil naniniwala tayo sa mga tsismis na naririnig natin. Sa gayong paraan, hindi lamang nawawala sa atin ang pagliligtas ng Diyos, kundi sa huli ay papatawan din tayo ng matuwid na parusa ng Diyos dahil sa paglaban sa Kanya!”

Nang pakinggan ko ang gustong sabihin ng aking ina, pakiramdam ko ay para akong nagising mula sa isang panaginip at kinailangan kong magmuni-muni tungkol doon: “Tama siya. Bakit ako pikit-matang naniwala sa negatibong bagay na iyon online nang hindi binabasa ang salita ng Makapangyarihang Diyos o gumagawa ng anumang pagsisiyasat? Ang mundong ito ay lubhang nagawang tiwali ni Satanas kaya nag-uumapaw ito sa mga kasinungalingan at panlilinlang; napakaraming pandaraya sa lahat ng dako kaya hindi talaga tayo makapag-ingat laban dito. Wala akong ginawang anumang uri ng pagsasaliksik sa impormasyon online kundi pikit-mata ko na lang pinaniwalaan iyon. Inulit ko ang sinabi ng lahat ng iba pa at nagkaroon ako ng di-makatwirang konklusyon. Hindi ba ako napakawalang-ingat at mangmang? Hindi ba pagsunod iyon sa kasamaan at paggawa ng mga di-makatwirang panghuhusga?” Nakikitang hindi ako umiimik, inabutan ako ng aking ina ng isang kopya ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao at mahinahong sinabi: “Ang aklat na ito ay naglalaman ng mga salitang sinambit ng Diyos sa mga huling araw. Sana magawa mong isantabi ang iyong mga pagkaintindi at basahin mo itong mabuti. Ilabas mo ang anumang katanungang mayroon ka para makapag-usap tayo tungkol doon.” Kinuha ko ang aklat at sinimulang basahin iyon nang walang imik. Ngunit hindi ko talaga binabasa iyon para hanapin ang katotohanan. Sa halip, ang nasa isip ko ay magsaliksik, na nagnanais na sukatin at patunayan ang mga salita ng Diyos laban sa sarili kong personal na kaalaman, at gusto ko pang pasinungalingan ang mga iyon. Dahil mismo sa aking kawalang-pitagan at pagsalungat sa mga salita ng Diyos kaya hindi ako nagtamo ng kaliwanagan at pagpapalinaw ng Banal na Espiritu, kaya sa buong panahong iyon ay hindi ako talaga naging pamilyar sa gawain ng Makapangyarihang Diyos. Magkagayunman, patuloy akong kumapit sa mga mali kong pagkaintindi at ayaw kong tanggapin ang bagong gawain ng Diyos. Kinausap ko ang aking ina tungkol dito: “Inay, dati-rati, naniwala ako sa lahat ng tsismis na narinig ko online, at tinangka kong pigilan ka sa paniniwala sa Makapangyarihang Diyos, ngunit ang totoo ay ako ang bulag at mangmang. Mula ngayon, hindi ko na tututulan ang inyong pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos, pero hindi ako sasama sa inyo na magdasal sa ngalan ng Makapangyarihang Diyos, dahil nanawagan ako sa ngalan ng Panginoong Jesus para makakuha ako ng pagsusulit sa pagpasok sa pangarap kong eskuwela at nakatanggap ako ng full-ride scholarship para magpatuloy ako ng pag-aaral sa ibang bansa. Nakatanggap ako ng napakalaking biyaya, kaya paano ko matatalikuran ang Panginoong Jesus? Hindi ba kawalan ng utang na loob at panlilinlang iyan?” Binigyan niya ako ng isang sipi mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos para basahin na nakatuon sa pagkaintindi kong ito: “Mula sa gawain ni Jehova hanggang sa gawain ni Jesus, at mula sa gawain ni Jesus hanggang sa gawain sa kasalukuyang yugto, ang tatlong yugtong ito ay sumasaklaw sa kabuuang lawak ng pamamahala ng Diyos, at lahat ng ito ay gawain ng isang Espiritu. Mula nang likhain ang mundo, lagi nang pinamamahalaan ng Diyos ang sangkatauhan. Siya ang Simula at ang Wakas, Siya ang Una at ang Huli, at Siya ang Siyang nagpapasimula ng kapanahunan at Siyang naghahatid sa kapanahunan sa katapusan nito. Ang tatlong yugto ng gawain, sa magkakaibang kapanahunan at lugar, ay tiyak na gawain ng isang Espiritu. Ang lahat ng naghihiwalay sa tatlong yugtong ito ay sumasalungat sa Diyos. Ngayon, dapat mong maunawaan na ang lahat ng gawain mula sa unang yugto hanggang sa ngayon ay ang gawain ng isang Diyos, ang gawain ng isang Espiritu. Ito ay hindi mapag-aalinlanganan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pangitain ng Gawain ng Diyos 3). Pagkatapos ay ibinahagi niya sa akin ito: “Iniisip mo na ang pagtanggap sa pangalan ng Makapangyarihang Diyos ay pagtataksil sa Panginoong Jesus, ngunit iyong-iyo ang pagkaintindi at imahinasyong ito. Sa katunayan, ang Diyos na si Jehova, ang Panginoong Jesus at ang Makapangyarihang Diyos ay pawang iisang Diyos. Sa Kapanahunan ng Kautusan, tinawag ang Diyos sa pangalang Jehova; naglabas Siya ng mga kautusan para gabayan ang buhay ng sangkatauhan sa lupa at masundan ng tao ang Kanyang mga batas at kautusan para pigilan at gabayan ang sangkatauhan. Nang malapit nang matapos ang Kapanahunan ng Kautusan, nagawang tiwali ni Satanas ang mga tao hanggang sa hindi na sila makasunod sa mga kautusan, at ang buong sangkatauhan ay namumuhay sa ilalim ng paghatol at sumpa ng kautusan. Naging tao ang Diyos gamit ang pangalang Jesus upang isagawa ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya, at para tubusin ang sangkatauhan ipinako Siya sa krus bilang walang-hanggang handog para sa kasalanan ng tao. Mula noon, basta’t humaharap tayo sa Diyos upang ikumpisal ang ating mga kasalanan at magsisi, mapapatawad ang ating mga kasalanan at hindi na tayo hahatulan o isusumpa ayon sa kautusan. Bukod pa riyan, tumatanggap din tayo ng walang-hanggang mga pagpapala at awa ng Panginoon. Gayunman, kahit mapapatawad ang ating mga kasalanan at matatamasa natin ang saganang biyaya ng Panginoong Jesus, ang ating pagiging likas na makasalanan at tiwaling mga disposisyon ay hindi pa naaalis. Nabubuhay pa rin tayo sa paulit-ulit na pagkakasala at pagkatapos ay pagkukumpisal sa mga ito, at hindi natin mapalaya ang ating sarili. Sa mga huling araw, muling naging tao ang Diyos bilang Makapangyarihang Diyos upang ipahayag ang mga katotohanang hahatol at lilinis sa tao; tinutulutan nito ang tao na maunawaan ang katotohanan at magtamo ng katotohanan sa pamamagitan ng paghatol ng Diyos, iwaksi ang ating napakasama at tiwaling mga disposisyon, lubos na malinis ng Diyos, at isabuhay ang isang tunay na wangis ng tao. Sa ganitong paraan, sa dakong huli ay magiging marapat ang tao na manahin ang pangako ng Diyos at madala sa Kanyang kaharian. Kaya, ang Panginoong Jesus at ang Makapangyarihang Diyos ay kapwa pagkakatawang-tao ng Diyos sa magkaibang kapanahunan, at Sila ay iisang Diyos.”

Makatwiran ang kanyang pagbabahagi at wala akong mapapasinungalingan, ngunit napakarami ko pa ring pagkaintindi, kaya agad akong sumagot: “Dahil ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus, tawagin ko man Siyang Jesus o Makapangyarihang Diyos, pareho lang iyan. Sa anumang paraan, Siya ang Diyos na nagkakaloob ng biyaya.” “Ang Diyos na si Jehova, ang Panginoong Jesus at ang Makapangyarihang Diyos ay iisang Diyos,” tugon ng aking ina, “walang dudang totoo iyan, ngunit gumagamit ng ibang pangalan ang Diyos sa bawat kapanahunan. Kaya matatanggap lamang natin ang pagliligtas ng Diyos sa pamamagitan ng pagtanggap sa bagong pangalan ng Diyos. Katulad iyon ng kung paano ginamit ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan ang pangalang Jehova upang isagawa ang gawain, at nagdasal ang mga tao sa pangalan ni Jehova, at pinakinggan at binasbasan ng Diyos ang tao. Pagkatapos, sa Kapanahunan ng Biyaya ay ginamit ng Diyos ang pangalang Panginoong Jesus upang magsagawa ng gawain, at pagkatapos ay kinailangan ng mga tao na magdasal sa pangalan ni Jesus, at kung hindi ay hindi mapapatawad ang kanilang mga kasalanan, ni hindi nila matatanggap ang biyaya at mga pagpapala ng Panginoon. Katulad lang ito ng mga Israelitang humiyaw para sa Diyos na si Jehova sa templo na walang presensya ng Diyos at hindi nagtamo ng pagliligtas ng Panginoong Jesus dahil hindi nila tinanggap ang pangalan ng Panginoong Jesus. Ito ngayon ang Kapanahunan ng Kaharian at ginagamit ng Diyos ang pangalang Makapangyarihang Diyos upang magsagawa ng bagong gawain. Sa pagdarasal lamang sa pangalan ng Makapangyarihang Diyos mo matatanggap ang gawain ng Banal na Espiritu at matatamo ang pagliligtas ng Diyos. Kung pinanghahawakan mo ang pangalan ni Jesus at hindi mo tinatanggap ang pangalang Makapangyarihang Diyos, talagang naniniwala ka sa nakaraang gawain ng Diyos at lumalaban sa kasalukuyang gawain ng Diyos, na kung tutuusin ay paglaban at pagtataksil sa Diyos. Sinasabi sa Banal na Biblia: ‘Ikaw ay may pangalang ikaw ay nabubuhay, at ikaw ay patay’ (Pahayag 3:1). Sa pagtanggap lamang sa bagong pangalan ng Diyos at pagpapasakop sa Kanyang kasalukuyang salita at gawain tayo magkakaroon ng realidad ng paniniwala sa Diyos. Nauunawaan mo ba ang sinasabi ko?”

Nadama ko na lahat ng sinasabi noon ng aking ina ay kapwa matino at praktikal din, ngunit sa puso ko ay hindi ko pa rin makakalimutan ang pangalang Jesus, dahil napagkalooban ako ng Panginoon ng napakalaking biyaya. Lahat ng mayroon ako ngayon ay naibigay sa akin ng Panginoong Jesus, at hindi maaaring hindi ko sundin ang orihinal kong pangako: na isagawa nang maayos ang aking pananampalataya sa Panginoon at sundan ang Panginoon. At dahil dito, patuloy kong tinanggihan ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos.

Nang matapos ang summer vacation ko at magbalik ako sa US, agad-agad akong ibinalik ng aking kaabalahan sa pag-aaral at mabilis na takbo ng buhay sa “tunay” na mundo. Nang magbalik ako sa mga pagsamba sa iglesia, natuklasan ko na walang anumang bago sa kahit isa sa mga sermon, maging ang pastor mang iyon na nasa isang iglesiang Chinese ang salita o sa isang iglesiang Ingles ang salita. Dati pa rin ang lahat ng kanta at sayaw. Nakakainip ang buhay-iglesia at walang anumang panustos na nakaragdag sa buhay ko. Sa pagsisikap na mapigilan ang kanilang kawan, madalas mag-organisa ang magkakatrabaho sa iglesia ng mga biyahe, pamamasyal, salu-salo at iba pang mga aktibidad para masalihan naming lahat. Nasa iglesia ang lahat ng klase ng tao, pati na ang maraming tao na hindi talaga matatapat na naghahanap, kundi sa halip ay mga tao lamang na naghahanap ng magiging kasintahan, makakasama sa kuwarto, makakasama sa biyahe, makakasama sa pagkain, atbp., at natanto ko na ang iglesia ay hindi na isang lugar kung saan ako makasusumpong ng kapayapaan ng isipan. Nasaktan ako rito at nalungkot. Kalaunan ay tumigil ako nang tuluyan sa pagsali sa mga pagsamba, ngunit patuloy akong nakadama ng pagkabalisa. Para akong isang desperadong bata na naligaw ng landas at naparaan lang sa buhay na nalilito.

Matapos kong isilang ang isang sanggol na lalaki noong 2014, tumindi ang alitan namin ng asawa ko dahil wala akong maipasusong breast milk sa aming anak. Kapag nakauwi siya mula sa trabaho araw-araw, ang unang lumalabas sa bibig niya ay: “Bakit wala pa ring laman iyan? Madaling magkakasakit ang anak ko kapag walang breast milk.” Ito ang unang pagkakataon na nadama ko na wala akong kakayahan—pakiramdam ko hindi talaga ako akmang maging ina. Kumonsulta ako kapwa sa mga doktor sa Kanluran at sa doktor na Chinese, at nagsaliksik pa online para sa mga remedyo sa bahay, ngunit walang nakatulong sa akin na magkagatas. Nasaktan ako, nalungkot, at nagalit, na para bang malapit na akong mabaliw, at nadama ko kung nagpatuloy ito ay talagang mababaliw na ako. Sa buong pagpapalakas ko pagkatapos kong manganak palaging basa ng mga luha ang aking mukha, at anuman ang gawin ko, hindi ko maintindihan kung bakit nangyayari ito sa akin. Madalas akong makadama ng di-maipaliwanag na sindak, marinig ko lang ang mga salitang tulad ng “gatas ng ina” o “pagpapasuso,” at agad akong mapapahagulgol, at hindi ko mapigilan ang sarili ko.

Matapos malaman ng aking ina ang mahirap na sitwasyon ko, naglakbay siya upang alagaan ako. Nang makita niya kung paano ako nahihirapan sinabi niya sa akin: “Naisip mo na ba kung bakit padilim nang padilim ang buhay mo, bakit patindi nang patindi ang iyong paghihirap? Iyon ay dahil naniniwala ka sa Diyos ngunit hindi mo hinahanap ang katotohanan. Nakabalik na ang Panginoon, subalit hindi ka naghahanap o nagsisiyasat. Sa halip, pikit-mata kang kumakapit sa sarili mong mga pagkaintindi at imahinasyon, na nakikisabay lang sa sinasabi ng lahat ng iba pa at walang-katwiran mong hinuhusgahan ang bagong gawain ng Diyos. Ito ay paglaban sa Diyos! Hindi mo tinatanggap ang bagong gawain ng Diyos, kaya nawala sa iyo ang pangangalaga at proteksyon ng Diyos. Nabubuhay ka sa ilalim ng sakop ni Satanas, at iiwanan ka lamang nitong nagdurusa at pinaglalaruan ni Satanas, at pinupuno ang buhay mo ng mas marami pang pagdurusa.” Nang marinig kong sabihin ng aking ina ang mga salitang ito, natahimik ako. Sa mga araw na sumunod, tuwing patutulugin ni Inay ang aking anak, magpapatugtog siya ng ilang himno ng mga salita ng Diyos para mapakinggan ko. Isang magandang bagay ang nangyari—di-inaasahang nagsimulang unti-unting napayapa ang aking isipan kasabay ng musika ng mga himnong ito. Minsan, nakinig ako sa himnong ito: “… Napakalayo ng puso’t espiritu ng tao sa Diyos, hanggang sa puntong patuloy pa ring nagsisilbi ang tao kay Satanas kahit sinusunod niya ang Diyos—at hindi pa rin niya alam iyon. Walang sinumang aktibong naghahanap sa mga yapak at pagpapakita ng Diyos, at walang sinumang handang mabuhay sa pangangalaga at pagkalinga ng Diyos. Sa halip, nais nilang umasa sa paninira ni Satanas, ang diyablo, para makaangkop sa mundong ito, at sa mga patakaran ng buhay na sinusunod ng masamang sangkatauhan. Sa puntong ito, ang puso’t espiritu ng tao ay naging parangal na niya kay Satanas at siyang bumubuhay rito. Higit pa rito, ang puso’t espiritu ng tao ay naging lugar na kung saan si Satanas ay makakapanirahan at naging akmang palaruan niya ito. Sa gayon hindi alam ng tao na nawawala ang kanyang pag-unawa sa mga prinsipyo ng pagiging tao, at ang halaga at kahulugan ng pag-iral ng tao. Ang mga batas ng Diyos at ang tipan sa pagitan ng Diyos at ng tao ay unti-unting naglalaho sa puso ng tao, at tumitigil siya sa paghahanap o pakikinig sa Diyos. Sa paglipas ng panahon, hindi na nauunawaan ng tao kung bakit siya nilikha ng Diyos, ni hindi niya nauunawaan ang mga salitang nagmumula sa bibig ng Diyos at lahat ng nagmumula sa Diyos. Sa gayo’y nagsisimula ang tao na labanan ang mga batas at atas ng Diyos, at nagiging manhid ang kanyang puso’t espiritu…. Nawawala sa Diyos ang tao na orihinal Niyang nilikha, at nawawala sa tao ang ugat na orihinal niyang taglay: Ito ang pighati ng sangkatauhang ito” (“Ang Kalungkutan ng Tiwaling Sangkatauhan” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Bawat huling linya ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay umantig sa puso ko. Nakikita ko na ako ay nasa mismong katayuang inilarawan ng mga salita ng Diyos, na nakilala ko ang Diyos sa aking mga salita, ngunit ang totoo ay lubos na akong nasapian ni Satanas. Lahat ng aking iniisip at nadarama ay tungkol sa mga pagnanasa ng laman, ang pinagsisikapan kong matamo ay mga pagnanasa rin ng laman, at ang tinatahak ko ay ang sekular na landas. Sa Banal na Biblia, sinasabi: “Sapagka’t ang kaisipan ng laman ay kamatayan; datapuwa’t ang kaisipan ng Espiritu ay buhay at kapayapaan” (Roma 8:6). “Hindi baga ninyo nalalaman na ang pakikipagkaibigan sa sanglibutan ay pakikipagaway sa Dios? Sinoman ngang magibig na maging kaibigan ng sanglibutan ay nagiging kaaway ng Dios” (Santiago 4:4). Naisip ko kung paanong walang anuman sa aking mga kilos ang nakaayon sa kalooban ng Diyos, ngunit lahat ay lubos na salungat sa Diyos. Humarap ako sa Diyos at nagdasal: “Diyos ko, nasa sitwasyong ito ako ngayon dahil mahal ko ang aking titulo, pagkakakilanlan, buhay na may-asawa at iba pang mga bagay ng mundong ito, iniisip na dapat ay sapat na ang pagkakaroon ng mga bagay na ito. Hindi ko pa talaga nahahanap ang katotohanan, ni hindi ko pinagsikapang magkaroon ng kaalaman tungkol sa Diyos, hanggang sa bawat pagkakataong kumatok Ka sa pintuan ng puso ko at naglahad ng salita ng Diyos at ng katotohanan sa harapan ko mismo, hindi ko pinahalagahan ito. Nang marinig ko na naparito Ka upang magsagawa ng bagong gawain, nagmatigas ako sa aking palagay, at naghusga ako nang walang batayan. Alam na alam ko na may dahilan sa mga pagbabahagi ng aking ina, subalit matigas akong nanghawakan sa sarili kong mga pagkaintindi nang hindi ko sinisiyasat ang tunay na daan. Diyos ko, ang tangi kong minahal ay ang Iyong biyaya habang tinatanggihan ko ang katotohanan—talagang napakasutil at napakasuwail ko! Kung bibigyan Mo pa rin ako ng isang pagkakataon, tiyak na sisiyasatin ko ang Iyong gawain hangga’t kaya ko.” Sa pagkakataong iyon hindi ko alam kung maririnig ng Diyos ang uri ng panalanging iyon, ngunit patuloy pa rin akong nanawagan sa Diyos sa ganitong paraan.

Noong Abril 2015 bumalik kami ng aking ina sa China dahil sa problema sa kalusugan, na nagbigay sa akin ng pagkakataong makipag-ugnayan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Inisip ko kung paano ako nagsikap at nagpakahirap sa mundong ito nang hindi nagtatamo ng kaligayahan, at kung paanong sa loob din ng relihiyon ay nabigo akong matagpuan ang katotohanan na magwawaksi sa kadiliman at kahungkagan sa puso ko. Matindi kong nadama sa puso ko na marahil ay dahil ang Makapangyarihang Diyos, na patuloy kong tinanggihang tanggapin, ay ang Tagapagligtas na si Jesus na tumulong sa akin na makakuha ng pagsusulit papasok sa kolehiyo at nagpadala sa akin sa Estados Unidos. Nang mangyari ito sa akin, sinabi ko sa aking ina na gusto kong makibahagi sa mga aktibidad ng iglesia sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Hindi nagtagal, nagdatingan ang mga kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos para kausapin ako, at nakita ko na nang magsama-sama sila, ang binasa nila ay ang salita ng Diyos, ang ibinahagi nila ay ang katotohanan, at ang isinagawa nila ay ang katotohanan. Anuman ang ginawa nila, nagsilbing pamantayan nila ang mga salita ng Diyos at nagsilbing prinsipyo nila ang katotohanan. Hindi sila kumilos ayon sa laman, ni wala silang sekular na pakikitungo sa isa’t isa. Nakita ko na ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang mabuting lupain ng Canaan kung saan katotohanan ang naghahari. Napuspos ang aking espiritu sa lugar na iyon, tinustusan ang pangangailangan ko, at hindi na hungkag ang puso ko—nakadama ako ng kaganapan.

Isang araw sa isa pang pakikitipon sa ilang kapatid, binasa ni Sister Wang ang siping ito mula sa mga salita ng Diyos: “Ang Makapangyarihan ay may habag sa mga taong ito na nagdurusa nang labis; kasabay nito, nanghihinawa na Siya sa mga taong ito na walang kamalayan, dahil kinailangan Niyang maghintay ng sagot sa napakatagal na panahon mula sa mga tao. Hangad Niyang maghanap, hanapin ang iyong puso at ang iyong espiritu, bigyan ka ng tubig at pagkain upang gisingin ka, upang hindi ka na mauhaw at magutom. Kapag pagod ka na at nararamdaman ang labis na kapanglawan ng mundong ito, huwag magulumihanan, huwag manangis. Tatanggapin ng Makapangyarihang Diyos, ang Tagapagbantay, ang iyong pagdating anumang oras. Siya ay lagi sa iyong tabi upang bantayan ka, naghihintay sa iyong pagbabalik. Hinihintay Niya ang araw na biglang babalik ang iyong alaala: na matatanto mo na ikaw ay nagmula sa Diyos, at minsa’y nawalan ka ng direksyon, at minsa’y nawalan ka ng malay sa daan at minsa’y nagkaroon ng ‘ama,’ at na iyong matatanto, bukod pa riyan, na ang Makapangyarihan sa lahat ay laging nagbabantay, naghihintay nang napakatagal na panahon sa iyong pagbabalik” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hinagpis ng Makapangyarihan sa Lahat). Ang siping ito ng mga salita ng Diyos ay labis na umantig sa akin. Nadama ko na ang Makapangyarihang Diyos ay para lamang isang mapagmahal na ina na tumatawag sa isang nawawalang anak, umaasam na naghihintay sa Kanyang anak na hindi magtatagal isang araw ay babalik sa Kanyang tabi. Naririnig ko na ito ang tinig ng Panginoon. Natanto ko na ang Makapangyarihang Diyos ang Panginoong Jesus na paulit-ulit akong tinulungang malampasan ang sunud-sunod na krisis, at na hindi Niya ako iniwan ni isang hakbang sa daan, kundi patuloy na naghintay na ako ay bumalik. Inisip ko kung paano ako naniwala sa Diyos subalit hindi ko hinanap ang katotohanan o pinaniwalaan ang mga salita ng Diyos, kundi sa halip ay naniwala ako sa mga tsismis online at sa mga salita ng mga pastor. Naipangako ko ang aking katapatan sa kaaway, sumali ako sa gobyernong CCP at mga pastor sa mga relihiyosong komunidad sa paninira at pag-atake sa Diyos, na gabi’t araw na akong inalagaan. Natanggihan ko na ang pagliligtas ng Diyos. Talagang napakabulag ko at mangmang. Ang pananampalataya ko sa Diyos ay batay pa rin sa sarili kong mga pagkaintindi at imahinasyon; naniwala ako na natulungan ako ng Panginoong Jesus na tagumpay na makapasa sa pagsusulit papasok sa kolehiyo at ginabayan akong makapangibang-bansa nang walang hirap upang magpatuloy sa aking pag-aaral, kaya kinailangan kong manatiling palaging tapat sa pangalan ng Panginoong Jesus, at na ito lamang ay debosyon na sa Panginoon. Umasa ako sa aking mga pagkaintindi at imahinasyon sa aking pananaw tungkol sa mga bagay-bagay. Nang simulan ng Diyos ang isang bagong kapanahunan at gumamit ng isang bagong pangalan hindi ko kinilala ang gawain ng Diyos, at paulit-ulit kong tinanggihan ang pagliligtas ng Diyos sa akin. Paano iyan naging pagsampalataya sa Diyos? Hindi ba pagsampalataya iyan sa aking sarili? Pagmamahal lamang ang ibinigay sa akin ng Diyos subalit paulit-ulit ko Siyang sinaktan. Alam ko na malaki ang utang-na-loob ko sa Diyos …

Talagang kinailangan kong lumuhod, at umiyak ng mapapait na luha nang magdasal ako sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos! Naging bulag at mangmang ako. Naniwala ako sa mga tsismis ng gobyernong CCP at ng mundo ng mga relihiyoso; tinalikdan Kita at hinusgahan Kita, at umasa ako sa sarili kong imahinasyon at mga pagkaintindi para limitahan Ka. Tinanggihan ko ang Iyong ebanghelyo ng mga huling araw—isa akong Fariseo sa modernong panahon. Batay lamang sa aking mga pag-uugali at gawa dapat akong mapuksang kasabay ni Satanas, ngunit, dahil mahal Mo ako, paulit-ulit Mo akong binigyan ng mga pagkakataong magsisi. Diyos ko, handa ako, tulad lamang ng mga tao ng Ninive, na humarap sa Iyo ‘na nakadamit ng kayong magaspang at mga abo,’ upang tunay na ikumpisal ang aking mga kasalanan sa Iyo at magsisi, at nagsusumamo ako na maawa ka sa Akin. Nais kong makipagtulungan sa Iyo, at malinis at mailigtas ng Iyong salita.”

Pagkatapos niyon, darating ang mga kapatid mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos para kausapin ako tatlong beses sa isang linggo; nagpatuloy ito nang walang tigil sa loob ng mahigit apat na buwan. Sa panahong ito halos araw-araw akong nagbasa ng ilang sipi mula sa salita ng Diyos, at nang maunawaan ko ang mas maraming katotohanan, naging mas lalong wasto ang aking relasyon sa Diyos at nanumbalik ang dati kong pananampalataya. Napayapa ang puso ko, at hindi na ako balisa o mapanglaw. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at pakikitipon upang makibahagi tungkol sa katotohanan, talagang natiyak ko ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at na ang Makapangyarihang Diyos ang Panginoong Jesus na ang pagbabalik ay aking inasam. Gumawa ako ng resolusyon na sundan ang Makapangyarihang Diyos hanggang sa dulo ng landas, at suklian ang pagmamahal ng Diyos sa pagiging isang taong nagsisikap na matamo ang katotohanan.

Bumalik ako sa US noong 2016, kung saan nakipag-ugnayan ako sa mga kapatid ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa pamamagitan ng kanilang website at nagsimula akong makibahagi sa mga aktibidad sa kanilang iglesia. Salamat sa Diyos! Ang Diyos ang nag-akay sa akin sa bawat hakbang patungo sa kung nasaan ako ngayon. Para masuklian ang Diyos sa Kanyang pagmamahal, nais kong ihandog ang aking buong lakas upang isagawa ang gawain ng pagpapalaganap ng ebanghelyo ng Diyos, para mas maraming taong nauuhaw at naghahanap sa katotohanan ang makaalam na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Sasabihin ko rin sa kanila na kung susundan nila ang aking mga yapak—pikit-matang maniniwala sa mga tsismis ni Satanas, lalaban sa Diyos na kasabay ni Satanas—sa huli, sila lamang ang mapapahamak.

37. Ang Diyos Ay nasa Aking Tabi

Ni Guozi, Estados Unidos

Ipinanganak ako sa isang Kristiyanong pamilya, at noong ako ay isang taong gulang, tinanggap ng aking ina ang bagong gawain ng nagbalik na Panginoong Jesus—ang Makapangyarihang Diyos—bagama’t matinding sumasalungat dito ang aking lola. Naaalala ko noong ako ay maliit pa, madalas na sinasabi sa akin ng aking lola, “Kung hindi mabuti ang pakiramdam mo, o kaya’y hindi mo kayang gawin ang iyong takdang aralin, manalangin ka lamang sa Panginoong Jesus. Bibigyan ka Niya ng katalinuhan at karunungan, at iingatan ka Niya.” Ang aking ina, gayunpaman, ay madalas na nagsasabi sa akin, “Nilikha ng Diyos ang mundong ito at nilikha Niya ang sangkatauhan. Siya ay palagi nating kasama. Tandaan mo na manalangin sa Makapangyarihang Diyos kapag napapaharap ka sa anumang suliranin at babantayan ka at proprotektahan ka Niya.” Ang dalawang magkaibang tinig na ito ay madalas na nauulinigan ko sa aking mga tainga. Minsan ay tinanong ko ang aking ina nang walang katiyakan, “Gusto ni lola na manalangin ako sa Panginoong Jesus at gusto mo na manalangin ako sa Makapangyarihang Diyos. Kanino ako dapat makinig?” Sinabi niya, “Sa katunayan, ang Panginoong Jesus at ang Makapangyarihang Diyos ay iisang Diyos. Nangyari lamang na ang mga panahon ay magkaiba, ang mga pangalang ginagamit ng Diyos ay magkakaiba, at ang gawain na ginagawa Niya ay nagkakaiba rin. Ginawa ng Panginoong Jesus ang gawain ng Kapanahunan ng Biyaya at ginagawa ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng Kapanahunan ng Kaharian. Binabago Niya ang paraan ng paggawa Niya sa bawa’t kapanahunan, at binabago rin Niya ang Kanyang pangalan. Subali’t kung paano man magbago ang Kanyang pangalan at Kanyang gawain, ang Kanyang esensiya ay hindi nagbabago. Halimbawa, ngayon ay nakasuot ka ng pula sa pagpasok sa paaralan at bukas ay magsusuot ka ng asul sa pagpunta sa isang restawran—bagama’t nakasuot ka ng magkaibang damit, at gumagawa ng magkaibang mga bagay sa magkaibang mga lugar, ikaw pa rin iyon. Subali’t kapag sumapit ang bagong kapanahunan ng Diyos, kailangan nating sumabay sa Kanyang bagong gawain. Kaya dapat tayong manalangin sa Makapangyarihang Diyos ngayon.” Bagama’t nakinig ako sa paliwanag ng aking ina, litung-lito pa rin ako at may pag-aalinlangan pa rin sa bagong gawain ng Makapangyarihang Diyos.

Noong Agosto 2014, dumating ako sa Estados Unidos upang mag-aral sa ibang bansa. Dumating din ang aking ina pagkalipas ng ilang buwan at nakipag-ugnayan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa US. Mula noong sandaling iyon, unti-unti ay nagsimula kong madama ang pag-iral ng Makapangyarihang Diyos. Nang kararating ko lamang sa US para sa aking pag-aaral, napag-alaman ko na mahirap talagang makasanayan ang buhay rito, lalo na ang pamumuhay sa tahanan ng iba nang mag-isa lamang ako. Mahiyain talaga ako, kaya takot akong matulog nang mag-isa. Sinabi sa akin ng aking ina, “Dapat tayong maniwala na ang awtoridad ng Diyos ay namumukod-tangi. Si Satanas at ang mga demonyo ay nasa ilalim din ng Kanyang awtoridad, kaya kapag ikaw ay natatakot sa gabi manalangin ka lamang sa Diyos. Hangga’t ang Diyos ay nasa iyong puso, hindi makalalapit si Satanas sa iyo.” Sa tuwing nakikinig ako sa aking ina na nagsasalamuha, payapang-payapa at maginhawang-maginhawa ang pakiramdam ko.

Noong Disyembre 2015 ay nagsimula akong dumalo sa mga pagtitipon sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, subali’t dahil wala pa rin akong ganoong pagkaunawa tungkol sa mga bagay ng pananampalataya, madalas ay kailangan kong puwersahin ang aking sarili na dumalo. Pagkatapos lamang na maranasan ang dalawang pangyayari saka ako nagkaroon ng praktikal na pagpapahalaga sa totoong pag-iral ng Diyos, kung saan pagkatapos niyon ay napatunayan ko mula sa kaibuturan ng aking puso na ang Makapangyarihang Diyos ay ang isang totoong Diyos, at na lagi Siyang nasa aking tabi …

Biyernes ng hapon noon at mayroon na lamang akong isang klase sa sining na natitira bago ako matapos sa paaralan sa araw na iyon at maaari nang makauwi. Biglang sinabi sa akin ng isang kaklase, “Lumiban tayo sa ating huling klase at magtungo sa bayan upang kumain at magtingin-tingin sa mga bilihan. Narinig ko na may bagong seafood restaurant na talagang masarap.” Pagkarinig nito, natukso ako—wala akong anumang kinain nang tanghalian at gutom talaga ako. Kumukulo ang aking sikmura, halos parang pinipilit ako na magmadali patungo sa “seafood restaurant”. Subali’t nag-aatubili pa rin ako. “Hindi ako kailanman lumiban sa klase,” sa isip-isip ko. “Paano kung mahuli ako?” Subali’t naisip ko naman: “Si Xiaoli na kaklase ko ay lumiliban kahit sa mga importanteng klase at nagawa ito nang napakaraming beses nang walang nakakaalam, kaya hindi rin ako mahuhuli.” Pumayag ako samakatwid na sumama sa aking kaklase at sinabi sa aking guro sa sining na ipagpaumanhin ang aking pagliban, sinasabi na kailangan kong magtungo sa doktor nang tanghaling iyon at kailangang umalis nang maaga. Pagkatapos, kami ng aking kaklase ay sumakay ng taksi patungong bayan upang magtingin-tingin sa mga bilihan at kumain, at hindi ako nakauwi hanggang alas-otso o alas-nuwebe ng gabing iyon. Pagkabalik, nakatanggap ako ng email mula sa tagapangasiwang guro ng mga estudyanteng mula sa ibang bansa na hinihiling sa akin na dalhin ang dokumento mula sa aking pagbisita sa doktor sa pagpasok ko sa paaralan. Pagkakita niyon, nataranta ako, at dali-dali naming pinag-usapan ito ng aking mga kaklase. Sinabi ng isa, “Hindi mo na kailangang magbigay ng anumang dokumento sa guro. Pribado iyon.” Nadama ko na tama ang sinabi niya, subali’t dahil ako ang may mali sa bagay na ito, nahiya akong galit na makipagtalo para sa aking sariling kapakanan. Sa gayon ay humingi ako ng tulong sa aking kasera na mag-isip ng paraan para makalusot. Sinabi niya sa akin na magtungo sa taong tagapangasiwa at aminin ang aking pagkakamali. Pagkatapos makinig sa sinabi niya, ang aking puso ay kabadung-kabado—hindi ko alam kung dapat akong umamin sa aking pagkakamali o magpatuloy sa aking panloloko. Pabiling-biling ako nang gabing iyon, hindi makatulog. Gusto kong aminin ang aking pagkakamali, subali’t natatakot ako sa kung ano ang iisipin sa akin ng aking guro at mga kaklase, na ang positibong imahe na aking iniingatan ay masisira sa isang kisap-mata. Sa gitna ng aking pighati, lumapit ako sa Diyos upang manalangin at maghanap, at pagkatapos ay binasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Ngunit hindi ganito ang mga taong mapanlinlang. Nabubuhay sila batay sa pilosopiya ni Satanas at sa sarili nilang mapanlinlang na kalikasan at diwa. Kailangan nilang mag-ingat sa lahat ng ginagawa nila dahil kung hindi ay masama ang iisipin ng iba sa kanila; sa lahat ng ginagawa nila, kailangan nilang gamitin ang sarili nilang mga pamamaraan, at ang sarili nilang mapanlinlang at buktot na mga pakana, para pagtakpan ang tunay na layunin nila, sa takot na sa malao’t madali ay mailantad nila ang sarili nila—at kapag nailantad na nga nila ang tunay nilang sarili, kailangan nilang baligtarin ang mga bagay-bagay. May mga pagkakataon na, habang sinusubukan nilang maituloy pa rin ang kanilang pagpapanggap, hindi iyon ganoon kadali, at kapag hindi maganda ang nangyayari, nag-aalala sila, natatakot na mahalata ng iba ang tunay nilang pagkatao. At kapag nangyari nga iyon, pakiramdam nila ay napahiya sila sa iba, at pagkatapos ay kailangan nilang mag-isip ng masasabi para mabaligtad ang sitwasyon. … Walang tigil sa pagtakbo ang utak nila sa pag-iisip kung paano ka hahadlangang magkamali sa pag-unawa sa kanila, paano ka makukumbinsi na walang masamang hangarin sa mga salita at kilos nila, upang tanggapin at paniwalaan mo sila. Kaya nga paulit-ulit nila iyong pinag-iisipan. Kapag hindi sila makatulog sa gabi, pinag-iisipan nila iyon; sa araw, kung hindi sila makakain, pinag-iisipan nila iyon; o kung kumokonsulta sila sa iba tungkol sa iba pang isyu, patuloy pa rin nilang sinusuri ito. Palagi silang magkukunwari para maramdaman mo na hindi sila ganoong klaseng tao, na mabuting tao sila, o para maramdaman mong hindi iyon ang ibig nilang sabihin” (“Ang Pinakasaligang Pagsasagawa ng Pagiging Isang Taong Tapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sunud-sunod, bawa’t isa sa mga salita ng Diyos ay naglantad sa aking mga iniisip, na para bang biglang suminag ang liwanag sa madilim na panig ng aking puso, inilalantad ito sa liwanag, kaya talagang hiyang-hiya ako at walang mapagtaguan. “Totoo ito!” sa isip-isip ko. “Lumiban ako sa klase at nagsinungaling, at pagkatapos ay hindi lamang ako hindi nagkusang umamin sa aking pagkakamali, bagkus ay pinapuputok ang aking isip para pagtakpan ang aking kasinungalingan, para pagtakpan ang katotohanan. Hindi ako nakaramdam ng kahit bahagya mang pagkabagabag o pagsisisi. Pakiramdam ko pa nga ay hindi dapat makialam ang gurong tagapangasiwa ng mga estudyanteng mula sa ibang bansa. O! Ang ganitong uri ng asal ay mapaghimagsik laban sa Diyos at kasuklam-suklam ito sa Diyos! Wala ni isa sa aking mga inisip o ginawi ang kahit bahagya ay naaayon sa mga kinakailangan ng Diyos—hindi ganito ang nararapat na asal ng isang mananampalataya sa Diyos! Hindi, hindi ko dapat lutasin ang aking mga problema sa paraan ng mga di-mananampalataya. Kailangan kong magsisi sa Diyos at kumilos nang ayon sa Kanyang mga kinakailangan. Kailangan kong magsalita nang tapat at maging isang matapat na tao.”

Kaya, nang sumunod na araw ng pagpasok sa paaralan nagtungo ako sa guro at inamin ang aking pagkakamali sa pagliban sa klase. Nagulat ako nang hindi man lamang ako pinuna ng gurong tagapangasiwa, bagkus ay sinabi na ako ay napakatapat at mabuti na kayang umamin sa isang pagkakamali! Subali’t mayroon pa ring parusa sa pagliban sa klase, kaya sinabihan akong kailangan kong manatili nang isang class period pagkatapos ng mga klase, nang sa gayon ay mapag-isipan ko ang nagawa ko. Bagama’t tumanggap ako ng napakaliit na parusa sa pagliban sa klase at pagsisinungaling, nadama ko na ito ay pagproprotekta ng Diyos sa akin. Kalaunan, nagsalamuha ako sa aking kapatid-na-babae sa iglesia tungkol sa pangyayaring ito sa isang pagtitipon. Pagkatapos makinig sa aking salaysay, binasa niya sa akin ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Kung naniniwala ka sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, kung gayon ay dapat kang maniwala na ang mga pang-araw-araw na pangyayari, mabuti man o masama ang mga ito, ay hindi basta na lamang nagaganap. Hindi ito dahil may isang sinasadyang magpahirap sa iyo o pumuntirya sa iyo; lahat ng ito ay isinaayos ng Diyos. Bakit isinasaayos ng Diyos ang lahat ng mga bagay na ito? Hindi ito para ibunyag kung sino ka o upang ilantad ka; ang paglalantad sa iyo ay hindi ang panghuling layunin. Ang layunin ay gawin kang perpekto at iligtas ka. Paano iyan ginagawa ng Diyos? Nagsisimula Siya sa pamamagitan ng pagpapabatid sa iyo ng iyong sariling tiwaling disposisyon, ng iyong kalikasan at diwa, ng iyong mga pagkukulang, at kung ano ang kulang sa iyo. Tanging sa pag-alam sa mga bagay na ito at pagkakaroon ng malinaw na pag-unawa ng mga ito mo lamang makakayang itaguyod ang katotohanan at unti-unting maiwaksi ang iyong tiwaling disposisyon. Ito ang Diyos na nagkakaloob sa iyo ng pagkakataon” (“Para Tamuhin ang Katotohanan, Dapat Matuto Ka mula sa mga Tao, mga Pangyayari, at mga Bagay sa Paligid Mo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sa pamamagitan ng pagsasalamuha sa mga salita ng Diyos, naunawaan ko kung bakit walang nangyari kahit lumiban sa klase ang aking mga kaklase nang napakaraming beses, nguni’t nahuli ako ng guro sa unang pagkakataon: Tunay na ito ay kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Iniayos Niya ang kapaligiran sa isang praktikal na paraan upang ilantad ako, ituwid ako, at disiplinahin ako; ginawa ito nang sa gayon ay maunawaan ko ang aking sariling makasatanas na kalikasan at malaman ang aking tiwaling disposisyon ng pagsisinungaling at pandaraya, at sa gayon ay maghabol sa katotohanan, maging isang matapat na tao, at isabuhay ang isang pantaong wangis. Ito ang Diyos na umiibig at nagliligtas sa akin! Noong nakalipas, pinupuri ako ng lahat sa pagiging isang mabuting bata, at iniisip ko rin palaging ganoon nga. Subali’t sa pamamagitan ng paghahayag ng mga katunayan at pagiging hinatulan at inilantad ng mga salita ng Diyos, natanto ko sa wakas ang kabuktutan at panlilinlang ng aking sariling kalikasan. Nagawa kong magsinungaling at mandaya nang walang pakundangan, at ako ay talagang maliit sa pangangatawan; sa lahat ng panahon at sa lahat ng lugar, nakaya kong makihalubilo sa mga di-mananampalataya at mamuhay sa loob ng aking mga tiwaling disposisyon, sa gayon ay ipinapahiya ang pangalan ng Diyos. Binigyan ako ng guro ng detensyon—bagama’t nagdusa ako nang kaunti sa laman, itinanim nito sa akin ang aral na ito, at hindi na ako kailanman muling magsisinungaling o mandaraya sa hinaharap. Kung nakalusot ako sa pagliban sa klase sa pagkakataong iyon, magagawa ko uli iyon sa harap ng mga pagsubok at tukso. Pagkatapos, magsisinungaling at magsisinungaling na lamang ako, magiging higit at higit pang palatakas at tuso, at sa huli ako ay lubusang matatangay ni Satanas. Sa panahong iyon hindi na ako kikilanin ng Diyos sapagka’t iniibig at inililigtas Niya ang mga matapat na tao at kinamumuhian at inaalis ang mga tusong tao. Sa sandaling iyon sa wakas ay nakita ko nang malinaw kung gaano katinding pinsala ang ginagawa ng pagsisinungaling, at nakita ko rin kung gaano kakritikal, gaano kaimportante na maging isang matapat na tao!

Nagkaroon kami ng pagsusulit sa matematika hindi nagtagal pagkatapos niyon. Habang nagbabalik-aral ako nang sinusundang gabi, natuklasan ko na marami pa ring paksa na hindi ko pa nakakabisado. Dahil ang pagsusulit ay sa susunod na araw, nag-alala talaga ako. Dahil ang mga grado ng terminong iyon ang pinakamahalaga para makapasok sa unibersidad, titingnan nila ang aking mga grado mula sa taong iyon, at kung bumagsak ako sa matematika, masasayang lahat ang aking pinaghirapan nang nakaraan. Lalo kong iniisip ang tungkol dito, lalo akong nag-aalala. Nang sumunod na araw, literal na ilang minuto lamang bago ang pagsusulit, bigla kong natanto na nakalimutan kong dalhin ang aklat-talaan na sinulatan ko ng lahat ng pormula. Talagang litung-lito ako. Palihim kong naisulat ang maraming halimbawang katanungan sa aklat-talaang iyon, subali’t dahil wala ito ngayon, siguradong babagsak ako sa pagsusulit. Pinanghahawakan ang katiting na pag-asa, tumingin-tingin ako sa paligid, umaasang aksidenteng nahulog ko ito saanman sa sahig. Habang lumilinga-linga ako, nasiglawan ko ang mga sagot sa pagsusulit ng estudyanteng nakaupong kasunod ko. Natuwa ako rito sa di-inaasahang magandang kapalaran, pakiramdam ko’y parang bigla akong nakakita ng isang sinag ng pag-asa. Panakaw kong sinulyapan ang guro at nakitang subsob siya sa gawain sa harap ng kompyuter. Dali-dali kong pinasadahan ng tingin ang lahat ng mga katanungan ng pagsusulit sa matematika at pagkatapos ay tinapik ang estudyanteng kasunod ko, sinesenyasan siya na pagkumparahin ang aming mga sagot. Bagama’t sinabi ko na gusto kong pagkumparahin ang mga sagot, sa katunayan gusto kong kopyahin ang kanyang mga sagot. Parang nakabitin sa buong oras, palihim akong nakatapos sa buong pagsusulit sa matematika sa ganitong paraan.

