1. Mapalad Ako na Gumawa ng Serbisyo sa Diyos

Ni Gensui, South Korea

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa pamamagitan ng ano isinasakatuparan ang pagperpekto ng Diyos sa tao? Isinasakatuparan ito sa pamamagitan ng Kanyang matuwid na disposisyon. Ang disposisyon ng Diyos higit sa lahat ay binubuo ng katuwiran, poot, kamahalan, paghatol, at sumpa, at ang Kanyang pagperpekto sa tao higit sa lahat ay sa pamamagitan ng paghatol” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). “Bago ang panahon ng mga tagapagsilbi, walang naunawaang anuman ang tao tungkol sa paghahangad sa buhay, kung ano ang kahulugan ng maniwala sa Diyos, o ang karunungan ng gawain ng Diyos, at ni hindi niya naunawaan na maaaring subukin ng gawain ng Diyos ang tao. Mula sa panahon ng mga tagapagsilbi hanggang sa ngayon, nakikita ng tao kung gaano kamangha-mangha ang gawain ng Diyos—hindi ito maaarok ng tao—at hindi niya maisip kung paano gumagawa ang Diyos sa pamamagitan ng paggamit ng kanyang utak, at nakikita rin niya kung gaano kaliit ang kanyang tayog at na napakatindi ng kanyang pagkasuwail. Nang isumpa ng Diyos ang tao, ito ay upang matamo ang isang epekto, at hindi Niya pinatay ang tao. Bagama’t isinumpa Niya ang tao, ginawa Niya iyon sa pamamagitan ng mga salita, at ang Kanyang mga sumpa ay hindi totoong sumapit sa tao, sapagkat ang isinumpa ng Diyos ay ang pagkasuwail ng tao, kaya nga ang mga salita ng Kanyang mga sumpa ay sinambit din upang gawing perpekto ang tao. Hinahatulan man ng Diyos ang tao o isinusumpa siya, parehong ginagawa nitong perpekto ang tao: Parehong ginagawa ito upang gawing perpekto yaong hindi dalisay sa kalooban ng tao. Sa pamamagitan ng kaparaanang ito ang tao ay pinipino, at yaong kulang sa kalooban ng tao ay ginagawang perpekto sa pamamagitan ng Kanyang mga salita at gawain. Bawat hakbang ng gawain ng Diyos—masasakit na salita man ito, o paghatol, o pagkastigo—ay ginagawang perpekto ang tao, at talagang angkop. Hindi kailanman nakagawa ng gawain ang Diyos sa lumipas na mga kapanahunan na kagaya nito; sa ngayon, gumagawa Siya sa inyong kalooban kaya napahalagahan ninyo ang Kanyang karunungan. Bagama’t nagtiis na kayo ng kaunting pagdurusa sa inyong kalooban, matatag at payapa ang inyong puso; inyong biyaya ang matamasa ang yugtong ito ng gawain ng Diyos. Anuman ang magagawa ninyong makamit sa hinaharap, lahat ng inyong nakikita sa gawain ng Diyos sa inyo sa ngayon ay pag-ibig. Kung hindi nararanasan ng tao ang paghatol at pagpipino ng Diyos, ang kanyang mga kilos at sigla ay laging mananatiling paimbabaw, at ang kanyang disposisyon ay laging mananatiling hindi nagbabago. Maibibilang ba ito na nakamit ka na ng Diyos?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). Nakakapukaw sa akin ang mga salita ng Diyos. Ramdam ko na ang gawain ng paghatol ng Diyos at pagkastigo ay para iligtas ang sangkatauhan. Ibabahagi ko ang pagsubok na dinanas ko nang tanggapin ko ang gawain ng paghatol ng Diyos, at iyon ay ang pagsubok sa mga tagapagsilbi.

Isang araw noong Pebrero 1991, dumalo ako sa isang pagtitipon nang masayang sinabi sa amin ng isang kapatid na, “Nagsalita ang Banal na Espiritu!” Pagkatapos noon, nagsimulang magbasa ang mga kapatid: “Nakarating na ang papuri sa Sion at lumitaw na ang tirahan ng Diyos. Ang maluwalhating banal na pangalan, na pinupuri ng lahat ng bayan, ay lumalaganap. Ah, Makapangyarihang Diyos! Ang Pinuno ng sansinukob, ang Cristo ng mga huling araw—Siya ang sumisikat na Araw na sumikat sa Bundok ng Sion, na nangingibabaw sa kamahalan at karangyaan sa buong sansinukob …” “Nakagawa Ka na ng isang pangkat ng mga mananagumpay at natupad Mo na ang plano ng pamamahala ng Diyos. Magsisiparoon sa bundok na ito ang lahat ng bayan. Luluhod ang lahat ng bayan sa harapan ng luklukan! Ikaw ang kaisa-isang tunay na Diyos at karapat-dapat Ka sa kaluwalhatian at karangalan. Buong kaluwalhatian, papuri, at awtoridad ang mapasa-luklukan!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 1). Nang marinig ko iyon, kahit hindi ko pa iyon naiintindihang lahat, naramdaman ko na espesyal iyon, walang taong makapagsasalita ng ganoon. Siguradong nagmula sa Diyos ang mga salitang iyon, na mga pagbigkas iyon ng Banal na Espiritu. Matapos iyon, laging pinadadala sa iglesia namin ang mga kabanata ng mga salita ng Banal na Espiritu, mga salitang nagpapahayag ng katotohanan ng pananalig at hiwaga ng Biblia, at nagbubukas din sa atin ng landas ng pagsasagawa ng katotohanan. Noong panahong iyon, araw-araw kaming nagbabasa ng salita ng Banal na Espiritu. Talagang nakakapagpalusog iyon sa puso ko. Lahat ng tao’y babad sa labis na kagalakan at ramdam na pinagpala sila. Naisip naming kami ang mga unang inangat sa harap ng Diyos, mga mananagumpay na gagawin Niya, may bahagi sa kaharian ng langit, at angkop kaming tumanggap ng mga pangako’t biyaya ng Diyos. Ginugol namin ang mga sarili namin para sa Kanya. Iyong ilan sa amin, kinokopya ang salita ng Banal na Espiritu, iyong ilan, nilalapatan iyon ng musika para gawing mga himno. Noong panahong iyon, mahirap din ang lagay namin, ilan sa mga kapatid namin ang inaaresto habang nagtitipon. Hindi ako takot o kimi, kundi masigla akong gumugol para sa Diyos.

Noong puno na ako ng pag-asang makakarating sa kaharian ng langit, nagsalita ng panibago ang Diyos at binigay ang pagsubok sa mga tagapagsilbi. Oktubre noon, sinabihan ako na pumunta sa pagtitipon na dalawampu’t limang milya ang layo para kunin ang mga bagong salita ng Banal na Espiritu. Naisip ko, tiyak na may magandang balita, kaya sabik akong nagbisikleta papunta sa lugar, puno ako ng enerhiya at kumakanta-kanta pa. Pagdating ko, nagulat ako, nakita ko ang mga kapatid ko na mukhang namomroblema. Sabi sa akin ng isang kapatid, “Nagsalita ang Banal na Espiritu. Mga tagapagsilbi raw tayong lahat.” Isang lumuluhang sister ang nagsabing, “Taga-serbisyo tayong lahat. Tagabigay ng serbisyong mga Tsino at hindi tayo pagpapalain.” Hindi ako makapaniwala na totoo iyon. Nagmadali akong basahin ang mga salita ng Banal na Espiritu: “Sa Tsina, bukod pa sa Aking mga panganay na anak at sa Aking mga tao, lahat ng iba pa ay supling ng malaking pulang dragon at itatapon. Kailangang maunawaan ninyong lahat, tutal naman ay isang bansa ang Tsina na isinumpa Ko, at ang ilan sa Aking mga tao roon ay walang iba kundi yaong mga nagsisilbi para sa Aking gawain sa hinaharap. Sa ibang pananalita, bukod pa sa Aking mga panganay na anak, wala nang iba pa—mapapahamak silang lahat. Huwag ninyong isipin na nagmamalabis Ako sa Aking mga gawa—ito ang Aking atas administratibo. Yaong mga nagdaranas ng Aking mga sumpa ay mga pakay ng Aking pagkamuhi, at nakatatak ito sa bato” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 95). Nagulat ako nang mabasa ko ito. Maraming beses na binanggit ang mga tagapagsilbi sa salita Niya, at ang akala ko, nangangahulugan iyon ng mga hindi mananampalataya. Pero nalaman kong tungkol pala iyon sa atin. Tagapagsilbi raw ang mga Tsino na susumpain ng Diyos, at kapag tapos na ang serbisyo nila, itatapon na sila sa hukay. Nanghina ang buong katawan ko. Hindi ko inakalang isa akong tagapagsilbi. Wala bang saysay ang naging pananalig ko? Bukod sa hindi ako pagpapalain, itatapon ako sa walang katapusang hukay! Pakiramdam ko itinapon ako sa kailaliman. Naging miserable ako, at nagsimulang magreklamo. Iniwan ko ang pag-aaral ko para sa Panginoon, naisip ko kung paano ako kinutya ng iba, nang hindi iyon maunawaan ng pamilya ko, at ang pang-uusig ng CCP, at kung paanong halos maaresto na ako. Pero hindi ako umurong, tinuloy ko ang paggugol ng sarili. Masyado akong nagdusa, akala ko makakapasok ako sa kaharian ng langit, pero ngayon isa akong mababang tagapagsilbi. Hindi ko maintindihan iyon. Matagal akong naupo roon at bumuntong-hininga. Iyong ibang mga kapatid, mga nakayuko na lang, iyong iba umiyak, iyong iba nagtakip ng mukha at umiyak nang malakas, at iyong ibang kapatid, malakas na humagulgol.

Noong pauwi ako matapos ang pagtitipon, halos wala akong lakas na magbisikleta. Ang naiisip ko sa daan, “Paano ako naging tagapagsilbi?” Habang lalo kong iniisip iyon, lalong sumasama ang loob ko, walang tigil ang pagluha ko. Pag-uwi ko, wala akong interes gumawa ng anuman, nakayuko lang ako habang naglalakad, at ayokong makipag-usap. Kahit ang simpleng paghinga nakakapagod. Hindi ko matanggap sa sarili ko na isa lang akong tagapagsilbi na hindi pagpapalain sa huli.

Inilalabas ang maraming kabanata ng salita ng Diyos, binasa ko ang bawat isa noon, naghahangad ng katiting na pag-asa sa mga salita Niya, na pwedeng mabago ang kalalabasan ko. Pero walang tungkol sa pagpapalang hinahangad ko, puro lang malupit na paghatol. May ilang mga salita ng Diyos ang nagsabing: “Yaong mga naglilingkod at yaong mga kabilang sa diyablo ang mga walang kaluluwang bangkay, at kailangan silang puksaing lahat hanggang tuluyang mawala. Isa itong hiwaga ng Aking plano ng pamamahala, at isang bahagi ng Aking plano ng pamamahala na hindi kayang arukin ng sangkatauhan; gayunman, kasabay niyon, nailantad Ko na ito sa lahat. Yaong mga hindi kabilang sa Akin ay laban sa Akin; yaong mga kabilang sa Akin ang mga kaayon Ko. Lubos itong walang alinlangan, at ito ang prinsipyo sa likod ng Aking paghatol kay Satanas. Dapat na malaman ng lahat ang prinsipyong ito upang makita nila ang Aking pagkamakatuwiran at pagiging makatarungan. Hahatulan, susunugin, at gagawing abo ang lahat ng nagmumula kay Satanas. Ito rin ang Aking poot, at mula rito ay lalo pang magiging maliwanag ang Aking disposisyon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 108). “Pagkatapos gumawa ng serbisyo para sa Akin ngayon, silang lahat ay dapat na umalis! Huwag manatili sa Aking bahay; itigil mo na ang patuloy mong pagpapalibre nang walang kahihiyan! Ang lahat ng nabibilang kay Satanas ay mga anak ng diyablo, at mapapahamak magpakailanman” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 109). Nang makita kong sinusumpa ng Diyos ang mga tagapagsilbi, nawalan ako ng pag-asa, pakiramdam ko, nahulog ako sa walang-katapusang hukay. Hindi ko mailarawan ang pakiramdam ng kalungkutang iyon. Naisip ko kung paanong noong nakaraan lang, yakap pa ako ng Diyos, pero ngayon itinapon na ako, hinatulan at sinumpa ng Diyos, itinapon sa hukay. Lumubog ako sa pagpipino ng kalungkutan at naging napakanegatibo. Wala akong lakas para magdasal, o magbasa ng mga salita Niya. Nagsimula akong pagsisihan ang lahat ng isinakripisyo ko dati. Kung alam ko lang, nagtabi sana ako para sa sarili ko, pero ngayon walang natira sa akin. Kung alam ng pamilya ko na hindi mananampalataya na magiging tagapagsilbi pala ako, at wala palang mapapala, hindi ba kukutyain nila ako? Paano ko sila haharapin? Ano ang magagawa ko? Nang maisip ko iyon, nakaramdam ako ng pagsisisi. Kung iisipin ang pananalig ko, kahit na naghirap ako, marami rin akong tinamasang pagpapala ng Diyos. Ngayon, inangat ako ng Diyos para marinig ang bago Niyang mga salita, at marami akong natutuhang katotohanan. Anuman ang mangyari, hindi ako makakalayo sa Diyos.

Binasa namin ang mga salitang ito ng Diyos sa isang pulong: “Nais Ko lang na ialay ninyo ang lahat ng inyong lakas sa Akin nang buong puso at isipan, at sa abot ng inyong makakaya. Ngayon man o bukas, naglilingkod ka man sa Akin o nagtatamo ng mga pagpapala, dapat ay ibuhos ninyong lahat ang buong lakas ninyo para sa Aking kaharian. Isa itong obligasyon na dapat gampanan ng lahat ng taong nilalang, at dapat itong maisagawa at maipatupad sa ganitong paraan. Aking pakikilusin ang lahat ng bagay upang maglingkod para sa kagandahan ng Aking kaharian upang maging laging bago, at upang may pagkakasundo at pagkakaisa sa Aking bahay. Walang sinumang pinahihintulutang sumuway sa Akin, at sinumang gumagawa noon ay dapat dumanas ng hatol at isumpa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 100). Noong oras na iyon, nagbahagi rin ang pinuno ng iglesia ng ilang pagbabahagi ng kapatid na lalaki mula sa Itaas. “Maraming tao ang nakakaramdam ng hiya sa pagiging tagapagsilbi, ngunit iyon ay lubos na mali. Kung nakakapaglingkod tayo ngayon sa Diyos, isang bagay iyon na itinadhana Niya, pinili Niya tayo na gawin iyon. Sa katunayan, ang pagsisilbi sa makapangyarihang Diyos ay isang maluwalhating bagay! Mga tao tayo na labis na ginawang tiwali ni Satanas, at kaharap ang Diyos, maliliit na nilalang lang tayo. Sino ang angkop na magsilbi sa Diyos? Sa buong sangkatauhan, tayo ang pinili ng Diyos na maglingkod sa Kanya. Marami tayong naging pakinabang, at talagang isa itong malaking pag-aangat mula sa Diyos. Ito ang pinakapatas na pahayag, at kung hindi natin maunawaan ito, kung gayon tayo ay napakamapagmataas. Sa totoo lang, tinulutan Niya tayo—tayong walang kabaitan—na maglingkod sa Kanya, alam niyo ba ang kahihiyan na tiniis Niya? Araw-araw Siyang hinaharap ng mga tiwaling gaya natin, pero sino sa atin ang nakaisip sa kahihiyang tiniis ng Diyos? Lagi tayong nagrerebelde at lumalaban sa Kanya, hinahatulan Siya gamit ang sariling kuru-kuro, at sinaktan ang puso Niya. Gaano karaming hirap ang tiniis ng Diyos? Sa totoo lang, puno tayo ng mga tiwaling disposisyon, at kapag naglilingkod sa Kanya, kulang tayo sa mga kailangan Niya. Matapos ang ganoong asal, ni hindi tayo angkop na maglingkod sa Diyos. Paano tayo magiging angkop na maging bayan Niya?” Nang marinig ko iyon, doon ako nagising. Ang Diyos ang Lumikha, Siya ang pinakamataas. Maliit at mababa ako, kaya ang paglilingkod sa Kanya’y kabutihan at pag-aangat ng Diyos. Pero hindi ko alam ang sarili kong pagkakakilanlan, mababa ang pagiging tagapagsilbi, at ayoko iyong gawin para sa Diyos. Napakayabang ko at walang katuwiran. Kapag inaalala ko, kahit masigasig akong naghanap, at nagsakripisyo, para iyon magkamit ng biyaya, para tamasahin ang kaharian ng langit. Nang mabasa ko ang mga pangako ng Diyos sa tao, talagang nakaramdam ako noon ng gana, nagpatuloy ako sa kabila ng pang-uusig ng CCP. Pero nang mabasa kong mga tagapagsilbi tayo, na tayo ay itatapon sa hukay, nagsimula akong magreklamo’t sisihin ang Diyos, at naisip ko pa ngang traydurin ang Diyos. Paano ako naging tunay na mananampalataya? Ang binigay ko, sinakripisyo’t ginugol namantsahan ng mga motibo ko’t karumihan. Para sa biyaya iyon, sinusubukan kong makipagtawaran sa Diyos. Napakamakasarili ko at kasuklam-suklam. Marami akong tinamasang biyaya ng Diyos, ang pagkai’t pagdidilig ng salita Niya, pero ginusto ko Siyang traydurin noong wala nang biyaya. Talagang wala akong konsensya o katuwiran. Napuno ako ng pagsisisi at panghihinayang dahil sa bagay na iyon. Anak ako ng malaking pulang dragon, kay Satanas ako at hindi sa tahanan ng Diyos, kahit ang pananalig ko, pinagana ng pagpapala. Banal at matuwid ang Diyos, at hindi nagpaparaya sa kasalanan ang disposisyon Niya. Sa ugali at saloobin ko sa Diyos, hindi ako karapat-dapat maging isang tagapagsilbi. Dapat matagal na akong sinumpa ng Diyos at ipinadala sa impyerno. Hindi ako pinarurusahan ng Diyos, hinahayaan Niya akong mabuhay para magkaroon ako ng pagkakataong marinig ang mga pagbigkas Niya, tanggapin ang sustento niya sa buhay, at saka maglingkod sa Diyos. Isa itong hindi pangkaraniwang pagpaparangal, at dapat akong magpasalamat. Ano ang karapatan ko para magreklamo? Kailangan kong maglingkod sa Diyos!

Noong Nobyembre, tumanggap kami ng maraming bagong salita Niya. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Kapag nakabalik na Ako sa Sion, yaong mga nasa lupa ay patuloy Akong pupurihin tulad noon. Maghihintay tulad ng dati ang mga tagapagsilbi na maglingkod sa Akin, ngunit natapos na ang kanilang tungkulin. Ang pinakamainam na magagawa nila ay ang magmuni-muni tungkol sa kalagayan ng Aking presensya sa lupa. Sa panahong iyon, sisimulan Kong magpababa ng malaking kapahamakan sa mga magdurusa ng kalamidad; subalit naniniwala ang lahat na Ako ay isang matuwid na Diyos. Tiyak na hindi Ko parurusahan yaong matatapat na tagapagsilbi, kundi hahayaan lang silang tumanggap ng Aking biyaya. Sapagkat nasabi Ko nang parurusahan Ko ang lahat ng masasamang tao, at yaong mga gumagawa ng mabuti ay tatanggap ng materyal na kasiyahang ipinagkakaloob Ko, na nagpapamalas na Ako Mismo ang Diyos ng katuwiran at katapatan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 120). Nakita kong hindi tayo tinalikuran ng Diyos, at hindi Niya tayo pinarurusahan dahil anak tayo ng malaking pulang dragon. Tinutulutan pa rin tayo ng Diyos na maging tagapaglingkod Niya at magpuri sa Kanya sa lupa. Sumaya ako nang dahil doon, at lumakas ako. Naramdaman kong ang pagsisilbi sa Diyos ay isang pagpapala mula sa Kanya. Noong mga panahong iyon, kinakanta namin sa bawat pulong ang himnong “Magandang Kapalaran Natin ang Magbigay-serbisyo sa Diyos”: “… Sa pamamagitan ng pahayag at paghatol ng mga salita ng Diyos natin nakikita kung gaano kalalim tayo ginawang tiwali. Puno ng hangarin at pagnanais na mapagpala, paano tayo magiging karapat-dapat na mabuhay sa harap ng Diyos? Hindi tayo angkop na pumasok sa kaharian ng langit; ang magbigay ng serbisyo sa Diyos ay isa Niya nang pagpaparangal. O! Sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos tayo nagbibigay ng serbisyo, at mabuting kapalaran natin ang pagbibigay ng serbisyo. Tumatanggap man ako ng mga biyaya o nagtitiis ng kasawian, payag akong magbigay ng serbisyo hanggang sa huli. Ngayon, makapaglilingkod tayo sa Diyos, at pakiramdam natin hindi tayo karapat-dapat. Ano man ang inaasam-asam natin, kapalaran at kahihinatnan, susundan natin ang Diyos hanggang sa huli. Ginagamit ng Diyos ang Kanyang mga salita upang dalisayin tayo, upang mabawi ang ating konsyensya at katuwiran. O! Payag tayong gumawa gaya ng mga hayop na tagapasan para sa Diyos at magpasakop sa Kanyang mga pangangasiwa at pagsasaayos. Buong puso tayong gagawa ng serbisyo sa Diyos habang-buhay, at pupurihin ang matuwid na disposisyon ng Diyos magpakailanman” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin).

Nang masaya na kaming maging tagapagsilbi at payag nang maglingkod sa Diyos, noong Pebrero 20, 1992, nagsalita ng bago ang Makapangyarihang Diyos. Inangat Niya kami para tapusin ang pagsubok sa mga tagapagsilbi. Sabay-sabay natin itong basahin. Sabi ng mga salita ng Diyos, “Ang kalagayan ngayon ay hindi tulad noong dati, at ang Aking gawain ay nakapasok na sa isang bagong panimula. Yamang ganoon nga, magkakaroon ng isang bagong pamamaraan: Lahat ng nagbabasa ng Aking salita at tinatanggap ito bilang kanilang sariling buhay ay mga tao sa Aking kaharian, at dahil sila ay nasa Aking kaharian, sila ay bayan ng Aking kaharian. Sapagka’t tinatanggap nila ang gabay ng Aking mga salita, kahit na sila ay tinatagurian bilang Aking bayan, ang titulong ito ay hindi pumapangalawa sa anumang paraan sa pagkatawag bilang Aking ‘mga anak’” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 1). Dahil ang mga tagapagsilbi ang bayan Niya sa Kapanahunan ng Kaharian, nakaramdam ako ng kaligayahan na may halong pagsisisi. Nagsisi akong naging negatibo ako, at walang pag-asa noong panahon ng pagsubok, nagreklamo pa ako, at sinisi ko ang Diyos. Hindi ako pumayag na maging tagapagsilbi Niya. Wala akong debosyon at pagiging masunurin sa Diyos. Pakiramdam ko may utang ako sa Kanya. Masaya ako dahil bilang anak ng malaking pulang dragon, na mapanghimagsik at tiwali, dahil lang sa hindi kami sumuko sa pagsubok, inangat Niya kami bilang bayan ng kaharian, mga miyembro ng tahanan Niya. Ramdam ko ang malaking pagmamahal Niya para sa atin, at nag-umapaw ang papuri’t pasasalamat ko sa Kanya.

Matapos kong pagdaanan ang pagsubok, nakita ko ang karunungan sa gawain Niya. Humahatol, kumakastigo’t sumusumpa Siya gamit ang salita Niya, at kahit malupit iyon, at iniiwan tayong nasasaktan at balisa, para iyon sa pagdadalisay at pagbabago natin. Kahit pinino ako gamit ang mga salita ng Diyos, nakita ko ang matuwid Niyang disposisyon. Naiinis Siya sa mga karumihan natin, at sa pananalig na inudyukan ng biyaya. Matapos ang karanasang ito, nagbago ang pananaw ko sa pananalig. Hindi ko na hinangad ang biyaya at pagpasok sa kaharian ng langit, ang pagiging tagapagsilbi na naglilingkod sa Lumikha ay pagpaparangal ng Diyos, at isang pagpapala. Pinagmamalaki ko iyon, isang karangalan!

2. Sa Gitna ng Pagsubok ng Kamatayan

Ni Xingdao, South Korea

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang Diyos ay naparito para gumawa sa lupa upang iligtas ang tiwaling sangkatauhan; walang kasinungalingan dito. Kung mayroon, tiyak na hindi sana Siya naparito upang gawin ang Kanyang gawain nang personal. Dati-rati, ang Kanyang paraan ng pagliligtas ay may kasamang pagpapakita ng sukdulang pag-ibig at habag, kaya ibinigay Niya ang lahat Niya kay Satanas kapalit ng buong sangkatauhan. Ang kasalukuyan ay hindi kagaya ng nakaraan: Ang kaligtasang ipinagkaloob sa inyo ngayon ay nangyayari sa panahon ng mga huling araw, kung kailan ibinubukod ang bawat isa ayon sa uri; ang paraan ng inyong kaligtasan ay hindi pag-ibig o habag, kundi pagkastigo at paghatol, upang ang tao ay maaaring mas lubusang maligtas. Sa gayon, ang natatanggap lamang ninyo ay pagkastigo, paghatol, at walang-awang paghampas, ngunit dapat ninyong malaman ito: Sa walang-pusong paghampas na ito wala ni kakatiting na kaparusahan. Gaano man kabagsik ang Aking mga salita, ang sumasapit sa inyo ay iilang salita lamang na maaaring magmukhang lubos na walang puso sa inyo, at gaano man katindi ang Aking galit, ang dumarating sa inyo ay mga salita pa rin ng pagtuturo, at hindi Ko layon na saktan kayo o patayin kayo. Hindi ba totoo ang lahat ng ito? Dapat ninyong malaman na sa panahong ito, matuwid na paghatol man o walang-pusong pagpipino at pagkastigo, lahat ay para sa kapakanan ng kaligtasan. Ibinubukod man ngayon ang bawat isa ayon sa uri o inilalantad ang mga kategorya ng tao, ang layunin ng lahat ng salita at gawain ng Diyos ay upang iligtas yaong mga tunay na nagmamahal sa Diyos. Ang matuwid na paghatol ay pinasasapit upang dalisayin ang tao, at ang walang-pusong pagpipino ay ginagawa upang linisin sila; ang masasakit na salita o pagkastigo ay kapwa ginagawa upang magpadalisay at alang-alang sa kaligtasan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Isantabi ang mga Pagpapala ng Katayuan at Unawain ang Kalooban ng Diyos na Maghatid ng Kaligtasan sa Tao). Inaantig talaga ako ng mga salita ng Diyos at ipinapagunita sa akin ang hindi ko malilimutang karanasan mahigit dalawampung taon na ang nakakaraan sa panahon ng pagsubok ng kamatayan. Tunay kong napahalagahan na ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay ang Kanyang pagmamahal at pagliligtas sa tao. Gaano man kalupit o nakakasama ng loob ang mga salita ng Diyos, para lang iyon maglinis at magpabago sa atin.

Pebrero 1992 noon. Matapos ang pagsubok ng mga taga-serbisyo, iniangat kami ng Diyos upang maging bayan ng Kapanahunan ng Kaharian at ibinigay Niya sa amin ang Kanyang mga hinihingi: magtuon sa pagbabasa ng Kanyang mga salita at isagawa ang mga ito, maghangad na makilala ang Diyos, magpatotoo sa Diyos sa pamamagitan ng mga pagsubok at makamtan ang pamantayan ng bayan ng kaharian sa lalong madaling panahon. Noon, madalas banggitin ng mga salita ng Diyos ang “mga tao sa Aking sambahayan” at “ang mga tao ng Aking kaharian.” Laging pinaparamdam sa akin ng mga salitang ito na nakikita kami ng Diyos bilang sarili Niyang pamilya. Mayroon akong pakiramdam ng init at pampalakas ng loob, kaya’t nagsikap akong maging isa sa bayan ng Diyos. Idinarasal at binabasa ko ang mga salita ng Diyos at pinagbubulayan ang kalooban Niya mula sa Kanyang mga salita. Ginawa ko ang tungkulin ko sa abot ng aking makakaya at nagpasyang sumunod sa Diyos sa buong buhay ko. Dalawampu’t dalawang taong gulang ako noon. Karamihan sa mga ka-edad ko noon ay ikinasal na at may mga anak na. Patuloy na sinusubukan ng pamilya kong hindi mananampalataya na ihanap ako ng asawa, pero tinanggihan ko silang lahat.

Gustong-gusto kong kinakanta noon ang “Awit ng Kaharian,” lalo na ang parteng ito: “Sa tunog ng pagpupugay ng kaharian, bumabagsak ang kaharian ni Satanas, nawasak sa dagundong ng awit ng kaharian, hindi na babangong muli kailanman!” “Sino sa lupa ang nangangahas na bumangon at lumaban? Habang bumababa ang Diyos sa lupa, hatid Niya’y pagkasunog, hatid Niya’y poot, hatid Niya’y lahat ng klaseng kapahamakan. Ang mga kaharian sa lupa ay kaharian na ngayon ng Diyos!” (“Awit ng Kaharian (I) Bumababa ang Kaharian sa Mundo” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Sa tuwing kinakanta ko ang himnong ito, iniisip ko kung paano lilitaw sa lupa ang kaharian ng Diyos, at kapag tapos na ang gawain ng Diyos, darating ang malalaking sakuna at lahat ng sumasalungat sa Diyos ay wawasakin. Subalit, kaming mga sumusunod sa Diyos ay makakaligtas at aakayin kami ng Diyos patungo sa kaharian para magtamasa ng walang hanggang mga pagpapala. Labis na kamangha-manghang isipin ang lahat ng ito. Noon, inakala ko na ang pagtanggap sa pangalan ng Makapangyarihang Diyos at pag-aangat upang sumama sa bayan ng kaharian ay nangangahulugan na ang pagpasok sa kaharian ng Diyos sa buhay na ito ay pinagpasyahan na at wala nang makakakuha noon sa akin. Labis akong nasabik. Sumigla ang aming mga espiritu at napuno kami ng kagalakan. Walang pagod kaming gumugol ng sarili para sa Diyos.

Pero matuwid at banal ang Diyos, nakikita Niya ang aming mga puso, at alam Niya ang mga kuru-kuro, mga haka-haka, at mga ganid na pagnanasang kinikimkim namin. Nang puno na kami ng pag-asa na makakapasok kami sa kaharian at magsasaya sa mga pagpapala ng Diyos, sa huling bahagi ng Abril, bumigkas ang Diyos ng mga bagong salita, inihahatid kaming lahat patungo sa pagsubok ng kamatayan.

Isang araw, nagdaos ng isang pagtitipon ang isang lider ng iglesia at binasa ang mga salita ng Diyos: “Habang nangangarap ang mga tao, naglalakbay Ako sa mga bansa ng mundo at nagkakalat sa tao ng ‘amoy ng kamatayan’ na nasa Aking mga kamay. Tinatalikuran kaagad ng lahat ng tao ang kasiglahan at pumapasok sa susunod na baitang ng buhay ng tao. Sa gitna ng sangkatauhan, hindi na makikita ang anumang mga bagay na may buhay, nagkalat ang mga bangkay kung saan-saan, ang mga bagay na puno ng sigla ay naglalaho kaagad nang walang bakas, at pumupuno ang nakasusulasok na amoy ng mga bangkay sa lupain. … Ngayon, dito, magulo ang pagkahimlay ng mga bangkay ng lahat ng tao. Hindi alam ng mga tao, pinakakawalan Ko ang salot na nasa Aking mga kamay, at nabubulok ang katawan ng mga tao, na walang iniiwang bakas ng laman mula ulo hanggang paa, at lumalayo Ako nang husto mula sa tao. Hinding-hindi na Ako muling makikitipon sa tao, hinding-hindi na Ako muling lalapit sa tao, sapagkat dumating na ang wakas ng huling yugto ng Aking buong pamamahala, at hindi Ko na muling lilikhain ang sangkatauhan, hindi Ko na pakikinggang muli ang tao. Matapos basahin ang mga salita mula sa Aking bibig, nawawalan ng pag-asa ang lahat ng tao, sapagkat ayaw nilang mamatay—ngunit sino ang hindi ‘namamatay’ para ‘mabuhay’? Kapag sinasabi Ko sa mga tao na wala Akong mahika para buhayin sila, bumubulalas sila ng iyak sa sakit; tunay nga, bagama’t Ako ang Lumikha, mayroon lamang Akong kapangyarihang patayin ang mga tao, at wala Akong kakayahang buhayin sila. Dito, humihingi Ako ng paumanhin sa tao. Sa gayon, sinabi Ko nang maaga sa tao na ‘may utang Ako sa kanya na hindi mababayaran’—subalit akala niya ay gumagalang lamang Ako. Ngayon, sa pagdating ng mga katotohanan, sinasabi Ko pa rin ito. Hindi Ko ipagkakanulo ang mga katotohanan kapag Ako ay nagsalita. Sa kanilang mga kuru-kuro, naniniwala ang mga tao na napakarami Kong paraan ng pagsasalita, kaya nga lagi silang nakakapit sa mga salitang ibinibigay Ko sa kanila habang umaasa sila ng iba pa. Hindi ba ito ang mga maling motibo ng tao? Sa ilalim ng mga sitwasyong ito Ako nangangahas na ‘buong-tapang’ na sabihin na hindi totoong mahal Ako ng tao. Hindi Ko tatalikuran ang konsiyensiya at babaluktutin ang mga katotohanan, sapagkat hindi Ko dadalhin ang mga tao sa kanilang ulirang lupain; sa huli, kapag natapos ang Aking gawain, aakayin Ko sila sa lupain ng kamatayan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 40). Nang mabasa ko ang “bagama’t Ako ang Lumikha, mayroon lamang Akong kapangyarihang patayin ang mga tao, at wala Akong kakayahang buhayin sila,” labis akong naguluhan. “Bakit sasabihin ng Diyos ang ganoong bagay?” naisip ko. “Nasa mga kamay ng Diyos ang buhay at kamatayan ng tao. Bakit sinasabing kulang Siya sa ‘kakayahan’ para buhayin ang tao? Talaga bang mamamatay pa rin kaming mga mananampalataya sa huli? Kami ang bayan ng kaharian, kaya paano kami mamamatay? Hindi iyon maaari! Pero hindi makikipagbiruan sa amin ang Diyos. Malinaw na isinasaad ng Kanyang mga salita, ‘Kapag natapos ang Aking gawain, aakayin Ko sila sa lupain ng kamatayan.’ Hindi ba iyon nangangahulugan na hahantong kami sa pagharap sa kamatayan? Tungkol saan ang lahat ng ito?” Hindi ko lang maintindihan kung bakit sasabihin ng Diyos ang ganoong bagay. Mukhang nalilito rin ang ibang mga kapatid sa paligid ko. Pagkatapos ay nagbahagi sa amin ang lider ng iglesia: “Labis na ginawang tiwali ni Satanas ang ating laman. Puno ito ng mga satanikong disposisyon. Mapagmataas tayo, mapanlinlang, makasarili, at sakim, at nagsisinungaling at nandaraya pa rin tayo sa lahat ng oras. Maaaring naniniwala tayo sa Diyos at gumugugol ng sarili para sa Kanya, pero hindi natin maisagawa ang Kanyang mga salita. Hinahatulan at sinisisi pa rin natin Siya kapag dumarating ang mga pagsubok at pagdurusa. Ipinapakita nito na kay Satanas ang ating laman at lumalaban tayo sa Diyos. Matuwid, banal, at hindi nalalabag ang disposisyon ng Diyos. Paano Niya hahayaan na pumasok sa kaharian Niya ang mga taong pag-aari ni Satanas? Kaya kapag natapos ang Kanyang gawain, darating ang malalaking sakuna, at kung tayong mga mananampalataya ay hindi pa nagkakamit ng katotohanan, kung hindi pa nababago ang ating mga disposisyon sa buhay, kung gayon mamamatay pa rin tayo.”

Nang marinig ang pagbabahagi na ito mula sa lider, binaha ako ng mga emosyon at hindi ko alam kung ano dapat ang maramdaman ko. Pakiramdam ko bigla akong pinagsakluban ng langit at lupa—gulat na gulat ako. Napuno ang isip ko ng pagkalito at sama ng loob, at naisip ko, “Bilang ang huling henerasyon, hindi ba kami ang pinakapinagpala? Iniangat kami ng Diyos upang maging ang bayan ng Kapanahunan ng Kaharian. Kami ang mga haligi ng kaharian ng Diyos. Paano kami mamamatay sa katapusan? Isinuko ko ang kabataan ko at ang pag-asang makapag-asawa para sumunod sa Diyos. Nagsikap ako, gumugol ng sarili para sa Diyos, at naghirap nang husto. Naaresto na ako at nausig ng CCP, kinutya at siniraang-puri ng mga hindi mananampalataya. Bakit dapat pa rin akong mamatay sa pinakakatapusan? Nauwi ba sa wala ang lahat ng paghihirap ko?” Napakasakit na isipin ito. Pakiramdam ko ay may malaking nakadagan sa akin at halos hindi ako makahinga. Napansin kong lahat ng nasa paligid ko ay pareho ng nararamdaman. May ilang tahimik na umiiyak, habang isinubsob ng iba ang kanilang mukha sa mga kamay nila at humagulhol. Matapos ang pagtitipon, sinabi ng aking ina nang may buntong-hininga, “Mahigit animnapung taong gulang na ako, at tinanggap ko na ang kamatayan. Pero napakabata mo pa, nagsisimula pa lang ang buhay mo….” Mas lalo akong nabalisa nang marinig kong sabihin niya iyon at hindi ko na napigil ang mga luha ko. Hindi ako mapalagay tuwing gabi, hindi ako makatulog. Hindi ko talaga maintindihan. Masigasig akong gumugol ng sarili para sa Diyos at isinuko ko ang lahat para sumunod sa Kanya, kaya bakit kailangan kong mamatay sa malalaking sakuna? Talagang hindi ko ito matanggap, kaya nagsimula akong magbuklat ng mga salita ng Diyos, umaasang makakita ng isang tanda, para makita kung puwedeng mabago ang aming mga kahihinatnan. Pero hindi ko nakita ang mga gusto kong kasagutan. Tulala, naisip ko, “Mukhang talagang kinondena kami ng Diyos at sigurado na ang kamatayan namin. Walang makapagbabago nito. Ito ang ipinasiya ng Langit.”

Sa mga sumunod na ilang araw, talagang nalungkot ako. Halos hindi ako marinig kapag nagsasalita at ayokong gumawa ng kahit ano. Noon, lagi akong nagtatrabaho nang mahahabang oras sa pagta-transcribe ng mga salita ng Diyos hanggang sa sumakit ang kamay ko, pero hindi iyon nakaabala sa akin. Gusto ko lang na mabasa ng mga kapatid ang mga bagong pagbigkas ng Diyos sa lalong madaling panahon, pero wala na ngayon ang pakiramdam ng responsibilidad na iyon. Biglang nanlamig ang nag-aalab kong kasiglahan. Kapag nag-transcribe ako ngayon ng mga salita ng Diyos, maiisip ko, “Bata pa ako at hindi ko pa natatamasa ang mga pagpapala ng kaharian ng langit. Ayoko talagang mamatay nang ganito!” Nagsimula akong umiyak habang iniisip ko ang lahat ng ito. Mabigat ang puso ko noong panahong iyon, at masakit na para bang isang kutsilyo ang ibinaon doon. Nawalan na ng lasa ang mundo para sa akin. Pakiramdam ko parang darating na ang malalaking sakuna anumang minuto, at hindi ko alam kung kailan ako mamamatay. Pakiramdam ko nagwakas na ang mundo.

Kalaunan, binasa ko ang mga salita ng Diyos at nagkamit ako ng ilang kaalaman sa sarili, pagkatapos dahan-dahan, sa paglipas ng panahon, naging malaya ako. Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ngayon, sa panahon ng pagsulong tungo sa tarangkahan ng kaharian, lahat ng tao ay nagsisimulang sumulong—nguni’t pagdating nila sa harap ng tarangkahan, isinasara Ko ang tarangkahan, pinagsasarhan Ko ang mga tao sa labas, at hinihinging ipakita nila ang kanilang pahintulot sa pagpasok. Ganap na salungat sa inaasahan ng mga tao ang gayong kakaibang kilos, at nagugulat silang lahat. Bakit ang tarangkahan—na lagi nang nakabukas nang malaki—ay biglang isinara na nang mahigpit ngayon? Pumapadyak at palakad-lakad ang mga tao. Iniisip nila na makalulusot sila papasok, nguni’t nang iniaabot na nila ang kanilang huwad na mga pahintulot sa pagpasok, itinatapon Ko kaagad-agad ang mga iyon sa hukay ng apoy, at nang makita na ang kanilang sariling ‘mabusising mga pagsisikap’ ay natutupok sa apoy, nawawalan sila ng pag-asa. Sinasapo nila ang kanilang mga ulo, umiiyak, pinanonood ang magagandang tanawin sa loob ng kaharian nguni’t hindi makapasok. Gayunman ay hindi Ko sila pinapapasok dahil sa kanilang kaawa-awang kalagayan—sinong maaaring sumira sa Aking plano kung gugustuhin nila? Ang mga pagpapala ba ng hinaharap ay ibinibigay kapalit ng kasigasigan ng mga tao? Ang kahulugan ba ng pag-iral ng tao ay nakasalalay sa pagpasok sa Aking kaharian ayon sa kagustuhan ng isang tao? … Matagal na Akong nawalan ng pananampalataya sa tao, at matagal na Akong nawalan ng pag-asa sa mga tao, sapagka’t wala silang ambisyon, hindi nila nagawa kailanman na bigyan Ako ng pusong nagmamahal sa Diyos, at sa halip ay laging ibinibigay sa Akin ang kanilang mga pangganyak. Napakarami Ko nang nasabi sa tao, at yamang binabalewala pa rin ng mga tao ang Aking payo ngayon, sinasabi Ko sa kanila ang Aking pananaw upang maiwasan nila ang maling pagkaunawa sa Aking puso sa hinaharap; problema na nila kung mabubuhay o mamamatay man sila sa darating na mga panahon; wala Akong kontrol dito. Umaasa Akong makikita nila ang kanilang sariling landas upang manatiling buhay. Wala Akong kapangyarihan dito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 46). “Kapag handang isakripisyo ng mga tao ang kanilang mga buhay, ang lahat ng bagay ay nagiging walang halaga, at walang makagagapi sa kanila. Ano ang maaaring maging higit na mahalaga kaysa buhay? Sa ganitong paraan nawawalan si Satanas ng kakayahang gumawa pa sa mga tao, walang anumang magagawa ito sa tao. Bagaman sa pakahulugan ng ‘laman’ ay sinasabi na ginawang tiwali ni Satanas ang laman, kung tunay na ibinibigay ng mga tao ang kanilang mga sarili, at hindi nahihimok ni Satanas, kung gayon walang sinuman ang makagagapi sa kanila—at sa sandaling ito, gagampanan ng laman ang isa pa nitong tungkulin, at magsisimulang opisyal na tanggapin ang patnubay ng Espiritu ng Diyos. Ito ay isang kinakailangang proseso, dapat itong mangyari nang isa-isang hakbang; kung hindi, hindi magkakaroon ang Diyos ng paraan para makagawa sa sutil na laman. Ganoon ang karunungan ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 36). Masyado akong balisa habang pinagninilayan ang mga salita ng Diyos. Hindi ba’t nakakaramdam ako ng ganoong pagka-negatibo at sakit dahil takot ako sa kamatayan at labis na naghahangad ng mga pagpapala? Noong mga unang araw, naniwala ako sa Diyos para sa mga pagpapala at para makapasok sa kaharian ng langit. Kahit pinagdaanan ko ang pagsubok ng mga taga-serbiyso, at kayang bitawan nang kaunti ang paghahangad ko ng mga pagpapala at desidido nang gumawa ng serbisyo sa Diyos, malalim na nakaugat ang mapanlinlang at masamang satanikong kalikasan ko. Nang gawin kami ng Diyos bilang bayan Niya, muling umasa ang puso ko. Naisip kong siguradong makakapasok na ako sa kaharian ng langit sa pagkakataong ito. Akala ko sa pamamagitan ng pagtanggap sa pangalan ng Diyos, sa pag-aangat ng Diyos para maging isa ako sa bayan ng kaharian, pag-iwan sa lahat, at paggugol ng sarili, ay siyempre makakapasok ako sa kaharian ng langit. Isa iyong sertipiko ng kamatayan. Nang basagin ng gawain ng Diyos ang aking mga kuru-kuro at kinuha ang aking mga inaasam at destinasyon, naging mahina at negatibo ako at nagreklamo sa Diyos. Pinagsisihan ko pa nga ang mga sakripisyong ginawa ko noon. Nakita ko na ang lahat ng mga pagsisikap ko ay para makakuha ng mga pagpapala ng kaharian ng langit bilang kapalit. Hindi ba ako nakikipagtawaran sa Diyos, dinadaya Siya at ginagamit Siya? Wala akong inihayag kundi paghihimagsik at mga reklamo sa harap ng bawat pagsubok. Gusto ko Siyang sundin pero hindi ko magawa, at hindi ako makapagsagawa ng mga katotohanang alam na alam ko. Napagtanto kong likas akong lumalaban sa Diyos, na pag-aari ako ni Satanas. Ang isang tulad ko, na puno ng mga satanikong disposisyon, ay dapat mamatay at puksain. Ganap akong hindi karapat-dapat na pumasok sa kaharian ng Diyos. Ito ay itinakda ng Kanyang matuwid na disposisyon. Ang pagkakaroon ng pagkakataong sundin ang Diyos at malaman ang Kanyang matuwid na disposisyon ay nangangahulugan na hindi nasayang ang buhay ko! Pagkatapos ay nanalangin ako sa Diyos: “Ayoko nang mabuhay para sa laman ko, sa halip gusto kong magpasakop sa Iyong paghahari at mga pagsasaayos. Anuman ang kahinatnan ng aking katapusan, kahit mamatay man ako, pupurihin ko pa rin ang Iyong pagiging matuwid.” Nang itigil ko ang pag-iisip tungkol sa aking katapusan at destinasyon at ninais na sundin ang mga pagsasaayos ng Diyos kahit sarili kong buhay ang maging kabayaran, nakaramdam ako ng kamangha-manghang pakiramdam ng pagpapalaya.