Akala ko’y nalampasan ko na sa wakas ang asignatura na pinakamahina ako at nagpaplano nang umuwi upang magbakasyon. Subali’t sa aking pagkagulat, pagkalipas ng ilang araw nagdaos ng pagpupulong ang paaralan para sa mga magulang at mga tagapangalaga, at ang kasera ko ang pumunta para sa akin upang kunin ang aking report card. Sinabi niya na nakakuha ako ng magagandang grado sa lahat, subali’t ang aking grado sa matematika ay hindi naipasok kasama ng iba dahil nagsuspetsa ang paaralan na maaaring may usapin sa akademikong integridad. Nang marinig ko ito, pakiramdam ko’y parang biglang nahulog ang puso ko—alalang-alala at tarantang-taranta ako, at hindi ko alam ang gagawin. Inisip ko sa aking sarili nang paulit-ulit: “Usapin sa akademikong integridad? Nalaman kaya nilang kinopya ko ang mga sagot ng aking kaklase? Kung ganoon nga, anong gagawin ko? Ang pladyarismo ay isang napakaseryosong problema at maaari itong makaapekto sa aking pagkakataong makapasok sa unibersidad. Subali’t ngayon mismo, nagsususpetsa pa lamang naman ang paaralan, kaya mayroon pa rin akong pag-asa. Magiging maayos ito hangga’t makapagbibigay ako ng malinaw na paliwanag, subali’t paano ko ito ipapaliwanag? Talagang nakagawa ako ng pladyarismo. Marahil ay dapat lamang akong pumunta at aminin ito?” Naglalaro ito nang paulit-ulit sa aking isipan. Iminungkahi ng aking mga kaklase na huwag kailanmang aminin ito anupaman ang mangyari, na dapat lamang akong gumawa ng anumang dahilan at makalusot sa pamamagitan nito. Subalit naisip ko naman: “Hindi dapat gawin iyon ng isang mananampalataya sa Diyos. Ano na ang gagawin ko?” Nangyari na may pagtitipon ang iglesia nang gabing iyon, kaya ibinahagi ko sa aking mga kapatid-na-babae ang tungkol sa sitwasyon ko. Pinabasa ako ng isa sa mga kapatid ng isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa ngayon, nakarinig na ang mga tao ng napakaraming sermon tungkol sa katotohanan at nakaranas na ng malaking bahagi ng gawain ng Diyos. Magkagayunman, dahil sa panghihimasok at paghadlang sanhi ng iba’t ibang kadahilanan at mga sitwasyon, hindi maaaring magtagumpay ang karamihan sa mga tao sa pagsasagawa ng katotohanan, ni hindi nila mapapalugod ang Diyos. Lalong naging matamlay at lalong nawalan ng tiwala ang mga tao. … Nais lamang ng Diyos na ipagkaloob ang mga katotohanang ito sa kanila at pagtibayin ang mga ito sa Kanyang daan, at pagkatapos ay magpaplano Siya ng iba-ibang sitwasyon upang subukan sila sa iba’t ibang paraan. Ang Kanyang layunin ay gamitin ang mga salitang ito, ang mga katotohanang ito, at ang Kanyang gawain, at magdulot ng isang kahihinatnan kung saan may kakayahan ang mga tao na magkaroon ng takot sa Kanya at umiwas sa kasamaan. Karamihan sa mga taong nakita Ko ay itinuturing lamang ang mga salita ng Diyos bilang mga doktrina, mga titik lamang na nakasulat sa papel, mga regulasyong susundin. Sa kanilang mga kilos at pananalita, o habang nahaharap sa mga pagsubok, hindi nila iginagalang ang daan ng Diyos bilang daan na dapat sundan. Lalong totoo ito kapag nahaharap ang mga tao sa malalaking pagsubok; wala pa Akong nakitang tao na nagsasagawa sa direksyon ng pagkakaroon ng takot sa Diyos at pag-iwas sa kasamaan” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Paano Malalaman ang Disposisyon ng Diyos at ang mga Resultang Makakamtan ng Kanyang Gawain). Nakadama ako ng pagsisisi sa aking puso pagkabasa ng mga salitang ito. Bagama’t nakakaunawa ako ng kaunting katotohanan tungkol sa pagiging isang matapat na tao at hindi pa nagtatagal na napasailalim sa pagtutuwid at pagdidisiplina ng Diyos sa larangang iyon, sa sandaling napaharap ako sa isa pang pagsubok ay hindi ko pa rin nakayang isagawa ang katotohanan. Malinaw na malinaw sa akin na mali ang pladyarismo, ngunit alang-alang sa aking sariling mga grado, kinalimutan ko nang husto ang tungkol sa katotohanang hinihingi ng Diyos na tayo ay maging mga matapat na tao. Hindi lamang sa hindi ako tumayong saksi, bagkus naipahiya ko ang Diyos. Hindi ako makatulog nang gabing iyon, naglalaro ito nang paulit-ulit sa aking isipan. Sa wakas ay nagpasya ako na maging isang matapat na tao at hindi na ipahiya ang pangalan ng Diyos nang dahil lamang sa aking mga pansariling interes. Sa sandaling naipasya ko iyon, bumangon na ako, binuksan ang kompyuter, at nagsulat ng isang pagpuna-sa-sarili, ipinapahayag ang aking pagkakamali. Nang mag-umaga na, pumasok ako sa paaralan nang napakaaga at ibinigay sa aking guro ang aking pagpuna-sa-sarili, humingi ng paumanhin sa kanya sa aking inasal at tiniyak na sa hinaharap ay hindi na ako kailanman muling sasangkap sa anumang pandaraya. Tinibayan ko ang aking loob na makatanggap ng serong puntos sa matematika at handang tanggapin ang anumang parusang ibigay ng paaralan sa akin. Hindi ko kailanman inakala na talagang magpapasya ang guro na hayaan akong kumuhang muli ng pagsusulit. Nang sandaling iyon, hindi ko mapigilang magpasalamat at magpuri sa Diyos sa kaibuturan ng aking puso: Salamat sa Diyos sa pagpapakita sa akin ng awa! Ipinakita nito sa akin na sinasaliksik ng Diyos ang pinakaloob na puso ng tao at nang isinaisantabi ko ang aking mga pansariling interes at isinagawa ang katotohanan ng pagiging isang matapat na tao, binuksan ng Diyos ang daan para sa akin at pinahintulutan ako ng guro na kumuhang muli ng pagsusulit. Tunay kong nadama na ang Diyos ay nasa aking tabi, nagbabantay sa bawa’t kilos ko, at isinasaayos ang lahat ng mga tao, mga pangyayari, mga bagay at mga kapaligirang nakapalibot sa akin nang sa gayon ay personal kong maranasan ang Kanyang totoong pag-iral. Ang pag-ibig ng Diyos sa akin ay tunay na tunay!

Ang dumating na mas malaking sorpresa ay yaong, pagkalipas ng ilang araw, may pagtitipon sa buong paaralan upang magbigay ng mga sertipiko ng kahusayan para sa mga estudyanteng nakakuha ng sunud-sunod na A sa terminong iyon. Nang tinawag ng guro ang aking pangalan, akala ko’y isa itong pagkakamali. Saka lamang nang may sinabi ang aking mga kaklase sa akin natanto ko na talagang makakatanggap ako ng sertipiko ng kahusayan. Ang aking mga kaklase ay talagang nagulat lahat, nagtataka kung paano ako makakakuha ng sertipiko ng kahusayan pagkatapos kong makagawa ng pladyarismo sa aking pagsusulit sa matematika. Tahimik kong ibinulalas sa aking puso: “Lahat ito ay gawa ng Diyos! Alam ko na ang sertipikong ito ay hindi para sa aking mga grado, kundi ito ay pagbibigay ng Diyos sa akin ng parangal para sa pagsasagawa ng pagiging isang matapat na tao.” Kinumpirma nito lalo sa akin na ang Diyos ay tunay na nasa aking tabi sa lahat ng pagkakataon at nagbabantay sa akin sa bawa’t sandali. Ang lahat ng bagay na isinasaayos ng Diyos para sa akin ay palaging nagbubunga nang napakainam.

Ngayon ay nasisiyahan ako sa mga pagtitipon at nagbabasa ng mga salita ng Diyos nang higit at higit pa. Bagama’t inihahayag ko pa rin ang aking mga tiwaling disposisyon sa buhay, anuman ang makaharap ko, palagi akong nakapagsasalamuha sa aking mga kapatid-na-babae at nahahanap ang katotohanan mula sa mga salita ng Diyos upang lutasin ang aking mga problema. Sa pamamagitan ng paggawang magkakasama at pakikipagtulungan sa mga praktikal na paraan, parami pa nang parami ang nauunawaan kong mga katotohanan, at palakas ako nang palakas sa pagsasagawa ng mga ito. Nadarama ko na ang Diyos ay nasa aking tabi, at nailalantad Niya ako sa anumang pagkakataon sa pamamagitan ng iba’t ibang mga tao, mga pangyayari, at mga bagay, at ginagamit din Niya ang Kanyang mga salita upang akayin at gabayan ako na pumasok tungo sa katotohanan. Nadarama ko ngayon na ang aking relasyon sa Diyos ay lumalago nang lumalago, at ako ay lubusang nakatitiyak na ang Makapangyarihang Diyos ay ang totoong Diyos, at na sa lahat ng pagkakataon at sa lahat ng lugar, Siya ang Diyos na patuloy na nagbabantay sa aking tabi, at kumakalinga sa akin at nagproprotekta sa akin!

38. Isang Kakaibang Uri ng Kaligtasan

Ni Huang Lin, Tsina

Dati akong isang ordinaryong mananampalataya sa Karismatikong Kristiyanismo, at mula noong nagsimula akong manampalataya sa Panginoon ay hindi ako kailanman lumiban sa gawaing pagsamba. Ito lalo na ay dahil alam ko na tayo ay nasa mga huling araw at ang mga propesiya sa Biblia tungkol sa pagbabalik ng Panginoon ay halos natupad na; malapit nang bumalik ang Panginoon, kaya nga mas masigasig akong dumadalo sa mga gawaing pagsamba, sabik na umaasa sa Kanyang pagbabalik, kung hindi ay baka maiwala ko ang pagkakataong makatagpo ang Panginoon.

Isang araw ang aking nakababatang kapatid-na-babae ay dumating at masayang nagsabi sa akin, “Hoy, naparito ako ngayon upang sabihin sa iyo ang talagang pinakamagandang balita sa lahat—nakabalik na ang Panginoong Jesus! At higit pa, nakabalik Siya sa katawang-tao; ipinahahayag Niya ang katotohanan at ginagampanan ang Kanyang gawain sa mga huling araw upang hatulan at linisin ang tao, sa gayon ay tinutupad ang propesiya sa Biblia na “Sapagka’t dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Diyos” (1 Pedro 4:17). Huwag kang mag-aksaya ng panahon—sumunod ka sa bagong gawain ng Diyos!” Nang marinig ko ang balita na nakabalik na ang Panginoon, ako ay kapwa nagulat at napuno ng pagdududa. Sinabi ko, “Sinasabi sa Aklat ng Pahayag, ‘Narito, Siya’y pumaparitong nasasa mga alapaap; at makikita Siya ng bawa’t mata’ (Pahayag 1:7). At madalas na sinasabi sa atin ng mga pastor at mga matanda na kapag bumalik ang Panginoon, darating Siya sa atin sa puting alapaap. Sinasabi mo na nakabalik na ang Panginoon at nakarating na Siya na nasa katawang-tao. Paano naging posible iyon?” Taimtim na sinabi ng aking kapatid na babae, “Sinasabi mo na babalik ang Panginoong Jesus na nasa mga alapaap, subali’t sigurado ka ba tungkol dito? Ipinopropesiya rin sa Biblia: ‘Narito, Ako’y pumaparitong gaya ng magnanakaw’ (Pahayag 16:15), at ‘Datapuwa’t pagkahating gabi ay may sumigaw, Narito, ang kasintahang lalaki! Magsilabas kayo upang salubungin Siya’ (Mateo 25:6). Mangangahas ka bang sabihin na hindi posibleng dumating ang Panginoon nang lihim? May isang hiwaga sa pagbabalik ng Panginoon, kaya dapat tayong maghanap nang may bukas na isipan! Kung kumakapit tayo sa ating sariling mga pagkaunawa at mga naguguniguni, paano natin sa gayon sasalubungin ang pagbabalik ng Panginoon?” Subali’t gaano man siya nagbigay ng pagbabahagi, nanatili akong hindi nakumbinsi, sa halip ay naniwala ako na ang Panginoon ay babalik sa puting alapaap at na hindi Siya posibleng dumating sa katawang-tao. Kalaunan ay ipinangaral niya ang ebanghelyo sa buong pamilya, at pagkatapos magbahagi nang ilang beses, ang aking asawa, nakababatang anak-na-lalaki at kanyang asawa (na hindi mananampalataya) ay tumanggap lahat sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Gayunman ay nagpatuloy akong kumapit sa aking sariling mga pagkaunawa, tumatangging tanggapin ito.

Pagkatapos niyon, nagpatuloy akong dumalo sa mga gawain sa aking dating simbahan, samantalang ang aking asawa, bunsong anak-na-lalaki at kanyang asawa ay dumalong lahat sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sa tuwing umuuwi ako galing sa gawain, matamlay ang pakiramdam ko at nadarama ko na lahat ay paulit-ulit lamang; ang aking puso ay hungkag at wala akong nakakamit. Sila, sa kabilang banda, ay palaging napakasaya kapag bumabalik sila mula sa kanilang pagtitipon, at madalas silang magkaroon ng pagsasalamuha at sama-samang tinutuklas ang mga bagay-bagay tulad ng kung anong tiwaling mga disposisyon ang kanilang inihahayag kapag may mga isyu silang nakakaharap, kung paano nila dapat hanapin ang kalooban ng Diyos, at kung paano nila dapat kilalanin at pagnilay-nilayan ang kanilang mga sarili. Tatalakayin din nila kung paano isagawa ang katotohanan at mamuhay ayon sa mga salita ng Diyos, kung paano itakwil ang kanilang mga tiwaling disposisyon at mapadalisay, at iba pa. Kapag naririnig silang nagtatalakay sa mga bagay na ito ako ay nalilito, at naiisip ko: “Hindi pa gaanong katagalan silang nananampalataya; paano nangyaring nalalaman nila na kailangang hanapin ang kalooban ng Diyos kapag may mga isyu silang nakakaharap, na kaya nilang makasumpong ng daan ng pagsasagawa, at lahat ng bagay na sinasabi nila ay napakamakatwiran? Nananampalataya ako sa Panginoong Jesus sa buong mga taon na ito; ako ay nananalangin, dumadalo sa gawain at nagbabasa ng Biblia nang palagian, kaya bakit hindi ko kailanman kayang maunawaan ang kalooban ng Panginoon kapag may mga bagay-bagay na nangyayari sa akin? At hindi lamang ako—lahat ng aking mga kapatid-na-lalaki at mga kapatid-na-babae sa aking simbahan ay gayundin. Nagagapos kami ng lahat ng uri ng mga kasalanan at hindi namin napapalaya ang aming mga sarili; ang aming mga espiritu ay lanta, madilim at walang pag-asa, at pakiramdam namin ay parang paláyô kami nang paláyô sa Panginoon. Ano ba talagang nangyayari?” Ang mga paksang tinatalakay nila ay napakasariwa at bago, pinag-uusapan ang tungkol sa kung anong tiwaling mga disposisyon ang kanilang inihahayag, tungkol sa kung paano magnilay-nilay at paano kilalanin ang kanilang mga sarili, tungkol sa pagiging dinadalisay, at iba pa. Naniwala ako sa Panginoon sa loob ng maraming taon subali’t hindi ko kailanman narinig ang mga pastor o ang mga nakatatanda sa aking simbahan na nangangaral tungkol sa bagay na iyon, at hindi ko talaga maunawaan kung paano sila nakaunawa nang ganoong kalalim! Ako’y litung-lito.

Sa isang kisap-mata, dumating na ang panahon ng anihan; inani ng aking dalawang anak-na-lalaki ang kanilang mais at iniuwi ito. Sa mga nakaraang taon, palagi kong tinutulungan muna ang aking panganay na anak-na-lalaki na magtalop ng mais at pagkatapos ay tinutulungan ang aking bunsong anak-na-lalaki nguni’t ngayong taon ang aking bunsong anak-na-lalaki at ang kanyang pamilya na lamang ang gumawa nito. Inisip ko sa aking sarili: “Hindi ko pa natulungan ang pamilya ng aking bunsong anak-na-lalaki sa kanilang trabaho sa panahong ito, kaya tiyak na galit sa akin ang asawa niya. Sasabihin niya na nagpapakita ako ng pagtatangi.” Subali’t sa aking pagkagulat, hindi lamang na siya ay hindi nagalit, bagkus sinabi niya sa akin nang nagagalak, “Inay, ikaw at si Itay ay hindi bumabata. Huwag na kayong mag-alala tungkol sa pagtulong sa amin sa aming trabaho. Alagaan na lamang ninyo ang inyong kalusugan!” Gulat na gulat ako na marinig siyang sabihin ito. Ito ang kauna-unahang pagkakataong nakapagsalita siya ng isang bagay na lubhang nag-aalala sa amin. Hindi pa siya kailanman nakapagsabi ng tulad nito dati! At di-nagtagal ay nangyari muli ito—sinabi ko sa aking mga anak-na-lalaki at sa kanilang mga asawa, “Magsisimula nang pumasok ang inyong mga anak sa middle school, kaya bibilhan ko ng bisikleta ang bawa’t isa sa kanila.” Kaya bumili ako ng bisikleta para sa anak ng aking panganay na anak-na-lalaki, subali’t may nangyari at kailangan kong gastusin ang lahat ng salapi na natira sa akin; hindi ko na kayang bumili ng bisikleta para sa anak ng aking bunsong anak-na-lalaki. Ang ina ng aking manugang ang tuluyang bumili ng bisikleta para sa kanya. Nalungkot ako at naisip ko: “Sasama ang loob ng manugang ko sa akin at sasabihin niya na hindi ko tinutupad kung ano ang sinabi ko.” Subali’t sa aking pagkagulat, hindi lamang sa hindi masama ang loob niya bagkus pinagaan niya ang loob ko sa pamamagitan ng pagsasabing, “Inay, hindi mo na kailangang humingi ng paumanhin sa hindi pagbili ng bisikleta para sa aking anak. Itago ninyo ni Itay ang inyong salapi simula ngayon at gastusin ito para sa inyong mga sarili. Huwag kayong mag-alala sa amin!” Talagang ginulat ako ng dalawang pangyayaring ito. Mula noong ang aking manugang ay nagsimulang manampalataya sa Makapangyarihang Diyos, hindi na siya nakikipagbangayan sa akin sa mga bagay-bagay, bagkus ay nagpapakita ng malasakit at konsiderasyon sa amin—nagbago na talaga siya. At ang aking asawa ay dating umiinit ang ulo sa akin nang walang dahilan—ang pinakamaliit na bagay ay makapagpapagalit sa kanya. Subali’t ngayon palagi siyang nakangiti kapag kinakausap niya ako, at minsan pa nga kapag galit ako sa kanya, matiyaga niya itong titiisin at mahinahong sasabihin sa akin, “Nananampalataya tayo sa parehong Diyos. Ang ating makálámáng ugnayan ay yaong sa mag-asawa, subali’t sa espirituwal na pananalita tayo ay magkapatid. Dapat nating ibigin ang isa’t isa, maging maunawain at mapagpatawad sa isa’t isa, at mamuhay ayon sa salita ng Diyos. Hindi ba gayundin ang naiisip mo? Dati ay umiinit ang aking ulo at talagang madaling magalit, at ito ang resulta ng aking mala-satanas na tiwaling disposisyon. Ako ay napakayabang at palalo at kulang ng wastong pagkatao. Ngayon, marami na akong nabasang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at nauunawaan ko na na ang gawain ng Diyos sa mga huling araw ay ang iligtas ang sangkatauhan sa pamamagitan ng pagpapahayag ng Kanyang mga salita. Sa paghahanap na makamit ang pagliligtas ng Diyos, kailangan ng mga taong isagawa ang mga salita ng Diyos sa tunay na buhay at pangasiwaan ang bawa’t bagay nang naaayon sa mga prinsipyo ng katotohanan. Kailangan kong talikdan ang aking laman, magsagawa nang naaayon sa mga salita ng Diyos, at isabuhay ang wastong pagkatao.” Habang nakatingin sa aking asawa, aking anak-na-lalaki at kanyang asawa, binulay-bulay ko sa aking puso: “Tinanggap lamang nila ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw sa nakalipas na dalawang maiikling taon, paano kaya sila nagbago nang ganoong kalaki? Hindi ko mapigilang makumbinsi nito. Nananampalataya ako sa Panginoon sa loob ng napakaraming taon ngayon at nagbabasa ng Biblia at nananalangin kada araw, bakit kaya hindi pa ako nagbabago hanggang ngayon? Kapag may nangyayari sa akin, bakit palagi akong nalulubog sa kasalanan na hindi ko kayang hanguin ang aking sarili mula rito? Tanging ang Diyos ang may kapangyarihang baguhin ang mga tao. Maaari kaya na ang Makapangyarihang Diyos na kanilang pinananampalatayanan ay ang Panginoong Jesus na nagbalik? Kung talagang totoo ito at patuloy kong tinatanggihang tanggapin ito, hindi ba ako pababayaan ng Panginoon? Hindi ba ako magiging isang hangal na magkaroon ng gayong dakilang kaligtasan na nakalatag sa harapan ko subali’t nabigong makamit ito?” Habang iniisip ito, hindi ko mapigilang makaramdam ng kaunting kabalisahan. Nais kong tuklasin at imbestigahan ito, subali’t nahihiya akong makipag-usap sa aking pamilya tungkol dito.

Isang araw nang ang aking asawa ay lumabas, palihim kong kinuha ang aklat na palagi niyang binabasa. Nang sandaling tiningnan ko ang pabalat, ang anim na malalaking salitang “Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao” na nakasulat sa kumikinang na ginto ang bumungad sa akin, at naisip ko: “Ano bang mga hiwaga ang nakapaloob mismo sa aklat na ito? Nababago nito ang mga tao nang napakalaki—kailangan kong basahin ito nang mabuti.” Dahan-dahan, binuksan ko ang aklat at nakita ang mga salitang ito na nakasulat doon: “Ang pagkakatawang-taong ito ay ang ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos, na sinusundan ang gawain ni Jesus. Siyempre pa, ang pagkakatawang-taong ito ay hindi nangyayaring mag-isa; ito ang pangatlong yugto ng gawain pagkatapos ng Kapanahunan ng Kautusan at ng Kapanahunan ng Biyaya. Tuwing nagpapasimula ang Diyos ng isang bagong yugto ng gawain, kailangan ay palaging may isang bagong simula at kailangang maghatid ito ng isang bagong kapanahunan. Mayroon ding mga kaukulang pagbabago sa disposisyon ng Diyos, sa paraan ng Kanyang paggawa, sa lokasyon ng Kanyang gawain, at sa Kanyang pangalan. Hindi nakapagtataka, kung gayon, na mahirap para sa tao na tanggapin ang gawain ng Diyos sa bagong kapanahunan. Ngunit paano man Siya nilalabanan ng tao, laging ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawain, at laging inaakay ang buong sangkatauhan pasulong. Nang pumarito si Jesus sa mundo ng tao, pinasimulan Niya ang Kapanahunan ng Biyaya at winakasan ang Kapanahunan ng Kautusan. Sa mga huling araw, minsan pang naging tao ang Diyos, at sa pagkakatawang-taong ito ay winakasan Niya ang Kapanahunan ng Biyaya at pinasimulan ang Kapanahunan ng Kaharian. Lahat ng nagagawang tumanggap sa ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos ay aakayin tungo sa Kapanahunan ng Kaharian, at bukod pa riyan ay magagawang personal na tumanggap ng patnubay ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). Pagkatapos basahin ito, ako ay nagbulay-bulay: Kung ang ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos ay tumapos sa gawain ng Kapanahunan ng Biyaya, maaari kaya na ang Diyos ay hindi na gumagawa sa mga iglesia mula sa Kapanahunan ng Biyaya? Nakapasok na ba tayo sa Kapanahunan ng Kaharian? Sinasabi rito: “Lahat ng nagagawang tumanggap sa ikalawang pagkakatawang-tao ng Diyos ay aakayin tungo sa Kapanahunan ng Kaharian, at bukod pa riyan ay magagawang personal na tumanggap ng patnubay ng Diyos.” Yamang tinanggap ng aking asawa, aking anak-na-lalaki at kanyang asawa ang gawain ng Makapangyarihang Diyos, tunay na malaki ang kanilang ipinagbago. Posible ba na ang Makapangyarihang Diyos na kanilang sinasampalatayanan sa katotohanan ay ang nagbalik na Panginoong Jesus? Talaga bang sumusunod sila sa mga yapak ng Diyos at tinatanggap ang personal na paggabay ng Diyos? Kung hindi, paano kaya nila nauunawaan ang napakaraming katotohanan at paano kaya sila nagbago nang napakalaki? Tiyak na resulta ito ng gawain ng Banal na Espiritu—hindi ito isang bagay na makakamit nila sa kanilang sarili, nang wala ang gawain ng Banal na Espiritu. Nang maisip ko ito bigla kong nakita na papauwi na ang aking asawa. Dali-dali kong ibinalik ang aklat kung saan ito nakalagay, at naisip ko: Hindi niya dapat malaman na binabasa ko ang kanyang aklat, kung hindi ay pagtatawanan niya ako.

Kinabukasan nang lumabas ang aking asawa upang dumalo sa isang pagtitipon, at muli kong kinuha ang aklat na iyon at nagsimulang magbasa. Nabasa ko ang siping ito: “Bagama’t maraming gawaing ginawa si Jesus sa tao, kinumpleto lamang Niya ang pagtubos sa buong sangkatauhan at naging handog dahil sa kasalanan ng tao; hindi Niya inalis ang lahat ng tiwaling disposisyon ng tao. Ang lubos na pagliligtas sa tao mula sa impluwensya ni Satanas ay hindi lamang kinailangan ni Jesus na maging handog dahil sa kasalanan at pasanin ang mga kasalanan ng tao, kundi kinailangan din ng Diyos na gumawa ng mas malaki pang gawain upang ganap na alisin sa tao ang kanyang maka-Satanas na tiwaling disposisyon. Kaya nga, ngayong napatawad na ang tao sa kanyang mga kasalanan, nagbalik na ang Diyos sa katawang-tao upang akayin ang tao tungo sa bagong kapanahunan, at sinimulan ang gawain ng pagkastigo at paghatol. Ang gawaing ito ay naghatid sa tao sa isang mas mataas na dako. Lahat ng nagpapasakop sa Kanyang kapamahalaan ay magtatamasa ng mas mataas na katotohanan at tatanggap ng mas malalaking pagpapala. Tunay silang mabubuhay sa liwanag, at matatamo nila ang katotohanan, ang daan, at ang buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). Talagang pinagbulayan ko ang siping ito. Tinubos ng Panginoong Jesus ang buong sangkatauhan sa pamamagitan ng pagpapapako sa krus, subali’t hindi niya inalis ang mga tiwaling disposisyon ng tao. Ang makasalanang kalikasan ay nananatili sa kalooban ng tao—talagang totoo ito. Sa atin na nananampalataya sa Panginoon, madalas tayong mabigong panindigan ang mga turo ng Panginoon; at nagsisinungaling at nandaraya tayo, at araw-araw ay nagkakasala tayo at pagkatapos ay nangungumpisal, palaging lugmok sa kasalanan at walang kakayahang palayain ang ating mga sarili mula sa mga gapos ng kasalanan. Ito ay isang hindi maitatangging katunayan. Kapagdaka itong mga salita ng Diyos sa Biblia ay nagpaalala: “Kayo nga’y magpakabanal, sapagka’t Ako’y banal” (Levitico 11:45). Hinihingi ng Diyos na makamit natin ang kabanalan, at gayunman madalas tayong nagkakasala at hindi napapaluguran ang Panginoon—paano naging banal iyon? Ang Diyos ay banal, at ang Kanyang kaharian ay hindi narurumihan. Kaya paanong tayo, na madalas magkasala, ay makapapasok sa kaharian ng kalangitan? Ang kaisipang ito ay nag-iwan sa akin ng kaunting pagkabigo, at binasa kong muli ang siping ito: “Ang lubos na pagliligtas sa tao mula sa impluwensya ni Satanas ay hindi lamang kinailangan ni Jesus na maging handog dahil sa kasalanan at pasanin ang mga kasalanan ng tao, kundi kinailangan din ng Diyos na gumawa ng mas malaki pang gawain upang ganap na alisin sa tao ang kanyang maka-Satanas na tiwaling disposisyon.” Ang gawain kaya ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ay mas dakilang gawaing ginagampanan ng nagbalik na Panginoong Jesus? Sa pamamagitan lamang ba ng pagtanggap at pagdaranas sa paghatol ng Makapangyarihang Diyos nakakaya nating alisin sa ating mga sarili ang kasalanan, at mapadalisay at matransporma? Posible ba na ang mga pagbabagong naganap sa aking asawa at aking manugang ay nanggaling sa kanilang mga karanasan sa gawain ng pagkastigo at paghatol ng Makapangyarihang Diyos? Ang aking asawa, aking anak-na-lalaki at kanyang asawa ay nanampalataya sa Diyos sa loob ng gayong kaikling panahon at gayunman ay naunawaan ang ilang katotohanan, saka kaya nilang isalita ang kanilang pagkaunawa sa sarili nilang tiwaling mga disposisyon, hanapin ang kalooban ng Diyos kapag may mga bagay-bagay na nangyayari sa kanila, at nakakasumpong ng daan ng pagsasagawa. Samantalang ako, sa kabilang banda, ay nanampalataya sa Panginoon sa loob ng maraming taon, at gayunman kung may magtanong sa akin kung ano mismo ang pananampalataya sa Diyos o ano mismo ang kalooban ng Diyos, sa totoo lang, ako ay hindi makapagsasalita, lalo nang hindi ko makakayang magsalita tungkol sa anumang mga pagbabago sa aking disposisyon. Kapag naiisip ko ang aking sarili kumpara sa kanila, talagang nahiya ako! Sa tingin ko kailangan kong imbestigahan ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw nang seryoso.

Simula noon, araw-araw ay palihim kong binabasa ang aklat na Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao nang lingid sa kaalaman ng aking asawa, at habang lalo kong binabasa ito, lalong maliwanag ang nadarama ko sa puso ko at lalo kong naiibigang basahin ito. Kung minsan ay hindi ko pa nga nais dumalo sa gawaing pagsamba sa aking simbahan, kundi nanatili sa bahay na nagbabasa ng aklat na ito. Minsan, nabasa ko ang mga salitang ito ng Makapangyarihang Diyos: “Tiyak na tatanglawan at liliwanagan Ko ang lahat ng nagugutom at nauuhaw para sa katuwiran at naghahanap nang taos-puso. Ipapamalas Ko sa inyong lahat ang mga hiwaga ng espirituwal na mundo at ang landas na pasulong, ipawawaksi Ko sa inyo ang inyong mga dating tiwaling disposisyon sa lalong madaling panahon, upang makamit ninyo ang kahustuhan ng buhay at maging karapat-dapat na magamit Ko, at upang sa madaling panahon ay makapagpatuloy ang gawain ng ebanghelyo nang walang sagabal. Saka lamang masisiyahan ang Aking kalooban, saka lamang matutupad ang anim na libong taong plano ng pamamahala ng Diyos sa pinakamaikling panahon. Makakamit ng Diyos ang kaharian at bababa sa lupa, at sama-sama tayong papasok sa kaluwalhatian!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 8). Sa gayon ay hindi ko mapigilang isipin ang mga salitang ito mula sa Panginoong Jesus: “Mapapalad ang nangagugutom at nangauuhaw sa katuwiran: sapagka’t sila’y bubusugin” (Mateo 5:6). Lalo akong nagbabasa, lalo kong nadarama na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at ang mga salita ng Panginoong Jesus ay may iisang pinagmumulan. Ang mga salita mula sa Kanilang dalawa ay may angking awtoridad at kapangyarihan, kaya sa tingin ko ay malámáng na ang Makapangyarihang Diyos ay tunay na ang nagbalik na Panginoong Jesus! Pagkaisip nito, natigilan ako: alam ko na kung totoo ito, kailangan kong magmadaling tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, sapagka’t kung palagi akong tumatangging tanggapin ito, talagang maiiwanan ako ng gawain ng Diyos! Subali’t paano ko masasabi sa aking pamilya? Medyo maraming beses na nilang naibahagi ang ebanghelyo sa akin noong nakaraan, subali’t palagi kong tinatanggihan ito. Kung sasabihin ko ngayon na handa akong tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, ano ang iisipin nila sa akin? Habang ako ay nag-aatubili sa pagdedesisyon, nagbukas ng daan ang Diyos para sa akin.

Isang araw, ang aking manugang at ang isa pang kapatid-na-babae ay dumating upang ibahaging muli ang ebanghelyo sa akin. Alam ko naman na ito ay isang pagkakataong ibinigay ng Diyos, kaya tapat kong sinabi sa kanila: “Ang totoo, marami na akong nababasang mga salita ng Makapangyarihang Diyos nang lihim at nararamdaman kong ang mga salitang ito ay nanggaling sa Diyos. Walang sinumang tao ang makabibigkas ng mga salitang nagtataglay ng awtoridad at kapangyarihan.” Namangha ang aking manugang na marinig akong sinasabi ito, at tumingin siya sa isa pang kapatid-na-babae at humalakhak nang may kagalakan. Nagpatuloy ako: “Subali’t may isang bagay na medyo hindi ko pa rin maunawaan. Nagpropesiya ang Panginoong Jesus ‘At kung magkagayo’y makikita nila ang Anak ng tao na pariritong nasa isang alapaap na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian’ (Lucas 21:27). Tayong mga mananampalataya ay nasasabik lahat sa pagbabalik ng Panginoong Jesus, na Siya ay bumaba sa gitna natin sa puting alapaap. Subali’t sinasabi mo na nakabalik na ang Panginoon, na ang Makapangyarihang Diyos na iyon ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Kung gayon ay bakit hindi pa natin nakikita ang Panginoon na dumarating sa puting alapaap? Pakiusap ibahagi mo ito sa akin.”

Masigasig na tumugon ang kapatid-na-babae, “Salamat sa Diyos! Gaya ng nalalaman nating lahat, napakaraming bersikulo sa Biblia na nagpopropesiya sa pagbabalik ng Panginoon. Subali’t kung titingnan nating mabuti, makikita natin na ang pagbabalik ng Panginoon ay naipropesiya sa dalawang magkaibang paraan: Ang isa ay yaong darating ang Panginoon nang hayagan sa alapaap at makikita Siya ng lahat, tulad ng nasa Lucas 21:27 na nagsasabi ‘At kung magkagayo’y makikita nila ang Anak ng tao na pariritong nasa isang alapaap na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian.’ Ang isa pa ay na darating ang Panginoon nang lihim, tulad ng isang magnanakaw, at walang sinuman ang makakaalam, gaya ng nasa Mateo 24:36: ‘Nguni’t tungkol sa araw at oras na yaon walang makakaalam, kahit ang mga anghel sa langit, kahit ang Anak, kundi ang Ama lamang.’ Makikita natin na ang pagdating ng Panginoon ay mangyayari sa dalawang yugto: Una, darating Siya nang lihim, at pagkatapos Niyang gampanan ang isang yugto ng Kanyang gawain, sa gayon ang Kanyang pagdating ay ipapaalam. Ang sinasabi mo ay ang propesiya ng pagdating ng Panginoon nang hayagan, samantalang tayo ay kasalukuyang nasa yugto ng propesiya ng Kanyang lihim na pagdating na natutupad. Ito ang yugto kung saan nagkakatawang-tao ang Diyos upang gampanan ang Kanyang gawain at iligtas ang sangkatauhan. Sa sandaling matapos ang Diyos sa paggawa sa katawang-tao, darating naman Siya nang hayagan upang makita Siya ng lahat….”

Pagkarinig ng pagbabahaging ito ay naliwanagan ang puso ko, at naisip ko: “Lumalabas na ipinropesiya sa Biblia na darating ang Panginoon sa dalawang magkaibang paraan. Una, darating Siya nang lihim, at pagkatapos ay darating Siya nang hayagan—ito ay tunay na isang hiwaga! Nababasa ko ang Biblia sa loob ng mga taon na ito, paanong hindi ko kailanman natuklasan ito? Subali’t ngayon na iniisip ko ang tungkol dito, sigurado ako na ganito ang nangyayari!”

Sinabi sa akin ng aking manugang, “Inay, ang panahon na ginagampanan ng Makapangyarihang Diyos ang Kanyang gawain sa katawang-tao upang hatulan at padalisayin ang tao gamit ang mga salita ay ang yugto kung kailan dumarating ang Diyos nang lihim, at ito ay kung kailan inilalantad ng Diyos ang mga tao at pinaghihiwa-hiwalay tayo ayon sa ating uri. Basahin natin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos upang lalong maunawaan ang aspetong ito ng katotohanan.” Pagkatapos ay binasa niya: “Maraming taong walang pakialam sa sinasabi Ko, ngunit nais Ko pa ring sabihin sa bawat tinatawag na banal na sumusunod kay Jesus na, kapag nakita ng sarili ninyong mga mata si Jesus na bumababa mula sa langit sakay ng puting ulap, ito ang magiging pagpapakita sa publiko ng Araw ng katuwiran. Marahil ay magiging panahon iyon ng matinding katuwaan sa iyo, subalit dapat mong malaman na ang sandali na nasasaksihan mong bumababa si Jesus mula sa langit ay ang sandali rin ng pagbaba mo sa impiyerno para maparusahan. Iyon ang magiging panahon ng pagwawakas ng plano ng pamamahala ng Diyos at ito ay kung kailan ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama. Sapagkat magwawakas na ang paghatol ng Diyos bago pa makakita ng mga tanda ang tao, kung kailan mayroon lamang pagpapahayag ng katotohanan. Yaong mga tumatanggap sa katotohanan at hindi naghahanap ng mga tanda, at sa gayon ay napadalisay na, ay nakabalik na sa harap ng luklukan ng Diyos at nakapasok na sa yakap ng Lumikha. Yaon lamang mga nagpupumilit sa paniniwala na ‘Ang Jesus na hindi nakasakay sa puting ulap ay isang huwad na Cristo’ ang sasailalim sa walang-hanggang kaparusahan, sapagkat naniniwala lamang sila sa Jesus na nagpapakita ng mga tanda, ngunit hindi kinikilala ang Jesus na nagpapahayag ng matinding paghatol at nagpapalabas ng tunay na daan at buhay. Kaya nga maaari lamang silang harapin ni Jesus kapag hayagan Siyang nagbabalik sakay ng puting ulap. Masyado silang sutil, masyadong tiwala sa kanilang sarili, masyadong mapagmataas. Paano gagantimpalaan ni Jesus ang gayong kababang-uri? Ang pagbabalik ni Jesus ay isang dakilang kaligtasan para sa mga may kakayahang tanggapin ang katotohanan, ngunit para sa mga hindi nagagawang tanggapin ang katotohanan ito ay isang tanda ng pagsumpa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kapag Namasdan Mo Na ang Espirituwal na Katawan ni Jesus, Napanibago na ng Diyos ang Langit at Lupa).

Nagpatuloy ang kapatid-na-babae sa kanyang pagbabahagi. “Mula sa mga salita ng Diyos, nakikita natin na habang ginagampanan ng Makapangyarihang Diyos ang Kanyang gawain nang lihim, ginagawa lamang Niya ang gawain ng paghatol at pagkastigo sa mga tao gamit ang mga salita. Ibig sabihin, ipinahahayag Niya ang lahat ng katotohanan upang ibigay sa atin kung ano ang kailangan natin sa buhay, at lahat ng tumatanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, yaong dumaraan sa pagkastigo at paghatol ng mga salita ng Diyos, yaong nakakaunawa sa katotohanan at nakikilala ang Diyos, at yaong ang mga disposisyon sa buhay ay nababago, ay ang mga mananagumpay na gagawin ng Diyos bago ang mga sakúnâ. Sa sandaling ang mga mananagumpay na ito ay nagawa, ang dakilang gawain ng Diyos ay matagumpay na makukumpleto, at ang gawaing ginagampanan Niya nang lihim ay matatapos na rin. Pagkatapos niyon na darating ang Diyos sa mga alapaap at magpapakita nang hayagan sa lahat ng mga bansa at mga bayan. Bulag na kumakapit ang ilang mga tao sa kanilang sariling mga pagkaunawa, naghihintay lamang sa Panginoong Jesus na dumating sa mga alapaap, gayunman tumatanggi silang tanggapin ang anuman sa mga katotohanan na ipinahayag ng Diyos habang ginagampanan ang Kanyang gawain nang lihim. Ang mga ito ang lahat ng mga taong lumalaban sa Diyos at sumusuway sa Kanya, at kung hindi nila kayang bumalik sa Diyos at tanggapin ang Kanyang pagliligtas sa mga huling araw, sila ay tatangis at magngangalit ang kanilang mga ngipin sa gitna ng matitinding sakúnâ. Nakapropesiya ito sa Pahayag 1:7, ‘Narito, Siya’y pumaparitong nasasa mga alapaap; at makikita Siya ng bawa’t mata, at ng nangagsiulos sa Kanya; at ang lahat ng mga angkan sa lupa ay magsisitaghoy dahil sa Kanya. Gayon din, Siya nawa.’ Pag-isipan mo ang tungkol dito: Kapag dumating ang Panginoon sa mga alapaap, makikita Siya ng lahat, at ano pa ang magagawa nila kundi ang salubungin ang Kanyang pagdating nang may malaking kagalakan? Kung gayon bakit tatangis ang lahat ng bayan? Ito ay dahil sa, kapag dumating ang Diyos nang hayagan, makikita nila na ang Makapangyarihang Diyos na kanilang nasuway ay tunay na ang nagbalik na Panginoong Jesus, kaya paanong hindi nila dadagukan ang kanilang mga dibdib, tatangis at magngangalit ang kanilang mga ngipin?”

Tango ako nang tango habang nakikinig sa pagbabahagi ng kapatid-na-babae, at sinabi ko, “Ah, hindi ko kailanman naunawaan ang bersikulong ito dati. Tinanong ko ang pastor sa aking simbahan, subali’t hindi niya ito ipinaliwanag nang malinaw. Lumalabas na ang bersikulong ito ay tumutukoy sa lahat ng mga yaong tumatanggi na tanggapin ang pagliligtas ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, sa lahat ng mga yaong sumusuway sa Kanya.” Sa sandaling iyon, hindi ko mapigilang isipin kung paanong sa bawa’t pagkakataon ay naibahagi sa akin ng aking pamilya ang ebanghelyo, subali’t tumutol ako at tumangging tanggapin ito—nakadama ako ng labis na pagkabalisa. Puno ng pagsisisi, sinabi ko sa kapatid-na-babae, “Kung hindi ko nabasa ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, kung hindi binuksan ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang pinto sa aking puso at pinahintulutan akong magkaroon ng isang pusong naghahanap, natatakot ako na hindi pa rin ako makikinig sa iyong mga pagbabahagi, kundi mananatili pa rin sa paghihintay sa Panginoong Jesus na dumating sa puting alapaap at magpakita nang hayagan sa mga tao. Talagang napaka-ignorante ko at hangal! Ngayon ko lamang nauunawaan na ang yugto ng lihim na gawain ng Diyos ay tunay na isang kamangha-manghang pagkakataon para sa atin na tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, at iwaksi ang ating mga tiwaling disposisyon upang makamit ang ganap na kaligtasan! Kapag dumating ang Diyos sa alapaap at magpakita nang hayagan sa tao, ang Kanyang gawaing pagliligtas ay matatapos na, at magsisimula Siyang gantimpalaan ang mabuti at parusahan ang masama. At kapag nangyari iyon, kahit na ako ay lubusang nabigo nang may pagsisisi, ito ay magiging huli na. Nagpapasalamat ako sa Diyos sa hindi pagpapabaya sa akin at sa pagbibigay sa akin ng pagkakataong ito sa kaligtasan. Ninanais kong tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw!”

Hindi nagtagal ay nagkusa ako at humiling na makasama sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at tulad ng aking asawa, anak-na-lalaki at manugang, binabasa ko ang mga salita ng Diyos at nagbabahagi ng katotohanan araw-araw, at nararanasan ko ang paghatol, pagkastigo, pagdadalisay at pagliligtas ng mga salita ng Diyos. Sa malaking pamilya ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, namumuhay ako ng isang totoong buhay ng iglesia, at ang aking espiritu ay puspos ng kapayapaan at kagalakan. Tunay kong nadarama kung gaano kadakila ang pag-ibig ng Diyos sa akin; sadya lamang na ako ay napakamanhid at pinaghintay ko ang Diyos nang napakatagal. Pinasasalamatan ko ang Diyos sa mabusising pagsasaayos ng lahat ng iba’t ibang uri ng mga tao, mga pangyayari at mga bagay-bagay upang akayin at gabayan ako sa paisa-isang hakbang pabalik sa pamilya ng Diyos—pinasasalamatan ko ang Diyos sa pagdadala sa akin sa kakaibang uri ng kaligtasan!

39. Masaya Kong Tinanggap ang Pagbabalik ng Panginoon

Ni Chuanyang, Estados Unidos

Napakaginaw noong taglamig ng 2010 sa Estados Unidos. Maliban sa nanunuot na lamig na dala ng hangin at niyebe, ang mas matindi ay ang naramdaman ng aking puso na parang nabalot ito ng sa wari ay uri ng “matinding lamig.” Para sa amin na ang trabaho ay pagdedekorasyon ng interiyor ng bahay o gusali, pinakamahirap na panahon ng taon ang taglamig, dahil kapag nagsimula na ang taglamig kakaunti ang trabaho. Naranasan din namin na mawalan ng mga trabaho. Ang taon na ito ang unang taon ko sa Estados Unidos, bagong salta pa lamang ako rito, at pakiwari ko ay hindi ako pamilyar sa lahat ng bagay. Hindi rin madali ang magrenta ng apartment o maghanap ng trabaho—at puno ng paghihirap ang mga araw ko. Kinapos ako kaya kinailangan kong mangutang ng pera para pambayad ng renta sa apartment. Naharap sa mabigat na problemang ito, naging napakalungkot ko, at nadama ko na tila talagang napakahirap ng buhay ko. Sa gabi nasa harapan ko ang isang malamig na pader, napakalungkot ko kaya ang gusto ko lamang gawin ay umiyak. Isang araw, habang matamlay akong naglalakad-lakad sa aking kalungkutan at kapighatian, isang tao na nagpapalaganap ng ebanghelyo ng Panginoong Jesus ang nag-abot sa akin ng isang kard, at sinabi, “Mahal ka ng Panginoong Jesus. Kapatid, halika sa iglesia namin at makinig sa ebanghelyo ng Panginoon!” Naisip ko sa aking sarili: “Siguro wala akong dapat gawin ngayon, kaya hindi naman makasasama sa akin na pumunta at makinig dito. Siguro isang bagay din ito na gagawin.” Kaya ganoon lang, pumasok ako sa iglesia. Nakinig ako sa pagbabasa nang malakas ng pastor tungkol sa isang bagay na sinabi ng Panginoong Jesus: “Sapagka’t gayon na lamang ang pagsinta ng Dios sa sanglibutan, na ibinigay niya ang kaniyang bugtong na Anak, upang ang sinomang sa kaniya’y sumampalataya ay huwag mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan” (Juan 3:16). Nang marinig ko ito, labis akong naantig ng pagmamahal ng Panginoon. Hindi ko lubos na maipaliwanag ang naramdaman ko, pero talagang naramdaman ko na totoo ang pagmamahal ng Panginoon, at ito ay nakahihigit sa anumang pagmamahal na maaaring matagpuan sa mundo. Lubos na napanatag ang nagdadalamhati kong puso. Dahil dito, nagpasiya ako na tapat na ibigay ang aking pagtitiwala sa Panginoong Jesus. Pagkatapos niyon, nagsimula akong masigasig na makibahagi sa mga pulong tuwing Linggo, at dahil sa pagiging masigasig ko agad akong naging co-worker sa iglesia.

Matapos maglingkod nang dalawang taon sa iglesia, nadama ko na parang unti-unti ko nang hindi nakakasama ang Panginoon. Hindi na ako makadama ng kaliwanagan kapag nagbabasa ng Biblia, hindi na ako naaantig kapag nagdarasal ako, at parang wala na akong matutuhang anuman sa pagdalo sa mga pulong. Bukod pa rito, nakita ko kung paano namumuhay ang lahat ng tao sa iglesia kung saan nagkakasala sila nang hayagan at pagkatapos ay nagsisisi nang hindi taos sa puso, at kung paanong ang lahat, mga pastor, mga elder, o mga karaniwang mananampalataya man, ay nagagapos ng kasalanan, nakikipagtalo dahil sa inggit, nakikipagsabwatan sa isa’t isa para makabuo ng pangkat, nag-aaway para sa katanyagan at kapakinabangan, at pinag-iimbutan ang mga bagay na nauukol sa mundo. Mas lalo pang ginagawa ang lahat ng uri ng mga bagay na labag sa kautusan. At nakita ko rin na lalo pang sumasama ang mga tao sa lipunan sa kalahatan sa paglipas ng bawat araw, lalo pang nagiging makasalanan at sakim, at nangyayari ang mga kalamidad sa lahat ng dako ng mundo—palaging nagkakaroon ng mga lindol, taggutom at mga epidemya. Malinaw na ipinapakita ng lahat ng uri ng mga tanda na dumating na ang mga huling araw, at na magbabalik ang Panginoon Jesus sa lalong madaling panahon. Palaging ipinapangaral sa amin ng mga pastor at mga elder ang tungkol sa mga talatang ito sa Biblia: “Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang” (Mateo 24:23–24). Sa kanilang mga sermon, tahasan nilang sinabi na magsisilitawan ang mga huwad na Cristo sa mga huling araw, at sinabihan kami na kahit anong mangyari hindi kami dapat makinig sa mga estrangherong nangangaral. Sinabi pa nila na, maliban sa mga yaong nasa aming iglesia, ang mga mananampalataya sa ibang mga denominasyon ay maling lahat, at dapat kaming mag-ingat para mahiwatigan ang tungkol sa iba pang mga tao upang hindi kami malinlang at humantong sa pagtahak sa maling landas. Dahil madalas kong marinig ang pangaral na ito ng mga pastor, sinabi ko sa aking sarili: “Hindi ako dapat lumihis sa landas sa mahalagang panahong ito na nalalapit na ang pagdating ng Panginoon, at dapat kong tiyakin na mapapanatili ko ang aking pananampalataya sa Panginoon.”