Pero noong panahong iyon, kahit nagawa naming sumunod at tumalima sa Diyos anuman ang aming kahihinatnan, wala kaming hinahangad na isang layunin. Pero noong Mayo 1992, nagpahayag ang Diyos ng mas maraming salita, sinasabi sa aming hangarin ang pagmamahal ng Diyos habang nabubuhay at magsabuhay ng makabuluhang mga buhay. Hinatid kami ng Diyos patungo sa panahon ng pagmamahal sa Diyos, at tapos na ang pagsubok ng kamatayan. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos, pagtitipon at pagbabahagi, napagtanto ko na bagama’t nasa mga kamay ng Diyos ang kapalaran ng tao at walang makakatakas sa kamatayan, hindi kalooban ng Diyos na negatibo naming harapin ang kamatayan. Gusto Niyang hangarin namin na mahalin Siya habang buhay kami, na makapagsagawa ng katotohanan, itapon ang aming mga tiwaling disposisyon, at lubos na mailigtas. Saka lang kami magiging angkop na pumasok sa Kanyang kaharian. Naunawaan ko sa wakas na sa paggabay sa amin patungo sa pagsubok ng kamatayan, hindi kami ginagabayan ng Diyos sa aming mga kamatayan, ngunit inihahayag sa amin ang Kanyang matuwid na disposisyon. Ginawa Niya ito para maunawaan namin kung sino ang inililigtas Niya, kung sino ang winawasak Niya, at kung sino ang angkop na pumasok sa kaharian Niya. Nakita ko rin kung gaano ako ginawang tiwali ni Satanas at nagawa kong pakawalan ang aking mga kuru-kuro, mga haka-haka, at ang pagnanasa ko para sa mga pagpapala. Nagawa kong magpasakop sa paghahari at mga pagsasaayos ng Diyos at talagang nagsimula akong hanapin ang katotohanan. Ito ang pagliligtas sa akin ng Diyos! Mas nakita ko pa na hindi humahatol at kumakastigo ng mga tao ang Diyos dahil sa kinamumuhian Niya tayo o gusto Niya tayong pahirapan, kundi para gabayan tayo patungo sa tamang landas ng paghahanap ng katotohanan at pagkakaligtas! Ang lahat ng ginagawa ng Diyos sa atin ay hindi sa pamamagitan ng pagdating ng mga katotohanan. Kumukuha Siya ng mga resulta sa pamamagitan ng pagpapahayag ng mga salitang humahatol, kumakastigo, sumusubok at pumipino sa atin. Napakatalino ng gawain ng Diyos at napakatotoo ng Kanyang pagmamahal at pagliligtas sa tao!

3. Ang Pagsubok ng Isang Hambingan

Ni Xingdao, South Korea

“Diyos ko! May katayuan man ako o wala, nauunawaan ko na ngayon ang aking sarili. Kung mataas ang katayuan ko iyon ay dahil sa Iyong pagtataas, at kung ito ay mababa iyon ay dahil sa Iyong pagtatalaga. Lahat ay nasa Iyong mga kamay. Wala akong anumang mga pagpipilian, ni anumang mga reklamo. Itinalaga Mo na maisilang ako sa bansang ito at sa piling ng mga taong ito, at ang dapat ko lamang gawin ay maging ganap na masunurin sa ilalim ng Iyong kapamahalaan dahil lahat ay nakapaloob sa Iyong naitalaga. Hindi ko iniisip ang katayuan; matapos ang lahat, isa lamang akong nilalang. Kung ilalagay Mo ako sa walang-hanggang kalaliman, sa lawa ng apoy at asupre, isa lamang akong nilalang. Kung kakasangkapanin Mo ako, isa lamang akong nilalang. Kung gagawin Mo akong perpekto, isa pa rin akong nilalang. Kung hindi Mo ako gagawing perpekto, mamahalin pa rin Kita dahil isa lamang akong nilalang. Isa lamang akong napakaliit na nilalang na nilikha ng Panginoon ng paglikha, isa lamang sa lahat ng taong nilikha. Ikaw ang lumikha sa akin, at muli Mo ako ngayong inilagay sa Iyong mga kamay upang gawin sa akin ang gusto Mo. Handa akong maging Iyong kasangkapan at Iyong hambingan dahil lahat ay kung ano ang Iyong naitalaga. Walang sinuman na maaaring baguhin ito. Lahat ng bagay at lahat ng pangyayari ay nasa Iyong mga kamay” (“Isa Lamang Akong Napakaliit na Nilikha” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Labis na nakakaantig para sa akin ang pagkanta ng himnong ito ng mga salita ng Diyos. Hindi ko maiwasang isipin ang mga karanasan ko sa pagsubok ng isang hambingan.

Noong unang bahagi ng 1993, tungkulin ko ang pagdidilig sa mga bagong mananampalataya sa iglesia. Nanganganib kaming maaresto saan man kami magpunta dahil sa desperadong pag-uusig ng Partido Komunista ng China sa mga Kristiyano. Sa kabila ng malupit na kapaligiran, hindi ako natakot, kundi nanindigan sa aking tungkulin. Nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos, “Tanging ang mga taong nagmamahal sa Diyos ang nagagawang magpatotoo sa Diyos, sila lamang ang mga saksi ng Diyos, sila lamang ang pinagpala ng Diyos, at tanging sila ang nagagawang tumanggap ng mga pangako ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Nagmamahal sa Diyos ay Mabubuhay Magpakailanman sa Kanyang Liwanag). Pagkatapos ay naramdaman kong puno ako ng pananalig na ipagpatuloy ang pagiging isang taong nagmamahal sa Diyos. Naisip kong magkakamit ng pagsang-ayon ng Diyos ang ganoong uri ng gawain at tiyak na makakapasok ako sa langit at magiging isa sa mga tao sa kaharian Niya.

Habang masigasig akong gumugugol ng sarili, nakatitiyak na madadala ako sa kaharian ng Diyos, nagpahayag ang Makapangyarihang Diyos ng mga salitang naghatid sa akin sa pagsubok ng isang hambingan. Isang araw noong Marso, ipinadala ng mga kapatid sa iglesia namin ang bagong pagbigkas ng Diyos, “Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Panlulupig (1).” Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ngayon, gumagawa Ako sa mga taong hinirang ng Diyos sa Tsina, upang ibunyag ang lahat ng kanilang mapaghimagsik na disposisyon at ilantad ang lahat ng kanilang kapangitan, at ito ang konteksto ng pagsasabi ng lahat ng kailangan Kong sabihin. Pagkatapos, kapag isinasakatuparan Ko ang susunod na hakbang ng gawain ng panlulupig sa buong sansinukob, gagamitin Ko ang Aking paghatol sa inyo upang hatulan ang di-pagkamatuwid ng bawa’t isa sa buong sansinukob, sapagka’t kayong mga tao ay ang mga kumakatawan sa mga mapaghimagsik sa sangkatauhan. Silang mga hindi bubuti ay magiging mga hambingan at mga gamit sa paglilingkod lamang, samantalang silang bubuti ay gagamitin. Bakit Ko sinasabi na silang mga hindi bubuti ay magsisilbi lamang bilang mga hambingan? Sapagka’t ang Aking mga salita at gawain sa kasalukuyan ay nakatutok sa inyong mga pinagmulan, at dahil kayo ay naging mga kumakatawan at ang halimbawa ng mga mapaghimagsik sa buong sangkatauhan. Kalaunan, dadalhin Ko ang mga salitang ito na lumulupig sa inyo sa mga dayuhang bansa at gagamitin Ko ang mga ito upang lupigin ang mga tao roon, ngunit ang mga ito’y hindi mo makakamtan. Hindi ka ba magiging hambingan sa gayon? Ang mga tiwaling disposisyon ng buong sangkatauhan, ang mga mapaghimagsik na kilos ng tao, at ang mga pangit na larawan at mukha ng tao—lahat ng ito ay nakatala ngayon sa mga salita na ginagamit upang lupigin kayo. Gagamitin Ko sa gayon ang mga salitang ito upang lupigin ang mga tao sa bawa’t bansa at bawa’t denominasyon sapagka’t kayo ang modelo, ang nauna. Gayunpaman, hindi Ko binalak na sadyang pabayaan kayo; kung ikaw ay nagkukulang sa iyong paghahabol at samakatuwid pinatutunayan mong ikaw ay di-mapapagaling, hindi ba’t ikaw ay magiging basta na lang isang gamit sa paglilingkod at isang hambingan? Nasabi Ko minsan na ang Aking karunungan ay ginagamit batay sa mga pakana ni Satanas. Bakit Ko sinabi iyon? Hindi ba iyon ang katotohanan sa likod ng Aking sinasabi at ginagawa ngayon? Kung hindi ka bubuti, kung hindi ka ginagawang perpekto ngunit sa halip ay pinarurusahan, hindi ka ba magiging isang hambingan? Maaaring nagdusa ka nang matindi sa iyong panahon, ngunit wala ka pa ring nauunawaan; ikaw ay mangmang sa lahat ng bagay tungkol sa buhay. Kahit na ikaw ay nakastigo at nahatulan na, hindi ka pa rin nagbago sa anumang paraan, at sa iyong kaibuturan, hindi ka nakatamo ng buhay. Pagdating ng panahon para subukin ang iyong gawain, makararanas ka ng isang pagsubok na kasingbangis ng apoy at higit pang matinding kapighatian. Gagawing abo ng apoy na ito ang iyong buong pagkatao. Bilang isa na hindi nagtataglay ng buhay, isa na wala ni isang onsang dalisay na ginto sa loob, isa na nakakapit pa rin sa dating tiwaling disposisyon, at isa na ni hindi makagawa ng isang mahusay na trabaho bilang isang hambingan, paanong hindi ka maaalis?” (Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Talagang nagkaroon ako ng reaksiyon nang makita ko ang salitang “hambingan” na paulit-ulit na binanggit sa mga salita ng Diyos. Naisip ko, “Hambingan? May binanggit na ang Diyos noon na hambingan sa mga salita Niya, pero hindi ba iyon tumutukoy sa malaking pulang dragon? Nagsasakripisyo ako para sa Diyos sa aking pananampalataya at naghahangad akong mahalin Siya. Dapat isa ako sa mga tao sa kaharian Niya. Paano ako naging isang hambingan?” Binasa ko uli ang mga salita ng Diyos nang napakaingat. Sinabi ng Diyos na tayong mga Tsino ang pinakalabis na tiwali, na ang paglaban natin sa Diyos ang pinakamalala, at mga kinatawan tayo ng paghihimagsik ng buong sangkatauhan. Sinabi Niya na kung hindi magbabago ang mga tagasunod ng Diyos, kung hindi pa sila nagkakamit ng buhay, magsisilbi sila bilang mga hambingan para sa gawain ng Diyos, at tatanggalin silang lahat ng Diyos. Sumikip ang dibdib ko nang mabasa ko ito, at naisip ko, “Isa akong hambingan? Hindi iyon maaari. Kung isa talaga akong hambingan, makakapasok pa rin ba ako sa kaharian ng langit?”

Hindi nagtagal matapos iyon, nabasa ko ang pagbabahagi na ito mula sa Diyos: “Dahil kayo ay buktot at mapanlinlang, at dahil kulang ang inyong kakayahan at mababa ang inyong katayuan, hindi Ko kayo nabantayan ni sumapuso Ko kailanman. Ang gawain Ko ay ginagawa na ang layon lamang ay hatulan kayo; ang Aking kamay ay hindi kailanman napalayo sa inyo, ni ang Aking pagkastigo. Patuloy Ko kayong hinatulan at isinumpa. Dahil wala kayong pagkaunawa tungkol sa Akin, ang Aking poot ay palagi nang sumasainyo. Bagama’t palagi na Akong gumagawa sa inyo, dapat ninyong malaman ang Aking saloobin sa inyo. Iyon ay walang iba kundi pagkainis—wala nang ibang saloobin o opinyon. Nais Ko lamang kayong kumilos bilang mga hambingan ng Aking karunungan at ng Aking dakilang kapangyarihan. Kayo ay walang iba kundi mga hambingan Ko dahil ang Aking katuwiran ay nabubunyag sa pamamagitan ng inyong pagkasuwail. Pinakikilos Ko kayo bilang mga hambingan ng Aking gawain, upang maging mga karagdagan sa Aking gawain…” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Nakita kong napakalinaw na sinasabi ng Diyos na mga hambingan tayo, na mga dagdag tayo sa gawain Niya at wala Siyang nararamdaman para sa atin kundi poot at pagkasuklam. Natigilan ako at pakiramdam ko inabandona ako ng Diyos. Talagang miserable ako at lumitaw sa loob ko ang mga reklamo. Naisip ko, “Nanampalataya ako sa loob ng maraming taon, isinuko ang pamilya at trabaho ko, at marami akong naging hirap sa paggugol ng sarili ko para sa Diyos. Dinanas ko na ang pagsubok ng mga taga-serbisyo at ang pagsubok ng kamatayan. Pagkatapos ay sinimulan ko nang hanapin ang pagmamahal para sa Diyos, iniisip na sigurado na ang pagiging isang tao ng kaharian. Hindi ko inakala na magiging isa akong hambingan, isang naglilingkod na bagay, na aalisin oras na matapos na akong maging isang kontrapunto sa matuwid na disposisyon ng Diyos. Kung ganoon, anong pinagbabayaran ko ng halaga sa loob ng maraming taon? Anong iisipin sa akin ng mga kaibigan at kamag-anak ko kapag nalaman nila? Hindi nila maunawaan nang isinuko ko ang trabaho at pamilya ko para sa pananalig ko. Kinutya nila ako. Kaya noong panahong iyon ay gusto kong maging isang mabuting mananampalataya para oras na makumpleto ang gawain ng Diyos at dumating ang malalaking sakuna, dadalhin ako sa kaharian Niya. Pagkatapos mapapanatili ko ang aking dignidad at mapapahiya silang lahat. Sino ang mag-aakalang magwawakas ako na kasing-baba ng isang hambingan? Hindi nagtataglay ng buhay ang mga hambingan. Mga basura sila, ni hindi sila kasing-buti ng mga taga-serbisyo. Kahit papaano ang mga taga-serbisyo, puwedeng sandaling maglingkod sa Diyos at tamasahin ang Kanyang biyaya at mga pagpapala. Kahit ang pagiging isang taga-serbiyso ay ayos na. Gayunman, mas maganda iyong pakinggan kaysa sa pagiging isang hambingan.”

Patuloy na umaalingawngaw sa isip ko ang salitang “hambingan” hanggang sa mga sumunod na araw, at hindi ko mapigilang mag-isip, “Paano nangyaring isa lang akong hambingan? Bakit ako ipinanganak sa Tsina? Kung hindi labis na ginawang tiwali ng malaking pulang dragon ang mga mamamayang Tsino, hindi ako kailanman magiging isang hambingan! Akala ko malapit na akong makapasok sa kaharian ng Diyos at maging isa sa mga tao nito, para tamasahin ang ipinangako ng Diyos. Hindi ko inakalang hahantong ako sa pagiging isang hambingan.” Lalong sumama ang loob ko habang lalo kong iniisip ang tungkol doon at hindi ko mapigil ang pag-iyak. Naisip kong dahil iyon ang sitwasyon, wala akong magagawa kundi ang tanggapin na lang ang aking tadhana.

Pagkatapos niyon, kahit patuloy ako sa pagdalo sa mga pagtitipon at paggawa ng aking tungkulin, wala roon ang puso ko. Wala akong anumang masabi sa Diyos sa panalangin at wala akong ganang kumanta. Hindi ako nagkamit ng kaliwanagan mula sa mga salita ng Diyos. Naramdaman ko na dahil isa akong hambingan, wala ng saysay ang patuloy na paghahanap dahil patatalsikin din lang ako at aalisin, itatapon sa walang katapusang hukay. Talagang napakanegatibo at balisa ng pakiramdam ko. Isang gabi, habang nakahiga ako sa kama at hindi makatulog, naisip ko ang lahat ng mga salitang binigkas ng Diyos sa gawain Niya sa mga huling araw na siyang dumidilig at tumutustos sa amin, at ang mga pagsubok at pagpipino na siyang lumilinis sa amin. Partikular kong naisip ang tungkol sa pagsubok ng mga taga-serbisyo. Noong panahong iyon, bagaman tinanggal ng Diyos ang aming mga pag-asa ng laman at sinumpa kami sa walang katapusang hukay, isa iyong pagsubok ng mga salita, at hindi talaga namin sinapit ang mga bagay na ito. Sa pamamagitan ng pagsubok na iyon ako nagkamit ng kaunting pag-unawa na ang motibasyon ko sa pananampalataya ay ang pagtanggap ng mga pagpapala at naranasan ko ang kaunti sa matuwid na disposisyon ng Diyos. Nakita ko na anumang gawain ang ginagawa ng Diyos, ginagawa ang lahat ng iyon para linisin at iligtas tayo. Naalala ko rin kung paano ako nagpasya sa harap ng Diyos na masaya akong gumawa ng serbisyo para sa Kanya. Pagkatapos nakaramdam ako ng kaunting pagsisisi sa sarili at nagkamit ng kaunting motibasyon, at naisip ko, “Kung isa man akong taga-serbisyo o isang hambingan, tama at nararapat ang paggawa ng aking tungkulin para sa Lumikha, at anuman ang isaayos ng Diyos sa hinaharap, kahit pa wala akong magandang kalalabasan matapos ang aking serbisyo, gagawa pa rin ako ng serbisyo para sa Kanya hanggang sa wakas.” Kaya, pinagpatuloy ko ang pagganap sa aking tungkulin. Pero dahil hindi ko naunawaan ang kalooban ng Diyos, sa tuwing naiisip ko ang tungkol sa pagiging isang hambingan na hindi nagkakamit ng buhay o isang magandang kalalabasan, nakakaramdam pa rin ako ng pagka-negatibo at sumasama ang loob ko.

Noong unang bahagi ng Abril natanggap namin ang mas marami pang bagong pagbigkas ng Diyos. Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Sa inyong paghahangad, napakarami ninyong indibidwal na mga kuru-kuro, pag-asam, at hinaharap. Ang kasalukuyang gawain ay para iwasto ang inyong hangaring magkaroon ng katayuan at ang inyong maluluhong pagnanasa. Ang mga pag-asam, katayuan, at mga kuru-kuro ay pawang mga halimbawang kumakatawan ng satanikong disposisyon. Umiiral ang mga ito sa puso ng mga tao dahil palaging sinisira ng lason ni Satanas ang isipan ng mga tao, at palaging hindi maiwaksi ng mga tao ang mga tuksong ito ni Satanas. Nakasadlak sila sa kasalanan subalit hindi sila naniniwala na kasalanan iyon, at iniisip pa rin nila: ‘Naniniwala kami sa Diyos, kaya kailangan Niya kaming pagkalooban ng mga pagpapala at angkop na isaayos ang lahat para sa amin. Naniniwala kami sa Diyos, kaya kailangan makalamang kami sa iba, at kailangan magkaroon kami ng mas magandang katayuan at kinabukasan kaysa sa iba. Dahil naniniwala kami sa Diyos, kailangan Niya kaming bigyan ng walang-hanggang mga pagpapala. Kung hindi, hindi iyon matatawag na paniniwala sa Diyos.’ Sa loob ng maraming taon, ang mga kaisipang naging sandigan ng mga tao para manatiling buhay ay sumisira na sa kanilang puso hanggang sa sila ay maging taksil, duwag, at kasuklam-suklam. Hindi lamang sila walang malakas at matibay na pagpapasya, kundi sila rin ay naging ganid, mapagmataas at sutil. Walang-wala silang anumang paninindigan na dumaraig sa sarili, at higit pa riyan, wala silang katiting na tapang na iwaksi ang mga paghihigpit ng mga impluwensiyang ito ng kadiliman. Ang isipan at buhay ng mga tao ay bulok na bulok kaya ang kanilang mga pananaw tungkol sa paniniwala sa Diyos ay napakapangit pa rin, at kahit kapag nagsasalita ang mga tao tungkol sa kanilang mga pananaw sa paniniwala sa Diyos, talagang hindi iyon matitiis pakinggan. Ang lahat ng tao ay duwag, walang kakayahan, kasuklam-suklam, at marupok. Wala silang nadaramang pagkasuklam para sa mga puwersa ng kadiliman, at wala silang nadaramang pagmamahal para sa liwanag at katotohanan; sa halip, ginagawa nila ang lahat upang maalis ang mga ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Tinamaan ako ng mga salita ng Diyos. Ganap na inilantad ng mga ito ang aking satanikong disposisyon at ang mga iniisip ko para sa sarili kong kaligtasan. Talagang nahiya ako. Inalala ko kung paanong noong una, ang pananalig ko ay para lang makakuha ng mga pagpapala. “Dahil naniniwala kami sa Diyos, kailangan Niya kaming bigyan ng walang-hanggang mga pagpapala. Kung hindi, hindi iyon matatawag na paniniwala sa Diyos.” Ito ang naisip ko noong panahong iyon. Matapos dumaan sa mga pagsubok ng mga taga-serbisyo at ng kamatayan, nagsimula kong maunawaan ang mga motibo ko para magkamit ng mga pagpapala at naging handa na gumawa ng serbisyo para sa Diyos, pero sa kaibuturan ng puso ko, talagang nakabaon pa rin ang pagnanasang iyon para sa mga pagpapala at hindi pa lubusang nalilinis. Partikular nang makita ko ang pangakong mga pagpapala ng Diyos para sa mga nagmamahal sa Kanya, muling napukaw ang pagnanasa ko para sa mga pagpapala. Akala ko tiyak nang makakapasok ako sa kaharian ng langit sa pagkakataong ito, kaya mas masigasig kong ginugol ang sarili ko para sa Diyos. Pero nang inilantad kami ng Diyos bilang mga hambingan, bilang mga dagdag, at mga puntirya ng Kanyang pagkasuklam, naramdaman ko na nadurog ang mga pag-asa ko para sa mga pagpapala, at wala na akong kinabukasan o katayuan. Pakiramdam ko ay ginawan ako ng mali at napuno ako ng reklamo. Tinuring kong kapital ang mga sakripisyo at pagsisipag ko na magagamit ko para makipag-areglo sa Diyos, para makakuha ng libreng pass mula sa Diyos papasok sa Kanyang kaharian, kung hindi, hindi ako payag na patuloy na gugulin ang aking sarili. Noon ko lang napagtanto kung gaano kaseryoso ang pag-asam ko sa katayuan at kung gaano kalabis ang aking mga pagnanasa. Wala ako ni katiting na tunay na pagmamahal o pagpapasakop sa Diyos. Ang lahat ng iyon ay transaksyunal, mapaghimagsik, at mapanlinlang. Nang maharap sa mga katunayan, naging lubos akong kumbinsido. Nakita ko kung gaano ako labis na ginawang tiwali ni Satanas. Mapagmataas ako, buktot, makasarili, at kasuklam-suklam, ganap na walang konsiyensiya at katinuan. Nakita ko rin ang banal at matuwid na disposisyon ng Diyos na hindi nagpapalampas ng pagkakasala. Ang isang kasing-tiwali ko, nadungisan ng napakaramang motibo at tiwaling disposisyon, paanong hindi masusuklam sa akin ang Diyos? Anuman ang itawag sa akin ng Diyos, paano Niya man ako tratuhin, matuwid iyon.

Nabasa ko kalaunan ang mga salitang ito ng Diyos sa isang pagtitipon: “Dapat mong basahin ang iba pa sa mga pahayag na nabigkas ng Diyos sa panahong ito, at ikumpara ito sa iyong mga kilos: Totoo talaga na maayos ka at tunay na isang hambingan! Hanggang saan ang kaalaman mo ngayon? Ang iyong mga ideya, iyong mga iniisip, iyong pag-uugali, iyong mga salita at gawa—hindi ba’t ang lahat ng mga pagpapahayag na ito ay katumbas ng hambingan ng katuwiran at kabanalan ng Diyos? Hindi ba ang iyong mga pagpapahayag ngayon ay mga pagpapakita ng tiwaling disposisyon ng tao na ibinunyag ng mga salita ng Diyos? Ang iyong mga ideya, iyong mga pagganyak, at ang katiwaliang nabunyag sa iyo ay nagpapakita ng matuwid na disposisyon ng Diyos, maging ng Kanyang kabanalan. Ang Diyos ay isinilang din sa lupain ng karumihan, subalit nananatili Siyang walang bahid ng karumihan. Naninirahan Siya sa maruming mundong tinitirhan mo, ngunit may taglay Siyang katwiran at pandama, at kinamumuhian Niya ang karumihan. Maaaring ni hindi mo magawang mapansin ang anumang marumi sa iyong mga salita at gawa, ngunit kaya Niyang gawin iyon, at itinuturo Niya ang mga ito sa iyo. Ang mga dating ugali mong iyon—ang iyong kawalan ng kalinangan, kabatiran, at pakiramdam, at ang iyong paurong na mga paraan ng pamumuhay—ay nailantad na ng mga paghahayag ngayon; kapag pumaparito ang Diyos sa lupa upang gumawa nang gayon, saka lamang namamasdan ng mga tao ang Kanyang kabanalan at matuwid na disposisyon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Nakakamtan ang mga Epekto ng Ikalawang Hakbang ng Gawain ng Paglupig). “Siyempre pa, hindi ka ginagawang hambingan ng Diyos nang walang dahilan. Sa halip, kapag nagbubunga ang gawaing ito, saka lamang nagiging malinaw na ang pagkasuwail ng tao ay isang hambingan sa matuwid na disposisyon ng Diyos, at dahil lamang mga hambingan kayo kaya kayo may pagkakataong malaman ang natural na pagpapahayag ng matuwid na disposisyon ng Diyos. Hinahatulan at kinakastigo kayo dahil sa inyong pagkasuwail, ngunit dahil din sa inyong pagkasuwail kaya kayo naging isang hambingan, at dahil sa inyong pagkasuwail kaya ninyo natatanggap ang malaking biyayang ipinagkakaloob sa inyo ng Diyos. Ang inyong pagkasuwail ay isang hambingan sa walang-hanggang kapangyarihan at karunungan ng Diyos, at dahil din sa inyong pagkasuwail kaya kayo nagtamo ng gayon kadakilang pagliligtas at mga pagpapala. Bagama’t paulit-ulit Ko na kayong hinatulan, natanggap na ninyo ang kamangha-manghang pagliligtas na hindi pa natanggap ng tao kailanman. Napakalaki ng kabuluhan ng gawaing ito para sa inyo. Napakahalaga rin para sa inyo ang maging ‘hambingan’: Kayo ay iniligtas at nagtamo ng biyaya ng pagliligtas dahil kayo ay isang hambingan, kaya hindi ba napakahalaga ng gayong hambingan? Hindi ba napakalaki ng kabuluhan nito? Nabubuhay kayo sa iisang dako, sa iisang maruming lupain, na tulad ng Diyos, kaya kayo isang hambingan at nagtatamo ng pinakadakilang pagliligtas. Kung hindi naging tao ang Diyos, sino kaya ang naging maawain sa inyo, at sino kaya ang nag-alaga sa inyo, kayong abang mga tao? Sino kaya ang nagmahal sa inyo? Kung hindi naging tao ang Diyos upang gumawa sa inyo, kailan kaya ninyo matatanggap ang pagliligtas na ito, na hindi natamo kailanman ng mga nauna sa inyo? Kung hindi Ako naging tao upang mahalin kayo, upang hatulan ang mga kasalanan ninyo, hindi ba matagal na sana kayong nahulog sa Hades? Kung hindi Ako naging tao at nagpakumbaba ng Aking sarili sa inyo, paano kaya kayo magiging marapat na maging hambingan sa matuwid na disposisyon ng Diyos? … Bagama’t nagamit Ko ang ‘hambingan’ upang lupigin kayo, dapat ninyong malaman na ibinibigay ang pagliligtas at pagpapalang ito upang maangkin kayo; ito ay para sa paglupig, ngunit ito ay para mas mailigtas Ko rin kayo. Ang ‘hambingan’ ay totoo, ngunit kaya kayo mga hambingan ay dahil sa inyong pagkasuwail, at dahil dito kaya kayo nagtamo ng mga pagpapalang hindi pa natamo ninuman kailanman. Ngayon ay ginawa kayong makakita at makarinig; bukas ay tatanggap kayo, at, higit pa riyan, lubos kayong pagpapalain. Sa gayon, hindi ba napakahalaga ng mga hambingan?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Nakakamtan ang mga Epekto ng Ikalawang Hakbang ng Gawain ng Paglupig). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos kung ano ang kahulugan ng pagiging isang hambingan. Isinilang tayo sa Taina, kaya tinuruan tayo, inimpluwensiyahan, at ginawang tiwali ng malaking pulang dragon sa loob ng maraming taon. Napuno tayo ng mga satanikong pilosopiya, ateismo, ebolusyon, at iba pang mga kamalian. Ang bawat isipin natin ay masama at salungat sa katotohanan. Pero hindi natin napagtatanto iyon, sa halip, iniisip nating mabubuting tao tayo, na naaayon tayo sa kalooban ng Diyos. Masakit na inilalantad ng Makapangyarihang Diyos ang lahat ng ating mga satanikong disposisyon gaya ng kayabangan, katusuhan, at kasamaan, at pagkatapos ay lubos Niya tayong kinukumbinsi sa pamamagitan ng paghahayag sa mga katotohanan. Kapag nagpapahayag ng mga katotohanan ang Diyos para maghatol at ilantad ang ating katiwalian, natural lang na lumalabas ang matuwid Niyang disposisyon ng pagkamuhi sa kasalanan at kasamaan. Nakikita natin ang Kanyang kabanalan at ang Kanyang matuwid na disposisyon na hindi kumukunsinti ng pagkakasala, pagkatapos ang katiwalian natin at kasamaan ay nagiging hambingan sa matuwid na disposisyon ng Diyos. Nakita ko rin sa mga salita ng Diyos ang pagmamahal at kaligtasan para sa sangkatauhan, lalo na nang sinabi Niya, “Kung hindi naging tao ang Diyos, sino kaya ang naging maawain sa inyo, at sino kaya ang nag-alaga sa inyo, kayong abang mga tao? Sino kaya ang nagmahal sa inyo?” Lubos iyong nakaantig sa akin. Habang pinagninilayan ko ang mga salita ng Diyos, napagtanto ko na hindi tayo itinatapon o inaalis ng Diyos dahil sa dumi at katiwalian natin, ngunit sa halip, kinaawaan Niya tayong mga labis na ginawang tiwali at pininsala ni Satanas. Personal Siyang naging tao para iligtas tayo, nagtiis ng pinakamalalaking kahihiyan para gumawa kasama natin, nagpapahayag ng mga katotohanan para diligan at tustusan tayo, para hatulan at ilantad tayo. Bagaman inilantad Niya tayo bilang mga hambingan, hindi Niya kalooban na alisin tayo, kundi ay para makilala natin ang sarili nating pagnanasa sa katayuan at ang mga pag-asa natin para sa hinaharap, para malaman ang ating mga satanikong disposisyon ng kayabangan, panlilinlang, at kasamaan para mahanap natin ang katotohanan, itakwil ang katiwalian, at lubos na mailigtas ng Diyos. Ito ang napakapraktikal na pagmamahal at pagliligtas ng Diyos para sa atin! Nang naunawaan ko ang kalooban ng Diyos, naisip ko kung paano ako kumilos sa Diyos at gusto kong magpalamon sa lupa. Isa akong walang saysay na nilikha, lubos na ginawang tiwali ni Satanas, parehong marumi at mababa ang uri. Ang makapaglingkod bilang isang hambingan sa Diyos, ang Pinakamataas, at pagkakaroon ng pagkakataon na maranasan ang gawain ng Diyos at masaksihan ang Kanyang pagiging matuwid at kabanalan ay malaking biyaya ng Diyos para sa akin! Kung hindi dahil sa pagiging tao ng Diyos, sa pagsasalita at paggawa Niya kasama natin, paano ako magkakaroon ng pagkakataon na maunawaan ang napakaraming katotohanan? Paano ako magkakaroon ng pagkakataon na malaman ang Kanyang matuwid na disposisyon? Hindi ko lang hindi pinasalamatan ang Diyos, kundi sinubukan ko pang makipagtalo sa Diyos tungkol sa pagtawag sa akin na hambingan. Wala akong anumang katuwiran o pagkatao. Nang mapagtanto ko ito, naramdaman ko kung gaano ako labis na ginawang tiwali ni Satanas, at gaano kalaki ang utang na loob ko sa Diyos. Gusto kong magsisi sa Diyos, at gusto kong magpasakop sa mga pangangasiwa ng Diyos anuman ang itawag Niya sa akin, at anuman ang magiging kinabukasan at destinasyon ko. Gusto kong hanapin ang katotohanan at ang pagbabago sa disposisyon.

Sa pagsailalim sa pagsubok ng isang hambingan, nakakuha ako ng kaunting pag-unawa sa aking motibo na makakuha ng mga pagpapala at sa aking satanikong disposisyon, at napagtanto ko na, mataas o mababa mang katayuan, isa lang akong maliit na nilikha at dapat akong magpasakop sa kung anong isinasaayos ng Diyos sa lahat ng oras. Kahit na naglilingkod ako bilang isang hambingan para sa Diyos, dapat kong purihin ang Kanyang katuwiran, hanapin nang mabuti ang katotohanan, at gawin ang tungkulin ko bilang isang nilikha. Iyon ang wastong patotoo na dapat saksihan ng isang nilikha.

4. Ang Pagsubok sa mga Inapo ni Moab

Ni Zhuanyi, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Lahat ng gawaing ginagawa sa araw na ito ay para malinis at mabago ang tao; sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo gamit ang salita, pati na rin ng pagpipino, makakaya ng tao na maiwaksi ang kanyang katiwalian at magawang dalisay. Sa halip na ituring ang yugtong ito ng gawain bilang pagliligtas, mas akmang sabihin na ito ay ang gawain ng pagdadalisay. Ang totoo, ang yugtong ito ay yaong panlulupig pati na rin ang pangalawang yugto ng gawain ng pagliligtas. Ang tao ay nakakamit ng Diyos sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo gamit ang salita; sa pamamagitan ng paggamit ng salita upang pinuhin, hatulan at ibunyag, na ang lahat ng karumihan, mga kuru-kuro, mga motibo, at mga indibidwal na pag-asam sa kalooban ng puso ng tao ay ganap na naibubunyag” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hiwaga ng Pagkakatawang-tao 4). “Ang paggawa ngayon sa mga inapo ni Moab ay pagliligtas sa mga nahulog sa pinakamatinding kadiliman. Bagama’t sila ay isinumpa, ang Diyos ay handang magkamit ng kaluwalhatian mula sa kanila, sapagkat lahat sila noong una ay mga taong wala ang Diyos sa kanilang puso; ang mahikayat lamang yaong mga wala ang Diyos sa kanilang puso na sundin at mahalin Siya ang tunay na paglupig, at ang bunga ng gayong gawain ang lubhang mahalaga at lubhang kapani-paniwala. Ito lamang ang pagkakamit ng kaluwalhatian—ito ang kaluwalhatiang nais makamit ng Diyos sa mga huling araw. Bagama’t mababa ang posisyon ng mga taong ito, tunay na itinaas sila ng Diyos dahil nagagawa na nila ngayong makamit ang gayon kadakilang pagliligtas. Ang gawaing ito ay napakamakahulugan, at sa pamamagitan ng paghatol Niya nakakamit ang mga taong ito. Hindi Niya layon na parusahan ang mga taong ito, kundi iligtas sila. Kung, sa mga huling araw, isinasagawa pa rin Niya ang gawain ng paglupig sa Israel, mawawalan ito ng kabuluhan; magkaroon man ito ng bunga, mawawalan ito ng halaga o anumang malaking kabuluhan, at hindi Siya magkakamit ng buong kaluwalhatian” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Kabuluhan ng Pagliligtas sa mga Inapo ni Moab). Sa pagbabasa ng mga salitang ito mula sa Diyos, naiisip ko ang pagsubok sa akin bilang isang inapo ni Moab.

Naalala ko noong 1993, ipinahayag ng Makapangyarihang Diyos ang “Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Panlulupig (2)” at ang “Ang Pinakadiwa at Pagkakakilanlan ng Tao.” Inihayag Niyang sa China, inapo ni Moab ang lahat ng hinirang na mga tao ng Diyos. Nabasa ko nang panahong iyon ang mga salitang ito ng Diyos: “Ang mga inapo ni Moab ang pinakaaba sa lahat ng tao sa buong mundo. Nagtatanong ang ilang tao, ‘Hindi ba ang mga inapo ni Ham ang pinakaaba sa lahat?’ Ang mga supling ng malaking pulang dragon at ang mga inapo ni Ham ay magkaiba ang laki ng kahalagahan, at ang mga inapo ni Ham ay ibang bagay: Paano man sila isinumpa, mga inapo pa rin sila ni Noe; ang mga pinagmulan ni Moab, samantala, ay hindi puro: Si Moab ay nagmula sa pakikiapid, at nariyan ang pagkakaiba” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Paglupig 2). “Yaong mga taong inililigtas Ko ay mga matagal Ko nang itinalaga at na tinubos Ko, samantalang kayo ay mga kaawa-awang kaluluwa na inilagay sa gitna ng sangkatauhan bilang mga nabubukod sa panuntunan. Dapat ninyong malaman na hindi kayo kabilang sa tahanan ni David o ni Jacob, kundi iyong kay Moab, na kung saan mula sa isang tribong Gentil ang mga kasapi. Sapagkat hindi Ko itinatag ang isang tipan sa inyo, kundi gumawa lamang ng gawain, nagsalita sa gitna ninyo, at inakay kayo. Hindi dumanak ang dugo Ko para sa inyo; isinasakatuparan Ko lamang ang gawain Ko sa gitna ninyo alang-alang sa patotoo Ko. Hindi ba ninyo nabatid ito?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pinakadiwa at Pagkakakilanlan ng Tao). Nagulat ako nang husto. Napaisip ako, “Mga inapo ba kami ni Moab? Totoo kaya iyon? Anak si Moab ni Lot at ng anak nitong babae. Bunga siya ng kahalayan, hindi malinis ang pinagmulan niya, kaya paano kami naging mga inapo niya? Sa pananalig ko sa Panginoon, sinasabi nila dati na mga inapo kami ng mga Israelita, na kabilang kami sa bahay ni Jacob. Bakit sinabi ng Diyos na inapo kami ni Moab?” Hindi ko talaga ito matanggap, pero naisip ko, “Katotohanan ang lahat ng salita ng Diyos at mga katunayan lang ang inihahayag Niya. Hindi ito maaaring mali! Bakit ako naging inapo ni Moab, at bakit ako isinilang sa China?” Naisip ko na bilang isa sa mga unang dumanas ng paghatol at pagkastigo ng Diyos, ng gawain ng paghatol at paglilinis ng Diyos sa mga huling araw, bilang isang magiging mananagumpay at isang modelong mananampalataya sa harap ng mga sakuna, dapat mas mataas ang katayuan ko sa hinirang ng Diyos sa ibang bansa. Pero nagulat akong isa pala akong inapo ni Moab, at bukod sa isinumpa ako ng Diyos, produkto ako ng masamang pamumuhay. Ako ang pinakamababa, pinakahamak na uri sa buong sangkatauhan. Ano ang iisipin sa akin ng mga hindi mananampalataya kung malaman nila ang tungkol doon? Anong sasabihin ng pamilya kong hindi mananampalataya? Iniwan ko ang tahanan at karera ko para sa aking pananampalataya, nagdurusa ako at ginugugol ang aking sarili, pero sa huli, inapo lang ako ni Moab. Talaga namang isa iyong nakakahiyang bagay. Pakiramdam ko, kailangan kong tahimik na magdusa. Noong panahong iyon, nang maisip kong inapo ako ni Moab at produkto ng masamang pamumuhay, hiyang-hiya ako at hindi makaharap sa iba. Ilang araw akong hindi lumabas ng bahay, hindi makakain at hindi makatulog, at wala rin akong ganang gumawa ng anuman sa loob ng bahay. Reklamo lang ako nang reklamo sa puso ko, “Paano ako naging isang inapo ni Moab? Bakit napakababa ng pamana at katayuan ko?” Para akong isang taong lumaki sa isang mayamang pamilya, mapagmataas, inaakalang mula ako sa mayamang lahi, pero isang araw, nalaman kong pinulot lang pala ako sa kalye, at hindi talaga nabibilang sa angkan na iyon. Nakaramdam ako sa loob ko ng kalungkutan, kahinaan, at hinagpis at hindi ko talaga matanggap ang katotohanan. Napuno ako ng kawalang-kasiyahan, pagiging negatibo at mga maling pagkakaintindi. Naisip kong bilang inapo ni Moab, sinumpa ako, at hindi ako ililigtas ng Diyos kailanman. Lalo akong nasasaktan habang iniisip iyon. Parang may malaking bagay na nakadagan sa dibdib ko, at hindi ako makahinga. Tumatakas ako noon papunta sa banyo at mag-isang umiiyak doon. Nagdurusa ang lahat noong panahong iyon. May ilang taong umiiyak sa tuwing nababanggit iyon.

Habang nagdurusa kaming lahat sa paghihirap na ito, inilabas ng Makapangyarihang Diyos ang Kanyang mga salita, “Ang Kabuluhan ng Pagliligtas sa mga Inapo ni Moab,” nilalantad ang kalagayan namin at sinasabi sa amin kung ano ang Kanyang kalooban. Nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos, “Sa simula, nang ibigay Ko sa inyo ang posisyong mga tao ng Diyos, nagtatalon kayo, na mas malaki ang katuwaan kaysa iba. Subalit noong sandaling sabihin Ko na kayo ang mga inapo ni Moab, ano ang nangyari sa inyo? Nanghina kayong lahat! Nasaan ang inyong tayog? Ang inyong konsepto ng posisyon ay napakatindi! … Anong klaseng pagdurusa ang natiis ninyo para lubha kayong masaktan? Iniisip ninyo na kapag napahirapan na kayo ng Diyos nang kaunti, magiging masaya na Siya, na para bang pumarito Siya na layon kayong parusahan, at matapos kayong parusahan at puksain, matatapos na ang Kanyang gawain. Iyan ba ang sinabi Ko? Hindi ba ninyo iniisip na dahil ito sa inyong kabulagan? Dahil ba kayo mismo ay hindi nagsisikap na gumawa ng mabuti, o plano Kong parusahan kayo? Hindi Ko nagawa iyon kailanman—isang bagay lamang iyan na naisip ninyo. Kailanman ay hindi naging ganyan ang Aking paggawa, ni wala Akong ganyang layon. Kung talagang nais Kong puksain kayo, kakailanganin Ko bang magdusa nang gayon katindi? Kung talagang nais Kong puksain kayo, kakailanganin Ko ba kayong kausapin nang napakasigasig? Ito ang Aking kalooban: Kapag nailigtas Ko na kayo, saka lamang Ako makakapahinga. Kapag mas hamak ang tao, mas nagiging pakay sila ng Aking pagliligtas. Kapag mas aktibo ninyong nagagawang makapasok, mas sasaya Ako. Kapag mas nanghihina kayo, mas nababalisa Ako. Gusto ninyo palaging lumakad nang buong yabang at maghari—sinasabi Ko sa inyo, hindi iyan ang landas ng pagliligtas sa inyo mula sa karumihan. Ang pantasyang maghari ay hindi kayo magagawang perpekto; hindi makatotohanan iyan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Kabuluhan ng Pagliligtas sa mga Inapo ni Moab). Nang mabasa ko ito, masyado akong nakonsiyensiya. Naisip ko kung paanong dati, nang sinabi ng Diyos na magiging bayan tayo ng kaharian at tayo ay magiging mga mananagumpay at mga modelo, naging mapagmataas ako at hindi ko alam kung sino ba ako. Naniwala akong dahil isa ako sa mga unang tumanggap sa paghatol at pagkastigo ng Diyos, at isa sa mga unang nagawang perpekto, dapat mas mataas ang katayuan ko kaysa sa hinirang na mga tao ng Diyos sa ibang bansa. Ang taas ng tingin at paghanga ko sa sarili ko. Nang inihayag ng Diyos na mga inapo tayo ni Moab, nakita ko na mababa na ang katayuan ko pagsilang pa lang, at sinumpa ako ng Diyos. Ang akala ko ay hindi ako ililigtas ng Diyos, kaya nalugmok ako sa pagkanegatibo. Napagtanto kong malakas ang pagnanasa ko para sa katayuan, at talagang kulang ang tayog ko. Sa totoo, kahit nilantad tayo ng Diyos bilang mga inapo ni Moab, hindi Niya kailanman sinabing hindi Niya tayo ililigtas. Sabagay, naging tao siya sa bansa ng malaking pulang dragon, at nagpahayag ng katotohanan para humatol, kumastigo, magdilig at tumustos para sa atin nang sa gayon, tayo na pinakamarumi at tiwaling mga tao’y magkaroon ng pagkakataong mailigtas ng Diyos. Nasa likod niyon ang mabuting mga intensiyon ng Diyos! Pero hindi ko naunawaan ang kalooban ng Diyos. Akala ko bilang inapo ni Moab, ang isang gaya kong marumi at mababa ay pinakakinamumuhian ng Diyos, na hindi Niya ako ililigtas. Naging negatibo ako at nilabanan ko Siya. Talagang hindi ako makatwiran! Ilang sandali lamang matapos nito, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Kahit balewalain pa na kayo ay mga inapo ni Moab, napakataas ba ng inyong kalikasan o lugar ng kapanganakan? Kahit balewalain pa na kayo ay kanyang mga inapo, hindi ba mga inapo kayong lahat ni Moab, nang buong-buo? Mababago ba ang katotohanan ng mga bagay-bagay? Salungat ba sa katotohanan ang paglalantad ng inyong kalikasan? Tingnan ninyo ang inyong pagkabusabos, ang inyong buhay, at ang inyong pag-uugali—hindi ba ninyo alam na kayo ang pinakahamak sa lahat ng hamak sa sangkatauhan? Ano ang ipinagmamayabang ninyo? Tingnan ninyo ang inyong katayuan sa lipunan. Hindi ba nasa pinakamababang antas kayo? Palagay ba ninyo mali ang sinasabi Ko? Inialay ni Abraham si Isaac—ano na ang naialay ninyo? Inialay ni Job ang lahat-lahat—ano na ang naialay ninyo? Napakarami nang taong nag-alay ng kanilang buhay, nagyuko ng kanilang ulo, nagpadanak ng kanilang dugo upang hanapin ang tunay na daan. Nagawa na ba ninyo ang sakripisyong iyan? Kung ikukumpara, ni hindi man lang kayo nararapat na magtamasa ng gayon kalaking biyaya. Nasasaktan ba kayo kapag sinasabihan kayo ngayon na kayo ay mga inapo ni Moab? Huwag ninyong gaanong taasan ang tingin ninyo sa inyong sarili. Wala kang dapat ipagmayabang. Ang gayon kadakilang kaligtasan, ang gayon kadakilang biyaya ay buong layang ibinibigay sa inyo. Wala kayong naisakripisyo, subalit buong laya kayong nagtatamasa ng biyaya. Hindi ba kayo nahihiya?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Kabuluhan ng Pagliligtas sa mga Inapo ni Moab). Bawat tanong ng Diyos ay talagang kumatok sa puso ko. Nakaramdam ako ng matinding hiya. Naisip ko iyong mga santo—lahat sila, naging masunurin sa Diyos, hindi nila Siya sinisi noong sinusubok sila. Tumayo silang saksi para sa Diyos at nagkamit ng Kanyang pagsang-ayon at biyaya. Sinunod ni Abraham ang mga kautusan ng Diyos, inalay niya ang pinakamamahal niyang anak na si Isaac sa Diyos. Hindi siya nagbigay ng anumang kondisyon o nakipagtalo sa Diyos, sa halip lubos siyang sumunod. At nang dumanas ng malaking pagsubok si Job, nawala ang mga ari-arian niya, ang mga anak niya, natadtad ng pigsa ang katawan niya, pinuri niya pa rin ang Diyos, sinasabing, “Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis; purihin ang pangalan ni Jehova” (Job 1:21). Pero isinilang ako sa bansa ng malaking pulang dragon, pinag-aral ng ateismo, ebolusyon, at materyalismo mula pagkabata. Hindi ko alam na mayroong Diyos, at lalong hindi ko alam kung paano Siya purihin. Ang pananalig ko ay para lang makatanggap ng biyaya at mga pagpapala ng Diyos, para kalaunan, makapasok ako sa kaharian ng langit at magkaroon ng magandang destinasyon. Nang naharap ako sa pagsubok, dahil walang katayuan at biyaya, nagreklamo ako at lumaban sa Diyos. Hindi ako naging tunay na masunurin, hindi ko Siya trinato bilang Diyos. Sa mga taong iyon ng pananalig, malaya kong tinamasa ang sustento ng mga salita ng Diyos, at ang sunod-sunod na patnubay ng gawain Niya. Bukod sa hindi ko masuklian ang pagmamahal Niya, ang naibigay ko lang sa Kanya’y maling pagkakaintindi at mga reklamo, paghihimagsik at pagrerebelde. Anong klaseng mananampalataya ako? Gayon pa man, inakala ko na paborito ako ng Diyos at importante ako sa Kanya, at akala ko mas mataas ang katayuan ko kaysa sa mga hinirang ng Diyos mula sa ibang bansa, na pinakakarapat-dapat ako sa mga pagpapala ng Diyos. Naging napakamapagmataas ko na hindi ko alam ang mga bagay. Wala akong kamalayan sa sarili! Kung nagkataong hindi ibinunyag ng Diyos ang marumi’t mababa kong pinagmulan, baka iniisip ko pa ring nagmula ako sa isa sa labindalawang tribo ni Jacob, na anak ako ng Israel, inapo ni David. Wala talaga akong kahihiyan. Ngayon alam ko na ang pagkakakilanlan at katayuan ko, kaya mas mapagkumbaba na ako. Hindi na ako walang pakundangan na gaya ng dati. Nagkamit na rin ako ng ilang katwiran sa harap ng Diyos. Ito ang kaligtasan ng Diyos sa akin! Hindi ako dapat na magkimkim ng matinding kahilingan sa Diyos, at kahit hindi maganda ang maging hantungan ko sa huli, magpapasakop pa rin ako sa pagsasaayos ng Diyos at pupurihin ang Kanyang pagiging matuwid.

Kalaunan, nagbasa pa ako ng salita ng Makapangyarihang Diyos at mas naunawaan ko ang kahalagahan ng paggawa ng Diyos sa mga inapo ni Moab. Nakita ko na ito ang sinasabi ng salita ng Diyos: “Ang paggawa ngayon sa mga inapo ni Moab ay pagliligtas sa mga nahulog sa pinakamatinding kadiliman. Bagama’t sila ay isinumpa, ang Diyos ay handang magkamit ng kaluwalhatian mula sa kanila, sapagkat lahat sila noong una ay mga taong wala ang Diyos sa kanilang puso; ang mahikayat lamang yaong mga wala ang Diyos sa kanilang puso na sundin at mahalin Siya ang tunay na paglupig, at ang bunga ng gayong gawain ang lubhang mahalaga at lubhang kapani-paniwala. Ito lamang ang pagkakamit ng kaluwalhatian—ito ang kaluwalhatiang nais makamit ng Diyos sa mga huling araw. Bagama’t mababa ang posisyon ng mga taong ito, tunay na itinaas sila ng Diyos dahil nagagawa na nila ngayong makamit ang gayon kadakilang pagliligtas. Ang gawaing ito ay napakamakahulugan, at sa pamamagitan ng paghatol Niya nakakamit ang mga taong ito. Hindi Niya layon na parusahan ang mga taong ito, kundi iligtas sila. Kung, sa mga huling araw, isinasagawa pa rin Niya ang gawain ng paglupig sa Israel, mawawalan ito ng kabuluhan; magkaroon man ito ng bunga, mawawalan ito ng halaga o anumang malaking kabuluhan, at hindi Siya magkakamit ng buong kaluwalhatian. … Ang paggawa sa inyo ngayon, mga inapo ni Moab, ay hindi para hiyain kayo, kundi para ihayag ang kabuluhan ng gawain. Para sa inyo, ito ay isang dakilang pagtataas. Kung ang isang tao ay may katwiran at kabatiran, sasabihin niya: ‘Ako ay isang inapo ni Moab, na tunay na hindi karapat-dapat na tumanggap ngayon ng ganito kadakilang pagtataas ng Diyos, o ng gayon kadakilang mga pagpapala. Sa lahat ng aking ginagawa at sinasabi, at ayon sa aking katayuan at kahalagahan, ni hindi man lang ako karapat-dapat sa gayon kadakilang mga pagpapala mula sa Diyos. Ang mga Israelita ay may dakilang pagmamahal sa Diyos, at ang biyaya na kanilang tinatamasa ay ipinagkakaloob Niya sa kanila, ngunit ang kanilang katayuan ay mas mataas kaysa sa atin. Si Abraham ay lubhang matapat kay Jehova, at si Pedro ay lubhang matapat kay Jesus—ang kanilang katapatan ay isandaang ulit na nakahihigit kaysa sa atin. Batay sa ating mga kilos, talagang hindi tayo karapat-dapat na magtamasa ng biyaya ng Diyos’” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Kabuluhan ng Pagliligtas sa mga Inapo ni Moab). “Ang mga inapo ni Moab ay isinumpa, at isinilang sila sa paurong na bansang ito; walang duda, sa lahat ng taong nasa ilalim ng impluwensya ng kadiliman, ang mga inapo ni Moab ang may pinakamababang katayuan. Dahil ang mga taong ito ay may pinakamababang katayuan noon pa man, ang gawaing ginagawa sa kanila ang pinakamagaling na sumira sa mga kuru-kuro ng tao, at pinakakapaki-pakinabang din sa buong anim-na-libong-taong plano ng pamamahala ng Diyos. Ang paggawa ng gayong gawain sa mga taong ito ang pinakamainam na paraan ng pagsira sa mga kuru-kuro ng tao, at sa pamamagitan nito ay inilunsad ng Diyos ang isang kapanahunan; sa pamamagitan nito ay sinisira Niya ang lahat ng kuru-kuro ng tao; sa pamamagitan nito ay tinatapos Niya ang gawain ng buong Kapanahunan ng Biyaya. Ang Kanyang unang gawain ay isinakatuparan sa Judea, sa loob ng mga hangganan ng Israel; sa mga bansang Gentil, wala Siyang ginawang anumang gawain para maglunsad ng bagong kapanahunan. Ang huling yugto ng gawain ay hindi lamang isinasakatuparan sa mga Gentil, kundi lalo na sa mga taong isinumpa. Ang isang puntong ito ang katibayan na may pinakamalaking kakayahang pahiyain si Satanas, at sa gayon, ang Diyos ay ‘nagiging’ Diyos ng lahat ng nilikha sa sansinukob, ang Panginoon ng lahat ng bagay, ang pakay ng pagsamba para sa lahat ng bagay na may buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Diyos ang Panginoon ng Lahat ng Nilikha). Dati akong may kuru-kuro na tiniyak na ng Diyos kung sino ang ililigtas Niya, na ang mga iyon ay ang hinirang na mga tao Niya, kaya dahil inapo ni Moab ang mga Tsino, dahil pinakamababa tayo sa lahat, mga lumaban at pinakahindi kumilala sa Diyos, at dahil sinumpa at itinakwil Niya tayo, tiyak na hindi niya tayo ililigtas. Pero hindi iyon ang ginawa ng Diyos. Hindi Niya tayo tinalikuran dahil lang sa mababa tayo, at hindi Niya sinukuan ang pagliligtas sa atin dahil sa marumi at tiwali tayo. Sa halip, personal siyang naging tao, nagtiis ng matinding kahihiyan at hirap para gumawa kasama natin, ang mga inapo ni Moab, upang gumawa, humatol, kumastigo, sumubok at pumino sa atin gamit ang mga salita Niya. Ginawa iyon para dalisayin at iligtas tayo. Napakadakila ng pagmamahal ng Diyos! Gaya iyon ng pagkain ng Panginoong Jesus kasama ang mga makasalanan. Kapag mas marumi’t mas mababa tayo, mas nakikita natin kung gaano kadakila ang pagmamahal at pagliligtas Niya. Sa huli, ganap tayong ililigtas ng Diyos, tayong pinakatiwali, pinakamarumi’t pinakamababa. Gusto Niya tayong iligtas laban sa madidilim na puwersa ni Satanas nang sa gayon ay maluwalhati tayong makapagpatotoo sa Kanya. Ito ang maghihiya kay Satanas. Ito ang kahulugan ng gawain ng Diyos sa mga inapo ni Moab! At saka, ang gawain ng Diyos sa mga inapo ni Moab ang sumira sa lahat ng kuru-kuro natin, nakita natin na hindi lang Siya Diyos ng mga Israelita, Diyos din Siya ng lahat ng mga nilalang. Hindi Niya tinitingnan kung saan tayo isinilang, kung ano ang bansa o lahi natin, kung mga Israelita ba o inapo tayo ni Moab, at kung pinagpala ba tayo o sinumpa ng Diyos. Basta’t mga nilikha tayo, at basta’t hinahanap natin ang katotohanan at nagpapasakop tayo sa gawain ng Diyos, tiyak na maililigtas tayo ng Diyos. Patas at matuwid ang Diyos sa bawat isang nilikha Niya, at bawat isa ay may pagkakataong mailigtas Niya. Nang mas pinagbulayan ko ang salita ng Diyos, mas naramdaman ko ang malaking kahalagahan ng gawain ng Diyos sa mga inapo ni Moab, at kung gaano katotoo ang pagmamahal at pagliligtas ng Diyos sa tiwaling sangkatauhan. Sa kasamaang-palad, kulang ang aking kakayahan, at limitado ang pag-unawa ko sa gawain ng Diyos. Makakapagbahagi lang ako ng kaunting pagkaunawa, pero hindi ako makakapagbigay ng magandang patotoo. Malaki talaga ang utang ko sa Diyos.

Kapag iniisip ko ngayon ang dinanas kong pagsubok sa pagiging inapo ni Moab, kahit na nagdusa ako nang kaunti noon, nalaman ko naman ang sarili kong pagkakakilanlan at halaga. Nagkamit ako ng kaunting pagkaunawa sa gawain ng Diyos para iligtas ang sangkatauhan at sa Kanyang matuwid na disposisyon. Mula noon, hindi na ako naging mayabang at mapagmataas. Naramdaman ko kung gaano ako kababa at katiwali, na hindi ako karapat-dapat sa pagmamahal at kaligtasan Niya, at hindi na ako nagtatangkang humingi ng anuman sa Kanya. Paano man ako tinatrato ng Diyos o ano ang Kanyang isinasaayos, handa ko iyong tanggapin at handa akong magpasakop. Gusto ko lang na tapat na tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos at hangaring baguhin ang disposisyon ko sa buhay. Kahit bilang inapo ni Moab, kailangan ko pa ring hanapin ang katotohanan at tumayong saksi para sa Diyos. Ito ay tulad lamang ng isang himno, “Hindi kami mga Israelita, kundi pinabayaang mga inapo ni Moab, hindi kami si Pedro, na ang kakayahan ay hindi namin kaya, ni hindi kami si Job, at ni hindi kami maikukumpara sa matibay na pagpapasiya ni Pablo na magdusa para sa Diyos at ilaan ang kanyang sarili sa Diyos, at masyado kaming paurong, at sa gayon, hindi kami karapat-dapat na magtamasa ng mga pagpapala ng Diyos. Itinaas pa rin kami ng Diyos ngayon; kaya kailangan naming palugurin ang Diyos, at bagama’t hindi sapat ang aming kakayahan o mga katangian, handa kaming palugurin ang Diyos—ito ang aming matibay na pasiya. Kami ay mga inapo ni Moab, at kami ay isinumpa. Iniutos ito ng Diyos, at hindi namin kayang baguhin ito, ngunit maaaring magbago ang aming pagsasabuhay at aming kaalaman, at matibay ang aming pasiya na palugurin ang Diyos” (“Ang Pasiya na Dapat Taglayin ng mga Inapo ni Moab” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin).

5. Pagtatamo ng Pagpapala sa Pamamagitan ng Kasawian

Ni Du Juan, Japan

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Kapag nililingon ng isang tao ang daan na kanyang tinahak, kapag ginugunita niya ang bawat yugto ng kanyang paglalakbay, makikita niya na sa bawat hakbang, nakakapagod man o magaan ang kanyang paglalakbay, ang Diyos ay gumagabay sa landas ng isang tao at pinaplano ito. Ang maingat na mga pagsasaayos ng Diyos, ang Kanyang maingat na pagpaplano, ang umakay sa tao, nang hindi niya nalalaman, tungo sa ngayon. Ang tanggapin ang kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha at tanggapin ang Kanyang pagliligtas—anong dakilang kayamanan iyon! … Kapag walang Diyos ang isang tao, kapag hindi niya Siya nakikita, kapag hindi niya malinaw na nakikilala ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, ang bawat araw ay walang kabuluhan, walang halaga, kahabag-habag. Saanman naroroon ang isang tao, anuman ang trabaho niya, ang paraan ng paghahanap-buhay niya at ang pagsisikap niya sa sariling mga layunin ay nagdadala lamang sa kanya ng walang-katapusang sakit sa damdamin at di-maibsang pagdurusa, hanggang sa hindi na siya makalingon sa nakaraan. Sa pamamagitan lamang ng pagtanggap ng isang tao sa kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha, pagpapasailalim sa Kanyang mga pagsasaayos at paghahanda, at paghahanap sa tunay na buhay ng tao siya unti-unting makakalaya mula sa lahat ng sakit ng damdamin at pagdurusa, at maiibsan ng lahat ng kahungkagan sa buhay” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Talagang naantig ako ng mga salitang ito ng Diyos dahil eksakto nitong nailarawan ang buhay ko.

Pinanganak ako sa isang mahirap na pamilya sa probinsya at buong buhay akong minamaliit ng mga tao. Mahirap ang pamilya ko, kaya’t minsan hindi ko alam kung saan manggagaling ang susunod naming kakainin, at lagi nang tagasalo ako ng mga pinaglumaan ng kapatid ko. Kinakain ako ng mga damit sa laki ng mga ito. Pinagtatawanan ako ng mga kaklase ko at ayaw nilang makihalubilo sa akin. Napakasakit ang aking kabataan. Mula noon, nagpasya ako: Paglaki ko, talagang kikita ako ng maraming pera, mamumuhay ako nang marangya, at wala nang sinumang hahamak sa akin. Dahil walang-wala ang pamilya ko, kinailangan kong tumigil sa pag-aaral bago pa ako nakapagtapos ng junior high school para magtrabaho sa pabrika ng gamot ng lalawigan. Madalas akong mag-overtime hanggang alas-diyes ng gabi para kumita nang mas malaki. Kinalaunan, narinig kong kayang kitain ng ate ko ang isang buwan kong sahod sa loob lang ng limang araw na pagtitinda ng mga gulay. Agad akong nagbitiw sa trabaho ko sa pabrika ng gamot para magtinda ng mga gulay. Nang mag-asawa ako, nagbukas kami ng asawa ko ng isang restawran. Inisip ko na kikita ako ng mas maraming pera sa pagpapatakbo ng isang restawran, at makakapamuhay ako nang marangal, kaiinggitan at titingalain ng iba. Pero matindi ang kumpetisyon sa negosyong iyon at kumuha lang kami ng isang serbidor para makatipid. Lahat ginawa ko, takbo sa kusina at sa kainan. Minsan sa sobrang pagod ko hindi na ako makatayo. May ilang opisyal ng gobyerno na pumupunta at kumakain pero hindi sila nagbabayad, at nandiyan pa ang iba’t ibang multa at buwis na kailangang bayaran. Minsan gumagawa sila ng kung anu-anong dahilan para pagmultahin kami at kinukuha nila ang buong araw naming kita. Sobrang galit talaga ako dito pero wala akong magagawa sa bagay na iyan sa Tsina. Kailangan ko lang umiwas sa gulo. Sa kabila ng pagtatrabaho namin nang husto, hindi kami kumikita ng malaki. Nagsimula akong mag-alala nang tumagal-tagal na ang negosyo namin, iniisip na, “Kelan ako magkakaroon ng magandang buhay na may maraming pera?”

Noong 2008, isang kaibigan ang nagsabi sa akin na ang isang araw na pagtatrabaho sa Japan ay katumbas ng kikitain ng mga tao sa sampung araw na pagtatrabaho sa Tsina. Labis akong natuwa nang marinig ko ito. Naisip kong sa wakas nakatagpo ako ng magandang pagkakataon para kumita ng pera. Sobrang mahal ang singil ng ahente sa pagpunta sa Japan, pero naisip ko, “Hindi ka makagagawa ng binati kung hindi ka magbabasag ng itlog. Basta makahanap kami ng trabaho sa Japan, mabilis din naming mababawi ang perang iyon.” Nagdesisyon kaming mag-asawa na agad na pumunta sa Japan para tuparin ang aming pangarap. Pagdating namin doon, kinailangan naming magtrabaho sa loob ng 13-14 oras araw-araw. Sobrang pagod kami. Pagkatapos ng trabaho, gusto na lang naming mahiga at magpahinga. Ayaw na naming kumain. Sumasakit na palagi ang likod ko sa bandang ibaba at wala akong pera para pumunta sa doktor, kaya’t umiinom na lang ako ng pampawala ng sakit para makayanan ko. Hindi lang ako dumaranas ng sakit, napapagalitan pa ako ng amo ko at inaapi ng mga kasamahan ko sa trabaho. Isang beses noong bago pa ako sa trabaho, nakagawa ako ng maliit na kamalian. Talagang pinagalitan ako ng amo ko nang matindi at napaiyak ako sa sama ng loob. Pero ano ang magagawa ko? Kinailangan kong pigilin ang damdamin ko para patuloy na kumita ng pera. Paulit-ulit na sinasabi ko sa sarili ko, “Mahirap ngayon, pero kapag kumita na ako ng kaunting pera, makakatayo na ako nang tuwid at matitingnan sa mata ang mga tao. Kailangan kong magtiis.” At kaya naman, patuloy akong nagtrabaho araw-araw tulad ng isang makinang gumagawa ng pera Sa hindi inaasahan, noong 2015, nagkasakit ako dahil sa matinding pagod sa trabaho. Nagpunta ako sa ospital para magpatingin at sinabi sa akin ng doktor na may slipped lumbar disc ako na dumidiin sa aking nerve, at kapag nagpatuloy akong magtrabaho, mararatay ako sa higaan at hindi ko na maaalagaan ang sarili ko. Para akong kinuryente, at biglang nanghina ang buo kong katawan. Gumaganda na ang buhay ko at malapit ko nang maabot ang pangarap ko. Pero sa halip, nagkasakit ako. Hindi ko ito matanggap, at naisip ko: “Bata pa ako. Kung tiim-bagang kong haharapin ito, malalagpasan ko ito. Kapag hindi ako kumita ng pera ngayon at bumalik sa Tsina nang walang-wala, hindi ba’t kahihiyan iyan?” Kaya, tiim-bagang kong kinaladkad ang katawan kong may pinsala para magtrabaho. Kapag sobrang sakit na tinatapalan ko lang ng medicated patch at patuloy ang laban. Buong araw akong nagtatrabaho, kaya’t sobrang sakit sa gabi na hindi ako nakakatulog. Hindi man lang ako makapihit. Pagkaraan ng ilang araw, sobrang sama ng pakiramdam ko na ni hindi ako makabangon sa higaan.

Sa pagkakahiga ko sa kama naramdaman kong wala akong magawa at nag-iisa ako, at naisip ko, “Paano akong napunta sa kalagayang ito gayong bata pa ako? Talaga bang mararatay na ako sa kama?” Nakaramdam ako ng isang uri ng kalungkutan na hindi ko maipahayag, at may agam-agam na naisip ko, “Ano ba ang dahilan ng tao para mabuhay? Talaga bang para lang kumita ng pera at mamukod-tangi? Talaga bang kapag may pera ay may kaligayahan? Sulit ba talaga ang magpakapagod ako sa trabaho para lang sa pera?” Sa loob ng mahigit tatlumpung taon ng matinding pagtatrabaho ko, nagtrabaho ako sa pabrika, nagtinda ng mga gulay, nagpatakbo ng isang restawran, at nagpunta sa Japan para magtrabaho. Kumita ako ng pera, pero sobrang dusa ang dinanas ko. Noong una, akala ko maaabot ko ang aking pangarap sa pagpunta sa Japan, na yayaman ako sa magdamag lang at mamumuhay ng buhay na kaiinggitan. Sa halip, naratay ako sa higaan, at baka gugulin ko pa ang natitira kong buhay nang naka-wheelchair. Nang maisip ko iyon, pinagsisihan ko lalo na inabuso ko ang sarili ko para kumita ng pera at umangat sa iba. Pakiramdam ko api ako, miserable, at malungkot. Hindi ko mapigilang umiyak. Tumawag ako mula sa puso ko: “Langit, iligtas mo ako! Bakit sobrang nakakapagod at napakahirap ng buhay ko?”

At nang ako’y wala nang magawa at nakakaranas ng sakit, dumating sa akin ang pagliligtas ng Diyos sa mga huling araw. Nagkataon na nakilala ko ang dalawang kapatid na naniniwala sa Diyos. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos kasama nila at pakikinig sa kanilang mga pagbabahagi tungkol sa katotohanan, naintindihan ko na nilikha ng Diyos ang lahat ng bagay, na pinamumunuan ng Diyos ang buong sansinukob, na ang kapalaran ng lahat ay nasa mga kamay ng Diyos, na buong panahon nang ginabayan at inalalayan ng Diyos ang sangkatauhan, at palagi Niyang inaalagaan at pinoprotektahan ang sangkatauhan. Pero nalilito pa rin ako sa isang bagay. Kontrolado ng Diyos ang ating kapalaran, at mula pa noon, pinangungunahan na tayo ng Diyos at pinoprotektahan, kaya dapat masaya tayo. Kung gayon bakit dumaranas pa rin tayo ng karamdaman at sakit? Bakit napakahirap ng buhay? Saan ba nanggagaling ang lahat ng sakit na ito? Tinanong ko ang mga kapatid ukol dito.

Binasa sa akin ni Sister Qin ang ilang mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ano ang pinagmulan ng habambuhay na paghihirap mula sa kapanganakan, kamatayan, karamdaman, at pagtanda na tinitiis ng mga tao? Ano ang naging dahilan para magkaroon ng mga bagay na ito ang mga tao? Wala namang ganitong mga bagay ang mga tao noong una silang likhain, hindi ba? Saan, kung gayon, nagmula ang mga bagay na ito? Umiral ang mga bagay na ito matapos tuksuhin ni Satanas ang mga tao at naging masama ang kanilang laman. Ang pananakit ng pantaong laman, ang mga hirap at kahungkagan nito, gayon din ang napakamiserableng mga problema sa mundo ng mga tao ay dumating lamang matapos nagawa nang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Matapos gawing tiwali ni Satanas ang mga tao, sinimulan nitong pahirapan sila. Kaya naman, mas lalo silang naging masama. Ang mga karamdaman ng sangkatauhan ay lalo pang lumubha, at ang kanilang pagdurusa ay lalo pang lumala. Higit at higit, nadama ng mga tao ang kahungkagan at trahedya ng mundo ng tao, gayon din ang kanilang kawalan ng kakayahang patuloy na mabuhay roon, at mas lalong nabawasan ang kanilang pag-asa para sa mundo. Sa gayon, ang pagdurusang ito ay ibinagsak ni Satanas sa mga tao” (“Ang Kabuluhan ng Pagtikim ng Diyos ng Pagdurusa sa Mundo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos ay binanggit niya ang pagbabahagi na ito: “Nang nilikha ng Diyos ang tao, sinamahan sila, inalagaan, at pinrotektahan ng Diyos. Noon ay walang kapanganakan, pagtanda, sakit o kamatayan, at walang pag-aalala o pagkayamot. Nabuhay ang tao nang walang alalahanin sa Halamanan ng Eden, tinatamasa ang lahat ng bagay na maaaring matamasa na ipinagkaloob ng Diyos. Nabuhay silang masaya at maligaya sa patnubay ng Diyos. Ngunit ang tao ay nalinlang at ginawang tiwali ni Satanas. Naniwala sila sa mga kasinungalingan nito, nagkasala at nagtaksil sa Diyos, at nawalan ng pangangalaga at proteksyon ng Diyos. Simula noon ay nabuhay tayong sakop ni Satanas at nahulog sa kadiliman. Nabubuhay tayo nang may paghihirap, pag-aalala, sakit at kalungkutan. Libu-libong taon nang patuloy na ginagamit ni Satanas ang mga heresiya at mga kamalian tulad ng materyalismo, ateismo, at ebolusyon, at mga kawikaan na ipinapalaganap ng mga sikat at mga dakilang tao upang linlangin at ipahamak ang mga tao, katulad ng ‘Walang Diyos sa mundo,’ ‘Ang kapalaran ng isang tao ay nasa kanyang sariling kamay,’ ‘Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,’ ‘Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,’ at ‘Gagawin ng tao ang lahat para yumaman,’ ‘Pera ang nagpapaikot sa mundo,’ at iba pa. Pagkatapos na tanggapin ang mga makademonyong kamalian na ito, itinatanggi na ng mga tao ang pag-iral at pamamahala ng Diyos, lumalayo sila sa Diyos at nagtataksil sa Kanya. Sila’y naging mas mapagmataas at palalo, mas makasarili, tuso, at malisyoso. Ang mga tao ay nagsasabwatan, nag-aaway, at pumapatay alang-alang sa katanyagan, katayuan, at kayamanan. Ang mga mag-asawa at magkakaibigan ay niloloko at pinagtataksilan ang bawat isa, kahit ang mga mag-ama ay nag-aawayan at ang mga magkakapatid na lalaki ay kinakalaban ang isa’t isa Talagang nawala na sa atin ang normal na pagkatao at nabubuhay tayong tulad ng hayop sa halip na tao. Ang mga kamalian ni Satanas ay nagpahamak sa napakaraming tao. Sa pag-aakalang maaari nilang kontrolin o baguhin ito, kinakalaban nila ang kanilang sariling kapalaran. Buong buhay silang nakikipaglaban, at hindi lamang sila nabibigong baguhin ang kanilang kapalaran, kundi sinisira pa nila ang sarili nila sa pagtatangka. Ang sangkatauhan ay nalinlang at ginawang tiwali ni Satanas. Buong araw tayong nagpapagod, pinahihirapan sa katawan at isip. Lahat ng uri ng sakit at pagdurusa ay dumarami. Ang mga pagdurusa at pagkabalisang ito ay nagpaparamdam sa atin na ang buhay ng tao sa mundong ito ay napakahirap at nakakapagod. Ang lahat ng ito ay dumating pagkatapos gawing tiwali ni Satanas ang tao, si Satanas ang nagpapahamak sa atin, at ito rin ang mapait na bunga ng pagtatwa at pagtataksil ng sangkatauhan sa Diyos.”

Ipinakita sa akin ng pagbabahagi ni Sister Qin na ang mga karamdaman ng tao ay nagmula kay Satanas. Matapos gawing tiwali ni Satanas ang tao, nawala sa atin ang pangangalaga at proteksyon ng Diyos, na nagdulot ng lahat ng uri ng karamdaman at sakit. Pagkatapos, sinabi ito ng kapatid: “Hindi matiis ng Diyos na makitang pinaglalaruan at pinahihirapan ni Satanas ang sangkatauhan. Dalawang beses Siyang nagkatawang-tao upang tubusin at mailigtas ang sangkatauhan. Noong una’y, nagkatawang-tao Siya bilang ang Panginoong Jesus, na ipinako sa krus bilang handog para sa kasalanan ng sangkatauhan, upang tubusin tayo mula sa kasalanan. Sa pamamagitan ng pananampalataya sa Panginoong Jesus, ang ating mga kasalanan ay pinatawad ngunit nananatili ang ating makasalanang likas at hindi pa rin tayo ganap na wala nang kasalanan. Ang Diyos ay muling nagkatawang-tao sa gitna ng mga tao sa mga huling araw upang ipahayag ang katotohanan at gampanan ang gawain ng paghatol at paglilinis upang tayo ay ganap na mailigtas mula kay Satanas, itakwil ang kasalanan, at maging malinis, hanggang sa wakas tayo ay maihatid sa kaharian ng Diyos. Sa pamamagitan ng pagbabasa pa ng mga salita ng Diyos, mauunawaan natin ang katotohanan at magkakaroon tayo ng pagkakilala. Mauunawaan natin kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang tao at mahihiwatigan natin ang masamang diwa nito. Maaari na nating tanggihan si Satanas at makawala sa impluwensya nito, sa gayon, hindi na tayo mapaglalaruan at maipapahamak nito.” Nasiyahan akong marinig na ang Diyos ay personal na dumating upang iligtas tayo. Hindi ko talaga gusto na magpatuloy si Satanas na ipahamak ako nang ganoon ngunit hindi ko lubos na naunawaan kung paano ako nito ipinapahamak, kaya tinanong ko ang mga kapatid na babae: “Nagpakahirap ako para maging mas mahusay sa iba at mamukod-tangi, pero nagdulot ito sa akin ng di-mabatang sakit. Si Satanas ba ang gumawa nito sa akin?”

Binasa ni Sister Zhang ang ilan sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na nauugnay sa aking tanong. “Si Satanas ay gumagamit ng isang napakatusong uri ng paraan, isang paraang lubos na kaayon ng mga kuru-kuro ng mga tao, na hindi naman radikal, kung saan ay nagiging sanhi na walang kamalayang tanggapin ng mga tao ang uri ng pamumuhay nito, ang mga patakaran nito upang mabuhay, at magtatatag ng mga layunin sa buhay at kanilang direksyon sa buhay, at sa ganoon nagkakaroon din sila ng mga ambisyon sa buhay nang hindi namamalayan. Gaano man katayog magmistula ang mga mithiing ito sa buhay, ang mga ito ay pawang nauugnay sa ‘katanyagan’ at ‘pakinabang’. Sinumang dakila o tanyag na tao—lahat ng tao, sa katunayan—anumang bagay na sinusunod nila sa buhay ay nauugnay lamang sa dalawang salitang ito: ‘katanyagan’ at ‘pakinabang.’ Iniisip ng mga tao na sa sandaling magkaroon sila ng katanyagan at pakinabang, maaari na nila kung gayong samantalahin ang mga ito upang tamasahin ang mataas na katayuan at malaking kayamanan, at upang masiyahan sa buhay. Iniisip nila na ang katanyagan at pakinabang ay mga uri ng puhunan na maaari nilang gamitin upang magkamit ng isang buhay na mapaghanap-ng-kaluguran at walang-pakundangan sa pagtatamasa ng laman. Alang-alang sa katanyagan at pakinabang na ito na iniimbot ng sangkatauhan, ang mga tao ay kusang-loob, hindi man namamalayan, na ibinibigay ang kanilang mga katawan, mga isip, at lahat ng mayroon sila, ang kanilang kinabukasan at kanilang mga tadhana, kay Satanas. Ginagawa nila ito nang wala ni isang sandali ng pag-aatubili, kailanman ay mangmang sa pangangailangan na mabawi ang lahat ng naibigay na nila. Mapapanatili ba ng mga tao ang anumang kontrol sa kanilang mga sarili sa sandaling manganlong sila kay Satanas sa ganitong paraan at maging tapat dito? Tiyak na hindi. Sila ay ganap at lubos na kontrolado ni Satanas. Sila rin ay ganap at lubos na nalublob sa isang putikan, at hindi magawang mapalaya ang kanilang mga sarili. Kapag ang isang tao ay nasadlak sa katanyagan at pakinabang, hindi na nila hinahanap ang maliwanag, ang matuwid, o ang mga bagay na maganda at mabuti. Ito ay dahil sa ang nakatutuksong kapangyarihan na mayroon ang katanyagan at pakinabang sa mga tao ay napakalaki; at ang mga ito ay nagiging mga bagay para hangarin ng mga tao sa buong buhay nila at maging sa walang hanggan nang walang katapusan. Hindi ba ito totoo?” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). “Ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang kontrolin ang mga iniisip ng tao, hanggang sa ang naiisip ng mga tao ay pawang katanyagan at pakinabang na lamang. Nagsusumikap sila para sa katanyagan at pakinabang, nagtitiis ng mga paghihirap para sa katanyagan at pakinabang, nagbabata ng kahihiyan para sa katanyagan at pakinabang, isinasakripisyo ang lahat ng mayroon sila para sa katanyagan at pakinabang, at gagawa sila ng anumang paghatol o pagpapasiya para sa katanyagan at pakinabang. Sa ganitong paraan, iginagapos ni Satanas ang tao gamit ang kadenang hindi nakikita, at wala silang lakas ni tapang na iwaksi ang mga ito. Walang kaalam-alam nilang dinadala ang mga kadenang ito at lumalakad nang may matinding paghihirap” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI).

Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, nagbahagi siya tungkol sa katotohanan kung paano ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang gawing tiwali ang tao. Doon ko lang napagtanto kung gaano nakakamuhi si Satanas! Ginagamit ni Satanas ang pormal na edukasyon at mga impluwensiya ng lipunan upang itanim sa isip natin ang mga patakaran nito sa buhay, katulad ng “Kung walang hirap, walang sarap,” “Kung gusto mong magmukhang marangal sa harap ng mga tao, kailangan mong magdusa kapag nakatalikod sila,” at “Pera ang nagpapaikot sa mundo.” Dahil nalinlang ng mga patakarang ito sa buhay, pakiramdam ng mga tao ay hindi sila mabubuhay kung walang pera, na sa sandaling yumaman sila, titingalain sila ng iba at magkakaroon sila ng dangal, at mas mababa ang halaga ng isang tao kapag mahirap siya. Kaya buong buhay na nagsusumikap ang mga tao para sa pera, katanyagan at pakinabang, at ginagawa ang anuman para makamit ang mga ito, kahit na ano pa ang maging kahihinatnan. Nagiging mas tiwali ang mga tao at napupuno ng pasakit ang mga buhay nila. Ito ang kadena na ginagamit ni Satanas upang igapos tayo, at ito rin ang bitag ni Satanas para gawin tayong tiwali. Sa paghahangad na maging magaling, na kumita ng mas malaki para tingalain ako ng iba, paggawa lang ng pera ang inatupag ko. Tumindi ang mga pagnanasa ko, hindi ako nakuntento kailanman, at napilitan lamang akong tumigil nang bumagsak na ang kalusugan ko dahil sa mga pinaggagagawa ko. Naging alipin ako ng pera, katanyagan at pakinabang. Dahil sa paghahangad ko ng katanyagan at pakinabang, naging napakahirap at nakakapagod ang buhay ko! Sa paghahangad noon sa loob ng maraming taon, nalugmok ako sa sakit at napahamak sa huli. Lahat ng paghihirap na iyon ay nanggaling sa pamiminsala at pagtiwali ni Satanas! Kung hindi sa mga paghahayag ng mga salita ng Diyos hindi, ko malalaman na ginagamit ni Satanas ang pera, katanyagan at pakinabang upang gawing tiwali ang mga tao, lalo pa na ang katanyagan at pakinabang ay mga kadena ni Satanas sa tao.

Madalas na lumapit sa akin si Sister Qin para magbahagi matapos niyon. Unti-unti, nagsimula kong makita ang mga taktika na ginagamit ni Satanas upang matiwali ang tao. Naintindihan ko rin kung ano ang pinakamahalaga: ang pagbabasa ng mga salita ng Diyos, paghahanap sa katotohanan, at pagsunod sa pamamahala at pagsasaayos ng Diyos. Iyon ang pinakamakabuluhan at masayang uri ng pamumuhay, at ang tanging pamamaraan na pinupuri ng Diyos!

Isang araw, nalaman ko na mayroon akong isang kasamahan na pumunta sa Japan kasama ang asawa niya para kumita ng pera. Bagaman kumita sila ng kaunting pera, lumala naman kinalaunan ang kalusugan ng kanyang asawa at kinailangan nitong bumalik sa Tsina para magpagamot. Kalaunan nadiagnose siya na may late-stage na kanser. Namuhay sa pangamba at pighati ang kanilang pamilya. Dahil sa kasawian niya, lubos kong nadama ang karupukan natin at ang kahalagahan ng buhay. Kung walang buhay, anong silbi ng karagdagang pera? Mabibili ba ng pera ang buhay? Pagkatapos, nabasa ko ito sa salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ginugugol ng mga tao ang kanilang mga buhay sa paghahanap ng salapi at katanyagan; mahigpit silang kumakapit sa mga dayaming ito, iniisip na ang mga ito ang tanging paraan nila ng suporta, na para bang kung mayroon sila nito ay maaari silang patuloy na mabuhay, na maaari silang malibre sa kamatayan. Subalit kung malapit na silang mamatay doon lamang nila natatanto kung gaano kalayo ang mga bagay na ito sa kanila, kung gaano sila kahina sa harap ng kamatayan, kung gaano sila kadaling mabasag, kung gaano sila kalungkot at tila walang-kakayahan, at walang matatakbuhan. Natatanto nila na ang buhay ay hindi nabibili ng salapi at katanyagan, na gaano man kayaman ang isang tao, gaano man kataas ang kanyang posisyon, lahat ng tao ay pantay-pantay na mahihirap at walang halaga sa harap ng kamatayan. Natatanto nila na hindi nabibili ng pera ang buhay, na hindi mabubura ng katanyagan ang kamatayan, na alinman sa pera o katanyagan ay di-makakapagpahaba ng buhay ng isang tao nang kahit na isang minuto o kahit na isang segundo” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Tinulutan ako ng mga salita ng Diyos na mas malinaw na makita na kung hindi tayo naniniwala sa Diyos o nauunawaan ang katotohanan, hindi natin malinaw na makikita ang mga pakana ni Satanas, at hindi natin makikita na ginagamit ni Satanas ang pera at katanyagan upang gawing tiwali ang mga tao. Hindi tayo makawala sa pagkahigop ng ipu-ipong ito. Nalilinlang at napipinsala tayo ni Satanas kahit ayaw natin, at nasisira pa nga ang mga buhay natin. Kalunos-lunos. Salamat sa aking pananampalataya at pagbabasa ng napakaraming salita ng Diyos, naunawaan ko na rin sa wakas ang mga bagay na ito. Kung wala akong pananampalataya o hindi ako nagbabasa ng mga salita ng Diyos, hindi ko sana maiwawaksi ang katiwalian ni Satanas. Makikipagbuno lang ako sa kadiliman at sakit nang walang malalabasan.

Habang may sakit ako, maraming beses akong dinalaw ng mga kapatid mula sa iglesia at tumulong na maibsan ang aking sakit. Ginawa din nila ang gawaing-bahay at binantayan ako na parang tunay nila akong kapamilya. Habang nasa ibang bansa, naantig ako nang sobra sa kung paano ako maingat na inalagaan ng mga kapatid. Higit akong nagpasalamat sa Makapangyarihang Diyos. Sa pangangalaga at proteksyon ng Diyos, bumuti ang kalagayan ko nang hindi ko namamalayan.