Isang araw noong kalagitnaan ng Setyembre 2016, nakatanggap ako ng isang di-inaasahang tawag sa telepono mula kay Sister Zhu. Si Sister Zhu ay matagal nang mananampalataya at masigasig na naghahanap sa aming iglesia, at palagi kaming nagkakasundo, kaya’t napakasaya ko na tinawagan niya ako. Nakinig ako habang masayang nagkukuwento sa akin si Sister Zhu, “Kapatid, mayroon akong magandang balita na sasabihin sa iyo: Ang Panginoong Jesus ay bumalik na bilang Makapangyarihang Diyos! Sa pagkakataong ito ang Diyos ay nagkatawang-tao para isagawa ang gawain ng paghatol, paglilinis at pagliligtas sa tao!” Medyo nagulat ako nang marinig ko ang mga salitang ito, at sinabi ko sa aking sarili: “Hindi ba tinahak ni Sister Zhu ang daan ng Panginoon? Sumapi ba siya sa ibang denominasyon? Bakit kaya siya nagpakahangal? Paulit-ulit na binigyang-diin ng mga pastor at mga elder na magsisilitawan ang mga huwad na Cristo sa mga huling araw, kaya bakit hindi siya nakinig sa kanila? Kung lilihis kami sa aming pananampalataya sa mahalagang panahong ito kung saan nalalapit na ang pagdating ng Panginoon, hindi ba’t mawawalang-saysay ang aming pananampalataya sa lahat ng taon na ito?” Nang nasa isipan ito, kinakabahan na tinanong ko si Sister Zhu, “Kapatid, sinasabi sa Biblia na sa mga huling araw magkakaroon ng mga huwad—” hindi na niya hinintay na matapos ako sa aking sasabihin, kaagad sinabi ni Sister Zhu. “Kapatid, nagbabala sa atin ang Panginoong Jesus na ‘At huwag kayong mangagsihatol,’ at hindi tayo dapat humusga kahit kailan man natin naisin, para hindi tayo makondena ng Diyos.” Dahil sa babala ng kapatid na babae naisip ko ang mga salitang ito ng Panginoon: “At huwag kayong mangagsihatol, at hindi kayo hahatulan: at huwag kayong mangagparusa, at hindi kayo parurusahan” (Lucas 6:37). Hindi na ako nagsalita pa. Gayunman, hinggil sa mahalagang pangyayari na katulad ng pagbabalik ng Panginoon, kami ni Sister Zhu ay may kani-kanyang sariling mga opinyon, at pareho naming gustong hikayatin ang isa’t isa. Kaya nagpalitan kami ng aming mga opinyon, ngunit sa huli hindi namin nagawang mahikayat ang isa’t isa.

Sa loob ng nakalipas na isang buwan pagkatapos nito, paulit-ulit akong tinawagan ni Sister Zhu para ipangaral sa akin ang ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos, ngunit lagi akong tumatangging tanggapin ito, at patuloy ko siyang kinumbinsi na bumalik sa aming iglesia at patuloy na manampalataya sa Panginoon. Sa paglipas ng mga araw, nakita ko na napakatatag niya sa kanyang paniniwala sa Makapangyarihang Diyos at na hindi siya nag-aalinlangan kahit kaunti sa kanyang pananampalataya, kaya hinayaan ko na ito, at itinigil ang pagkumbinsi sa kanya. Sinabi ko, “Mula ngayon, mananampalataya pa rin ako sa aking Panginoong Jesus at maaari kang manampalataya sa iyong Makapangyarihang Diyos, at huwag nating pakialaman ang pananampalataya ng isa’t isa!” Pagkatapos niyon, kapag tinatawagan ako ni Sister Zhu para magpatotoo sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, maghahanap ako ng dahilan para iwasan siya. Patuloy akong tumangging tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, ngunit hindi siya kailanman sumuko sa pagsisikap na ibahagi ang ebanghelyo sa akin.

Isang umaga noong Nobyembre pagkalipas lamang ng alas-5 n.u., bago magbukang-liwayway, isang tao ang pumindot ng doorbell sa bahay ko. Binuksan ko ang pinto at nakita si Sister Zhu, at kasama niya ang isang kapatid na lalaki at isang kapatid na babae. Nang makita ko si Sister Zhu, medyo nangatwiran agad ako. Sinabi ko sa aking sarili: “Hindi ba’t nilinaw ko na sa iyo? Bakit ka pa rin nagbiyahe nang malayo para pumunta sa bahay ko? Anuman ang sabihin mo hindi ako maniniwala sa Makapangyarihang Diyos.” Binalewala ko ang lahat ng taon na magkakilala kami bilang mga miyembro ng parehong iglesia, nagsalita ako ng ilang hindi magandang salita sa kanila at hindi sila pinapasok. Nang makita ni Sister Zhu na talagang determinado ako, nabanaag ko ang lungkot sa kanyang mukha at sa tinig na gumagaralgal sinabi sa akin, “Kapatid, ang dahilan kaya ako narito para ibahagi ang ebanghelyo ng kaharian sa iyo ay dahil naantig ako ng Banal na Espiritu. Kung hindi dahil sa pagmamahal ng Diyos, hindi ko madadaig ang aking kapalaluan at magpapatuloy sa pagsisikap na ibahagi sa iyo ang ebanghelyo nang paulit-ulit. Kapatid, ang Panginoong Jesus ay talagang nagbalik na. Sa ngayon, gumagawa ang Banal na Espiritu sa mga tumanggap ng bagong gawain ng Diyos. Kung hindi dahil sa gawain ng Banal na Espiritu, paano maaaring magkaroon ng ganitong katinding pananampalataya at hangarin ang sinuman na pumarito para ipangaral sa iyo ang ebanghelyo? Nakita mo rin ang kasalukuyang sitwasyon ng ating iglesia. Lahat ng ating mga kapatid na lalaki at babae ay nagagapos ng kasalanan at wala silang lakas na kumawala. Dumating ang Diyos sa panahong ito para ipahayag ang Kanyang mga salita para hatulan ang tao at isagawa ang gawain na alisin sa atin ang kasalanan at linisin tayo. Kung hindi natin tatanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, hindi tayo magkakaroon ng isa pang pagkakataon na matamo ang pagliligtas ng Diyos.” Naantig ako sa katapatan ng mga salita ng kapatid at medyo naglubag ang loob ko. Lalo na, nang magsalita siya tungkol sa sitwasyon ng aming iglesia, lahat ng bagay na nakita ko na nangyari sa mga iglesia ay biglang nagsimulang pumasok sa aking isipan: Sa unang iglesia na pinaglingkuran ko, iba ang ginagawa ng mga pastor sa mga sinasabi nila, at sinumang magbigay ng maraming pera ay masayang sinasalubong ng mga pastor nang nakangiti at lubos na pinagtutuunan ng pansin. Sinumang magbigay ng napakaliit na halaga ng pera, gayunman, ay binabale-wala at hinahamak ng mga pastor. Hindi ko na talaga matiis na makita na nangyayari ito, kaya sumapi ako sa ibang iglesia. Sa iglesiang ito nasaksihan ko na iniitsa-pwera ng mga co-worker ang isa’t isa, at nagtatalu-talo dahil sa inggit, at nagsasabwatan ang bawat isa para makabuo ng iba’t ibang pangkat, at hindi sila naiiba mula sa mga tao sa sekular na daigdig. Ito ang talagang nagpadismaya sa akin. Sa una, gusto kong sumapi sa isa pang iglesia, ngunit sinabi sa akin ng isang kapatid na lalaki na napuntahan na niya ang maraming iglesia, at saanman siya magpunta lagi niyang natatagpuan ang gayon ding kapanglawan at kadiliman…. Naisip ko rin ang iba-ibang pag-uugali na ipinakita ko habang nabubuhay sa kasalanan, na naging dahilan para magsimulang mag-alinlangan ang aking puso. Naisip ko: “Talaga kayang bumalik na ang Panginoong Jesus sa katawang-tao para isagawa ang gawain ng pag-aalis ng kasalanan?” Pagkatapos ay nagpatuloy si Sister Zhu, sinasabing, “Kung ang Makapangyarihang Diyos nga ang bumalik na Panginoon o hindi, ang gagawin mo lamang ay basahin ang salita ng Makapangyarihang Diyos, at doon mo malalaman. Sa panahong dumating ang Panginoong Jesus para gawin ang Kanyang gawain, sumunod sa Kanya ang Kanyang mga disipulo dahil nakilala nila na Siya ang Mesiyas na ipinropesiya noon sa pamamagitan ng Kanyang mga salita at Kanyang gawain. Ngayon, upang makilala kung ang Makapangyarihang Diyos nga o hindi ang nagpakitang Panginoong Jesus na dumating para isagawa ang Kanyang gawain, dapat din nating gawain ang gayon sa pamamagitan ng pagtingin sa gawain at mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Kung, pagkatapos mong mabasa ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at naniniwala ka pa rin na hindi Siya ang nagbalik na Panginoon, kung gayon hindi kita pipiliting maniwala, at titigil ako sa pangangaral ng ebanghelyo sa iyo, dahil hindi kailanman pinipilit ng Diyos ang sinuman na tanggapin ang Kanyang ebanghelyo.”

Matapos itong sabihin ni Sister Zhu, nag-alangan ako sandali at sinabi sa aking sarili: “Maaari kong basahin ang mga ito at makita mismo ang mga katotohanan na binanggit sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na nagbigay kay Sister Zhu ng gayong katatag na pananalig sa Makapangyarihang Diyos.” Kaya, binuksan ko ang pinto at pinapasok sa bahay ko si Sister Zhu at ang iba pa. Ipinakilala ni Sister Zhu ang mga kasama niya, at sila ay sina Sister Zhang Qing at Brother Liu Kaiming mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi ni Sister Zhu, “Brother Chuanyang, ilang buwan na ang nakalipas mula noong tanggapin ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Nagpunta ako sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos para tingnan mismo ito para sa aking sarili, at nakibahagi ako sa kanilang mga gawain sa iglesia. Sa pamamagitan ng mga personal na karanasan at masigasig na pagsisiyasat, nakita ko na ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay talagang isang iglesia na nagtataglay ng gawain ng Banal na Espiritu. Ito ay isang totoong iglesia, at tunay na nagmula sa Diyos. Maraming taon na tayong miyembro ng iglesia, at bilang isang co-worker sa iglesia, dapat mas nalalaman mo kaysa sa akin kung ano ang nangyayari sa loob nito ngayon. Matagal nang tumigil sa paggawa ang Banal na Espiritu sa ating iglesia, at isang bagay ito na alam ng lahat. Ang mga pastor ay hindi makapangaral sa atin ng mga sermon na nagbibigay sa atin ng buhay. Ang ipinapangaral lamang nila ay tungkol sa kung paano salungatin o kung paano mag-ingat laban sa iba pang mga denominasyon, sinasabi sa atin na dapat nating panatilihin ang pangalan ng Panginoon at maliligtas tayo hangga’t hindi natin iniiwan ang ating iglesia. Ngunit talagang wala silang pinagbatayan sa salita ng Panginoon para kumilos sa ganitong paraan. Ginagawa lamang nila ito para protektahan ang kanilang mga posisyon at mapanatili ang kanilang mga kabuhayan, at hindi nila iniisip ang ating buhay. Kung talagang nadarama nila na may responsibilidad sila para sa ating buhay kung gayon magkukusa sila at mangunguna sa atin sa paghahanap ng isang iglesia kung saan gumagawa ang Banal na Espiritu, sa halip na ipagpilitang manatili tayo sa isang relihiyon kung saan matagal nang tumigil sa paggawa ang Banal na Espiritu, hinihintay ang ating kamatayan dahil sa pagkagutom o pagkabitag sa isang iglesia na walang gawain ng Banal na Espiritu.” Pagkatapos marinig ito, nasabi ko sa aking sarili: “Talagang inilalarawan ni Sister Zhu ang nangyayari. Talagang wala sa iglesia ngayon ang gawain ng Banal na Espiritu, lahat ng ginagawa ng mga pastor at mga elder ay hindi talaga ginagawa para sa kapakanan ng buhay namin na mga mananampalataya, at sa pananatili ko sa iglesiang ito sa nakalipas na mga taon lalo kong nadama na wala sa amin ang Panginoon. Matagal nang uhaw ang aking espiritu at malayo sa liwanag, na para bang wala nang pag-asa.” Nang mapakinggan ko siyang magsalita nang makatwiran at may batayan, hindi na ako nakadama pa ng pagtutol sa pagbisita nila.

Sa sandaling iyon, ang kapatid na kasama niya—si Brother Liu—ay nagsabing, “Kapatid, ang dahilan kung bakit mapanglaw ang mundo ng mga relihiyon ay dahil dumating na ang Diyos para isagawa ang bagong gawain at sumulong na ang gawain ng Banal na Espiritu, ngunit hindi nakasabay ang mga tao sa bagong gawain na ginagawa ng Diyos. Ang isa pang mas malaking dahilan ay hindi sinusunod ng mga pastor at mga elder ang mga utos ng Panginoon o hindi isinasagawa ang mga salita ng Panginoon, sa halip inakay nila ang mga mananampalataya na sundin ang masasamang kalakaran ng mundo, at sinalungat at kinondena maging ang bagong gawain ng Diyos. Katulad ito noong dumating ang Panginoong Jesus para isagawa ang Kanyang gawain, ang templo ay naging lugar kung saan nagbebenta ng mga baka, mga tupa at mga kalapati at nagpapalit ng pera. Nilabag ng mga saserdote ang mga kautusan at nag-alay ng mga hayop na may mga kapintasan bilang mga sakripisyo upang linlangin ang Diyos, ang mga Fariseo ay nag-imbot ng kayamanan at nagtamasa ng samsam na nakuha nila sa kanilang posisyon, at gumawa ng iba pang kasalanan. Maging ang mga yaong naglingkod sa Diyos ay nabuhay sa kasalanan, nang walang kahit kaunting paggalang sa Diyos sa kanilang mga puso. Sapat na ito para maipakita na hindi na gumagawa ang Banal na Espiritu sa templo, na ang gawain ng Banal na Espiritu ay sumulong na, at na ang gawain ng Diyos sa Kapanahunan ng Kautusan ay nagwakas na. Dumating na ang Panginoong Jesus para isagawa ang gawain ng pagtubos sa pundasyon ng gawain ng Kapanahunan ng Kautusan, at hindi na gumagawa ang Banal na Espiritu sa mga yaong pinapanatili pa rin ang pangalang Diyos na si Jehova at pilit pa ring ipinaggigiitan ang mga kautusan. Sa halip, napunta ang gawain ng Banal na Espiritu sa mga yaong tumanggap ng bagong gawain ng Panginoong Jesus. Dahil wala na ang presensya ng Diyos sa templo, mas lalo pa itong naging mapanglaw, hanggang sa maging pugad ito ng mga magnanakaw sa huli. Ang mga disipulo ng Panginoong Jesus, sa kabilang banda, ay natanggap ang pagliligtas ng Panginoon, isinagawa nila ang mga turo ng Panginoon, sinunod nila ang Panginoon nang may pananampalataya at lakas, nilisan nila ang kanilang mga tahanan at iniwan ang kanilang mga trabaho upang patotohanan at ipalaganap ang ebanghelyo ng Panginoon, hindi natakot sa pang-uusig o paghihirap. Hindi ba’t ang lahat ng ito ang kinahinatnan nila sa pamamagitan ng gawain ng Banal na Espiritu? Katulad noon, ang pagbabalik ngayon ng Panginoon ay nangangahulugang nagwakas na ang sinaunang kapanahunan at nagsimula na ang bagong kapanahunan. Matagal nang tumigil sa paggawa ang Banal na Espiritu sa mga iglesia ng Kapanahunan ng Biyaya; sa halip, nagsimula na Siyang gumawa sa mga yaong tumanggap ng bagong gawain ng Diyos, na nagsasakatuparan sa mga propesiyang ito sa Biblia: ‘At Akin namang pinigil ang ulan sa inyo, nang tatlong buwan na lamang at pag-aani na; at Aking pinaulan sa isang bayan, at hindi Ko pinaulan sa kabilang bayan: isang bahagi ay inulanan, at ang bahagi na hindi inulanan ay natuyo’ (Amos 4:7). ‘Narito, ang mga araw ay dumarating … na Ako’y magpapasapit ng taggutom sa lupain, hindi taggutom sa tinapay, o kauhawan man dahil sa tubig, kundi sa pagkarinig ng mga salita ni Jehova’ (Amos 8:11). Sinasabi rin ng Makapangyarihang Diyos: ‘Gagawin ng Diyos ang katotohanang ito: Gagawin Niyang pumunta sa harapan Niya ang lahat ng mga tao sa buong sansinukob at sambahin ang Diyos sa lupa, at titigil ang gawain Niya sa ibang mga lugar, at mapipilitan ang mga tao na hangarin ang tunay na daan. Magiging katulad ito ni Jose: Lumapit ang lahat sa kanya para sa pagkain, at yumukod pababa sa kanya, sapagkat mayroon siyang mga bagay na makakain. Upang maiwasan ang taggutom, mapipilitan ang mga tao na hangarin ang tunay na daan. Magdurusa ng matinding taggutom ang buong relihiyosong pamayanan, at tanging ang Diyos ng ngayon ang bukal ng buhay na tubig, na nagtataglay ng walang-hanggang umaagos na bukal na inilaan para sa pagtatamasa ng tao, at darating ang mga tao at aasa sa Kanya’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dumating Na ang Milenyong Kaharian). ‘Ginawa ng Diyos na nag-iisang tuon ng Kanyang gawain ang grupong ito ng mga tao sa buong sansinukob. Isinakripisyo na Niya ang lahat ng dugo sa Kanyang puso para sa inyo; binawi at ibinigay na Niya sa inyo ang buong gawain ng Espiritu sa buong sansinukob. Ito ang dahilan kung bakit kayo ang mapapalad. Bukod pa rito, inilipat na Niya ang Kanyang kaluwalhatian mula sa Israel, ang mga taong Kanyang hinirang, sa inyo, at lubos Niyang ipamamalas ang layunin ng Kanyang plano sa pamamagitan ng grupong ito. Samakatuwid, kayo ang mga tatanggap ng pamana ng Diyos, at higit pa rito, kayo ang mga tagapagmana ng kaluwalhatian ng Diyos’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Simple ba ang Gawain ng Diyos na Tulad ng Inaakala ng Tao?). ‘Dahil yaong mga nasa relihiyon ay walang kakayahang tanggapin ang bagong gawain ng Diyos, at kumakapit lamang sa lumang gawain ng nakaraan, kaya’t tinalikuran na Niya ang mga taong ito, at ginagawa ang Kanyang bagong gawain sa mga taong tumatanggap sa bagong gawaing ito. Ang mga ito ay mga tao na nakikipagtulungan sa bago Niyang gawain, at tanging sa paraang ito matutupad ang Kanyang pamamahala’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao). Mula sa mga salitang ito ng Diyos, makikita natin na hindi na gumagawa ang Banal na Espiritu sa mga iglesia ng Kapanahunan ng Biyaya, kaya gaano man magsikap ang mga tao o anumang uri ng mga paraan ng tao ang gamitin nila para muling buhayin ang mga iglesia, wala na itong saysay. Pare-pareho ang Iglesiang Katolika at ang mga denominasyon ng Protestante; ang mga espiritu ng mga mananampalataya nila ay uhaw at gutom, mas lalo pang nanlalamig ang kanilang pananampalataya at kanilang pagmamahal, hindi nila masunod ang mga turo ng Panginoon, at marami sa kanila ang sumusunod sa masasamang kalakaran ng mundo, naghahangad ng kayamanan at nag-iimbot ng mga bagay na nauukol sa mundo. Ang mga iglesia ay naging mga lugar ng kapanglawan. Sa kabilang banda, ang mga kapatid na lalaki at babae sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay yaong mga umalis mula sa iba’t ibang denominasyon at nagmula sa iba’t ibang propesyon para tanggapin ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Sila ay matatalinong dalaga, na nang marinig ang tinig ng Diyos, ay bumalik sa harapan ng Kanyang trono. Tumatanggap sila ng panustos na buhay na tubig ng buhay na nagmumula sa trono ng Diyos, sila ay pinangangalagaan at pinamumunuan ng Diyos Mismo, at ipinalalaganap nila at pinatototohanan ang ebanghelyo ng kaharian ng Diyos nang nagkakaisa. Tiniis nila ang panghahamak at paninirang-puri ng mundo, tiniis nila ang pang-aabuso at pagkondena ng mga lider ng iba’t ibang denominasyon, at maging ang pambubugbog, at tiniis nila ang pagdakip, paghalughog sa kanilang mga tahanan, pagkumpiska sa kanilang mga ari-arian, at malupit na pagpapahirap at pagkabilanggo at marami pang iba ng pamahalaang CCP. Magkagayunman, naroon pa rin ang kanilang pananampalataya, mayroon silang lakas, mayroon silang pagmamahal, at sila ay matatag at di-natitinag sa pagsunod sa Makapangyarihang Diyos at pagpapatotoo sa gawain ng Diyos sa mga huling araw. Nagagawa nila ito hindi dahil sa sarili nilang lakas. Lahat ng ito ay resultang natamo nila sa pamamagitan ng gawain ng Banal na Espiritu! Bukod pa rito, ang kalooban ng Diyos ay matatagpuan sa pagpapadala Niya ng taggutom sa mundo ng mga relihiyon. Ang layunin Niya sa paggawa nito ay upang mapilitan ang mga yaong tunay na nananampalataya sa Diyos at nauuhaw na humiwalay sa relihiyon, alisin sa kanilang mga sarili ang panlilinlang at pagkontrol ng mga anticristo ng mga relihiyon, at lumayo sa relihiyon. Sa paggawa nito, maaari nilang hanapin kung gayon ang mga yapak ng Diyos at pagpapakita ng Diyos; tanggapin ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, at malinis at magawang perpekto ng Diyos. At kasabay nito, ang mga yaong hindi nananampalataya na naiwan sa relihiyon, na naghahangad na kumain sa sisidlan nila na puno ng tinapay at hindi naniniwala sa Diyos nang taos-puso, ngunit sa halip ay hinahangaan at sinusunod ang mga tao, ay ilalantad at aalisin. Sa ganitong paraan, paghihiwa-hiwalayin ang lahat ng tao ayon sa kanilang mga uri. Hindi ba’t ito ang karunungan at pagka- makapangyarihan sa lahat ng Diyos?”

Matapos mapakinggan ang mga salita ng Diyos at ang pagbabahagi ng kapatid na lalaki na ito, nadama ko na tila napakapraktikal nito, at na lubos itong nakaayon sa kung paano talaga nararapat maging gayon ang mga bagay-bagay. Tila nagising ako mula sa isang panaginip, at naunawaan ang sanhi ng pagkapanglaw ng iba’t ibang iglesia. Sa sandaling ito, natanto ko sa huli kung gaano ako kamanhid. Bagama’t nakita ko, mula sa mga pastor at mga elder hanggang sa mga karaniwang mananampalataya, na lahat ay nagagapos ng kasalanan, at na puno ang iglesia ng kawalan ng pagsunod sa mga kautusan at kasamaan, hindi ko pa rin hinanap ang kalooban ng Diyos, ni hinanap ang gawain ng Banal na Espiritu. Hindi ko rin pinagtuunan ng pansin ang tinig ng Diyos at, bunga nito, inalis ako sa gawain ng Banal na Espiritu nang hindi ko namamalayan. Natanto ko na kinailangan kong basahing mabuti ang salita ng Makapangyarihang Diyos. Sa araw na iyan, nang papaalis na si Sister Zhu at ang kanyang mga kasama, nag-iskedyul sila ng oras para bumalik at magbahagi muli sa akin, at iniwan din nila sa akin ang aklat na Ang Balumbon na Binuksan ng Cordero, na napakasaya kong tinanggap.

Kalaunan, nang basahin ko ang Ang Balumbon na Binuksan ng Cordero, isang aklat ng salita ng Makapangyarihang Diyos, nakita ko na naghahayag ang salita ng Makapangyarihang Diyos ng maraming misteryo, gaya ng tatlong yugto ng gawain na isinagawa ng Diyos upang iligtas ang sangkatauhan, ang gawain ng Kanyang paghatol sa mga huling araw, ang kagandahan ng Kanyang kaharian, at marami pang iba, na nagbigay sa akin ng malalim na pagkaunawa sa gawain ng Diyos. Napawi ang pagkauhaw ng aking espiritu, at habang lalo kong binabasa ang aklat na ito lalo kong nagugustuhan ito. Dati lagi akong gumigising ng alas-5:30 n.u., ngunit nang matanggap ko ang aking kopya ng Ang Balumbon na Binuksan ng Cordero, nagsimula akong gumising ng alas-4:30 n.u. upang basahin ang salita ng Makapangyarihang Diyos at pagnilayan ang Kanyang mga salita, at nakadama ang aking espiritu ng kapanatagan. Isang umaga, habang binabasa ko ang kabanata na “Isa Ka bang Tunay na Mananampalataya sa Diyos?” labis na naantig ang aking puso. Ang Makapangyarihang Diyos ay ang Diyos na nagsisiyasat ng kaibuturan ng puso ng mga tao, at inilalantad Niya ang ating tiwaling kalikasan na hindi natin kailanman malalaman sa ating sarili, kaya nga nakita ko ang katotohanan na naging tiwali ako dahil kay Satanas. Totoo ito lalo na nang mabasa ko ang mga salitang ito ng Makapangyarihang Diyos: “Magkagayunman, sinasabi Kong ang lahat ng hindi nagpapahalaga sa katotohanan ay mga walang pananampalataya at mga taksil sa katotohanan. Ang mga ganoong tao ay hindi kailanman makatatanggap ng pagsang-ayon ni Cristo. … Dapat mong maunawaan na ang Diyos ay hindi nabibilang sa mundo o sa sinumang tao, kundi sa lahat ng totoong nananampalataya sa Kanya, sa lahat ng sumasamba sa Kanya, at sa lahat ng nagmamahal at tapat sa Kanya.” Habang pinagninilayan ko ang mga salitang ito, lagi kong itinatanong sa aking sarili: Talaga bang nananampalataya ako sa Diyos? Pinahahalagahan ko ba ang katotohanan? Ano ang pinahalagahan ko sa nakalipas na mga taon na ito ng aking pananampalataya sa Panginoon? Pinag-isipan ko kung paano ako natutulad sa karamihan sa mga kapatid na lalaki at babae: Sa panlabas, nagbasa ako ng Biblia at dumalo sa mga pulong, ngunit hindi ko pinagtuunan ng pansin ang pagpapamuhay at pagsasagawa ng salita ng Panginoon; sa halip, pinahalagahan ko ang mga sermon na ipinangaral ng mga pastor at ang literal na kahulugan ng mga banal na kasulatan sa Biblia. Hindi ko pinag-alinlanganan ang kaalaman tungkol sa Biblia at ang mga doktrinang pangteolohiya na ipinangaral ng mga pastor. Hindi ko kailanman pinag-isipan kung may bahid na katotohanan o wala ang ipinangaral nila, o kung umaayon ito o hindi sa kalooban ng Panginoon, at sigurado ako na hindi ko ginamit ang mga salita ng Panginoon para suriin at alamin kung ano ang sinasabi nila. Tayong mga mananampalataya ay basta na lang naniniwala sa anumang ipangaral nila. Pinag-iisipan ito ngayon, natanto ko kung gaano ako kahangal at kaignorante para magsunud-sunuran lamang sa mga tao! Ginunita ko ang mga sermong ibinigay ng mga pastor at mga elder. Nagbigay sila ng mga sermon tungkol sa pagbibigay ng mga handog o tungkol sa pag-iingat laban sa iba pang mga denominasyon at hinadlangan ang iglesia, o magtuturo na lamang sila ng mga bagay na dati pa nilang ipinangangaral noon sa loob ng maraming taon. Walang bagong pagpapalinaw, walang bagong kaliwanagan, wala talaga silang anumang lakas na maibigay sa amin, hindi nila malutas ang problema ng pagkauhaw ng aming mga espiritu, at tiyak na hindi nila malulutas ang kapanglawan sa iglesia. Humantong ito sa pagiging sunud-sunuran na lamang ng mga kapatid na lalaki at mga babae kapag nakikibahagi sila sa mga pulong. Sa oras ng mga pulong ang ilan ay mag-uusap, ang ilan ay makakatulog, at ang ilan ay maglalaro ng mga game sa kanilang mga phone. Namuhay ako sa madilim at mapanglaw na iglesiang ito, ngunit hindi ko sinikap na hanapin ang kalooban ng Diyos, ni sinikap na hanapin ang gawain ng Banal na Espiritu. Sa wari, hindi talaga ako ang tao na iyon na naghanap ng katotohanan o tunay na nanampalataya sa Diyos. Sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: “Magkagayunman, sinasabi Kong ang lahat ng hindi nagpapahalaga sa katotohanan ay mga walang pananampalataya at mga taksil sa katotohanan.” “Diyos ay hindi nabibilang sa mundo o sa sinumang tao, kundi sa lahat ng totoong nananampalataya sa Kanya, sa lahat ng sumasamba sa Kanya.” Talagang totoo ang mga salitang ito, at dahil dito bigla kong naisip ang tungkol sa mga salita ng Panginoong Jesus: “Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay” (Juan 14:6). Pagkatapos ay naunawaan ko na ang Diyos ay ang katotohanan, na isinasagawa ng Diyos ang Kanyang gawain upang maibigay sa tao ang katotohanan, ang daan at ang buhay, at na pinagtutuunan ng pansin ng mga tao na tunay na nananampalataya sa Diyos ang paghahanap ng katotohanan at pagtatamo ng katotohanan. Bilang isang mananampalataya sa Diyos, hindi ko pinagtuunan ng pansin ang paghahanap ng katotohanan, hindi nga ba’t naguguluhan ako sa aking pananampalataya? Kung ito ang paraan ng pananampalataya ko sa Diyos, paano ko matatanggap ang pagsang-ayon ng Diyos? Nakatulong nang malaki sa akin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos! Habang lalo ko pang binabasa ang salita ng Makapangyarihang Diyos, mas lalo kong nadama na nagkukulang ako sa lahat ng bagay. At dahil dito, maliban kapag kailangan kong magtrabaho, ginugol ko ang lahat ng libre kong oras sa pagbabasa ng salita ng Makapangyarihang Diyos. Mula sa kaibuturan ng aking puso nakakatiyak ako na ito ang tamang daan. Ngunit naguguluhan pa rin ako sa mga salitang ito na binanggit ng Panginoong Jesus: “Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang” (Mateo 24:23–24). Hindi ko alam ang malalim na kahulugan ng mga salitang ito, kaya nagpasiya akong itanong ito kapag pumunta muli si Sister Zhu at ang mga kasama niya.

Dumating si Sister Zhu at ang ibang kapatid na lalaki at babae sa bahay ko sa iniskedyul naming oras, at sinabi ko kay Sister Zhang, “Nitong mga nakalipas na araw marami akong binasa mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos, at nadama ko na katotohanan lahat ang salitang binanggit ng Makapangyarihang Diyos, at na iyon talaga ang kailangan ko. Noon, paulit-ulit akong inanyayahan ni Sister Zhu na alamin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos, ngunit dahil ipinangaral ng aking mga pastor ang tungkol sa kung paano magsisilitaw ang mga huwad na Cristo sa mga huling araw para linlangin ang mga tao, tumanggi akong alamin ang totoong daan, at ngayon pinagsisisihan ko ito. Gayunman, naguguluhan pa rin ako tungkol dito, kaya gusto kong magtanong sa inyo. Sinabi ng Panginoong Jesus: ‘Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati na’ng mga hirang’ (Mateo 24:23–24). Paano ninyo nauunawaang lahat ang mga salitang ito?”

Sinabi ni Sister Zhang, “Salamat sa Diyos, at nawa’y gabayan Niya tayo sa pagbabahaging ito. Tungkol sa itinanong mo, una dapat nating maunawaan kung ano ang layunin ng Panginoon Jesus sa pagsasabi ng mga salitang ito, at ano ang ibig Niyang sabihin nang banggitin Niya ang mga ito. Sinabi ng Panginoong Jesus sa atin na, kapag bumalik Siya, Siya ay muling magiging tao bilang Cristo, bilang Anak ng tao, at sa siping ito sinabi ng Panginoon na muling maglilitawan ang mga huwad na Cristo, magpapakita ng mga tanda at mga kababalaghan para linlangin ang mga tao. Ibig sabihin, sa susunod na magpakita ang Diyos sa katawang-tao, magsisilitawan din ang mga huwad na Cristong ito. Mula dito, makikita natin na sinabi ng Panginoon ang mga salitang ito upang sabihin sa atin na dapat tayong magkaroon ng katangiang makahiwatig para hindi tayo malinlang ng mga huwad na Cristong ito. Hindi Niya sinabi ang mga salitang ito para tanggihan natin na pakinggan ang sinumang nagpapalaganap ng mabuting balita ng pagdating ng Panginoon at palaging sarhan sila ng pinto. Ito ay magiging isang pagkakamali, at magiging mali ang pagkaunawa natin sa hangarin ng Panginoon. Ipinropesiya ng Panginoong Jesus: ‘Datapuwa’t pagkahating gabi ay may sumigaw, Narito, ang kasintahang lalaki! Magsilabas kayo upang salubungin Siya’ (Mateo 25:6). ‘Narito Ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinuman ay duminig ng Aking tinig at magbukas ng pinto, Ako’y papasok sa kanya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo Ko’ (Pahayag 3:20). ‘Dinirinig ng Aking mga tupa ang Aking tinig, at sila’y Aking nakikilala, at sila’y nagsisisunod sa Akin’ (Juan 10:27). Nilinaw nang lubos ng mga salita ng Panginoon na kapag bumalik ang Panginoon, gagamitin Niya ang Kanyang tinig para tawagin ang mga tupa ng Diyos, at sa pamamagitan ng Kanyang tinig makikila Siya ng mga tupa ng Diyos at magbabalik sa Kanya. Ibig sabihin, malugod man nating tanggapin o hindi ang pagbabalik ng Panginoon na napakahalaga ay nakabatay kung makikila natin o hindi ang tinig ng Diyos. Kung hindi tayo magsisikap na pakinggan ang tinig ng Diyos, at laging tinatanggihan ang mga yaong nagpapalaganap ng ebanghelyo ng pagbabalik ng Panginoon, hindi ba’t makakagawian natin na pagsarhan ng pinto ng Panginoon at hindi Siya papasukin? Mula sa mga salita ng Panginoon malinaw na nakikita natin na ang katangian ng mga huwad na Cristo ay ang kakayahang gumawa ng mga tanda at gumawa ng mga himala, ginagawa ang gawain na isinagawa ng Panginoong Jesus noon at gumagawa ng ilang tanda at kababalaghan, tulad ng pagpapagaling ng mga maysakit at pagpapalayas ng mga demonyo para malinlang ang tao. Gayunman, ang mga huwad na Cristo ay kumakatawan sa masasamang espiritu, kaya anumang uri ng mga tanda ang gawin nila, hindi sila makapagpapahayag ng anumang katotohanan. Hindi ito maikakaila. Nilinaw nang lubos ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang mga pagpapahayag at substansya ng mga huwad na Cristo. Tingnan natin ang ilang sipi mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos at mauunawaan mo. Sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Kung, sa mga huling araw, nagpakita ang isang “Diyos” na kapareho ni Jesus, na nagpagaling ng maysakit, nagpalayas ng mga demonyo, at ipinako sa krus para sa tao, ang “Diyos” na iyon, bagama’t kamukha ng inilarawang Diyos sa Biblia at madaling tanggapin ng tao, sa kakanyahan nito, ay hindi magiging katawang-taong ibinihis ng Espiritu ng Diyos, kundi ng isang masamang espiritu. Sapagkat prinsipyo ng gawain ng Diyos na hindi kailanman ulitin ang natapos na Niya. Kaya nga, ang gawain ng pangalawang pagkakatawang-tao ng Diyos ay iba sa gawain noong una’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Diwa ng Katawang-taong Tinatahanan ng Diyos). ‘Kung, sa panahon ngayon, may lumitaw na isang tao na kayang magpakita ng mga tanda at kababalaghan, magpalayas ng mga demonyo, magpagaling ng mga maysakit, at magsagawa ng maraming himala, at kung sinasabi ng taong ito na siya si Jesus na naparito, isang huwad ito na gawa ng masasamang espiritung gumagaya kay Jesus. Tandaan ito! Hindi inuulit ng Diyos ang parehong gawain. Nakumpleto na ang yugto ng gawain ni Jesus, at hindi na muling isasagawa ng Diyos ang yugtong iyon ng gawain. … Kung, sa mga huling araw, nagpakita pa rin ang Diyos ng mga tanda at mga kababalaghan, at nagtaboy pa rin ng mga demonyo at nagpagaling ng mga maysakit—kung gagawin Niya ang ginawa mismo ni Jesus—uulitin ng Diyos ang parehong gawain, at mawawalan ng kabuluhan o halaga ang gawain ni Jesus. Sa gayon, isinasagawa ng Diyos ang isang yugto ng gawain sa bawat kapanahunan. Kapag natapos na ang bawat yugto ng Kanyang gawain, agad itong ginagaya ng masasamang espiritu, at matapos simulang sundan ni Satanas ang mga yapak ng Diyos, nag-iiba ng pamamaraan ang Diyos. Kapag natapos na ng Diyos ang isang yugto ng Kanyang gawain, ginagaya ito ng masasamang espiritu. Kailangang maging malinaw sa iyo ang tungkol dito’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pag-alam sa Gawain ng Diyos Ngayon). Nilinaw nang mabuti ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos na ang mga huwad na Cristo ay pawang masasamang espiritu na nagpapanggap na Cristo. Bagama’t tinatawag nila ang kanilang sarili na Diyos, hindi sila nagtataglay ng kahit kaunting katotohanan at tiyak na hindi magagawa ang gawain ng Diyos, dahil hindi nila tinataglay ang diwa ni Cristo. Ang tanging magagawa nila ay tingnang mabuti ang ginawa ng Diyos para magaya ang gawain na naisagawa na ng Panginoong Jesus para malinlang ang mga tao. Ang mga huwad na Cristo ay hindi kailanman magdadala ng katotohanan o ng isang bagong landas ng pagsasagawa sa mga tao. Alam ng lahat na ang mga pekeng produkto sa mundong ito ay ginawa sa pamamagitan ng pagkopya sa mga tunay na produkto. Pareho lang sa mga huwad na Cristo. Nagpapagaling sila ng mga maysakit at nagpapalayas ng mga demonyo at nagsasagawa ng ilang simpleng himala para linlangin ang mga tao sa pamamagitan ng pagkopya ng gawain na isinagawa ng Panginoong Jesus, ngunit hindi maisasagawa ng mga huwad na Cristo ang mga himalang gaya ng pagbuhay sa patay at pagpapakain sa 5,000 katao gamit ang limang tinapay at dalawang isda. Kaya, sinumang tinatawag ang kanilang sarili na Cristo, na nagsasabi na sila ang nagbalik na Panginoong Jesus at nagpapakita ng mga tanda at mga kababalaghan at nagpapagaling ng mga maysakit at nagpapalayas ng mga demonyo, ang mga taong ito ay walang alinlangan na mga huwad na Cristo na lumilinlang sa mga tao. Gayunman, si Cristo ang Diyos Mismo na nagkatawang-tao, Siya ang Espiritu ng Diyos na nagkatawang-tao, Siya ay may normal na pagkatao at lubos na pagka-Diyos, at tunay na Siya ang Diyos Mismo. Sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: ‘Ang Diyos na nagkatawang-tao ay tinatawag na Cristo, at kaya ang Cristo na kayang magbigay ng katotohanan sa tao ay tinatawag na Diyos. Walang pagmamalabis rito, sapagkat taglay Niya ang diwa ng Diyos, at taglay Niya ang disposisyon ng Diyos, at karunungan sa Kanyang gawain, na hindi kayang abutin ng tao. Ang mga tumatawag sa sarili nila na Cristo, subalit hindi naman kayang gawin ang gawain ng Diyos, ay mga manlilinlang. Hindi lamang pagpapakita ng Diyos sa lupa si Cristo, kundi partikular din na katawang-taong tinaglay ng Diyos habang ginagawa at tinatapos Niya ang Kanyang gawain sa tao. Hindi maaaring palitan ang katawang-taong ito ng kahit na sinumang tao, kundi isang katawang-taong sapat na makakayanan ang gawain ng Diyos sa lupa, at maipapahayag ang disposisyon ng Diyos, at kakatawan nang mahusay sa Diyos, at makapagbigay ng buhay sa tao. Sa malao’t madali, babagsak lahat ng nagpapanggap na Cristo, sapagkat bagama’t inaangkin nilang sila si Cristo, hindi nila taglay ang diwa ni Cristo. Kaya naman sinasabi Ko na hindi kayang tukuyin ng tao ang pagiging-tunay ni Cristo, ngunit sinasagot at pinagpapasyahan ito ng Diyos Mismo’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tanging si Cristo ng mga Huling Araw ang Makapagbibigay sa Tao ng Daan ng Buhay na Walang Hanggan). Kaya, tanging si Cristo lamang ang makagagawa ng sariling gawain ng Diyos, tanging si Cristo lamang ang makapaghahayag ng katotohanan, at tanging si Cristo lamang ang makapaghahayag ng disposisyon ng Diyos at makapaglalaan para sa tao at makapangangalaga sa tao. Tanging si Cristo lamang ang makagagawa ng gawain ng pagtubos at pagliligtas sa sangkatauhan, Siya lamang ang maaaring tumapos sa sinaunang kapanahunan at simulan ang bago. Bukod pa rito, laging bago at hindi kailanman luma ang gawain ng Diyos, at hindi kailanman inuulit ng Diyos ang parehong gawain. Kung gayon, sa tuwing darating si Cristo para isagawa ang gawain palagi Siyang nagdadala ng bagong gawain, ipinahahayag ang disposisyon ng Diyos at kung anong mayroon at kung ano Siya. Kapag dumating ang Panginoong Jesus para isagawa ang gawain, halimbawa, winakasan Niya ang Kapanahunan ng Kautusan at pinasimulan ang Kapanahunan ng Biyaya, nagbigay Siya ng mga sermon na naging dahilan para magtapat ang mga tao ng kanilang mga kasalanan at magsisi, at itinuro Niya sa mga tao na mahalin ang kanilang mga kaaway, na maging mapagkumbaba, maging matiyaga at patawarin ang iba. Ang mga ito ay ilan lamang sa mga bagay na ginawa ng Panginoong Jesus. Inihayag ng Panginoong Jesus sa tao ang mapagmahal at mahabaging disposisyon ng Diyos. Katulad niyon, dumating ang Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, at winakasan Niya ang Kapanahunan ng Biyaya at pinasimulan ang Kapanahunan ng Kaharian. Isinasagawa Niya ang gawain ng paghatol sa tao at paglilinis sa tao sa pamamagitan ng Kanyang mga salita sa pundasyon ng gawain ng pagtubos ng Panginoong Jesus, binibigyan tayong lahat ng katotohanang kinakailangan natin para malinis at matamo ang pagliligtas, ipinapakita sa atin ang landas para maalis natin sa ating sarili ang kasalanan at matamo ang pagliligtas, at ipinahahayag ang matuwid, maringal at mahigpit na disposisyon ng Diyos. Sa pamamagitan ng gawain at mga salita ng Makapangyarihang Diyos, lubos nating makikilala na ang Makapangyarihang Diyos ay ang Diyos na nagkatawang-tao at Siya ang Diyos Mismo na nagpakita sa sangkatauhan sa mga huling araw.”

Matapos mapakinggan ang mga salita ng Diyos at ang pagbabahagi na ibinigay ng kapatid na babae na ito, nadama ko na tila nagising ako mula sa isang panaginip, at sa wakas ay naunawaan ko kung paano makikilala ang tunay na Cristo at ang mga huwad na Cristo. Bunga nito kapwa ako nakadama ng saya at hiya, dahil natanto ko kung gaano ako naging kaawa-awa noon dahil wala ang katotohanan. Naisip ko ang paulit-ulit na hindi pagtanggap ng gawain ng Diyos sa mga huling araw at natanto na nangyari ito dahil natakot ako na malinlang ng mga huwad na Cristo, na naging sanhi para hindi ko tanggapin ang totoong Cristo tulad ng isang tao na hindi kumakain sa takot na mabulunan. Nang bumalik ang Panginoon at kumatok sa aking pintuan, tumanggi akong makinig sa tinig ng Diyos, paulit-ulit na pinagsarhan ng pinto ang Panginoon. Ngunit hindi sumuko ang Diyos sa pagliligtas sa akin, sa halip binigyang-inspirasyon Niya ang mga kapatid na lalaki at babae na pumunta sa aking tahanan para ibahagi ang ebanghelyo. Talagang hindi ako pinabayaan ng Diyos—napakadakila talaga ng pagmamahal ng Diyos! Dahil naniwala ako sa sinabi ng aking mga pastor, nagpasiya ako na lahat ng magpapatotoo para sa nagbalik na Panginoon ay nangangaral ng isang huwad na Cristo. Nagkamali ako sa pagkaunawa sa salita ng Panginoon, at tinanggihan ko, kinondena at sinalungat ang Makapangyarihang Diyos, at naniwala rin ako na ang mga pagkaunawang pinagpilitan ko ay tama—katawa-tawa talaga ako! Kung hindi ako nagbasa ng salita ng Makapangyarihang Diyos at nakinig sa pagbabahagi ng mga kapatid na lalaki at babae tungkol sa pagkakaiba ng totoong Cristo at ng mga huwad na Cristo, hindi ko sana kailanman nakilala ang pagkakaiba ng totoong Cristo at ng mga huwad na Cristo, at malilinlang lamang ako ng mga sinabi ng mga pastor at mga elder. Marahil ay sinunod ko ang mga pastor at mga elder sa kanilang pagsalungat at hindi pagtanggap sa pagdating ng Diyos, at kung gayon ay nawala sana sa akin ang pinakapambihirang pagkakataon na ito na matamo ang pagliligtas ng Diyos. Nang maisip ko ito, sinabi ko kay Sister Zhu at sa iba pa, “Sa pamamagitan ng pagbabasa ng salita ng Makapangyarihang Diyos at pakikinig sa mga pagbabahagi ninyo, alam ko na ngayon kung paano makikilala ang totoong Cristo at ang mga huwad na Cristo. Ngayon kumbinsido na ako na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus, at handa akong tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.”

Matapos kong simulan ang pakikibahagi sa gawain sa iglesia, nakita ko na naunawaan ng mga kapatid na lalaki at babae ang maraming katotohanan, at wala akong gaanong alam kumpara sa kanila. Nasabi ko sa aking sarili: “Kailangang marami pang ibahagi sa akin si Sister Zhu at ang iba pa sa kanila tungkol sa salita ng Diyos at tulungan ako nang sa gayon ay mas mabilis kong maunawaan ang katotohanan.” Sinabi ko ito kay Sister Zhu, itinanong sa kanya kung maaari naming gawing lugar ng pagpupulong ang aking tahanan, at agad siyang pumayag. Pagkatapos niyon, nagtitipon kami kada linggo para basahin ang salita ng Diyos at magbahaginan tungkol sa katotohanan. Unti-unti akong nagkaroon ng mas maraming kaalaman tungkol sa mga salita ng Diyos at mas lalo pang naunawaan ang mga katotohanan. Mararamdaman ko sa kaibuturan ng aking puso na ang mga salitang ito ay mga pagpapahayag ng katotohanan. Sa sandaling iyan, naisip ko ang mga salitang sinabi ng Panginoong Jesus: “Mayroon pa Akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni’t ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma’y kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: sapagka’t hindi Siya magsasalita ng mula sa Kanyang Sarili; kundi ang anumang bagay na Kanyang marinig, ang mga ito ang Kanyang sasalitain: at Kanyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating” (Juan 16:12–13). Mas lalo akong naantig, at nakita ko na nangyari na lahat ang mga salitang ito ng Panginoon. Ang salita ng Makapangyarihang Diyos ay “sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia” (Pahayag 2:7). Ang Makapangyarihang Diyos ay nasa proseso ng paggabay sa tao para makaunawa at makapasok sila sa lahat ng katotohanan. Tanging sa pagtanggap lamang ng gawain ng Diyos sa mga huling araw at tanging sa pagtanggap lamang ng katotohanang ipinahayag ng Diyos malilinis ang isang tao, magtatamo ng pagliligtas at magiging isang tao na kaayon ng puso ng Diyos. Ang salita ng Diyos ang siyang nagdala sa akin pabalik sa bahay ng Diyos at nagdala sa akin sa harapan ng trono ng Diyos. Ngayon, sa araw-araw nasa akin ang mga salita ng Diyos na naglalaan para sa akin at gumagabay sa akin, at nakadarama ako ng kapayapaan at kagalakan, kapanatagan at puspos ng liwanag. Nais ko na gawin ang lahat ng aking makakaya para mahanap ang katotohanan at masunod ang Makapangyarihang Diyos hanggang sa katapusan!