Nabasa ko ito sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos kalaunan: “Kapag nililingon ng isang tao ang daan na kanyang tinahak, kapag ginugunita niya ang bawat yugto ng kanyang paglalakbay, makikita niya na sa bawat hakbang, nakakapagod man o magaan ang kanyang paglalakbay, ang Diyos ay gumagabay sa landas ng isang tao at pinaplano ito. Ang maingat na mga pagsasaayos ng Diyos, ang Kanyang maingat na pagpaplano, ang umakay sa tao, nang hindi niya nalalaman, tungo sa ngayon. Ang tanggapin ang kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha at tanggapin ang Kanyang pagliligtas—anong dakilang kayamanan iyon! Kapag negatibo ang saloobin ng isang tao sa kapalaran, pinapatunayan nito na siya ay tumututol sa lahat ng bagay na isinaayos ng Diyos para sa kanya, na siya ay walang nagpapasakop na saloobin. Kapag ang saloobin ng isang tao sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos sa kapalaran ng tao ay positibo, kapag nagbalik-tanaw siya sa sarili niyang paglalakbay, kapag tunay niyang nauunawaan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, mas marubdob niyang nanaisin na magpasakop sa lahat ng isinasaayos ng Diyos, magkakaroon ng mas matibay na determinasyon at pagtitiwala na hayaan ang Diyos na isaayos ang kanyang kapalaran, at huminto sa pagrerebelde laban sa Diyos. Sapagkat nakikita ng isang tao na kapag hindi niya naiintindihan ang kapalaran, kapag hindi niya nauunawaan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, kapag nangangapa siya nang pasulong nang kusang-loob, pasuray-suray at pagiray-giray sa kalituhan, ang paglalakbay ay napakahirap at masyadong nakakasakit ng damdamin. Kaya kapag nakikilala ng mga tao ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos sa kapalaran ng tao, pinipili ng matatalino na alamin at tanggapin ito, na magpaalam sa masasakit na araw nang sinubukan nilang magtatag ng isang mabuting buhay sa sarili nilang mga kamay, na tigilan ang pakikipagbuno laban sa kapalaran at ang paghahangad ng kanilang tinatawag na ‘mga layunin sa buhay’ sa sarili nilang kaparaanan. Kapag walang Diyos ang isang tao, kapag hindi niya Siya nakikita, kapag hindi niya malinaw na nakikilala ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, ang bawat araw ay walang kabuluhan, walang halaga, kahabag-habag. Saanman naroroon ang isang tao, anuman ang trabaho niya, ang paraan ng paghahanap-buhay niya at ang pagsisikap niya sa sariling mga layunin ay nagdadala lamang sa kanya ng walang-katapusang sakit sa damdamin at di-maibsang pagdurusa, hanggang sa hindi na siya makalingon sa nakaraan. Sa pamamagitan lamang ng pagtanggap ng isang tao sa kataas-taasang kapangyarihan ng Lumikha, pagpapasailalim sa Kanyang mga pagsasaayos at paghahanda, at paghahanap sa tunay na buhay ng tao siya unti-unting makakalaya mula sa lahat ng sakit ng damdamin at pagdurusa, at maiibsan ng lahat ng kahungkagan sa buhay” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Napakapraktikal ng salita ng Diyos, bawat pangungusap ay tumatagos sa kaibuturan ng aking puso. Nauunawaan ko sa salita ng Diyos na ang Diyos ang Lumikha at tayo ay Kanyang mga nilikha. Ang buhay ng bawat tao ay nasa mga kamay ng Diyos, nasa ilalim ng Kanyang pamamahala at pagsasaayos. Ang lahat ng nakakamtan natin sa buhay ay nasa ilalim ng pamamahala at itinakda ng Diyos. Ang pagpapagal paroo’t parito ay tiyak na hindi konsiderasyon sa pagpapasya. Kung gaano karami ang ipinagkakaloob ng Diyos sa atin ay siyang ating matatamo. Kung hindi magkakaloob ang Diyos ng anuman sa atin, gaano man tayo magpagod ay wala itong kabuluhan. Tulad ito ng kasabihang “Tao ang nagtatanim ng buto, nguni’t Langit ang nagpapasya sa ani” at “Tao ang nagmumungkahi, Diyos ang nagtatalaga.” Dapat tayong magpasakop sa pamamahala at pagsasaayos ng Lumikha sa ating buhay Ito ang sikreto ng masayang buhay! Napagtanto ko rin na ang pera at katayuan ay mga makamundong pag-aari. Sa pagtutuon ng ating mga sarili sa paghahabol ng katanyagan at pakinabang, ang matatamo lamang natin sa huli ay kahungkagan at sakit. Sa huli ay nalamon ka na ni Satanas Naalala ko noon kung paano ako namuhay sa mga pilosopiya ni Satanas gaya ng “Kung walang hirap, walang sarap,” at naghabol sa pera at katanyagan. Inisip ko na magkakaroon ako ng masayang buhay, at titingalain at kaiinggitan ng iba, nguni’t hindi ko inasahan na ang matatamo ko sa halip ay sakit at kapaitan, hindi ako nagkaroon ng kapayapaan o kasiyahan. Ngayong nabasa ko na ang mga salita ng Diyos, nauunawaan ko na ang kalooban ng Diyos. Ayoko nang makipagbuno sa kapalaran ko, at talagang ayoko nang maghabol ng katanyagan at pakinabang. Hindi na iyon ang buhay na nais ko. Nagpasya akong magkaroon ng ibang paraan ng pamumuhay, at ang gusto ko lang ay ilagak ang natitira kong buhay sa mga kamay ng Diyos upang Kanyang isaayos, pagsikapang sundin ang Diyos at isagawa ang aking tungkulin.

Upang magkaroon ng mas maraming oras para sa aking pananampalataya at makadalo sa mga pagtitipon, iniwan ko ang aking dating trabaho at naghanap ako ng bago at mas madaling trabaho. Madalas kong binabasa ang salita ng Diyos sa tuwing wala akong trabaho, at habang lalo akong nagbabasa, lalong nagliliwanag ang puso ko. Natutunan ko rin ang pinagmulan ng pagkakasala ng tao, nauunawaan ko kung paano inililigtas ng Diyos ang sangkatauhan nang paisa-isang hakbang, kung ano ang dapat maging dahilan ng tao para mabuhay, at kung paano siya dapat mamuhay ng isang makabuluhang buhay. Madalas akong nakikipagtipon sa mga kapatid upang magbahagi ng aming mga karanasan at pag-aralang awitin ang mga himno ng mga salita ng Diyos. Sobrang saya na ng buhay ko ngayon. Hindi na ako kumikita nang malaki tulad noon, nguni’t nadarama ko ang kapayapaan at katatagan na wala ako noon. Sa pagbabalik-tanaw dito ngayon, nagtamo ako ng pagpapala sa pamamagitan ng kasawian! Ito talaga ang Kanyang pagliligtas sa akin.

6. Ang Kasikatan at Kayamanan ay Nagdala sa Akin ng Pagdurusa

Ni Tian Tian, Tsina

Isang tagsibol, lumabas kami ng ilang mga doktor para sa isang pagluluto sa labas. Habang nasa daan, may ilang mga taga-nayon na nakakilala kay Dr. Wang. Mukhang napakasaya nila at tumatanaw ng utang na loob. Masigla siyang binati ng mga ito. Noong nagluluto na kami, nagkulang ang mga sangkap namin. Napakabait talaga ng mga taga-nayon. Noong nakita nilang nangangailangan kami, inalok nila kami ng kung ano’ng meron sila. Noong panahong iyon, ang mapagkukunan ng ilang pang-araw-araw na pangangailangan ay kaunti lang kaya mahal. Halimbawa, walang masyadong gatas. Maraming tao ang kailangang pumila para makakuha nito. Pero iyong iba na taga-pabrika ng gatas dinadadala lang ito sa amin. Dahil sa reputasyon ni Dr. Wang ang lahat ng ito. Nakita kong nagningning ang mga mata ni Dr. Wang nang ngumiti siya at hindi ko mapigilang mainggit sa kanya at isiping: “Tinitingala talaga ng mga tao si Dr. Wang! Nirerespeto siya saan man siya magpunta at wala siyang dapat alalahanin. Kailangan lang niyang ipakita ang mukha niya para madaling magawa ang mga bagay. Samantalang ako, isa lang akong clinician na walang nakakakilala. Hindi ako pwedeng tratuhin nang ganoon. Pwede lang akong kumapit sa laylayan niya.” Pero, sa pagkadismaya ko, tiningnan ko ang puting buhok ni Dr. Wang at inisip na: “Hindi ba’t bata pa ako? Kung maayos kong pag-aralan ang medisina at matututo mula sa mga beteranong doktor at magtrabahong mabuti, hindi maglalaon ay maaari rin akong maging sikat at respetado katulad nila.”

Pagkatapos ng isang buwang tuloy-tuloy na pagsusumikap, nakapagduty na ako mag-isa at nagkaroon na rin ng pagkakataong makapag-opera. Pero unang hakbang lamang ito. Kailangan ko pa ring magsumikap. Kaya palagi akong nag-aaral ng mga teoryang medikal. Kumuha ako ng skills exam at mga remedial classes sa labas ng trabaho. Kung mayroong biglaang operasyon, maski oras man ng trabaho o hindi, wala akong pinapalampas na pagkakataon para magsagawa ng operasyon. Minsan habang abala ako sa pag-oopera, gutom na gutom ako, pero hindi ko maalagaan ang sarili kong katawan dahil bawal ang pagkakamali sa operasyon. Minsan kailangan ko pang magtrabaho nang dalawampu’t apat na oras. Pagkaalis sa trabaho, wala na roon ang isip ko at pagod na pagod ang katawan ko. Desperado na akong magpahinga pero maaalala ko ang laging sinasabi ng tatay ko, “Kung walang hirap, walang sarap,” at mga kwento ng pagsusumikap para maabot ang mga layunin. Kaya hinimok ko ang sarili ko na magpatuloy at pinilit na palaging magsumikap. Pagkauwing-pagkauwi ko ng bahay sa gabi, lalapat ang ulo ko sa unan. Ihihiga at ipapahinga ko ang aking pagod at sumasakit na katawan. Kapag ipipikit ko ang aking mga mata, at gusto nang matulog, bigla ko na lang maaalala ang bawat detalye ng isang operasyon. Natatakot ako na ang nanghihinang estado ng pag-iisip ko ay magdudulot sa akin ng pagkakamali sa operasyon. Maiisip ko ang mga dating kasamahan na gumawa ng maliliit na pagkakamali sa trabaho at hindi na muling nagkaroon ng karapatan na mag-opera. Kapag may maling nangyari, hindi na ako magiging tagumpay. Agad akong makakaramdam ng pagkabalisa, pagod, takot at pag-aalala. Pagod na pagod na ang isip at katawan ko. Minsan, iisipin ko ang operasyong nakaiskedyul sa susunod na araw at kahit gaano pa ako gabihin nang pag-uwi paulit-ulit ko pa ring susuriin at babaguhin ang kaalamang pang-medikal na kailangan ko para sa operasyon, para wala akong magagawa na anumang pagkakamali. Pagod na pagod ako, pero uudyukan ko ang sarili ko para magtagumpay ako balang araw: “Magsumikap! May liwanag sa dulo ng lagusan!”

Kalaunan, matapos ang pitong taong pagsusumikap, naging sertipikadong doktor ako. Sa sandaling iyon, ang pinakanangibabaw sa aking isipan ay ang mga salitang: Sulit ang lahat! Nang tumaas ang ranggo ko, tumaas ang presyo para makita ako. Ginawa ko lahat ng mga operasyon na pwedeng gawin sa antas ng sertipikadong doktor at ang pangalan ko ay nasa listahan ng mga pangunahing siruhano. Tumaas ang sweldo at estado ko habang nahuhuli ang mga kasamahan ko. Nakaramdam ako ng kasiyahan na mahirap ilarawan sa mga salita, lalo na sa mga kalye, kung saan nakikilala ako ng ilang tao. Hindi ko sila makikilala, pero kilala nila ako. Pupurihin pa nila ako sa pagiging mabuting siruhano. Ang paghanga ng mga pasyente ko at mga bagay na kanilang sinabi “Pinuntahan kita noon at agad akong gumaling nang hindi masyadong naglalabas ng pera, samantalang matagal na akong ginagamot ng isa ko pang doktor pero wala man lang pagbabago.” At may ilan pang nagsabi: “Sabi ni ganito-at-ganyan, magaling ka na doktor. Inirekomenda niya na puntahan kita. Talagang mahirap kang makita ngayon.” Kapagnaririnig ko ang mga ito, napapangiti talaga ako. Masayang-masaya ang kalooban ko. Naaalala pa rin ng mga tao ang mga bagay na ito kahit gaano na ito katagal at ang iba’y pumunta pa sa akin dahil kilalang-kilala ako. Bigla kong naramdaman na lumago ang reputasyon ko at ngayo’y alam ko na ang lasa ng tagumpay. Pero pagkatapos ng kasiyahan, naisip kong malayo pa ako sa pagiging nangangasiwang manggagamot. Normal na mga operasyon lang ang kaya ko. Kung nangangasiwang manggagamot ako at kaya kong gumawa ng mas matataas na antas ng operasyon, hahangaan ako lalo ng mga pasyente at mas dadami ang tao na gugustuhing makita ako. Hindi ba’t mas magiging mataas ang estado ko sa paningin nila?

Tapos, lalo pa akong nagpursige tungo sa katanyagan at kayamanan. Laging nagrereklamo at nakikipag-away sa akin ang asawa ko, pakaunti raw nang pakaunti ang oras ko sa kanya. Napagod at sobrang nasaktan ako, at hindi ko maiwasang tanungin ang sarili ko: “Ano ba talaga ang pinaghirapan ko? Hindi ba para magkaroon ng matagumpay na karera at magandang buhay? May ginawa ba akong mali? Wala naman. Ang asawa ko ang hindi makatwiran. Wala kasi siyang ambisyon.” Pinahid ko ang mga luha ko at nag-apply para sa pang-munisipyong antas ng medikal na yunit para sa karagdagang pag-aaral para mas lalong pagbutihin ang kakayahan ko at maging nangangasiwang manggagamot. Iningatan ko ang bihirang pagkakataong ito. Pero habang nasa pagsasanay, nagulat ako nang malaman ko na buntis ako. Noong nalaman kong buntis ako, natigilan ako at tingin ko ay talagang hindi pa ito ang tamang panahon para magkaroon ng anak. Marami na akong pinagdaanan para makuha ang pagkakataong ito, hindi ako pwedeng basta-basta sumuko dahil sa isang bata at sirain ang mga inaasam ko. Pero pagkatapos ay naisip ko ang sanggol. Ayoko ng aborsyon. Hindi nagtagal, dahil matagal akong nakatayo at nagsasagawa ng mga operasyon at sobrang nagtatrabaho, at nalilipasan ng gutom para gumawa ng mga biglaang operasyon, nalaglag ang dinadala ko. Pero hindi ko itinigil ang paghahabol sa katanyagan at kayamanan. Gusto kong bumalik sa trabaho sa ospital isang araw matapos na maalis ang nabubuong sanggol, pero talagang hinang-hina ang katawan ko nang araw na iyon. Pakiramdam ko’y bumibigay ang katawan ko. Masakit ang tiyan ko at nanlalambot ang mga paa’t kamay ko. Ang nagagawa ko lang ay ang humiga sa kama at magpahinga. Pero hindi ko iniisip ang nalaglag na bata, o kung paano aalagaan ang sarili kong katawan, nag-aalala lang ako dahil nahuhuli na ako sa pag-aaral at maaapektuhan ang graduation ko. Mababalewala lang ba ang lahat ng ito?

Pagkatapos ng pitong taon pa ng nakakapagod na gawain, sa wakas ay nakuha ko rin ang posisyong nangangasiwang manggagamot na pinapangarap ko. Binati ako ng mga naging pasyente ko dati noong nakita nila ako at sinabi sa mga nakapalibot sa kanila, “Inoperahan at iniligtas ako ni Dr. Tian.” May ilang binisita ako sa bahay, nagdadala ng lahat ng uri ng lokal na espesyalidad. Ang iba ay may regalo at butser sa pamimili para magpasalamat. Minsan, kumakain ako sa kainan at kapag nakita nila ako, babayaran nila ang kinain ko nang hindi ko alam. Kahit na ang lahat ng ito ay naging dahilan para mainggit ang mga tao, ang kasiyahan ko kailanman ay pansamantala lamang. Walang nakakaalam ng paghihirap at sakit na nasa likod ng kasiyahan ko. Hindi ako pwedeng magkamali sa operasyon, dahil matindi ang magiging kalalabasan noon, at lagi akong nag-aalala tungkol sa paggawa ng pagkakamali na sisira sa akin. Talagang nag-ingat ako, na para bang manganganib ako kapag hindi nag-ingat. Masyado na akong maraming dinanas na kagipitan, at hindi na ito makaya ng isip ko. Nanghina ako at bumagsak ang timbang ko sa mga 90 libra. Lumala ang kalusugan ko dahil sa sobrang pagtatrabaho Nagka-insomnya ako’t, sakit ng tiyan, at nagkaroon din ako ng namamagang apdo. Hindi ako makakain, hindi ako makatulog. Magbibilang ako ng tupa sa gabi at iinom ng apat na pampatulog, pero wala itong silbi. Kapag araw, tulala ako at nanghihina. Para bang gawa sa tingga ang mga binti ko. Talagang sobrang hirap noon. Wala akong magawa kundi isiping: “May katayuan ako’t hinahangaan ng iba, pero ngayon, ni hindi ako makatulog o makakain tulad ng normal na tao.” Ginusto ko pa ngang iwasan ang trabaho, iwasan lahat, at makatulog lang nang mabuti, pero naging ilusyon lang ang lahat ng iyon. Ang nagpalala pa nito ay noong kailangan na kailangan ko ng pag-aalaga at pag-aasikaso, nasa labas ang asawa ko, umiinom at pinapasaya ang sarili at kinailangan kong sarilinin ang kalungkutan ko. Miserable ako at walang magawa sa mga tahimik na gabing iyon. Hirap akong dalawin ng antok at madalas kong mapanaginipan na nangangapa ako sa dilim, hindi makita ang direksyong pupuntahan o ang daan na pauwi. Natakot ako at nagpumiglas. Isang beses, nagising ako nang sumisigaw na “Ah!” Pinagpapawisan ang noo ko. Binuksan ko ang ilaw at naupo sa dulo ng higaan at inisip ang respeto ng mga pasyente at papuri ng pamilya ko, pero hindi noon pinawi ang sakit na nadarama ko. Naalala ko ang mga pagsisikap ko sa mga nakalipas na taon at tinanong ang sarili ko: “Kalahati ng buhay ko, nagsumikap ako para mauna pero sa huli, bukod doon sa mga sandali ng kaluwalhatian, ang nakuha ko lang ay sakit, taksil na asawa, at walang katapusang pasakit at paghihirap. Bakit ganoon ang nangyari? Paano ba dapat mabuhay ang tao para magkaroon ng makabuluhang buhay?” Gustung-gusto kong kumawala mula sa sakit. Pumunta ako sa manghuhula, naghanap ako ng sagot sa mga sinabi ng mga sikat na tao at inusisa ang “positibong enerhiya”. Naghanap din ako ng mga kasagutan sa Budismo, pero hindiako nasiyahan sa sagot at hindi nito nalutas ang mga problema ko. Noong ang mga karamdaman ko ay naging sobrang hirap na, noong wala akong makitang pag-asa sa buhay o mahanap na daang pasulong, ang mapagligtas na biyaya ng Makapangyarihang Diyos ay dumating.

Matapos manalig sa Diyos, natagpuan ko ang kasagutan sa mga salita Niya. Sinasabi ng mga salita ng Diyos: “Iniisip ng mga tao na sa sandaling magkaroon sila ng katanyagan at pakinabang, maaari na nila kung gayong samantalahin ang mga ito upang tamasahin ang mataas na katayuan at malaking kayamanan, at upang masiyahan sa buhay. Iniisip nila na ang katanyagan at pakinabang ay mga uri ng puhunan na maaari nilang gamitin upang magkamit ng isang buhay na mapaghanap-ng-kaluguran at walang-pakundangan sa pagtatamasa ng laman. Alang-alang sa katanyagan at pakinabang na ito na iniimbot ng sangkatauhan, ang mga tao ay kusang-loob, hindi man namamalayan, na ibinibigay ang kanilang mga katawan, mga isip, at lahat ng mayroon sila, ang kanilang kinabukasan at kanilang mga tadhana, kay Satanas. Ginagawa nila ito nang wala ni isang sandali ng pag-aatubili, kailanman ay mangmang sa pangangailangan na mabawi ang lahat ng naibigay na nila. Mapapanatili ba ng mga tao ang anumang kontrol sa kanilang mga sarili sa sandaling manganlong sila kay Satanas sa ganitong paraan at maging tapat dito? Tiyak na hindi. Sila ay ganap at lubos na kontrolado ni Satanas. Sila rin ay ganap at lubos na nalublob sa isang putikan, at hindi magawang mapalaya ang kanilang mga sarili. Kapag ang isang tao ay nasadlak sa katanyagan at pakinabang, hindi na nila hinahanap ang maliwanag, ang matuwid, o ang mga bagay na maganda at mabuti. Ito ay dahil sa ang nakatutuksong kapangyarihan na mayroon ang katanyagan at pakinabang sa mga tao ay napakalaki; at ang mga ito ay nagiging mga bagay para hangarin ng mga tao sa buong buhay nila at maging sa walang hanggan nang walang katapusan. Hindi ba ito totoo?” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Niliwanagan ng mga salita ng Diyos ang puso ko. Naalala ko ang pagpunta sa cookout na iyon kasama ni Dr. Wang noong napagdesisyunan ko na hanggang mayroon akong estado at mataas na kakayahan sa medisina, rerespetuhin at makakatanggap ako ng espesyal na pagtrato at magiging maayos ang buhay. Tinanggap ko rin ang mga lason tulad ng, “Iniiwan ng tao ang kanyang pangalan kahit saan man siya maglagi, tulad ng pagputak ng gansa saanman ito lumipad,” “Mamukod-tangi sa iba,” at “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa,” kaya naman ang paghahabol sa katanyagan at kayamanan ang naging hangarin ko at mga layunin sa buhay. Palagi akong nagsusumikap para isulong ang aking karera. Matapos kong makakuha ng respeto at papuri sa mga tao naramdaman ko ang tunay na diwa ng tagumpay na nagpanatili sa akin sa maling landas, na wala man lamang paglingon sa likod. Iginugol ko ang higit sa sampung taon sa paghahabol sa katanyagan at kayamanan, isinakripisyo ang pamilya at ang bata sa aking sinapupunan. Nasira ko ang aking kalusugan at naiwan akong may sakit ang katawan. Sayang lang talaga na pagkatapos ng lahat ng sakripisyo, noon ko lang naisip: “Anong silbi ng katanyagan at kayamanan sa akin? Nagdala ng paghihirap sa akin ang paghahabol dito, at nang sa wakas ay makuha ko ito, labis pa rin akong nagdurusa. Malinaw na ang paghahabol sa katanyagan at kayamanan ay maling landas.” Naintindihan ko nang ang pakikipaglaban para maghabol ng katanyagan at kayamanan ay masama, na bumabalot sa mga tao tulad ng isang tali at sumasakal sa kanila. Para itong pamatok na inilagay ni Satanas sa katawan ko, na nagpapayag sa akin na magdusa at isakripisyo ang lahat. Kalaunan, nakamit ni Satanas ang nais niyang gawin ko. Gaya ng sinabi ng mga salita ng Diyos: “Ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang kontrolin ang mga iniisip ng tao, hanggang sa ang naiisip ng mga tao ay pawang katanyagan at pakinabang na lamang. Nagsusumikap sila para sa katanyagan at pakinabang, nagtitiis ng mga paghihirap para sa katanyagan at pakinabang, nagbabata ng kahihiyan para sa katanyagan at pakinabang, isinasakripisyo ang lahat ng mayroon sila para sa katanyagan at pakinabang, at gagawa sila ng anumang paghatol o pagpapasiya para sa katanyagan at pakinabang. Sa ganitong paraan, iginagapos ni Satanas ang tao gamit ang kadenang hindi nakikita, at wala silang lakas ni tapang na iwaksi ang mga ito. Walang kaalam-alam nilang dinadala ang mga kadenang ito at lumalakad nang may matinding paghihirap. Para sa kapakanan ng katanyagan at pakinabang na ito, ang sangkatauhan ay lumalayo sa Diyos at pinagtataksilan Siya at mas lalo silang nagiging masama. Sa ganitong paraan, samakatuwid, nasisira ang sali’t salinlahi sa katanyagan at pakinabang ni Satanas” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Nakita ko kung gaano kasuklam-suklam si Satanas at taos puso akong nagpasalamat sa Diyos. Noong naipit na ako ni Satanas at hindi makawala, hindi lang basta naupo at nanood ang Diyos, inabot Niya sa akin ang Kanyang kamay ng kaligtasan, pinaginhawa ako ng Kanyang mga salita, at tinulungang hanapin ang pinagmumulan ng pagdurusa ko. Ang Diyos lamang ang pinakanagmamahal sa tao. Nagkatawang-tao Siya upang ipahayag ang katotohanan para turuan tayong makilala ang mabuti mula sa masama at ang positibo mula sa negatibo. Alam kong hindi ako pwedeng magpatuloy sa maling landas, na iginugugol ang buhay ko sa katanyagan at pakinabang. Dapat kong sambahin ang Lumikha. Pagkatapos, mas iginugol ko ang aking libreng oras sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at sa pagbabahagi sa aking mga kapatid tungkol sa mga bagay na hindi ko maintindihan at tinulungan at sinuportahan namin ang isa’t isa. Bago ko pa namalayan, naintindihan ko ang ilang katotohanan at mas naunawaan ang ilang bagay. Mas kalmado na ang isip ko. Unti-unting bumuti ang insomnya ko, at ang sakit ng tiyan ko at pati ang namamagang apdo ko. Hindi ko ito makukuha sa paghahabol sa katanyagan at pakinabang. Talagang naranasan ko ang kasiyahan ng espirituwal na kalayaan.

Hindi nagtagal, nakita ko’ng lahat ng mga kasamahan ko’y nagtatrabaho para umangat sa posisyon at iyong mga may mas mabababang propesyunal na kakayahan, ang ilan pa ay mga kasamahan na sinanay ko, ay naging mga kasamang propesor lahat. Naramdaman ko ako’y nawalan. Naisip ko na kung hindi ako nagkasakit at napahinto ng isang dekada batay sa kakayahan ko naging kasamang propesor man lang sana ako. Pero noong binalikan ko kung paano ako naghabol ng mga pagtaas ng posisyon at nagkaroon ng katawang may karamdaman, sakit, at pagdurusa, napagtanto kong isa ito sa mga tusong pakana ni Satanas. Ginagamit ni Satanas ang mga pagnanasa ko para akitin akong bumalik sa katanyagan at pakinabang. Kung sinimulan kong habulin ulit ang mga ito, baka pati buhay ko ay mawala. Anong magiging saysay nito? Naisip ko ang isang bagay na sinabi ng Panginoong Jesus: “Sapagka’t ano ang pakikinabangin ng tao, kung makamtan niya ang buong sanglibutan at mawawalan siya ng kaniyang buhay? o ano ang ibibigay ng tao na katumbas sa kaniyang buhay?” (Mateo 16:26). At sinasabi ng Makapangyarihang Diyos: “Bilang isang normal na tao, na naghahangad ng pag-ibig sa Diyos, ang pagpasok sa kaharian upang maging isa sa bayan ng Diyos ang inyong tunay na hinaharap, at isang buhay na siyang pinakamahalaga at pinakamakabuluhan; walang sinuman ang higit na pinagpala kaysa sa inyo. Bakit Ko sinasabi ito? Sapagkat yaong mga hindi naniniwala sa Diyos ay nabubuhay para sa laman, at sila ay nabubuhay para kay Satanas, ngunit sa kasalukuyan kayo ay nabubuhay para sa Diyos, at nabubuhay upang gawin ang kalooban ng Diyos. Kaya sinasabi Ko na ang inyong mga buhay ang pinakamakabuluhan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Alamin ang Pinakabagong Gawain ng Diyos at Sumunod sa Kanyang mga Yapak). Naintindihan ko ang kalooban ng Diyos mula sa Kanyang mga salita. Gaano man kataas ang estado ng tao o anuman ang reputasyon nila, ang paghahabol sa katanyagan at kayamanan ay ang maling landas at ito’y humahantong sa kamatayan. Hindi natin pwedeng matanggap ang biyaya ng Diyos sa pagtahak sa landas na ito. Sa paghahanap lang ng katotohanan at pagsasagawa ng tungkulin natin, pagtanggal ng mga katiwalian sa pagdanas natin sa gawain Niya at pagsubok na kilalanin Siya na magkakaroon tayo ng buhay na makabuluhan at may halaga at kalaunan ay matatanggap ang biyaya ng Diyos. Ito lang ang tunay na hinaharap na dapat mayroon ang tao. Kung patuloy kong susubukang bigyang-kasiyahan ang mga kapakanan ng laman, hindi lang ako hindi bibiyayaan ng Diyos, talagang kamumuhian Niya ako. Halimbawa ito batay sa totoong buhay ng mga kakilala ko: Nagtapos sa kolehiyo ang anak ng amo ko at nagkaroon ng magandang karera habang nasa ibang bansa. Pero pagkatapos ng matinding kumpetisyon at sobrang pagkagipit, na-depress siya at pinatay ang sarili. At ang anak ng kaibigan ko, na napakabata pa lang ay naging tagapamahala na, nagkaroon siya ng cirrhosis sa atay dahil sa labis na pag-inom sa mga pagtitipon. Namatay siya pagkalipas ng anim na buwan at pumuti ang buhok ng kaibigan ko dahil sa sakit na idinulot nito. Naalala ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Natatanto ng Tao hindi nabibili ng pera ang buhay, na hindi mabubura ng katanyagan ang kamatayan, na alinman sa pera o katanyagan ay di-makakapagpahaba ng buhay ng isang tao nang kahit na isang minuto o kahit na isang segundo” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Hindi nito maaalis ang pagdurusa ng mga tao at hindi nito maliligtas ang buhay nila. Pwede lang nitong akitin ang mga taong bumalik sa kamatayan pagkatapos ng ilang saglit na kasiyahan. Nang maunawaan ko ito, hindi na ako nagambala o naapektuhan ng mga tao sa paligid ko. Naging handa ako na igugol ang limitadong oras ko sa paghahanap ng katotohanan, nabubuhay ayon sa hinihingi ng Diyos at isinasakatuparan ang tungkulin sa bahay ng Diyos.

Isang araw, nakatanggap ako ng tawag mula sa direktor ng ibang ospital. Sabi niya, “Ngayong retirado ka na, naghahanda kami ng piging para makapagdiwang ka at pwede nating pag-usapan ang kolaborasyong pinag-usapan natin noon. Gusto naming isabit ang lisensya mo sa aming ospital para maakit ang mga dati mong pasyente. Pwede ka ring magtrabaho para sa amin, o maging shareholder. Ikaw nang bahalang mamili.” Nang marinig ko ito, hindi ko maiwasang isiping, “Iginugol ko ang halos buong buhay ko sa paghahabol ng katanyagan at pakinabang at ano ang nakuha ko rito? Buong buhay na lang ba talaga akong nakabaon sa katanyagan at pakinabang? Hindi madaling alisin ang sakit ng paghahabol ng katanyagan at kayamanan. Hindi na ako magbibilang ng tupa sa gabi, o mamumuhay nang nag-aalala at natatakot maghapon. Natikman ko na ang kapayapaan ng isip na inihatid sa akin ng pananampalataya sa Diyos. Mas mabuting hawakan ko nang mahigpit ang kasiyahang ito. Isa pa, kahit na isabit lang ang lisensya ko sa ospital, kailangan ko pa ring pumunta kung may problema, hindi ba’t makakagambala iyon sa tungkulin ko?” Naisip ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ngayon mismo, bawat araw na pinagdaraanan ninyo ay lubhang mahalaga, at pinakamahalaga sa inyong kahahantungan at kapalaran, kaya’t dapat ninyong itangi ang lahat ng mayroon kayo ngayon, at pahalagahan ang bawat minutong lumilipas. Kailangan ninyong bigyan ng oras ang inyong sarili na matuto nang husto upang hindi mawalan ng saysay ang buhay ninyo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kanino Ka Matapat?). Napakaswerte ko na magkaroon ng bihirang pagkakataon na mahanap ang Diyos. Ang Diyos ang nagpaunawa sa akin ng kahulugan ng buhay at nag-alis sa akin sa pagdurusa. Paano ako makakabalik sa yakap ni Satanas? Malapit nang matapos ang gawain ng Diyos at hindi ko pa nakakamit ang katotohanan. Kailangan kong pahalagahan ang bawat araw at hanapin ang katotohanan sa aking limitadong oras. Iyan ang magandang buhay! Dahil naiintindihan ko ang kalooban ng Diyos, tumanggi ako sa alok ng direktor. Nang ibinaba ko ang telepono, naramdaman kong mas malaya ako kaysa dati. Hindi ko maiwasang sabihing, “Dapat noon ko pa itinigil ang paghahabol sa katanyagan at pakinabang.” Kinausap ako ng ibang mga ospital tungkol sa pagtutulungan. Tinanggihan ko silang lahat. Sa ngayon, pursigido ako sa pagsasakatuparan ng tungkulin ko. Magaan ang pakiramdam ko at kuntento araw-araw. Isa itong bagay na walang materyal na kasiyahan o katanyagan ang makapagbibigay. Salamat sa Makapangyarihang Diyos sa pagligtas sa akin!

7. Ang Paggising ng Isang Alipin ng Salapi

Ni Xingwu, Tsina

Noong bata pa ako, mahirap ang pamilya ko, at hindi ako kayang pag-aralin ng mga magulang ko, kaya gumawa at nagbenta ako ng mga pangbakod para tustusan ang aking pag-aaral. Minsan, nagtatrabaho ako sa bukid at nasugatan ang aking hinliliit. Wala kaming pera para sa pagpapagamot, kaya hindi ito lubusang gumaling. Hindi ko pa rin ito kayang lubusang ituwid. Nang ikasal ako, mahirap pa rin kami ng asawa ko. Minamaliit at iniiwasan kami ng mga kaibigan at kamag-anak namin. Nang makita ko ang nakukuhang respeto ng mayayaman, kung paano nila nadadamitan at napapakain ang kanilang mga sarili nang walang kahirap-hirap, nainggit ako sa kanila. Palaging sinasabi ng mga tao: “Pera ang nagpapaikot sa mundo,” “Hindi kalahatan ang pera, pero kapag wala ka nito, wala kang magagawa,” at “Ang sinumang may salapi ay makapangyarihan.” Noon, akala ko’y totoo ang lahat ng ito. Kapag may pera, mapapakain at madadamitan mo ang iyong sarili, at nagdadala ito ng respeto at paghanga sa iyo. Akala ko pera ang pinakamahalaga. Nangako ako na magsusumikap at kikita nang mas maraming pera. Gusto kong umahon sa kahirapan, at mamuhay nang marangya.

Kalaunan, kinuha kami ng asawa ko para magpatakbo ng kantina ng isang eskwelahan. Daan-daang tao ang kumakain doon araw-araw. Para makatipid, isang tauhan lang ang kinuha namin. Nagtatrabaho kami ng asawa ko mula alas kwatro ng umaga hanggang hatinggabi araw-araw. Nagtatrabaho pa rin ako kahit malala ang sipon ko. Para kumita nang mas malaki, tumanggap rin kami ng maraming trabaho sa bukid. Kapag mga abalang panahon, nagtatrabaho kami nang higit sa itinakdang oras para magtanim at mag-ani ng lahat sa gabi. Dahil araw-gabi kaming nagtatrabaho, madalas akong nakakaramdam ng pagkahilo. Minsan, mapapaidlip ako habang naggagayat ng gulay, at masusugatan ko ang aking mga kamay. Malalagyan ng asin at tubig iyong mga sugat. Napakasakit noon. Kahit na sobrang pagod ako, natutuwa ako sa tuwing nakikita kong tumataas ang kita ko. Pakiramdam ko ay sulit ang lahat. At kapag nakikita ko iyong mga mayayaman sa kanilang mararangyang kasuotan na kumakain at nagtatawanan, sinasabi ko sa sarili ko, “Dapat mas marami pa akong kitain na pera!” Akala ko, basta’t magsumikap ako sa trabaho, makakasama ako sa antas ng mayayaman hindi kalaunan.

Dahil sa paggamit ng malamig na tubig araw-araw, nagkaroon ako ng malubhang rayuma. Nagsimulang madeporma ang aking mga kasu-kasuan. At dahil sa mahabang mga taon ng nakakapagod na pagtatrabaho, nagkaluslos ako sa aking gulugod, na nauwi sa bone hyperplasia at sciatica. Nag-utos ang doktor ng operasyon, at tatlong buwang pananatili sa ospital, pero ayokong tumigil sa pagkita ng pera, kaya tumanggi ako. Kahit tatlong araw ay napakatagal na. Kaya nagpatuloy ako sa pagtatrabaho araw-gabi. Sa huli, dahil hindi ako nakakakain sa oras o nakakatulog nang sapat, nagkaroon ako ng gastroptosis at gastroenteritis. Matapos noon, nagkaroon ako ng mga myoma sa matris, ovarian prolapse, sakit sa puso, myocarditis, at malubhang anemia. Sunud-sunod ang mga sakit. Hindi ko na makayanan iyong sakit, at hindi ako makatulog sa gabi. Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong umiyak. Hindi ko alam ang gagawin ko. Naisip ko: “Anong saysay nang mabuhay? Ito ba ay para lang igugol natin ang ating mga buhay sa pagsusumikap na kumita ng pera?” Wala akong kasagutan. Pakiramdam ko lang ay kailangan kong magkaroon ng pera para may marating sa lipunan. Kaya sinabi ko sa sarili ko, “Hangga’t nakakatayo ka, kaya mong patuloy na magtrabaho.” At sa isang iglap, bumalik ako sa paghahanap ng pera. Pero isang araw, pumunta ako sa ospital at na-diagnose ako na may dalawang uri ng kanser—fmaagang yugto ng lung cancer at breast cancer. Nang sabihin nila ito sa akin, bigla akong nanghina. Humiga ako sa aking higaan at ilang oras na umiyak. Pumunta ako sa lahat ng klase ng ospital para magpagamot at nagastos ko ang halos lahat ng aming ipon. Pero walang nangyari, at iyong ininom kong gamot ay nagdulot ng pamamaga sa buong katawan ko. Tuwing gabi, kapag tahimik ang lahat, nakahiga ako sa higaan ko at nakatanaw sa labas ng bintana, nawawalan na ng pag-asa. Ginugol ko ang buhay ko sa pagkita ng salapi, at bukod sa hindi ako yumaman, nasira ang kalusugan ko, at miserable ang buhay ko. Anong saysay nang mabuhay? Ayoko nang magpakamatay sa pagpupumilit kumita ng pera. Pero minahal ng asawa ko ang salapi. Sabi niya, “Hangga’t buhay ka, magtrabaho ka lang!” Sumama ang loob ko at nadismaya sa kawalan niya ng pakialam, pero madalas, pakiramdam ko’y wala akong magagawa. Nasa kwarenta pa lang ako. Hindi naging masaya ang buhay ko. Hindi ko pa nakikitang ikasal ang anak ko. Hindi ako handang mamatay nang ganoon. Gusto kong mabuhay. Pero kung walang pera, papaano ako magpapagamot at gagaling? Ang tanging paraan ay patuloy na kumita ng pera. Kaya patuloy akong nagtrabaho habang umiinom ako ng gamot.

Makalipas ang isang taon, nagbukas ng planta ng ulingan ang asawa ko gamit ang natitira naming ipon. Noong sumunod na taon, nagbukas siya ng planta ng langis. Araw-araw, pinupuntahan ko ang dalawang planta kahit na may sakit ako, gumagawa ng mga labis na mga trabaho. Matapos ang ilang taong pagsusumikap, sa wakas ay kumita rin kami nang bahagya. Bumili kami ng bahay sa siyudad, ng sasakyan, at nagtamasa ng isang magandang materyal na buhay. Pinuri at hinangaan kami ng aming mga kaibigan at kamag-anak. Nagbago ang katayuan namin sa lipunan. Nagkaroon kami ng bagong pagkakakilanlan. Tuwang-tuwa kami sa aming mga sarili. Sa wakas, ang lahat ng mga taon ng paghihirap ay tila naging sulit. Pero ang masasayang panahon ay hindi nagtatagal. Pagkatapos ng maraming taon ng pagsusumikap, nag-umpisang bumigay ang katawan ko. Sinabi sa akin ng doktor, “Masyado nang kumplikado ang mga sakit mo. Lahat ng mga organ mo ay hindi na gumagana nang maayos. Wala na kaming magagawa.” Parang sentensya ng kamatayan ang mga salita niya. Hindi ko matanggap ang balitang ito. Uuwi na lang ba ako at maghihintay na mamatay? Mayroon akong pera at tinatamasa ang materyal na buhay. Pero ano ang silbi noon? Walang halaga ng pera ang makakasagip sa akin ngayon. Halos gustuhin ko nang mamatay dahil sa paghihirap na dala ng karamdaman ko. Ano pang magagawa ko? Sa hindi inaasahan, tumingala ako at umiyak, “Kalangitan! Iligtas mo ako!”

Sa aking pinakadesperadong sandali, ibinahagi sa akin ng kaibigan ko ang ebanghelyo ng mga huling araw ng Makapangyarihang Diyos. Sinabi niya na ang Diyos ay nagkatawang-tao sa mga huling araw para iligtas ang sangkatauhan, ipahayag ang katotohanan, at ibunyag ang mga misteryo ng buhay. Ibinubunyag Niya ang pinagmumulan ng kasamaan at kadiliman sa mundo, kung bakit ang ating mga buhay ay walang saysay at punung-puno ng paghihirap, kung saan nanggagaling ang mga sakit, kung kaninong mga kamay nakasalalay ang ating kapalaran, ano ang tunay na magbibigay ng kahulugan sa ating mga buhay, at marami pa. Sinabi niya na sa pamamagitan ng pagbabasa ng Kanyang mga salita at pag-unawa sa katotohanan, Hindi tayo malilinlang ng mga bagay na ito, at ang ating mga paghihirap ay mawawala. Binasa sa akin ng kabigan ko ang isang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos. “Ano ang pinagmulan ng habambuhay na paghihirap mula sa kapanganakan, kamatayan, karamdaman, at pagtanda na tinitiis ng mga tao? Ano ang naging dahilan para magkaroon ng mga bagay na ito ang mga tao? Wala namang ganitong mga bagay ang mga tao noong una silang likhain, hindi ba? Saan, kung gayon, nagmula ang mga bagay na ito? Umiral ang mga bagay na ito matapos tuksuhin ni Satanas ang mga tao at naging masama ang kanilang laman. Ang pananakit ng pantaong laman, ang mga hirap at kahungkagan nito, gayon din ang napakamiserableng mga problema sa mundo ng mga tao ay dumating lamang matapos nagawa nang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Matapos gawing tiwali ni Satanas ang mga tao, sinimulan nitong pahirapan sila. Kaya naman, mas lalo silang naging masama. Ang mga karamdaman ng sangkatauhan ay lalo pang lumubha, at ang kanilang pagdurusa ay lalo pang lumala. Higit at higit, nadama ng mga tao ang kahungkagan at trahedya ng mundo ng tao, gayon din ang kanilang kawalan ng kakayahang patuloy na mabuhay roon, at mas lalong nabawasan ang kanilang pag-asa para sa mundo. Sa gayon, ang pagdurusang ito ay ibinagsak ni Satanas sa mga tao” (“Ang Kabuluhan ng Pagtikim ng Diyos ng Pagdurusa sa Mundo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Pagkatapos ay sinabi sa akin ng kaibigan ko sa pagbabahagi, “Nang gawin tayo ng Diyos, namuhay tayong lahat sa ilalim ng Kanyang proteksyon, malayang namumuhay sa Halamanan ng Eden, nang walang kamatayan, karamdaman, o mga alalahanin. Pero nang tuksuhin at gawing tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, nagtaksil tayo sa Diyos at nawala sa atin ang Kanyang pag-aaruga at proteksyon. Namumuhay tayo sa kapangyarihan ni Satanas, ayon sa mga prinsipyo niya. Nakikipagkumpitensya tayo sa isa’t isa, nagsisinungaling, nandaraya at nakikipag-away, para sa kasikatan, karangyaan, at katayuan. Dito nagmumula ang karamdaman, at ang paghihirap at pighati sa ating mga espiritu. At ang paghihirap na ito, ang mga pag-aalala, ay nagpaparamdam sa lahat na ang buhay ay masyadong masakit, masyadong nakakapagod, at masyadong mahirap. Nangyayari ang lahat ng ito dahil ginawa tayong tiwali ni Satanas. Pinahihirapan tayo ni Satanas. Pero dumating ang Diyos sa mundo sa katawang-tao para iligtas tayo. Ipinapahayag Niya ang lahat ng katotohanan na nagbibigay-daan sa ating magkamit ng kaligtasan at maging dalisay. Kung babasahin at isasakabuhayan natin ang mga salita ng Diyos, makukuha natin ang Kanyang proteksyon at gabay, matatanggal ang katiwalian sa ating sarili at makakamtan ang kaligtasan ng Diyos, at madadala Niya tayo sa ating huling destinasyon.” Habang naririnig ko ang kanyang mga sinasabi, nabuhayan ako ng loob. Naramdaman ko na maaari akong iligtas ng Makapangyarihang Diyos mula sa pagdurusa kaya sumang-ayon ako na pag-aralan ang gawain ng Makapangyarihang Diyos. Binigyan ako ng kaibigan ko ng kopya ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao. Pagkatapos noon, araw-araw kong binasa ang mga salita ng Diyos at nakipagkita sa aking mga kapatid.

Isang araw habang ako’y nagde-debosyon, may napanood akong video ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Anuman ang iyong pinagmulan, at anumang paglalakbay ang nasa iyong harapan, walang makakaiwas sa mga pagsasaayos at plano ng Langit, at walang sinumang may kontrol sa sarili nilang tadhana, dahil Siya lamang na namumuno sa lahat ng bagay ang may kakayahang gawin iyon. Mula nang umiral ang tao, iyon na ang ginagawa ng Diyos, pinamamahalaan ang sansinukob, pinangangasiwaan ang mga panuntunan ng pagbabago para sa lahat ng bagay at kung paano gagalaw ang mga ito. Tulad ng lahat ng bagay, tahimik at hindi alam ng tao na pinalulusog siya ng tamis at ulan at hamog mula sa Diyos; tulad ng lahat ng bagay, hindi alam ng tao na nabubuhay siya sa ilalim ng pagsasaayos ng kamay ng Diyos. Ang puso’t espiritu ng tao ay nasa kamay ng Diyos, lahat ng tungkol sa buhay niya ay namamasdan ng mga mata ng Diyos. Naniniwala ka man dito o hindi, anuman at lahat ng bagay, buhay man o patay, ay lilipat, magbabago, mapapanibago, at maglalaho alinsunod sa mga iniisip ng Diyos. Ganito pinamumunuan ng Diyos ang lahat ng bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao). Nang napanood ko ang video na ito, nakita ko na ang Diyos ang sa ati’y Lumikha at Siya ang naghahari sa lahat ng bagay. Ang Diyos ang nagkakaloob at nagtutustos sa buong sangkatuhan. Ang ating kapalaran, buhay at kamatayan, at ang ating kaligayahan ay nakasalalay sa Kanyang kamay. Hindi natin mababago ang mga iyon sa pamamagitan lamang ng patuloy na pagiging abala at pagmamadali. Pero hindi ko naintindihan ang kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Sinubukan kong umasa sa sarili kong kalakasan para baguhin ang aking kapalaran, sinusubukang yumaman. Pero kahit na kumita ako nang kaunting pera, hindi ako naging masaya. Nagdurusa ang aking kaluluwa, at nasira ang kalusugan ko. Noon ko napagtanto: Kung hindi naniniwala at sumasamba sa Diyos ang mga tao, at kung hindi sila sumusunod sa kataas-taasang kapangyarihan Niya, at kung nilalabanan nila ang kanilang tadhana dahil sa pagnanasa, magdurusa lamang sila nang walang kabuluhan, at mapupunta sa impiyerno kapag namatay sila. Noon ko nalaman na ang Diyos ang tanging tunay kong tagapagtaguyod, kaya ipinagdasal at ipinagkatiwala ko sa Kanya ang aking kalusugan. Mabuhay o mamatay man ako, magpapasakop ako sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos.