40. Pag-uwi

Ni Muyi, South Korea

“Ang masaganang pag-ibig ng Diyos ay malayang ipinagkaloob sa tao at bumabalot sa tao; ang tao ay inosente at dalisay, walang mga dinadala at alalahanin, napakaligayang nabubuhay sa ilalim ng pagtingin ng Diyos. … Ngunit bilang isang taong may konsensya at may diwa ng pagiging makatao, iba ang mararamdaman mo. Makararamdam ka ng init, madadama mong ikaw ay nililingap at minamahal, at madadama mo ang kasayahan” (“Gaano Kahalaga Ang Pagmamahal ng Diyos sa Tao” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Sa tuwing sisimulan ko ang pag-awit ng himnong ito ng salita ng Diyos, mahirap pigilan ang mga damdaming umaantig sa kaibuturan ng aking puso. Iyan ay sa kadahilanang minsan na akong tumalikod sa Diyos at naghimagsik laban sa Kanya. Para akong isang nawawalang tupa, hindi mahanap ang daan pauwi, at dahil sa walang maliw na pagmamahal ng Diyos nakabalik ako sa bahay ng Diyos. Sa kasunod na artikulo, nais kong ibahagi sa aking mga kapatid na lalaki at babae sa Panginoon, pati na rin sa mga kaibigan na hindi pa nagbabalik sa Diyos, ang aking karanasan sa pagbabalik sa bahay ng Diyos.

Nabuhay akong may takot sa araw-araw noong bata pa ako dahil palaging nag-aaway ang aking ina at ama. Pagkatapos kong magtapos sa middle school, nagsimulang manampalataya ang nanay ko sa Panginoong Jesus dahil sa panghihimok ng isang kapitbahay, at sumama ako sa kanya sa iglesia. Mula sa panahong iyan, alam ko na ang Diyos ay Panginoon ng lahat ng nilalang, at na upang matubos ang sangkatauhan mula sa kasalanan, ipinako sa krus ang Diyos Mismong nagkatawang-tao upang maging handog para sa kasalanan ng tao—ang pagmamahal ng Diyos sa tao ay napakadakila! Nabigyang-inspirasyon ng pagmamahal ng Panginoon, nagpasiya akong manampalataya nang taimtim sa Panginoon at suklian Siya sa Kanyang pagmamahal, at dahil dito nahanap ko ang direksyon at layunin sa buhay. Pagkatapos niyon, madalas akong dumalo sa mga pulong, magbasa ng mga Banal na Kasulatan, at magbigay-papuri sa Panginoon, at sa pagdaan ng panahon nagsimula akong makadama ng kaligayahan. Lalo na nang mabasa ko sa Biblia na magbabalik ang Panginoon sa mga huling araw na nakasakay sa ulap at malugod tayong tatanggapin sa kaharian ng langit, mas lalo pang napuspos ng pag-asa ang aking puso. Bukod pa riyan, palaging ipinapaliwanag ng pastor ang talatang ito ng mga Banal na Kasulatan para sa amin sa mga pagtitipon: “Kayong mga lalaking taga-Galilea, bakit kayo’y nakatayong nakatingala sa langit? Ang kaparehong Jesus na ito, na kinuha mula sa inyo patungong langit, ay paparitong gaya rin ng inyong nakitang pagparoon Niya sa langit” (Mga Gawa 1:11). Mas lalo akong nakumbinsi na bababa ang Panginoong Jesus na nakasakay sa puting ulap para malugod tayong tanggapin sa ating tahanan sa langit.

Noong 2005, nakilala ko ang isang Koreano na naging nobyo ko at sumama ako sa kanya sa Korea. Dahil iba ang wika roon, sinubukan kong maghanap ng isang iglesia para sa mga dayuhang Chinese pero walang akong mahanap, at dahil dito humina nang humina ang aking espiritu. Nang hindi namamalayan, napalayo na pala ako sa Diyos. Nagpakasal kami, ngunit dahil napakalaki ng pagkakaiba ng kultura namin, hindi nagtagal ang pagsasama namin, kaya kalaunan nagdiborsiyo kami. Ang dagok na ito sa pagsasama namin ay espirituwal na gumimbal sa akin, at nagdulot ito sa akin ng napakatinding sakit. Dahil nasa ibang lupain ako na wala ni isang kaibigan o kapamilya, mas lalo kong nadama na nag-iisa ako. Ang tanging magagawa ko ay tahimik na manalangin sa Diyos at sabihin sa Kanya ang mga paghihirap ng aking puso. Hiniling ko sa Diyos na gabayan ako sa isang iglesia para sa mga Chinese nang sa gayon ay makabalik ako sa bahay ng Diyos.

Pagkaraan ng isang taon nahanap ko ang isang ministeryong Chinese sa isang iglesiang Presbyterian, at napakasaya ko. Sa wakas, muli akong nakapagbigay ng papuri sa Diyos sa iglesia. Ngunit ang nakadismaya sa akin ay, sa tuwing nagtitipon kami, magbabasa lang ang mga pastor ng mga sipi ng banal na kasulatan sa amin at magpapaliwanag nang kaunti tungkol sa literal na kahulugan ng mga salita. Sa kabuuan ang kanilang mga sermon ay walang anumang liwanag o anumang nakasisiya. Wala talaga silang naitustos na anuman para sa aming buhay, at ang mga pagtitipon ay naging walang saysay at pormalidad na lamang. Sa oras ng pagtitipon, may mga tao na magbubulungan sa isa’t isa, mayroong maglalaro ng mga game sa kanilang mga cellphone, mayroong makakatulog, mayroong naroon lamang para maghanap ng mga nobya o nobyo, at mayroon ding mga tao na mag-aakbayan sa isa’t isa. Naisip ko: “Ang iglesia ay isang templo, isang lugar para bigyang-pitagan ang Diyos. Pumupunta tayo rito para dumalo sa mga pagtitipon ngunit walang sinumang kinakikitaan ng pusong may takot sa Diyos. Marahil ay nasusuklam na ang Diyos sa nakikita Niya! Hindi ba’t tatalikdan ng Diyos ang isang lugar na nakaririmarim na gaya nito?” Ngunit parang bale-wala lang sa mga pastor at mga mangangaral ang lahat ng nangyayaring ito, at talagang hindi nila alintana ang mga ito.

Dahil nabubuhay sa napakalaking mundong ito na puno ng kasamaan, unti-unti akong nagsimula na tahakin ang maling daan, at madalas na lumabas para makipag-inuman sa mga kaibigan sa libre kong oras, hindi kailanman kumikilos na gaya ng isang mananampalataya sa Diyos. Gayunman, sa tuwing napapalayo ang aking puso sa Panginoon, papasok sa isipan ko ang Kanyang mga salita: “Datapuwa’t ang karumaldumal na espiritu, kung siya’y lumabas sa tao, ay lumalakad sa mga dakong walang tubig na humahanap ng kapahingahan, at hindi makasumpong. Kung magkagayo’y sinasabi niya, Babalik ako sa aking bahay na nilabasan ko; at pagdating niya, ay nasusumpungan niyang walang laman, walis na, at nagagayakan. Kung magkagayo’y yumayaon siya, at nagsasama ng pito pang espiritu na lalong masasama kay sa kaniya, at sila’y nagsisipasok at nagsisitahan doon: at nagiging lalo pang masama ang huling kalagayan ng taong yaon kay sa una” (Mateo 12:43–45). Ang mga salita ng Panginoon ang pumigil at nangalaga sa akin, at hinadlangan ako ng mga ito na mapalayo pa nang husto sa Diyos o makagawa ng anumang bagay na kalabisan na, dahil sa takot na mapapagalit ko ang Panginoon at masusuklam Siya sa akin. Natatakot ako na talikdan ng Panginoon at bumagsak sa mga kamay ng masamang espiritu.

Noong Pasko ng 2016, para mapasigla ang mga espiritu ng mga miyembro sa iglesia, kumuha ang iglesia ng isang grupo ng mahuhusay na mga kapatid na lalaki at babae para magtanghal. May isang kapatid na babae roon na hindi ko pa nakita noon ang kumanta ng isang awit ng papuri sa Diyos: “Ang eksena na nakapinta sa Biblia ‘Ang utos ng Diyos kay Adan’ ay nakapupukaw at makabagbag-damdaming larawan. Bagama’t ang Diyos at ang tao lamang ang narito, ang pagiging malapit nila sa isa’t isa ay ay pumupuspos sa inyo ng paghanga: 1 Ang masaganang pag-ibig ng Diyos ay malayang ipinagkaloob sa tao at bumabalot sa tao; ang tao ay inosente at dalisay, walang mga dinadala at alalahanin, napakaligayang nabubuhay sa ilalim ng pagtingin ng Diyos; nagpapakita ang Diyos ng malasakit para sa tao, habang ang tao ay nabubuhay sa ilalim ng pag-iingat at pagpapala ng Diyos; ang bawat bagay na ginagawa at sinasabi ng tao ay malapit na nakaugnay at hindi maihihiwalay sa Diyos. 2 Nadama ng Diyos ang pananagutan sa tao mula pa noong sandaling nilikha Niya siya. Ano ang Kanyang pananagutan? Kailangan Niyang ingatan ang tao, alagaan ang tao. Umaasa Siyang magtitiwala at susunod ang tao sa Kanyang mga salita. Ito rin ang unang inaasahan ng Diyos mula sa tao. 3 Dahil sa pag-asang ito kaya sinasabi ng Diyos ang mga sumusunod: ‘Sa lahat ng punong kahoy sa halamanan ay makakakain ka na may kalayaan: Datapuwa’t sa kahoy ng pagkakilala ng mabuti at masama ay huwag kang kakain; sapagka’t sa araw na ikaw ay kumain niyaon ay walang pagsalang mamamatay ka.’ Ang mga simpleng salitang ito ay kumakatawan sa kalooban ng Diyos. Ibinubunyag din ng mga ito na sa Kanyang puso, ang Diyos ay nagsimula nang magpakita ng malasakit para sa tao. 4 Sa iilang simpleng salita na ito, makikita natin ang puso ng Diyos. May pag-ibig ba sa puso ng Diyos? Mayroon bang malasakit? Sa mga bersikulong ito, ang pag-ibig at malasakit ng Diyos ay hindi lamang mapahahalagahan kundi madarama rin nang masinsinan. Ngunit bilang isang taong may konsensya at may diwa ng pagiging makatao, iba ang mararamdaman mo. Makararamdam ka ng init, madadama mong ikaw ay nililingap at minamahal, at madadama mo ang kasayahan. 5 Kapag nadama mo ang mga bagay na ito, paano ka makikitungo sa Diyos? Madarama mo kayang kaugnay ka ng Diyos? Mamahalin at igagalang mo kaya ang Diyos mula sa kaibuturan ng iyong puso? Mapapalapit kaya ang puso mo sa Diyos? Makikita mo mula rito kung gaano talaga kahalaga para sa tao ang pag-ibig ng Diyos. Ngunit ang lubhang mas mahalaga ay ang pagpapahalaga at pagkaunawa ng tao sa pag-ibig ng Diyos” (“Gaano Kahalaga Ang Pagmamahal ng Diyos sa Tao” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin).

Sa bawat salita ng himno, mas lalong bumilis ang tibok ng aking puso at hindi ko mapigilan ang mapaluha dahil sa labis na pagkaantig. Nadama ko na naroon ako sa isang magandang larawan kasama ng Diyos, minamahal ng Diyos, at tinatamasa ang lahat ng bagay na ipinagkaloob Niya sa paglikha. Ang hangin, ang liwanag, ang tubig at iba pa—lahat ng bagay ay puspos ng pagmamahal ng Diyos! Nagtatamasa ako ng lahat ng bagay na ipinagkaloob sa atin ng Diyos ngunit naging malayo ang aking puso sa Diyos, at marahil napakalungkot ng Diyos dahil dito. Partikular kong nadama na ang mga salitang “Ngunit bilang isang taong may konsensya at may diwa ng pagiging makatao, iba ang mararamdaman mo. Makararamdam ka ng init, madadama mong ikaw ay nililingap at minamahal, at madadama mo ang kasayahan” ay panawagan ng Diyos sa aking puso at espiritu. Noong 2007, noong hindi ko na makayanan pa ang mamuhay na kasama ang aking asawa at walang lugar na matatawag na tahanan, inihanda ng Diyos ang Women Migrants Human Rights Center of Korea para sa akin. Naglaan sila roon ng libreng pagkain at matutuluyan para sa akin at hinanapan ako ng abugado. Sila ang nag-asikaso ng mga legal na bagay para sa aking diborsiyo nang walang bayad. Nang sandaling mag-aaplay na ako para sa naturalization (o para maging legal na akong mamamayan ng bansa), binigyang inspirasyon ng Diyos ang isang ministro mula sa iglesiang Presbyterian para magsilbing isponsor ko. Karaniwan, ang mga Koreano ay bihirang mag-isponsor ng isang tao, lalo na’t isa akong dayuhan at, bukod pa rito, nagpunta lang ako nang tatlo o apat na beses sa partikular na iglesiang iyon. Alam ko na naging posible ito dahil sa tagong pagtulong ng Diyos. Ang isa pa ay dapat mayroong 30 milyong won na halaga ng ari-arian ang mga dayuhan na nag-aaplay para sa naturalization, pero wala ako ni 3 milyon. Hiningian ako ng Immigration Officer ng katibayan ng pagtatrabaho para maipakita na kaya kong buhayin ang aking sarili, at ginawa nilang madali ito para sa akin…. Palagi akong ginawan ng mga himala ng Diyos kapag matindi ang pangangailangan ko, at lahat ng ito ay pagpapakita ng Kanyang kataas-taasang kapangyarihan! Ang pagmamahal ng Diyos ay malawak at malalim, at gayunman napakasuwail ko. Matagal ko nang nalimutan ang Diyos at sinaktan ang Kanyang puso. Naantig ng himnong ito ng papuri ang aking espiritu, at matibay kong ipinasiya na muli kong palalakasin ang aking pananampalataya at hindi na kailanman makikibahagi sa masasamang gawain at hindi na magdudulot pa ng kapighatian sa Diyos.

Noong Pebrero 19, 2017, nagsimulang sumakit nang matindi ang aking ulo at mga mata. Nagpunta ako sa ospital pero hindi ako gumaling. Si Sister Li, na miyembro ng aming iglesia, ay ipinakilala ako sa isa sa kanyang mga kaibigan na may alam sa tradisyunal na panggagamot ng Chinese at sinabing magkakaroon ng epekto ang gamutan sa loob lamang ng isang linggo. Sumama ako sa kanya para magpagamot, at sa araw na iyan nakilala namin ang isang kapatid na lalaki na may apelyidong Jin, na kaibigan ng taong nakakaalam sa panggagamot ng Chinese. Hindi ko inasahan na makakakilala ako ng isang kapatid na lalaki sa Panginoon, at naisip ko na marahil ay ipinlano ito ng Diyos. Napag-usapan namin ni Brother Jin ang tungkol sa Biblia. Binasa sa amin ni Brother Jin ang tungkol sa talinghaga ng sampung dalaga mula sa Biblia. Itinanong niya sa akin, “Kapatid, hinihintay mo ba ang pagbabalik ng Panginoon?” Sinabi ko, “Oo, siyempre!” Sinabi ng kapatid na lalaki, “Kung gayon paano magbabalik ang Panginoon?” Sinabi ko nang walang alinlangan, “Sinasabi sa mga Banal na Kasulatan na Siya ay bababa na nakasakay sa ulap!” Sinabi ng kapatid na lalaki, “Alam mo ba? Bumalik na ang Panginoon.” Nagulat ako nang marinig ko iyon, at sinabing, “Sinasabi sa Marcos kabanata 13 talata 32: ‘Nguni’t tungkol sa araw at oras na yaon walang makakaalam, kahit ang mga anghel sa langit, kahit ang Anak, kundi ang Ama lamang.’ Walang nakakaalam kung kailan darating ang Panginoon. Sinabi mo na nagbalik na ang Panginoon, pero paano mo nalaman?” Hindi ako tuwirang sinagot ni Brother Jin sa halip ay naghanap ng ilang propesiya sa Biblia tungkol sa pagbabalik ng Panginoon. Sinasabi sa Lucas 12:40: “Kaya nga kayo’y magsihanda naman; sapagka’t paririto ang Anak ng tao sa oras na hindi ninyo iniisip.” Sinasabi sa Lucas 17:24–26: “Sapagka’t gaya ng kidlat, na pagkislap buhat sa isang panig ng silong ng langit, ay nagliliwanag hanggang sa kabilang panig ng silong ng langit; gayon din naman ang Anak ng tao sa Kanyang kaarawan. Datapuwa’t kailangan muna Siyang magbata ng maraming bagay at itakwil ng lahing ito. At kung paano ang nangyari sa mga kaarawan ni Noe, ay gayon din naman ang mangyayari sa mga kaarawan ng Anak ng tao.” Sinasabi sa Pahayag 3:20: “Narito Ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinuman ay duminig ng Aking tinig at magbukas ng pinto, Ako’y papasok sa kanya, at hahapong kasalo niya, at siya’y kasalo Ko.” Sinasabi sa Juan 10:27: “Dinirinig ng Aking mga tupa ang Aking tinig, at sila’y Aking nakikilala, at sila’y nagsisisunod sa Akin.”

Nang matapos na siya sa pagbabasa, sinabi ni Brother Jin, “Iniutos sa atin ng Panginoon na lagi tayong maging mapagbantay dahil walang nakakaalam ng araw kung kailan Siya darating. Ngunit ayon sa sinasabi sa mga propesiya, kapag dumating muli ang Panginoon ito ay sa kaanyuan ng Anak ng tao. Ang Anak ng tao ay Diyos na naging tao, na nangangahulugang nagkatawang-tao ang Diyos. Bagama’t hindi natin nalalaman ang eksaktong oras ng pagdating ng Panginoon, makikilala natin Siya sa Kanyang tinig. Ito ay sa kadahilanang maririnig ng mga tupa ng Diyos ang tinig ng Diyos, at kapag narinig nila ito, susunod sila sa Kanya….” Naisip ko sa sandaling ito ang tungkol sa aming pastor na nagsabing ang sinumang nagpapatotoo na bumalik na ang Panginoon Jesus sa katawang-tao ay isang manlilinlang. Hindi na ako maaaring makinig pa sa sinasabi ni Brother Jin, kaya nagpadala ako sa pastor ng text message na nagsasabing, “Sinabi sa akin ng isang tao na bumalik na ang Panginoon na nagkatawang-tao. Saang iglesia sila miyembro?” Sumagot ang pastor, sinabing, “Sila ay mga miyembro ng Kidlat ng Silanganan.” Sinabihan niya ako na agad umalis at huwag nang makipag-ugnayan pa sa kanila. Nais niya ring huwag kong basahin ang kanilang mga aklat at nagpatuloy siya sa pagpapadala sa akin ng ilang sermon kung paano mag-iingat laban sa maling paniniwala. Naisip ko na marahil ay tama ang anumang sabihin ng pastor, at dahil dito nagpasiya ako na huwag makinig sa muling pagbabahagi nila at huwag silang pansinin.

Sa aking pagkamangha, dumating si Brother Jin at ang kanyang nakababatang kapatid na babae sa lugar kung saan ako ginagamot at nagkuwento siya sa akin ng maraming bagay tungkol sa gawain ng pagbabalik ng Panginoon. Gayunman, dahil katatanggap ko lang ng balita nang umagang iyon na pumanaw na ang aking ina, pati na rin ang pagkakaroon ko ng ilang pag-aalinlangan sa kanilang itinuturo, hindi ko basta matatanggap ang anumang sabihin nila. Nagpatuloy pa ito nang tatlong araw, at tila hindi sumusuko si Brother Jin sa pangangaral ng ebanghelyo sa akin. Ngunit dahil sa naramdamam kong paghihirap ng kalooban, sinabihan ko siya na tigilan na niya ako. Sinabi ko, “Umalis ka na. Kung patuloy ka pa ring magsasalita, at hindi ka aalis, ako ang aalis!” Nakita ni Brother Jin na talagang hindi ako nakikinig at walang nagawa kundi ang umalis. Naisip ko na hindi na tatangkain pang bumalik ni Brother Jin, ngunit sa pagkamangha ko sa sumunod na araw nagsama siya ng isa pa na nangngangalang Brother Cheng at nagpatuloy sa pangangaral ng ebanghelyo sa akin. Nasabi ko sa aking sarili: “Bakit hindi pa rin siya tumitigil?” Para hindi mapahiya, ang tanging magagawa ko ay makinig, pero hindi ako nakipagtalakayan sa kanila. Bagama’t malamig ang pakikitungo ko sa kanila, matiyaga pa rin akong kinausap ni Brother Cheng. Sinabi niya, “Dumating na ang Panginoon na nagkatawang-tao sa mundo at ginagampanan Niya ang gawain ng paghatol at pagkastigo….” Nang makita ko kung gaano ang pagtitiyaga at pagmamahal niya at kung paano niya inisip na hindi abala ang mangaral sa akin, naisip ko: “Ang mga tao sa aming iglesia ay mahina. Ang kanilang pananampalataya at pagmamahal ay nanlamig na, bakit kaya napakatindi ng pananampalataya at pagmamahal ng mga tao na naniniwala sa Kidlat ng Silanganan? Anong kapangyarihan ang sumusuporta sa kanila para magsumigasig sa kanilang gawain na ibahagi ang ebanghelyo sa akin? Kung hindi dahil sa paggawa ng Banal na Espiritu, hindi nila ito magagawa gamit ang kanilang sariling lakas!”

Sa panahong ito, may isa pang kapatid na lalaki na may apelyidong Yang ang nagsisiyasat sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw tulad ko. Samantalang madalas akong walang pakundangan at parang laging wala sa sarili, si Brother Yang naman ay masigasig sa pagsisiyasat niya sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi ni Brother Yang na hindi niya tinanggap noon ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos nang ipangaral ito sa kanya ng mga tao, ngunit ang muling pakikinig nito ngayon ay isang oportunidad na kaloob ng Diyos, at dahil dito handa siyang siyasatin ito. Nakita ni Brother Yang na interesado lamang akong makinig sa mga salita ng pastor at hindi naghahanap nang may bukas na isipan. Naghanap siya ng sipi para sa akin, sa Mateo 5:3–6: “Mapapalad ang mga mapagpakumbabang-loob: sapagka’t kanila ang kaharian ng langit. … Mapapalad ang maaamo: sapagka’t mamanahin nila ang lupa. Mapapalad ang nangagugutom at nangauuhaw sa katuwiran: sapagka’t sila’y bubusugin.” Matapos kong basahin ang salita ng Panginoon, naisip ko: “Bakit hindi ko kayang mapanatili ang aking sarili sa presensya ng Panginoon at hanapin ang katotohanan? Kung totoong nagbalik na ang Panginoon, at hindi ko pinakinggan o siniyasat ang kanilang mga ipinangangaral, hindi ba’t maiiwan ako? Dapat maging bukas din ang aking isipan, at hindi ako dapat magpadalus-dalos sa pagpapasiya batay sa sarili kong opinyon.” Nang makapagpasiya na ako na bigyang-kapanatagan ang aking puso at tapat na siyasatin ito, walang anu-ano’y tinawagan ako ng isang mangangaral mula sa aking iglesia at tinanong ako kung kasama ko pa rin ang mga tao mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi kong kasama ko sila, at muli akong pinaalalahanan ng mangangaral na tumigil sa pakikipag-usap sa kanila. Napawi ng paghimok ng mangangaral ang pasiya ko na magsiyasat sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Naisip ko, “Higit na nauunawaan ng pastor at mangangaral ang Biblia kaysa sa akin, at hindi nila kinikilala na bumalik na ang Panginoon. Kaunti lang ang nauunawaan ko sa Biblia at wala akong kakayahang makahiwatig, kaya mas makabubuting makinig na lamang ako sa sinasabi ng pastor at ng mangangaral.” Nang ibaba ko ang telepono, sinabi ko kay Brother Cheng, “Kung nais ni Brother Yang na siyasatin ito, kayo namang dalawa ay maaaring magpatuloy sa inyong talakayan. Ayaw ko nang makinig pa.” Ganoon lang, muli kong tahasang tinanggihan ang pagliligtas ng Diyos.

Bumalik ako sa trabaho matapos ang isang linggong pagpapagamot. Dahil sa pagpanaw ng aking ina, puno ng kalungkutan at pighati ang aking puso at palagi ko siyang naiisip. Araw-araw kapag umuuwi ako sa bahay galing sa trabaho, titingnan ko ang larawan ng aking ina at kakausapin siya. Isang araw, bigla kong naisip: “Ako ay isang mananampalataya sa Panginoon at sa tuwing nakakaranas ako ng anumang problema o kahinaan, palagi kong masasabi ang mga bagay na ito sa Panginoon.” Pagkatapos niyon, kapag nakakaranas ako ng mga paghihirap dudulog ako sa harapan ng Panginoon at magdarasal, hinihiling sa Panginoon na bigyan ako ng kapanatagan. Ngunit anumang pagdarasal ang gawin ko, hindi naantig kailanman ang puso ko. Kung minsan makakatulog ako habang nagdarasal. Nabuhay ako sa isang kalagayan ng matinding pagkabalisa sa araw-araw sa panahong iyan, kaya kahit ang mahinang tunog sa likuran ko ay nagdulot sa akin ng hindi maipaliwanag na takot. Sa aking pagkatakot at kawalan ng pag-asa, taimtim akong nanalangin sa Panginoon: “Oh Panginoon! Ang puso ko ay puno ng kadiliman at nanginginig ako sa takot. Saan po kaya ako nagkamali? Oh Panginoon! Sa nakalipas na ilang araw sinabi sa akin ng mga tao na Ikaw ay nagbalik na bilang Makapangyarihang Diyos. Oh Panginoon! Kung talagang Ikaw ay nagbalik na at totoong ang Makapangyarihang Diyos na sinabi nila sa akin, hinihiling ko po sa Iyo na magtakda Ka ng oras at maghanda ng angkop na mga kalagayan para matawagan o mapadalhan ako ng text message ni Brother Yang. Kapag bumalik sila, anuman ang sabihin nila, magkakaroon ako ng puso na masunurin at masigasig sa pagtanggap ng Iyong bagong gawain at mga salita. Kung hindi ito ang Iyong gawain, at mali at mapanlinlang ang mensaheng ipinangangaral nila sa akin, mangyaring hadlangan Mo sila at huwag tulutang bumalik pa kahit kailan.”

Nakamamangha, pagkatapos kong manalangin nang ganito, lubos na sinagot ng Diyos ang panalangin ko. Talagang tinawagan ako ni Brother Yang, at ikinuwento sa kanya ang lahat ng nangyari sa akin sa nakalipas na ilang araw. Sinabi ni Brother Yan na nagdilim ang puso ko dahil hindi ko tinanggap ang gawain ng Diyos sa mga huling araw at naghimagsik laban sa Kanya. Umasa siya na ipagpapatuloy ko ang pagsisiyasat sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, at sa pagkakataong ito hindi ko tinanggihan ang kanyang payo.

Di-nagtagal, pinadalhan ako ni Brother Yang ng isang pelikula tungkol sa ebanghelyo. Isang linya sa diyalogo sa pelikula ang pumukaw nang matindi sa akin: “Dahil naniniwala tayo sa Diyos dapat tayong makinig sa Diyos, hindi sa mga tao.” “Tama ‘yan!” naisip ko. “Sa Diyos ako nananampalataya, at salita ng Diyos ang dapat kong pakinggan! Ngunit sa panahong iyon na sinasabi sa akin nina Brother Jin at Brother Cheng ang tungkol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, palagi akong nagtatanong sa pastor tungkol dito. Sinunod ko ang anumang sabihin ng pastor at ng mangangaral at hindi ninais na siyasating mabuti ang bagong gawain ng Makapangyarihang Diyos o pakinggan ang salita ng Diyos. Nanampalataya ako sa Panginoon ngunit hindi nanalangin o nagtanong sa Panginoon, at sa halip ay nabulagan sa pagtitiwala sa sinabi ng pastor at ng mangangaral. Napakahangal ko! Sinasabi sa Biblia: ‘Dapat muna kaming magsitalima sa Diyos bago sa mga tao’ (Mga Gawa 5:29). Nanampalataya ako sa Panginoon ngunit hindi sumunod sa Kanya. Sa halip, sumunod ako sa mga tao, kaya hindi ba ako naging isang tao na naniniwala at sumusunod sa mga tao? Hindi ba’t pagtanggi ito at pagkakanulo sa Panginoon? Kung ang Makapangyarihang Diyos ang Panginoong Jesus na nagbalik, at naghimagsik ako laban sa Kanya at tumanggi gaya nito, hindi tinanggap ang Makapangyarihang Diyos, hindi ba’t naging bulag at hangal ako? Hindi ko ba pinagsarhan ang Panginoon?” Naiisip ang mga ito, taimtim akong nagsisi sa aking puso at dumaloy ang mga luha sa aking mga mata.

Muli akong dumulog sa harapan ng Panginoon at nanalangin: “Panginoong Jesucristo! May nangaral ng ebanghelyo na nagsabing Ikaw ay bumalik na nagkatawang-tao, at Ikaw ang Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga huling araw. Hindi ko matitiyak sa aking sarili ang tungkol dito, ngunit handa akong dumulog sa Iyong harapan upang hanapin Ka at hilingin sa Iyo na liwanagan ako, upang maaaring makilala ko ang Iyong tinig. Kung totoong Ikaw ay nagbalik na at Ikaw ang Makapangyarihang Diyos, nais kong magsisi sa Iyo at tanggapin ang Iyong gawain at pagliligtas. Hinihiling ko sa Iyo na akayin Mo ako pabalik sa Iyong presensya.” Pagkatapos manalangin, nakadama ako ng isang uri ng kagalakan at kapanatagan na hindi ko kayang ilarawan sa mga salita lamang. Isa itong bagay na matagal ko nang hindi naramdaman, at alam ko na dininig ng Panginoon ang aking mga panalangin, na ang Panginoon ang siyang pumapanatag sa akin, at na ito ang katibayan na ibinigay sa akin ng Diyos. Nais kong pumunta agad sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos para siyasatin ito, ngunit naisip ko ang tungkol sa kung paano ko nasaktan ang damdamin ng mga kapatid na lalaki at babae ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at dahil dito nakaramdam ako ng labis na hiya na pumunta sa kanilang iglesia.

Habang pinuproblema ito, tamang-tama naman na tumawag si Brother Yang para magtanong kung may oras ako at sinabing umaasa siya na magpapatuloy ako sa pagsisiyasat sa gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Sinabi ko sa kanya ang tungkol sa mga pagkakamali ko. Sinabi ni Brother Yang, “Ayos lang iyan, tayong mga mananampalataya sa Diyos ay isang pamilya lahat, at balewala iyan sa mga kapatid na lalaki at babae sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos.” Nang marinig ko ang sinabing ito ni Brother Yang, alam ko na ipinapakita ng Diyos ang pag-unawa sa aking hindi pa hustong tayog, at kaya nang sumunod na araw nagpunta ako sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos kasama si Brother Yang.

Masaya ang mga kapatid na lalaki at babae na makita na nakabalik ako sa landas. Pormal silang nagpatotoo sa akin na nagbalik na ang Panginoong Jesus para ipahayag ang katotohanan at gampanan ang gawain ng paghatol simula sa bahay ng Diyos sa mga huling araw. Ibinahagi rin nila sa akin ang ibig sabihin ng gawain ng Diyos na nagkatawang-tao sa mga huling araw pati na rin ang kahalagahan ng pagkakatawang-tao sa pagliligtas ng sangkatauhan. Matapos iyan, binasa ko ang mga salita ng Diyos na nagsasabing: “Sinasabi Ko sa inyo, yaong mga naniniwala sa Diyos dahil sa mga tanda ay tiyak na nasa kategorya ng mga pupuksain. Yaong mga walang kakayahang tanggapin ang mga salita ni Jesus na nagbalik sa katawang-tao ay tiyak na mga anak ng impiyerno, mga inapo ng arkanghel, ang kategoryang isasailalim sa walang-hanggang pagkalipol. Maraming taong walang pakialam sa sinasabi Ko, ngunit nais Ko pa ring sabihin sa bawat tinatawag na banal na sumusunod kay Jesus na, kapag nakita ng sarili ninyong mga mata si Jesus na bumababa mula sa langit sakay ng puting ulap, ito ang magiging pagpapakita sa publiko ng Araw ng katuwiran. Marahil ay magiging panahon iyon ng matinding katuwaan sa iyo, subalit dapat mong malaman na ang sandali na nasasaksihan mong bumababa si Jesus mula sa langit ay ang sandali rin ng pagbaba mo sa impiyerno para maparusahan. Iyon ang magiging panahon ng pagwawakas ng plano ng pamamahala ng Diyos at ito ay kung kailan ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama. Sapagkat magwawakas na ang paghatol ng Diyos bago pa makakita ng mga tanda ang tao, kung kailan mayroon lamang pagpapahayag ng katotohanan. Yaong mga tumatanggap sa katotohanan at hindi naghahanap ng mga tanda, at sa gayon ay napadalisay na, ay nakabalik na sa harap ng luklukan ng Diyos at nakapasok na sa yakap ng Lumikha. Yaon lamang mga nagpupumilit sa paniniwala na ‘Ang Jesus na hindi nakasakay sa puting ulap ay isang huwad na Cristo’ ang sasailalim sa walang-hanggang kaparusahan, sapagkat naniniwala lamang sila sa Jesus na nagpapakita ng mga tanda, ngunit hindi kinikilala ang Jesus na nagpapahayag ng matinding paghatol at nagpapalabas ng tunay na daan at buhay. Kaya nga maaari lamang silang harapin ni Jesus kapag hayagan Siyang nagbabalik sakay ng puting ulap. Masyado silang sutil, masyadong tiwala sa kanilang sarili, masyadong mapagmataas. Paano gagantimpalaan ni Jesus ang gayong kababang-uri? Ang pagbabalik ni Jesus ay isang dakilang kaligtasan para sa mga may kakayahang tanggapin ang katotohanan, ngunit para sa mga hindi nagagawang tanggapin ang katotohanan ito ay isang tanda ng pagsumpa. Dapat ninyong piliin ang sarili ninyong landas, at hindi ninyo dapat lapastanganin ang Banal na Espiritu at tanggihan ang katotohanan. Hindi kayo dapat maging mangmang at mapagmataas, kundi isang taong sumusunod sa patnubay ng Banal na Espiritu at nananabik at naghahanap sa katotohanan; sa ganitong paraan lamang kayo makikinabang” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kapag Namasdan Mo Na ang Espirituwal na Katawan ni Jesus, Napanibago na ng Diyos ang Langit at Lupa).

Pagkatapos basahin ang salita ng Diyos, pinag-isipan kong mabuti ang tungkol sa mga katotohanan na ibinahagi sa akin ng mga kapatid na lalaki at babae at na kanilang pinatotohanan. Naunawaan ko na may dalawang paraan kung paano magbabalik ang Panginoon sa mga huling araw, isa sa mga ito ay ang tagong pagdating at ang isa naman ay ang hayagang pagdating ng Panginoon sa lahat. Ngayon, ang gawain ng paghatol ng Makapangyarihang Diyos na nagkatawang-tao na nagsimula sa bahay ng Diyos ay ang talagang gawain ng tagong pagdating ng Panginoon. Dahil ang nagkatawang-taong Diyos ay nagbalik na sa kalipunan ng sangkatauhan, ang Kanyang anyo ay yaong sa karaniwang tao at walang taong makapagsasabi na Siya ang Diyos sa simpleng pagtingin lamang sa Kanya. Walang nakakaalam ng Kanyang tunay na pagkatao, at inililihim ito sa mga tao. Yaong nakakakilala lamang sa tinig ng Diyos ang makaaalam, makatatanggap, at makasusunod sa Kanya. Tulad ng sinabi ng Panginoong Jesus: “Dinirinig ng Aking mga tupa ang Aking tinig, at sila’y Aking nakikilala, at sila’y nagsisisunod sa Akin” (Juan 10:27). Yaong hindi nakikilala ang tinig ng Diyos ay tiyak na ituturing ang Diyos na nagkatawang-tao bilang isang karaniwang tao. Kanilang itatatwa, sasalungatin, at tatangging sundin ang Diyos, tulad ng ginawa ng mga Judiong Fariseo sa panahon nila. Nakita nila ang Panginoong Jesus ngunit hindi nila kilala ang Kanyang pagkakakilanlan, at nabubulagang kinundena ang Panginoon. Ang kasalukuyang panahon ay ang yugto ng tagong gawain ng pagliligtas ng Diyos sa sangkatauhan. Ipinapahayag ng Makapangyarihang Diyos ang salita para hatulan, dalisayin, at gawing perpekto ang mga tao. Bago dumating ang mga kalamidad, gagawin Niya ang isang grupo ng mga tao na maging mga mananagumpay, at sa sandaling makumpleto na ang grupong ito ng mga mananagumpay, magwawakas na ang gawain ng tagong pagdating ng Diyos na nagkatawang-tao. Kapag nagsimula ang mga kalamidad, gagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at parurusahan ang masasama, at hayagan Siyang magpapakita sa lahat ng bansa at mga tao. Sa panahong iyan, matutupad ang mga propesiya na hayagang darating ang Panginoon, katulad ng sinasabi sa Biblia: “At sa gayo’y lilitaw ang tanda ng Anak ng tao sa langit: at kaya magsisitaghoy ang lahat ng mga angkan sa lupa, at makikita nila ang Anak ng tao na napaparitong nasa mga ulap ng langit na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian” (Mateo 24:30). “Narito, Siya’y pumaparitong nasasa mga alapaap; at makikita Siya ng bawa’t mata, at ng nangagsiulos sa Kanya; at ang lahat ng mga angkan sa lupa ay magsisitaghoy dahil sa Kanya” (Pahayag 1:7). Ito ang dahilan kung bakit ang lahat ng lahi sa mundo ay mananangis kapag ang Panginoon ay bumaba na nakasakay ng ulap. Sa sandaling ito, ang aking puso ay biglang napuspos ng liwanag, at nakita ko na ang gawain ng tagong pagdating ng Panginoon ay isang dakilang pagliligtas para sa atin. Malilinis lamang tayo at matatamo ang pagliligtas ng Diyos sa pamamagitan ng pagtanggap ng paghatol ng salita ng Diyos sa panahon ng tagong pagdating ng Panginoon. Kung hindi natin tatanggapin ang gawain ng paghatol ng Diyos ngayon, kung gayon kapag dumating Siya sakay ng ulap magiging tulad tayo ng mga yaong sumalungat sa Panginoon, at tiyak na mananangis tayo at magngangalit ang ating mga ngipin. Sa puntong iyan, magiging huli na ang pagsisisi natin, sapagkat sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: “Magwawakas na ang paghatol ng Diyos bago pa makakita ng mga tanda ang tao, kung kailan mayroon lamang pagpapahayag ng katotohanan.”

Salamat sa Makapangyarihang Diyos! Inihahayag ng salita ng Diyos ang lahat ng misteryo at malinaw na ipinaliliwanag ang katotohanan sa lahat ng aspeto—nabuksan ang aking mga mata at mula noon ay nahikayat sa puso at sa salita. Sa sumunod na mga araw, regular na akong nagpupunta sa iglesia para basahin ang mga salitang ipinahayag ng Diyos sa mga huling araw kasama ang mga kapatid na lalaki at babae. Nakinig kami ng mga himno at nanood ng mga music video, mga video ng mga pagbigkas ng salita ng Diyos, at mga pelikula tungkol sa ebanghelyo, na ginawang lahat ng kapatid na lalaki at babae ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nadama ko na nagtamo ako ng isang bagay na bago sa bawat pagtitipon at walang katumbas na kaligayahan ang nadama ko. Lalo na sa mga pelikula tungkol sa ebanghelyo, ang mga kapatid na lalaki at babae ay nagbahagi ng tungkol sa lahat ng isyu nang detalyado at malinaw kaya nga nalutas nang paunti-unti ang lahat ng aking mga pag-aalinlangan at pagkalito sa aking pananampalataya sa Panginoon na kinimkim ko nang napakaraming taon. Nakita ko na talagang nasa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng Banal na Espiritu, at na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus! Mas lalo pa akong natuwa na, sa ikatlong araw ng pagiging miyembro ko sa iglesia, nakita ko ang kapatid na babae na kumanta sa entablado ng awit ng papuri noong Pasko ng 2016. Tinanggap din niya ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Taimtim akong nagpasalamat sa Diyos, dahil ang patnubay at kaliwanagan ng Diyos ang siyang umakay sa amin para makasabay sa mga yapak ng Cordero, ang umakay sa amin para marating ang mabuting lupain ng Canaan mula sa ilang at para makabalik sa bahay ng Diyos, at iyan ang umakay sa amin na matamasa ang kasaganahan at pagtustos ng mga salita ng Diyos sa buhay na kasama Siya!

Sa aking palagay iyon ay dahil sa natatanging kabutihang nagmula sa Diyos kaya nagawa kong makabalik sa bahay ng Diyos. Sa ugali kong mapaghimagsik, paano ko malugod na natanggap ang pagbabalik ng Panginoon kung wala ang pamumuno at patnubay ng Diyos o wala ang pagtitiyaga ng mga kapatid na lalaki at babae sa pagbabahagi sa akin ng salita ng Diyos? Talagang napakadakila ng pagmamahal sa akin ng Diyos na hindi ko kayang mailarawan! Ang gusto ko lamang ay awitin ang aking pagpupuri sa Diyos sa pamamagitan ng mga himno at sundin nang walang maliw ang Makapangyarihang Diyos!

41. Nagdulot ng Krisis sa Pamilya ang Kaso ng Zhaoyuan na Naganap Noong Mayo 28

Ni Enhui, Tsina

Isa akong ordinaryong babae sa aming bansa, at ang mabibigat na pasanin sa mga responsibilidad ko sa aming tahanan ay palaging nagdudulot sa akin ng labis na pagod na halos hindi na ako makahinga. Dahil dito, talagang naging mainitin ang ulo ko, at araw-araw kaming nagsisigawan ng asawa ko. Hindi na talaga namin matiis na mamuhay nang gayon. Sa tuwing nahihirapan ako, magsusumamo ako, “Mahabaging Langit! Maaari po bang iligtas Mo ako!” At pagkatapos noong 2013, dumating sa akin ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pagdalo sa mga pagtitipon kasama ang mga kapatid na lalaki at babae, natiyak ko na ang Makapangyarihang Diyos ang Isa na hinihingan ko ng tulong sa aking pagdurusa, at dahil dito malugod kong tinanggap ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw.

Nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Simula nang likhain ang mundo, nasimulan Ko nang paunang itadhana at piliin ang grupong ito ng mga tao, na ngayon nga ay kayo. Ang inyong pag-uugali, kakayahan, anyo, tayog, pamilya kung saan kayo isinilang, ang iyong trabaho at pag-aasawa—ang kabuuan mo, maging ang kulay ng iyong buhok at balat, at ang oras ng iyong kapanganakan—ay isinaayos lahat ng Aking mga kamay. Maging ang mga bagay na ginagawa mo at ang mga taong nasasalubong mo bawat araw ay isinaayos ng Aking mga kamay, pati na rin ang katunayang ang pagdadala sa iyo sa Aking presensiya ngayon sa totoo lang ay Aking pagsasaayos. Huwag mong guluhin ang iyong sarili; dapat magpatuloy ka nang mahinahon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 74). Mula sa mga salitang ito ng Diyos natanto ko sa wakas na ang lahat ng bagay ay nasa mga kamay ng Diyos, at na ang pagiging mapalad ko na makalapit sa harapan ng trono ng Diyos, matanggap ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw, at matamo ang pagdidilig at pagpapalakas ng Kanyang mga salita ay naordenan na noon pa man libu-libong taon na ang nakararaan. Kung anong uri ng asawa at pamilya mayroon ako ay inordenan din ng Diyos noon pa man. Alam ko na dapat kong tanggapin ang anumang isinagawa at isinaayos ng Diyos at magpasakop dito. Mula noon, anumang bagay na dumating na hindi kasiya-siya, hindi na ako nagrereklamo tulad noon. Sa halip, nanampalataya ako na ito ay isinaayos ng Diyos at handa akong magpasakop nang sa gayon ay maaaring gabayan at maakay Niya ako na matutuhang mamuhay nang may pagkakasundo sa aking pamilya. Sa pagdaan ng panahon, natigil ko na ang pakikipag-away sa aking asawa. Nang makita niya ang mga pagbabagong nangyari sa akin simula nang manampalataya ako sa Diyos, naging napakasuportado na rin ang aking asawa sa aking pananampalataya. Kapag pumupunta ang mga kapatid na lalaki at babae sa aming bahay para magtipon napakagalang niya sa kanila, at kung minsan ay masayang nakikipag-usap sa kanila. Sa panahong iyan nagbabasa ako araw-araw ng salita ng Diyos at madalas na dumadalo sa mga pagtitipon at pagbabahagi ng mga karanasan kasama ang iba pang mga kapatid na lalaki at babae. Nadama kong nanagana ang aking espiritu at natamasa ang uri ng kapayapaan at kagalakan na hindi ko kailanman nadama noon. Naramdaman ko na talagang isang napakagandang bagay ang pananampalataya sa Diyos.

Ngunit ang lahat ng mabubuting bagay ay may hangganan, at pagkatapos ng insidenteng nangyari sa Zhaoyuan, Shandong noong Mayo 28, 2014, naglaho ang payapa at matiwasay na mga araw na iyon sa aming tahanan. Ito sa una ay karaniwang krimen lamang, ngunit pagkaraan ng tatlong araw nagkaroon ito ng bagong anyo—tinawag ito ng pamahalaang Chinese Communist Party na isang bagay na isinagawa dahil sa mga motibong panrelihiyon. Sa dahilang ito, pinagbuntunan ng sisi ng pamahalaang CCP ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos; gumamit ito ng media para walang pakundangang magtanim ng maling ebidensya, gumawa ng mga maling paratang, at siraan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Hindi nagtagal, inulan ang mga tao ng lahat ng uri ng kasinungalingang maaaring maisip tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nakita ito ng asawa ko na iniulat sa mga balita at ginamit sa propaganda ng pamahalaang CCP. Tila ba bigla na lang nagkaroon ng pagbabago sa kanya. Nagsimulang gawin niya ang lahat ng bagay sa abot ng kanyang makakaya para salungatin ang aking pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos.