Madalas akong sumali sa buhay-iglesia pagkatapos noon. Nakita ko kung paano basahin ng mga kapatid ang mga salita ng Diyos at hanapin ang katotohanan, naghahangad na magawa ang kanilang tungkulin at mapasaya ang Diyos, at talagang humanga ako sa kanila. Gusto kong lumaya mula sa dati kong buhay, at magsimula muli. Kaya madalas akong manalangin sa Diyos, nakikiusap sa Kanya na bigyan ako ng paraan para makaalis upang magkaroon ako ng mas maraming oras na dumalo sa mga pagtitipon at magawa ang aking tungkulin. Kalaunan, ang aming planta ng langis ay nabili para gumawa ng bagong kalsada. Hindi ko na kailangang magpabalik-balik sa dalawang planta katulad ng dati. Mas marami na akong oras na makipagkita sa iba at magbahagi ng mga salita ng Diyos, na pagnilayan ang salita ng Diyos, at mas mapalapit sa Diyos. Bumuti ang pakiramdam ko araw-araw. Matapos noon, nagsimulang bumuti ang kalusugan ko. Sumigla ang pakiramdam ko, at pakiramdam ko’y mas lumakas ang katawan ko. Mas umayos at gumaan ang pakiramdam ko. Labis-labis ang pasasalamat ko sa Diyos.

Pagkatapos, nanood ako ng isa pang video ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “‘Pera ang nagpapaikot sa mundo,’ ito ay pilosopiya ni Satanas at nangingibabaw sa buong sangkatauhan, sa bawat lipunan ng mga tao. Maaari ninyong sabihin na ito ay isang kalakaran dahil ikinintal ito sa puso ng bawat isang tao. Mula pa sa panimula, hindi tinanggap ng mga tao ang kasabihang ito, ngunit binigyan nila ito ng hayagang pagtanggap noong maranasan na nila ang tunay na buhay, at nagsimula nilang maramdaman na totoo nga ang mga salitang ito. Hindi ba ito proseso ni Satanas na ginagawang tiwali ang mga tao? … Kaya naman matapos gamitin ni Satanas ang kalakarang ito upang gawing tiwali ang mga tao, paano ito nakikita sa kanila? Inaakala ba ninyo na hindi niyo kayang mamuhay sa mundong ito nang walang salapi, na kahit isang araw na walang salapi ay imposible? Ang katayuan ng mga tao ay base sa kung gaano karaming salapi mayroon sila, gayundin ang paggalang na karapat-dapat sa kanila. Ang mga likod ng mahihirap ay nakayuko sa hiya, habang nagpapakasasa ang mayayaman sa kanilang mataas na katayuan. Nakatayo sila nang tuwid at nagmamalaki, nagsasalita nang malakas at namumuhay nang may pagmamataas. Ano ba ang dinadala ng kasabihan at kalakarang ito sa mga tao? Hindi ba totoo na gagawin ng marami ang anumang sakripisyo para sa salapi? Hindi ba isinasakripisyo ng maraming tao ang kanilang dignidad at katapatan sa paghahanap ng mas maraming salapi? Higit pa rito, hindi ba marami ang mga taong nawawalan ng pagkakataon na gampanan ang kanilang tungkulin at sundin ang Diyos para lamang sa kapakanan ng salapi? Hindi ba ito kawalan para sa mga tao? (Oo.) Hindi ba’t masama si Satanas sa paggamit sa pamamaraang ito at sa kasabihang ito upang gawing tiwali ang tao nang gayon? Hindi ba ito malisyosong pandaraya?” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi V). Matapos itong mapanood, naunawaan ko na itong mga dekadang iginugol ko sa paghihirap at pagpapagal ay dahil sa katiwalian ni Satanas, at ang impluwensya ng lipunan ay umakay sa akin upang sumunod sa makamundong kalakaran at sumamba sa pera. Noong kabataan ko, na hikahos ang pamumuhay, hindi ako pinapansin at minamaliit ako. Kapag nakakakita ako ng mayamang tao, na maayos ang buhay at inirerespeto, naging sigurado ako na kailangan mo ng pera para mabuhay sa mundong ito. “Hindi kalahatan ang pera, pero kapag wala ka nito, wala kang magagawa.” “Pera ang nagpapaikot sa mundo,” “Ang sinumang may salapi ay makapangyarihan,” “Una ang pera,” at “Gagawin ng tao ang lahat para yumaman.” Nag-ugat ang mga satanikong paniniwalang ito sa puso ko at kinontrol ang pag-iisip ko. Akala ko pera ang pinakamahalaga, na hahangaan, rerespetuhin, at magiging masaya ako dahil dito. Ang pagkakaroon ng pera ang naging tangi kong layunin, at ang iniisip ko lang ay ang mas kumita. Ano naman kung mahilo ako o mapagod, o magkasakit, at bumigay ang katawan ko? Kapag naiisip ko ang pagyaman, at pamumuhay nang marangya, nagtitiis lang ako at nagpapatuloy. Kahit noong nagka-kanser ako, walang nagbago. Sa totoo lang, lalo pang naging importante ang pera, dahil kinailangan kong magpagamot at gumaling. Kahit noon, hindi ako tumigil sa paggawa ng paraan para kumita ng pera. Mahigpit akong naitali ni Satanas, at naging alipin ng salapi. Kahit na nagkaroon ako ng sasakyan, bahay, at kaunting pera, at nakakuha ng respeto at paghanga, hindi ako naging masaya. Nagkaroon ako ng maraming mga sakit, at nagkaroon din ng kanser. Hindi mabawasan ng pera ko ang sakit na nararamdaman ko, at hindi rin nito maisalba ang buhay ko. Nakaramdam ako ng matinding paghihirap at kawalan ng pag-asa. Wala ring saysay ang pakakaroon ng mas maraming pera. Noon, ipinagpalit ko ang aking buhay para sa pera. Ngayon, binibili ko ang buhay ko gamit ito. Nabuhay ako para kumita ng pera, pero nauwi ako sa walang-wala. Malinaw kong nakita noon na ang paghahangad ng pera ay ang maling paraan para mabuhay. Ang pera ay isang panlilinlang na ginagamit ni Satanas para ipahamak at gawin tayong tiwali. Isa itong tanikala na inilalagay ni Satanas sa palibot ng ating leeg. Kung hindi dahil sa salita ng Diyos, kahit ngayon ay hindi ko sana makikita kung paano ginagamit ni Satanas ang pera para igapos, kontrolin, at saktan tayo, at patuloy pa rin akong kinokontrol ni Satanas, pinahihirapan at pinaglalaruan. Nakita ko na hindi naiintindihan ng mga tao ang katotohanan, kaya hindi nila alam kung paano mabuhay. Sinusundan lang nila ang karamihan, inuuna ang pera. Nakakalungkot. Napakaswerte ko na marinig ang tinig ng Diyos, na humarap sa Kanya at makatakas sa pang-aabuso ni Satanas. Ito ang kaligtasan ng Diyos at puno ng pasasalamat ang puso ko sa Kanya.

Kalaunan, kapag umaalis ang asawa ko para asikasuhin ang mga panustos, kinakailangan kong magtrabaho sa planta. Minsan, nagkataong oras iyon ng aming pagpupulong. Kahit na nakikilahok ako, balisa ako. Nakonsensya ako. Naalala ko kung paano ako nagkasakit para sa pagkita ng pera. Binigyan ako ng doktor ng sentensyang kamatayan. Ang Diyos ang nagligtas sa akin noong nasa bingit ako ng kamatayan at binigyan ako ng pangalawang pagkakataon. Pero hindi ko magawa ang aking tungkulin at masuklian ang Kanyang pagmamahal. Pakiramdam ko’y may utang ako sa Diyos. Naisip ko ang sinabi ng Panginoong Jesus: “Sapagka’t ano ang pakikinabangin ng tao, kung makamtan niya ang buong sanglibutan at mawawalan siya ng kaniyang buhay? o ano ang ibibigay ng tao na katumbas sa kaniyang buhay?” (Mateo 16:26). At sinasabi sa 1 Timothy 6:8: “Tayo’y may pagkain at pananamit ay masisiyahan na tayo doon.” Anong silbi ng pagkita ng mas maraming pera, kung ang ibig sabihin noon ay mawawalan ka ng buhay? Naisip kong paupahan ang planta ng uling. Mas maliit ang kikitain ko, pero sapat pa rin para mabuhay, at makakasamba ako sa Diyos at magagawa ang aking tungkulin. Pero nagdalawang-isip ako. Maganda ang takbo ng planta ng uling, at napakahirap simulan ng negosyong iyon. Sayang naman kung basta ko na lang isusuko iyon. Nag-atubili ako. Hindi ko alam ang gagawin ko, kaya nanalangin ako para sa tulong ng Diyos.

Isang araw, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ngunit may napakasimpleng paraan upang mapalaya ang sarili mula sa ganitong kalagayan: ang magpaalam sa dating sariling paraan ng pamumuhay; ang magpaalam sa sariling dating mga layunin sa buhay, at ibuod at suriin ang dating istilo ng pamumuhay, pananaw sa buhay, mga pagsusumikap, mga pagnanais, at mga minimithi; at pagkatapos ay ihambing ang mga ito sa kalooban at mga hinihingi ng Diyos sa tao, at tingnan kung tugma ang alinman sa mga ito sa kalooban at mga hinihingi ng Diyos, kung may alinman sa mga ito ang naghahatid ng mga tamang prinsipyo sa buhay, nagdadala sa isang tao sa isang mas malaking pagkaunawa sa katotohanan, at nagtutulot sa kanya na mabuhay nang may pagkatao at kawangis ng tao. Kapag paulit-ulit mong sinisiyasat at maingat na sinusuri ang iba’t ibang layunin sa buhay na pinagsisikapan ng mga tao at ang kanilang di-mabilang na paraan ng pamumuhay, matutuklasan mo na ni isa sa kanila ay hindi akma sa orihinal na layon ng Lumikha nang Kanyang likhain ang sangkatauhan. Lahat ng ito ay naglalayo sa mga tao mula sa kataas-taasang kapangyarihan at pangangalaga ng Lumikha; lahat ng ito ay mga bitag na nagsasanhi na maging napakasama ng mga tao, at naghahatid sa kanila sa impiyerno. Matapos mong makilala ito, ang tungkulin mo ay isantabi ang iyong lumang pananaw sa buhay, manatiling malayo sa sari-saring mga patibong, hayaan ang Diyos na mamahala sa iyong buhay at gumawa ng mga pagsasaayos para sa iyo; ito ay para subukan lamang na magpasakop sa mga pagsasaayos at paggabay ng Diyos, na mamuhay na hindi gumawa ng pagpili bilang isang indibiduwal, at maging isang tao na sumasamba sa Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Habang binabasa ko ang mga salita ng Diyos, naisip ko ang mga satanikong alituntunin ng buhay na sinunod ko dati, pinipilit yumaman. Naniwala ako na “Pera ang nagpapaikot sa mundo” at “Hindi kalahatan ang pera, pero kapag wala ka nito, wala kang magagawa.” Para yumaman at makuha ang respeto ng mga tao, kinailangan kong magsumikap para sa pera. Naging mahirap at miserable ang mga araw na iyon. Ganoon ba kaimportante ang pera? Ano bang totoong maibibigay nito sa akin? Maibibili iyon ng bahay, sasakyan, matutulungan ako noong magkaroon ng magandang materyal na buhay, at mabibigyan ako ng respeto, at mabibigyan ako noon ng panandaliang kasiyahan ng laman. Pero hindi noon mapupunan ang kalungkutan sa puso ko, o mapapatigil ang paghihirap ko, hindi ako mabibigyan noon ng kapayapaan o kaligayahan, hindi noon mapapahinto ang pagdurusa ko sa karamdaman, at hindi noon maisasalba ang buhay ko. Naalala ko ang punong-guro sa aking lokal na eskwelahan. May pera at katayuan siya pero namatay siya sa kanser. Hindi siya natulungan ng pera at katayuan na takasan ang pagdurusa at kamatayan. Alam kong may mayayamang mapait at walang saysay ang buhay, na nagpapakamatay para tapusin iyon, pati na mga tao na nagsinungaling, nandaya, nakipag-away, at nanloko ng kapwa, nawala ang pagiging makatao at konsensya para lang sa pera. Nakita ko sa mga kwentong ito, at sa sarili kong karanasan na nagiging mas tiwali, mas masama ang mga tao dahil sa paghahangad kumita ng pera. Inilalayo nito ang mga tao sa Diyos at inilalapit sa kasalanan. Naisip ko si Job, na hindi naghangad ng salapi o mga materyal na kaginhawaan. Nagpaubaya si Job sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, at naghangad na malaman ang Kanyang mga gawa sa lahat ng bagay, at sa huli, natamo niya ang biyaya ng Diyos. Naisip ko kung paanong, nang tawagin siya ni Jesus, isinantabi ni Pedro ang lahat para sumunod sa Diyos. Naghangad siyang makilala at mahalin ang Diyos, at pinerpekto siya ng Diyos, at namuhay siya nang makabuluhan. Mula rito, napagtanto ko na ang pagkilala sa Diyos, pagsamba sa Kanya, pamumuhay ayon sa Kanyang salita, at pagkakamit ng Kanyang papuri ang pinakamahalagang mga bagay sa buhay. Mahirap para sa akin na manampalataya at mahanap ang tamang landas. Alam ko na kung ipinagpatuloy ko ang paghahangad ng kayamanan at mga makamundong kaligayahan, at isinuko ang paghahanap ko sa katotohanan at kaligtasan, ito’y magiging kahangalan. Nang maisip ko ito, naramdaman ko ang kapayapaan. Ayoko nang maging alipin ng pera. Gusto ko na lamang ng mas maraming oras at lakas para hanapin ang katotohanan. Pagkatapos noon, sinabi ko sa asawa ko ang tungkol sa pagpapaupa ng planta. Sa tulong ng kamangha-manghang mga pagsasaayos ng Diyos, napaupahan namin ito. Nagawa kong regular na dumalo sa mga pagtitipon at gampanan ang aking tungkulin.

Makalipas ang dalawang taon, biglang nagkasakit ang asawa ko at pumanaw. Napakasakit ng pagkawala niya sa akin at ipinakita noon sa akin kung gaano karupok ang buhay. Iginugol ng asawa ko ang halos buong buhay niya sa pagmamadali, pinipilit kumita ng pera. Ang presyon ng kanyang dugo ay lagpas 200, pero patuloy siyang nagtrabaho. Nang mabali ang kanyang tadyang, bumalik siya sa trabaho bago siya tuluyang gumaling, at hindi nagpahinga noong pinakiusapan ko siya. Naging alipin din siya ng pera. Kinontrol at ipinahamak siya ni Satanas sa kanyang buong buhay. Hindi siya sumusuko, kahit sa harap ng kamatayan. Ginusto niyang kumita ng pera at mabuhay nang masarap, pero nawala ang buhay niya. Hindi siya nailigtas ng katanyagan at kayamanan o nabawasan ang kanyang paghihirap o natulungan siyang dayain ang kamatayan. Gaya ng sinasabi ng Diyos: “Ginugugol ng mga tao ang kanilang mga buhay sa paghahanap ng salapi at katanyagan; mahigpit silang kumakapit sa mga dayaming ito, iniisip na ang mga ito ang tanging paraan nila ng suporta, na para bang kung mayroon sila nito ay maaari silang patuloy na mabuhay, na maaari silang malibre sa kamatayan. Subalit kung malapit na silang mamatay doon lamang nila natatanto kung gaano kalayo ang mga bagay na ito sa kanila, kung gaano sila kahina sa harap ng kamatayan, kung gaano sila kadaling mabasag, kung gaano sila kalungkot at tila walang-kakayahan, at walang matatakbuhan. Natatanto nila na ang buhay ay hindi nabibili ng salapi at katanyagan, na gaano man kayaman ang isang tao, gaano man kataas ang kanyang posisyon, lahat ng tao ay pantay-pantay na mahihirap at walang halaga sa harap ng kamatayan. Natatanto nila na hindi nabibili ng pera ang buhay, na hindi mabubura ng katanyagan ang kamatayan, na alinman sa pera o katanyagan ay di-makakapagpahaba ng buhay ng isang tao nang kahit na isang minuto o kahit na isang segundo” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Kapag binabalikan ko kung paano ko iginugol ang buong buhay ko na kung anu-anong ginagawa para kumita ng pera, Nakita kong bagama’t nakakuha ako ng respeto at paghanga, pinahirapan ako ni Satanas hanggang sa halos ikamatay ko na. Ngunit iniligtas ako ng Diyos. Iniligtas Niya ako mula sa alimpuyo ng salapi at binago ang direksyon ko sa buhay. Ngayon, habang sinusundan ko ang katotohanan at ginagawa ang aking tungkulin, malaya at panatag ang pakiramdam ko. Ito ay isang bagay na hindi mabibili ng pera. Nagpapasalamat ako sa Makapangyarihang Diyos sa pagliligtas Niya sa akin.

8. Pagkilala sa Awtoridad at Kataas-taasang Kapangyarihan ng Diyos sa Buhay

Ni Xinxin, USA

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang kaalaman tungkol sa awtoridad ng Diyos, kapangyarihan ng Diyos, sariling pagkakakilanlan ng Diyos, at diwa ng Diyos ay hindi makakamit sa pamamagitan ng pag-asa sa iyong imahinasyon. Dahil hindi ka makakaasa sa imahinasyon para malaman ang awtoridad ng Diyos, kung gayon, sa anong paraan mo makakamit ang tunay na kaalaman tungkol sa awtoridad ng Diyos? Ang paraan para magawa ito ay sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom sa mga salita ng Diyos, sa pamamagitan ng pagbabahagian, at sa pamamagitan ng pagdanas sa mga salita ng Diyos. Samakatuwid, magkakaroon ka ng unti-unting karanasan at pagpapatunay sa awtoridad ng Diyos at magtatamo ka ng paunti-unting pagkaunawa at nadaragdagang kaalaman tungkol rito. Ito lamang ang tanging paraan para makamit ang kaalaman tungkol sa awtoridad ng Diyos; walang mga madaliang paraan. Ang paghingi sa inyo na huwag itong ilarawan sa isip ay hindi katulad ng pagpapaubaya sa inyo na maupong walang ginagawa at maghintay ng pagkawasak, o pagpigil sa inyo sa paggawa ng anumang bagay. Ang hindi paggamit ng utak ninyo para mag-isip at maglarawan sa isip ay nangangahulugang hindi paggamit ng pangangatwiran para maghinuha, hindi paggamit ng kaalaman para magsuri, hindi paggamit sa siyensya bilang basehan, bagkus ay pagpapahalaga, pagpapatunay, at pagkumpirma na ang Diyos na iyong pinaniniwalaan ay may awtoridad, kinukumpirma na hawak Niya ng kataas-taasang kapangyarihan sa iyong kapalaran, at ang Kanyang kapangyarihan ay nagpapatunay sa lahat ng sandali na Siya ang tunay na Diyos Mismo, sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, sa pamamagitan ng katotohanan, sa pamamagitan ng lahat ng bagay na hinaharap mo sa buhay. Ito ang tanging paraan para magkamit ang sinuman ng pagkaunawa sa Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi I). Akala ko ang pagdanas ng isang mabigat na pangyayari o pagsaksi sa mga himala ang tanging paraan para malaman ang awtoridad ng Diyos. Napakalimitado ng pagkakaintindi ko sa awtoridad ng Diyos. Nalaman ko mula sa mga salita ng Diyos na ang pinakaimportante sa pagkilala sa Kanyang awtoridad ay ang pagdanas ng Kanyang mga salita sa pangkaraniwang buhay, at sa pagdanas ng Kanyang mga salita, makikita natin ang Kanyang awtoridad at kataas-taasang kapangyarihan sa lahat ng bagay. Sa ganoong paraan tumitibay ang ating pananampalataya sa Diyos.

Noong nakaraang taon biglang pineste nang matindi ang halos ikaapat na bahagi ng ektarya ng mga kamatis na itinanim ng pamilya namin at kinain ng mga ito ang lahat—iyong bunga, mga bulaklak, at dahon. Talagang nag-alala ako kaya kinausap ko ang pamilya ko kung papaano namin maaalis ang mga ito. Sisirain ng mga pamatay-peste ang lupa at mag-iiwan ng mga carcinogen, at kahit na anong itanim namin doon ay magiging delikadong kainin. Sinubukan namin silang hulihin gamit ang mga kamay namin, pero sobrang bilis nilang dumami. Tatlo o apat na araw kaming nagtrabaho, pero hindi naman nabawasan ang mga ito. Mas dumami pa nga. Dali-dali akong sumubok ng ibang paraan para maalis ang mga ito. Kahit na nagdasal ako sa Diyos nang mangyari iyon, hindi ko naintindihan ang Kanyang awtoridad at panuntunan, kaya wala Siyang puwang sa puso ko. Hindi ko alam kung paano umasa sa Diyos at hanapin ang Kanyang kalooban. Hindi pa ako nakakita ng ganoong insekto dati, pero ilang dekada na akong nagtatanim at marami akong karanasan sa pagkokontrol ng peste. Naisip ko na malalagpasan ko ito kung patuloy ko itong pag-aaralan. Isa-isa kong sinubukan ang mga alam kong paraan, pero walang gumana sa anim o pitong paraan na sinubukan ko. Sa ilang dekada ko ng pagtatanim, hindi pa ako nakakita ng insekto na napakahirap tanggalin. Palagi kong nasosolusyonan ang mga peste noon, pero ngayon wala ni isa sa mga pinaghirapan kong paraan ang gumana. Kinalaunan, sinabi sa akin ng kaibigan ko na isang propesor sa pamantasan ng pagsasaka ang nagsabing magaling na pangontra sa peste ang neem oil kaya bumili agad ako, pero hindi rin gumana iyon. Wala na akong maisip na ideya at wala pa rin akong nahahanap na solusyon. Nang mga sumunod na araw ay kada umaga ko itong pinupuntahan at nakita ko ang lahat ng mga tanim kong kamatis na sinira ng mga insekto. Laging nalalagas iyong bulaklak noong iba, iyong dulo ng ibang dahon ay tuyot na, at iyong ibang bunga ay nabubulok na. Miserable ako. Araw-araw akong tinulungan ng mga kapatid na itanim ang mga kamatis na iyon. Ang dami nilang ginawa—pagbuo ng balag, paggupit, at pagtulos ng mga halaman, pero noong namumunga na ang mga kamatis at malapit na ang malaking anihan, biglang sumalakay ang mga insektong ito. Naisip ko na siguradong bagsak ang anihan nang taon na iyon. Noong nakita kong balot ng insekto ang mga pananim, hindi ko alam ang gagawin ko. Ang kapitbahay kong si Wang ay maraming karanasan sa pagtatanim at maraming alam tungkol sa mga peste, kaya naisip ko na baka matulungan niya ako. Tinanong ko siya, pero sabi niya, “Wala pa akong nakitang katulad nito sa tatlumpung taon kong pagtatanim. Nag-i-spray ako ng mga pamatay-peste tatlong beses sa isang araw at pinatay lang nito ang mga tanim kong kamatis, hindi ang mga insekto.” Kaawa-awang sinabi ng isa ko pang kabitbahay na si Zhang, “Tatlo o apat nang pamatay-peste ang pinaghalu-halo ko pero wala pa ring makapatay sa kanila!” Nawalan ako ng pag-asa nang marinig ko iyon. Isa itong salot, at wala nang paraan para maalis ang mga ito. Parang ang lahat ng tanim kong kamatis ay masisira na. Pakiramdam ko’y wala na akong magagawa, kaya nagdasal ako sa Diyos: “Diyos ko! Hindi ko na alam ang gagawin sa nangyayaring ito. Wala na akong maisip na paraan. Pakiusap, liwanagan at gabayan Mo ako para malaman ko kung papaano ko haharapin ito at anong aral ang dapat kong matutunan.”

Nabasa ko minsan ang mga salitang ito ng Diyos sa isang pagtitipon: “Sa ilalim ng kataas-taasang kapangyarihan at kontrol ng Diyos, lahat ng bagay ay nalilikha o naglalaho ayon sa Kanyang mga saloobin; lumilitaw ang mga batas na namamahala sa pag-iral ng mga ito, at lumalago at dumarami ang mga ito sa pagtalima sa mga batas na ito. Walang tao o bagay na hindi saklaw ng mga batas na ito. Bakit ganito? Ang tanging sagot ay ito: Ito ay dahil sa awtoridad ng Diyos. O, sa ibang salita, ito ay dahil sa mga saloobin ng Diyos at mga salita ng Diyos; dahil sa mga pansariling kilos ng Diyos Mismo. Nangangahulugan ito na ang awtoridad ng Diyos at isip ng Diyos ang pinagmumulan ng mga batas na ito na nag-iiba at nagbabago sang-ayon sa Kanyang mga saloobin, at ang mga pag-iiba at mga pagbabagong ito ay nagaganap o lumilipas na lahat alang-alang sa Kanyang plano. Gamiting halimbawa ang mga epidemya. Kumakalat ang mga ito nang walang babala. Walang sinumang nakaaalam sa mga pinagmulan ng mga ito o sa tiyak na dahilan kung bakit nangyayari ang mga ito, at tuwing umaabot ang isang epidemya sa isang partikular na lugar, ang mga tiyak na mapapahamak ay hindi makatatakas sa sakuna. Nauunawaan ng agham ng tao na ang epidemya ay idinudulot ng paglaganap ng mga mabagsik at nakapipinsalang mikrobyo, at ang bilis, saklaw at paraan ng pagkalat ng mga ito ay hindi nahuhulaan o nakokontrol ng agham ng tao. Bagama’t nilalabanan ng mga tao ang mga epidemya sa pamamagitan ng lahat ng posibleng paraan, hindi nila mapipigil kung aling mga tao o hayop ang di-maiiwasang maapektuhan kapag lumaganap ang mga epidemya. Ang tanging magagawa ng mga tao ay ang subukang hadlangan, labanan, at saliksikin ang mga ito. Subalit walang nakaaalam sa mga ugat na sanhi na magpapaliwanag sa simula o katapusan ng anumang epidemya, at walang sinumang makapipigil sa mga ito. Sa harap ng paglitaw at paglaganap ng isang epidemya, ang unang hakbang na isinasagawa ng mga tao ay ang gumawa ng isang bakuna, ngunit kadalasang kusang nawawala ang epidemya bago pa maging handa ang bakuna. Bakit nawawala ang mga epidemya? Sinasabi ng ilan na nakontrol na ang mga mikrobyo, samantalang sinasabi ng iba na namatay ang mga ito dahil sa pagbabago ng panahon…. Kung mapaninindigan man ang mga ligaw na haka-hakang ito, ang agham ay hindi makapaghain ng paliwanag at hindi makapagbigay ng tiyak na sagot. Hindi dapat maniwala ang sangkatauhan sa mga haka-hakang ito, gayundin sa kawalan ng pagkaunawa at takot sa mga epidemya ng sangkatauhan. Sa huling pagsusuri, walang sinumang nakaaalam kung bakit nagsisimula ang mga epidemya o kung bakit natatapos ang mga ito. Sapagkat nananalig lamang ang sangkatauhan sa agham, ganap na umaasa rito, at hindi kinikilala ang awtoridad ng Lumikha o tinatanggap ang Kanyang kataas-taasang kapangyarihan, kailanman ay wala silang matatamong sagot” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Ang Diyos ang namamahala sa lahat ng bagay. Ang lahat ay nasa Kanyang mga kamay. Malaki man o maliit, nakikita o hindi, buhay man o patay, ang lahat ay umiiral o nawawala sa oras na magbago ang kalooban ng Diyos. Ang lahat ng kalamidad ay nasa pamamahala ng Diyos. Hindi alam ng mga tao kung saan nanggagaling ang mga salot at peste o kung paano maiiwasan ang mga ito. Hindi natin alam kung kailan sila mawawala. Ang lahat ng ito ay nasa pamamahala ng Diyos. Pero hindi ko talaga naintindihan ang awtoridad at kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, kaya noong pineste ang mga tanim kong kamatis hindi ako agad lumapit sa Diyos para humingi at umasa sa Kanya, sa halip ay sinubukan kong maghanap ng solusyon sa sarili kong pamamaraan. Walang nangyari doon, pero hindi pa rin ako lumapit sa Diyos o umasa sa Kanya. Nawalan ako ng pag-asa at wala akong magawa nang malaman kong kahit ang mga pamatay-peste ay hindi gumagana. May tiwala ako sa Diyos at nagdasal ako sa Kanya, pero wala Siyang puwang sa puso ko. Akala ko kaya kong alisin ang mga insektong ito nang mag-isa. Napakamapagmataas at ignorante ko. Tapos napagtanto ko na ang Diyos ang nagpapasya kung kailan sila lalabas at kailan sila aalis. Wala tayong magagawa roon. Hindi ko pa rin naintindihan kung ano’ng kalooban ng Diyos sa pagsalakay ng pesteng iyon pero alam ko na kailangan ko lang gawin ang parte ko at ipagpasa-Diyos na lang ang mga insekto. Kailangan kong magpasakop sa mga pagsasaayos ng Diyos. Ang pagkaunawang iyon ay nagdala sa akin ng kapayapaan. Nagdasal ako sa Panginoon, handa nang magpasakop at maranasan ang Kanyang isinaayos.

Pumunta ako sa bukid makalipas ang ilang araw at marami akong nakitang mga sapot ng gagamba sa mga tanim kong kamatis. Inisip ko kung saan sila nanggaling. Tiningnan ko ito nang mabuti at nakita kong may mga maliliit na gamu-gamo sa sapot, naalala ko na gustong kainin ito ng mga gagamba. Kapag walang gamu-gamo, hindi na magkakaroon ng itlog, at mababawasan na ang mga insekto. Napagtanto kong mas kakaunti na ang mga insekto kumpara noong nakaraang dalawang araw. Alam kong ang Diyos ang may gawa noon, dinala niya ang mga gagamba para kainin ang mga insekto. Labis-labis ang pasasalamat ko sa Diyos! Makalipas ang pito o walong araw, nakita ko na wala nang mga insekto sa mga bunga, tangkay, bulaklak, at dahon ng tanim kong kamatis. Masayang-masaya ako. Hindi ko naisip na sa loob lang ng ilang araw makakain ng mga gagamba ang lahat ng insektong iyon. Napakamakapangyarihan talaga ng Diyos! Kung hindi ko nakita iyon gamit ang sarili kong mga mga mata, hindi ako maniniwalang totoo iyon. Punong-puno ako ng pasasalamat at papuri sa Diyos. Ang mga taong hindi naniniwala ay hindi naiintindihan ang pamamahala at awtoridad ng Diyos. Sa siyensya lamang sila naniniwala at dumedepende para malaman at maiwasan ang mga kalamidad pero hindi nila lubusang naiintindihan ang mga ito. Wala silang maaasahan, wala silang magagawa sa oras ng kalamidad, kaya ang kanilang mga pananim ay lubhang nagdurusa. Pero noong lumapit ako sa Diyos, handa nang magpasakop at umasa sa Kanya, ginamit Niya ang mga hamak na gagambang ito para kainin ang lahat ng mga insekto, walang hirap nitong sinolusyunan ang salot. Ito ang nagpakita sa akin na pinamamahalaan at pinakikilos ng Diyos ang lahat. Napakatalino Niya at makapangyarihan! Noong oras na para mahinog ang mga kamatis, akala ko magiging pangit ang ani noon dahil sa mga peste, pero nagulat ako dahil ang laki ng naging ani. Kamangha-mangha ang paraan ng Diyos! Tulad lang ito ng sinasabi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ang Kanyang mga gawa ay nasa lahat ng dako, ang Kanyang kapangyarihan ay nasa lahat ng dako, ang Kanyang karunungan ay nasa lahat ng dako, at ang Kanyang awtoridad ay nasa lahat ng dako. Bawat isa sa mga batas at tuntunin na ito ay sagisag ng Kanyang mga gawa, at bawat isa ay naghahayag ng Kanyang karunungan at awtoridad. Sino ang hindi magpapasaklaw ng kanilang sarili sa Kanyang kataas-taasang kapangyarihan? At sino ang hindi magpapasakop ng kanilang sarili sa Kanyang mga plano? Lahat ng bagay ay umiiral sa ilalim ng Kanyang titig, at bukod pa rito, lahat ng bagay ay nabubuhay sa ilalim ng Kanyang kataas-taasang kapangyarihan. Ang Kanyang mga gawa at Kanyang kapangyarihan ay nag-iiwan sa sangkatauhan na walang pagpipilian kundi kilalanin ang katunayan na Siya ay totoong umiiral at nagtataglay ng kataas-taasang kapangyarihan sa lahat ng bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 3: Maaari Lamang Maligtas ang Tao sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos). Dahil dito, talagang naranasan ko na ang awtoridad at karunungan ng Diyos ay nasa lahat ng dako. Ang klima, araw, at ulan ay pinamamahalaan ng Diyos pati na ang bawat uri ng insekto. Walang sinumang nilikha ang may kakayahang kontrolin ang alin man sa mga iyon. Sa bawat detalye ng nilikha ng Diyos at pamamahala sa lahat ng bagay, makikita talaga natin ang Kanyang kakaibang awtoridad. Napakarunong at makapangyarihan Niya! Sabi ko sa sarili ko na kahit ano’ng mangyari sa hinaharap, kailangan kong magtiwala sa Diyos at intindihing mabuti ang Kanyang mga gawa.

Makalipas ang dalawang buwan nagtanim kami ng isang kumpol ng amaranth, at pagkalipas ng ilang linggo ay may green patch na lumabas. Naisip ko na magkakaroon kami ng magandang ani. Pero isang umaga, sinabi sa akin ng asawa ko na may mga uod ng diamondback moth sa mga halaman at sinabihan niya akong ayusin ito. Nang marinig ko iyon ay natakot ako. Ang mga uod na iyon ay mahirap hulihin at mabilis silang dumami. Lumalaki sila sa loob lang ng isa o dalawang araw. Lumaki na sila dati sa ibang mga tanim namin na melon noon at mahigit isang dosenang paraan na ang sinubukan ko, pero walang gumana. Kinain nila ang lahat ng aming mga gulay sa loob lang ng ilang araw at ang lumalago naming mga tanim ay nasayang. Bahagya akong nag-alala, inisip ko kung kakainin nila ang lahat ng tanim naming amaranth sa loob ng ilang araw. Hindi ko alam ang gagawin ko. Nagdasal agad ako sa Diyos at humingi ng gabay para maintindihan ko ang Kanyang kalooban.

Kinalaunan ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Si Job ay nagtaglay at naghanap ng mga bagay na ito kahit nang hindi nakikita ang Diyos o naririnig ang mga salita ng Diyos; bagaman hindi niya kailanman nakita ang Diyos, naintindihan niya kung paano pinamamahalaan ng Diyos ang lahat ng bagay, at naintindihan din niya ang karunungan na pinapairal ng Diyos. Kahit hindi niya kailanman narinig ang mga salita na sinabi ng Diyos, alam ni Job na ang mga gawa ng paggantimpala sa tao at pagbawi mula sa tao ay nanggagaling lahat sa Diyos. Bagama’t ang mga taon ng kanyang buhay ay hindi naiiba sa buhay ng mga pangkaraniwang tao, hindi niya hinayaan ang pagiging pangkaraniwan ng kanyang buhay na maapektuhan ang kanyang kaalaman sa dakilang kapangyarihan ng Diyos sa lahat ng bagay, o maapektuhan ang kanyang pagsunod sa daan ng pagkakaroon ng takot sa Diyos at paglayo sa kasamaan. Sa kanyang mga mata, ang mga batas ng lahat ng bagay ay puno ng mga gawa ng Diyos, at ang dakilang kapangyarihan ng Diyos ay maaaring makita sa anumang bahagi ng buhay ng isang tao. Hindi niya nakita ang Diyos, ngunit nagawa niyang maunawaan na ang mga gawa ng Diyos ay nasa lahat ng dako, at sa kanyang pangkaraniwang panahon sa lupa, sa bawat sulok ng kanyang buhay, nagawa niyang makita at maunawaan ang pambihira at kahanga-hangang mga gawa ng Diyos, at nagawa niyang makita ang nakamamanghang mga pagsasaayos ng Diyos. Ang pagkakatago at katahimikan ng Diyos ay hindi humadlang sa pagkaunawa ni Job sa mga gawa ng Diyos, at hindi rin nito naapektuhan ang kanyang kaalaman sa dakilang kapangyarihan ng Diyos sa lahat ng bagay. Ang kanyang buong buhay ang naging katuparan ng dakilang kapangyarihan at mga pagsasaayos ng Diyos, na nakatago sa gitna ng lahat ng bagay. Sa kanyang araw-araw na buhay narinig din niya at naintindihan ang tinig ng puso ng Diyos, at ang mga salita ng Diyos, na tahimik sa gitna ng lahat ng bagay, subalit nagpapahayag ng tinig ng Kanyang puso at ng Kanyang mga salita sa pamamagitan ng pamamahala sa mga kautusan sa lahat ng bagay. Kung gayon, nakikita mo na kung ang mga tao ay may pagkatao at paghahangad na katulad ng kay Job, maaari nilang makamit ang pagkaunawa at kaalaman na tulad ng kay Job, at maaari nilang makuha ang pagkaunawa at kaalaman tungkol sa dakilang kapangyarihan ng Diyos sa lahat ng bagay, gaya ng nakuha ni Job” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II). Nalaman ko sa mga salita ng Diyos na pinagtuunan ni Job sa kanyang pang-araw-araw na buhay ang pag-intindi sa awtoridad ng Diyos at pagdanas sa pamamahala at kapangyarihan ng Diyos sa lahat. Sa pamamagitan nito, nalaman niya na ang lahat ay nagmumula sa Diyos, at pinamamahalaan at kinokontrol Niya ang lahat ng bagay at ang kapalaran ng sangkatauhan. Walang dudang nalaman ni Job na nakuha niya ang lahat ng kayamanang iyon dahil sa biyaya at pamamahala ng Diyos at hindi dahil sa kanyang kasipagan. Nang mawala sa kanya ang kanyang kayamanan, naniwala rin siyang ganap itong pinahintulutan ng Diyos. Ano man ang ibinibigay at kinukuha ay pinamamahalaan at pinagpapasyahan ng Diyos. Kaya hindi siya nagreklamo, sa halip ay pinuri niya ang Diyos. Pero kapag may nangyayari na mahirap o hindi ko gusto, hindi ko magawang tanggapin ito at magpasakop sa Diyos. Nalaman ko na walang lugar ang Diyos sa puso ko at kulang ako sa pananampalataya. Nakaramdam ako ng hiya dahil dito at naintindihan ko na pinahihintulutan ng Diyos na mangyari ang lahat ng ito. Gusto ng Diyos na malaman ko ang Kanyang kapangyarihan at pamamahala at tunay na magpasakop sa Kanya sa pang-araw-araw kong buhay. Kung maaalis man namin ang mga insekto at kung ano man ang mangyayari sa amaranth ay pawang nasa kamay ng Diyos. Tulad na lang ng lumang kasabihan, “Tao ang nagtatanim ng buto, nguni’t Langit ang nagpapasya sa ani.” Alam kong dapat kong pabayaang mangyari ang mangyayari, matutuhan na hanapin ang kalooban ng Diyos, at magpasakop sa Kanyang pagsasaayos. Gumaan ang pakiramdam ko sa isiping iyon at taimtim akong nagdasal sa Diyos, “O Diyos ko, naniniwala akong kung ano man ang mangyayari sa amaranth ay nasa Inyo nang mga kamay. Bibitiwan ko ang aking mga plano at pag-aalala, daranasin ko ang Iyong mga salita sa kapaligirang ito at susundin Kita.” Pagkatapos noon, may ilang bagay kaming sinubukan para maalis ang uod, pero walang gumana. Pero kalmado ako. Alam kong ang lahat ay nasa mga kamay ng Diyos at kahit na hindi kami magkaroon ng magandang anihan, kalooban iyon ng Diyos. Nagpasakop ako sa Kanyang pagsasaayos. Makalipas ang ilang araw ay pumunta ako sa taniman ng gulay kung saan nakita ko ang ilang kawan ng mga maya na kinakain ang mga insekto sa amaranth. Namangha akong makita na nagbubukas muli ang Diyos ng isang landas para sa akin at nilulutas ang problemang hindi ko malutas nang mag-isa. Napakalaki ng pasasalamat ko sa Diyos! Pagkalipas pa ng dalawang araw, ang lahat ng uod ay nakain na ng mga maya. Napakasaya namin, at paulit-ulit kaming nagpasalamat at pinuri ang Diyos. Talagang napakamakapangyarihan ng Diyos!

Kinalunan, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Nang nilikha ng Diyos ang lahat ng bagay, ginamit Niya ang lahat ng uri ng sistema at pamamaraan para mabalanse ang mga ito, upang mabalanse ang mga kalagayan sa pamumuhay ng mga kabundukan at mga lawa, ng mga halaman at ng lahat ng uri ng mga hayop, ibon, at insekto. Ang Kanyang layunin ay upang tulutan ang lahat ng uri ng mga nilalang na mabuhay at magparami sa ilalim ng mga batas na Kanyang itinatag. Walang isa mang bagay na nilikha ang makakalabag sa mga batas na ito, at hindi maaaring labagin ang mga batas. Sa loob lamang ng ganitong uri ng kapaligiran na maaaring ligtas na makapanatiling buhay at makapagparami ang mga tao, sa maraming salinlahi” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi IX). Nalaman ko mula sa mga salita ng Diyos na noong nilikha Niya ang lahat ng bagay, binalanse Niya ang kundisyon ng kanilang pamumuhay sa lahat ng pamamaraan para ang bawat bagay na may buhay na nasa Kanyang pamamahala ay namumuhay at nagpaparami sa maayos na paraan, sinusuportahan at binabalanse ang isa’t isa, tulad ng napagpasyahan ng Diyos. Walang pwedeng sumuway sa mga alituntuning ito na ginawa ng Diyos. Ginawa ng Diyos ang lahat ng hayop, halaman, at insekto para maging balanse ang ekolohiya para protektahan ang ating kapaligiran at magbigay ng kaayusan. Kung wala ang mga pagsasaayos na ito ng Diyos, kung wala ang mga alituntuning Kanyang itinakda, ang mga hayop at insekto ay magkakagulo at guguluhin noon ang ating buhay. Hindi tayo mabubuhay. Metikuloso ang mga pagsasaalang-alang ng Diyos. Ang lahat ng bagay ay naghahayag ng Kanyang dakilang kapangyarihan, karunungan, at pagiging kamangha-mangha at higit pa roon, ng Kanyang pagmamahal sa sangkatauhan. Akala namin, walang solusyon sa mga insekto na nasa aming mga tanim, pero ginamit ng Diyos ang mga maya at gagamba para kainin ang mga ito para matamasa namin ang pagkaing ibinigay ng Diyos para sa amin. Ang lahat ng ginawa ng Diyos ay mayroong layunin, kahit na ang mga simpleng gagamba at maya ay mayroong sariling misyon. Ginagamit sila ng Diyos para balansehin ang kapaligiran. Ginagawa ng Diyos na konektado ang lahat ng bagay. Para mas maayos tayong makapamuhay.

Kalaunan, may mga maliliit at kulay itim na insekto at kulisap kaming nakita sa ibang mga gulay na itinatim namin. Nagdasal ako sa Diyos at naisip ko ang mga palaka na likas na kalaban ng mga kulisap na iyon. Nagpakawala kami ng limang palaka sa bukid at sa loob lang ng dalawang buwan, dumami sila ng halos tatlumpu. Kumonti nang kumonti ang mga kulisap at nagkaroon kami ng magandang ani. Sobra akong nagpasalamat sa Diyos dahil dito. Naisip ko ang mga salita ng Diyos, “Bagama’t ang pariralang ‘awtoridad ng Diyos’ ay tila hindi maarok, hindi naman mahirap unawain ang awtoridad ng Diyos. Kasa-kasama Siya ng tao sa bawat minuto ng buhay nito at ginagabayan ito sa araw-araw. Kaya, sa tunay na buhay, tiyak na makikita at mararanasan ng bawat tao ang pinakakonkretong aspeto ng awtoridad ng Diyos. Ang konkretong aspetong ito ay sapat nang katibayan na tunay na umiiral ang awtoridad ng Diyos, at ganap nitong pinahihintulutan ang tao na makilala at maunawaan ang katotohanan na ang Diyos ay nag-aangkin ng ganitong awtoridad” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Akala ko dati, kailangan kong dumanas ng mabibigat na pangyayari para maintindihan ang awtoridad ng Diyos kaya hindi ko binigyang-pansin na maranasan ito sa maliliit na bagay sa pang-araw-araw na buhay. Pagkatapos noon, nalaman ko na ang awtoridad ng Diyos ay hindi kasinghirap na maintindihan katulad ng iniisip ko. Ang kanyang awtoridad at kapangyarhihan ay palaging nariyan at kasama natin sila sa ating pang-araw-araw na buhay. Malaki man ito o maliit, hangga’t pinagtutuunan nating maranasan ang mga salita ng Diyos, makikita natin ang Kanyang awtoridad.