Isang gabi, galit na galit na umuwi ng bahay ang aking asawa at pasigaw na pinagalitan ako: “Ano ba talaga ang relihiyong ito na pinaniniwalaan mo?” Talagang nagulantang ako na nagbalik na naman ang kakaiba niyang ugali noon at bilang sagot sinabi ko sa kanya, “Ang pinaniniwalaan ko ay ang nagbalik na Panginoong Jesus, ang Makapangyarihang Diyos, na tinatawag natin na ‘Langit.’” Sinabi niya, “Naniniwala ka sa Makapangyarihang Diyos! Tingnan mo kung ano ang sinasabi nila sa TV!” Sinasabi ito, binuksan niya ang TV, at naroon sa lahat ng balita ang Kaso ng Sadyang Pagpatay sa Zhaoyuan, Shandong noong Mayo 28. Nagsasabi sila ng lahat ng uri ng bagay na nagkukundena sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at sinabi pa nila na ang mga mananampalataya sa Makapangyarihang Diyos ay mga taong nanggugulo sa kaayusan ng publiko, at handa ang Public Security Department sa Shandong para maglunsad ng malakas na pag-atake laban dito at tutuligsain sila nang walang awa. Dahil dito nadama ko na matuwid lang na magalit ako, at kaagad kong sinabi sa aking asawa, “Paninirang-puri at mga kasinungalingan lamang ang mga ito. Ang mamamatay-taong ito ay hindi mananampalataya sa Makapangyarihang Diyos! Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay mayroong mga prinsipyo sa gawaing pang-ebangheliko, na ibabahagi lamang ito sa mabubuting tao na naniniwala na mayroong Diyos at sa mga taong may mabubuting puso. Hindi namin ito ibinabahagi sa masasamang tao. Ang masasamang tao na gaya ni Zhang Lidong ay hindi angkop sa mga prinsipyong ito ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos para mabahaginan ng ebanghelyo, kaya tiyak na hindi sila maaaring maging mga mananampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Ang isa pa—nang hingin ni Zhang Lidong sa babaeng iyon ang kanyang numero ng telepono at tumanggi ito, napahiya si Zhang kaya siya nagalit at pinatay ang babae. Kami, na mga kapatid na lalaki at babae ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, ay hindi kailanman namimilit ng mga tao para tanggapin ang gawain ng Diyos kapag nagbabahagi kami ng ebanghelyo, dahil malinaw na ipinahayag ng Diyos sa ‘Ang Sampung Atas Administratibo na Dapat Sundin ng Hinirang na Bayan ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian’ na ‘Ang kaanak na iba ang pananampalataya (ang iyong mga anak, ang iyong asawa, iyong mga kapatid o magulang, at iba pa) ay hindi dapat piliting sumapi sa iglesia. Ang sambahayan ng Diyos ay hindi kulang sa mga kasapi, at hindi kailangang pataasin ang bilang nito ng mga taong walang silbi. Hindi na dapat akayin sa iglesia ang lahat ng hindi malugod na nananalig. Ang kautusang ito ay para sa lahat ng tao. Dapat ninyong siyasatin, subaybayan at paalalahanan ang isa’t isa sa bagay na ito, at walang sinumang maaaring lumabag dito.’ Kapag nagbabahagi ng ebanghelyo ang mga kapatid na lalaki at babae mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, hindi sila kailanman namimilit—ito ang isang bagay na hindi maaaring labagin ng sinuman. Ang mga balitang ito ay paninirang-puri, at gawa-gawa lamang. Ang nagkakalat lamang ng mga kasinungalingang ito at naninira sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay walang iba kundi ang pamahalaang CCP.” Ngunit sino ang makakapagsabi—pagkatapos marinig ito, nanlaki ang mga mata ng aking asawa at binulyawan ako, “Hindi na mahalaga kung totoo ito o hindi. Hanggang salungat ang CCP dito, hindi ka maaaring masangkot dito! Hindi ko gustong halughugin ng pamahalaan ang ating bahay. Hindi pa nga naikakasal ang ating anak na lalaki!” Nakitang nalinlang ang aking asawa ng mga maling kuwento at mga kasinungalingang iyon sa TV nang walang basehan, napuno ng galit ang aking puso. Hindi titigil ang pamahalaang CCP para supilin at usigin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa pagsalungat lamang sa paniniwala sa relihiyon. Ginamit nito ang kaso ng Zhaoyuan para masilo at makagawa ng mga maling paratang laban sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos—isang napakasamang taktika!

Wala ni isa sa amin ang nakatulog nang mahimbing nang gabing iyon. Hinikayat ako ng asawa ko na magtago at itago rin ang aklat ng mga salita ng Diyos, o ibalik ito sa iglesia sakaling lusubin ng kapulisan ng CCP ang aming tahanan. Pagkarinig ng lahat ng sinabi niyang ito naalala ko ang tungkol sa mga karanasan ng mga kapatid na lalaki at babae na narinig ko, na mga dinakip, na hinalughog ang kanilang mga tahanan, at na pinagmulta o ibinilanggo; Naisip ko rin ang sarili kong pinsan. Nakaalitan niya ang isang lokal na hepe ng istasyon ng pulis dahil hindi niya matiis ang pagyayabang sa lugar ng isang lalaki, at pananakot sa mga karaniwang tao, at humantong iyon sa pagkasentensya sa kanya ng isang taon na reeducation sa pamamagitan ng pagtatrabaho. Nahirapan din ang lahat sa aming pamilya, ang mga bata at matatanda. Ang CCP ay isang demonyo na hindi ka makakapangatwiran. Kung madakip at mabilanggo ako dahil sa aking pananampalataya, at kung hahalughugin ang aming bahay, makatuwiran ba iyon sa aking asawa at anak? Nagpabiling-biling ako sa higaan, hindi makatulog, paulit-ulit na inisip ang senaryong nadakip ako at hinalughog ng mga pulis ng CCP ang aming bahay, at nadamay ang aking asawa at anak…. Hindi ko mapigilang hindi makadama ng lungkot at takot sa aking puso. Naramdaman ko kung gaano kahirap ang manampalataya sa Diyos, maging isang mabuting tao, at tahakin ang tamang landas sa Tsina, at na palaging nasa panganib ang aking buhay. Ngunit kung ipagkakanulo ko ang Diyos dahil sa takot sa pang-uusig ng pamahalaang CCP, uusigin ako ng aking konsiyensiya habang buhay. Kahit magpagala-gala ako, mamumuhay nang walang layunin, ako ay magiging tila isang buhay na bangkay at pagkatapos mamatay wala akong mukhang maihaharap para makita muli ang Diyos. Nabalisa ako at nakadama ng pighati sa aking puso; naramdaman kong lubos akong nawalan ng lakas, napakanegatibo at napakahina.

Sa gitna ng aking pighati, naalala ko ang mga salitang ito ng Panginoong Jesus: “At huwag kayong mangatakot sa mga nagsisipatay ng katawan, datapuwa’t hindi nangakakapatay sa kaluluwa: kundi bagkus ang katakutan ninyo’y Siyang makapupuksa sa kaluluwa at sa katawan sa impiyerno” (Mateo 10:28). “Sapagka’t ang sinumang mag-ibig iligtas ang kanyang buhay ay mawawalan nito: at ang sinumang mawalan ng kanyang buhay dahil sa Akin ay makakasumpong niyaon” (Mateo 16:25). Ang mga salita ng Panginoong Jesus ay nagbigay sa akin ng pananampalataya at lakas, at pinawi ang pagkabalisa at takot sa aking puso. Naisip ko: “Ang Diyos ang makapangyarihan sa lahat ng bagay at sa lahat ng nabubuhay na nilalang, at nasa ilalim din ng kapangyarihan ng Diyos ang aking buhay at ang aking pamilya. Lahat ng mayroon ako ay nagmula sa Diyos, at hindi ko Siya maaaring ipagkanulo sa mapanganib na panahong ito.” Pagkatapos ay naisip ko ang tungkol sa mga ari-arian ng pamilya ni Job na ninakaw at kinuha sa kanya ang mga anak niya; walang naiwan sa kanya, gayunman napanatili niya ang kanyang katapatan sa Diyos. Binigyang-papuri niya ang banal na pangalan ng Diyos na si Jehova at tumayong saksi sa Diyos. Subalit heto ako, nahaharap pa lamang sa mga kasinungalingan at gulong gawa-gawa ng pamahalaang CCP, nang hindi pa nadarakip o nahahalughog ang aking tahanan, ay naging mahina at negatibo na. Nakita ko na talagang kalunus-lunos ang aking katayuan, at wala ako ni katiting na tunay na pananampalataya sa Diyos. Nang maisip ko ito napuno ng kahihiyan ang aking puso sa harap ng Diyos at tahimik akong nagpasiya: Anuman ang mangyari, hindi ko dapat ipagkanulo ang Diyos, at pananatilihin ko ang aking pananampalataya gaano mang pagdurusa o hirap ang maaaring maranasan ko!

Umuwi nang tanghali sa bahay ang aking asawa nang sumunod na araw, inihagis sa harapan ko ang diyaryo na nasa kanang kamay niya, at sinabing, “Tingnan mong mabuti! Sinasabi riyan na sinuman ay maaaring dakpin kapag natuklasang naniniwala sila sa Makapangyarihang Diyos. Hindi ang bilangguan ang lugar na gugustuhin mong kapuntahan anumang oras. Hindi lamang binubugbog ang mga tao roon, kundi nagsisiksikan pa sa iisang higaan ang maraming tao. Kung pupunta sa banyo ang isang tao sa kalagitnaan ng gabi, wala na siyang lugar na mahihigaan doon pagbalik niya. Kung madarakip ka, hindi makakaya ng pamilya natin na piyansahan ka, kaya kapag hinuli ka nila at nasentensyahan ka ng ilang taon, magiging mas handa ka nang sumunod!” Ang marinig ang gayong walang pakundangang pananalita mula sa aking asawa ay nagdulot ng matinding kirot sa aking puso, at mas lalo kong kinamuhian ang demonyong pamahalaang CCP. Kung hindi dahil sa panlilinlang, mga kasinungalingan, pang-aapi, at pang-uusig nito, masusuportahan ako ng aking asawa sa aking pananampalataya. Hindi niya ako mapupwersa sa gayong paraan. Sa aking kawalan ng pag-asa, ang tanging magagawa ko ay magsumamo sa Diyos sa aking puso: “Makapangyarihang Diyos! Alam ko po na nagpapakalat lamang ang pamahalaang CCP ng mga gawa-gawang kuwento, paninirang-puri, kasinungalingan, at kalapastanganan laban sa Iyo. Ang pamahalaang CCP ay walang iba kundi si Satanas, ang Iyong kaaway. Ngunit nakadarama ako ngayon ng kahinaan sa aking puso, at hiling ko po na pangalagaan Mo ako, na pagkalooban ako ng karunungan, at pahintulutan ako na makita ang mga panlilinlang at panloloko ni Satanas nang sa gayon ay matatag akong makatatayo sa Iyong tabi at hindi matakot ng masasamang puwersa ng pamahalaang CCP.” Pagkatapos manalangin, wala na akong anumang hangaring talikuran ang Diyos, at pumasok sa isipan ko ang mga salitang ito ng Makapangyarihang Diyos: “Nang gumawa ang Panginoong Jesus ng mga bagay gaya ng pagbuhay muli kay Lazaro mula sa kamatayan, ang Kanyang layunin ay upang magbigay ng katunayan para sa mga tao at para makita ni Satanas, at upang ipaalam sa mga tao at kay Satanas na ang lahat ng tungkol sa sangkatauhan, ang buhay at kamatayan ng sangkatauhan ay tinutukoy ng Diyos, at na bagaman Siya ay nagkatawang-tao, nananatili Siyang may kapangyarihan sa pisikal na mundo na nakikita at gayundin sa espirituwal na daigdig na hindi nakikita ng mga tao. Ito ay upang ipaalam sa mga tao at kay Satanas na ang lahat ng tungkol sa sangkatauhan ay hindi nasa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas. Ito ay isang paghahayag at isang pagpapakita ng awtoridad ng Diyos, at ito ay isa ring paraan para sa Diyos na makapaghatid ng mensahe sa lahat ng bagay, na ang buhay at kamatayan ng sangkatauhan ay nasa mga kamay ng Diyos. Ang pagbuhay muli ng Panginoong Jesus kay Lazaro ay isa sa mga paraan kung paano tinuturuan at binibigyang-tagubilin ng Lumikha ang sangkatauhan. Ito ay isang kongkretong pagkilos na kung saan ay ginamit Niya ang Kanyang kapangyarihan at awtoridad upang bigyang-tagubilin at tustusan ang sangkatauhan. Ito ay isang paraan, na hindi gumagamit ng mga salita, para sa Lumikha na tulutan ang sangkatauhan na makita ang katotohanan na Siya ang may kapangyarihan sa lahat ng bagay. Ito ay isang paraan upang masabi Niya sa sangkatauhan sa pamamagitan ng mga praktikal na pagkilos na walang kaligtasan maliban sa pamamagitan Niya. Ang ganitong tahimik na pamamaraan na ginamit Niya upang bigyang-tagubilin ang sangkatauhan ay walang hanggan, di-napapawi, nagdulot sa mga puso ng tao ng isang pagkagimbal at kaliwanagan na hindi kailanman kukupas. Nakaluwalhati sa Diyos ang pagkabuhay na mag-uli ni Lazaro—may malaking epekto ito sa bawa’t isang tagasunod ng Diyos. Matatag nitong pinananatili sa bawa’t tao na nauunawaang mabuti ang pangyayaring ito ang pagkaunawa, ang pananaw na ang Diyos lang ang may kapangyarihan sa buhay at kamatayan ng sangkatauhan” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo III). Ang katotohanang ito tungkol sa Diyos na tinulutan si Lazaro na magbangon mula sa mga patay ay lalong naghikayat sa akin. Muli akong nagkaroon ng lakas sa aking puso at matatag na tumayong muli: Oo! Ang Diyos ang namamahala sa lahat ng bagay sa sansinukob, nasa palad ng kamay ng Diyos ang buhay at kamatayan ng mga tao. Alam ko na walang sinuman ang makakapigil dito, at kung ako man ay madakip o hindi ay nasa mga kamay rin ng Diyos. Muli akong pinangalagaan ng mga salita ng Diyos, at muli pang lumakas ang pananampalataya ko sa Diyos sa kaibuturan ng aking puso. Lubos ding napawi ang sindak at takot sa kaibuturan ng aking puso.

Winasak ng mga kasinungalingan ng pamahalaang CCP ang kapayapaan at kaligayahan na nadama naming minsan sa aming tahanan. Kailangan kong maging mapagmasid, maging napakaingat sa pagdalo sa pagtitipon at paggawa ng aking tungkulin para maiwasan ang anumang kaguluhan pa sa aming pamilya; talagang mahirap ito para sa akin. At kalaunan pa nang marinig ng aking ama ang tungkol sa insidente sa Zhaoyuan noong Mayo 28, nagsimula rin siyang pigilan ako. Sinabi niya, “Maaari kang maniwala sa kung anong gusto mong paniwalaan, pero hindi ka maaaring lumabas at magpalaganap ng ebanghelyo sa sinuman o umalis para dumalo ng mga pagtitipon. Sa edad kong ito, hindi ko na makakaya pang harapin ang anumang problema. Dapat mong palaging isaisip ang buong pamilya, bata man at matanda! Mabuting bagay ang manampalataya sa Diyos, pero hindi ka isinilang sa isang bansa na may kalayaan sa relihiyon. Hindi maibabagsak ng isang kamay ang isang binti—ang CCP, ang ‘binti,’ ay itinuturing ang mga taong nananampalataya na mga bilanggo ng pamahalaan. Alam mo ang lahat ng ito, kaya huwag mong ipadama sa amin ang uri ng takot na nadarama mo.” Ang panggigipit mula sa aking sariling pamilya at kawalan nila ng pang-unawa ay talagang nagpahirap ng aking kalooban. Sa panahong iyon, para akong nakabitin sa alanganin, namumuhay nang may takot na baka madakip ako ng pamahalaang CCP at magdulot ito ng problema sa aking pamilya kapag nakagawa ako ng kahit kaunting pagkakamali. Kaya sa tuwing lumalabas ako, itinatago kong mabuti ang aklat ng mga salita ng Diyos at ang anumang bagay na may kaugnayan sa paniniwala sa Diyos. Kapag pumupunta ako sa mga pagtitipon takot na takot ako na baka isumbong ako ng isang tao at madamay ang aking pamilya, palagi akong alisto at nakamasid; sa tuwing may makikita ako na isang sasakyan ng pulis o isang opisyal sobra ang kaba ng dibdib ko. Ito ay hindi mailarawang pagdurusa, at nadama ko na ang pananampalataya sa Diyos sa Tsina ay parang pamumuhay sa bingit ng kamatayan. Mas matinding pagkapoot ang tanging nadama ko para sa masamang ateistang grupong ito. Ano ba ang mali sa pagkakaroon ng pananampalataya at pagtahak sa tamang landas? Bakit hindi na lang nila hayaan ang mga tao na manampalataya sa Diyos? Bakit matindi nilang pinagmamalupitan, dinarakip, at inuusig ang sinumang nananampalataya? Bakit kinamumuhian nila nang husto ang mga taong nananampalataya sa Diyos? Talagang napakasama nila!

Kalaunan, naunawaan ko sa wakas ang katotohanan ng bagay na iyon nang basahin ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Sinasabi rito: “Ang Diyos ay gumagawa, ang Diyos ay nagmamalasakit sa isang tao, nagmamasid sa isang tao, at mga panahong ito ay binubuntutan ni Satanas ang Kanyang bawat hakbang. Sinuman ang pinapaboran ng Diyos, binabantayan din siya ni Satanas, at binubuntutan ito sa likod. Kung nais ng Diyos ang taong ito, gagawin ni Satanas ang lahat ng makakaya nito upang hadlangan ang Diyos, gamit ang iba’t ibang masasamang kaparaanan upang tuksuhin, guluhin at wasakin ang ginagawa ng Diyos, ang lahat ng ito ay upang makamit ang natatagong layunin nito. Ano ang layunin nito? Ayaw nito na makuha ng Diyos ang sinuman; nais nito para sa sarili nito ang lahat ng nais ng Diyos, gusto nitong sakupin sila, kontrolin sila, ang pangasiwaan sila upang sambahin nila ito nang sa gayon ay samahan nila ito sa paggawa ng mga kasamaan. Hindi ba ito ang masamang layunin ni Satanas? … Ginawang napakaliwanag ng usaping ito ang nakasusuklam na mukha at diwa ni Satanas. Sa pakikipagdigma sa Diyos at pagsunud-sunod sa likuran Niya, ang layunin ni Satanas ay ang buwagin ang lahat ng gawain na nais gawin ng Diyos, ang sakupin at kontrolin ang mga nais na makuha ng Diyos, ang ganap na puksain ang mga nais na makuha ng Diyos. Kung hindi sila mapupuksa, sila kung gayon ay aangkinin ni Satanas upang magamit nito—ito ang layunin nito” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi IV). Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, bigla kong nakita ang liwanag: Minasdan ang panlabas na anyo nito, ang pamahalaang CCP ang siyang nagmamalupit sa amin na mga mananampalataya, ngunit sa likod nito nangyayari ang isang espirituwal na digmaan; si Satanas ang yaong nakikidigma sa Diyos para maagaw ang mga tao. Dahil si Satanas ang nangungunang kaaway ng Diyos at ang demonyo na nagtaksil at nakipaglaban sa Diyos, simula pa noong ginawang tiwali nito ang sangkatauhan ay gusto na nitong kontrolin sila; hindi nito tinutulutan ang mga tao na sambahin ang Diyos o hinahayaan ang Diyos na makuha ang sangkatauhan, na nilikha ng Diyos. Kaya, mula noong magsimula ang gawain ng Diyos para iligtas ang sangkatauhan hanggang sa kasalukuyan, ginagawa ni Satanas ang lahat ng kanyang makakaya para makagawa ng kaguluhan at mawasak ang gawain ng Diyos. Ginagamit ni Satanas ang lahat ng uri ng masasamang paraan para mahadlangan ang mga tao sa pagbalik sa Diyos. Dahil dito nalaman ko na, upang mahadlangan ang aking pananampalataya, si Satanas ay gumagamit ng mga kasinungalingan para maghasik ng kaguluhan sa aking pamilya. Ginagamit nito ang damdamin ko para sa aking pamilya at ang mga taktikang sikolohikal para takutin, tuksuhin, bantaan, at atakihin ako. Ang mithiin nito sa paggawa ng lahat ng ito ay para talikuran ko, ipagkaila, at pagtaksilan ang Diyos, at tangka nitong bihagin ako at gawin akong alipin, nang sa gayon sa huli ay wawasakin ako ng Diyos na kasama nito. Talagang napakasama ng mga hangarin ng pamahalaang CCP, matindi nitong kinakalaban ang Diyos at kaaway ito ng Diyos. Talagang isang demonyo ito na lumalamon ng mga kaluluwa ng mga tao. Tulad ng sinasabi sa mga salita ng Diyos: “Binubuo ni Satanas ang reputasyon nito sa pamamagitan ng panlilinlang sa mga tao, at madalas nitong ipinakikita ang sarili nito bilang isang tagapanguna at huwaran ng pagkamakatuwiran. Sa ilalim ng pagpapanggap na ito ay nagbabantay sa pagkamakatuwiran, pinipinsala nito ang mga tao, nilalamon ang kanilang mga kaluluwa, at ginagamit ang lahat ng uri ng paraan upang pamanhirin, linlangin, at buyuin ang tao. Ang layunin nito ay pasang-ayunin ang tao at pasunurin sa masamang pag-uugali nito, upang sumama rito ang tao sa paglaban sa awtoridad at kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Gayunman, kapag naging malinaw na ang isang tao hinggil sa mga pagbabalak, pakana at kasuklam-suklam na mga palabas nito at ayaw nang magpatuloy na tapak-tapakan at lokohin nito o patuloy na alipinin nito, o maparusahan at mawasak na kasama nito, binabago ni Satanas ang dating malasantong anyo nito at pinupunit ang huwad na maskara nito upang ibunyag ang tunay nitong mukha, na masama, malisyoso, pangit at mabagsik. Wala itong ibang nais kundi lipulin yaong lahat ng tumatangging sundin ito at yaong mga lumalaban sa masasama nitong mga puwersa” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II). Dahil sa mga pahayag sa mga salita ng Diyos nakita ko ang tunay na anyo ng pamahalaang CCP, nakita ko na ito ay tunay na kinatawan ni Satanas, at na ito ang pinakamasamang rehimeng satanista na kumakalaban sa Diyos. Ginagamit nito ang kaso ng Zhaoyuan na naganap noong Mayo 28 para magpalaganap ng mga kasinungalingan at paratangan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos sa tangkang linlangin ang mga tao at pagalitin sila, at udyukan ang mga taong hindi nakakaunawa sa katotohanan ng mga bagay-bagay para pumanig sa kanila at kalabanin ang Diyos kasama nito. Ang mithiin ng pamahalaang CCP sa pag-imbento ng kaso ng Zhaoyuan at ibunton ang sisi sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay para makahanap ng maibibintang at mga dahilan para sa pagdakip at pag-usig sa mga Kristiyano. Walang saysay ang pagtatangka nilang pabagsakin ang mga Kristiyano nang minsanan lang, at puksain ang ugat at sanga nito, at lipulin ang buong Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Gusto rin nilang maisakatuparan ang kanilang masamang ambisyon na magtayo ng isang sona ng ateismo sa Tsina. Ang adhikain ng pamahalaang CCP ay talagang napakatuso at napakasama!

Nang matanto ko ang realidad tungkol sa espirituwal na digmaan at ang masamang adhikain ng pamahalaang CCP, isa pang tanong ang naisip ko: Hindi ba’t lubos na makapangyarihan ang Diyos? Bakit tutulutan ng Diyos ang pamahalaang CCP na usigin kami? Hindi malutas ang kalituhang ito na nasa aking puso, binasa ko ang mga salitang ito mula sa Makapangyarihang Diyos: “Nasabi Ko minsan na ang Aking karunungan ay ginagamit batay sa mga pakana ni Satanas. Bakit Ko sinabi iyon? Hindi ba iyon ang katotohanan sa likod ng Aking sinasabi at ginagawa ngayon?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Paglupig 1). “Sinasadya ng Diyos na gamitin ang isang bahagi ng gawain ng masasamang espiritu upang perpektuhin ang isang bahagi ng sangkatauhan, binibigyang-kakayahan ang mga taong ito na lubusang makita ang mga kasamaan ng demonyo, upang ang buong sangkatauhan ay maaaring tunay na makilala ang kanilang ‘mga ninuno’. Tanging sa ganitong paraan ganap na makakalaya ang mga tao, na hindi lamang tinatalikdan ang pamana ng mga diyablo, kundi pati ang mga ninuno ng mga diyablo. Ito ang tunay na hangarin ng Diyos sa ganap na paggapi ng malaking pulang dragon, upang makilala ng buong sangkatauhan ang tunay na anyo ng malaking pulang dragon, upang lubusang mapunit ang maskara nito at makita ang tunay nitong anyo. Ito ang ninanais ng Diyos na makamit, ito ang huling layunin ng lahat ng gawain Niya sa lupa, at ito ang hinahangad Niyang maisakatuparan sa buong sangkatauhan. Ito ay tinatawag na pagpapakilos sa lahat ng bagay para mapagsilbihan ang layunin ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 41). Naunawaan ko mula sa mga salita ng Diyos na ginagamit Niya ang pagmamalupit ng masama at satanistang puwersa ng pamahalaang CCP para magawang perpekto ang mga taong Kanyang hinirang. Sa pamamagitan ng pagtuligsa, pagkundena, at paggawa ng kasinungalingan ng pamahalaan para sirain ang pangalan ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos, at pagmamalupit at mga pagdakip nito sa mga Kristiyano, tinulutan kami ng Diyos na makita ang mala-satanas, mala-demonyong adhikain ng pamahalaang CCP bilang isang bagay na napopoot sa katotohanan at napopoot sa Diyos. Dahil dito nagkaroon kami ng kakayahang makahiwatig, para tanggihan ito, at hindi kailanman maakit nito. Sa halip, magagawa naming makalabas sa nasasakupan ni Satanas at makabalik sa presensya ng Diyos. Higit sa lahat, ginagamit ng Diyos ang mga pagdakip at pag-uusig ng mga demonyong CCP para ilantad ang mga tao kung sino talaga sila, upang maihiwalay ang mga tao ayon sa kanilang uri. Yaong mga duwag, ay hindi tapat sa kanilang pananampalataya, o ang mga Judas ay inilalantad at inaalis sa pamamagitan ng malupit na pang-uusig ng pamahalaang CCP. Gayunpaman, yaong tunay na nananampalataya sa Diyos, naghahangad ng katotohanan at mga tapat sa Diyos ay tumatayong saksi para sa Diyos sa ilalim ng matinding pang-uusig ng pamahalaang CCP at ginawa ng Diyos na maging mga mananagumpay. Nang maunawaan ko ang lahat ng ito, nalutas lahat ang mali kong pagkaunawa, mga hinaing, at kalituhan tungkol sa Diyos. Bukod pa rito, nakita ko kung gaano katalino at kung gaano ang kapangyarihan ng Diyos, at na ang karunungan ng Diyos ay hindi mapapantayan ng masasamang balak ni Satanas.

Nabasa ko rin ang mga salitang ito ng Diyos: “Nagtitiwala kami na walang bansa o kapangyarihan ang maaaring pumigil sa kung ano ang nais ng Diyos na makamit. Ang mga humahadlang sa gawain ng Diyos, lumalaban sa salita ng Diyos at nanggugulo at sumisira sa plano ng Diyos ay parurusahan ng Diyos sa huli. Siya na lumalabag sa gawain ng Diyos ay ipadadala sa impiyerno; anumang bayan na sumusuway sa gawain ng Diyos ay wawasakin; anumang bansa na tumututol sa gawain ng Diyos ay mabubura sa daigdig na ito, at titigil sa pag-iral” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang Kanyang matuwid at maringal na disposisyon, at nakita ko rin na walang puwersa ang makahihigit sa pagka-makapangyarihan sa lahat at awtoridad ng Diyos. Bagama’t palaging kinakalaban nang matindi ng pamahalaang CCP ang Diyos, at pinagmamalupitan, dinadakip, at inuusig nito ang mga taong Kanyang hinirang at nagpapakalat din ng lahat ng uri ng kasinungalingan para linlangin ang mga tao at hadlangan sila na makabalik sa Diyos, ang gawain ng Diyos ay patuloy pa ring lumalaganap sa buong Tsina. Bukod pa rito, nagkaroon na ng isang grupo ng mga mananagumpay sa Tsina, at ang ebanghelyo ng kaharian ng Diyos ay kasalukuyang lumalaganap sa iba’t ibang dako ng mundo. Walang sinuman ang makahahadlang sa gawain ng Diyos. Yaong kumakalaban sa Diyos, na humahadlang at sinisira ang gawain ng Diyos, ay nakatakdang magdanas ng Kanyang matuwid na kaparusahan at malilipol. Ipinasiya ito ng matuwid na disposisyon ng Diyos. Dahil sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, biglang pumasok sa aking isipan ang isang kaalaman at kagyat akong naliwanagan. Hindi ko napigilang mamangha ang aking puso at papurihan ang mahimalang gawain ng Diyos. Ang karunungan ng Diyos ay talagang mas mataas kaysa sa kalangitan; ang paggamit ng Diyos sa pamahalaang CCP para subukin ang tao ay talagang napakahusay. Napakapraktikal ng pagliligtas ng Diyos sa sangkatauhan—lubos akong nakumbinsi at patuloy na pinapurihan Siya! Tahimik akong nanalangin sa Diyos sa aking puso, “Diyos ko! Ayaw kong maging ipa na Iyong itatapon mula sa pinaggapasan, at ayaw kong maihip ng masamang hangin ng pamahalaang CCP. Gusto kong maging trigo na Iyong gagapasin! Hindi ako nakapagbigay sa Iyo ng lubos na kaluguran, ngunit sa gitna ng matinding pagmamalupit ng pamahalaang CCP, nawa’y maipakita ko ang aking katapatan, tunay na hangarin ang katotohanan, at huwag sumuko sa harap ng masasamang puwersa ng pamahalaang CCP. Nawa’y maging mabuting tao ako na nauuhaw sa katarungan at naghahangad ng liwanag, makatayong saksi para sa Iyo upang matamo Mo ang kaluwalhatian….”

Gamit ang kaalamang ito, napalakas ang aking puso. Naunawaan ko na kapag naharap ako sa mga di-pagkakaunawaan sa mga miyembro ng aking pamilya at sa mga problema, lahat ng ito ay itinulot ng Diyos, at ang Diyos ang siyang maingat na nagsasaayos ng lahat ng ito para gawing perpekto ang aking pananampalataya, katapatan, at pagsunod. Hindi na ako nagreklamo pa tungkol sa mga nangyayari sa aking kapaligiran, ni napilit ng mga nasa paligid ko. Sa halip, naging mapagpasalamat ako sa Diyos, at tahimik na nagpasiya na anumang uri ng kapaligiran ang isinasaayos ng Diyos para sa akin, dapat lagi akong tumayong saksi para sa Kanya at maging tapat sa aking tungkulin; talagang hinding-hindi ko ipagkakanulo ang Diyos! Kalaunan nakita ko ang mga gawa ng Diyos—hindi na ako sinalungat o hinigpitan ng asawa ko gaya noon. Sa halip, sinabi niya sa akin: “Hindi dahil sa ayaw kong hindi ka magkaroon ng pananampalataya. Inaamin ko na nagbago ka mula noong manampalataya ka sa Diyos; ang sinasabi ko ay mag-ingat ka sa paglabas-labas mo, palagi kang maging mapagmasid kapag nasa labas ka para dumalo ng mga pagtitipon.” Napaluha ako nang marinig ko ang sinabi niyang ito. Nagpasalamat ako at nagbigay-papuri sa Diyos sa kaibuturan ng aking puso para sa Kanyang mga gawa, dahil nakita ko na kayang madaig ng katotohanan at katarungan ang lahat ng kadiliman at kasamaan. Ang masasamang puwersa ni Satanas ay malilipol sa huli sa pamamagitan ng gawain ng Diyos! Bagama’t dumanas ako ng ilang paghihirap para mapino sa pamamagitan ng karanasang ito, nagtamo ako ng ilang kaalaman sa matalinong gawain ng Diyos. Nagtamo rin ako ng ilang kakayahan na makilala ang positibong mga bagay at ang negatibong mga bagay—lahat ng ito ay isang uri ng kayamanan sa aking buhay na nagpaningas sa aking determinasyon at pananampalataya na hangarin ang katotohanan at kamtin ang liwanag.

42. Ang Unos ng Diborsyo ay Napahupa

Ni Lu Xi, Japan

Noong 2015, isang kaibigan kong babae ang naghikayat sa akin na magsimulang maniwala sa Makapangyarihang Diyos. Matapos tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, sabik na sabik kong nilamon ang salita ng Diyos, at sa pamamagitan nito naintindihan ko ang maraming misteryo ng katotohanan na dati ay hindi ko alam, katulad ng: ang gawain ng pagliligtas ng Diyos sa sangkatauhan ay nahahati sa tatlong yugto, paano isinasagawa ng Diyos ang Kanyang gawain sa bawat yugto, ang koneksyon sa pagitan ng tatlong yugto ng gawain, ano ang pagkakatawang-tao, at kung bakit kailangang maging tao ng Diyos. Ito ang mas nagpatiyak sa akin na ang Makapangyarihang Diyos ay ang nagbalik na Panginoong Jesus. Simula nang ako ay magkaroon ng patnubay ng mga salita ng Diyos, hindi ko na pinalipas ang oras sa panonood ng TV katulad ng ginawa ko noon, at sinabi sa akin ng aking asawa: “Nahikayat ka ng iyong pananampalataya sa Diyos na magbasa, mas mabuti iyan kaysa panonood ng mga teleseryeng Koreano araw-araw. Ito ay talagang nagpapaligaya sa akin.” Kahit na ang aking asawa ay hindi pumupunta sa mga pagtitipon, siya ay palaging naniwala na may isang Diyos dahil ang kanyang ina ay isang mananampalataya—sinuportahan din niya ang aking pananampalataya sa Diyos. Karaniwan, tuwing makakakuha ako ng kaunting kaliwanagan mula sa salita ng Diyos ito ay ibabahagi ko sa aking asawa, at sinang-ayunan din niya ang pagkakaroon ng pananampalataya. Nang maglaon, ang aking asawa ay nagtaka kung bakit palagi kong binabanggit ang “Makapangyarihang Diyos” samantalang ang pinaniwalaan ng kanyang ina ay ang Panginoong Jesus, kaya siya ay nag-online upang alamin ang tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ngunit sa hindi inaasahan, nakita niya na ang internet ay puno ng mga tsismis, maling patotoo at kalapastanganan laban sa Makapangyarihang Diyos. Lubha siyang nilason nito at nagsimulang tutulan ang aking pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Simula nang mabasa ko ang salita ng Makapangyarihang Diyos at marinig ang pagbabahagi at mga patotoo ng mga kapatid, tiyak ko na sa aking puso na ang Makapangyarihang Diyos ay ang iisang tunay na Diyos, at alam ko na ang mga bagay na iyon sa online ay mga tsismis at kasinungalingan lamang na sinadya upang linlangin ang mga tao. Gayunpaman, ang aking asawa ay napaniwala ng mga tsismis at nabigong maintindihan ang realidad ng sitwasyon, gaano ko man sinubukan na hikayatin siya at patotohanan sa kanya ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, ayaw niyang makinig.

Pagkaraan ilang panahon, sa tulong ni Sister Yinghe, na paulit-ulit na nagbahagi at nagpatotoo sa aking asawa, sa wakas siya ay atubiling sumang-ayon na tingnan ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Gayunman, ang aking asawa ay naimpluwensyahan ng kanyang ina at medyo konserbatibo tungkol sa Biblia, kaya upang malutas ang problema niyang ito, inirekomenda ng ilang sister na panoorin namin ng asawa ko ang pang-ebanghelyong pelikulang Ibunyag ang Misteryo Tungkol sa Biblia. Gayunpaman, hindi ko ipinagawa iyon sa kanya. Sa halip, kumilos ako sa aking sariling inisyatibo at ipinanood ko sa kanya ang pelikulang Kumawala sa Bitag, na nagbubunyag kung paano nilalabanan ng gobyernong CCP at mga anticristo ng relihiyosong mundo ang gawain ng Diyos. Matapos mapanood ang isang bahagi lang ng pelikula, sinabi niya: “Ang CCP ay isang ateistang gobyerno, at ang China ay isang ateistang bansa na palaging inuusig ang mga mananampalataya. Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay sinusugpo ng gobyernong CCP, at tayo ay isang kamay lamang, na hindi kailanman maaaring mapabagsak ang paa. Paano kung arestuhin tayo pagbalik natin sa China? Bukod pa riyan, lahat ng uri ng bagay ay sinasabi online, at hindi ko masasabi kung ano ang tama at ano ang mali. Palagay ko hindi ka pa rin dapat maniwala rito.” Hinimok ko ang aking asawa na tapusin ang panonood ng pelikula at pagkatapos ay magdesisyon siya, pero ayaw niya. Nakikitang ipinilit kong panatilihin ang aking pananampalataya, minsan ay galit siyang sumugod sa akin, sinasabing: “Kung pinipilit mong maniwala, sige, maniwala ka, kung gusto mong maaresto, sige paaresto ka. Pero kung maaresto ka nga, huwag mong sabihin na asawa mo ako! Hindi mo ba alam na hirap na hirap ako ngayon? Kung hindi ako maniniwala, natatakot ako na ito ang tunay na Diyos, ngunit kung ako ay maniniwala, naroon ang lahat ng bagay online at pati ako ay manganganib na maaresto. Kaya sino ba talaga ang dapat kong pakinggan?” Nakikitang naghihirap ang aking asawa dahil apektado siya ng mga tsismis na iyon sa online, napagtanto ko kung gaano talaga kalaking pinsala ang nagagawa ng mga tsismis at maling patotoo na gawa-gawa ng gobyernong CCP. Hindi lamang nila hinahadlangan ang pagtanggap ng mga tao sa tunay na daan, kundi sinisira din nila ang mga relasyon ng pamilya. Tila ang mga taong nag-iimbento ng mga tsismis at nagbibigay ng maling patotoo ay mga anak ng diyablong si Satanas, wala nang iba!

Isang araw, dumating ang aking asawa mula sa trabaho at nakita na ako ay nasa isang pagtitipon. Kaagad siyang sumimangot, at padabog na binuksan ang pinto at umalis. Ang oras ng hapunan ay dumating at lumipas, pero hindi ko pa rin siya nakitang bumalik—hindi ko maiwasan na magsimulang mag-alala. Sa wakas ay umuwi siya nang alas-otso subalit galit pa rin siya. Binalak kong ipaghain siya, pero malamig niyang sinabi sa akin na: “Huwag ka nang mag-abala! Dahil hindi ka nakikinig sa akin at ipinagpapatuloy mo ang iyong pananampalataya, mula ngayon huwag mo na akong pakialaman. Mula ngayon responsable lamang ako sa ating mga gastusin sa buhay, at anuman ang gagawin ko sa labas ng bahay na ito ay wala kang kinalaman! Kahit gumawa pa ako ng anumang makakasira sa pamilyang ito, wala ka pa ring pakialam dito!” Nang marinig ko ito mula sa aking asawa, mas lalo akong nabalisa nang lalo ko itong isipin. Nang gabing iyon pabiling-biling ako sa higaan, hindi makatulog, patuloy na nananalangin sa Diyos sa aking puso: “Diyos ko! Ang aking asawa ay nalinlang ng mga tsismis at tinatangkang pahinain ang aking pananampalataya sa Iyo, at nagsasalita siya ng mga bagay na nakakasakit sa damdamin. Ano ang dapat kong gawin? Ipakita Mo sana sa akin ang paraan! Ayaw kong mahiwalay sa Iyo.” Kinaumagahan, bigla kong naalala ang ilang salita ng Diyos na naibahagi sa amin sa isang pagtitipon: “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at hinihingi sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao. Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan. … Kapag naglalaban sa espirituwal na dako ang Diyos at si Satanas, paano mo dapat bigyang-kasiyahan ang Diyos, at paano ka dapat manindigan sa iyong patotoo sa Kanya? Dapat mong malaman na ang lahat ng nangyayari sa iyo ay isang malaking pagsubok at ang oras na kailangan ka ng Diyos na magpatotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Sa pamamagitan ng kaliwanagang hatid ng salita ng Diyos ako ay medyo nagising: Sa panahong ito palagi nakatutok ang tingin ko sa aking asawa, at pakiramdam ko ay parang napakaraming pagkukunwari at pandaraya ngayon sa mundo, na kahit saan ay puno ng mga kasinungalingan at panlilinlang, lalo na sa lahat ng kasinungalingan at maling pahayag na nagmumula sa media ng CCP. Akala ko mapag-iisipan ito sandali ng kahit sino na may kaunting katalinuhan at pagkatapos ay mapagtatanto na ang mga salitang ito sa online na umaatake, humahatol at tumutuligsa sa Makapangyarihang Diyos ay pawang kasinungalingan at walang katuturan, na sila ay hindi dapat malinlang at malito sa mga ito. Pero sa kasawiang-palad, naniwala ang aking asawa sa mga tsismis na kanyang narinig online, at talagang naramdaman ko na hindi siya dapat naniwala roon. Sa panahon na iyon hindi ko na maisip na hindi ako ang dahilan. Ang Diyos iyon na sinusubukan ako, ginagamit ito upang subukan kung ang aking pananampalataya sa Kanya ay totoo o hindi, upang tingnan kung kaya kong kumapit nang matatag sa tunay na daan habang inaatake ako ni Satanas, at kung kaya kong magpatotoo sa Diyos o hindi habang nasa gitna ako ng pagsubok na ito. Nang matanto ko ang kalooban ng Diyos, nahawi ang manipis na ulap na nakabalot sa aking puso at isipan, at medyo sumigla ang aking puso.

Kinabukasan habang nag-aagahan kami, ang aking asawa ay mukhang masungit pa rin at hindi ako kinakausap, ngunit dahil ako ay may paggabay ng mga salita ng Diyos, hindi ako nag-alala o natakot na tulad ng nakaraang araw. Malumanay kong sinabi sa kanya na: “Ako ay naniniwala sa Diyos at wala akong anumang nagawa kailanman upang biguin ang pamilyang ito. Kung nais mong gawin ito, ikaw lang ang pumapayag na maging masama, hindi ito dahil sa aking pananampalataya sa Diyos.” Pagkarinig sa akin na sinabi ito, ang tono ng aking asawa ay naging mas malumanay, at sinabing niyang: “Hindi ba sinabi ko lamang ang mga bagay na iyon dahil ayaw mong makinig sa akin at patuloy mong iginigiit na ipagpatuloy ang iyong pananampalataya?” Pagkatapos ay wala na siyang ibang sinabi, at ang unos ay lumipas. Salamat sa Diyos! Ang mga salita ng Diyos ang nagbigay sa akin ng lakas upang magtagumpay laban sa mga tukso ni Satanas!

Ngunit ang isang mabuting bagay ay hindi nagtatagal magpakailanman. Makalipas ang isang buwan muling nagbubukas ng computer ang asawa ko at nagbabasa ng mga tsismis na iyon online. Isang araw pag-uwi niya mula sa trabaho nakita niya na nakaupo ako sa harap ng computer, at sinimulan niya akong sigawan: “Nahihibang ka na yata! Nakapag-isip-isip na ako: Tatalikuran mo kaagad ang pananampalataya mo o kailangan na nating magdiborsyo. Napag-isipan ko na rin ang isyu tungkol sa ating dalawang anak; puwede mo silang isama pareho, pero hula ko hindi mo magagawang mamalagi sa Japan, kaya ibalik mo ang mga anak natin sa Shanghai, at bawat buwan bibigyan din kita ng suportang 100,000 yen para sa mga bata. At kung ayaw mo sa mga bata okey lang din, anuman ang piliin mo! Nagbasa-basa pa ako tungkol sa mga paglilitis sa diborsyo. Ang kailangan lang natin ay magpunta sa opisina ng ward at pareho tayong pumirma sa kasunduan sa diborsyo, kaya sabihin mo lang sa akin kung saan ka pumapanig!” Pagkatapos ko siyang marinig na sabihin ang lahat ng iyon, kumakabog ang puso ko at parang umuugong ang ulo ko. Nakaupo lang ako roon at hindi makaimik, at nalimutan ko pang manalangin sa Diyos. Ang nasa isip ko lang ay, kung magdiborsyo kami, paano na ang mga bata? Puwede silang sumama sa akin, pero hindi ko sila kayang buhayin! Kung hindi ko sila isasama, nakakaawa sila kung mawalan sila ng ina! At nariyan pa ang aking mga magulang, mga kaibigan at iba pang mga kamag-anak, ano ang iisipin nila sa akin? Masarap mangibang-bansa, pero kung magdiborsyo kami paano pa makakapagtaas ng noo ang mga magulang ko sa harap ng iba…. Kaya, hindi ko sinagot ang asawa ko; sinabi ko lang sa kanya na kailangan ko pang pag-isipan iyon. Nagtungo ako sa kuwarto ko at nagsimula akong umiyak nang husto. Nang lalo kong pag-isipan ang buhay ko pagkatapos ng diborsyo, lalo akong nasaktan. Magdamag akong hindi nakatulog, at nabasa ng luha ang punda ng unan ko. Kinabukasan, pumasok sa trabaho ang asawa ko nang walang sabi-sabi, at noon lang ako nanalangin sa Diyos, na hinihiling na bigyan Niya ako ng dagdag na lakas para madaig ko ang kahinaan ng laman. Habang nabubuhay ako sa lusak ng pagdurusa at hindi ko alam ang gagawin, ikinuwento ko sa ilang kapatid ang nangyari. Pinalakas nilang lahat ang loob ko at inalo ako, na sinasabi na isa ito sa mga tukso ni Satanas na pinagdaraanan ko, at tinulungan akong matutong umasa sa Diyos. Sabi nila hindi ako maaaring mawalan ng pananampalataya o magkamali sa pag-unawa sa Diyos. Ibinahagi rin nila sa akin ang mga karanasan at patotoo ng iba pang mga kapatid, at ibinahagi kung paanong ang Diyos ang Siyang nagliligtas sa sangkatauhan, na si Satanas lamang ang nananakit sa atin, pinagdurusa tayo, at sinisira ang relasyon natin sa ibang mga tao. Binasa rin ila sa akin ang isang sipi mula sa salita ng Makapangyarihang Diyos: “Kapag hindi nailigtas ang mga tao, ang mga buhay nila ay madalas na pinanghihimasukan, at maaaring pinamamahalaan, ni Satanas. Sa madaling salita, ang mga tao na hindi pa naililigtas ay mga bilanggo ni Satanas, sila ay walang kalayaan, hindi pa sila binibitawan ni Satanas, sila ay hindi naaangkop at walang karapatan na sumamba sa Diyos, at sila ay labis na tinutugis at nilulusob nang matindi ni Satanas. Ang ganitong mga tao ay walang kaligayahan na masasabi, wala silang karapatan sa isang normal na pag-iral na masasabi, at higit pa rito, wala silang dangal na masasabi. Tanging kung ikaw ay maninindigan at makikipaglaban kay Satanas gamit ang iyong pananampalataya at pagsunod sa Diyos, at takot sa Diyos, bilang iyong mga sandata na gagamitin para sa isang buhay-at-kamatayan na pakikipaglaban kay Satanas, kung saan sukdulan mong matatalo si Satanas na magiging dahilan ng pag-urong ng buntot nito at pagiging duwag sa tuwing makikita ka, upang tuluyan na nitong itigil ang mga paglusob at paratang laban sa iyo—saka ka lang maililigtas at magiging malaya” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II). Ipinatanto sa akin ng salita ng Diyos na tuwing hindi ko isinasagawa ang aking pananampalataya sa Kanya, lubos akong nabubuhay sa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas, na isa akong alipin at laruan ni Satanas. Matapos akong magkaroon ng pananampalataya, nilisan ko ang teritoryo ni Satanas at nagbalik sa harapan ng presensya ng Diyos; dahil tinalikuran ko si Satanas, ayaw nitong patalo, kaya ginamit nito ang asawa ko para atakihin ang mga kahinaan ko. Ginamit nito ang diborsyo para mapilitan akong pagtaksilan ang Diyos at magbalik sa teritoryo nito. Talaga panlilinlang ito ni Satanas. Nag-alala ako kung ano ang gagawin sa mga bata pagkatapos ng diborsyo, kung ano ang magiging tingin sa akin ng mga tao sa aking bayang tinubuan, at kung paano makapagtataas ng noo ang aking mga magulang sa kanilang mga kapitbahay. Lahat ng kaisipang ito ay nagmula sa mga paggambala ni Satanas, at kung kontrolado ako ng mga kaisipang ito ay makokontrol ako ni Satanas, at kalaunan ay maaakay akong ilayo ang aking sarili mula sa Diyos o tanggihan ko pa Siya, at muli akong bumalik sa teritoryo ni Satanas. Ang aking pananampalataya at pagsamba sa Lumikha ay lubos na mga positibong bagay, ito ang batas sa langit at prinsipyo sa lupa, at walang taong may karapatang manghimasok dito, subalit ginagawa ni Satanas ang lahat para kontrolin ako, para itulak akong pagtaksilan ang Diyos. Talagang kasuklam-suklam at kamuhi-muhi si Satanas! Sa sandaling iyon, alam ko na wala akong pananampalatayang haraping mag-isa ang mga tukso ni Satanas, pero handa akong umasa sa Diyos at umasa sa patnubay ng salita ng Diyos na tahakin ang landas na nasa harapan ko, at determinado akong tumayo sa panig ng Diyos at magpatotoo sa Kanya; hindi ako susuko kay Satanas sa anumang paraan. Nang mangyari ito sa akin, sa huli ay nakasumpong ng kaunting katatagan ang puso kong di-mapakali at humupa ang aking pagdurusa.