Sa loob ng mga nakaraang buwan noong hinaharap ko iyong mga salot na iyon, ang alam ko lang noong una ay dumepende sa mga karanasan at kaalaman ko na ayon sa siyensya, pero wala namang naitulong iyon. Nang nagpasakop ako sa Diyos at naranasan ko ang Kanyang mga salita, nakita ko ang Kanyang mga gawa at nagkamit ako ng praktikal na pagkaunawa sa awtoridad at kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Tumibay rin ang pananampalataya ko sa Diyos. Salamat sa Diyos!

9. Sa Pananalig Lang sa Diyos Magtatamo ng Pananampalataya

Ni Cheng Cheng, Italy

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa pananampalataya mo lamang makikita ang Diyos, at kapag mayroon kang pananampalataya gagawin kang perpekto ng Diyos. Kung wala kang pananampalataya, hindi Niya ito magagawa. Ipagkakaloob sa iyo ng Diyos ang anumang inaasam mong makamtan. Kung wala kang pananampalataya, hindi ka magagawang perpekto at hindi mo makikita ang mga kilos ng Diyos, lalo na ang Kanyang pagiging makapangyarihan sa lahat. Kapag nananampalataya kang makikita mo ang Kanyang mga kilos sa iyong praktikal na karanasan, magpapakita sa iyo ang Diyos, at liliwanagan at gagabayan ka Niya sa iyong kalooban. Kung wala ang pananampalatayang iyon, hindi iyan magagawa ng Diyos. Kung nawala na ang pag-asa mo sa Diyos, paano mo mararanasan ang Kanyang gawain? Kung gayon, kapag lamang mayroon kang pananampalataya at hindi ka nagkikimkim ng mga pagdududa sa Diyos, kapag lamang mayroon kang tunay na pananampalataya sa Kanya anuman ang gawin Niya, saka ka Niya liliwanagan at tatanglawan sa iyong mga karanasan, at saka mo pa lamang makikita ang Kanyang mga kilos. Nakakamtan ang lahat ng ito sa pamamagitan ng pananampalataya. Nakakamtan lamang ang pananampalataya sa pamamagitan ng pagpipino, at kapag walang pagpipino, hindi magkakaroon ng pananampalataya. Ano ang tinutukoy ng salitang ‘pananampalataya’? Ang pananampalataya ay ang tunay na paniniwala at tapat na pusong dapat taglayin ng mga tao kapag hindi nila nakikita o nahahawakan ang isang bagay, kapag ang gawain ng Diyos ay hindi naaayon sa mga kuru-kuro ng tao, kapag hindi ito kayang abutin ng tao. Ito ang pananampalatayang binabanggit Ko” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino). Itinuturo ng mga salita ng Diyos na ang totoong pananampalataya sa Diyos ay kritikal. Anumang mga pagsubok ang ating kaharapin o gaano man katindi ang ating mga paghihirap, gusto ng Diyos na maniwala ang lahat sa Kanyang mga salita at magkaroon ng pananampalataya sa Kanya, na tunay na manalig at makipagtulungan sa Kanya. Iyon lamang ang paraan para masaksihan ang makapangyarihang pamamahala ng Diyos at ang Kanyang mga gawa Sa pamamagitan ng karanasan. Salamat sa patnubay ng Diyos, naranasan ko ito nang bahagya.

Umaga ng Nobyembre 18, 2016, nakatanggap ako ng isang mensahe online galing sa isang nakatatandang brother mula sa Italya na nagsasabing nais niyang malaman ang karagdagang impormasyon tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nang basahin ko ito, ramdam ko ang pagmamadali sa kanyang pananabik at paghihintay sa pagbabalik ng Panginoon. Nagsimula kaming mag-usap gamit ang isang translation app. Dismayado siya sa katiwalian at kasamaan sa loob ng Simbahang Katolika, kaya naghahanap siya ng tunay na iglesia mula pa noong 1991. Binasa niya ang mga libro ni Watchman Nee, pero kailanman hindi nagkaroon ng panustos sa espiritu. Sabi niya ang mabuhay nang walang Panginoon ay masakit, walang pag-asa, at walang kabuluhan. Nakakita siya online ng ilang video at litrato mula sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos at siya ay naakit. Sabi niya’y mukha itong tunay na iglesia at nais niyang matutuhan ang tungkol dito. Nang makita ko kung gaano siya kasabik sa paghahanap ng katotohanan, nakadama ako ng higit na pagmamadali. Ang dami kong gustong sabihin sa kanya, ngunit hindi ko kayang ipaliwanag sa Italyano. Ang salin sa Italyano ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay hindi pa nailathala. Nais kong manood siya ng mga ebanghelyong pelikula, ngunit hindi pa naipapalabas ang mga Italyanong bersyon. Wala siyang ibang alam na wika. Ang kaya ko lang gawin ay magpadala ng music video. Ang musika at sayaw ay pangkalahatan. Ngunit siya ay nabalisa matapos panoorin ito at sinabi na parang nagmamakaawa, “Sabihan mo ako agad kapag meron nang Italyanong website ang Iglesia.” Nang nakita ko iyon ay naalala ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Paano mo ipapasa ang iyong nakita at naranasan sa mga taong nakakaawa, dukha, at tapat na relihiyosong mga mananampalataya na nagugutom at nauuhaw sa katuwiran at naghihintay sa iyo na akayin sila? Anong klaseng mga tao ang naghihintay sa iyo na akayin sila? Naiisip mo ba? Alam mo ba ang pasaning nasa iyong mga balikat, ang iyong tungkulin, at ang iyong responsibilidad? Nasaan ang iyong diwa ng makasaysayang misyon? Paano ka magsisilbi nang sapat bilang isang panginoon sa susunod na kapanahunan? Mayroon ka bang matinding diwa ng pagiging panginoon? Paano mo ipaliliwanag ang panginoon ng lahat ng bagay? Ito ba talaga ang panginoon ng lahat ng nabubuhay na nilalang at lahat ng pisikal na bagay sa mundo? Ano ang mga plano mo para sa pagsulong ng sumunod na yugto ng gawain? Ilang tao ang naghihintay sa iyo na maging pastol nila? Mabigat ba ang iyong gawain? Sila ay dukha, kaawa-awa, bulag, at nalilito, dumaraing sa kadiliman—nasaan ang daan? Lubha silang nananabik sa liwanag, tulad ng isang bulalakaw, upang biglang bumulusok at itaboy ang mga puwersa ng kadiliman na nang-api sa tao sa loob ng maraming taon. Sino ang makakaalam kung gaano sila sabik na umaasa, at gaano sila nananabik, araw at gabi, para dito? Kahit sa isang araw na nagdaraan ang kumikinang na liwanag, ang mga taong ito na labis na nagdurusa ay nananatiling nakakulong sa isang madilim na piitan nang walang pag-asang mapalaya; kailan sila titigil sa pagluha? Grabe ang kasawian ng marurupok na espiritung ito na hindi kailanman napagkalooban ng kapahingahan, at matagal nang patuloy na nakatali sa kalagayang ito ng walang-awang mga gapos at malamig na kasaysayan. At sino na ang nakarinig sa ingay ng kanilang pagdaing? Sino na ang nakakita sa kanilang kaawa-awang kalagayan? Naisip mo na ba kung gaano kalungkot at kabalisa ang puso ng Diyos? Paano Niya matitiis na makita ang inosenteng sangkatauhan, na nilikha ng sarili Niyang mga kamay, na nagdaranas ng gayong paghihirap?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Mo Dapat Asikasuhin ang Misyon Mo sa Hinaharap?). Matapos basahin ito, napagtanto ko na ipinagkakatiwala sa atin ng Diyos ang pagpapalaganap ng ebanghelyo at pagpapatotoo, ngunit kahit sa mahalagang kahilingan ng Diyos, ramdam kong nakatali ang aking mga kamay. Hindi ko kayang magpatotoo sa gawain ng Diyos sa mga huling araw. Hindi ko matulungan ang brother na iyon na naliligaw sa kadiliman, na matamo ang panustos ng mga salita ng Diyos. Sumama ang loob ko. Gusto kong umiyak habang binabasa ang kanyang mensahe, at pakiramdam ko na nasa mahirap akong sitwasyon. Kung ako ay aatras, maaantala ko ang pagsisiyasat niya sa tunay na daang kanyang hinahanap at inaasam-asam. Kung ako ay tutuloy, kakailanganin kong umasa sa hindi tumpak na translation tools. Minsan hindi sila tumpak kahit sa mga simpleng bagay, lalo na sa mga espiritwal na salita. Paano kami makakapag-usap? Para akong napipi. Mulat na mulat ang aking mga mata, ngunit wala akong magawa. Naisip kong humanap ng kapatid na marunong ng Italyano, ngunit wala din akong mahanap. Sa puntong iyon, hindi ko alam ang gagawin. Naisip ko, “Ang alam kong Italyanong salita ay ‘Kumusta’ at ‘Paalam.’ Kaya anuman ang mangyari, hindi ko magagawang magpatotoo sa gawain ng Diyos sa mga huling araw.” Ako ay nanlumo.

Kinaumagahan, nagpadala siya ng mensahe na nakasaad na ang unang bagay na naisip niya sa paggising ay tanungin ako tungkol sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Nabahala talaga ako sa katotohanang lagi niya akong pinapadalhan ng mensahe. Agad akong nagdasal: “Mahal kong Diyos, hindi ako nakapag-aral ng Italyano at hindi ko alam kung paano ibabahagi ang ebanghelyo sa brother na ito. Diyos ko, pakiusap, gabayan Mo po ako.” Pagkatapos ko magdasal, naalala ko ang salita ng Diyos: “Dapat kang may pananampalatayang nasa kamay ng Diyos ang lahat, at na nakikipagtulungan lamang ang mga tao sa Kanya. Kung taimtim ang puso mo, makikita ito ng Diyos, at bubuksan Niya ang lahat ng mga landas para sa iyo, gagawing hindi na mahirap ang mga paghihirap. Ito ang pananampalatayang dapat mayroon ka” (“Pagpasok sa Buhay ang Pinakamahalaga sa Pananalig sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Hindi ninyo kailangang mabahala tungkol sa anumang bagay habang ginagampanan ninyo ang tungkulin ninyo, bastat ginagamit mo ang lahat ng lakas mo at ilalagay ito sa puso mo. Hindi gagawing mahirap ng Diyos ang mga bagay para sa iyo o pipilitin kang gawin ang hindi mo kaya” (“Pagpasok sa Buhay ang Pinakamahalaga sa Pananalig sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nang mabasa ko ito ay nadagdagan ang pananampalataya at lakas ng loob ko. Totoo, ang lahat ay nasa mga kamay ng Diyos. Lahat ng bagay ay posible sa Kanya. Ang higit na nais ng Diyos sa atin sa panahon ng ating paghihirap ay ang ating katapatan at kooperasyon, na tunay tayong magtiwala at manalig sa Kanya at gawin ang makakaya upang makipagtulungan sa Kanya. Tapos ay tutulungan tayo ng Diyos. Ngunit nang harapin ko ang ganoong klaseng problema, napagtanto ko na wala ang Diyos sa puso ko. Namumuhay ako sa sarili kong mga kuru-kuro, iniisip na dahil hindi ako nagsasalita ng Italyano, hindi ko kayang makipag-usap sa brother na iyon, kaya hindi ko kayang magpatotoo sa gawain ng Diyos. Naging negatibo at paurong ang pakiramdam ko. Paano ko matatanggap ang patnubay ng Diyos at makikita ang Kanyang mga gawa sa ganoong paraan? Kailangan kong tunay na manalig sa Diyos at makipagtulungan sa Kanya, at magtiwala na papatnubayan Niya ako. Sa ganoong pag-iisip, naalala ko ang mga talatang Italyano sa Bibliya na pinagsama ko tungkol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw. Naisip kong magagamit ko ang mga iyon para makipag-usap kay brother. Kaya, isang umaga ay ipinadala ko ang mga iyon sa kanya para makatulong sa pag-uusap namin. Pagkatapos, natuwa ako nang makita kong naipalabas na sa Italyano ang trailer ng Ang Hiwaga ng Kabanalan. Agad ko iyong ipinadala sa kanya. Kalaunan ay sinabi niyang naintindihan niya na ang ipinapahayag ng pelikula ay ang mga propesiya sa Biblia tungkol sa pagbabalik ng Panginoon. Masaya niyang tinanong sa akin, “Nagbalik na ba ang Panginoon? Nasa Tsina ba Siya? Ano na ang pangalan Niya ngayon?” Noong sandaling iyon, naramdaman ko na isa siyang naliligaw na tupa na biglang narinig ang pagtawag ng kanyang pastol at hinahanap niya ito kung saan-saan. Nagpipigil ng luha, sinulat ko, “Ang pangalan Niya ay Makapangyarihang Diyos, at nakasaad Siya sa propesiya sa Pahayag, ‘Ngayon at nang nakaraan at sa darating, ang Makapangyarihan sa lahat’ (Pahayag 1:8).” Sa puntong ito, nakita ko kung paano umaakma ang bawat yugto ng pamamahala ng Diyos sa kasunod na yugto. Wala akong alam na Italyano bukod sa ilang simpleng pagbati, ngunit binigyan ako ng malalim na kamalayan ng karanasang ito na nakapag-usap kami nang maayos sa pamamagitan ng patnubay ng Diyos, at nakakita ng mga resulta. Nakita ko na ang lahat ay nasa mga kamay ng Diyos, na dapat ay tunay tayong magtiwala at umasa sa Diyos at taimtim na makipagtulungan sa Kanya.

Humarap ako sa isa pang pagsubok pagkatapos nito. Tinatanong ako ng brother na ito kung kailan niya matatanggap ang patotoo ng gawain ng Diyos sa mga huling araw. Sabik akong gawin iyon, ngunit nandyan pa rin ang hadlang sa wika namin at wala pa rin akong mahanap na tulong. Kung isang hindi mananampalataya ang tutulong magsalin, hindi nila maiintindihan ang mga espirituwal na termino at baka hindi nila magawa nang tama ang trabaho. Habang iniisip ang problemang ito nawawalan na ako ng pag-asa. Hindi ko alam kung ano’ng gagawin. At nang mga sandaling iyon, napuno ako ng pagkabalisa. Tumawag ako sa Diyos: “Oh Diyos ko, wala akong magawa. Hindi ko alam ang aking gagawin, at hindi ko alam kung anong matututuhan ko rito. Mangyaring buksan ang daan at gabayan Mo ako.” Matapos magdasal, naisip ko ang pagtawid ni Moises sa Dagat na Pula. Maraming hinarap na suliranin si Moises habang dinadala niya ang mga Israelita palabas ng Ehipto, pero hindi siya nawalan ng pananampalataya sa Diyos. Nagdasal siya at nakipagtulungan sa Diyos, at saksi siya sa napakaraming himala ng Diyos. Kung wala ang Dagat na Pula at ang mga humahabol sa kanila, at ang apatnapung taon niya sa disyerto, paano magkakaroon si Moises ng ganoong pananampalataya at patotoo? Kung hindi ko haharapin ang mga paghihirap na iyon sa aking tungkulin, paano ko makakamit ang tunay na pananampalataya sa Diyos? Isa pa, hindi katumbas ng pagtawid sa Dagat na Pula ang kinakaharap ko. Dahil nakilala ko ang brother na iyon online, nagbukas ang Diyos ng landas para sa akin at nasaksihan ko ang mga kamangha-mangha Niyang gawa. Alam kong dapat magkaroon ako ng mas matatag na pananampalataya at manalig sa Kanya. Sa sandaling ito, napagtanto ko na nais ng Diyos na gawing perpekto ang aking pananampalataya at pananalig sa Kanya sa pamamagitan ng mga suliraning ito upang bigyan ako ng praktikal na pagkaunawa sa makapangyarihang pamamahala ng Diyos sa pamamagitan ng mga aktwal kong karanasan. Nang maunawaan ko ang kalooban ng Diyos, wala akong alinlangan na magbubukas ang Diyos ng landas para sa akin. Nagpasya kaming magkita online, at isinaayos ng iba na maging tagapagsalin ang 15-taong-gulang na sister na nag-aral ng Italyano. Nang malaman kong 15-taong-gulang ang magsasalin, naisip ko ang aking sarili at ang batang sister na ito. Bata pa ako, bago pa ang pananampalataya at hindi pa ako nakakapangaral noon. Makabubuti ba ang pagtulong ng bata sa pangangaral ng gawaing ebanghelyo? Hindi ako sigurado. Ngunit nang marinig kong matatas niyang basahin ang mga salita ng Diyos sa Italyano at sabihin sa akin na mabilis niyang nakabisado ang mga bagong salita, nakaramdam ako ng pagkabigla at pagkahiya. Tinipon ng Diyos ang lahat ng tamang tao para sa gawaing pagpapalaganap ng ebanghelyo. Naalala ko ang mga salita ng Diyos: “Kapag binibigkas ang isang panata o pangako mula sa bibig ng Diyos, ang lahat ng bagay ay kumikilos para sa katuparan nito, at minamaniobra alang-alang sa katuparan nito; ang lahat ng nilalang ay binubuo at inaayos sa ilalim ng pamamahala ng Lumikha, gumaganap ng kani-kanilang mga papel, at ginagawa ang kani-kanilang mga tungkulin. Ito ang pagpapamalas ng awtoridad ng Lumikha” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi I). Sa karanasang iyon, nakita ko na papatnubayan ako ng Diyos basta’t taos-puso akong aasa sa Kanya, at makikita ko ang mga gawa Niya.

Matapos mahanap ang sister na ito para magsalin, sa wakas ay makakausap ko na ang brother na iyon. Gumaan ang loob ko. Hindi nagtagal, tumigil na ako sa pagnanais na umasa sa Diyos at may kinailangang gawin ang sister, kaya hindi na siya makakapagsalin. Para akong mahihimatay noong mabalitaan ko iyon. Ang dami kong gustong sabihin sa brother para maging saligan niya ang tunay na daan. Pero kung wala ang tagasalin ko, wala akong magagawa. Tapos ay nabalitaan ko ang isang tao na naghahanap ng tunay na daan na nailigaw ng CCP at ng relihiyosong komunidad, kaya hindi na siya nagpatuloy. Natakot ako na hindi na maghanap ang Italyanong brother kung hindi siya madiligan agad. Pakiramdam ko ay wala akong magawa at hindi ko talaga alam ang gagawin. Tapos, isang araw, nakita ko ang brother na nag-post sa page niya: “Mga kaibigan at kapatid, nagbalik na si Jesucristo! Magalak kayo!” Pinagpawisan ako ng malamig nang makita ko ito. Mahigit 3,000 ang mga kaibigan niyang relihiyoso. Kung ang ilan sa kanila ay anticristo na makakapagpaligaw sa kanya, ano nang mangyayari sa kanya? Nangamba ako, kaya nanalangin ako sa Diyos. “Oh Diyos ko, pag walang tagasalin, hindi ko madidiligan ang brother na ito at natatakot ako na lumayo siya kapag nailigaw ng iba. Paano ko mararanasan ang Iyong mga salita at matuto sa sitwasyong ito? Patnubayan Mo po ako.” Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos pagkatapos kong magdasal: “Ginugugol ng mga tao ang karamihan sa oras nila nang namumuhay sa isang walang-ulirat na kalagayan. Hindi nila alam kung dapat ba silang umasa sa Diyos o sa mga sarili nila. Sila kung gayon ay may gawi na umasa sa mga sarili nila at sa mga kapaki-pakinabang na mga kalagayan at mga kapaligiran sa palibot nila, gayundin ang sa alinmang mga tao, mga pangyayari, at mga bagay na sa kalamangan nila. Ito ang kung ano pinakamagaling ang mga tao. Kung saan sila pinakamalala ay sa pag-asa sa Diyos at pagtingala sa Kanya, sapagkat pakiramdam nila na napakalaking abala ang pagtingala sa Diyos—hindi nila nakikita, hindi nila nahahawakan—at pakiramdam nila na malabo at hindi makatotohanan ang paggawa ng gayon. Kung kaya, sa ganitong aspeto ng mga aralin nila, pinakamalala ang pagganap ng mga tao, at pinakamababaw ang pagpasok nila rito. Kung hindi mo natutuhan kung paano tumingala at umasa sa Diyos, hindi mo kailanman makikitang gumawa ang Diyos sa iyo, ang gabayan ka, o ang liwanagan ka. Kung hindi mo nakikita ang mga bagay na ito, ang mga katanungang tulad ng ‘kung umiiral man ang Diyos at kung ginagabayan man Niya ang lahat-lahat sa buhay ng sangkatauhan’ ay matatapos, sa kaibuturan ng puso mo, sa isang tandang pananong sa halip na isang tuldok o tandang padamdam. ‘Ginagabayan ba ng Diyos ang lahat-lahat sa buhay ng sangkatauhan?’ ‘Nagmamasid ba ang Diyos sa kaibuturan ng puso ng tao?’ Para sa anong dahilan na ginagawa mong mga katanungan ang mga ito? Kung hindi ka tunay na aasa sa o titingala sa Diyos, hindi mo magagawang magbigay pagbangon sa totoong pananampalataya sa Kanya. Kung hindi ka magkapagbibigay pagbangon sa totoong pananampalataya sa Kanya, para sa iyo, yaong mga tandang pananong ay magiging habambuhay na naririyan, sinasamahan ang lahat-lahat ng ginagawa ng Diyos, at hindi magkakaroon ng mga tuldok” (“Ang Mga Mananampalataya ay Dapat Munang Makaaninag sa Masasamang Kalakaran ng Mundo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nagising ako sa mga salita ng Diyos at napagtanto kong nakalimutan ko na naman ang Diyos. Nang ilagay ako ng Diyos sa lugar kung saan wala akong magawa, kung saan hindi ko kayang makipag-usap at hindi ko alam ang aking gagawin, ang Diyos ang naging sandigan ko. Ngunit nang maayos ang sitwasyon at naroon ang mga tamang tao, umasa ako sa ibang tao dahil parang mas praktikal iyon. Nang dumating ang batang sister na iyon sa oras ng pangangailangan, alam kong gawa iyon ng Diyos. Pero kalaunan, inisip ko pa rin na nakadepende sa tagasalin kung tatanggapin ng brother ang gawain ng Diyos ng mga huling araw. Kulang ang tunay kong pananampalataya sa Diyos. Naalala ko ang sabi ng Panginoong Jesus: “Ang Aking Ama, na sa kanila ay nagbigay sa Akin, ay lalong dakila kay sa lahat; at hindi sila maaagaw ninoman sa kamay ng Ama” (Juan 10:29). Narinig ng tupa ng Diyos ang Kanyang tinig. Walang usap-usapan, kasinungalingan, o paghihirap ang makakaagaw mula sa Kanyang mga kamay. Ito ang awtoridad ng Diyos. Dapat paniwalaan ko ang mga salita ng Diyos, gawin ang aking tungkulin, at tuklasin ang bawat landas para magbahagi sa brother na iyon. Kung mailigaw siya ng mga usap-usapan at kasinungalingan ay hindi ako ang magpapasya.

Pagkatapos, nabasa ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Libu-libong taon nang ginawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Nakagawa na ito ng hindi-masabing dami ng kasamaan, nakapanlinlang na ng sunud-sunod na henerasyon, at nakagawa na ng mga karumal-dumal na krimen sa mundo. Naabuso na nito ang tao, nalinlang ang tao, naakit ang tao na salungatin ang Diyos, at nakagawa na ng masasamang pagkilos na nakalito at paulit-ulit na nagpahina sa plano ng pamamahala ng Diyos. Gayunman, sa ilalim ng awtoridad ng Diyos, ang lahat ng bagay at buhay na nilalang ay patuloy na sumusunod sa mga patakaran at batas na itinalaga ng Diyos. Kumpara sa awtoridad ng Diyos, ang masamang kalikasan at kayabangan ni Satanas ay napakapangit, sobrang nakakadiri at kasuklam-suklam, at napakaliit at napakahina. Kahit na naglalakad si Satanas sa gitna ng lahat ng bagay na nilikha ng Diyos, hindi nito kayang gumawa ng katiting na pagbabago sa mga tao, bagay, at layon na iniutos ng Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi I). Tinulungan ako ng mga salita ng Diyos na bumitaw. Totoo na lahat ng bagay ay nasa ilalim ng pamamahala ng Diyos, at walang sinuman ang makakahadlang sa gustong gawin ng Diyos. Walang makakaagaw sa tupa ng Diyos. Kung isang impostor ang makakapasok sa bahay ng Diyos, malalantad sila at maaalis. Ito ang kapangyarihan ng Diyos. Napagtanto ko na hindi ko naunawaan ang Diyos. Ako ang buhay na halimbawa noon. Bago tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos, nakinig ako sa mga kasinungalingan ng CCP at ng relihiyosong mundo. Kahit na maraming humadlang sa akin, ang mga salita ng Diyos ang naghatak sa akin na tanggapin ang gawain Niya sa mga huling araw. At ngayon, walang kahit anong maling paniniwala o kasinungalingan ang makakahadlang sa pagsunod ko sa Makapangyarihang Diyos. Tinulungan lang akong makita nang mas malinaw ang mukha ni Satanas at palakasin ang pananampalataya ko upang sundin ang Diyos. Lahat ng ito ay nagawa ng mga salita ng Diyos. Naalala ko ang halos isang buwan ng pakikipag-usap sa brother na iyon. Magkaiba kami ng lengguwahe at hindi kami makapag-usap, pero nagpatuloy kami hanggang tanggapin niya ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Nabanggit niya ang pagpapalaganap ng ebanghelyo at pagtatayo ng iglesia sa Italya. Magagawa ba ang alinman doon nang walang patnubay ng Diyos, nang hindi nilulupig ng salita ng Diyos ang mga tao? Kulang ako sa pag-unawa sa Diyos. Kapag ipinapalaganap ko ang ebanghelyo, sinasabi ko na ang awtoridad ng Diyos ay walang katulad at walang pwersa ang makakahadlang sa gawain Niya, pero lagi kong sinusuri ang mga bagay sa paraang lohikal. Nang maharap ako sa hadlang sa wika, natakot ako na ang brother na iyon ay mailayo ng usap-usapan at kasinungalingan ng mga anticristo. Namumuhay ako sa kalagayang puno ng takot. Ngunit, nasa mga kamay ng Diyos kung matatanggap niya ang tunay na daan, ipinasya iyon ng Diyos. Sa halip na mag-alala, dapat kong pagbutihin ang tungkulin ko’t maging responsable. At doon, nagdasal ako sa Diyos, handang magpasakop sa Kanyang pamamahala’t kaayusan. Sa aking pagkabigla, pinadalhan ako ng mensahe ng batang sister na iyon para ipaalam sa akin na libre na siya at pwede na siyang magsalin muli. Sa wakas ay makakausap ko na siya nang malinaw.

Kahit na minsan ay pinanghihinaan ako ng loob at minsan ay balisang-balisa ako sa proseso ng pagbabahagi ng ebanghelyo sa brother na iyon, nang manalig ako sa Diyos, nasaksihan ko ang Kanyang patnubay at kamangha-manghang mga gawa. Napagtanto ko na ang gawain ng Diyos ay ginagawa Niya Mismo, at lumago ang pananampalataya ko sa Kanya. Ito ang biyaya at awa ng Diyos. Akala ko ang pagbabahagi ng ebanghelyo ay nagliligtas sa ibang tao, pero napagtanto ko na sa prosesong iyon, nararanasan ko ang gawain at mga salita ng Diyos. Sa karanasang ito, ako, isang “mapag-alinlangang tao,” ay tunay na nakaranas ng awtoridad at katapatan ng Diyos. Tulad mismo ng sinasabi ng Diyos, “Kapag ang isang tao ay nakakasagupa ng isang napakamasalimuot na paghihirap, kapag wala silang sinumang malalapitan, at kapag nadarama nila ang lalong kawalang-pag-asa, nagtitiwala sila sa Diyos bilang kanilang tanging pag-asa. Paano sila nananalangin? Ano ang kalagayan ng kanilang pag-iisip? Sila ba ay taimtim? Mayroon bang anumang di-dalisay sa panahong iyon? Kapag nagtitiwala ka sa Diyos na parang Siya ang huling hibla na makakapitan upang iligtas ang iyong buhay, umaasang tutulungan ka Niya, na taimtim ang iyong puso. Bagama’t maaaring hindi ka gaanong nagsasalita, ang iyong puso ay naaantig na. Ibig sabihin, ibinibigay mo ang iyong taimtim na puso sa Diyos, at ang Diyos ay nakikinig. Kapag nakikinig ang Diyos, nakikita Niya ang iyong mga paghihirap, liliwanagan ka Niya, gagabayan ka, at tutulungan ka” (“Ang Mga Mananampalataya ay Dapat Munang Makaaninag sa Masasamang Kalakaran ng Mundo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ang kaalaman tungkol sa Diyos ay hinihiling sa atin na isagawa at maranasan ang Kanyang mga salita sa pamamagitan ng mga bagay na nakakaharap natin sa araw-araw, at sa proseso ng paggawa ng ating tungkulin. Iyon lang ang paraan para makilala at katakutan ang Diyos. Itinuro ito sa akin ng aking karanasan. Salamat sa Diyos!

10. Ang Paglaya ng Puso

Ni Zheng Xin, USA

Noong Oktubre ng 2016, nasa ibang bansa kami ng asawa ko noong tinanggap namin ang gawain. Makalipas ang ilang buwan, si Sister Wang na kasama kong tumanggap ng gawain ay mas mabilis na lumago. Tanda ko pa noon, pinupuri siya ng lahat dahil napakahusay niya. Pagkatapos ng isang pagtitipon, narinig kong sinabi ni Sister Lin na, “Lahat ng ibinahagi ni Sister Wang sa pag-unawa niya sa mga salita ng Diyos ay galing sa puso. Naliwanagan ako, at nakatulong talaga sa akin.” Sa totoo lang, noong unang narinig ko na sinabi iyon, medyo nainggit ako sa kanya. Pero noong nagtagal, nagsimula na ako na mainis. Bakit siya ang pinupuri ng lahat at hindi ako? Hindi ba ako lumago? May mali ba sa pagbabahagi ko? Ayokong tanggapin na mas magaling siya sa akin, at palihim ko na siyang kinalaban. Kung kaya niyang magbahagi ng mga salita ng Diyos, kaya ko rin. Malalampasan ko rin siya. Iipunin ko ang pang-unawa at kaalaman mula sa mga salita ng Diyos at ibabahagi ko lang tuwing may pagtitipon. Sa gayong paraan, makikita ng lahat na maganda at praktikal din ang pagbabahagi ko.

Mula nang sandaling iyon, isinulat ko sa isang kuwaderno ang lahat ng nakamit ko at naunawaan sa mga salita ng Diyos. Kapag oras na ng pagtitipon, kailangan ko iyong pag-isipang mabuti sa puso ko, para makita kung paano ko iyon ibabahagi sa pagbabahagi, sa paraang kasing-linaw, kasing-ayos, at kasing-sistematiko ng kay Sister Wang. Pero, hindi ko alam kung bakit, mas lalo kong ginagalingan sa harap ng mga kapatid natin, mas lalo akong nagmumukhang tanga. Sa tuwing ako na ang magbabahagi, nabablangko ang isip ko o nagkakabuhul-buhol ang mga salita ko. Hindi ko maipaliwanag ang pananaw na gusto kong sabihin. Napahiya lang ako noong natapos ang pagtitipon. Kinausap ko isang araw ang asawa ko, “Tuwing naririnig ko na may liwanag sa pagbabahagi ni Sister Wang ng mga salita ng Diyos sa mga pagtitipon, naaasiwa talaga ako—” Pero bago ko pa natapos ang sasabihin ko, pinandilatan ako ng asawa ko at sinabi niya sa akin nang buong diin, “May liwanag sa pagbabahagi ni Sister Wang, at nakakatulong iyon sa atin. Dapat natin iyong ipagpasalamat sa Diyos. Ang pagkaasiwa mo, inggit lang iyan, hindi ba?” Ang mga salita niya ay parang sampal sa mukha ko. Umiling ako agad sa pagtanggi. “Hindi, hindi gayon iyon. Hindi ako gayon.” Sinabi niya pa sa akin, “Naging masaya lahat ng mga kapatid natin sa pagbabahagi ni Sister Wang, pero nakaramdam ka ng pagkaasiwa. Ibig sabihin, naiinggit ka dahil mas magaling siya, tama?” Noongnarinig ko iyon, lalong sumama ang loob ko. “Puwede kayang isa talaga akong mainggiting tao?” Sabi ko sa kanya, “Tumahimik ka na. Hayaan mong huminahon ako, at pag-iisipan ko ito.” Matapos iyon, sinabi ng asawa ko kay Sister Liu sa iglesia kung ano ang nangyayari sa akin, umaasang matutulungan niya ako. Noong nalaman ko ang ginawa niya, sinisi ko siya: “Bakit mo siya kinausap nang hindi mo muna ipinaalam sa akin? Kapag may sinabihan siya tungkol dito, ano ang magiging tingin sa akin ng mga tao?” Mas iniisip ko ang tungkol doon, mas lalo akong naiinis. Tahimik akong nagdasal sa Diyos. “Diyos ko! Gabayan Niyo ako. Tulungan Niyo ako.”

Nang sumunod na araw, pinagnilayan ko ang nabunyag sa akin noong panahong iyon. Napansin kong sa tuwing binabasa ko ang mga salita ng Diyos, sinasarili ko ang nalalaman ko, at ibinabahagi ko lang sa mga pagtitipon. Isa iyong pagnanasang magsalita tungkol sa mga bagay na hindi alam ng iba para tumaas ang tingin sa akin ng mga kapatid. Noong nakita kong may liwanag si Sister Wang sa pagbabahagi niya, lagi akong naasiwa, at gusto ko siyang mahigitan. Akala ko dati, madali talaga akong makasundo ng ibang tao at hindi ako naaapektuhan ng maliliit na bagay, na simpleng tao lang ako sa puso ko. Pero ngayon, lumabas na puwede pala akong mainggit, at kaya kong palihim na makipaglaban at makipagkumpitensya. Paano ako naging gayong klase ng tao? Tinawagan ko ang isang kapatid at tinanong ko siya, “Sister, nainggit ka na ba matapos makarinig ng liwanag sa pagbabahagi ng ibang kapatid sa mga salita ng Diyos?” Ang sagot niya, “Hindi. Kung may liwanag ang mga kapatid sa pagbabahagi nila, nakakatulong sa akin iyon. Natutuwa talaga ako at nasisiyahan.” Noong narinig ko ang sinabi niyang iyon, lalong sumakit ang loob ko. Naramdaman ko kung gaano katindi ang pagkamainggitin ko. Walang naiinggit kay Sister Wang, kundi ako lamang. Dahil nasa gayong sitwasyon, nagdasal ako sa Diyos. Ang sabi ko sa Kanya, “Diyos ko! Ayokong maging mainggitin, pero tuwing naririnig ko ang mahusay na pagbabahagi ng kapatid ko, naiinggit ako sa kanya. Diyos ko, hindi ko na alam ang gagawin ko. Pakiusap, gabayan Niyo akong tanggalin itong gapos ng inggit.”

Hindi nagtagal, pinuntahan ako ni Sister Liu. Nagbahagi siya sa akin ayon sa kalagayan ko, at nagbasa rin ng mga salita ng Diyos: “Takot palagi ang ilang tao na maging mas sikat sa kanila ang iba at mahigitan sila, na nagtatamo ng pagkilala habang sila naman ay kinaliligtaan. Dahil dito, inaatake at ibinubukod nila ang iba. Hindi ba ito isang kaso ng pagkainggit sa mga taong mas may kakayahan kaysa sa kanila? Hindi ba makasarili at nakasusuklam ang ganitong pag-uugali? Anong klaseng disposisyon ito? Masama ito! Sarili lang ang iniisip, sariling mga hangarin lamang ang binibigyang-kasiyahan, walang konsiderasyon sa mga tungkulin ng iba, at iniisip lamang ang sariling mga interes at hindi ang mga interes ng bahay ng Diyos—ang ganitong klaseng mga tao ay may masamang disposisyon, at hindi sila mahal ng Diyos” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Noong narinig ko ang mga salita ng Diyos, ramdam kong ito mismo ang kalagayan ko. Nakakapagpaliwanag ang pagbabahagi ni Sister Wang, pero hindi ko inunawa ang katotohanan o hinanap ang landas ng pagsasagawa mula sa sinabi niya. Nainggit lang ako sa kanya. Kapag hindi maayos ang pagbabahagi ko at hindi ako makapagpasikat, at napapahiya ko lang ang sarili ko, umiikot ang isip ko, negatibo ako at galit. Takot akong bumaba ang tingin nila sa akin. Sobrang makasarili ko at kamuhi-muhi, at ang inisip ko lang ay ang umangat sa iba pero hindi ko kayang makitang may mas nakakahigit sa akin. Panibugho at inggit iyon, hindi ba? Wala iyong bahid man lang ng normal na pagkatao. Sa isip ko, gayon din ako dati bago ako naniwala sa Diyos. Kapag kasalamuha ko ang mga kaibigan, kamag-anak, at kapitbahay ko, gusto ko maganda ang sinasabi nila sa akin. Minsan, kapag pinupuri ng isang kasama ang gawain ng iba sa harap ko, hindi ako mapakali, at para purihin ako ng iba, pinagbubuti ko ang paggawa sa trabaho ko, at masaya akong gawin iyon kahit gaano pa kahirap o nakakapagod. Dati, wala akong malay roon, naisip kong pagnanasa lang iyon para umabante. Ngayon ko lang napagtanto na pagpapakita lang iyon ng tiwaling disposisyon ni Satanas. Matapos iyon, madalas na akong lumapit sa Diyos at ipagdasal sa Kanya ang paghihirap ko. Sa mga pagtitipon, pinatatahimik ko ang puso ko at nakikinig ako sa pagbabahagi ng iba. Kapag ako na ang magbabahagi, hindi ko na iniisip na daigin si Sister Wang. Sa halip, pinag-iisipan ko ang mga salita ng Diyos at ibinahagi kung paano ko naunawaan. Sa pagsagawa ko sa ganitong paraan, naramdaman ko talaga na mas kalmado ako at malaya.

Nang magtagal, naramdaman ko talaga na nabawasan ang pagkamainggitin ko kumpara dati, pero talagang malalim ang ugat ng tiwaling disposisyon ni Satanas, at isinisiwalat nito ang sarili kapag may pagkakataon. Sa mga sumunod na pagtitipon, kapag nakikita ko na pinupuri ng ibang mga kapatid sa iglesia ang pagbabahagi ni Sister Wang, nagsimula na naman akong makaramdam ng kaunting inggit. Pagkatapos, naramdaman kong may agwat sa pagitan namin. Pero dahil nabubuhay ako sa gayong kalagayan, hindi ako nangahas magsabi sa iba. Natakot akong bumaba ang tingin nila sa akin. Kaya sa ilang pagtitipon, hindi ako makakilos nang maayos.

Isang gabi, tinawagan ako ni Sister Liu. Nag-alalang tinanong niya ako kung may pinagdadaanan akong problema. Hindi malinaw ang naging sagot ko, “Sister, napakatiwali ko na bang tao ngayon? Hindi na ba ako ililigtas ng Diyos?” Sa takot kong bumaba ang tingin niya sa akin, hindi na ako nagsalita pa sa kanya. Binasahan ako ni Sister Liu ng isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Kapag naririnig ng ibang tao na para maging isang tapat na tao, dapat maging bukas ang isa at ilantad ang sarili niya, sinasabi nila, ‘Mahirap maging tapat. Kailangan ko bang sabihin ang lahat ng iniisip ko sa iba? Hindi ba sapat nang ipagniig ko ang mga positibong bagay? Hindi ko kailangang sabihin sa iba ang aking madilim o tiwaling bahagi, hindi ba?’ Kung hindi mo sinasabi sa ibang tao ang mga bagay na ito, at hindi sinusuri ang iyong sarili, sa gayon hindi mo kailanman makikilala ang iyong sarili; hindi mo kailanman makikilala kung anong uri ka ng bagay, at hindi magagawa kailanman ng ibang tao na magtiwala sa iyo. Ito ay katunayan. Kung gusto mo na magtiwala sa iyo ang iba, dapat munang ikaw ay maging tapat. Bilang isang tapat na tao, dapat mo munang ilantad ang iyong puso upang matingnan ito ng lahat, makita ang lahat ng iniisip mo, at masilayan ang iyong totoong mukha; hindi mo dapat subukang magpanggap o ipakete ang iyong sarili para magmukhang maganda. Saka lamang magtitiwala ang mga tao sa iyo at ipapalagay na matapat ka. Ito ay ang pinakasaligang pagsasagawa, at ang pang-unang kailangan, ng pagiging isang tapat na tao” (“Ang Pinakasaligang Pagsasagawa ng Pagiging Isang Taong Tapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos basahin iyon, nagbahagi siya sa akin, “Dapat makipagbahagi upang hanapin ang katotohanan; ito ang isang paraan upang makamit ang kalayaang espirituwal. Paraan iyon para isagawa ang katotohanan at maging tapat. Nang sa ganoon, matutulungan tayo ng ating mga kapatid. Tinutulutan nitong malutas nang mas mabilis ang ating mga tiwaling disposisyon, at pinalalaya tayo. Kung hindi tayo handang ihayag ang ating mga paghihirap, madali tayong mahuhulog sa panlilinlang ni Satanas, at malamang magkaroon ng kawalan sa ating buhay.” Matapos kong makinig kay Sister Liu, humugot ako ng tapang at sinabi ko sa kanya ang pinagdaraanan ko. Binasahan niya ako ng mga salita ng Diyos: “Ang mga taong inililigtas ng Diyos ay yaong mga taong may tiwaling disposisyon dahil ginawang tiwali ni Satanas; hindi sila mga perpektong tao na wala ni katiting na bahid-dungis, ni mga taong hungkag ang pamumuhay. Para sa ilan, sa sandaling mahayag ang kanilang katiwalian, iniisip nila, ‘Nalabanan ko na naman ang Diyos; nanalig na ako sa Kanya nang maraming taon, pero hindi pa rin ako nagbabago. Tiyak na ayaw na sa akin ng Diyos!’ Anong klaseng saloobin ito? Sumuko na sila sa sarili nila, at iniisip nila na ayaw na sa kanila ng Diyos. Hindi ba ito maling pagkaunawa sa Diyos? Kapag napakanegatibo mo, napakadali para kay Satanas na makahanap ng mga kahinaan sa iyo, at kapag nagtagumpay ito, mahirap nang isipin ang mga ibubunga nito. Samakatuwid, gaano ka man nahihirapan o gaano man kanegatibo ang damdamin mo, huwag kang sumuko kailanman! Sa proseso ng paglago sa buhay at habang naliligtas, kung minsa’y mali ang landas na tinatahak ng mga tao o naliligaw sila ng landas. Sumandaling nakikita sa kanila na medyo isip-bata sila sa kanilang buhay, o kung minsa’y nanghihina at nagiging negatibo sila, nagsasalita ng mga maling bagay, nadudulas at nadadapa, o nagdaranas ng kabiguan. Sa paningin ng Diyos, normal lahat ang gayong mga bagay, at hindi Siya magrereklamo tungkol doon” (“Pagpasok sa Buhay ang Pinakamahalaga sa Pananalig sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Ito ang ibinahagi sa akin ng kapatid: “Lahat tayo ay lubos na ginawang tiwali ni Satanas. Mapagmataas tayo, tuso, masama, at karimarimarim. Ang mga disposisyong ito ni Satanas ay nakababaon nang lubusan sa kaloob-looban natin at naging likas na natin. Dahil dito, ang ugali natin at asal ay nagbubunyag ng katiwalian. Naiinis ako doon dati: Medyo nauunawaan ko naman ang tiwali kong disposisyon at nagsisi ako matapos kong ibunyag iyon, kaya bakit gagawin ko na naman ulit? Pagkatapos basahin ang mga salita ng Diyos, napagtanto ko na malubha ang tiwali kong disposisyon, at malinaw sa akin na hindi kayang mabago ang disposisyon ko nang magdamagan. Hindi basta magbabago ang tao kapag may kaunting kamalayan sa sarili. Kung wala ang pangmatagalang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, pagtabas at pakikitungo, at pagsubok at pagpipino, imposibleng tunay na magbago. Ang layunin ng pagdating ng Diyos para humatol at magparusa ay para linisin at baguhin tayo. Alam Niya kung gaano katindi ang pagtiwali sa atin ni Satanas, at alam Niya ang tayog natin at ang hirap natin kapag binabago natin ang ating mga disposisyon, kaya, mapagpatawad Siya at matiyaga sa mga taong hinahanap ang katotohanan. Umaasa ang Diyos na hanapin natin ang katotohanan, at buong pusong hangarin na baguhin ang ating disposisyon. Kaya tratuhin natin ang ating mga sarili nang tama. Kumain at uminom tayo ng mga salita ng Diyos, tanggapin ang paghatol at parusa, talikuran ang laman, at isagawa ang katotohanan. Darating ang araw, nakatakda nang magbago ang mga tiwali nating disposisyon.”