Kalaunan, muling ibinahagi sa akin ng ilang kapatid ang salita ng Diyos: “Kung walang pahintulot ang Diyos, mahirap para kay Satanas na hipuin kahit na ang isang patak ng tubig o butil ng buhangin sa lupa; kung walang pahintulot ang Diyos, ni hindi malaya si Satanas na galawin man lamang ang mga langgam sa lupa—lalo na ang sangkatauhan, na nilikha ng Diyos. Sa mga mata ng Diyos, mas mababa pa si Satanas sa mga liryo ng kabundukan, sa mga ibon na lumilipad sa himpapawid, sa mga isda sa karagatan, at sa mga uod sa lupa. Ang papel nito sa lahat ng bagay ay para pagsilbihan ang lahat ng bagay, at gumawa para sa sangkatauhan, at pagsilbihan ang gawain ng Diyos at ang Kanyang plano ng pamamahala. Kahit gaano pa kasama ang hangarin ng kalikasan nito, at gaano man kasama ang diwa nito, ang tanging bagay na magagawa nito ay ang tapat na gawin ang tungkulin nito: ang magsilbi sa Diyos, at ang salungatin ang Diyos. Ito ang diwa at kinatatayuan ni Satanas. Ang diwa nito ay hindi kaugnay sa buhay, hindi kaugnay sa kapangyarihan, hindi kaugnay sa awtoridad; laruan lamang ito sa mga kamay ng Diyos, isa lang makina na nagsisilbi sa Diyos!” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi I). Mula sa salita ng Diyos napagtanto ko na ang awtoridad ng Diyos ang pinakadakila, kontrolado ng Diyos ang kalangitan at lupa at lahat ng bagay, at lahat ng atin ay nasa Kanyang mga kamay. Ang aking diborsyo at ang aking pamilya ay nasa mga kamay rin ng Diyos, at kung walang pahintulot ng Diyos walang magagawa si Satanas. Nadiborsyo man ako o hindi ay nasa ilalim na lahat ng kapangyarihan at tadhanang itinakda ng Diyos—wala sa asawa ko ang huling salita, kaya naging handa akong sumuko sa kapangyarihan at mga plano ng Diyos. Naisip ko ang mga walang pananampalataya na nagdidiborsyo. Ang ilan ay ginagawa iyon dahil sa pera, ang ilan ay ginagawa iyon dahil may kalaguyo ang kanilang asawa, at ang ilan ay ginagawa iyon dahil basta nasisira ang kanilang relasyon…. Gusto akong diborsyohin ng asawa ko dahil pinili kong manalig sa Diyos at tumahak sa tamang landas ng buhay, na pagsikapang matamo ang katotohanan at mamuhay nang makabuluhan. Marangal iyan, hindi nakakahiya! Noon mismo naisip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Ang pananampalataya ay parang isang trosong tulay: Yaong mga nakakapit nang mahigpit sa buhay ay mahihirapang tumawid dito, ngunit yaong mga handang isakripisyo ang kanilang sarili ay makakatawid, nang hindi nahuhulog at walang pangamba. Kung ang tao ay nagkikimkim ng mga mahiyain at matatakuting saloobin, iyon ay dahil naloko siya ni Satanas, natatakot na tatawirin natin ang tulay ng pananampalataya upang makapasok sa Diyos. Sinusubukan ni Satanas ang lahat ng posibleng paraan para ipadala sa atin ang mga ideyang ito. Dapat nating ipanalangin sa Diyos sa bawat sandali na tanglawan tayo ng Kanyang liwanag, umasa sa Diyos sa bawat sandali na alisin ang lason ni Satanas mula sa ating kalooban, magsagawa sa ating espiritu sa bawat sandali kung paano mapalapit sa Diyos, at hayaang magkaroon ang Diyos ng kapamahalaan sa ating buong katauhan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 6). Minsan pa akong binigyan ng mga salita ng Diyos ng pananampalataya at lakas, isang landas na susundan, gayundin ng lakas ng loob na harapin ang asawa ko. Tama—ang tanging magagawa ko ay tumigil na sa pag-iingat. Anuman ang kahinatnan ng landas na tatahakin ko, walang mali sa pagtahak sa landas ng pananampalataya!

Nang makauwi ang asawa ko noong gabing iyon, sinabi ko sa kanya nang malinaw at simple: “Ayaw mong manalig ako sa Makapangyarihang Diyos, pero para sa akin imposible iyan. Kung gusto mong makipagdiborsyo bahala ka!” Medyo hindi nakapagsalita ang asawa ko nang marinig niya ito, at nang wala na siyang mapagpilian, sabi niya: “Malinaw na hindi na kita kayang pigilan! Maraming sinasabi online—kung hindi kita pipigilan, balang araw kapag may nangyari sa iyo ako ang mananagot. Ginagamit ko lang ang diborsyong ito para takutin ka, pero ayaw mo pa ring talikuran ang pananampalataya mo sa Diyos. Kung may mangyari sa iyo dahil sa pananampalataya mo, malalaman ng nanay mo, kaya huwag ako ang sisihin mo.” Mula noon, hindi na siya nag-alala sa pananampalataya ko sa Diyos; mahimalang nagbalik ang dati naming relasyon at hindi na binanggit ang pagdidiborsyo. Ganito nasugpo ang init ng diborsyo na sanhi ng mga tsismis na ikinalat ng gobyernong CCP.

Kalaunan nagkaroon ng isang pagkakataon na kapwa kami sinipon ng nakababata kong anak na babae. Noon ay medyo umaambon, pero kinailangang pumunta ng nakatatanda kong anak na babae sa praktis, kaya wala akong nagawa kundi ihatid siya, na hinihila ang pagod kong katawan kasama ang nakababata kong anak na babae. Nang malaman ito ng asawa ko, sabi niya: “Nagpagod kang masyado ngayon. Lu Xi, may napansin akong pagbabago sa iyon nitong huli. Naging mas mapagmahal ka sa mga bata at talagang masipag ka.” Nang marinig ko ang mga salitang ito mula sa asawa ko, nagpasalamat ako sa Makapangyarihang Diyos sa puso ko dahil alam ko na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang nagpabago sa akin. Dahil ang mga salita ng Diyos ang aking pundasyon, may direksyon ang buhay ko, alam ko kung ano ang wastong pagkatao at kung ano ang tiwaling disposisyon. Sa pagkilos lamang ayon sa salita ng Diyos ka maaaring mamuhay nang may angkop na pagkatao. Dahil dito, hindi ko na hinahayaang basta-basta uminit ang ulo ko sa aking mga anak, at hindi na ako nabubuhay para lamang magkaroon ng kasiyahan. Unti-unti, natuklasan ko na nagbago rin ang asawa ko. Dati-rati pakiramdam niya ay siya palagi ang tama, pero ngayon kapag nag-aasikaso siya ng ilang bagay ay hihingin niya ang opinyon ko. Nagbigay pa siya ng patotoo sa kanyang mga kaibigan tungkol sa awtoridad at kapangyarihan ng Diyos. Nakikita ang mga bagay na ito, napuspos ng pasasalamat ang puso ko. Diyos ko, talagang makapangyarihan Ka sa lahat! Ang Iyong mga salita ang lakas namin sa buhay, at gaano man katindi ang pagkaagresibo o galit ng puwersa ni Satanas, basta’t mayroon kami ng Iyong mga salita para gabayan kami magagawa naming daigin ang lahat ng tukso ni Satanas, at mamuhay nang payapa sa ilalim ng Iyong pangangalaga at pag-iingat.

Salamat sa Diyos sa pagsasaayos ng lahat ng ito para sa akin, at sa pagtutulot na maranasan ko ang Kanyang salita at maunawaan ko ang maraming katotohanan. Sa pagdanas sa ganitong mga klase ng sitwasyon nakita ko na talagang kasuklam-suklam si Satanas, na nag-iisip pa ito ng lahat ng posibleng paraan para hikayatin ang mga tao na talikuran ang Diyos at maging biktimang lalamunin nito. Kasabay nito nakita ko rin na kontrolado ng Diyos ang lahat ng bagay at isinasaayos ang lahat ng bagay; kung walang pahintulot ng Diyos, hindi mahalaga kung tumindi pa ang galit ni Satanas. Wala itong magagawang anuman, wala itong maisasakatuparang anuman—ni hindi nito mahihipo ni isang buhok sa ating ulo. Hangga’t mayroon tayong pananampalataya, at umaasa tayo sa salita ng Diyos para mabuhay, magagawa nating daigin ang maitim an impluwensya ni Satanas, tumayong saksi para sa Diyos at maghatid ng kaluwalhatian sa Diyos! Pinapatunayan din ng mga katotohanan na ang mga tsismis at maling patotoo online ay hindi makatarungan. Mga katotohanan at panahon ang magpapatunay sa lahat, at sa huli masusulat sa kasaysayan ang mga tsismis na ito na may walang-hanggang kahihiyan, tulad lamang ng “Ateismo,” “teorya ng ebolusyon ni Darwin” at “Komunismo.” Magiging tanda ang mga ito ng walang-hanggang kahihiyan para sa gobyernong CCP. Makikinig ang mga tupa ng Diyos sa tinig ng Diyos, gaano man katindi ang paghadlang ni Satanas, lahat ng tapat na nananalig sa Diyos at nagmamahal sa katotohanan, ay magagawang iwaksi ang panlilinlang at sunud-sunod na mga tsismis, na dumarating sa harap ng Diyos at natatamo ng Diyos. Ito ay dahil isang bagay ito na nais isakatuparan ng Diyos—walang isa man sa mga puwersa ni Satanas ang maaaring humadlang dito!

43. Nawala at Natagpuang Muli

Ni Xieli, Estados Unidos

Nagpunta ako sa U.S.A. upang magtrabaho nang husto hanggang sa abot ng makakaya ko sa paghahangad ng isang maligayang buhay na may mataas na pamantayan ng pamumuhay. Bagama’t hindi kakaunti ang tiniis ko sa mga unang ilang taon, sa paglipas ng panahon nakapagsimula ako ng sarili kong kompanya, nakakuha ng sarili kong kotse, ng sarili kong bahay, atbp. Sa wakas ay ipinamumuhay ko na ang “maligayang” buhay na pinangarap ko. Noong panahong ito, nagkaroon ako ng ilang mga kaibigan; sa malayang oras namin ay lumalabas kami upang kumain, uminom, at magsaya nang kaunti. Naging magkakasundo kaming lahat, at inakala kong nakatagpo ako ng isang mabuting grupo ng mga tao. Subalit saka ko napagtanto na mga kainuman ko lamang pala sila na mga walang isang makatuturang bagay na masasabi, at kapag nag-aalala ako o nalulumbay walang isa man sa kanila ang mapupuntahan ko upang ibahagi ang aking mga suliranin. Hindi lamang iyon, kundi plinano pa nilang gantsuhin ako: Nagsinungaling ang isa sa kanila tungkol sa kanyang ina sa Tsina na malubha raw ang karamdaman at noong pahiramin ko siya ng ilang salapi ay naglaho na siya na walang kahit isang bakas. Ang isa pa, taga sarili kong bayan, ay nagsabi ng sangkatutak na kasinungalingan tungkol sa nangangailangan daw ng pananalapi para sa isang proyekto at niloko ako ng ilang salapi. At maging ang taong pinakamalapit at pinakamamahal sa akin—ang kasintahan kong babae—ay trinaydor ako at niloko ako ng malaking halaga ng salapi na pinaggugulan ko ng mga taon ng dugo, pawis, at mga luha para maipon. Iniwan akong mapanglaw at walang pag-asa ng kawalang puso ng mga taong ito at ng kawalang malasakit ng lipunan. Sa ilang panahon nawalan ako ng kompiyansa upang patuloy pang mabuhay; hungkag ang puso ko, at nasasaktan ako at nanghihina. Pagkatapos niyon, madalas akong bumabaling sa pagkain, pag-inom at pagsasaya para mapunan ang kahungkagan sa loob ko, ngunit alam kong hindi kayang lutasin sa anumang paraan ng mga pansamantalang pampisikal na kaaliwang ito ang espirituwal kong pagdurusa.

Sa taglagas ng 2015, sa hindi inaasahang tadhana, nakilala ko ang babaing asawa ko na ngayon. Noong panahong iyon ay tinanggap na niya ang gawa sa huling mga araw ng Makapangyarihang Diyos. Noong ibinahagi niya ang ebanghelyo ng kaharian sa akin, ang pagkakaroon ng pananampalataya ay tila mainam naman at mabuti sa akin, subalit dahil sa labis akong abala sa trabaho ay sinabi ko sa kanya: “Wala akong panahon para sa pananampalataya sa Diyos, pero kung gusto mong manampalataya, sige lang. Ang pagkaalam sa puso ko na mayroong Diyos ay sapat na para sa akin.” Isang araw pagkalipas ng anim na buwan ay nagpasama sa akin ang maybahay ko na panoorin ang isa sa mga video na buhat sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos—Ang mga Araw ni Noe ay Dumating Na. Ang nakita ko sa video ay talagang nakagulantang sa akin: Kapag nahaharap sa mga sakuna ang sangkatauhan ay napakaliit at marupok, hindi kayang tumagal sa pinakamahinang unos. Bigla kong nadamang kahit gaano pa karaming salapi na mayroon ang tao, gaano mang karangyaan ang tinatamasa nila o gaano man kataas ang katayuan nila, walang kabuluhan itong lahat. Sa harapan ng sakuna, kapag palapit na sa atin ang kamatayan, ang lahat ng mga bagay na ito ay wala nang halaga at wala nang silbi. Gaya ng sinasabi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Gayunman, dapat Kong sabihin sa iyo na sa panahon ni Noe, nagsisikain at nagsisiinom ang mga tao, nag-aasawa at pinag-aasawa hanggang sa hindi na ito makayang saksihan ng Diyos, kaya nagpadala Siya ng malaking baha upang wasakin ang sangkatauhan, na ang iniwang ligtas ay pamilya lamang ni Noe na walong tao at ang lahat ng uri ng mga ibon at mga hayop. Gayunman, sa mga huling araw, ang mga iniwang ligtas ng Diyos ay iyong lahat ng naging tapat sa Kanya hanggang sa huli” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Alam Mo Ba? Gumawa ang Diyos ng Dakilang Bagay sa Gitna ng mga Tao). “Pagkatapos ay tumingin sa kasalukuyang panahon: Ang matuwid na tao na kagaya ni Noe, na kayang sumamba sa Diyos at umiwas sa kasamaan, ay hindi na umiiral. Ngunit ang Diyos ay nagpakita pa rin ng magandang-loob sa sangkatauhang ito, at pinawalang-sala pa rin sila sa huling panahong ito. Hinahanap ng Diyos ang mga taong nag-aasam na Siya’y magpakita. Hinahanap Niya sila na may-kakayahang makinig sa Kanyang mga salita, mga hindi nakalimot sa Kanyang tagubilin, at naghahandog ng kanilang puso at katawan sa Kanya. Hinahanap Niya ang mga kasing masunurin ng mga bata sa Kanyang harapan, at hindi Siya kakalabanin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Sa mga salitang ito ay nadarama ko ang matinding pangangailangan sa intensyon ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan. Naisip ko ang tungkol sa kung paanong sa mga panahong ito ay tila ba wala nang umiibig sa mga positibong bagay o umaasam sa pagbabalik ng Diyos. Puno na ng pagkamakasarili ang mga puso ng mga tao, pagmamataas, at pandaraya. Para sa kapakanan ng kasikatan at kapakinabangan, nagsasabwatan sila at nagpaplano ng laban sa isa’t isa, dinadaya ang isa’t isa, at nauuwi pa nga sa pagpatay sa isa’t isa. Mga alipin ang mga tao sa kanilang sensuwal na mga pagnanasa, at patuloy na nilalabag ang moralidad at kalinisang-puri at ibinabaon ang kanilang budhi. Naiwala na ng mga tao ang lahat ng pagiging tao…. Ang antas ng kasamaan ng tao sa huling mga araw ay talagang malayong higit pa roon sa panahon ni Noe. Ganoon pa man, hindi ganap na winasak ng Diyos ang sangkatauhan dahil sa kasamaang ito at katiwalian, kundi sa halip ay nagpapaulan ng iba’t ibang uri ng mga sakuna upang babalaan ang sangkatauhan at bigyan tayo ng pagkakataon na manumbalik sa Diyos. Noong bulay-bulayin ko ang mga salita ng Diyos, labis na naantig ang puso ko sa pag-ibig ng Diyos. Naisip ko rin ang tungkol sa kung gaanong nagiging lalong masama at tiwali ang mundo sa bawat araw, palaki nang palaki ang mga sakuna, at tungkol sa kung paanong kapag inilabas na ng Diyos ang Kanyang matinding galit sa masasamang tao at winasak ang sangkatauhan, ang lahat ng mga salapi at katayuan na pinagsusumikapan kong makamit ay hindi ako maililigtas. Sa paglapit lamang sa harapan ng Diyos at paghahanap ng katotohanan matatamo ng isang tao ang proteksyon. Noong pinag-isipan ko ang lahat ng ito para ba itong gumising ka sa isang panaginip—sinabi sa akin ng intuwisyon ko na dapat akong lumapit sa harapan ng Diyos at tanggapin ang Kanyang pagliligtas, sapagkat ito ang tanging paraan upang maligtas. Kung mawalan ako ng pagkakataong makamit ang kaligtasan para sa kapakanan ng mga pansamantalang mga kasiyahan ng laman, iyon ay magiging isang panghabambuhay na pagsisisi! Dahil diyan, nag-umpisa akong manampalataya sa Diyos noong Mayo 2016 at nakibahagi sa mga pagtitipon ng iglesia.

Hindi katagalan matapos kong makamtan ang aking pananampalataya, nagbabasa-basa ako sa web at na nadaanan ko ang ilang negatibong propagandang bumabatikos at naninirang-puri sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Panandalian akong natigilan sa pagkabasa niyon. Ano ba itong “pinapagdonasyon ang mga tao ng salapi at hindi iginagalang ang hangganan sa pagitan ng kalalakihan at kababaihan” na bagay? Ang nabasa ko ay tila naman makatuwiran, na nagpahirap sa akin na kilalanin ang tama mula sa mali, katotohanan mula sa gawa-gawa. Naanod ako sa kalituhan, at ang nag-aalab na apoy ng pananampalataya ko sa Diyos ay biglang pinatay ng negatibong bagay na binabasa ko. At sa sandali ring iyon, naulinigan ko ang biyenan kong babae sa telephono kasama ng maybahay ko na nag-uusap tungkol sa pagdodonasyon ng salapi sa iglesia, na lalo pang nakahikayat sa akin na paniwalaan kung ano ang binabasa ko sa online. Pagkatapos niyon, pinigilan ko ang biyenan kong babae sa pagdodonasyon ng salapi at hinimok ko ang maybahay ko na talikuran na niya ang kanyang pananampalataya upang sa ganoon ay hindi kami madaya. Subalit hindi siya nakinig sa akin man lamang, at sinabi sa akin nang maliwanag: “Ang realidad ng sitwasyon ay hindi katulad ng nabasa mo sa online. Ang mga bagay sa online ay puro sabi-sabi lang, mga maling patotoong lamang! …” Kumuha siya pagkatapos ng isang aklat ng mga salita ng Diyos upang makipagbahaginan sa akin, pero nabulag na ako ng mga sabi-sabi at hindi na tinanggap ang anumang sinasabi niya. Hindi pa katagalan pagkatapos, nagpunta sa tahanan namin ang ilang mga kapatid na kalalakihan at mga kapatid na kababaihan, subalit hindi ko rin sila pinapakinggan. Sa ilang mga araw na iyon ay nabubuhay akong ganap sa kadiliman, palaging nag-aalala na dinadaya ang maybahay at biyenan kong babae. Palagi akong nababalisa—hindi ko maipasok ang pagkain, hindi ako makatulog nang mabuti sa gabi, at pinahihirapan sa sikolohikal. Nakikita kung gaano akong nagdurusa, sinubukan ng maybahay ko na makipagbahaginang muli sa akin. Binuksan niya ang isang aklat ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at pinili ang siping ito upang ipakita sa akin: “Hindi Ko ninanais ang mga kuru-kuro o kaisipan ng mga tao, lalo na ang iyong pera o iyong mga ari-arian. Ang nais Ko ay ang iyong puso. Nauunawaan mo ba? Ito ang Aking kalooban; higit pa rito, ito ang nais Kong makuha” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 61). Pagkatapos ay binasa niya para sa akin ang ilang mga tuntunin para sa pangangasiwa ng pamumuhay ng iglesia: “Hindi pinahihintulutan ng iglesia ang sinuman para manghingi ng mga donasyon sa mga sermon, ni manghingi ng mga donasyon para sa anumang iba pang dahilan” (Mga Plano ng Gawain). Ibinahagi niya ito sa pakikipagbahaginan sa akin: “Sa Iglesya ng Makapangyarihang Diyos ay may mga mahigpit na hinihinging mga pamantayan at mga tuntunin para sa bawat aspeto ng pamumuhay ng iglesia. Pagdating sa pagdodonasyon ng salapi, napakalinaw na ipinapahayag ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos na hindi ibig ng Diyos ng salapi ng mga tao o ng mga materyal na bagay. Malinaw ring itinakda ng tuntunin sa paggawa ng iglesia na hindi pinahihintulutan ng iglesia ang simunan na mangaral ng tungkol sa pagdodonasyon ng salapi o upang himukin ang mga tao na magdonasyon ng salapi para sa anumang dahilan. Magmula noong sumunod ako sa Makapangyarihang Diyos, hindi humiling ang iglesia sa akin na magdonasyon ng isang sentimo. Hindi lamang hindi nananawagan ang iglesia sa mga tao sa pagdodonasyon ng salapi, kundi nagbibigay pa nga ito sa mga kapatid na lalaki at mga kapatid na babae na mga tunay na mananampalataya ng lahat ng klase ng mga aklat, mga CD, at mga iba pang bagay na walang bayad. Ngayon, gustong mag-ambag ng nanay ko ng isang bagay upang tulungan ang ilan sa mga kaptid na lalaki at mga kapatid na babae na dumaranas ng mga kahirapan. Ginagawa niya iyon sa sarili niyang malayang kalooban; walang pumupuwersa sa kanya na gawin iyon. Gayon pa man, ang pagtulong sa mga taong nangangailangan ay isang mabuting gawa, kaya walang dahilan para pagsisihan, tama?”

Pagkatapos na basahin ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at pakikinig sa pakikipagbahaginan ng aking maybahay, ang isang bagay na ibinahagi ng isa sa mga kapatid na babae sa akin sa pakikisalamuha dati ay bigla kong naalala: Hindi tumatanggap ng mga donasyong pananalapi ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos mula sa mga bagong miyembro, at ang sinumang gustong magdonasyon ng salapi ay kinakailangan munang dumaan sa ilang ulit ng panalangin hanggang sa matiyak nilang ganap nilang ibig na gawin ang gayon, at na hindi nila ito pagsisisihan kailanman. Kung hindi sila higit pa sa nakahanda, walang pasubaling hindi ito tatanggapin ng iglesia. Noong naalala ko ito, ang ilan sa mga pag-aalala at mga inaalintang mayroon ako ay tila ba nabawasan, subalit ang buhol na nasa puso ko ay hindi pa lubusang nakalag. Nakita ng maybahay ko ang pagkunot ko ng noo, at nalalaman kung anong iniisip ko, sabi niya: “Huwag mong paniwalaan ang mga sabi-sabing iyon. Para sirain at isabotahe ang gawaing pagliligtas ng Diyos ng mga tao at hadlangan tayo sa paglapit sa harapan ng Diyos at sa pagtanggap sa Kanyang pagliligtas, magsasabi si Satanas ng lahat ng uri ng basura at magbibigay ng lahat ng uri ng mga maling patotoo. Ang Diyos ay banal at kinamumuhian ng Diyos ang kasamaan ng sangkatauhan. Doon naman sa mga may masamang reputasyon at hindi alam kung paanong kumilos nang wasto sa paligid ng mga miyembrong ng kabilang kasarian, hindi sila kailanman tinatanggap ng Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ito ay bagay na sinalita nang napakalinaw ng Makapangyarihang Diyos.” Saka binuksan ng maybahay ko ang mga salita ng Diyos at binasa: “Maraming tao ang luluhod para sa awa at kapatawaran dahil sa dagundong ng pitong kulog. Ngunit hindi na ito ang Kapanahunan ng Biyaya: Ito ay magiging panahon para sa poot. Tungkol naman sa lahat ng gumagawa ng masama (ang mga nakikipagtalik nang hindi kasal, o nangangasiwa ng maruming pera, o may malabong mga hangganan sa kasalungat na kasarian, o gumagambala o naninira sa Aking pamamahala, o mga taong hindi nakakaunawa ng espirituwal na mga bagay, o sinasaniban ng masasamang espiritu, at marami pang iba—lahat maliban sa Aking hinirang), wala ni isa sa kanila ang palalampasin, ni patatawarin, kundi itatapon ang bawat isa sa kanila sa Hades at mapapahamak magpakailanman!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 94). Ang mga sinasalita ng Makapangyarihang Diyos ay dakila at mabagsik upang magdulot ng takot at paggalang sa puso ng mga tao; iminulat ako nito sa matuwid na disposisyon ng Diyos na hindi kukunsinti sa mga pagkakasala ng sangkatauhan. Ang Diyos ay walang alinlangang nasusuklam doon sa mga nasasangkot sa kawalang delikadesa, at sa huli ang mga taong iyon ay magdurusa sa matuwid na parusa ng Diyos. Ang ilan sa mga inaalintana ko ay nabawasan. Ibinahagi sa akin ng maybahay ko ang mga sumusunod pagkatapos: “Noong ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawa sa Kapanahunan ng Kautusan ang sinumang umasal nang kawalang delikadesa ay babatuhin hanggang mamatay. Ganap na inihahayag nito ang matuwid, dakila at mabagsik na disposisyon ng Diyos. Sa Kapanahunan ng Kaharian, ang mga patakaran ng Diyos sa Kanyang pamamahala ay mas mahigpit hinggil sa pakikisalamuha sa isa’t isa ng kalalakihan at kababaihan. Gaya ng sinasabi sa mga salita ng Diyos: ‘Ang tao ay may tiwaling disposisyon at, bukod pa rito, siya ay nagtataglay ng damdamin. Dahil dito, talagang ipinagbabawal sa dalawang kasaping magkaiba ang kasarian na magsama sa gawain nang walang kasama habang naglilingkod sa Diyos. Sinumang matuklasan na gumagawa nito ay ititiwalag, nang walang pagtatangi’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Sampung Atas Administratibo na Dapat Sundin ng Hinirang na Bayan ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian).”

Nang mabasa ito ng asawa ko, naalala ko ang isang insidente na naganap noong tagsibol ng 2016. Sa panahong iyon, hindi ko pa nasisiyasat nang maayos ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Ipinagmamaneho ko noon ang asawa ko at ang isa sa kababaihan mula sa iglesia patungo sa ibang estado. Sa daan, huminto kami dahil may kinailangang gawin ang asawa ko, at nang lumabas siya sa kotse ay lumabas din ang babaeng iyon. Malamig at mahangin sa labas, at tumayo ang babae sa tabi ng kotse na ipinapadyak-padyak ang kanyang mga paa upang hindi ginawin. Pinapapasok ko siya sa kotse ngunit sinabi niya: “Okey lang. Tatayo muna ako sandali sa labas.” Medyo natagalan bago nakabalik ang aking asawa, at noon lamang bumalik ang babae sa kotse. Nakikita na halatang nanginginig siya sa ginaw tinanong siya ng asawa ko: “Masyadong malamig sa labas. Bakit hindi ka nanatili sa kotse?” Sumagot siya: “May isang patakarang administratibo sa aming iglesia na ang isang lalaki at isang babae ay hindi maaaring mapag-isa nang walang kasamang iba o magkaroon ng pisikal na kontak. Ito ang isa sa mga utos ng Diyos sa mga taong Kanyang hinirang, at dapat namin itong mahigpit na sundin.” Nang marinig ko ito, nadama ko na ang mga taong kasapi sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay tunay na naiiba sa mga tao ng mundo—maging sa ganitong mga bagay na walang kabuluhan ay pinapanatili nilang nasa ayos ang kanilang sairli. Nasasaisip ito, hindi ko maiwasang dagukan ang ulo ko sa pagkainis sa sarili dahil sa hindi maayos na pagsisiyasat sa mga katotohanan at sa halip ay pikit-mata akong naniniwala sa mga tsismis online. Nang pag-isipan ko ang lahat ng panahon na nakihalubilo ako sa mga kapatid ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at nakita ko kung gaano kalinaw na ipinaliwanag ang mga hangganan sa pagitan ng kalalakihan at kababaihan, kung gaano sila kawasto at kadisente sa pagsasalita at pagkilos, kung gaano katatag ang prinsipyo nila kapag nakikisalamuha sa mga tao o nag-aasikaso sa mga gawain, malinaw na walang katotohanan ang mga tsismis na iyon online. Sa puntong iyon, hiyang-hiya ako—lumabas na ang mga tsismis na iyon online ay pawang mga gawa-gawa, paninirang-puri, tahasang pagbabaluktot—gayunpaman, pikit-mata kong tinanggap ang mga kasinungalingang iyon at nabuo ang mga pagdududa ko tungkol sa Makapangyarihang Diyos at sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Para akong tanga sa kalituhan! Pagkatapos ay nagpatuloy sa pagbabahagi ang asawa ko: “Sa mga huling araw, ang pagiging tao ng Diyos at pagpapahayag Niya ng mga katotohanan upang hatulan at linising ang mga tao ay para lubusang iligtas ang sangkatauhan mula sa teritoryo ni Satanas at alisin sa atin ang ating mga tiwaling disposisyon—ang ating kayabangan, pandaraya, panlilinlang, pagkamakasarili, pagiging kasuklam-suklam, kasamaan, at karumihan—at para tulungan tayong mabago ang ating disposisyon sa buhay upang mamuhay tayo na tunay na kahawig ng isang totoong tao. Alam ng Diyos na ang sangkatauhan ay labis na nagawang tiwali ni Satanas at walang kakayahang madaig ang pagkakasala, kaya upang matiyak na hindi susuwayin ng mga tao ang disposisyon ng Diyos kapag tinanggap nila ang pagliligtas ng Diyos at sa gayon ay maalis at maparusahan, naglatag ang Diyos ng mga patakarang administratibo sa Kapanahunan ng Kaharian upang mapanatiling nasa ayos ang mga mananampalataya. Sinumang lumalabag sa mga patakarang ito ay parurusahan ng Diyos, at yaong mga nagkasala nang malubha ay ititiwalag sa iglesia at mawawalan ng anumang pagkakataong maligtas. Ang pagpapalabas ng Diyos ng mga atas na ito para sa iglesia ay upang magkaroon tayo ng ilang totoong kaalaman tungkol sa matuwid na disposisyon ng Diyos na hindi maaaring suwayin, at upang magkaroon din tayo ng mga patakaran para manatili tayong nasa ayos. Sa ganitong paraan, sa lahat ng ating pag-uugali ay laging may hangganan na hindi maaaring lagpasan, at kung mananatili tayo sa loob ng mga hangganang ito, maiiwasan natin ang marami sa mga tukso ni Satanas. Ito ang paraan ng pagprotekta sa atin ng Diyos at, higit pa rito, ito ang tunay na pagmamahal ng Diyos para sa atin!” Habang nakikinig sa pagbabahagi ng asawa ko, hindi sinasadyang napatango ako, at sa gayon ay lubos na nabuksan ang puso ko at nawala ang sakit na nadarama ko. Pagkatapos niyon, nagsimula akong dumalong muli sa mga pulong ng iglesia.

Sa tuwing naaalala ko ang karanasan ito, laging may nananatiling pangamba sa puso ko. Nakita ko kung gaano nakakasira ang mga tsismis na ito, halos matangay ako ng mga ito at muntik na akong mawalan ng pagkakataong mailigtas ng Diyos sa mga huling araw. Sa Kapanahunan ng Biyaya, nalinlang din ng mga maling tsismis ang mga Israelita at hindi nila kinilala ang Panginoong Jesus bilang pagdating ng Mesiyas. Tinanggihan nila ang Panginoong Jesus at sa gayon ay nawala sa kanila ang pagliligtas ng Panginoon. Dahil dito, napagtanto ko kung gaano kalaking mga balakid ang gayong mga tsismis sa landas ng tunay na pananampalataya! Ngunit nalilito pa rin ako kung bakit napakaraming maling tsismis at paratang tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos online samantalang malinaw na ito ay isang mabuting iglesia. Kaya, sa isa sa mga pagtitipon ng iglesia itinanong ko ito sa mga kapatid upang hayagan naming mapag-usapan ito. Ipinalabas nila ang isa sa mga pelikula ng ebanghelyo ng iglesia para sa akin na, Kumawala sa Bitag, na ganap na nakalutas sa aking pagkalito. Sa kaunti pang pagbabahagi mula sa mga kapatid mas nalinawan ako. Ang paggamit ng mga tsismis upang guluhin at isabotahe ang gawain ng Diyos ang palaging taktika ni Satanas. Noong ginagawa ng Panginoong Jesus ang Kanyang gawain, gustong tiyakin ng mga punong saserdoteng Judio, eskriba at Fariseo na permanente nilang makontrol ang mga taong hinirang ng Diyos, kaya nga lumikha sila ng maraming maling tsismis tungkol sa Panginoong Jesus. Nilapastangan nila ang Panginoong Jesus sa pagsasabi na umasa Siya sa kapangyarihan ni Beelzebub upang palayasin ang mga demonyo, pinaratangan nila nang mali ang Panginoong Jesus na hindi Niya pinapayagan ang mga tao na magbayad ng kanilang mga buwis kay Cesar, at nagbigay rin sila ng maling patotoo sa pagsasabi na ang pisikal na katawan ng Panginoong Jesus ay ninakaw ng Kanyang mga disipulo at na hindi Siya nabuhay na mag-uli. Sigurado ako na kung may Internet noon, ilalagay ng mga pinunong iyon ng relihiyon ang lahat ng tsismis at maling patotoo nila online upang lapastanganin, atakihin, at tuligsain ang Panginoong Jesus. Sa panahong ito, sa Kapanahunan ng Kaharian, ginagawa ng Makapangyarihang Diyos ang gawain ng mga salita upang hatulan at linisin ang sangkatauhan; kumikilos ang gobyerno ng China pati na rin ang mga pastor at elder sa komunidad ng mga relihiyoso bilang mga kasangkapan ni Satanas. Upang makamit ang kanilang hangarin na kontrolin at bitagin ang mga tao, nilalapastangan at tinutuligsa nila ang Makapangyarihang Diyos, walang-pakundangang nagtatahi-tahi ng mga tsismis at maling patotoo, at dinudungisan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang lituhin ang mga tao at panatilihin sila sa kadiliman. Sa kanilang kayabangan, iniisip nila na magagawa nilang patalikurin ang mga tao sa gawain ng pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw at sundan sila sa paglaban sa Diyos.

Pagkatapos ay binasa ng mga kapatid ang dalawa pang sipi ng mga salita ng Diyos para sa akin: “Sa lupa, lahat ng uri ng masasamang espiritu ay walang-tigil sa paggala sa paghahanap ng mapagpapahingahan, at walang-hinto sa paghahanap ng mga bangkay ng mga tao na maaaring lamunin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 10). “Palaging nariyan si Satanas na nilalamon ang kaalaman tungkol sa Akin na nasa puso ng mga tao, na nagngangalit ang mga ngipin at nakaamba ang mga kuko sa huling yugto ng paghihingalo nito. Nais ba ninyong mapahamak sa mga tusong pakana nito sa pagkakataong ito? Nais ba ninyong sirain ang inyong buong buhay kapag natapos na sa huli ang Aking gawain?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 6). Ibinahagi rin nila sa akin na sinasabi sa atin ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ang katotohanan tungkol sa espirituwal na pakikibaka, na kung saan upang hadlangan ang mga tao na lumapit sa Diyos at sakmalin sila, isinasagawa ni Satanas ang lahat ng uri ng pandaraya. Kabilang dito ang panlilinlang sa pagpapalaganap ng mga tsismis at mga maling patotoo sa Internet, paghihikayat sa mga pinuno ng relihiyon na guluhin at pagbantaan ang mga mananampalataya, at puwersahin ang mga miyembro ng pamilya at pigilan sila sa pagsunod sa Makapangyarihang Diyos. Sa madaling salita, anumang bagay na hinihikayat tayong magduda, tumanggi o lumayo sa Diyos ay nagmumula kay Satanas. Kung hindi natin kayang hanapin ang katotohanan, hindi natin malalaman ang pandaraya ni Satanas kailanman, madaling mawawala sa atin ang pagkakataong makamit ang pagliligtas ng Diyos, at malulubog tayo sa sakuna na kasama ni Satanas. Salamat sa pamumuno ng Diyos, mas malinaw kong nakita ang masama at kasuklam-suklam na diwa ni Satanas at naunawaan ko ang mga pakana ni Satanas sa pamamagitan ng panonood ng pelikula ng ebanghelyo ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at pakikinig sa pagbabahagi ng kababaihan.

Mula nang sundan ko ang Makapangyarihang Diyos, tunay na akong napalaya at nagtamo ng kalayaan. Ngayon, sa tuwing may nakakaharap akong mga paghihirap, maaari akong magbasa ng mga salita ng Diyos at manalangin sa Diyos na tulungan akong makahanap ng paraan ng pagsasagawa. Lahat ng kapatid sa iglesia ay sumusunod sa mga ipinagagawa ng Diyos at naghahangad na maging matatapat na tao. Ang mga relasyon nila sa isa’t isa ay hindi kumplikado at hayag, tinutulungan at sinusuportahan nila ang isa’t isa. Hindi kailangang mag-alala tungkol sa isang tao na sinusubukang hamakin ako, linlangin ako, o lokohin ako. Talagang masaya at kuntento ako, at ito ang buhay na gusto ko.

44. Nakauwi na Ako

Ni Chu Keen Pong, Malaysia

Mahigit isang dekada akong nanalig sa Panginoon at naglingkod sa iglesia nang dalawang taon, at pagkatapos ay nilisan ko ang aking iglesia para magtrabaho sa ibang bansa. Mangilan-ngilan na rin ang napuntahan kong lugar, kabilang na ang Singapore, at kumita nang sapat na pera, ngunit sa pamumuhay rito sa modernong lipunan kung saan lakas at kapangyarihan ang naghahari, lahat ay nagbabalak ng masama laban sa isa’t isa, at may pandaraya kahit saan. Sa harap ng lahat ng klase ng kumplikadong pakikisama, lagi akong nag-iingat sa pakikitungo sa iba. Lagi rin silang nag-iingat sa pakikitungo sa akin, kaya pakiramdam ko wala talaga akong matagpuang matatag na sandigan. Pagod ang katawan at espiritu ko sa gayong klase ng buhay. Ang tanging nag-alay sa akin ng aliw ay ang diary na dala-dala ko kung saan nakopya ko ang ilang sipi ng Banal na Kasulatan. Kung minsan babasahin ko ang mga ito at pupunuin nito ang kahungkagan sa aking kaluluwa. Ilang taon na akong hindi nakadalo sa isang pagtitipon sa iglesia ngunit nitong nakalipas na taon ay iisa lamang ang nasa isipan ko: ang makakita ng isang iglesia kung saan maaari akong maglingkod nang taimtim sa Panginoon. Kalaunan ay sinamantala ko ang ilang libreng panahon para magpunta sa ilang iglesia sa Malaysia, kapwa malaki at maliit, ngunit sa bawat pagkakataon ay masaya akong tumakbo at naiwang nalulungkot. Palagi kong nadama na may kulang, ngunit hindi ko kailanman maipaliwanag kung ano talaga iyon. Naharap sa pagtatalong ito ng kalooban mas malala pa ang ginawa ko, naglaro lang ako ng mga video game at nanood ng mga pelikula online, at kung minsan ay umaabot ako hanggang madaling araw o sunud-sunod ang mga pelikulang pinanonood ko. Magulung-magulo ang oras ng pagtulog ko. Nang una kong simulang gawin ito medyo alam ko ang mangyayari, na nadarama na hindi masisiyahan ang Panginoon, ngunit unti-unti akong naging manhid. Sa panahong ito nawala ang cell phone ko. Noon, talagang napikon ako—nawala ang cell phone ko at maraming datos doon ang kasamang nawala, at hindi rin ako maka-log in sa Facebook. Sa tingin, masama ito, ngunit hindi ko inasahan kailanman na magiging daan iyon para magbago ang buhay ko. Katulad lang iyon ng lumang kasabihan na, “ang inaakala kong makakasama, makakabuti pala.”

Bumili ako ng bagong cell phone noong mga unang bahagi ng 2017. Isang araw noong mga huling araw ng Pebrero, nag-log in ako sa Facebook at pagkatapos ay di-sinasadyang na-klik ko ang timeline ng isang profile sa wikang Ingles, at nakita ko na may banal na kasulatan sa mga post. Nakita ko rin ang mga sipi na hindi nagmula sa Biblia, subalit talagang nakapagbibigay-inspirasyon para sa akin, at talagang naakit nito ang damdamin ko. Lagi ko nang binubuksan ang Facebook account na iyon nang sumunod na ilang araw, at gumugol pa ako ng kaunting oras sa pagtingin sa ilang salita. Sa huli, natapos kong basahin ang post na nakawilihan ko. Nang matapos ko itong basahin, saka ko lamang natanto na ang pangunahing nilalaman ng post na ito ay isang interpretasyon ng sipi sa Banal na Kasulatan kung saan sinasabi ng Panginoong Jesus na: “Hindi ang bawa’t nagsasabi sa Akin, Panginoon, Panginoon, ay papasok sa kaharian ng langit” (Mateo 7:21). Pakiramdam ko medyo kakaibang interpretasyon iyon, at na puno iyon ng inspirasyon at liwanag. Hindi ko pa naidagdag ang taong iyon bilang kaibigan, kaya kahit gusto kong makita ang iba pang mga post sa kanilang timeline, hindi ko iyon nagawa. Gayunman, ang nakita ko sa kanilang timeline ay na ang Facebook user na ito ay taga-South Korea at isang sister na Susan ang pangalan. Pinadalhan ko siya ng friend request, ngunit hindi siguro siya online noon kaya hindi niya tinanggap kaagad ang friend request ko. Makalipas ang dalawang araw, idinagdag ko ang isa pang taong nagsasalita ng Chinese sa Facebook na Qi Fei ang pangalan, isa pang Kristiyano na taga-South Korea. Nag-chat kami tungkol sa ilan sa kanyang mga karanasan sa kanyang pananampalataya, at talagang gusto ko ang sinabi niya. Laking gulat ko nang makita kong kaibigan din pala ni Sister Qi Fei si Sister Susan, kaya sa pagkakataong ito ay idinagdag namin ang isa’t isa bilang kaibigan. Sa pagbabasa ng kanilang mga Facebook post at sa pamamagitan ng paminsan-minsan naming mga chat, nadama ko na marami silang naunawaan tungkol sa pananampalataya sa Diyos.

Pagkaraan ng ilang panahon ng pagtalakay sa Biblia at pag-uusap sa chat tungkol sa mga bagay sa aming buhay, talagang nadama ko na ang kanilang paraan ng pagtulong sa akin na malutas ang ilan sa aking mga kinaiinisan ay talagang kakaiba, at na maraming dahilan at kabatiran sa sinabi nila. Personal kong nakikita na naiiba sila sa ibang mga tao. Mas tumatag ako at mas napayapa ang puso ko sa pamamagitan ng pagkontak ko sa kanila, at kahit hindi ko sila gaanong kilala, bago ko pa natanto, nagsimula na akong ituring sila bilang matatalik na kaibigan dahil sa kanilang kasimplihan at katapatan. Gusto kong buksan ang nilalaman ng puso ko sa kanila. Unti-unti, nagsimula akong gumawa ng ilang pagbabago sa aking pamumuhay.

Makalipas ang mga isang linggo noong gabi ng Marso 11, nagbukas ako ng Facebook at nakita ko na online si Susan. Nag-chat muna kami tungkol sa ilang gawain, pagkatapos ay sinabi ko sa kanya ang naisin ng puso ko, na makakita ng isang iglesia kung saan ako makapaglilingkod, at na nais kong marinig ang kanyang mga mungkahi. Sinabi ni Sister Susan na lahat ay ipinaplano at pinamamahalaan ng Diyos, at na dapat akong higit na magdasal sa Diyos at maging abala sa pagsasaliksik tungkol sa isyung ito. Sinabi niya na may takdang oras ang Diyos sa lahat ng bagay, at dapat tayong matutong lahat na maghintay at magpasakop. Pagkatapos ay binanggit niya ang kasalukuyang sitwasyon sa marami sa mga iglesia: Wala nang maipangaral ang mga mangangaral, wala nang dumadalo sa mga pagtitipon ng ilang iglesia, at sa iba, kahit may ilang tao roon, ang pinag-uusapan lang nila ay tungkol sa pagkita ng pera, pagkakaroon ng mga koneksyon sa mga negosyante, at iba pang mga bagay na lubos na walang kinalaman sa pananampalataya. Sinabi niya na ang mga bagay na ito ay talagang puro mga pagpapakita na wala na sa mga iglesia ang gawain ng Banal na Espiritu, at nagiging mapanglaw na ang mga iyon. Talagang nakakaugnay ako sa lahat ng nasabi niya. Noong naglilingkod ako dati sa iglesia, nagkukumahog ang mga kapwa-manggagawa na kilalanin sila at kumita ng kaunting pera para sa kanilang sarili, nagbabalak ng masama laban sa isa’t isa, naninirang-puri sa isa’t isa, at sinusubukang maghari sa sarili nilang maliliit na teritoryo. Mayroon pang mahahalay na pag-uugali. Nakikitang sunud-sunod na nangyayari ang mga bagay na ito, nadama ko pareho ang lungkot at ngitngit. Noon, tinanong ko ang pastor at ang ilan sa mga katrabaho ko kung paano ko dapat tingnan ang lahat ng ito, ngunit wala silang maibigay na malinaw na paliwanag. Laking gulat ko nang si Sister Susan ang nakalutas sa pagkalitong ito na nakainis sa akin nang napakatagal. Hindi ko maipaliwanag ang kaligayahang nadama ko sa puso ko.

Sinisiyasat din namin ang paksa ng iba’t ibang kalamidad at digmaang nagaganap sa panahong iyon, at ayon sa mga palatandaan ng mga kalamidad sa buong paligid at ng napipintong mga digmaan, kung tutuusin ay natupad nang lahat ang mga propesiya sa Biblia tungkol sa ikalawang pagparito ng Panginoon, at malapit nang bumalik ang Panginoon. Ipinaalala niyan sa akin ang isang mananampalataya na nakilala ko online mga bandang tanghali na nagsabi na nagbalik na ang Panginoon noong 1991, ngunit talagang may mga duda ako tungkol doon. Kinailangan ko talagang tanungin si Susan tungkol dito. Nang tanungin niya ako kung ano ang iniisip ko tungkol doon, sabi ko: “Hindi maaari. Kapag nagbalik ang Panginoon talagang bababa Siya sa ibabaw ng ulap at makikita ng lahat. Ngunit hindi pa natin nakikitang bumaba ang Panginoon sa ulap, kaya paano masasabi ng sinuman na nagbalik na ang Panginoon?”