Nagbasa pa kami ng mga salita ng Diyos: “Sa sandaling pumasok na sa usapan ang posisyon, mukha, o reputasyon, lumulukso sa pag-asam ang puso ng lahat, at gusto palagi ng bawat isa sa inyo na mamukod-tangi, maging tanyag, at makilala. Lahat ay ayaw sumuko, sa halip ay palaging nagnanais na makipagtalo—kahit nakakahiya at hindi tinutulutan ang pagtatalo sa sambahayan ng Diyos. Gayunman, kung walang pagtatalo, hindi ka pa rin kuntento. Kapag nakikita mong may ibang namumukod-tangi, naiinggit ka, namumuhi, at na hindi iyon patas. ‘Bakit hindi ako namumukod-tangi? Bakit palagi na lang ang taong iyon ang namumukod-tangi, at hindi ako kahit kailan?’ Sa gayo’y naghihinanakit ka. Sinusubukan mo itong pigilin, ngunit hindi mo magawa. Nagdarasal ka sa Diyos at gumaganda ang pakiramdam mo sandali, ngunit kapag naharap kang muli sa ganitong sitwasyon, hindi mo ito madaig. Hindi ba iyan tayog na kulang pa sa gulang? Hindi ba isang patibong ang pagkahulog ng isang tao sa gayong katayuan? Ito ang mga kadena ng likas na katiwalian ni Satanas na gumagapos sa mga tao. … Kailangan mong matuto na hayaan at isantabi ang mga bagay na ito, na irekomenda ang iba, at tulutan silang mamukod-tangi. Huwag kang magpumilit o magmadaling manamantala sa sandaling magkaroon ka ng pagkakataong mamukod-tangi o mapuri. Kailangan mong matuto na pagbigyan ang iba, ngunit huwag mong ipagpaliban ang pagsasagawa ng iyong tungkulin. Maging isang taong nagtatrabaho nang patago, at hindi nagpapasikat sa iba habang matapat mong ginagampanan ang iyong tungkulin. Kapag lalo mong binitiwan ang iyong kasikatan at katayuan, lalo mong bibitiwan ang sarili mong mga interes, mas mapapayapa ka, at magkakaroon ng mas malaking puwang sa iyong puso at bubuti ang lagay mo. Kapag lalo kang nagpumilit at nakipagkumpitensya, lalong didilim ang lagay mo. Kung hindi mo ito pinaniniwalaan, subukan mo at makikita mo! Kung gusto mong baligtarin ang ganitong klaseng kalagayan, at hindi ka makontrol ng mga bagay na ito, kailangan mo munang isantabi at isuko ang mga ito. Kung hindi, habang nagpupumilit ka, lalong magdidilim ang paligid mo, at lalo kang maiinggit at mamumuhi, at lalong titindi ang hangarin mong magtamo. Habang mas tumitindi ang hangarin mong magtamo, lalo mo itong di matatamo, at habang mas kaunti ang natatamo, mas namumuhi ka. Habang mas namumuhi ka, lalong nagdidilim ang kalooban mo. Kapag lalong nagdilim ang iyong kalooban, lalo mong hindi magagampanan ang iyong tungkulin; kapag lalo mong hindi nagagampanan ang iyong tungkulin, lalo kang mawawalan ng silbi. Ito ay magkakaugnay at masamang bagay na paulit-ulit na nangyayari. Kung hindi mo magagampanan nang maayos ang iyong tungkulin kailanman, kung gayon ay unti-unti kang aalisin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Napagtanto ko dahil sa pagbabahagi ni Sister Liu ng mga salita ng Diyos na nagsimula ang inggit ko sa matinding pagnanasang magkapangalan at magkaposisyon, at naging mapagmataas ang disposisyon ko. Itinanim sa isipan ko ang edukasyon ng CCP at lahat ng uri ng pilosopiya sa buhay at lason ni Satanas mula pa pagkabata, tulad ng, “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa,” at “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno.” Ang mga lasong ito ay itinanim sa kaibuturan ng puso ko, na sanhi para maging mapagmataas ako, mapagmalaki, makasarili, at masama. Lumaki akong ambisyosa at agresibo; kahit anong gawin ko, dapat mahigitan ko ang iba. Naging gayon na ako sa lipunan, at naging gayon din ako sa iglesia. Kahit habang nagbabahagi at nagdarasal sa pagtitipon, gusto ko pa ring mahigitan ang ibang tao, at masaya lang ako kapag pinuri ako. Sa oras na napatunayang may ibang mas magaling sa akin, hindi ko iyon matanggap, at naninibugho ako. Sa loob ko, pipigilan ko at lalabanan ang taong iyon. Kapag hindi ko nahigitan, magpapakanegatibo ako at hindi aayusin ang sarili ko. Hindi ko uunawain ang Diyos, at iisiping hindi ako ililigtas ng Diyos. Nakita kong ginawa akong mapagmataas, maramdamin, makasarili, at kamuhi-muhi ng katiwalian ni Satanas, at naging napaka-miserable ko. Nang magtagal, nakita ko ang landas ng pagsasagawa sa mga salita ng Diyos. Dapat matuto akong pakawalan, isantabi ang mga bagay, at magsagawa ayon sa mga salita ng Diyos. Dapat matutunan kong talikuran ang laman at isantabi ang katayuan ko, at matuto sa lakas ni Sister Wang, at matutong bumawi para sa aking kahinaan. Ito lang ang paraan upang maunawaan at magkamit ng katotohanan.

Tapos, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Hindi magkapareho ang mga tungkulin. May isang katawan. Bawat isa’y ginagawa ang kanyang tungkulin, bawat isa’y nasa kanyang lugar at ginagawa ang kanyang buong makakaya—para sa bawat siklab may isang kislap ng liwanag—at naghahangad na lumago sa buhay. Sa gayon Ako ay masisiyahan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 21). Noong nabasa ko iyon, naunawaan ko na dahil iba-iba ang kakayahan at mga kaloob ng Diyos sa bawat tao, iba-iba rin ang hinihingi niya mula sa bawat tao. Sa totoo lang, hangga’t ginagawa natin ang lahat para magampanan ang mga tungkulin natin, mapapanatag ang puso ng Diyos. Dahil sa biyaya ng Diyos kaya mahusay si Sister Wang at madali niyang maunawaan ang katotohanan. Pinagtipon tayo ng Diyos para matuto sa ating lakas, punan ang ating kahinaan upang maunawaan natin ang katotohanan at makapasok nang magkakasama sa realidad ng mga salita ng Diyos. Dapat hawak ko nang maayos ang mga lakas ko at pagkukulang. Kahit anong kakayahan pa ang italaga sa akin ng Diyos, dapat akong magpasakop sa Kanyang patakaran at pagsasaayos, ituwid ang motibo ko, at hanapin ang katotohanan nang buong puso. Dapat kong ibahagi lahat ng nauunawaan ko, at isagawa lahat ng nalalaman ko. Dapat kong gawin ang makakaya ko upang liwanagan at gabayan ako ng Diyos. Dahil dito, ginawa ko ang resolusyong ito sa harap ng Diyos: Mula ngayon, handa na akong magsikap sa paghahanap ng katotohanan, itigil ang pagiging makitid ang isip at mainggitin, at isakabuhayan ang pagkakatulad sa tunay na tao upang tuparin ang kalooban ng Diyos.

Nagkaroon agad ng pagtitipon sa iglesia. Gusto kong ipaalam sa mga kapatid kung gaano ako kainggit kay Sister Wang, at kung anong mga aspeto ng tiwali kong disposisyon ang ibinunyag ko, pero sa sandaling naisip ko iyon, nakaramdam ako ng takot kung ano ang magiging tingin nila sa akin at kung ano ang iisipin ni Sister Wang kapag nalaman niyang naiinggit ako sa kanya. Medyo nag-atubili akong harapin ang sitwasyon. Sa loob ko, tahimik akong nanalangin sa Diyos. Sabi ko, “Diyos ko! Bigyan Niyo ako ng pananampalataya at tapang. Handa akong isantabi ang sarili at katayuan ko, magbahagi sa aking mga kapatid, at alisin ang mga hadlang sa pagitan namin. Kayo nawa, Diyos ko, ang maging gabay ko.” Pagkatapos magdasal, mas nakaramdam ako ng kapayapaan, at nagsalita ako tungkol sa kalagayan at pinagdadaanan ko. Matapos nila akong pakinggan, ni hindi bumaba ang tingin nila sa akin, sa halip, hinangaan nila ang lakas ng loob ko dahil nagawa kong maging matapat. Sabi nila, ang karanasan ko ang nagmulat sa kanila na sa pagsasagawa ayon sa mga salita ng Diyos matatanggal ang mga tiwali nilang disposisyon, at magtatamo sila ng kalayaan. Sinabi rin nilang alam na nila ang gagawin kapag naharap sila sa gayong sitwasyon. Sa mga sumunod na pagtitipon, natuklasan ko pa ang maraming kalakasan ni Sister Wang: Kapag kumakain at umiinom ng salita ng Diyos, isinasama niya ang sitwasyon niya sa pagbabahagi. Kapag may problema siya, nakatuon siya sa pagharap sa Diyos at paghanap sa Kanyang hangarin, at sa landas upang magsagawa mula sa Kanyang mga salita. Pagkatapos kong makita ang kalakasan niya saka ko lang naunawaan na hindi ko siya karibal, kundi isang taong makakatulong sa akin. Nakita ko, pinagsasama tayo ng Diyos para matuto tayo sa lakas ng isa’t isa upang punan ang kahinaan ng bawat isa. Kapag gayon ko iyon inisip, ramdam kong ganap akong nakalaya. Ngayon, bawat pagtitipon ay parang isang kasiyahan. Hindi na ako natatangay ng inggit o panibugho, kaya ko nang kumuha ng lakas sa iba upang punan ang kahinaan ko at mapalaya ang espiritu.

11. Ang Tanging Paraan Para Mamuhay Nang Tulad ng Isang Tunay na Tao

Ni Xincheng, Tsina

May nabasa ako noon na isang nobela ng isang Hapones na manunulat tungkol sa isang tindero na nakapagbenta ng isang serum na pampatubo ng buhok, ng pangkulay ng buhok, pomada, pampanipis ng buhok, at pambawas ng buhok sa isang pintor na may kakaunting buhok, sinasabing malulutas nito ang kanyang mga problema. Gumastos nang malaki ang pintor pero halos kalbo pa rin ang ulo niya sa huli. Gumamit ng panunudyo ang manunulat para ilantad ang mga panlolokong ginagamit ng mga walang konsensyang tindero ngayon, binabalaan ang mga taong huwag magpadala. Ang ganitong bagay ay palala nang palala pero walang makalutas ng problema. Isa rin ako sa kanila dati. Magsisinungaling ako at mandaraya ng mga kustomer para kumita ng mas maraming pera. Mas nasadlak pa ako rito at hindi talaga ako makahinto. Pagkatapos ay tinanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw at naintindihan ko ang ilang katotohanan sa pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Nabago ang aking pananaw at sinimulan kong isagawa ang katotohanan at pagiging tapat ayon sa mga salita ng Diyos. Ito ang tanging paraan para mamuhay nang hayagan at magkaroon ng wangis ng tao.

Noong una akong magbukas ng hair salon, sumumpa akong tapat akong magnenegosyo. Gayon nga ang ginawa ko, hindi kailanman nakikilahok sa panghuhuthot. Ibinigay ko ang lahat sa bawat buhok ng kustomer na inayos ko at ang aking bayad ay mas mababa kaysa sa ibang mga hairstylist. Pero matapos pagurin ang sarili ko sa loob ng isang taon, lagpas 2,000 yuan lang ang natira sa akin matapos kong magbayad ng aking renta, buwis sa negosyo, mga kagamitan, bayad sa heater, at iba pa. Mas malakas ang negosyo ko kaysa sa mga salon sa tapat ko pero mas malaki ang kinikita nilang pera kaysa sa akin. Alam kong ang malaki sa kinikita nilang pera ay mula sa pandaraya sa kanilang mga kustomer, gumagamit ng masasamang taktika para yumaman sila sa pandaraya. Ang totoo niyan, minsan gusto kong gawin ang ginagawa nila pero hindi maganda ang pakiramdam ko sa pagkita ng pera sa ganoong paraan. Tulad nga ng lumang kasabihan, “mahirap pero maipagmamalaki.” Gaano man ako kahirap, pakiramdam ko ay kailangan kong panatilihin ang integridad ko. Pinag-isipan ko ito nang mabuti, ngunit nagpasya akong ipagpatuloy ang pagnenegosyo nang ayon sa konsensya ko at maging isang mabuting tao gaano man kaliit ang kinikita ko. Tatlong taon ang mabilis na lumipas sa ganitong paraan, at ang ibang mga hairdresser na kasabay kong nagsimula ay nakabili na ng mas malalaking salon o mayroon nang malaking negosyo. Ang iba sa kanila ay mayroon pang mga sariling sasakyan, pero nasa eksaktong parehong posisyon pa rin ako tulad ng nakaraang tatlong taon.

Isang araw, nagkasakit ang tatay ko at dinala sa ospital at ang kanyang pagpapagamot ay magkakahalaga ng sampu-sampung libong yuan. Halos wala akong naipon. Humiram ako nang humiram ng pera hangga’t maaari, pero kalahati lang ng bayarin sa ospital ang nabayaran ko. Ang pag-iisip kung gaano kalaki ang hiniram ko at na hindi ko alam kung kailan ko ito mababayaran ay nagsimula ng labanan sa loob ko: Dapat ko bang itaas nang kaunti ang presyo ko? Kung dagdagan ko kaya nang kaunti ang singil para sa mayayaman kong kustomer? Habang ako ay nasa suliraning ito, sinabi sa akin ng isang kaibigan ko, “Ang lahat ng paghihirap na ito ay dahil lang masyado kang nakatali sa iyong dangal. Ang taon-taon na kita ng ibang may-ari ng salon ay nasa sampu-sampung libo, samantalang ilang libo lang ang sa iyo. Napakatigas ng ulo mo. Kung gusto mong mabayaran agad ang mga utang na iyon, kailangang mas maging matalino ka sa iyong negosyo. Kailangang may mga nakatago kang ilang pandaraya para kumita ng mas maraming pera.” Pagkaalis niya, lumapit ’yung may-ari ng salon sa tapat ko at inasar ako, “Napakagaling mo talaga sa pagpapatakbo ng salon na ito! Malakas ang negosyo at may maganda kang reputasyon, pero hindi lang talaga ito kumikita. Gusto mong maging si Mother Teresa? Kung mayroon ako ng mga kakayahan mo, matagal na siguro akong yumaman. Masyado ka lang tapat. Kailangan mong maging matalino para magpatakbo ng negosyo, pero pinapagod mo ang sarili mo at walang masyadong kinikita. Di ba’t sinasabi ng lahat, ‘Pera ang nagpapaikot sa mundo’ at ‘Tanging hangal lamang ang hindi tumatanggap ng pera sa kanyang mga kamay’? Dapat ay pag-isipan mo ito.” Hindi ako mapakali nang gabing iyon, hindi makatulog. “May punto ang sinasabi ng dalawang iyon.” Naisip ko, “Lubos na tapat akong nagnenegosyo, kaya kailan ako kikita ng pera? Sabi nga nila, ‘Hindi kalahatan ang pera, ngunit kapag wala ito, wala kang magagawa.’ Kayang sakupin ng isang kusing kahit na ang isang bayani. Isa pa, may sakit ang tatay ko sa ospital at hindi ko pwedeng iantala ang kanyang pagpapagamot. Para sa pagpapagamot ng tatay ko at para mabayaran ko ang mga utang ko, ang paggamit ng ilang taktika para kumita ng pera ay kauna-unawa.” Inalo ko ang sarili ko sa ganoong paraan at nagpasyang simulang subukan ito sa mas mayayamang kustomer.

Nang sumunod na araw, may dumating na isang kustomer na gustong magpakulot. Batay sa kanyang pananamit, mukha talaga siyang mayaman, kaya naisip kong samantalahin ang pagkakataong mas kumita nang kaunti pa. Noong nagbabayad na siya, agad ko siyang siningil ng 200 yuan. Sa totoo lang, ang lakas ng kabog ng dibdib ko dahil 120 yuan lang ang dating karaniwang singil ko, kaya nang singilin ko siya nang gayon, napaisip ako kung aakusahan niya ako ng sobrang pagsingil. Kapag sinabi niyang masyadong mahal ito, pwede kong babaan ang presyo nang kaunti. Nakokonsensya, ni hindi ko siya matingnan sa mata. Kaagad niyang iniabot ang bayad at pinuri pa ang mga kakayahan ko. Talagang masaya siya sa ayos ng kanyang buhok at sinabing sulit ito anuman ang halaga. Sinabi niyang irerekomenda niya ako sa kanyang mga kaibigan at pamilya. Pagkaalis niya, saglit akong hindi mapakali. Ganoon kalaki ang tiwala niya sa akin pero dinaya ko siya. Napakaimoral noon. Pero naisip ko, “Tanging hangal lamang ang hindi tumatanggap ng pera sa kanyang mga kamay.” Andyan din ang mga utang ko, kaya ibinaon ko na lang ang nararamdaman kong pagkakonsensya. Mula nang araw na iyon, binago ko na ang ugali ko sa pagnenegosyo. Sa tuwing nakikita kong may pumapasok na mayamang kustomer, sasalubungin ko siya, ngiting-ngiti at irerekomenda ang ilang partikular na serbisyo at produkto.

Isang beses, sinabi ng isang kustomer na gusto niyang pahugasan at i-style ang kanyang buhok, at naisip ko, “Ang paghugas ng buhok ay mababa pa sa 10 yuan. Kailangan kong makahanap ng taktika para makakuha ng mas malaki kaysa roon.” Kaya sinabi ko sa kanya, “Masyadong tuyot ang buhok mo. Kapag hindi mo sinimulang alagaan ito sa lalong madaling panahon, baka malagas ito, at ang buhok ay parang pangalawang mukha para sa mga babae. Kapag nagkaroon ka ng mga problema sa buhok mo, magiging huli na ang lahat para sa pagsisisi.” Nakumbinsi siya sa lahat ng sinabi ko at gumastos siya ng 300 yuan para sa isang set ng anti-hairloss na mga produkto at naging regular para sa mga hot oil treatment. Medyo hindi ako mapalagay pagkaalis niya. Mayroon nga akong pera, pero hindi ako sigurado kung gaano kaepektibo ’yung produkto. Ibinenta ko ito, pero anong gagawin ko kung hindi ito gumana nang maayos at bumalik siya para magreklamo? Ngunit wala nang saysay ang pag-aalala. Naibenta ko na ito, kaya ’yun na ’yun. Makalipas ang ilang araw habang ginugupitan ko ang isang kustomer, sinabi niyang mayroon siyang balakubak at makating anit. Naisip ko, “Pwede kong irekomenda ang ilang shampoo na ibinebenta ko rito para bahagya akong kumita nang mas malaki.” Kaya pasimple kong sinabi, “Ang balakubak at makating anit ay dulot ng pamamaga at kapag lumala ito, pwedeng magsimulang malagas ang buhok mo, na makakaapekto sa kung paano mo nakikita ang iyong sarili.” Mabilis niya akong tinanong kung anong pwedeng gawin dito, kaya siyempre naman, inirekomenda ko ang aking anti-dandruff shampoo sa kanya at nangako ako sa kanyang gagana iyon. Masayang-masaya niyang binili ang shampoo. Siningil ko siya ng 68 yuan para sa isang produktong binili ko sa halaga lang na 25 yuan at paulit-ulit niya akong pinasalamatan. Natanto ko kung gaano kadaling kumita ng pera tulad noon. Hindi kataka-takang yumaman na ’yung mga may-ari ng ibang salon. Naisip kong pwede rin akong yumaman nang mabilisan, at hindi ko na kailangang mag-alala tungkol sa mga bayarin sa ospital ng tatay ko. Sa ganitong paraan, unti-unting naglaho ang pagkabahala sa puso ko at naniwala ako na ang tanging paraan para kumita ng pera ay ang magsinungaling at mandaya.

Lumipas ang sampung taon sa isang kisap-mata. Bahagya akong kumita ng pera, nabayaran ang lahat ng utang ko, at nakabili pa ako ng bahay at isang sasakyan. Hindi ko alam kung bakit, pero kahit na mas maayos na ang pamumuhay ko, hindi ko talaga makuhang maging masaya. Palagi akong mayroong hungkag at pagkabalisang pakiramdam. Sinasabi nila, “Habang kumikilos ang mga tao, nagmamasid ang Langit,” at “Kung anong ibinigay ay siya ring babalik.” Natakot akong baka isang araw bumalik ’yung lahat ng kustomer na niloko ko para magreklamo sa akin, at pagkatapos ay masisira ang reputasyon ko. Takot na takot ako sa isiping iyon at namuhay sa pangamba. Nakakapagod iyon. Gusto ko talagang bumalik sa tapat na pagnenegosyo pero hindi ko mahimok ang sarili kong gawin ito. Para akong isang magnanakaw na nagustuhan na ito—gusto kong tumigil, pero hindi ko magawa.

Habang lubha akong nahihirapan, lubog sa putik ng kasalanan, ibinahagi sa akin ng isang kaibigan ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Sinabi niya sa akin na ang mga salita ng Diyos ang lahat ng katotohanan at kayang lutasin ang lahat ng ating paghihirap, na kaya ng mga itong hilumin ang sakit sa loob ng ating mga kaluluwa. Matapos iyon, sinimulan kong makipagtipon at basahin ang mga salita ng Diyos kasama ang iba, kumakanta ng mga awit ng papuri, at talagang napayapa ako. Hindi mo mababayaran ang ganoong uri ng pakiramdam. Nagpasya akong isagawa nang maayos ang aking pananampalataya.

Isang beses sa isang pagtitipon, nagbasa ng isang sipi ng mga salita ng Diyos ang mga kapatid. “Ang katapatan ay nangangahulugang pagbibigay ng puso mo sa Diyos, pagiging wagas sa Diyos sa lahat ng mga bagay, pagiging bukas sa Kanya sa lahat ng mga bagay, hindi pagtatago kailanman ng katotohanan, hindi pagsusubok na malinlang yaong mga nasa itaas at nasa ibaba mo, at hindi paggawa ng mga bagay upang manuyo lamang sa Diyos. Sa madaling salita, ang pagiging tapat ay pagiging dalisay sa mga kilos at mga salita mo, at hindi paglilinlang sa Diyos o sa tao. … Kung marami kang mga nakatagong kaalamang atubili kang ibahagi, kung lubos kang tutol na ilantad ang mga lihim mo—ang mga paghihirap mo—sa harap ng iba upang hanapin ang daan ng liwanag, sinasabi Kong isang kang taong hindi madaling matatamo ang kaligtasan, at hindi madaling makakaahon mula sa kadiliman” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Talagang nakakaantig ito para sa akin. Nakita kong gusto ng Diyos ang mga tapat na tao at kinamumuhian ang mga mapanlinlang. Ang pagiging tapat ang tanging paraan para makapasok sa Kanyang kaharian. Ang mga kapatid ay pawang dalisay at bukas. Kahit na may mga panahong sila ay nakakapagsinungaling para protektahan ang kanilang sariling dangal o katayuan, palagi nilang napagninilayan ang kanilang sarili at nagiging bukas at tapat. Tunay na malaya ang kanilang mga buhay. Nararamdaman kong ang iglesia ay hindi kagaya ng mundo. Gusto ng Diyos ang mga tapat na tao, at kapag mas lalong tapat ang isang tao, mas lalo siyang nagugustuhan ng Diyos, pero kapag mas lalo siyang mapanlinlang, mas lalo siyang kamumuhian Niya. Tanging mga tapat na tao lamang ang makapagkakamit ng tunay na kaligayahan at kagalakan. Gusto ko talagang maging isang tapat na tao, isang taong gusto ng Diyos. Pero naisip ko kung paano ako naging isang negosyante, at sa materyalistikong lipunang ito kung saan ang pera ay kalahatan, ang tapat na pagnenegosyo ay hindi lang nangangahulugang hindi ka kikita, kundi pagkakamalan ka ring hangal ng iba. Talagang walang paraan para magkaroon ng matatag na posisyon sa lipunang ito sa ganoong paraan at sa huli, magsasara ka na lang. Ngunit malinaw na sinasabi ng mga salita ng Diyos na gusto Niya ang mga tapat na tao, at ang mga mapanlinlang ay hindi halos maliligtas. Kung hindi ko isinasagawa ang katotohanan tulad ng hinihingi ng Diyos kundi patuloy na nandaraya, nagsisinungaling, at nanloloko sa aking negosyo, hindi ba nakakasuklam iyon sa Diyos? Paulit-ulit kong pinag-isipan ito, at sa huli ay nagpasyang kumilos nang ayon sa mga salita ng Diyos, at isagawa ang pagsasabi ng totoo at pagiging tapat na tao.

Isang araw, nang ginugupitan ko ang kustomer ko, tinanong niya ako kung tuyot ang buhok niya, at kung oo, gusto niya ring magpa-oil treatment. Naisip ko, “Sampung yuan lang ang kikitain ko sa paggupit, pero kikita ako ng isa pang daan o higit pa sa oil treatment. Kustomer na mismo ang humingi nito—talagang wala akong inialok sa kanyang iba pa para kumita ng dadag na pera.” Sa katunayan, tiningnan ko ang buhok niya at nakita kong hindi naman ito tuyot, pero kapag sinabi ko sa kanya ang totoo, siguradong hindi niya ito ipapaayos. Habang naguguluhan, naalala ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ang pagiging tapat ay pagiging dalisay sa mga kilos at mga salita mo, at hindi paglilinlang sa Diyos o sa tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng napapanahong paalala na ang mga taong tapat ay praktikal at makatotohanan sa kanilang mga salita’t gawa. Hindi sila mapanlinlang sa harap ng Diyos o sa harap ng ibang tao. Dahil gusto kong maging isang tapat na tao, kailangan kong kumilos nang ayon sa Kanyang mga salita at magsabi ng totoo. Kaya sinabi ko sa kustomer, “Hindi tuyot ang buhok mo. Huwag mong aksayahin ang pera mo.” Sumagot siya, hindi makapaniwala, “Nagulat akong may ganyan kang propesyunal na integridad. Sa panahong ito, sobrang kakaunti na lang ang mga taong tulad mo sa negosyo. Talagang papupuntahin ko ang lahat ng kamag-anak ko rito para magpaayos ng buhok.” Natuwa akong marinig itong sinasabi ng kustomer—paulit-ulit kong pinasalamatan ang Diyos. Naranasan ko kung gaano kaganda, gaano katamis ang maging tapat at magsabi ng totoo.

Sa mga sumunod na araw, kumilos ako bilang isang tapat na tao ayon sa mga hinihingi ng Diyos. Ang lahat ng takot, ang lahat ng pag-aalala sa aking puso ay naglaho na lang nang hindi ko namamalayan at hindi na ako nag-aalala na may babalik at magrereklamo. Masarap ang tulog ko tuwing gabi. Akala ko kaya kong isagawa ang katotohanan at magsalita nang tapat. Pero sa gulat ko, malalim palang nakabaon ang mga satanikong disposisyon at pilosopiya ko. Nang matukso ng malaking tubo, bumalik ako sa dati kong gawi.

Isang araw, limang babae ang pumunta sa salon ko. Kagagaling lang nila sa bakasyon at inirekomenda ng drayber ng taxi nila ang aking salon, kaya dumiretso sila rito. Sinabi ng isa sa kanila, “Hindi problema ang pera, basta’t siguraduhin mo lang na gagalingan mo.” Nang marinig ko ito sa kanya, naisip ko, “Nasa bulsa ko na ito. Medyo magsisinungaling ako, ngayon lang, at dapat patawarin ako ng Diyos.” Kaya, sinabi ko na ang 160-yuan na pagpapakulot ay 260 yuan at wala silang sinabi. Kumita ako ng ekstrang 500 sa ganoong paraan. Masayang-masaya ako nang makuha ko ang pera, iniisip na hindi ko kailangang alalahanin ang renta ko sa tindahan sa buwang iyon. Pero malungkot at dismayado ako kinagabihan. Hindi ako mapakali, hindi makatulog.

Kalaunan, naisip ko kung paanong alam kong ang pagiging tapat na tao ay isang positibong bagay at may kinalaman sa kung paano tayo umaasal at kung maliligtas ba tayo at makakapasok sa kaharian ng Diyos. Kaya bakit hindi ko ito maisagawa? Ano ang tunay na dahilan? Sa paghahanap ng mga sagot, napanood ko ang isang video ng isang pagbabasa ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Pinatatakbo ng mga tao noong una ang kanilang mga negosyo sa paraang hindi nandadaya ninuman; at ibinebenta ang mga bagay sa parehong presyo maging sinuman ang bumibili. Hindi ba nito ipinapakita ang ilang elemento ng konsensya at pagkatao? Kapag nagsasagawa ang mga tao ng kanilang negosyo gaya nito, nang walang masamang hangarin, makikita rito na mayroon pa rin silang kaunting konsensya at kaunting pagkatao sa panahong iyon. Ngunit dahil sa palaki nang palaking pangangailangan ng tao para sa pera, walang kamalay-malay na natutunan ng mga tao na lalo pang ibigin ang salapi, pakinabang at kasiyahan. Sa madaling salita, tiningnan ng mga tao ang salapi bilang mas mahalaga pa kaysa sa dati. Kapag tinatanaw ng mga tao ang salapi bilang mas mahalaga, walang malay nilang napapabayaan ang kanilang reputasyon, kanilang katanyagan, kanilang karangalan, at kanilang katapatan, hindi ba? Kapag ikaw ay nagnenegosyo, nakikita mo ang ibang gumagamit ng iba’t ibang pamamaraan upang dayain ang mga tao at maging mayaman. Bagaman ang salaping kinita ay nakaw, sila ay payaman nang payaman. Bagama’t kapareho ng negosyo nila ang sa iyo, ngunit ang kanilang buong pamilya ay nasisiyahan sa buhay nang mas higit kaysa sa iyo, at masama ang loob mo, na sinasabi sa sarili mong: ‘Bakit hindi ko gawin ang gayon? Bakit hindi ako dapat kumita ng kasinglaki ng sa kanila? Dapat akong makaisip ng paraan upang magkaroon ng mas maraming salapi, upang gawing masagana ang aking negosyo.’ Sa gayon pag-iisipan mo kung paano kumita ng malaking pera. Ayon sa karaniwang paraan ng pagkita ng salapi—pagbebenta sa kaparehong presyo para sa lahat—anumang perang kinikita mo ay ayon sa mabuting konsensya. Subalit hindi ka agad mapapayaman nito. Gayunpaman, sa ilalim ng udyok na magkaroon ng tubo, ang iyong pag-iisip ay sasailalim sa isang dahan-dahang pagbabago. Sa panahon ng pagbabagong ito, ang mga prinsipyo mo ay nagsisimula ring magbago. Nang unang pagkakataong nandaya ka ng isang tao, mayroon ka pang mga pag-aatubili, na sinasabing, ‘Ito na ang huling pagkakataon na dadayain ko ang isang tao. Hindi ko na ito uulitin. Hindi ako maaaring mandaya ng mga tao. Ang pandaraya ng mga tao ay may masasamang kahihinatnan. Magdadala ito ng kapahamakan sa akin!’ Nang unang nandaya ka ng isang tao, ang iyong puso ay nagkaroon ng ilang pag-aatubili; ito ang gawain ng konsensya ng tao—ang magkaroon ng pag-aatubili at sisihin ka, kaya hindi natural na mandaya ka ng tao. Subalit matapos mong matagumpay na dayain ang isang tao, nakikita mo na ngayon ay mas marami kang pera kaysa dati, at iniisip mo na ang paraang ito ay maaaring maging mas kapaki-pakinabang para sa iyo. Sa kabila ng kaunting kirot sa iyong puso, nais mo pa ring batiin ang sarili mo sa iyong tagumpay, at nasisiyahan ka nang kaunti sa iyong sarili. Sa unang pagkakataon, sinasang-ayunan mo ang iyong sariling pagkilos, sarili mong mapandayang pamamaraan. Pagkatapos, sa sandaling mahawahan ang tao ng ganitong uri ng pandaraya, kagaya lang ito sa isang tao na nasangkot sa pagsusugal at pagkatapos ay naging isang sugarol. Sa iyong kawalang kamalayan, sinasang-ayunan mo ang iyong mapandayang gawain at tinatanggap ito. Sa iyong kawalang kamalayan, iniisip mo na ang pandaraya ay isang lehitimong gawain sa negosyo, at pinakakapaki-pakinabang na paraan para sa kaligtasan ng iyong buhay at kabuhayan; iniisip mo na sa paggawa nito maaari kang yumaman nang mabilis. Sa simula ng prosesong ito, hindi matatanggap ng mga tao ang ganitong uri ng pag-uugali, mababa ang tingin nila sa ganitong pag-uugali. Pagkatapos personal nilang sinusubukan ang ganitong pag-uugali, at sinusubukan ito sa kanilang sariling paraan, at ang kanilang mga puso ay dahan-dahang nagbabago. Ano’ng uri ng pagbabago ito? Ito ay pagsang-ayon at pagtanggap sa kalakarang ito, sa kaisipan na ikinintal sa iyo ng kalakarang panlipunan. Hindi mo namamalayan, nadarama mo na kapag hindi ka nandaya sa negosyo malulugi ka, na kapag hindi ka nandaya mawawalan ka. Hindi mo namamalayan, ang ganitong pandaraya ang nagiging pinaka-kaluluwa mo na, ang pangunahing sandigan mo, at isang uri ng pag-uugali na lubos na kailangan na naging prinsipyo na sa iyong buhay. Matapos tanggapin ng tao ang ganitong pag-uugali at pag-iisip, hindi ba ito nagdala ng pagbabago sa kanyang puso? Ang iyong puso ay nagbago, ang karangalan mo ba ay nagbago na rin? Ang pagkatao mo ba ay nagbago? Ang konsensya mo ba ay nagbago? (Oo.) Oo, ang kabuuan ng taong ito ay sumasailalim sa isang pagbabago ng kalidad, mula sa kanilang puso hanggang sa kanilang mga pag-iisip, hanggang sa puntong sila ay nababago mula sa loob palabas. Ang pagbabagong ito ang lalong mas nagpapalayo sa iyo sa Diyos, at ikaw ay lalong mas nagiging kaayon ni Satanas, lalong mas nagiging kapareho nito” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Ang mga salita ng Diyos ay sinasalaming lahat ang realidad. Ganoon ako mismo. Nung una, sinunod ko ang konsensya ko at tapat na nagnegosyo. Ngunit nang kailangang maospital ang tatay ko, matapos maudyukan ng aking kaibigan at kasamahan, nagsimula akong magsinungaling at mandaya para mas kumita ng pera. Nauwi akong hindi na makontrol ang sarili. Gusto kong tumigil pero hindi ko magawa. Nakita kong ang lahat ng ito ay dahil sa katiwalian ni Satanas. Naimpluwensyahan ako ng lipunan at ginamit ang mga pilosopiya ni Satanas gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Una ang pera,” “Hindi kalahatan ang pera, ngunit kapag wala ito, wala kang magagawa,” at “Pera ang nagpapaikot sa mundo” bilang aking mga kasabihan. Sinundan ko ang masasamang kalakaran sa halip na marangal na kumita ng pera. Inabandona ko ang aking mga pangunahing pamantayan ng pag-uugali para kumita, natuto kung paano iakma ang aking diskarte sa naobserbahan ko sa iba. Nag-isip ako nang mabuti at hindi tumigil sa panloloko ng mga kustomer, mas lalong naging makasarili, tuso, masama, at sakim. Nawalan ako ng konsensya, katinuan, at dignidad na dapat mayroon ang isang normal na tao. Kahit na bahagya akong kumita ng pera mula sa pagsisinungaling at pandaraya sa mga nakaraang taon, nabayaran ang mga utang ko at may mas komportableng buhay, hindi ko naranasan ang tunay na kaligayahan. Palagi akong nakokonsensya, palaging nag-aalala na mabunyag sa aking mga kasinungalingan at masira ang aking pangalan. Ngunit nakakulong ako rito at hindi makatakas. Matapos maging isang mananampalataya, kahit na alam kong gusto ng Diyos ang mga tapat na tao at nagpapasya sa panalangin na isagawa ang mga salita ng Diyos, nang tuksuhin ako ng isang malaking halaga ng pera, hindi ko napigilan ang sarili ko sa pagsisinungaling at pandaraya. Nakita ko na kung gaano ako kalalim na ginawang tiwali ni Satanas. Natanto ko sa wakas na ang mga satanikong pilosopiyang ito para sa pamumuhay ay mga negatibong bagay na nagliligaw at nagpapahamak sa tao. Sobra akong ginawang tiwali ng mga ito na mas lalo akong nagiging buktot at masama. Ang pamumuhay sa ganitong mga ideya at hindi tapat na pagnenegosyo ay hindi ang tamang landas sa buhay. Ang pagsasagawa ng mga salita ng Diyos, at pagsasagawa ng katotohanan gaya ng hinihingi ng Diyos, bilang isang tapat na tao ay ang tanging tamang landas sa buhay!

Binasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos matapos noon: “Paano magiging matapat ang isang tao? Paano isinasagawa ang pagiging isang matapat na tao? (Sa pamamagitan ng hindi pagsali sa panlilinlang at hindi pagpapalabnaw kapag nagsasalita.) Tama iyan, at may mga detalyeng nakapaloob. Ano ang ibig sabihin ng ‘hindi pagpapalabnaw’? Nangangahulugan itong huwag magsinungaling o magkimkim ng mga pansariling pakay at hangarin sa iyong sinasabi. Kung nagkikimkim ka ng panlilinlang o personal na pakay at hangarin, likas na lilitaw ang mga kasinungalingan. Kung wala kang pandaraya o pansariling pakay o hangarin sa kalooban mo, hindi lalabnaw kung gayon ang sasabihin mo, o hindi ito maglalaman ng anumang kasinungalingan; kapag sinabi mong ‘oo,’ mangangahulugan itong ‘oo,’ at kapag sinabi mong ‘hindi,’ mangangahulugan itong ‘hindi.’ Ang pagdalisay muna ng iyong puso ang pinakamahalagang hakbang. Kapag nadalisay na ang iyong puso, ang mga suliranin ng iyong pagmamataas at mapanlinlang na mga kasinungalingan ay malulutas lahat. Upang maging isang matapat na tao, dapat linisin ang puso sa mga paghahalong ito; kapag nagawa ito, magiging madaling maging isang matapat na tao. Masalimuot bang maging isang matapat na tao? Hindi. Hindi masalimuot. Gaano karami mang kalagayan o tiwaling disposisyon ang nasa kalooban mo, may isang katotohanang lulutas sa lahat ng iyon. Huwag magsinungaling, tukuyin ang totoong kalikasan ng mga bagay, magsagawa alinsunod sa katotohanan, at walang itatago sa lahat ng iyong ginagawa; mamuhay bilang isang taong nilalang sa harap ng Diyos, at mamuhay sa liwanag” (“Ang Landas sa Pagtutuwid ng Tiwaling Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakahanap ako ng isang landas ng pagsasagawa mula sa mga salita ng Diyos. Una, kailangan nating ituwid ang ating mga layunin, huwag magsinungaling at huwag mag-isip ng panlilinlang. Kailangan nating mamuhay nang bukas, maging karapat-dapat sa respeto at tiwala ng mga tao, at lalo’t lalong isabuhay ang wangis ng tao. Gusto at pinagpapala ng Diyos ang mga tapat na tao. Ang gayong uri ng tao ay hindi namumuhay sa kadiliman o sakit at hindi niya pinag-iisipan kung paano ipagpatuloy ang kasinungalingan. Lalong hindi siya araw-araw namumuhay sa takot na ang kanyang mga kasinungalingan ay babalik para multuhin siya. Hindi napipigilan nang ganoon ang mga tapat na tao, sa halip sila ay malaya at payapa. Oras na naintindihan ko ang tunay na kahulugan nito, naging handa akong isagawa ang pagiging tapat na tao tulad ng hinihingi ng Diyos.

Nang sumunod na araw, bandang tanghali, nasa kalagitnaan ako ng paggugupit ng buhok nang nakasimangot na pumasok ang babaeng nirekomendahan ko ng pampalago ng buhok dati. Naisip ko, “Mukhang gagawa siya ng gulo. Paano kung sabihin niyang hindi maganda ’yung produkto at marinig iyon ng ibang mga kustomer? Maaaring maapektuhan noon ang negosyo ko. Anong pwede kong gawin para mapaalis ko siya rito?” Nang sinusubukan kong isipin kung papaano ko siya pakikitunguhan, naalala ko ang mga salita ng Diyos: “Huwag magsinungaling, tukuyin ang totoong kalikasan ng mga bagay, magsagawa alinsunod sa katotohanan, at walang itatago sa lahat ng iyong ginagawa; mamuhay bilang isang taong nilalang sa harap ng Diyos, at mamuhay sa liwanag” (“Ang Landas sa Pagtutuwid ng Tiwaling Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Natanto kong hindi ko na kayang magsinungaling o mandaya at anuman ang sasabihin ng babaeng iyon at anuman ang isipin ng ibang mga kustomer sa akin, kung kikita man ako ng pera pagkatapos o hindi, kailangan kong maging tapat ayon sa mga salita ng Diyos at magsabi lang ng totoo, at pagkatapos ay tanggapin ang kanyang reklamo nang naaangkop. Habang nasa isip ko iyon, narinig kong galit niyang sinabi, “Hindi ba sabi mo itong pampakapal ng buhok ay makakatulong sa paglago ng buhok? Wala akong kahit isang hibla ng bagong buhok. Niloloko mo ako, hindi ba?” Taos-puso kong sinabi sa kanya, “May ilang kustomer na nagsabing ang produktong ito ay medyo epektibo, at may ibang nagsabing hindi. Hindi ko pa nagamit ito mismo, kaya hindi ko masabi. Kung tingin mo hindi ito gumagana, huwag mo na lang gamitin at ibabalik ko sa iyo ang bayad mo.” Nang marinig niyang sabihin ko ito, nawala ang galit niya at nakangiti niyang sinabi, “Gusto ko lang malaman ang totoo sa bagay na ito. Dahil handa kang maging tapat, hindi na kailangang ibalik ang bayad. Gayunpaman, kahit na hindi kumapal ang buhok ko sa paggamit ng produktong ito, mas malambot at mas makintab ito kaysa dati.” Nang umalis na siya, binalikan ko kung anong nangyari. Talagang naranasan ko na na ang pagiging tapat at pagsasagawa ng katotohanan ay hindi pagiging dehado. Hindi lang nito nakukuha ang respeto at tiwala ng iba, maganda rin ito sa pakiramdam. Binigyan ako nito ng higit na kumpyansa na maging tapat na tao.

Isang katapusan ng linggo, pumunta sa salon ang nakatatanda kong kapatid na babae para magpahugas ng buhok habang may isang kustomer na gustong magpakulay ng buhok. Tiningnan ko ang kanyang buhok at sinabi sa kanya, “Kakakulay mo lang nito. Dapat maghintay ka pa nang kaunti, kasi may mga kemikal ang mga pangkulay na ito na masama para sa iyo.” Bahagyang gulat na sumagot ang kustomer, “Hindi ako makapaniwalang may mga taong nagnenegosyo sa ganitong paraan. Hindi nakakagulat na malakas ang negosyo mo. Ang mabuting pag-uugali ang dahilan ng isang matagumpay na negosyo!” Pagkaalis niya, makahulugan akong tiningnan ng kapatid ko at sinabing, “May lagnat ka ba o ano? Nasa kamay mo na ang pera na ’yun pero hindi mo pa kinuha.” Mahinahon kong sinabi, “Naaapektuhan ng ating pag-uugali ang ating negosyo. Paanong mapapatakbo ng isang masamang tao ang isang magandang negosyo? Pwede kang mabilis na kumita ng pera sa pagiging walang konsensya, pero hindi magtatagal. Ganap na ginagawa ko nang tapat ang mga bagay ngayon at mas masarap sa pakiramdam ko ang kumita ng pera nang may konsensya.” Ngumiti ang kapatid ko at sinabing, “Hindi ka ganyan magnegosyo dati. Nagbago ka na talaga.” Nang makita ang kanyang pagkamangha, paulit-ulit kong pinasalamatan ang Diyos. Ito ay dahil lahat sa mga salita ng Diyos, at natikman ko ang kapayapaan ng pagiging tapat na tao at pagsasabi ng totoo.