Sumagot si Susan, “Brother, maalam ka sa Biblia. Kung sisiyasatin mong mabuti ang mga salita sa Biblia, natitiyak ko na matatagpuan mo ang sagot mo. Sa katunayan, maraming iba’t ibang propesiya tungkol sa ikalawang pagparito ng Panginoon. Nakikita nating lahat mula sa mga propesiya sa Biblia na nahahati ang mga ito sa dalawang kategorya. Ang isa ay ayon sa kalalarawan mo lang, na nagpopropesiya na hayagang bababa ang Panginoon sa ulap at makikita ng lahat. Ang isa naman ay ipinopropesiya na lihim na darating ang Panginoon, na isang grupo lamang ang tanging makakaalam. Naayon ito sa sinabi ng Panginoon: ‘Narito, Ako’y pumaparitong gaya ng magnanakaw’ (Pahayag 16:15). ‘Datapuwa’t pagkahating gabi ay may sumigaw, Narito, ang kasintahang lalaki! Magsilabas kayo upang salubungin Siya’ (Mateo 25:6). Ang ibig sabihin ng ‘Gaya ng magnanakaw’ at ‘pagkahating gabi ay may sumigaw’ ay magiging tahimik at walang kagalaw-galaw, walang nakakaalam. Hindi iingay ang kalangitan at hindi mayayanig ang daigdig—hindi iyon isang bagay na makikita ng lahat. Isang maliit na grupo lamang ng mga tao ang nakakarinig sa tinig ng Panginoon, na magagawang salubungin Siya. Ito ang mga propesiya ng lihim na pagdating ng Panginoon. Kung kakapit lang tayo sa mga propesiya ng hayagang pagbaba ng Panginoon sa ulap ngunit kaliligtaan natin ang mga propesiya ng lihim na pagdating ng Panginoon, tama ba iyon? Hindi ba tayo mabibigong marinig ang tinig ng Panginoon, at malalagpasan ng pagkakataong salubungin ang Panginoon at maitaas sa kaharian sa langit?”

Hindi ako nakasagot sa tanong ni Susan. Paulit-ulit kong binasa ang dalawang siping ito, at naisip ko: “May mga salungatan ba sa loob ng Biblia? Wala, wala, wala! Paano nangyari iyon? Ngunit ang totoo, may dalawang magkaibang kategorya ng mga propesiya sa Biblia tungkol sa kung paano babalik ang Panginoon! Paano ito maipapaliwanag?” Nalilito, hiniling kong ituloy niya ang kanyang pagbabahagi. Sabi ni Susan: “Makikita natin mula sa mga propesiya sa Biblia na ang ikalawang pagparito ng Panginoon ay magaganap sa dalawang magkaibang paraan. Ang isa ay tagong pagdating, at ang isa ay hayagang pagpapakita. Sa mga huling araw, magkakatawang-tao ang Diyos sa mundo bilang Anak ng tao, at sa tingin ay magmumukhang ordinaryo at karaniwang tao si Cristo katulad ng Panginoong Jesus sa katawang-tao. Magtataglay Siya ng pagkatao, at kakain, mananamit, mabubuhay, at kikilos na parang ordinaryong tao. Mamumuhay Siya sa piling ng tao, kaya nga itinuturing itong tago mula sa ating pananaw dahil walang makakakita na Siya ang Diyos, at walang makakaalam sa Kanyang tunay na pagkakakilanlan. Kapag nagsimulang gumawa at magsalita ang Anak ng tao, makikita ng mga nakakarinig sa tinig ng Diyos ang pagpapahayag ng disposisyon ng Diyos sa pamamagitan ng mga salita at gawain ng Anak ng tao. Makikita nila ang awtoridad at kapangyarihan ng Diyos, at kikilalanin na dumating na ang Panginoon. Tutuparin nito ang propesiya ng Panginoong Jesus na: ‘Dinirinig ng Aking mga tupa ang Aking tinig, at sila’y Aking nakikilala, at sila’y nagsisisunod sa Akin’ (Juan 10:27). Yaong mga hindi makahiwatig sa tinig ng Diyos ay siguradong tatratuhin ang Diyos na nagkatawang-tao bilang isang ordinaryong tao batay sa Kanyang panlabas na anyo. Tatanggihan at itatakwil, at lalabanan, tutuligsain, at lalapastanganin pa nila ang Cristo ng mga huling araw. Katulad lang ito noong pumarito ang Panginoong Jesus upang gawin ang Kanyang gawain—sa tingin, mukha Siyang ordinaryo at karaniwang Anak ng tao, na naghihikayat sa karamihan ng mga tao na Siya ay tanggihan, labanan, at tuligsain. Isang maliit na grupo lamang ng mga tao ang nakapansin sa pamamagitan ng Kanyang mga salita at gawain na ang Panginoong Jesus ay si Cristo na nagkatawang-tao, na Siya ang pagpapakita ng Diyos, at sa gayon ay sumunod ang Panginoong Jesus at nagtamo ng Kanyang pagtubos.” Nang marinig ang pagbabahagi ng sister, nadama ko na napaka-makabuluhan niyon dahil totoong nangyari ang lahat ng iyon—ganoon talaga ang nangyari nang pumarito ang Panginoong Jesus para gampanan ang Kanyang gawain. Ngunit pagkatapos ay naisip ko: Sabi sa Pahayag, kapag nagbalik ang Panginoon hayagan Siyang bababa sa ulap, at iyan din ang sinasabi ng lahat ng pastor at elder. Nasasaisip ito, agad kong tinanong si Susan, na puno ng pananalig: “Sinabi ng Panginoong Jesus Mismo na ang Kanyang ikalawang pagparito ay sa ibabaw ng ulap. Paano iyon magiging pagkakatawang-tao? Paano mo mapapasinungalingan ang mga salitang iyon sa Biblia?” Sabi ni Sister Susan: “Kailangan mo lang siyasating mabuti ang Biblia at matutuklasan mo na marami doon na malinaw na nagpopropesiya na babalik ang Panginoon na nagkatawang-tao.” Dahil sa sinabi ni Sister Susan, natagpuan ko ang ilang sipi ng Banal na Kasulatan at sinimulan kong basahin iyon: “Kayo rin naman ay magsipaghanda: sapagkat sa oras na hindi ninyo iniisip, ang Anak ng tao ay darating” (Lucas 12:40). “Sapagka’t gaya ng kidlat, na pagkislap buhat sa isang panig ng silong ng langit, ay nagliliwanag hanggang sa kabilang panig ng silong ng langit; gayon din naman ang Anak ng tao sa Kanyang kaarawan. Datapuwa’t kailangan muna Siyang magbata ng maraming bagay at itakwil ng lahing ito” (Lucas 17:24–25).

Matapos kong basahin ang mga siping iyon sa banal na kasulatan, sinabi ni Sister Susan: “Binabanggit sa mga propesiyang ito na ‘dumarating ang Anak ng tao’ at ‘gayon din ang Anak ng tao.’ Ang ‘Anak ng tao’ ay isinilang sa isang tao at nagtataglay ng normal na pagkatao. Kung nagpakita Siya sa espirituwal na katawan, hindi Siya matutukoy bilang Anak ng tao, tulad ng Diyos na si Jehova ay Espiritu at hindi matatawag na Anak ng tao. Ang mga tao ay nakakita na rin ng mga anghel, na mga espirituwal na nilalang kaya hindi rin matatawag na Anak ng tao. Lahat ng may anyo ng tao ngunit espirituwal na mga nilalang ay hindi matatawag na Anak ng tao. Ang Panginoong Jesus na nagkatawang-tao ay tinatawag na Anak ng tao at Cristo dahil Siya ang pagkakatawang-tao ng Espiritu ng Diyos, at ang pagsasakatuparan ng Espiritu sa laman. Siya ay naging ordinaryo at karaniwang tao, at namuhay sa piling ng tao. Ang Panginoong Jesus ang Anak ng tao, ang pagkakatawang-tao ng Diyos, kaya nang sabihin ng Panginoong Jesus na babalik Siyang muli bilang Anak ng tao, ang ibig Niyang sabihin ay paparito Siyang muli sa pisikal na katawan bilang Anak ng tao, at hindi sa espirituwal na anyo. Samakatuwid, nang sabihin ng Panginoong Jesus na paparito Siyang muli, ang ibig Niyang sabihin ay babalik Siya sa anyo ng isang nagkatawang-tao. Bukod pa riyan, sinasabi sa Banal na Kasulatan na: ‘Datapuwa’t kailangan muna Siyang magbata ng maraming bagay at itakwil ng lahing ito.’ Nagpapatunay pa ito na kapag muling pumarito ang Panginoon iyon ay sa paraan ng pagkakatawang-tao. Pag-isipan mo ito: Kung nagpakita ang Panginoon sa atin nang bumalik Siya sa espirituwal na katawan sa halip na sa pisikal na katawan, hindi Siya magdurusa nang gayon katindi, ni hindi Siya itatakwil ng henerasyong ito. Sino ang mangangahas na itakwil ang Espiritu ng Diyos? Sino ang magsasanhi na magdusa ang Espiritu ng Diyos? Samakatuwid, tungkol sa kung babalik ang Panginoon na nagkatawang-tao o darating Siya sa espirituwal na katawan, hindi ba hindi na kailangang sabihin iyan?”

Nabigla ako nang mabasa ko ang mga salitang “Anak ng tao.” Napag-isipan ko na noong araw ang tanong tungkol sa “Anak ng tao,” ngunit hindi iyon naging malinaw sa akin kailanman. Ang paliwanag ni Sister Susan ay lubos na pumalis sa lahat ng pagdududa ko, at nadaig ako ng aking damdamin nang marinig ko iyon. Gabi na, kaya nagpaalam na kami sa isa’t isa at nag-log out. Tuwang-tuwa ako noong gabing iyon kaya hindi ako nakatulog hanggang maghatinggabi na. Inisip ko kung paano ako naniwala sa Panginoon nang napakaraming taon, ngunit hindi ko narinig kailanman ang gayon kagandang pagbabahagi. Natigilan ako, at may isang uri ng napakasayang kaliwanagan sa puso ko na hindi ko maipaliwanag sa mga salita.

Kinabukasan, Marso 12, nakadama ako ng malabong uri ng pag-asa at di-mailarawang katuwaan. Ito ay dahil halos lahat ng napag-usapan namin ni Susan noong nakaraang gabi ay tungkol sa Anak ng tao at sa pagkakatawang-tao. Kahit maaari kong pag-ugnayin ang Anak ng tao at ang pagkakatawang-tao, at alam ko sa teorya na ang Panginoong Jesus ay walang iba kundi ang Cristong nagkatawang-tao, gusto ko pa rin talagang malaman ang mga sagot sa mga tanong na tulad ng ano ba talaga ang pagkakatawang-tao, ano ang Cristo, ano ang batayan para masabi ng isang tao nang may katiyakan na ang Diyos ay nagkatawang-tao na, at iba pa. Ngunit dahil kami ni Susan ay kapwa may trabaho sa araw at libre lang kami sa gabi, inasahan ko na lang na mas bibilis ang panahon.

Sa huli, sumapit ang gabi at pareho kaming online. Matapos mag-log on, ang unang itinanong ko kay Sister Susan ay tungkol sa pagkakatawang-tao. Pinadalhan niya ako ng ilang sipi mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos, at sinabihan niya akong basahin ang mga iyon. Kaya nga nagsimula akong magbasa: “Ang ‘pagkakatawang-tao’ ay ang pagpapakita ng Diyos sa katawang-tao; gumagawa ang Diyos sa gitna ng nilikhang sangkatauhan sa larawan ng katawang-tao. Kaya para magkatawang-tao ang Diyos, kailangan muna Siyang magkaroon ng katawang-tao, katawang-taong may normal na pagkatao; ito ang pinakapangunahing kinakailangan. Sa katunayan, ang implikasyon ng pagkakatawang-tao ng Diyos ay na ang Diyos ay buhay at gumagawa sa katawang-tao, na ang Diyos sa Kanyang pinakadiwa ay nagkatawang-tao, naging isang tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Diwa ng Katawang-taong Tinatahanan ng Diyos). “Tinatawag na Cristo ang Diyos na nagkatawang-tao, at si Cristo ay ang katawang-taong isinuot ng Espiritu ng Diyos. Hindi katulad ng sinumang tao sa laman ang katawang-taong ito. Ang kaibhang ito ay dahil hindi sa laman at dugo si Cristo; Siya ay ang pagkakatawang-tao ng Espiritu. Siya ay kapwa may normal na pagkatao at ganap na pagka-Diyos. Hindi taglay ng sinumang tao ang pagka-Diyos Niya. Ang normal na pagkatao Niya ang nagpapanatili sa lahat ng normal na gawain Niya sa katawang-tao, habang isinasakatuparan ng pagka-Diyos Niya ang gawain ng Diyos Mismo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Diwa ni Cristo ay ang Pagsunod sa Kalooban ng Ama sa Langit). “Siya na Diyos na nagkatawang-tao ay magtataglay ng diwa ng Diyos, at Siya na Diyos na nagkatawang-tao ay magtataglay ng pahayag ng Diyos. Dahil ang Diyos ay naging tao, ilalahad Niya ang gawaing layon Niyang gawin, at dahil ang Diyos ay naging tao, ipapahayag Niya kung ano Siya, at magagawa Niyang ihatid ang katotohanan sa tao, pagkalooban siya ng buhay, at ituro ang daan para sa kanya. Ang katawang-tao na walang diwa ng Diyos ay tiyak na hindi ang Diyos na nagkatawang-tao; walang duda ito. Kung layon ng tao na magsiyasat kung ito ang katawang-tao ng Diyos, kailangan niyang patunayan ito mula sa disposisyon na Kanyang ipinapahayag at sa mga salitang Kanyang sinasambit. Ibig sabihin, patunayan kung ito nga ang katawang-tao ng Diyos o hindi, at kung ito nga ang tunay na daan o hindi, kailangan itong matukoy batay sa Kanyang diwa. Kaya nga, sa pagtukoy kung ito ang katawan ng Diyos na nagkatawang-tao, ang sagot ay nasa Kanyang diwa (Kanyang gawain, Kanyang mga pagbigkas, Kanyang disposisyon, at maraming iba pang aspeto), sa halip na sa panlabas na anyo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). Pagkatapos kong magbasa, nadama ko na ipinaliwanag nang malinaw ng mga salitang ito ang hiwaga ng pagkakatawang-tao, lalo na ang tungkol sa kahulugan ng Cristo: “Tinatawag na Cristo ang Diyos na nagkatawang-tao.” Napakalinaw, napakasimple, at napakaliwanag nito! Kahit nanalig ako sa Panginoon nang mahigit isang dekada at alam ko na si Jesus ang Cristo, hindi ko naunawaan kailanman ang mga hiwaga ng katotohanan tulad ng bakit natin sinasabi na ang Panginoong Jesus ang Cristo. Noong araw na iyon, natutuhan ko mula sa mga sipi ng mga salita ng Diyos na naipadala sa akin ni Susan na ang Diyos na nagkatawang-tao talaga ang tinatawag nating Cristo, at ang Cristo ay Siyang Diyos na nagkatawang-tao. Pinagnilayan kong maigi ang mga salitang ito, at nang lalo kong pagnilayan ang mga ito, lalong sumaya ang puso ko.

Pagkatapos ay sinabi sa akin ni Sister Susan na ito ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos; sinabi rin niya na ang salita ng Diyos ang katotohanan, at na ang Diyos lamang Mismo ang nakakapagpahayag ng katotohanan. Nang banggitin niya ang mga salitang “Makapangyarihang Diyos,” sandali akong hindi nakaimik, bagama’t hindi ako lubos na nagulat doon dahil nahulaan ko na maaaring kabilang siya sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nabasa ko rin ang ilang tsismis online tungkol sa iglesiang ito. Kaya lang naisip ko na Kristiyano ako, at kailangan kong taos na magpitagan sa Diyos, kaya ayaw kong magsalita nang tapos bago ko maunawaan ang katotohanan niyon. Ito ay para maiwasan kong magkasala sa aking mga salita at masaktan ang Diyos. Bukod pa riyan, napag-isip-isip ko nitong huling ilang araw: nakapag-usap kami ni Sister Susan nang ilang beses, at kahit hindi ko makita kung sino ang kausap ko, nalunasan pa rin ng katotohanang ibinahagi niya sa akin ang aking pagkalito. Sa pamamagitan ng aming mga talakayan at sa pagbabasa ng kanyang mga post sa kanyang timeline, nadama ko na pareho sila ni Qi Fei na tapat, magiliw, at mabuting mga tao. Ang nilalaman ng kanilang pagbabahagi ay talagang nakapagturo at nakabuti sa akin. Nakasulat sa Biblia na malalaman mo ang isang puno mula sa bunga nito; ang mabubuting puno ay mabuti ang bunga, samantalang ang masasamang puno ay masama ang bunga. Kaya, sa pamamagitan ng kontak namin nina Sister Susan at Sister Qi Fei, unti-unti kong pinawalan ang mga pagdududa at pangamba sa puso ko, at hiniling ko kay Susan na magpatuloy sa pagbabahagi.

Sabi ni Sister Susan: “Dahil Siya ang Diyos na nagkatawang-tao, nasa Kanya ang mga pagpapahayag ng Diyos—ibig sabihin, bumibigkas Siya ng mga salita. Ang pangunahing dahilan kaya naparito ang Diyos na nagkatawang-tao sa mga huling araw upang ipahayag ang katotohanan ay para hatulan, linisin, at iligtas ang mga tao. Lahat ng nakaririnig sa tinig ng nagbalik na Panginoon, at yaong maghahanap at tatanggap dito, ay matatalinong dalaga na dumadalo sa piging na kasama ng Panginoon, at tinutupad nito ang propesiyang binigkas ng Panginoong Jesus: ‘Datapuwa’t pagkahating gabi ay may sumigaw, Narito, ang kasintahang lalaki! Magsilabas kayo upang salubungin Siya’ (Mateo 25:6). Naririnig ng matatalinong dalaga ang tinig ng Diyos at lumalabas upang salubungin Siya. Ang hindi nila alam, itinaas sila sa harap ng luklukan ng Diyos upang makaharap ang Panginoon; tinatanggap nila ang paghatol at paglilinis ng Diyos sa mga huling araw. Sa pamamagitan ng paghatol ng mga salita ng Diyos, binabago at dinadalisay ang kanilang mga tiwaling disposisyon, at naging mga mananagumpay ng Diyos bago sumapit ang mga kalamidad. Ito ang kasalukuyang bahagi kung saan lihim na gumagawa ang Makapangyarihang Diyos upang iligtas at gawing perpekto ang tao. Kapag nakagawa na ng isang grupo ng mga mananagumpay, magwawakas na ang tagong gawain ng Diyos sa Kanyang katawang-tao, at sasapit ang mga kalamidad sa mundo. Sisimulang gantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at parusahan ang masasama, pagkatapos ay magpapakilala Siya Mismo sa lahat ng bansa at tao ng mundo. Sa panahong iyon, ang propesiya ng pagbaba ng Panginoon sa ulap sa Pahayag 1:7 ay matutupad: ‘Narito, Siya’y pumaparitong nasasa mga alapaap; at makikita Siya ng bawa’t mata, at ng nangagsiulos sa Kanya; at ang lahat ng mga angkan sa lupa ay magsisitaghoy dahil sa Kanya.’ Maaaring makatwirang sabihin ng isang tao na kapag nakita ng mga tao ang pagbaba ng Panginoon sa ulap, na ipinapakita ang Kanyang sarili sa lahat ng tao, dapat silang magwalang lahat sa galak. Ngunit sinasabi sa mga Banal na Kasulatan na lahat ng kaanak sa mundo ay mananangis. Bakit kaya? Iyon ay dahil kapag nagpakita ang Diyos Mismo sa publiko, nagwakas na ang tagong gawain ng pagliligtas ng Diyos sa Kanyang katawang-tao at sisimulan Niya ang gawain ng paggantimpala sa mabubuti at pagpaparusa sa masasama. Sa panahong iyon, lahat ng tumanggi sa tagong gawain ng Diyo ay lubos na mawawalan ng pagkakataon nilang magtamo ng kaligtasan, at yaong mga sumasaksak sa Kanya—yaong mga lumalaban at tumutuligsa sa Makapangyarihang Diyos, ang Cristo ng mga huling araw—ay makikita na ang Makapangyarihang Diyos, na kanilang nilabanan at tinuligsa, ay walang iba kundi ang nagbalik na Panginoong Jesus. Isipin lang ninyo ito, paanong hindi nila mababayo ang kanilang dibdib, at mananangis at magngangalit ang kanilang mga ngipin? Ito ang konteksto ng mga salitang ‘ang lahat ng mga angkan sa lupa ay magsisitaghoy dahil sa Kanya.’”

Nang marinig ko ang ibinahaging iyon ni Sister Susan, nagbalik ang nadama kong katiwasayan at katuwaan. Hindi ko talaga naunawaan ang mga siping ito noong miyembro ako ng dati kong iglesia, ngunit ang naunawaan ko lang ay ang literal na kahulugan ng mga ito, iniisip na ang pagbalik ng Panginoon ay sa ulap at malalaman ng lahat. Noon ko lamang naunawaan sa wakas na darating muna nang lihim ang Diyos upang gawin ang yugto ng gawain ng paghatol at pagliligtas sa tao. Kapag nakagawa na ng isang grupo ng mga mananagumpay, noon lamang Niya hayagang ipapakita ang Kanyang Sarili sa lahat ng bansa at tao sa mundo. Kung pikit-mata tayong kakapit sa ideya na bababa ang Panginoon sa ulap kapag bumalik Siya, kung tatanggi tayong tanggapin ang tagong gawain ng Diyos sa Kanyang katawang-tao at maghihintay hanggang sa hayagang bumaba ang Panginoon sa ulap, iyon ang panahon na diretso tayong babagsak sa impiyerno, dahil nagwakas na noon ang gawain ng pagliligtas ng Diyos sa sangkatauhan. Salamat sa Panginoon sa Kanyang patnubay. Naunawaan ko na nang husto sa loob ng maikling panahon ang matagal nang ibinabahagi sa akin ni Sister Susan.

Pagkatapos ay tinanong ako ni Sister Susan kung gusto kong tanggapin ang Makapangyarihang Diyos bilang aking Tagapagligtas. Nang una niya akong tanungin, hindi ako sumagot, at nang magtanong siyang muli, isang di-maipaliwanag na damdamin ng katuwaan ang nag-umapaw sa aking kalooban, at nagsimula akong umiyak. Taimtim akong sumagot: “Gusto … ko!” Nang bigkasin ko ang mga salitang ito, pakiramdam ko ay isa akong alibughang anak na matagal na nagpagala-gala sa ilang, na sa wakas ay nagbalik sa magiliw na tahanan. Sa puso ko, lubos akong nagalak at naginhawahan.

Matapos kong tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, nag-repost ako ng ilan sa sariling mga post ni Sister Susan. Hindi naglaon pagkatapos niyon, pinadalhan ako ng mga mensahe ng lima o anim na kaibigan ko sa Facebook na sinasabi sa akin na “gumising” at pinadalhan ako ng ilang link sa mga site na puno ng mga pag-atake, paratang, at paninirang-puri sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Alam ko na paggambala ito ni Satanas, at hindi ko ito tinulutang makaapekto sa akin. Kinabukasan, natagpuan ako ng isang pastor online, at pagkaraan ng kaunting walang-katuturang pakikipag-chat, tinanong niya ako, “Talaga bang naniniwala ka sa Makapangyarihang Diyos? Bakit gusto mong maniwala sa Makapangyarihang Diyos?” Nainis ako talaga rito, kaya tinanong ko rin siya: “Nakikinig ang mga tupa ng Diyos sa tinig ng Diyos. Nalaman ko na sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na lahat ng ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos ay katotohanan, na ito ang tinig ng Diyos, kaya bakit hindi ako dapat maniwala sa Makapangyarihang Diyos? Bakit?” Hindi siguro niya inasahan na tatanungin ko siya nang ganoon at hindi siya sumagot sandali. Kaya, tinanong ko siyang muli, “Pastor, nasiyasat mo na ba ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw? Nabasa mo na ba ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos? Bilang isang pastor, paano mo maaatim na tumangging maghanap at magsiyasat, kundi basta nanghuhusga at nagpaparatang ka na lang?” Sa gulat ko, tumikhim at saglit na huminto siya nang hindi nagbibigay ng makabuluhang sagot, pagkatapos ay bigla siyang nag-log out. Nang makita ko na nataranta siya nang husto, nakadama ako ng di-maipaliwanag na kaligayahan, at kasiyahan na para bang nagtagumpay ako laban sa isa sa mga pagsubok ni Satanas. Sa katunayan, ang ginawa ko lang ay gamitin ang isa sa mga tanong na madalas mabanggit sa mga pag-uusap namin nina Sister Susan at Sister Qi Fei; may nasabi lang akong isang bagay mula sa pagkaunawa ko mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Hindi ko inasahan kailanman ang gayon katapang na pastor na matigilan sa aking mga tanong. Ang munting karanasang ito ay nagbigay sa akin ng malaking kumpiyansa. Salamat sa Diyos!

Mahigit limang buwan ang nagdaan sa isang kurap. Sa pagdalo sa mga pagtitipon at pagbabasa ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko kung ano ang pagkakatawang-tao, kung anong uri ng mga tao ang makakapasok sa kaharian ng langit, at iba pang mga aspeto ng katotohanan. Sa buong panahong ito, nagdanas ako ng mga panggugulo mula sa lahat ng uri ng tsismis na ikinalat ng mga pastor at elder. Paminsan-minsan ay naging negatibo ako at mahina dahil hindi ko makita ang panloloko ni Satanas, ngunit hindi ako pinabayaan ng Diyos. Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos na binasa sa akin ng mga sister gayundin sa kanilang matiyagang pagbabahagi tungkol sa katotohanan, nagkaroon ako ng kaunting paghiwatig tungkol sa likas na kasamaan ng mga elder at pastor at ng diwa ng kanilang pagkapoot sa katotohanan, at paglaban sa Diyos. Nagsimula rin akong magkaroon ng paghiwatig sa kanilang kasuklam-suklam na hilig na gawin ang lahat upang pigilan ang mga mananampalataya na hanapin at siyasatin ang tunay na daan. Hindi na nila ako maililigaw o makokontrol kailanman. Ang makawala sa maitim na impluwensya ni Satanas at maitaas sa harap ng luklukan ng Diyos ay biyaya at pagpapala ng Diyos sa akin. Salamat sa Makapangyarihang Diyos! Ang makabaling sa Diyos ay matagal nang itinakda at ipinlano ng Diyos. Aasa ako sa Diyos at susulong nang walang pag-aalinlangan! Nang makapasok ako sa bahay ng Diyos, ang unang himnong natutuhan ko ay “Paglalakad sa Tamang Landas sa Buhay”: “Lahat ng mayroon ako ay mula sa Diyos at lubos na sa pamamagitan ng kanyang biyaya. Binigyan ako ng buhay ng Diyos at inaruga ako; naniniwala akong wastong magbayad. Hawak ng Diyos lahat ng kapangyarihan, kapalaran ng aking pag-iral. Nasa Kanyang mga kamay ang buhay o kamatayan. Ang tunay na buhay ng tao ay para magsikap mabuti, mabuhay para bigyang-kasiyahan ang Diyos. Alam ko ang katotohanan, pinalaya ako nito. Mabuhay sa halaga ng buhay ng tao. Alam ko ang katotohanan, pinalaya ako nito. Mabuhay sa halaga ng buhay ng tao. Alam ko ang katotohanan, pinalaya ako nito. Mabuhay sa halaga ng buhay ng tao. Alam ko ang katotohanan, pinalaya ako nito. Alam ko ang ugat ng buhay ng tao” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). At ngayon, ipinapangaral ko ang ebanghelyo at nagpapatotoo ako sa Diyos sa aking mga kapatid sa iglesia. Nais kong abalahin ang aking sarili sa aking tungkulin at suklian ang pagmamahal ng Diyos!

45. Nagbalik Mula sa Bingit ng Kapahamakan

Ni Zhao Guangming, Tsina

Sa simula ng mga taong 1980, nasa edad na mga 30 ako at nagtatrabaho sa isang kumpanya ng konstruksyon. Maituturing ko ang sarili ko na bata at malusog, may respeto at tapat sa mga tao, at responsable sa aking trabaho. Napakahusay ko rin sa konstruksyon, at alam ko na malayo ang mararating ko sa kumpanya at na, kapag talagang nagtagumpay na ako sa aking karera, mamumuhay ako na parang prinsipe. Ito ang mithiin ko kaya nanatili ako sa kumpanya at masigasig na nagtrabaho nang napakaraming taon. Ngunit sa kabila ng aking magagandang katangian at propesyonal na kakayahan, tila balewala sa kumpanya ang lahat ng pagsisikap ko, na isang bagay na hindi ko kailanman naunawaan. Ang pinakamataas na suweldo sa aming kumpanya ay grade 6, pero kahit kailan hindi lumampas ng grade 3 ang suweldo ko. Nakita ko ang maraming kasamahan ko sa trabaho, na kumpara sa akin ay kulang sa kakayahan at bago pa lang sa trabaho, pero tinataasan ng suweldo, at hindi ito kailanman nangyari sa akin. Nagtaka ako at naghinanakit kung bakit tumaas ang suweldo nila samantalang ako ay hindi. Sa wakas, isa sa mga kasamahan ko sa trabaho na kapalagayang-loob ko ang nagsabi sa akin ng dapat kong gawin: “Sa kumpanyang ito, ang pinaka-importanteng bagay ay suhulan ang manedyer o batiin man lang siya ng happy Chinese New Year, at gawin din ang gayon sa iba pang mga piyesta.” Nang marinig ko ito, naunawaan ko na sa wakas ang tunay na dahilan kung bakit kinaligtaan ako ng kumpanya, at ang kawalang-katarungang ito ay nagpagalit sa akin nang labis. Bagama’t kinapootan ko ang mga sipsip na ito sa kumpanya, na kaunting oras lang ang ipinagtrabaho pero nakatanggap pa rin ng malaking suweldo at promosyon sa palihim at tiwaling pamamaraan, kailangan kong patatagin ang posisyon ko sa kumpanya kaya kinailangan kong makibagay sa di-nakasulat na mga patakarang ito. Kaya nang sumapit ang Chinese New Year “ipinahayag ko ang aking taos-pusong pagbati” sa manedyer at kaagad akong na-promote bilang team leader.

Bilang team leader, lalo akong naging tapat at responsable sa aking gawain. Pumupunta ako sa mga lugar ng konstruksyon para mahigpit na mapangasiwaan at pamahalaan ang gawain upang masigurong nagagawa ito ayon sa pamantayan at natatapos sa takdang petsa ang mga proyekto. Lagi ko ring iniisip ang kaligtasan ng mga trabahador, at ang sistema ko sa pagtatrabaho at propesyonal na paggabay ay pinuri ng mga trabahador sa aking team. Ngunit balewala ang lahat ng ito pagdating sa pagpapanatili o pagsisante sa mga team leader—ang pinaka-importante ay ang halaga ng mga regalong ibinigay ng bawat team leader sa manedyer. Para hindi ako mawalan ng trabaho sa kumpanya, wala akong nagawa kundi makibagay sa batas na ito ng matira ang matibay, na labis na nagpadanas sa akin ng kalupitan at kawalang-magawa na nakapaloob sa kasabihang “matira ang matibay.”

Sa mga sumunod na taon, dahil sa mga reporma sa ekonomiya at pagbawas ng paghihigpit ng pamahalaan ay nagkar0on ng malawakang pagsulong at mga proyekto sa konstruksyon na isinasagawa sa buong Tsina. Bunga nito ipinamahagi ng aking kumpanya ang mga proyekto sa mga indibiduwal, na ibig sabihin, kailangang magkumpitensya ang mga team leader para makakuha ng kontrata. Lalo pa itong nagbunsod sa mga team leader na magpainom ng alak, magpakain at magregalo, sa hangad na madaig ang isa’t isa. Sa tuwing maririnig naming mga team leader na may ipapagawang proyekto ang isang kumpanya, mag-uunahan na kami sa paglalangis sa pamamagitan ng pagreregalo sa mahahalagang tao sa kumpanya sa lalong madaling panahon. Kaya para matugunan ang panlasa ng mga lider na ito ng yunit, kinukulta namin ang aming utak sa kakaisip ng pinakamagandang regalo at ang pinakamahusay na paraan na maibibigay sa kanila: May ilang tao na naglagay ng ginto sa mga tiyan ng isda o manok; ang ilan ay nagbigay ng pera; may ilan namang nagbigay ng gintong mga alahas o mga singsing na diyamante. Nabitag na rin ako sa kulturang ito ng panunuhol at maraming oras ang ginugol ko para makaisip ng mga regalo para masuhulan ang mga taong ito. Kalaunan, nakakuha ako ng kontrata nang sobrang pahirapan, pero hindi pa man kami gaanong nakakapagsimula ng trabaho ay dumating na ang mga opisyal mula sa Construction Bureau, Construction Design Institute, at sa Bureaus of Quality and Technical Supervision—gayundin ang lokal na mga kadre—upang “pangasiwaan at pamahalaan ang trabaho.” Sabi nila may ganito o ganoong problema sa lugar, na wala sa pamatayan ang ganoon at ganyan, at matapos ang maghapong inspeksyon hindi pa rin kami makakapagsimulang magtrabaho. Kaagad ko silang inanyayahang lahat na mananghalian at uminom sa isang mamahaling restawran, at umabot sa libu-libong yuan ang pagkain na binayaran ko. Pagkatapos naming kumain, kinailangan ko pa ring suhulan ang bawat isa sa kanila, na nagkakahalaga ng mula 2,000 hangggang 10,000 yuan. Iyon lang ang paraan para makuha ang kanilang ratipikasyon at pag-apruba para masimulan na ang trabaho. Ngunit kahit nagsimula na ang trabaho, regular pa ring nagpadala ang mga nangangasiwang ahensyang ito ng mga inspektor para inspeksyunin ang proyekto. Ang tawag nila sa mga inspeksyong ito ay “routine” ngunit ang totoo isang dahilan lamang ito para makikilan pa kami ng pera. Sa tuwing pupuntahan nila kami sa lugar ng trabaho, kaagad akong magmamadali, mag-aasikaso ng kakainin at iinumin nila para libangin sila. Ang mga direktor ng nangangasiwang ahensyang ito ay nakakita pa ng dahilan na dalhin ako sa mga shopping mall kung saan sila mamimili ng mga mamahaling damit at ako ang inaasahang magbayad niyon. Kung minsan ang lakas pa ng loob nila na magsabi sa akin na gipit sila sa pera at diretsahang hihingan ako ng perang panggastos. Para hindi mapahinto ang proyekto, mapapatiim-bagang na lang ako, lunukin ang galit ko, at maging mabait sa kanila, at tanggapin na lang ang perhuwisyong ito. Ang mas malala pa riyan, kinailangan ko pang samahan ang mga direktor na ito ng ahensya sa labas ng lungsod. Dahil sa sobrang pag-inom ng alak sa matagal na panahon at hindi maayos na pagtulog, nagkaroon ako ng sakit sa sikmura at mataas na presyon ng dugo. at lagi akong pagod na pagod. Gayundin, nang matapos na ang proyekto at nabayaran na ako, natuklasan ko na halos wala akong kinita. Talagang gusto ko nang umiyak. Dahil sa hirap na haharapin sa buhay, naisip ko sa sarili ko: “Bakit napakahirap kong kumita ng pera gamit ang kakayahan at kasipagan ko? Bakit napakatiwali ng mga lider ng bawat isang departamento sa pambansang sistema?” Pakiramdam ko ay wala na akong magawa, ngunit wala akong ibang opsyon kundi umasa na lang nang lubos sa mga opisyal na ito para kumita ako ng pera. Umasa ako noon na sa pakikisama ko sa kanila ay makapagbubuo ako ng pundasyon para mapaunlad ang propesyon ko, at hindi kailanman sumagi sa isip ko na ang tanging ginagawa ko ay lumubog nang lumubog sa maputik na hukay ng kasalanan at lumusong sa sitwasyong wala nang pag-asa.

Noong 1992, matapos ang kumplikado at mahirap na proseso, nakuha ko ang kontrata para sa isang proyekto ng konstruksyon sa lungsod, at nakalkula ko na may kikitain ako sa proyekto. Nang tuwang-tuwa na akong ibinuhos ang lahat para mapaghandaang simulan ang proyekto, sinabi sa akin ng manedyer ko na kailangan ko munang ipagtayo ng villa ang bawat isa sa 4 na opisyal ng lungsod. Sabi niya magandang oportunidad ito para lalo akong magtagumpay sa trabaho, at na kapag nagbigay ako ng pabor sa mga opisyal ng lungsod garantisadong hindi na ako mag-aalala sa pera sa hinaharap at mamumuhay nang masagana. Taglay ang pusong puno ng pag-asa, nangutang ako sa bangko, at naghiram din ng pera sa mga kaibigan at mga kamag-anak, nangalap ng pera sa lahat ng posibleng paraan, para magkaroon ng sapat na puhunan para maitayo ang 4 na villa. Ngunit nang matatapos na ang pagtatayo, ilang senior na opisyal mula sa Commission for Discipline Inspection ang dumating, at kinailangan kong gumasta pa upang maisaayos ang lahat at pagtakpan ang apat na opisyal ng lungsod. Ngunit sa bandang huli, walang nagawa ang lahat ng pagsisikap ko para matakasan nila ang batas: Dahil pinaghinalaan ang apat na opisyal na tumatanggap ng suhol at kasangkot sa katiwalian, inimbestigahan sila ng mga awtoridad ng inspeksyon. Lahat ng pinaghirapan kong magandang plano ay nauwi sa wala, at ang 4 na hindi natapos na villa ay kinumpiska ng mga awtoridad. Nagkautang ako nga halagang umabot sa ilang daang libong yuan na hindi ko kayang bayaran, at matinding kapaitan ang tila mabigat na batong nakadagan sa aking dibdib.

Dahil wala na akong magawa, ang tanging inasahan ko na lang ay makakuha ng panibagong proyekto ng konstruksyon. Para makabayad sa mga utang ko sinimulan kong gawin ang hindi ko pa nagawa sa buong buhay na pagtatrabaho ko, isang bagay na pinakaayaw kong gawin—madaliin ang trabaho at gumamit ng mahinang klase na materyales. Sa halip na gumamit ng bakal na de kalidad nagsimula akong gumamit ng mga 2nd grade na materyal, at sa halip na gumamit ng 6 na rebar sa kongkreto, gumamit na lang ako ng 4, kaya nabawasan ang gastos ko sa bakal nang mahigit 30 porsyento. Naghalo rin ako ng kongkreto na mababa ang kalidad para mas mabawasan ang kabuuang gastusin. Sa totoo lang, sa tuwing gagawin ko ito, nababagabag ako dahil natatakot ako na baka malubhang maapektuhan ang kalidad ng natapos na konstruksyon. At nang marinig ko ang ulat tungkol sa mga konstruksyon sa buong Tsina na itinayo nang mababa ang kalidad at gumuho at kumitil ng buhay, puminsala at nagpalugi sa napakaraming ordinaryong mamamayan, nababagabag ako at binabangungot. Dumating pa ako sa punto na ang tunog ng kulog ay tila pagpapabatid ng aking napipintong kapahamakan, marahil mula sa tama ng kidlat o kung anupaman. Araw-araw na nakabuntot sa akin ang takot. Dahil sa sitwasyong ito tuluyan na akong nagkasakit, at palagi na akong nakaramdam ng pagkahilo, sakit ng ulo, at hindi na ako makatulog, na lahat dulot ng pagtaas ng presyon ng aking dugo. Nawasak na ako sa pisikal at espirituwal, at para nang impiyerno ang buhay ko. Ganito napariwara ang sarili ko sa mga kalakaran ng mundo at palalim nang palalim na lumubog sa maputik na hukay ng kasalanan. Laking gulat ko na noong natapos ko na nang kalahati ang proyekto, ayaw akong bayaran sa gusaling itinatayo ko ayon sa napagkasunduan sa kontrata. Ang perang hiniram ko sa bangko ay hindi sapat na pambayad sa suweldo sa mga trabahador, kaya wala akong ibang magawa kundi umutang ng pera sa napakataas na interes. Pagkatapos ng marami pang dagok, natuklasan ko sa huli na matagal na palang may utang ang yunit na kakontrata ko at walang kakayahang tustusan ang proyekto ng konstruksyon. Isa na namang proyekto ko ang nabulilyaso, at nakulta ang utak ko sa pag-iisip kung paano ko ito malalampasan. Napapagal na ako nang husto at miserableng namumuhay. Pagkatapos ay narinig ko na isang team leader sa isa pang kumpanya na nakakuha ng kontrata sa konstruksyon ay nangutang nang napakalaki at hindi ito mabayaran, kaya tinapos niya ang buhay niya at nagbigti. Nadama ko rin na para akong nakatayo sa pintuan ng impiyerno at lumulubog na ako sa kawalang-pag-asa. Pagkatapos niyan, nagsimula nang pumunta sa bahay ko ang mga nagpautang para bawiin ang pera nila: Ilan sa kanila ang humiga sa kama ko at ayaw umalis, ang iba naman ay nagpakita ng matinding galit at pinagbantaan ako. Sinikap kong maging magalang at mapagkumbaba sa kanila sa abot ng aking makakaya, at nadama ko na mainsulto nang labis. Inisip din ng matatalik kong kaibigan at mga kamag-anak na hindi ko sila mababayaran at nagsimulang kumalaban sa akin. Sa mga araw na iyon ko talagang napagtanto kung gaano kabilis mabago ang mga ugnayan. Naalala ko na ang mga taon na iyon na pulos ingay at gulo ay hindi lamang humantong sa pagkaubos ng pera ko kundi labis na ikinapagod rin ng katawan at isipan ko, idagdag pa riyan ang ilang daang yuan na utang ko. Tumingala ako sa langit at malalim na bumuntung-hininga at sinabi, “O Diyos ko, napakahirap nito. Ayoko na talagang mabuhay pa!”

Noong halos nangangatal na akong patungo sa pintuan ng impiyerno, naulinigan ko ang ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos. Nakita ko ang mga salitang ito ng Makapangyarihang Diyos: “Ngayon, yamang napangunahan Ko na kayo hanggang sa puntong ito, gumawa na Ako ng angkop na mga plano, at mayroon Akong sariling mga layunin. Kung sasabihin Ko sa inyo ang mga iyon ngayon, talaga bang malalaman ninyo ang mga iyon? Alam na alam Ko ang mga iniisip ng tao at ang mga ninanais ng puso ng tao: Sino ang hindi naghanap kailanman ng daan palabas para sa kanilang sarili? Sino ang hindi nag-isip kailanman tungkol sa sarili nilang mga inaasam? Subalit kahit mayroong mayaman at malaking katalinuhan ang tao, sino ang nakahula na, pagkatapos ng mga kapanahunan, magiging ganito ang kasalukuyan? Ito ba talaga ang bunga ng iyong sariling pagsisikap? Ito ba ang kabayaran para sa iyong walang-pagod na kasipagan? Ito ba ang magandang paglalarawang nakinita ng iyong isipan? Kung hindi Ko ginabayan ang buong sangkatauhan, sino ang makakayang ihiwalay ang kanilang sarili mula sa Aking mga plano at maghanap ng ibang daan palabas? Ang mga imahinasyon at pagnanais ba ng tao ang nagdala sa kanya sa ngayon? Maraming tao ang habambuhay na hindi natutupad ang kanilang mga inaasam. Talaga bang ito ay dahil sa isang kamalian sa kanilang pag-iisip? Ang buhay ng maraming tao ay puno ng di-inaasahang kaligayahan at kasiyahan. Talaga bang ito ay dahil napakaliit ng kanilang inaasahan? Sino sa buong sangkatauhan ang hindi inaalagaan sa paningin ng Makapangyarihan? Sino ang hindi nabubuhay sa gitna ng itinalagang tadhana ng Makapangyarihan? Nangyayari ba ang buhay at kamatayan ng tao ayon sa sarili niyang pagpapasiya? Kontrolado ba ng tao ang kanyang sariling kapalaran?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 11). Nang mabasa ko ang mga salitang ito, lubusan akong nakumbinsi. Talagang nadama ko na wala sa mga kamay natin ang ating kapalaran. Ginunita ko ang mga nakaraang taon, tungkol sa kung paano ko naplano at nakalkula ang sarili kong kinabukasan, ngunit ni isa ay wala akong napagtagumpayan. Ibinuhos ko ang lahat sa pagkita ng pera at pamumuhay nang magarbo, ngunit hindi lamang ako nalugi, kundi nagwaldas din ako ng malaking halaga. Kahit kailan ay hindi ko naisip na ako—na dating may sinasabi—ay mahahantong sa gayong kalunus-lunos na kahirapan. Napakasipag ko namang magtrabaho para sa kinabukasan ko pero bakit sunud-sunod pa rin ang kabiguan ko? Iyon ay dahil wala sa sariling mga kamay ng bawat tao ang kanilang kapalaran kundi nasa mga kamay ng Diyos. Lahat ng bagay ay pinamamahalaan at itinatakda ng Diyos; ang magandang kapalaran at kasawiang-palad ay ibinibigay lahat ng Diyos. Mula sa kaibuturan ng aking puso madarama ko na ang mga ito ay mga salita ng Diyos, at hindi ko mapipigil na magsumamo sa Makapangyarihang Diyos: “O Diyos! Dati ay hindi Kita kilala. Pinilit kong umasa sa aking sarili at sa kapangyarihan ng tao ngunit kawalang-pag-asa pa rin ang sitwasyong kinahantungan ko. Ngayon, naunawaan ko na sa wakas na ang kapalaran, at ang buhay at kamatayan, ng bawat tao ay nasa Iyong mga kamay. Kung hindi nangyari sa akin ang sitwasyong ito, baka hindi ko nagawang lumapit sa Iyo. O Diyos! Salamat sa pagliligtas sa akin mula sa bingit ng kamatayan at sa pagbibigay sa akin ng tapang na muling harapin ang buhay. Mula ngayon, susunod ako sa Iyong mga pagsasaayos hinggil sa landas sa buhay na dapat kong sundan.”

Pagkatapos niyon, nagsimula na akong mabuhay ng buhay-iglesia. Ang kapaligiran sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ay ganap na kakaiba mula sa mundo sa labas: Ang mga kapatid ay may simple at tapat na mga kaugnayan sa bawat isa, at itinuturing ang bawat isa na tapat nang walang anumang bahid ng pagkukunwari, pagtatalo o masamang balak. Lahat ay nagbabasa ng mga salita ng Diyos at kumakanta ng mga himno ng papuri sa Diyos nang magkakasama; sa mga pagtitipon, ang mga kapatid ay tapat at palagay ang loob sa isa’t isa, magbabahagi ng kanilang sariling mga karanasan, kakulangan at kahirapan, gayundin ng kanilang pang-unawa at kaalaman sa mga salita ng Diyos. Nadama ko na bawat pagtitipon na daluhan ko ay maaliwalas, bago, at puno ng sigla. Walang pagkakabukud-bukod o pagsususpetsa sa pagitan ng mga kapatid; nagkakaunawaan at nagkakakilanlan nang mabuti ang isa’t isa. Doon lamang ako nakadama ng kapanatagan at kalayaan at mas payapa at mas masaya ako kaysa noon. Kasabay nito, ginabayan ako ng Diyos upang maunawaan ko kung bakit namuhay ako ng gayong pagdurusa sa nakalipas na ilang dekada. Binasa ko ang mga salitang ito ng Makapangyarihang Diyos: “May napakalaking lihim sa iyong puso, na hindi mo kailanman namamalayan, dahil ikaw ay nabubuhay sa isang mundo na walang liwanag. Ang iyong puso at ang iyong espiritu ay natangay na ng masama. Ang iyong mga mata ay nalambungan na ng kadiliman, at hindi mo na nakikita ang araw sa himpapawid ni ang kumikislap na bituing yaon sa gabi. Ang iyong mga tainga ay nababarahan na ng mapanlinlang na mga salita, at hindi mo naririnig ang dumadagundong na tinig ni Jehova, ni ang lagaslas ng tubig na dumadaloy mula sa trono. Nawala sa iyo ang lahat ng dapat na pag-aari mo, lahat ng ipinagkaloob sa iyo ng Makapangyarihan sa lahat. Nakapasok ka sa walang katapusang dagat ng kapighatian, na walang lakas upang sagipin ang iyong sarili, walang pag-asang makaligtas, at ang tanging magagawa mo ay manlaban at magmadali…. Mula sa sandaling iyon, ikaw ay itinadhana nang pahirapan ng masama, napakalayo sa mga pagpapala ng Makapangyarihan sa lahat, hindi na abot ng mga panustos ng Makapangyarihan sa lahat, tumatahak sa landas na wala nang pabalik. Milyon mang pagtawag ay hindi na kayang pukawin ang iyong puso at iyong espiritu. Mahimbing kang natutulog sa mga kamay ng masama, na nakaakit sa iyong pumasok sa isang walang-hangganang kinasasaklawan na walang direksyon o mga palatandaan sa daang pabalik. Simula noon, nawala na sa iyo ang kawalang-muwang at kadalisayang likas mong tinaglay, at nagsimula nang layuan ang pangangalaga ng Makapangyarihan sa lahat. Sa kaibuturan ng iyong puso, ang masama na ang nagpapatakbo ng iyong buhay sa lahat ng bagay at naging iyong buhay. Hindi mo na siya kinatatakutan, iniiwasan, o pinagdududahan; sa halip itinuturing mo siya na Diyos ng iyong puso. Sinisimulan mo na siyang idambana at sambahin, at kayong dalawa ay hindi na mapaghiwalay pa na parang anino ng bawat isa, matibay ang pangakong mabubuhay at mamamatay nang magkasama. Wala kang ideya kung saan ka nagmula, kung bakit ka isinilang, o kung bakit ka mamamatay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hinagpis ng Makapangyarihan sa Lahat). “Ginagawang tiwali ni Satanas ang mga tao sa pamamagitan ng edukasyon at impluwensiya ng mga pambansang pamahalaan at ng mga sikat at dakila. Ang kanilang mga malademonyong salita ay naging buhay kalikasan na ng tao. Ang ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’ ay isang sikat na satanikong kasabihan na naikintal na sa lahat at iyan ay naging buhay na ng tao. May iba pang salita ng pilosopiya para sa pamumuhay na katulad din nito. Ginagamit ni Satanas ang tradisyunal na kultura ng bawat bayan para turuan, linlangin, at gawing tiwali ang mga tao, nagsasanhi sa sangkatauhan na mahulog at masadlak sa isang walang-hanggang bangin ng pagkawasak, at sa huli ay winawasak ng Diyos ang tao dahil naglilingkod sila kay Satanas at nilalabanan ang Diyos” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Kaya ang dahilan kung bakit pinagod ko ang aking sarili at ginawang napakamiserable ang buhay ko na namumuhay sa ingay at gulo ng mundo sa ilang dekada ay dahil namumuhay ako sa mga patakaran ng buhay mula kay Satanas, tulad ng, “Ang tadhana ninuman ay nasa kanyang sariling kamay,” “Pera ang nagpapaikot sa mundo,” “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Walang natatapos ang isang tao nang walang pambobola,” at ang iba pa. Sa pagsasabuhay ng mga pilosopiyang ito ni Satanas, wala akong ideya tungkol sa pag-iral ng Diyos, at hindi ko nalaman noon na pinamamahalaan at isinasaayos ng Diyos ang kapalaran ng lahat ng tao. Nagpatangay ako sa agos ng madilim na mundong ito, nang walang anumang direksyon sa buhay ko o mga prinsipyo ng tamang pag-uugali. Walang alinlangang hindi ko makikita na ang madilim na mundong ito ay pinamumunuan ni Satanas, at ang lipunan ng tao ay puno ng mga tukso, patibong, at pandaraya ni Satanas. Upang kumita sa madilim at masamang mundong ito, natutuhan ko kung paano bolahin at suhulan ang mga namamahalang iyon at palihim pa akong gumamit ng mga mumurahing materyales sa mga proyekto ko sa konstruksyon. Unti-unti akong nawalan ng konsensya, at walang naiwan ni katiting na integridad o dignidad. Habang mas nalulubog ako sa kasalanan mas nababawasan ang pagkatao ko. Sa huli, wala na akong kinita at baon sa utang, at dahil sa labis na kawalang-pag-asa ay muntik na akong magpakamatay. Naisip ko ang team leader na kinitil ang sariling buhay dahil sa napakalaking utang—naging isang alay ba siya na isinakripisyo kay Satanas? At sino ang nakaaalam kung gaano pa karaming trahedyang tulad nito ang nagaganap bawat araw kada taon? Sa puntong ito napagtanto ko na ang dahilan kung bakit humahantong ang mga tao sa gayong kalagayan ay bunga ng pinsalang dulot ng mga panlalason ni Satanas, at dahil sa mga kalakaran ng mundo na pinamamahalaan ng patakaran ni Satanas. Nang naisip ko ang lahat ng ito, kagyat na napuspos ng pasasalamat ang puso ko para sa Diyos at lubos ang pasasalamat ko sa awa at pagliligtas ng Diyos. Iniligtas ako ng Diyos mula sa madilim na mundo at ibinalik akong muli sa bahay ng Diyos kung saan ko matatamasa ang Kanyang pangangalaga at proteksyon.

Kalaunan, kinailangan kong haraping muli ang mga nagpautang sa akin, at labis na nabalisa ang puso ko. Nang maisip ko ang lahat ng utang na dapat ko pang bayaran, gusto kong muling kumuha ng mga proyekto ng konstruksyon. Gayunpaman, alam ko na hindi kayang tugunan ng mga kakayahan ko ang aking mga ambisyon. Muling tumaas ang presyon ng dugo ko, at talagang hindi ko na alam ang gagawin. Sa isa sa mga pagtitipon, binasa sa akin ng isa sa mga kapatid na lalaki ang ilang salita ng Diyos: “Ang ibig sabihin ng tunay na pananampalataya sa Diyos ay ang mga sumusunod: Batay sa paniniwala na ang Diyos ang may kapangyarihan sa lahat ng bagay, dinaranas ng isang tao ang Kanyang mga salita at Kanyang gawain, inaalis ang tiwaling disposisyon ng isang tao, pinalulugod ang kalooban ng Diyos, at nakikilala ang Diyos. Ganitong uri lamang ng paglalakbay sa buhay ang matatawag na ‘pananampalataya sa Diyos’” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). Pagkatapos ay nagbahagi ang kapatid, sinasabing, “Yamang naniniwala tayo sa Diyos dapat lamang na mayroon tayong tunay na pananampalataya sa Diyos. Mula sa kaibuturan ng ating puso dapat tayong maniwala sa awtoridad at kapangyarihan ng Diyos na hawak ang kataas-taasang kapangyarihan sa lahat ng bagay, at dapat nating ipaubaya sa Diyos ang lahat ng bagay sa ating buhay. Higit sa lahat, dapat nating matutuhang magtiwala sa Diyos, umasa sa Diyos, maranasan ang gawain ng Diyos, hangarin ang pamumuno ng Diyos, at huwag nang magkandaugaga sa pag-iisip na kaya nating gawin lahat ito sa sarili lamang natin. Ang pagbabayad ng mga utang ay bagay na ginagawa ng lahat ng tapat at responsableng tao, kaya dapat tayong maging matapang at panagutan ang ating mga utang. Dapat tayong maniwala na nasa mga kamay ng Diyos ang lahat, at walang bundok na hindi natin kayang akyatin. Hinggil sa iyong mga utang, dapat kang manalangin pang lalo sa Diyos at sundin ang Kanyang kalooban.”

Sa tulong ng kapatid, may paraan na ako para isagawa ito. Nakakita ako ng trabaho sa isang kalapit na konstruksyon na hindi sagabal sa pagdalo ko sa mga pagtitipon o pagsasagawa ng aking mga tungkulin. At nagsimula akong kumita ng perang pambayad para sa mga utang ko. Hindi na ako umasa sa sarili ko lamang para makaahon. Nang puntahan ako ng mga inutangan ko para maningil, naging tapat ako at ibinigay sa kanila ang anumang mayroon ako. Nabayaran ko rin ang ibang utang ko mula sa kinita ko sa pagtitinda ng mga pananim mula sa aking bukid. Taimtim akong nangako sa lahat ng inutangan ko na babayaran kong lahat ang aking mga utang at mula noon hindi na nila pinahirapan pa ang buhay ko. Nang nagpadala ang bangko ng mga tao para puwersahin akong magbayad, nagdasal ako sa Diyos at ipinaubaya ang lahat ng ito sa Kanya. “Kung kailangan akong makulong dahil hindi ko mababayaran ang malaking utang na iyon,” naisip ko, “Susundin ko ang lahat ng pagsasaayos at pagpaplano ng Diyos.” Nang magpasakop ako sa Diyos habang dinaranas ang Kanyang gawain ay saka ko lamang nakita kung gaano kahima-himala ang Kanyang mga gawa, nang makita ko na nagbukas Siya ng daan para sa akin. Ipinabatid ng pamahalaan na lahat ng utang sa bangko na inutang bago ang taong 1993 ay hindi na kailangang bayaran, dahil wala ni isa rito ang naipasok sa computer system ng bangko at ang hindi kumpletong impormasyon ay nangangahulugan na hindi na mababayaran kailanman ang ilan sa mga utang. Salamat sa Diyos! Lahat ng utang ko ay inutang ko bago sumapit ang taong 1993 kaya ang utang ko na nagkakahalaga ng ilang daang libong yuan ay nakansela. Tuwang-tuwa akong nag-alay ng pasasalamat at papuri sa Diyos. Naisip ko: “Kung kinailangan kong kitain ang halagang iyon marahil namatay na ako sa matinding pagod bago ko mabayaran lahat ito.” Ito ay nagtulot sa akin na maranasan mismo na ang kapalaran ng bawat tao ay nasa mga kamay ng Diyos, tulad nang inilalarawan sa mga salitang ito ng Diyos: “Ang kapalaran ng tao ay nasa kontrol ng mga kamay ng Diyos. Ikaw ay walang kakayahang kontrolin ang iyong sarili: Kahit na parating nagmamadali at nag-aabala ang tao para sa kanyang sarili, nananatili siyang walang kakayahan na kontrolin ang kanyang sarili. Kung kaya mong malaman ang iyong mga sariling hinaharap, kung makokontrol mo ang iyong sariling kapalaran, mananatili ka pa rin bang isang nilikha? Sa madaling sabi, paano man gumagawa ang Diyos, ang lahat ng Kanyang gawain ay para sa kapakanan ng tao. Ipagpalagay, bilang halimbawa, ang kalangitan at lupa at ang lahat ng bagay na nilikha ng Diyos upang magsilbi sa tao: Ang buwan, ang araw, at ang mga bituin na ginawa Niya para sa tao, ang mga hayop at mga halaman, ang tagsibol, tag-araw, taglagas at taglamig, at iba pa—ang lahat ay ginagawa para sa kapakanan ng pag-iral ng tao. At kaya, paano Niya man kinakastigo at hinahatulan ang tao, ang lahat ng ito ay para sa kapakanan ng kaligtasan ng tao. Kahit na tinatanggal Niya sa tao ang kanyang makalamang mga inaasahan, ito ay para sa kapakanan ng pagdadalisay sa tao, at ang pagdadalisay sa tao ay ginagawa para manatili siyang buhay. Ang hantungan ng tao ay nasa mga kamay ng Lumikha, kaya paano makokontrol ng tao ang kanyang sarili?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pagpapanumbalik ng Normal na Buhay ng Tao at Pagdadala sa Kanya sa Isang Kamangha-manghang Hantungan).

Sa aking mga naranasan, mas lalo kong natiyak ang katotohanan ng gawain ng Makapangyarihang Diyos at napalakas ang aking pananampalataya. Sa mga sumunod na taon, nagpatuloy akong pumunta sa mga pagtitipon at ginampanan ang aking mga tungkulin habang nagtatrabaho rin para sa lokal na mga pangkat ng konstruksyon upang mabayaran ang mga natitira ko pang utang. Sa tuwing makakakita ako ng isang tao na may mabuting asal na nararapat na makarinig ng ebanghelyo, ipapangaral ko ito sa kanila, at dinala ko sa harapan ng Diyos ang ilang tao na kapalagayang-loob ko. Bagama’t abala pa rin ako araw-araw, iba na ang buhay ko dahil hindi na ako nabuhay sa mga pilosopiya at patakaran ni Satanas, at hindi ko na sinunod ang masasamang kalakaran ng mundo para magpayaman at mamuhay nang magarbo. Sa halip, namuhay ako sa pagpapasakop sa patakaran ng Diyos at ayon sa Kanyang mga hinihingi, kumikilos ako ayon sa katotohanan, pagiging tapat at makatao, natatakot sa Diyos at umiiwas sa masama. Ang ganitong pag-uugali ay malaya at tapat, at nagsimulang gumaan ang pakiramdam ko at mapuno ng liwanag sa kalooban. Unti-unting nabalik ang aking konsensya at maliwanag na pag-iisip, at ang iba’t ibang sakit na nadama ko noon ay nagsimulang mawala. Ngayong taong ito ay 75 taon na ako, ngunit malusog at matalas pa ring mag-isip, at nabayaran ko na ang lahat ng utang ko. Sinasabi ng lahat ng taong nakakakilala sa akin na hinahangaan nila ako at na mapalad ako. Ngunit alam ko nang walang pagdududa na lahat ng ito ay resulta ng pagliligtas at kabaitan ng Makapangyarihang Diyos. Ang Makapangyarihang Diyos ang nagligtas sa akin sa bingit ng kamatayan, na nagbalik ng aking buhay sa oras ng pangangailangan, at nagpakita sa akin ng tamang direksyon para sa buhay ko. Sa lahat ng karanasang ito, nadama ko nang tunay na kung wala ang pamumuno ng Diyos, tayong mga tao ay tiyak na masasaktan at malalamon ni Satanas. Tanging ang Makapangyariahng Diyos ang makapagliligtas ng mga tao; tanging ang mga salitang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos ang makapag-aakay sa mga tao palayo sa gapos ng kasalanan at makapagpapakita sa atin kung paano mamuhay bilang tunay na mga nilalang. Tanging sa pagtanggap ng mga katotohanang ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos at pagsunod at pagsamba sa Makapangyarihang Diyos makakapamuhay ang sangkatauhan sa tunay na kaligayahan at magkakaroon ng mabuting kinabukasan at huling hantungan!

46. Muling Pagkabuhay Mula sa Bingit ng Kamatayan

Ni Yang Mei, Tsina

Noong 2007 bigla akong nagkasakit ng di-gumagaling na sakit sa bato. Nang marinig nila ang balita, ang Kristiyano kong ina at hipag, at ilang Katolikong kaibigan ay lahat pumunta upang ipangaral sa akin ang ebanghelyo. Sinabi nila sa aking hangga’t bumaling ako sa Panginoon, gagaling ang karamdaman ko. Pero hindi ako naniwala sa Diyos sa anumang paraan. Inakala kong mapapagaling lang ang karamdaman sa pamamagitan ng siyentipikong medikal na paggamot, at na ang anumang sakit na hindi kayang pagalingan ng agham ay wala nang lunas. Pagkatapos ng lahat, mayroon bang anumang kapangyarihan sa lupa na higit pa sa kapangyarihan ng agham? Isa lang uri ng sikolohikal na saklay ang pananampalataya sa Diyos, at isa akong kagalang-galang na guro sa paaralan ng estado, isang taong mataas ang pinag-aralan at may kalinangan, kaya hinding-hindi ako magsisimulang maniwala sa Diyos. Dahil doon, tinanggihan ko sila at nagsimula akong maghanap ng medikal na paggamot. Sa loob ng ilang taon nakapunta na ako sa halos lahat ng malaking ospital sa nayon ko at sa buong probinsya, pero hindi pa rin bumuti ang kalagayan ko. Sa katunayan, lalo itong lumalala, pero matigas pa rin ang ulo kong kumapit sa sarili kong paraan ng pagtingin sa sitwasyon at ipinilit na kayang baguhin ng agham ang anuman, na ang pagpapagaling ng karamdaman ay isang proseso na kailangan ng mahabang panahon.

Noong 2010 dumating ang isang kapatid na babae mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos upang ipangaral sa akin ang ebanghelyo ng kaharian ng Diyos. Sinabi niyang nagbalik na ang Panginoong Jesus sa pangkaraniwang daigdig upang gampanan ang bagong gawain, na binubuo ng pagpapahayag ng mga katotohanan upang hatulan at linisin ang mga tao. Isa itong yugto ng gawain ng Diyos na dinisenyo upang lubusang iligtas ang sangkatauhan, at siya ring huling pagkakataon ng sangkatauhan na mailigtas ng Diyos. Hindi ko pa rin gustong tanggapin ang lahat ng ito, pero dahil sa lahat ng kabiguan at pagkadismayang naranasan ko sa mga nagdaang ilang taon ng paghahanap ng medikal na paggamot, hindi na kasintigas ng dati ang saloobin ko at hinayaan ko ang sarili kong kunin ang isang aklat ng mga salita ng Diyos mula sa kapatid. Pero, sa panahong iyon, talagang hindi ako naniwala na ang mga salita sa aklat na iyon ay mga katotohanang ipinahayag ng Diyos. Pinanindigan ko pa ring ang agham lang ang makakabago sa kapalaran ko, at kaya nagpatuloy pa rin akong maniwala na tanging mga gamot lang ang makakapagpabuti ng kalagayan ko. Kalaunan, mas marami pa ang mga gamot na iniinom ko araw-araw kaysa pagkaing kinakain ko, pero hindi pa rin kinakitaan ng ni katiting na pagbuti ang kalagayan ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses pumunta sa bahay ko ang kapatid na babae, pero tumanggi pa rin akong maniwala sa Diyos. Nagpatuloy ito nang humigit-kumulang isang taon.

Pero isang araw, bigla na lang lumabo ang paningin ko sa parehong mata at hindi na ako makalakad sa sobrang pamamanhid ng mga binti ko. Sinabi ng mga doktor na resulta ang mga sintomas ko ng pagkalason sa gamot gawa ng pag-inom ng maraming gamot sa loob ng ilang taon. Namalagi muna ako ng isang linggo sa ospital ng nayon at pagkatapos ay inilipat sa isang ospital ng militar sa Beijing kung saan ginamot ako ng isang buwan. Pagkatapos noon inilipat ako sa isang kilalang ospital ng tradisyonal na paggamot na Tsino sa Beijing upang tumanggap ng TCM na paggamot. Pero walang nagawa ang dalawang buwang ito ng gamutan upang bumuti ang kalagayan ko. Pinapunta pa ng pangunahing doktor ko ang retiradong dating pinuno ng kagawaran ng neurolohiya ng ospital upang tingnan ako, pero wala ni bahagyang pagbuti sa kalagayan ko. Pagkatapos narinig kong binanggit ng magiging manugang kong babae ang isang doktor sa Yunnan na kilala dahil sa kakayahang gamutin ang mahihirap at komplikadong kalagayan gaya ng sa akin. Matapos ang iba’t ibang pagpapaikot-ikot, nadala ako roon nang naka-wheelchair. Pero pagkatapos ng halos isang buwang gamutan, hindi lang sa hindi bumuti ang kalagayan ko, pero napalala pa ng mga gamot na iniinom ko para sa mga mata at binti ko ang sakit ko sa bato. Dahil pakiramdam ko ay hindi na ako matutulungan, at sa labis na hirap, nagpasya akong umuwi. Pagkatapos noon, itinigil ko na ang lahat ng gamutan at gamot para sa mga mata at binti ko upang mapangalagaan ang mga bato ko.

Noong panahong iyon, pakiramdam ko ay wala na talaga akong pag-asa. Madalas kong inisip kung paano ko inilagay ang lahat ng pananampalataya ko sa agham pero napatunayang ganap na walang nagawa ang agham upang gamutin ang sakit ko. Pagkatapos masira ang anumang pag-asa kong mapapagaling ng agham, labis akong nalungkot at nagkaroon ng ganap na panlulupaypay. Hindi ko alam kung paano ako magpapatuloy sa buhay. Sa kalabuang dala ng sakit at pagdurusa, madalas akong makaisip ng kung anu-ano: “Bakit ako nagdusa ng napakaraming sakit at bakit hindi kayang malunasan ng mga gamot ang mga ito? Naniwala ako sa agham at nagtiwala sa agham, at ginawa ang lahat ng makakaya ko upang hanapin ang pinakamainam na paggamot, pero wala pa ring umepekto. Sa katunayan, lalo lang lumala ang kalagayan ko. Maaari kayang hindi talaga ako kayang iligtas ng agham? Maaari kayang mayroon talagang Diyos sa mundong ito? Nasa mga kamay ba talaga ng Diyos ang kapalaran ng bawat tao?” Gaano ko man isipin ang mga isyung ito, wala akong maisip na anumang sagot. Sa panahong iyon, nabuhay ako sa matinding sakit at pagdurusa araw-araw, at tuwing naiisip kong isa akong walang-silbing baldado, palihim akong iiyak. Pakiramdam ko ay masyado kong sinasangkot ang pamilya ko at ayokong maging pabigat pa sa kanila. Ilang beses kong ginustong tapusin na ang buhay ko pero natakot ako sa kamatayan. Kaya tinanggap ko na lang ang bawat araw at hinintay na dumating sa akin ang kamatayan …

Isang araw, nakita at binuksan ng asawa ko ang aklat na iniwan para sa akin ng kapatid na babae mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nakita niya ang sumusunod na pamagat, “Alam Mo Ba? Gumawa ang Diyos ng Dakilang Bagay sa Gitna ng mga Tao,” na agad na pumukaw ng kanyang pansin. Kaya binasa niya ang sumusunod na sipi para sa akin: “Ang gawain ng Diyos ay isang bagay na hindi mo mauunawaan. Kung hindi mo lubos na maunawaan kung tama ba ang desisyon mo, ni hindi mo mabatid kung magtatagumpay ba ang gawain ng Diyos, bakit hindi mo subukan ang kapalaran mo at tingnan kung maaari bang maging malaking tulong sa iyo ang karaniwang taong ito, at kung tunay ngang gumawa na ang Diyos ng dakilang gawain?” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Parang isang pag-alog sa puso ko ang maikling siping ito! Ang pariralang “bakit hindi mo subukan ang kapalaran mo,” sa partikular, ay paulit-ulit na nabuo sa isip ko. Para itong isang sinag ng liwanag na nagniningning sa mapanglaw kong puso, at tila ba makakaaninag ako ng kaunting pag-asang manatiling buhay. Agad-agad kong pinabasa sa asawa ko ang dalawa pang sipi ng mga salita ng Diyos, na naglalaman ng mga katotohanan tungkol sa paggamit ng Diyos ng Kanyang salita upang hatulan at linisin ang mga tao at baguhin ang mga disposisyon nila sa buhay. Ganap na bago ang lahat ng ito para sa akin, at kahit hindi ko talaga naunawaan ang buong kabuluhan ng kung anong sinasabi, madarama ko sa puso ko na kakaiba ang mga aral na ito kaysa sa ebanghelyo ng Panginoong Jesus na narinig ko na mula sa ibang tao. Ang karamihan ng sinabi nila sa akin ay tungkol sa kung paano magkamit ng biyaya, at na ang tanging kailangan kong gawin ay ang maniwala sa Diyos at gagaling na ang karamdaman ko, na hindi ko pinaniwalaan. Pero ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay tila higit na mas praktikal, at habang mas marami akong naririnig mas lalo kong gustong makinig.

Pagkatapos noon, nagpabasa ako sa asawa ko ng ilan sa mga salita ng Diyos araw-araw. Sinabi sa aklat na naniniwala sa Diyos ang mga relihiyosong tao pero hindi nila kilala ang Diyos at nilalabanan pa ang Diyos, at na madalas silang gumagawa ng mga kasalanan sa araw at nangungumpisal sa gabi. Lalo pang kapani-paniwala ito sa akin dahil puro mga Kristiyano ang ina ko at ang dalawa kong hipag at ang paraan nila ng pamumuhay ay kaparehong-kapareho ng nilarawan ng mga salita ng Diyos. Talagang gumagawa sila ng mga kasalanan at pagkatapos ikinukumpisal ang mga ito at pagkatapos gagawin uli ang mga ito. Noon ako nagkaroon ng espirituwal na paggising: Talaga bang tinig ito ng Diyos? Kung hindi ito ang Diyos, paano nauunawaan nang ganoon kalalim ng may-akda ang mundo ng relihiyon? Hindi nauunawaan ng mga hindi mananampalataya, wala ni anumang ideya ang mga dakila at mga tanyag, at maging ang mga relihiyosong tao mismo ay hindi napapagtanto na naniniwala sila sa Diyos pero nilalabanan din ang Diyos. Habang mas nag-iisip ako tungkol dito mas nararamdaman kong ang mga salita sa aklat ay hindi mga bagay na kayang ipahayag ng mga tao, at na ang mga ito ay malamang na mga pagbigkas ng pagkakatawang-tao ng Diyos sa pangkaraniwang daigdig.

Pagkaraan lang ng ilang araw, nabalitaan ng kapatid na babaeng dati nang nangaral sa akin ng ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos na nakabalik na ako sa bahay matapos maospital at pumunta siya sa bahay ko, kasama ng isa pang kapatid na babae, upang ipangaral uli ang ebanghelyo sa akin. Sa pagkakataong ito namalayan ko na ang tinig ng konsensya ko na nagsasabi sa aking: “Naging baldado na ako pero hindi pa ako iniwan ng mga kapatid na babae dahil sa pandidiri at paulit-ulit pa nga silang pumunta upang ipangaral sa akin ang ebanghelyo. Ito ay isang bagay na hindi magagawa ng mga karaniwang tao. Ang sinumang iba pa ay nakalimutan na sana ako noon pa.” Napakalinaw sa isip ko na nagmula malamang sa Diyos ang ganitong uri ng pagmamahal, dahil hindi ito kailanman makikita sa karaniwang daigdig. Gaya ng sinasabi ng kasabihan, “Ang isang kaibigan sa oras ng pangangailangan ay isang tunay na kaibigan,” at malalim ko itong naranasan noong araw na iyon. Ang pananatili ng pamilya ko sa tabi ko ay isang bagay na hindi nila maiiwasan, pero para sa mga taong ito, na ganap na walang kaugnayan sa akin at walang mga natatagong motibo o kundisyon, ang regular na pumunta sa loob ng mahigit isang taon upang ipangaral ang ebanghelyo sa akin at abalahin ang kanilang mga sarili para sa isang baldadong gaya ko, ay nagpapakita kung gaano talaga kamangha-mangha ang kanilang pananampalataya, pagmamahal at tiyaga! Naantig talaga ako ng pagmamahal ng Diyos, at magmula noon ay hindi na nagkaroon ng dahilan para tanggihan ang ebanghelyo ng Diyos. Bilang resulta, pareho naming tinanggap ng asawa ko ang gawain ng Diyos sa mga huling araw.

Noong Hunyo 2011, pormal naming sinimulan ng asawa ko ang buhay-iglesia namin sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Dahil hindi sapat na maayos ang paningin ko upang tulutan akong magbasang mag-isa, madalas akong binabasahan ng asawa ko ng mga salita ng Diyos, at binabasahan din ako ng mga salita ng Diyos ng mga kapatid kapag may mga pagpupulong sa iglesia. Minsan kapag nag-iisa ako ay nakikinig din ako sa mga himno. Kinalaunan, nahanap ko sa mga salita ng Diyos ang dahilan ng aking karamdaman at pagdurusa: “Ano ang pinagmulan ng habambuhay na paghihirap mula sa kapanganakan, kamatayan, karamdaman, at pagtanda na tinitiis ng mga tao? Ano ang naging dahilan para magkaroon ng mga bagay na ito ang mga tao? Wala namang ganitong mga bagay ang mga tao noong una silang likhain, hindi ba? Saan, kung gayon, nagmula ang mga bagay na ito? Umiral ang mga bagay na ito matapos tuksuhin ni Satanas ang mga tao at naging masama ang kanilang laman. Ang pananakit ng pantaong laman, ang mga hirap at kahungkagan nito, gayon din ang napakamiserableng mga problema sa mundo ng mga tao ay dumating lamang matapos nagawa nang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Matapos gawing tiwali ni Satanas ang mga tao, sinimulan nitong pahirapan sila. Kaya naman, mas lalo silang naging masama. Ang mga karamdaman ng sangkatauhan ay lalo pang lumubha, at ang kanilang pagdurusa ay lalo pang lumala. Higit at higit, nadama ng mga tao ang kahungkagan at trahedya ng mundo ng tao, gayon din ang kanilang kawalan ng kakayahang patuloy na mabuhay roon, at mas lalong nabawasan ang kanilang pag-asa para sa mundo. Sa gayon, ang pagdurusang ito ay ibinagsak ni Satanas sa mga tao. … Ito ang dahilan kung bakit nagkakasakit ka at naliligalig, at posible para sa iyong magpakamatay, at minsan nararamdaman mo rin na mapanglaw ang mundo o na walang kahulugan ang buhay. Sa ibang salita, ang mga pagdurusang ito ng tao ay nasa ilalim pa rin ng pamamalakad ni Satanas; binubuo ng mga ito ang nakamamatay na kahinaan ng tao” (“Ang Kabuluhan ng Pagtikim ng Diyos ng Pagdurusa sa Mundo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Eksaktong-eksakto ang mga salita ng Diyos sa paglalarawan kung paanong ang pagdurusang dulot ng sakit ng karamdaman ay napakatindi kung kaya’t ganap na akong nawalan ng kagustuhang mabuhay at nais nang tapusin ang buhay ko. Pero sinabi ng mga salita ng Diyos na lahat ng sakit ng karamdaman at pagdurusa ay dahil sa mga mapaminsalang pamamaraan ni Satanas. Noong simula, hindi ko talaga naunawaan kung bakit sinabi ng Diyos ang mga bagay na ito, pero pagkatapos kong magbasa pa ng mga salita ng Diyos dahan-dahan kong naunawaan ang mga katotohanang ito.

Isang hapon binabasahan ako ng asawa ko ng mga salita ng Diyos gaya ng dati, at narinig ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Mula nang unang magkaroon ang tao ng agham panlipunan, ang isip ng tao ay naging abala sa agham at kaalaman. Ang agham at kaalaman ay naging mga kagamitan para sa pamumuno ng sangkatauhan, at doon ay wala nang sapat na puwang para sa tao upang sambahin ang Diyos, at walang kanais-nais na mga kondisyon para sa pagsamba sa Diyos. Ang posisyon ng Diyos ay lumubog nang lalo pang mas mababa sa puso ng tao. Kung wala ang Diyos sa kanyang puso, ang panloob na mundo ng tao ay madilim, walang pag-asa, at walang kabuluhan. … Agham, kaalaman, kalayaan, demokrasya, paglilibang, kaginhawahan, ang mga ito ay nagdadala lamang ng pansamantalang pahinga sa tao. Kahit na mayroong ganitong mga bagay, hindi pa rin maiwasan ng tao na magkasala at dumaing sa kawalang katarungan ng lipunan. Hindi mababawasan ng mga bagay na ito ang pagnanasa at hangarin ng tao na tumuklas. Sapagkat ang tao ay nilalang ng Diyos at ang walang katuturang mga sakripisyo at mga pagtuklas ng tao ay maaari lamang humantong sa mas marami pang pagdurusa at maaari lamang maging dahilan upang ang tao ay umiral sa hindi nagbabagong kalagayan ng pagkatakot, hindi nalalaman kung paano haharapin ang kinabukasan ng sangkatauhan, o kung paano haharapin ang landas sa hinaharap. Maging ang agham at kaalaman ay kinatatakutan ng tao, at higit na kakatakutan ang pakiramdam ng kawalan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Noong narinig ko ang mga salitang ito saka ko naunawaan sa wakas kung bakit sinabi ng Diyos na lahat ng karamdaman at pagdurusa ng sangkatauhan ay nagmumula kay Satanas: ginagamit ni Satanas ang kaalaman at agham upang gawin tayong tiwali. Pinupuno tayo ni Satanas ng mga katawa-tawa nitong ideya, gaya ng “Nagmula sa mga unggoy ang tao,” “Hindi pa nagkaroon kailanman ng sinumang Tagapagligtas,” “Kayang baguhin ng kaalaman ang iyong tadhana,” “Ang tadhana ninuman ay nasa kanyang sariling kamay,” “Inililigtas ng agham ang mga tao,” at “Kayang lupigin ng tao ang kalikasan.” Nalason na ni Satanas ang isip ng sangkatauhan gamit ang mga pilosopiya, patakaran, ideya at pagkaunawang ito. Sinakop na ng mga ito ang mga puso at kaluluwa ng mga tao, at pinilit ang mga taong magkaroon ng bulag na pananampalataya sa kaalaman at sambahin ang agham. Mayroong kahibangan ang mga tao na kaya nilang baguhin ang mga tadhana nila gamit ang kaalaman o gamitin ang agham upang lutasin ang bawat mahirap na suliranin. Kinuha na ng mga tao ang mga katawa-tawang ideya ni Satanas upang buuin ang basehan ng mga buhay nila, at sa gayon ay nagawa nang bilanggo, nakatali, at kontrolado ni Satanas. Nagsimula na ang mga taong tanggihan ang lahat ng galing sa Diyos, upang ilayo ang mga sarili nila mula sa pangangalaga at pag-iingat ng Diyos. Minamanipula sila ni Satanas gaya ng isang nagpapalabas ng papet na pinaglalaruan ang mga papet niya, at isa lang ako sa milyun-milyong pinipinsala sa ganitong paraan. Noong may karamdaman ako, umasa ako sa agham para gamutin ako; bulag akong naniwala at sumamba sa agham. Inakala ko talaga na mapapagaling ang karamdaman ko ng mga espesyalista sa mga tanyag na ospital, gamit ang mga makabago nilang pamamaraan at mga modernong kagamitang pangmedikal. Pero hindi lang sa hindi bumuti ang kalagayan ko, sa katunayan ay napunta pa ako sa bingit ng kamatayan. Ang mga naibigay lang sa akin ng agham ay mala-palaginip na pag-asa at hindi maalis-alis na sakit. Sinanhi ng agham na hindi ako maniwala sa Diyos, at kaya paulit-ulit akong naghimagsik laban sa Diyos, lumaban sa Kanya, at tinanggihan ang pagliligtas Niya. Pero sa kabila ng pagiging mapanghimagsik ko, hindi kailanman sumuko ang Diyos sa pagliligtas sa akin, at mula noon ay ginamit ang mga salita Niya upang gabayan ako. Dahan-dahan, nagising Niya ang espiritu ko, na dating masyadong pinipigilan ng kaalaman at agham. Ako, na dating naging malapit na sa kamatayan, ay kaharap na ngayon ng Diyos at nagkamit ng pagliligtas ng Diyos.

Patuloy akong binasahan ng asawa ko ng mga salita ng Diyos araw-araw, at isang araw narinig ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Nilikha ng Diyos ang mundong ito, nilikha Niya ang sangkatauhang ito, at bukod dito, Siya ang arkitekto ng sinaunang kulturang Griyego at sibilisasyon ng tao. Ang Diyos lamang ang umaaliw sa sangkatauhang ito, at ang Diyos lamang ang nagmamalasakit sa sangkatauhang ito gabi’t araw. Ang pag-unlad at paglago ng tao ay hindi mapaghihiwalay mula sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, at ang kasaysayan at hinaharap ng sangkatauhan ay hindi mailalabas mula sa mga disenyo ng Diyos. … Kung ang sangkatauhan ay nais na magkaroon ng isang magandang kapalaran, kung ang isang bayan ay nais na magkaroon ng isang magandang kapalaran, ang tao ay dapat na yumuko sa Diyos sa pagsamba, magsisi at mangumpisal sa harap ng Diyos, at kung hindi, ang magiging kapalaran at hantungan ng tao ay isang hindi maiiwasang sakuna” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Tinulungan ako ng siping ito na mapagtantong ang kapalaran ng lahat ng tao ay nasa mga kamay ng Diyos at na ang Diyos ang pinagmumulan ng buhay ng tao. Tanging sa pagharap sa Diyos, pagsunod sa Diyos, at pagsamba sa Diyos magkakaroon ang mga tao ng magagandang tadhana. Kapag lumalayo ang tao sa Diyos, nilalabanan at iniiwan ang Diyos at sa halip ay umaasa kay Satanas, ibinibigay nila ang mga sarili nila kay Satanas. Bilang resulta, pipinsalain at yuyurakan sila ni Satanas, at makakaranas ng walang tigil na mga sakuna at walang hanggang pagdurusa. Ganito pinipinsala ng mga tao ang mga sarili nila at nagiging dahilan ng pagkamatay nila. Sa sandaling iyon, napagtanto ko kung gaano ako naging hangal, bulag, at kahabag-habag. Nakita kong ang mga pananaw ko tungkol sa kaalaman at agham ay lahat lason, mga instrumento lang ni Satanas upang gawin akong tiwali. Sa lahat ng taong ito nilalason ako ng diyablo, at labis ko itong pinagsisisihan ngayon. Mula sa kaibuturan ng puso ko, naranasan ko ang tunay na pag-asam sa Diyos. Handa akong kumilos gaya ng mga tao ng Ninive na nakatala sa Biblia, magpatirapa sa lupa sa harap ng Diyos at mangumpisal at magsisi. Nais kong iwan ang lahat ng masasama kong gawi at tanggapin ang paggabay at pagtustos na ibinigay ng Diyos. Nais kong sundin ang Diyos at sambahin Siya, at kaya aktibo kong hiniling na bigyan ako ng iglesia ng mga tungkuling mag-host. Sa mga pakikisalamuha ko sa mga kapatid walang sinumang nanghamak sa akin o nangmaliit sa akin dahil sa karamdaman ko. Sa katunayan, binigyan nila ako ng malaking tulong at suporta at palagi kong nadama na napapaligiran ako ng kanilang taos-pusong pagmamahal.

Pagkalipas ng kaunting panahon, hindi pa rin bumubuti ang karamdaman ko kung kaya nagsimula akong humiling sa Diyos, hinihingi sa Diyos na tulungan akong bumuti. Pero ibinahagi sa akin ng mga kapatid na babae ang sumusunod: “Ang Diyos ang Lumikha ng lahat ng bagay at tayo ang mga nilikha, kaya paano man tayo pakitunguhan ng Diyos kailangan nating tanggapin ang mga pagsasaayos at paghahanda Niya. Kapag humingi tayo ng mga bagay mula sa Diyos, ipinapakita lang natin ang pagiging di-makatwiran natin. Ang pagpapagaling ng mga sakit, pagpapalayas ng mga demonyo, at paggawa ng mga himala ay bahagi ng gawain ng Diyos noong Kapanahunan ng Biyaya, pero nasa Kapanahunan ng Kaharian tayo ngayon, at ang pangunahing gawain ng Diyos ngayon ay ang isakatuparan ang lahat sa pamamagitan ng mga salita Niya, ang gumamit ng mga salita upang linisin at baguhin ang mga tiwaling disposisyon ng mga tao. Nais ng Diyos na gawin tayong mga taong sumusunod sa Kanya, tapat sa Kanya, kilala Siya, at nagmamahal sa Kanya upang madala Niya ang isang pangkat ng mga ganoong tao sa susunod na panahon. Ang nais ng Diyos ay ang pagmamahal at pagsunod na natural na ipinapakita ng mga tao pagkatapos nilang makilala ang Diyos. Hindi Niya nais na sundin Siya ng mga tao bilang pagtanaw ng utang na loob sa pagpapagaling sa mga karamdaman nila. Gaya ng sinasabi ng mga salita ng Diyos: ‘Naniniwala ang mga tao na kapag inililigtas ng Diyos ang tao, ginagawa Niya iyon sa pamamagitan ng pag-antig sa kanila gamit ang Kanyang mga pagpapala at biyaya, para maibigay nila ang kanilang puso sa Diyos. Ibig sabihin, ang Kanyang pag-antig sa tao ay pagliligtas Niya sa kanila. Ang ganitong uri ng pagliligtas ay ginagawa sa pamamagitan ng pakikipagkasundo. Kapag pinagkalooban sila ng Diyos ng isandaang beses, saka pa lamang magpapasakop ang tao sa pangalan ng Diyos at magsisikap na gumawa ng mabuti para sa Kanya at maghatid sa Kanya ng kaluwalhatian. Hindi ito ang layon ng Diyos para sa sangkatauhan. Ang Diyos ay naparito para gumawa sa lupa upang iligtas ang tiwaling sangkatauhan; walang kasinungalingan dito. Kung mayroon, tiyak na hindi sana Siya naparito upang gawin ang Kanyang gawain nang personal. Dati-rati, ang Kanyang paraan ng pagliligtas ay may kasamang pagpapakita ng sukdulang pag-ibig at habag, kaya ibinigay Niya ang lahat Niya kay Satanas kapalit ng buong sangkatauhan. Ang kasalukuyan ay hindi kagaya ng nakaraan: Ang kaligtasang ipinagkaloob sa inyo ngayon ay nangyayari sa panahon ng mga huling araw, kung kailan ibinubukod ang bawat isa ayon sa uri; ang paraan ng inyong kaligtasan ay hindi pag-ibig o habag, kundi pagkastigo at paghatol, upang ang tao ay maaaring mas lubusang maligtas’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Isantabi ang mga Pagpapala ng Katayuan at Unawain ang Kalooban ng Diyos na Maghatid ng Kaligtasan sa Tao). Kaya dapat nating pag-aralan at unawain kung paano tayo ginaganyak ng pagnanasa sa mga pagpapala at kung paano transaksiyonal ang ugnayan natin sa Diyos. Dapat ding lalo pa tayong magbasa ng mga salita ng Diyos at isagawa ang mga ito sa mga buhay natin, tanggapin ang paghatol at pagkastigo sa mga salita ng Diyos, tanggapin ang pakikitungo, pagtatabas, mga pagsubok, at mga pagpipino, at hanaping makamit ang pagkadalisay at pagbabago sa mga tiwali nating disposisyon. Nasa mga kamay ng Diyos kung bubuti ang karamdaman mo, at dapat tayong magpasakop sa mga pagsasaayos at paghahanda ng Diyos.”

Sa pamamagitan ng pagbabahagi ng mga kapatid na babae, naunawaan kong hindi sapat ang pagtamasa ng biyaya ng Diyos upang baguhin ang mga satanikong disposisyon natin. Tanging sa pamamagitan ng pagtanggap ng paghatol at pagkastigo ng Diyos sa mga huling araw natin maaalis sa mga sarili natin ang mga tiwali nating disposisyon, mababawi ang konsensya at katwiran natin, at sa gayo’y makakamit ang pagliligtas ng Diyos at magiging kaayon ng Kanyang kalooban. Maaaring matanggap ng lahat ng Kristiyanong yaon na hindi tinatanggap ang gawain ng Diyos sa mga huling araw ang saganang biyaya ng Diyos, pero nabubuhay pa rin sila sa paulit-ulit na paggawa at pangungumpisal ng mga kasalanan. Ito ay dahil hindi pa nalilinis ang kanilang mga tiwaling disposisyon, kaya naglalakbay sila at ginugugol ang mga sarili nila sa paglalayong makamit ang mga pagpapala at biyaya ng Diyos. Sa ibang salita, nais nilang makipagtawaran sa Diyos at, dahil doon, hindi nila kailanman makakamit ang pagsang-ayon Niya. Pagkatapos kong maunawaan ang kalooban ng Diyos, tumigil ako sa paghiling sa Diyos na pagalingin ang karamdaman ko at sa halip matatag akong nangakong mananalig sa Diyos at sasambahin ang Diyos maging gaano man kabuti o kasama ang kalagayan ko. Itinuon ko ang sarili ko sa pagganap ng mga tungkulin ko bilang isa sa mga nilikha, paghahabol sa mga katotohanan at paghahangad na mas masigasig na makilala ang Diyos, pag-alis sa sarili ko ng mga tiwali kong disposisyon, at pamumuhay na gaya ng isang tunay na tao upang mapalugod ang Diyos. Noong magsimula akong isagawa ang lahat ng ito, nakaramdam ako ng malaking pagpapalaya sa puso ko at hindi ko na naramdamang nakatali o napipigilan ako ng sakit ng karamdaman ko, at hindi na ako lubhang takot na mamatay. Ang ninais ko lang ay ang ganap na maibigay ang sarili ko sa Diyos at sundin ang mga utos at pagsasaayos Niya.

Pagkatapos noon, madalas akong nakipagtipon sa mga kapatid upang basahin ang mga salita ng Diyos, magbahaginan tungkol sa mga katotohanan, at umawit ng mga himnong papuri sa Diyos. Pakiramdam ko ay labis na napayaman ang puso ko, at kasabay ng pagpapayamang ito ang kabawasan sa pagdurusa ko. Ang mas mahiwaga ay na, nang halos hindi ko namamalayan, nagsimulang mawala ang pamamanhid sa mga binti ko at dahan-dahan akong nagsimulang makamit muli ang kakayahang maglakad, at kalaunan ay lubos na hindi ko na kailangang umasa pa sa isang wheelchair. Ang lalo pang hindi inaasahan ay na biglang bumalik ang paningin ko isang araw at nagawa kong makita ang mga salitang nakasulat sa mga aklat ng mga salita ng Diyos. Nakikita ko na sa wakas ang mga salita ng Diyos! Hindi ako makapaniwala, pero talagang nakaranas ako ng isang himala. Hindi maipaliwanag ang ligayang nadama ko sa puso ko, at kaya patuloy akong nanalangin sa Diyos, pinapasalamatan at pinupuri Siya. Nang sabik kong sinabi ang magandang balita sa asawa ko, napuno siya ng emosyon. Paulit-ulit niyang sinabi, nang may mga luha sa mga mata niya, “Salamat Diyos ko, salamat Diyos ko!” Oo, totoo ito—nagpasakop lang ako nang kaunti sa Diyos at iginawad sa akin ng Diyos ang malaking pagpapalang ito. Malalim kong naramdaman na kahit na hindi kasama ang paggawa ng mga himala sa gawain ng Diyos sa mga huling araw, higit na nalalampasan ng awtoridad ng mga salita ng Diyos ang awtoridad ng mga himala ng Diyos. Talagang ang Diyos ay ang Diyos na makapangyarihan sa lahat, ang Diyos na mahal ang mga tao!

Isang araw, nasa ospital ng nayon ang asawa ko at nakasalubong niya ang doktor na pangunahing responsable sa paggamot sa akin. Tinanong siya ng doktor kung paano na sumusulong ang paggamot sa sakit ko sa bato at kung ginagamit ba ang dialysis. Sumagot ang asawa ko: “Hindi siya nag-dialysis pero bumubuti na ang kalagayan niya. Nakakalakad na siya ngayon, at nakakakita na rin siya!” Gulat na gulat ang doktor, at sinabing: “Puwes, isa iyang himala. Akala ko matagal-tagal na siyang nagda-dialysis ngayon.”

Sa mga araw na ito namumuhay ako ng isang normal na buhay. Palaging ipinapahayag ng mga kamag-anak, kaibigan, at kapitbahay ko ang pagkagulat nila at sinasabi ang mga bagay gaya ng: “Hindi ko inakala kailanman na bubuti ang kalagayan mo nang napakabilis. Para kang isang normal na tao sa katawan at sa isip!” Tuwing nakakarinig ako ng ganito bumabanggit ako ng ilang tahimik na salita ng pasasalamat sa Diyos: “O Diyos, hindi ko makakalimutan kailanman, sa buong buhay ko, ang pagmamahal na ipinakita Mo sa akin at ang pagliligtas Mo. Kahit wala akong magagawa para sa Iyo, nagpapasya akong sundin Ka, sambahin Ka at gawin ang tungkulin ko bilang isa sa mga nilikha Mong nilalang habang nabubuhay ako upang suklian ang pagmamahal Mo.” Malalim akong naging tiwali, noong simula ay hindi ko kinilala ang pag-iral ng Diyos, at paulit-ulit kong tinanggihan ang pagliligtas ng Diyos, pero hindi lang sa hindi nagalit sa akin ng Diyos dahil sa mga paglabag ko iniligtas pa Niya ako sa isang tunay na napakagandang paraan. Nakamit ko ang napakalaking awa ng Diyos, at alam kong ganap akong hindi karapat-dapat sa ganoong biyaya. Naipakita sa akin ng malalakas at matitibay na karanasang ito na hindi maililigtas ng agham at kaalaman ang mga tao, kundi magdadala lang sa mga tao ng walang tigil na pagdurusa, takot, at kamatayan. Tanging ang Lumikha at Namumuno ng lahat ng bagay sa sansinukob ang makakapagbigay sa mga tao ng buhay at ng tustos na kailangan nila. Ang Diyos ang tanging saligan para sa pananatiling buhay ng sangkatauhan, at ang tanging pag-asa at pagtubos ng sangkatauhan. Ang tanging pag-asa ng mga tao upang magkaroon ng mabuting kapalaran ay ang sambahin ang Diyos. Nagpapasalamat ako sa Diyos sa pagliligtas sa akin—isang taong malalim na nalinlang ni Satanas at malapit na sa kamatayan—mula sa impluwensya ni Satanas. Binuhay akong muli ng Diyos at dinala akong muli sa harap Niya, ang Lumikha ng lahat ng bagay. Naglalakad na ako ngayon sa maningning na landas ng buhay!