Pagkatapos noon, buhay na buhay ang salon ko tuwing katapusan ng linggo at bakasyon, at maraming tao ang pumunta dahil sa bali-balita o rekomendasyon ng isang kaibigan. Dati akala ko ay wala akong kahahantungan sa negosyo nang hindi nagsisinungaling at na pagtatawanan ako ng mga tao. Ngunit sa wakas ay nakita ko kung gaano katawa-tawa at gaano kawalang katotohanan ang kuru-kurong iyon. Ang pagsunod sa mga satanikong pilosopiya ay nagdadala ng pansamantalang pakinabang at nag-iiwan lang ng kahungkagan at sakit. Ito ay isang kasuklam-suklam at masamang paraan para mamuhay, walang anumang wangis ng tao. Ngayon nakatuon ako sa pagsasagawa ng katotohanan, pagsasalita nang tapat, at pamumuhay nang marangal. Hindi ko lang nakuha ang respeto at tiwala ng iba, personal pa akong nakaramdam ng kapayapaan. Isa itong magandang paraan para mamuhay! Ang maliit na pagbabagong naranasan ko ngayon ay dahil lahat sa mga salita ng Diyos. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

12. Tanging Katapatan ang Nagdudulot ng Pagiging Kawangis ng Tao

Ni Shizai, Tsina

Negosyo namin ng asawa ko ang kasangkapan sa opisina. Nagsimula kaming magnegosyo nang talagang matapat, ginagawa namin ang mismong hinihingi ng mamimili, hindi naghahalo ng anumang peke. Ngunit dumaan ang isang taon at pagkatapos ng lahat ng mga bayarin na kinailangan naming bayaran, sapat lang ang natira sa amin para mabuhay. Ang mga may-ari ng kalapit naming tindahan ay pareho din ang negosyo pero mas malaki silang kumita kaysa sa amin. Naguluhan ako: Bakit hindi kami kailanman kumita na gaya nila? Gusto kong puntahan at malaman upang makita kung paano sila kumikita ng pera. Isang araw isang mamimili ang pumunta sa tindahan nila at umorder siya ng sofa, mesa sa harapan, at lamesa at gusto niya na lahat ng mga ito ay mataas ang kalidad. Nakita kong nangako ang may ari sa kanila na lahat ito ay magiging pinakamagandang kalidad, pero sa sandaling umalis ang mamimili, kinuha niya ang mahihinang kalidad na mga produtkto mula sa kanilang pabrika at pinalitan nila ang primera klaseng mga produkto at pinadala nila ang mga ito sa mamimili. Kumita siya agad ng lagpas 10,000 yuan. Ang pagkakita sa kanila sa paggawa ng ganitong taktika ay talagang nakakagulat sa akin. Naisip ko, “Ganyan pala ang ginagawa nila! Hindi ba pandaraya ito sa mamimili? Hindi iyon napakatapat na paraan ng pagnenegosyo.” Pero naisip ko, “Nasa pareho kaming negosyo pero mas malaki silang kumita at nabubuhay nang mas maayos habang kami ay nakakaraos lang. Sobrang laki ng pagkakaiba.” Naisip ko na may ilang mga bagay ang matutunan ko sa kanila. Kaya upang kumita ng mas malaking pera, nagsimula akong huwag pansinin ang konsensya ko at magtinda ng mga bagay gaya ng ginawa ng katabi ko.

May isang beses na may dumating na mamimili para mag-ipon ng mga suplay sa opisina at hiniling niya na ang lahat ay dapat na maging mataas ang kalidad. Paulit-ulit kong tiniyak sa kanya, sinasabing ito ay magiging pinakamaganda at may habang-buhay na garantiya para maging komportable siya sa pagbili sa amin. Pagkaalis niya, Pinalitan ko ang mga napili niya ng mga mahihinang kalidad na produkto na kapareho ng mga maayos dahil sobrang mas mura ang mga iyon. Talagang nakadama ako ng kaba habang hinahatid ang order. Naisip ko, “Kapag nalaman niya at bawiin ang bayad, hindi lang ito pagkawala ng pera. Aakusahan niya rin ako nang harapan na manloloko.” Ang ideyang ito ang mas nagpakaba sa akin. Mas bumilis ang tibok ng puso ko at hindi ko siya matingnan sa mata. Nagulat ako nang suriin niya ang order at walang anumang napansin at sa wakas nakarelaks na ako nang kaunti. Nang mabayaran na ito, kumita ako ng sobrang sampung libo, at kahit na nagkaroon ako ng mga pakiramdam ng pagkakonsensya at nalaman ko na hindi ito tapat at mali, hindi ko napigilan na makaramdam ng lihim na kasiyahan sa sobrang bilis na pagkita ng malaking pera. Pagkalipas ng ilang panahon, ang laging pagsisinungaling ko at pandaraya ay nagdulot sa akin ng ilang problema. Minsan kapag nagbenta ako ng pekeng bagay kalaunan, tatawagan ako ng mamimili para ipaayos ito. Ngunit ang pekeng bagay na iyon ay walang serbisyo pagkatapos maibenta, kaya kailangan kong maghanap ng lahat ng klase ng dahilan para mawalan sila ng gana. Minsan may galit na nagsasabi sa akin, “Kayong mga may-ari ng negosyo ay hindi responsable pagkatapos ninyong magbenta ng isang bagay. Talagang hindi kayo mapagkakatiwalaan!” Ang marinig ang isang mamimili na sabihin ang gaya nito ay hindi madali para sa akin, pero naisip ko na lahat ng mga tao ay nagnegosyo sa gayong paraan, kaya hindi ba ito ganap na normal? Ang ganoong pakiramdam ng pagkakonsensya ay unti-unting nawala.

Ilang mga taon ang lumipas at kahit na kumita ako ng kaunting pera at nabubuhay ng mas komportable, hindi ako nakadama ng anumang kagalakan sa puso ko. Sa halip, madalas akong kinakabahan dahil nagbenta ako ng maraming pekeng bagay, takot sa araw na malaman ng isang mamimili na may problema sa kalidad at tawagan ako at bawiin ang bayad o isumbong ako. Iyon ay magpapagastos sa akin ng maraming pera. Magiging dahilan din ito para masira ang reputasyon ko, at ang mga tao ay pag-uusapan ako kapag nakatalikod ako. Umaasa na maiiwasan ito, palagi akong nag-iisip tungkol sa kung paano ko maaayos ang lahat kung sakaling makatanggap ako ng ganoong klase ng tawag. Ang pamumuhay sa gayong paraan ay nakakapagod para sa akin. Madalas kong naisip, “Kung tapat akong magnenegosyo at oorderin kung ano ang hiling ng mamimili na hindi magbibigay sa kanila ng mahinang klase, hindi ako laging mag-aalala tungkol dito. Pero maraming karagdagang gastusin para sa negosyo ko at bahay. Kapag tapat akong magnegosyo, kinukuha kung ano ang gusto ng mamimili, hindi ako kikita ng maraming pera. Hindi ba sinasabi nila ‘Walang matapat na negosyante’? Hindi ba ganoon talaga ang mga bagay sa mga panahon ngayon? Hindi ako kikita ng sapat na hindi nandaraya kaya magtutuon lang ako sa pera.” Kaya nga, kahit na minsan hindi mapalagay ang konsensya ko, patuloy kong ginagamit ang mapandayang mga paraan ng pagnenegosyo para kumita ng pera.

Noong 2004, ibinahagi sa akin ng hipag ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos naging tiyak ako na ito ang gawain ng Diyos sa mga huling araw at nagsimula ako sa pamumuhay ng buhay-iglesia. Isang araw nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Hinihingi ng Aking kaharian ang mga tapat, ang mga hindi mapagkunwari o mapanlinlang. Hindi ba’t ang mga tunay at tapat na tao ay hindi sikat sa mundo? Mismong kabaligtaran Ako. Katanggap-tanggap na lumapit sa Akin ang matatapat na tao; nalulugod Ako sa ganitong uri ng tao, at kailangan Ko rin ang ganitong uri ng tao. Ito mismo ang Aking pagiging matuwid” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 33). “Dapat ninyong malamang gusto ng Diyos yaong mga tapat. Sa diwa, matapat ang Diyos, at kaya naman palaging mapagkakatiwalaan ang mga salita Niya; higit pa rito, walang mali at hindi mapag-aalinlanganan ang mga kilos Niya, kung kaya gusto ng Diyos yaong mga lubos na tapat sa Kanya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Sa pagbabasa nito, natutunan ko na gusto ng Diyos ang taong matapat at hinihingi Niya sa atin na maging matapat at matuwid sa ating mga salita at mga gawa. Hindi natin dapat linlangin o dayain ang Diyos o ang tao. Naisip ko, “Ang pagiging matapat ay maayos at mabuti at ito ay mapayapa at tahimik na paraan ng pamumuhay. Ngunit sa lipunang ito na nahuhumaling sa pera, ang mga tapat na tao ay mukha lang mga hangal sa iba. Lalo sa aming mga nasa negosyo, ang pandaraya sa mga mamimili ay bukas na lihim. Kung lubos akong tapat, hindi ako kikita ng anumang pera at hindi ako magkakaroon ng kabuhayan. Baka may magturing pa sa akin na isang hangal at dayain ako. Pero hinihingi sa atin ng Diyos na maging tapat na mga tao, kaya ano ang dapat kong gawin?” Naisip kong makipagkompromiso. Magsasalita at kikilos ako nang buong tapat sa iglesia kasama ang mga kapatid. Hindi ko kailangang mag-ingat at walang sinumang matatawa sa akin. Pero hindi ko kayang maging tapat na tao sa trabaho. Kaya, nagsimula akong isagawa ito.

Isang araw isang mamimili ang dumating at umorder ng isandaan at dalawampung mga mesa at upuan. Lahat ng mga pinili niyang modelo ay may magandang kalidad at hindi ka-amoy ng pormaldehayd. Iniisip ko, “Papalitan ko ang lahat ng inorder niya ng mga produktong mula sa ibang pabrika, na kahawig mismo ng mga gusto niya, kahit na ang kalidad ay mas mababa at amoy pormaldehayd ang mga ito. Kung gayon kikita ako ng sobrang 1,200 yuan.” Naisip ko na bentahan siya ng mas mababang kalidad na kasangkapan. Pero naisip ko ang tungkol sa pagiging mapanganib ng pormaldehayd, at hindi ako mapalagay. Pero, alam ko na ang ibang mga tindahan ay nagnenegosyo sa gayong paraan. Kapag hindi ko siya dinaya, pupunta lang siya sa iba at doon siya madadaya. Naisip ko na ako na ang kikita ng perang iyon. Kaya sa magaang na konsensya, inilagay ko sa order niya ang mga pekeng produkto. Noong naihatid ko na ito pagkaraan ng ilang araw, nagduda ang mamimili sa kalidad at sa amoy. Tinanong niya ako, “Hindi ba mapanganib ang bagay na ito? Paano ka nagnenegosyo sa ganitong paraan? Ayoko na sa mga bagay na ito!” Gusto kong makipag-areglo sa kanya at bigyan siya ng mas murang halaga basta kunin niya lang lahat. Pero hindi niya ako binigyan ng pagkakataon na magsalita, kundi sinabi nang napakatigas at walang tinag na gusto niyang isauli ang lahat ng mga ito. Wala akong nagawa kundi kunin uli lahat ng 120 na mga mesa at upuan. Naging miserable ako pag-uwi ko sa bahay. Iniisip ko na ang paggawa sa mga bagay nang hindi tapat ay mahirap gawin at maraming nakukuhang mga bagay. Hindi lang ang pera, kundi ang reputasyon at dignidad ko ay nasira. Inaani ko ang itinanim ko. Kung ginawa ko ang mga bagay sa paraang hinihingi ng Diyos at hindi magbenta ng mga pekeng produkto, hindi ako kikita ng ganoon karaming pera, pero walang sasama ang loob sa, at hindi ko papagurin ang sarili ko rito o kakabahan. Sa pamamagitan ng pagiging hindi tapat sinasaktan ko ang sarili ko at ang iba. Lumapit ako sa Diyos para manalangin, na sinasabing, “O, Diyos ko! Hinihingi mo sa amin na maging tapat na mga tao ngunit ako’y hindi pa rin tapat sa aking negosyo. Ang nangyari ngayon ay Iyong pagdisiplina at sawa na ako sa kapaitan ng pamumuhay sa ganitong paraan. Ayoko nang mandaya ng mga tao. Nais kong gabayan Mo ako upang maging tapat. Handa akong magsikap upang magawa ang Iyong hinihingi.”

Isang araw sa aking debosyonal, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ako ang Diyos na sumusuri sa kaibuturan ng puso ng tao. Huwag kang kumilos ng isang paraan kapag kaharap ang kapwa ngunit ibang paraan kapag nakatalikod sila; malinaw Kong nakikita ang lahat ng ginagawa mo, at kahit malinlang mo ang iba, hindi mo Ako malilinlang. Malinaw Kong nakikita iyong lahat. Hindi posibleng maitago mo ang anumang bagay; ang lahat ay nasa Aking mga kamay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 44). “Palagay mo ba walang mangyayari sa iyo matapos mong dayain sa pera ang isang tao? Palagay mo ba, matapos mong kunin ang perang iyon, wala kang haharaping anumang mga bunga? Imposible iyan; may mga ibubunga talaga iyan! Sino man sila o maniwala man sila o hindi na mayroong Diyos, kailangang managot ang bawat tao para sa sarili nilang pag-uugali at tiisin ang mga ibubunga ng kanilang mga kilos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi X). “Ang hinihingi ng Diyos sa mga tao na maging matapat ang nagpapatunay na tunay na kinamumuhian Niya ang mga mandaraya, na hindi Niya gusto ang mga taong mandaraya. Ang katunayan na hindi gusto ng Diyos ang mga mandaraya ay nangangahulugan na hindi Niya gusto ang kanilang mga kilos, disposisyon, at ang kanilang mga motibo; iyon ay, hindi nais ng Diyos ang paggawa nila ng mga bagay-bagay. Kaya kung bibigyan natin ng kasiyahan ang Diyos, dapat muna nating baguhin ang ating mga kilos at paraan ng pag-iral. Dati-rati, umasa tayo sa mga kasinungalingan at pagkukunwari para mamuhay sa piling ng mga tao. Ito ang ating puhunan, at ang batayan ng pag-iral, buhay, at pundasyon ng ating pagkilos, at lahat ng ito ay kinamuhian ng Diyos” (“Ang Pinakasaligang Pagsasagawa ng Pagiging Isang Taong Tapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Naramdaman ko mula sa mga salita ng Diyos na ang disposisyon ng Diyos ay matuwid, banal, at hindi kinukunsinti ang anumang pagkakasala. Sinusuri Niyang mabuti ang bawat salita at gawa natin at sa huli ay makukuha nating lahat ang nararapat sa atin ayon sa ating nagawa. Saglit akong makakatakas sa pandaraya para magkaroon ng mas maraming pera, pero aanihin ko ang mapait na bunga kalaunan. Mapupunta ako sa impiyerno at mapaparusahan pagkatapos kong mamatay. Iyan ang makalangit na batas. Nakita ko kung gaano ako naging hangal. Inisip ko na maari akong maging tapat sa mga kapatid pero mapandaya sa negosyo ko para ipagmagaling ang aking sarili sa Diyos at pagpalain kalaunan nang hindi sinisira ang mga interes ko pansamantala. Maloloko ko ang mga tao sa maliliit kong pandaraya, pero hindi ang Diyos. Binayaran ko nang medyo malaking pera ang mga mesa at upuang iyon. Iyon ang disiplina ng Diyos, pero binabalaan at nililigtas Niya rin ako. Dahil kung hindi ay nagpatuloy akong sundin ang gusto ko at naging hindi tapat at siguradong sa huli ay tatanggapin ko ang aking parusa. Natakot ako nang kaunti dahil sa ideyang ito at sinumulan kong magnilay sa sarili ko. Kung aalalahanin ang mga taon ko sa negosyo, hindi ko pinansin ang konsensya ko para magkaroon ng mas maraming pera, pinapalitan ang de-kalidad na produkto na inorder ng mga mamimili ng mga mahihinang klase. Nagsinungaling ako at nandaya, at ipinilit ang maling paglalarawan ng mahihinang kalidad na produkto bilang matataas ang kalidad. Maging pagkatapos magkaroon ng pananampalataya, kahit nalalaman nang lubos na hinihingi ng Diyos na maging tapat tayo, na huwag dayain ang tao o ang Diyos, nandaya at nagsinungaling pa rin ako sa mga mamimili para magkaroon ng salapi, kumikita ng maruming pera. Ginawa ko ang lahat alang-alang sa pera. Pinapatakbo ko ang isang kahina-hinalang negosyo, niloloko ang mga tao, ginawang tiwali ni Satanas at walang konsensya o katinuan. Naging tuso, makasarili, at kasuklam-suklam ako, nabubuhay na gaya ng demonyo na walang anumang wangis ng tao. Gaya ito ng sinabi ng Panginoong Jesus: “Kayo’y sa inyong amang diablo, at ang mga nais ng inyong ama ang ibig ninyong gawin. Siya’y isang mamamatay-tao buhat pa nang una, at hindi nananatili sa katotohanan, sapagka’t walang katotohanan sa kaniya. Pagka nagsasalita siya ng kasinungalingan, ay nagsasalita siya ng sa ganang kaniya: sapagka’t siya’y isang sinungaling, at ama nito” (Juan 8:44). “Datapuwa’t ang magiging pananalita ninyo’y, Oo, oo; Hindi, hindi; sapagka’t ang humigit pa rito ay buhat sa masama” (Mateo 5:37). Tanging ang diablo ang laging nagsisinungaling at nandaraya, at iyon ang ginagawa ko. Hindi ba may wangis ako ng diablo? Nasaan ang wangis ko ng tao? Iniisip ito, labis akong namuhi sa sarili ko. Ayoko nang magsinungaling para sa sarili kong kapakanan. Kalaunan, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Maging matapat ka; manalangin ka sa Diyos na alisin ang panlilinlang sa puso mo. Dalisayin mo ang iyong sarili sa pamamagitan ng panalangin sa lahat ng oras, maantig ka ng Espiritu ng Diyos sa pamamagitan ng panalangin, at unti-unting magbabago ang iyong disposisyon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tungkol sa Pagsasagawa ng Panalangin). “Ang katapatan ay nangangahulugang pagbibigay ng puso mo sa Diyos, pagiging wagas sa Diyos sa lahat ng mga bagay, pagiging bukas sa Kanya sa lahat ng mga bagay, hindi pagtatago kailanman ng katotohanan, hindi pagsusubok na malinlang yaong mga nasa itaas at nasa ibaba mo, at hindi paggawa ng mga bagay upang manuyo lamang sa Diyos. Sa madaling salita, ang pagiging tapat ay pagiging dalisay sa mga kilos at mga salita mo, at hindi paglilinlang sa Diyos o sa tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng landas ng pagsasagawa. Nalaman ko na kailangan kong magtiwala sa Diyos sa pagsisikap kong maging matapat na tao, at manalangin sa Diyos ukol sa mga paghihirap ko para makalaya ako sa tiwaling disposisyon ko. Kailangan ko rin manalangin kapag may bagay sa negosyo na tungkol sa pera o sa interes ko, tanggapin ang pagsusuri ng Diyos, at maging matuwid na tao. Kailangan kong maging totoo, at hanapin ang katotohanan mula sa katotohanan ng salita at gawa. Nanalangin ako noong napagtanto ko ang lahat ng ito, handang tanggapin ang pagsusuri ng Diyos at isagawa ang Kanyang mga salita.

Hindi nagtagal, may mamimili na dumating para umorder ng ilang bakal na kabinet. Humiling siya ng mga kabinet na may mataas sa karaniwang kalidad na matibay ang pagkagawa. Sa oras na iyon, naisip ko, “Kapag nilagay ko ang order niya gaya ng gusto niya, hindi ako kikita ng malaking pera pagkatapos ng ibang gastusin sa negosyo. Kapag nakahanap ako para sa kanya ng medyo mas manipis at hindi niya napansin, kikita ako ng 10,000 yuan o mas malaki mula rito. Paano kaya kung umorder ako ng hindi masyadong matibay?” Habang nag-aalangan ako, naalala ko ang mga kinahinatnan ng lahat ng beses na nanloko ako ng mga tao. Hindi lang wala akong kinitang anuman, kundi nawalan ako ng pera at sumama ang pakiramdam. Naisip ko rin kung paano nagbibigay ang mga matapat na tao ng kagalakan sa Diyos at pinagpapala Niya sila at hinihingi Niya sa atin na sabihin ang lubos na katotohanan. Hindi ko magawang hindi pansinin ang konsensya ko at gumawa ng hindi tapat na bagay para lang sa pera. Napagtanto ko na ang pagharap kong muli rito ay pagsubok ng Diyos sa akin upang makita kung makakapagsagawa ako ayon sa pagpapasyang ginawa ko sa harapan ng Diyos. Nanalangin ako sa Diyos, hiniling ko sa Kanya na protektahan ako mula sa tukso at bigyan ako ng lakas na maisagawa ang katotohanan at talikdan ang sarili ko, at maging matapat na tao na nagpapalugod sa Diyos. Lumakas ako pagkatapos ng panalangin ko. Inorder ko ang bakal na kabinet para sa kanya gaya ng hiniling niya at kahit na hindi ako masyadong kumita nagkaroon ako ng tunay na kapayapaan sa puso ko. Naramdaman ko rin kung gaano kaganda ang maisagawa ang katapatan ayon sa mga salita ng Diyos. Hindi ako nabigatan at hindi ako nag-alala sa kung ano ang mangyayari.

Nabasa ko kalaunan ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Isinilang sa gayong napakaruming lupain, labis nang naimpluwensiyahan ng lipunan ang tao, naimpluwensiyahan na siya ng mga etikang pyudal, at naturuan na siya sa ‘mga institusyon ng mas mataas na pag-aaral.’ Ang kaisipang paurong, tiwaling moralidad, masamang pananaw sa buhay, kasuklam-suklam na pilosopiya sa pamumuhay, lubos na hungkag na pag-iral, at napakabuktot na uri ng pamumuhay at mga kaugalian—lubhang nanghimasok na sa puso ng tao ang lahat ng mga bagay na ito, at lubhang nagpahina at sumalakay sa kanyang konsensiya. Bilang resulta, mas lalong lumayo ang tao mula sa Diyos, at mas lalong naging tutol sa Kanya. … Marinig man nila ang katotohanan, hindi nag-iisip ang mga nananahan sa kadiliman na isagawa ito, ni nakahandang hanapin ang Diyos kahit na nasaksihan na nila ang Kanyang pagpapakita. Paano magkakaroon ng pagkakataon sa kaligtasan ang isang sangkatauhang napakasama? Paano mabubuhay sa liwanag ang isang sangkatauhang labis nang namumulok?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos). “Hangga’t hindi nararanasan ng mga tao ang gawain ng Diyos at natatamo ang katotohanan, ang likas na pagkatao ni Satanas ang namamahala at nagdodomina sa kanilang kalooban. Ano ba ang partikular na nakapaloob sa likas na pagkataong iyon? Halimbawa, bakit ka makasarili? Bakit mo pinoprotektahan ang sarili mong katungkulan? Bakit ka mayroong gayon katinding mga damdamin? Bakit ka nasisiyahan sa mga di-matutuwid na bagay na iyon? Bakit gusto mo ang mga kasamaang iyon? Ano ang batayan ng pagkahilig mo sa mga ganoong bagay? Saan nagmumula ang mga bagay na ito? Bakit ka masayang-masaya na tanggapin ang mga ito? Sa ngayon, naunawaan na ninyong lahat na ang pangunahing dahilan sa likod ng lahat ng bagay na ito ay dahil nasa kalooban mo ang lason ni Satanas. Tungkol naman sa kung ano ang lason ni Satanas, lubos itong maipapahayag sa mga salita. Halimbawa, kung tatanungin mo ang ilang masamang tao kung bakit sila gumawa ng kasamaan, sasagot sila: ‘Dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili, at bahala na ang iba.’ Ipinahahayag ng nag-iisang pariralang ito ang pinakaugat ng problema. Ang lohika ni Satanas ay naging buhay na ng mga tao. Maaari silang gumawa ng mga bagay-bagay para sa ganito at ganoong layunin, ngunit ginagawa lamang nila iyon para sa kanilang sarili. Iniisip ng lahat ng tao na dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili at bahala na ang iba, dapat mabuhay ang mga tao para sa sarili nilang kapakanan, at gawin ang lahat ng makakaya nila para magkaroon ng magandang posisyon alang-alang sa pagkain at marangyang pananamit. ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’—ito ang buhay at ang pilosopiya ng tao, at kinakatawan din nito ang likas na pagkatao. Ang mga salitang ito ang mismong lason ni Satanas, at kapag isinapuso ito ng mga tao, nagiging kalikasan na nila ito. Ang kalikasan ni Satanas ay inilalantad sa pamamagitan ng mga salitang ito; lubos itong kinakatawan ng mga ito. Ang lasong ito ay nagiging buhay ng mga tao at nagiging pundasyon din nila sa buhay, at ang sangkatauhang ginawang tiwali ay patuloy nang pinangingibabawan ng lasong ito sa loob ng libu-libong taon” (“Paano Lakaran Ang Landas ni Pedro” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tinulungan ako ng mga salita ng Diyos na mapagtanto kung bakit hindi ko mapigilan ang sarili ko sa pagsisinungaling at pandaraya. Dahil labis akong ginawang tiwali ni Satanas. Ginagamit ni Satanas ang ating lipunan at ang pormal na edukasyon upang ibabad tayo sa mga satanikong batas gaya ng, “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Hindi kalahatan ang pera, ngunit kapag wala ito, wala kang magagawa,” “Pera ang nagpapaikot sa mundo” at “Una ang pera.” Meron pa, “Walang matapat na negosyante.” Nakapasok ito sa loob ko at naging bahagi ng likas ko. Kaya humantong ako sa pagsamba sa pera at sa bawat hakbang, iniwanan ko ang mga pinakabatayang pamantayan ko sa pagkilos alang-alang sa kita. Naging mas masama ako, gahaman at interesado sa sarili. Labis akong naging makasarili at mapandaya. Sa pagnenegosyo, nagpalit ako ng mahihinang produkto para sa mga produktong de-kalidad at nakapinsala nang hindi ito inaamin. Ginawa ko ang pera at mga personal na interes na mas mataas higit sa lahat, maging ang pagbebenta ng sarili kong konsensya at integridad. Nawala sa akin ang normal na pagkatao. Kumita ako ng malaking pera sa ganoong paraan pero hindi ako naging masaya. Sa halip, madalas akong nakaramdam ng pagod at pagiging kabado. Mahirap na paraan ito ng pamumuhay. Sa huli, napagtanto ko na lahat ng ito ay dahil ginawa akong tiwali ni Satanas, dahil nabuhay ako sa pamamagitan ng mga batas ni Satanas para mabuhay. Napagtanto ko rin kung bakit sobrang dilim at sama ng mundo sa ngayon. Ito’y dahil nabubuhay ang lahat sa pamamagitan ng mga lason ni Satanas gaya ng “Gagawin ng tao ang lahat para yumaman” at “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba.” Kaya diyus-diyosan nila ang pera, kasikatan, at estado, nagnanasa para sa masasamang kasiyahan, mas nagiging makasarili, gahaman, at masama. Nag-aaway ang mga tao dahil sa pera at pakinabang, sinasaktan at dinaraya ang isa’t-isa, ginagawa ang lahat. Maging ang mga kapamilya at mga kaibigan ay gayon din. Wala nang sinuman ang may pakialam sa konsensya o integridad, at parang hindi na sila tao. Ang lipunan natin, na hinahawakan ni Satanas nang napakahigpit, ay gaya ng pangkulay, isang panggiling ng karne. Kung walang pananampalataya sa Diyos, walang paraan para malaman ang katotohanan kung paano ginagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan o makakatakas mula sa madilim nitong impluwensiya. Tayo’y nagiging mas tiwali lang at mahalay, at sa huli’y nilalapa tayo ni Satanas. Iyan ang resulta ng pananakit at paggawa sa ating tiwali ni Satanas. Napagtatanto ito, tunay na nagpasalamat ako sa proteksyon at pagliligtas ng Diyos. Kung walang patnubay, pagtustos, at paghatol ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, hindi ko malalaman ang kahalagahan ng pagiging matapat na tao. Hindi ko mapagtatanto ang diwa at resulta ng patuloy na pagsisinungaling. Magpapatuloy akong nabubuhay sa ilalim ng paghawak ni Satanas, laging nandaraya, hindi halos nabubuhay na gaya ng tao. Kahit gaano kalaking pera ang kitain ko, sa huli’y mapaparusahan pa rin ako sa impiyerno. Mula noon, isinagawa ko ang pagiging totoo at matapat sa negosyo ko. Minsan talagang natutukso ako ng pera at naiisip ko pa rin ang panlilinlang at panloloko sa mga tao, pero nalaman ko na napopoot ang Diyos doon at hindi rin ito gusto ng mga tao. Nanalangin ako sa Diyos na matalikdan ang mga mali kong motibo at isagawa ang pagiging matapat na tao. At nagulat ako, noong ginawa ko iyon, hindi naging kaunti ang kita ko. Lumago ang negosyo ko at nagkaroon ako ng mas maraming mamimili. Nakuha ko ang respeto ng mga tao at ang mga suking mamimili ay nagtiwala sa akin, kaya hindi na sila nagpupunta para tingnan ang mga bagay, kundi umoorder sila sa telepono. Mas naramdaman ko kung gaano katahimik, kalaya at katiyak sa pakiramdam ang maging matapat at isagawa ang mga salita ng Diyos.

Isang beses may mamimili na dumating at nag-order ng mga 500 na bakal na kabinet, hinihiling niyang maging 0.7 milimetro ang kapal ng mga materyales. Hindi man lang ako nag-alangan, kundi inorder ko ang ayon mismo sang-ayon sa hinihiling niya. Kagulat-gulat, inilabas niya ang kanyang microcaliper para suriin ang kapal noong inihatid ito lahat, pero talagang kalmado ako, malaya mula sa alalahanin o takot. Pagkatapos niya itong sukatin, sinabi niya, “Mapagkakatiwalaan ka talaga. Maraming tao ang gusto lang kumita ng pera at hindi mapagkakatiwalaan. Wala nang maraming taong gaya mo. Marami pa akong oorderin sa iyo sa hinaharap.” Nang marinig kong sabihin niya ito, mas malalim kong nadama kung gaano kaganda ang maging matapat gaya ng sinasabi ng mga salita ng Diyos. Gaya ito ng sinasabi ng mga salita ng Diyos: “Magiging ganito ang hinaharap na pangangasiwa: Yaong mga makakamit ang mga pagbigkas mula sa bibig ng Diyos ay magkakaroon ng landas na lalakaran sa lupa, at maging sila man ay mga mangangalakal o mga siyentipiko, o mga tagapagturo o mga industriyalista, mahihirapang gumawa kahit isang hakbang yaong mga walang mga salita ng Diyos, at mapipilitan silang hangarin ang tunay na daan. Ito ang ibig sabihin ng, ‘Kasama ang katotohanan ay lalakarin mo ang buong mundo; nang walang katotohanan, wala kang mararating’” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dumating Na ang Milenyong Kaharian). Nagpapasalamat ako para sa pagliligtas ng Diyos!

13. Ang Pagpupunyaging Maging Matapat na Tao

Ni Wei Zhong, Tsina

Ilang taon na ang nakalilipas, nagbukas ako ng isang appliance repair shop sa amin. Ginusto kong maging matapat na negosyante at kumita lang ng kaunting pera para magkaroon ng sapat ang pamilya ko. Pero pagkaraan ng ilang panahon na palagi akong abala sa trabaho, nakita ko na sapat lang ang kinita ko para makaraos ang pamilya ko, walang paraan para makaipon. Kung minsan mas maliit pa ang buwanang kita ko kaysa sa bagitong manggagawa. Laging nagrereklamo sa akin noon ang asawa ko tungkol doon, na sinasabi na masyado raw akong matapat at hindi ako marunong magnegosyo. Nakisali pa ang bayaw ko. Sabi niya, “Nabubuhay tayo sa panahon ng pera, at paano man ninyo gawin iyon, kailangan mong kumbinsihin ang mga tao na ibigay sa iyo ang pera nila para maituring na may kakayahan ka.” May sinabi rin siyang mga bagay na gaya ng “Walang kayamanan kung walang katusuhan,” at “Pera ang nagpapaikot sa mundo” para gisingin ako at sumunod sa kalakaran, magnegosyo tulad ng iba at huwag maging matigas ang ulo. Akala ko may punto sila, pero hindi ko talaga magawang lokohin ang mga kostumer ko. Pakiramdam ko hindi iyon kakayanin ng konsiyensya ko kailanman.

Kalaunan ay napansin ko na si Mr. Qian, ang may-ari ng appliance repair shop na malapit sa shop ko, ay halos walang anumang mga teknikal na kasanayan. Kaya lang niyang kumpunihin ang maliliit na sira, pero may malaking karatula siyang nakasabit sa harapan sa labas na may nakasulat na “Primera-klaseng mga Pagkumpuni para sa Lahat ng Appliance.” Marami siyang naakit na magpagawa sa gayong paraan. Tatanggap siya ng trabaho at siya ang nagkukumpuni kapag simple lang ang sira. Kung hindi niya kaya, ipapadala lang niya iyon sa ibang repair shop at makikihati siya sa kita. Medyo malaki ang kinita niya sa gayong paraan. Minsan habang nag-uusap kami, ikinuwento niya kung paano siya kumita ng pera. Sabi niya, kung nasira ang isang maliit na piyesa ng appliance, maaari mong palitan na lang ang lahat ng piyesa para makasingil ka ng mas malaki. Walang alam ang mga kostumer. Sabi niya, nabubuhay raw kami sa isang lipunang nakatuon sa pera, at “Hindi mahalaga kung puti o itim ang pusa, basta’t nakakahuli ito ng daga.” Sinabi rin niya na kapag kaya mong kumita ng pera, ibig sabihin ay may kakayahan ka, kung hindi, gaano ka man kabuting tao, hahamakin ka. Nang marinig ko ang “matalinong pananaw” ng lalaking ito, naisip ko, “Ito ang panahon ng buhay natin. Gagawin ng ibang mga tao ang kahit ano para magkapera at hindi totoo iyang integridad, kaya anong buti ang idudulot nito kung ako lang ang matapat? Bukod pa riyan, wala akong napala sa pagiging matapat sa negosyante. Nagkukumpuni ng mga bagay-bagay ang lalaking ito kagaya ko at maganda ang buhay niya. Maganda ang buhay ng buong pamilya niya, pero sapat lang ang kinikita ko para makaraos kami. Mukhang naging masyadong matigas ang ulo ko. Dapat akong humanap ng mga paraan para kumita nang mas malaki para gumanda ang buhay ng pamilya ko.” Pagkatapos niyon, nagsimula akong matuto mula sa “mga tagumpay” ng aking mga kasamahan at lihim kong dinaya ang mga kostumer ko. Hindi ako napakali, pero hinayaan ko na lang iyon para kumita ako nang mas malaki.

Isang araw, may pumasok na isang kostumer para magpakumpuni. Habang inaalis ko ang sirang piyesa, inalis ko rin ang ilang piyesang hindi naman sira para isipin niya na mas maraming sira, at hindi niya mahahalata kapag siningil ko siya nang mas malaki. Totoong-totoo ang lumang kasabihan na, “May sala gaya ng isang magnanakaw.” Noong una, talagang kabado ako at kumakabog ang puso ko, takot na baka mahuli niya ako at sitahin noon mismo. Nakakahiya iyon. Pero nagkunwari lang akong kalmado at pinalitan ko ang lahat ng piyesang iyon. Nang oras na para magbayad, makapal ang mukhang siningil ko siya ng 50% pa kaysa dati kong presyo. Nakayuko ako nang gawin ko iyon, hindi ako nangahas na tingnan siya sa mga mata, pero sa gulat ko, binayaran niya iyon nang walang imik. Sa wakas ay nakahinga ako nang maluwag nang makaalis na siya. Basang-basa ng pawis ang mukha at likod ko at hindi ako napakali. Pero nang makita ko ang ekstrang perang nakuha ko, biglang nawala ang pakiramdam na iyon.

Mula noon nagsimula na akong mag-isip ng lahat ng uri ng panloloko para malakihan ko ang singil sa mga kostumer. Nakonsiyensya ako noong una, pero lihim kong pinalakas ang loob ko para patuloy akong kumita ng ekstra. Naisip ko, “Hindi puwedeng maging mabait akong masyado—‘Tulad ng hindi nagiging maginoo ang isang lalaking makitid ang pag-iisip, hindi masasabi na ang tunay na lalaki ay walang kamandag.’ Kailangan kong maging matalino kung nais kong kumita. Bukod pa riyan, ginagawa ito ng lahat, hindi lang naman ako.” Sa katagalan, naglaho ang bigat ng konsiyensya at naging mas magaling at sopistikado ako sa aking “mga kasanayan” sa pagkita ng pera. Natutuhan ko ring basahin ang nasa isip ng tao at makiramdam, na tinatrato ang iba’t ibang tao sa iba’t ibang paraan. Natuto ako ng iba pang mga panloloko. Kapag may pumasok na mayamang kostumer, binubuyo ko sila, at sinasabi ko ang gusto nilang marinig at binobola ko sila para mas madali ko silang masingil nang mas malaki. Kapag may kostumer akong balisang-balisa, nagkukunwari ako na napakahirap kumpunihin ng sira at talagang nakatutok ako, pagkatapos ay sadya kong binabagalan ang trabaho. Sa gayong paraan, inaalok na lang nila ako ng mas malaking pera. Mas matalino ang ilang kostumer, kaya nag-iisip ako ng dahilan para iwanan nila ang appliance sa akin at balikan ito sa ibang araw, at pagbalik nila sinasabi ko na may nakita akong iba pang mga problema. Mas malaki ang kinikita ko nang di-gaanong nagpapakahirap. Sa gayon, patuloy akong nag-isip ng mga paraan para masingil nang sobra ang mga kostumer. Mas malaki ang kinikita ko at mas komportable ang buhay ko, pero hindi maligaya o masaya ang puso ko. Sa halip, tuwing maiisip ko ang kasuklam-suklam at tiwaling mga bagay na ginawa ko, natatakot ako at hindi mapakali. Kung minsan iniisip ko, “Dapat, tumigil na lang ako. Hindi na ako dapat manloko sa negosyo. Gaya ng sabi nila, ‘Ang kabutihan ay sinusuklian ng kabutihan, at ang kasamaan ng kasamaan.’ Pagbabayaran ko ito.” Pero nang maisip ko ang lahat ng perang nasa mga kamay ko, hindi ko talaga magawang tumigil.

Noong lalo akong nagiging masama at manhid, ibinahagi sa akin ng kapatid kong babae ang ebanghelyo ng kaharian ng Makapangyarihang Diyos. Matapos tanggapin ang gawain ng Diyos, nagsimula akong makitipon sa mga kapatid at magbasa ng mga salita ng Diyos nang madalas. Minsa’y nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Makapangyarihang Diyos sa isang pagtitipon: “Naraanan na ng tao ang mga panahong ito na kasama ang Diyos, ngunit hindi niya alam na ang Diyos ang namumuno sa tadhana ng lahat ng bagay at buhay na nilalang, ni kung paano ipinaplano at pinangangasiwaan ng Diyos ang lahat ng bagay. Naging mailap ito sa tao noon pa man hanggang ngayon. Bakit? Hindi dahil tagung-tago ang mga gawa ng Diyos, ni dahil kailangan pang maisakatuparan ang Kanyang plano, kundi dahil napakalayo ng puso’t espiritu ng tao sa Diyos, hanggang sa patuloy pa ring nagsisilbi ang tao kay Satanas kahit sinusunod niya ang Diyos—at hindi pa rin niya alam iyon. Walang sinumang aktibong naghahanap sa mga yapak at pagpapakita ng Diyos, at walang sinumang handang mabuhay sa pangangalaga at pagkalinga ng Diyos. Sa halip, nais nilang umasa sa paninira ni Satanas, ang diyablo, para makaangkop sa mundong ito, at sa mga patakaran ng buhay na sinusunod ng masamang sangkatauhan. Sa puntong ito, ang puso’t espiritu ng tao ay naging parangal na niya kay Satanas at siyang bumubuhay rito. Higit pa rito, ang puso’t espiritu ng tao ay naging lugar na kung saan si Satanas ay makakapanirahan at naging akmang palaruan niya ito. Sa gayon hindi alam ng tao na nawawala ang kanyang pag-unawa sa mga prinsipyo ng pagiging tao, at ang halaga at kahulugan ng buhay ng tao. Ang mga batas ng Diyos at ang tipan sa pagitan ng Diyos at ng tao ay unti-unting naglalaho sa puso ng tao, at tumitigil siya sa paghahanap o pakikinig sa Diyos. Sa paglipas ng panahon, hindi na nauunawaan ng tao kung bakit siya nilikha ng Diyos, ni hindi niya nauunawaan ang mga salitang nagmumula sa bibig ng Diyos at lahat ng nagmumula sa Diyos. Sa gayo’y nagsisimula ang tao na labanan ang mga batas at utos ng Diyos, at nagiging manhid ang kanyang puso’t espiritu…. Nawawala sa Diyos ang tao na orihinal Niyang nilikha, at nawawala sa tao ang ugat na orihinal niyang taglay: Ito ang pighati ng sangkatauhang ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao). Nababanaag ang realidad sa mga salita ng Diyos. Kahit medyo malaking pera ang kinita ko sa mundo at mas maginhawa ang buhay ko kaysa rati, hungkag at masakit ang aking kalooban, at lahat ng iyon ay dahil nailayo ko ang aking sarili sa Diyos, sinalungat ko ang hinihingi Niya sa tao, at namuhay ako ayon sa mga panuntunan ni Satanas para mabuhay. Noong una kong buksan ang negosyo, kumita ako nang may malinis na konsiyensya, at kahit hindi malaki ang kinita ko, payapa ako. Kaya lang naimpluwensyahan ako ng aking kapaligiran. Nang makita kong yumayaman ang iba sa lihim na mga paraan, sinimulan ko ring tanggapin na “Walang kayamanan kung walang katusuhan,” “Pera ang nagpapaikot sa mundo,” at “Hindi kalahatan ang pera, pero kapag wala ka nito, wala kang magagawa,” at iba pang gayong mga panuntunan para mabuhay na nagmula kay Satanas. Sinunod ko ang masasamang kalakaran at tinalikuran ang sarili kong mga pangunahing prinsipyo para magkapera, na binabalewala ang aking konsiyensya para dayain ang mga kostumer para magbigay sila ng mas malaking pera. Nasa mga kamay ko ang pera, pero nakaw ang lahat ng iyon. Tuwing maiisip ko ang kasuklam-suklam at imoral na mga bagay na nagawa ko, kinikilabutan ako sa sarili ko at hindi ako matahimik. Nabuhay ako sa takot na isang araw ay may taong maglalantad sa akin, na tutuligsain ako. Kung malasin talaga, baka isumbong pa ako sa pulis. Palagi akong ninenerbiyos. Masaklap ang ganitong paraan ng pamumuhay. Pero noong araw na iyon ay naunawaan ko na lahat ay dahil nabubuhay ako ayon sa pilosopiya ni Satanas. Iyon ang bunga ng magapos at malinlang ng mga panuntunan ni Satanas. Kung hindi sa patnubay ng mga salita ng Diyos, hindi ko makikita kailanman ang realidad kung paano ako sinisira ni Satanas.

Pagkatapos ay binasa ng isang sister ang ilang sipi ng mga salita ng Diyos para sa akin: “Dapat ninyong malamang gusto ng Diyos yaong mga tapat. Sa diwa, matapat ang Diyos, at kaya naman palaging mapagkakatiwalaan ang mga salita Niya; higit pa rito, walang mali at hindi mapag-aalinlanganan ang mga kilos Niya, kung kaya gusto ng Diyos yaong mga lubos na tapat sa Kanya. Ang katapatan ay nangangahulugang pagbibigay ng puso mo sa Diyos, pagiging wagas sa Diyos sa lahat ng mga bagay, pagiging bukas sa Kanya sa lahat ng mga bagay, hindi pagtatago kailanman ng katotohanan, hindi pagsusubok na malinlang yaong mga nasa itaas at nasa ibaba mo, at hindi paggawa ng mga bagay upang manuyo lamang sa Diyos. Sa madaling salita, ang pagiging tapat ay pagiging dalisay sa mga kilos at mga salita mo, at hindi paglilinlang sa Diyos o sa tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). “Hinihingi ng Aking kaharian ang mga tapat, ang mga hindi mapagkunwari o mapanlinlang. Hindi ba’t ang mga tunay at tapat na tao ay hindi sikat sa mundo? Mismong kabaligtaran Ako. Katanggap-tanggap na lumapit sa Akin ang matatapat na tao; nalulugod Ako sa ganitong uri ng tao, at kailangan Ko rin ang ganitong uri ng tao. Ito mismo ang Aking pagiging matuwid” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 33). Pagkatapos ay ibinahagi niya ito: “Ang Diyos ay tapat sa diwa. Gusto Niya at pinagpapala ang matatapat. Sa ating mga pakikitungo sa iba sa mundo, namumuhay tayo ayon sa batas ni Satanas, ‘Huwag gumawa nang walang gantimpala.’ Ang ating mga salita at gawa ay pawang para sa pansariling pakinabang, at nagsisinungaling at nanlilinlang tayo nang walang habas. Hindi natin alam kung ano ang ibig sabihin ng maging mabuting tao. Pero iba ang pananampalataya sa Diyos ngayon. Hinihiling Niya na maging matatapat tayo, na magsabi ng totoo, at maging matuwid. Hinihiling Niya na tanggapin natin ang Kanyang pagsisiyasat sa ating bawat salita at gawa, na maging bukas tayo at walang bahid-dungis, at huwag nating subukang linlangin o dayain ang Diyos o tao. Matatapat na tao lang ang may tunay na wangis ng tao, at sila lang ang maaaring magpatotoo at lumuwalhati sa Diyos.” Nalaman ko mula sa mga salita ng Diyos na gusto Niya ang matatapat na tao at kinailangan kong kumilos ayon sa Kanyang mga hinihiling. Nagsimula akong magsalita nang tapat sa mga kapatid, at hindi sila linlangin, pero nag-alala pa rin ako pagdating sa negosyo. Nadama ko na mas madaling maging matapat na tao sa mga kapatid, pero kapag ginawa ko iyon sa negosyo ko, liliit nang husto ang kita ko at baka kailanganin ko pang magsara. Pero kung patuloy kong dadayain at lilinlangin ang mga tao gaya ng dati, hindi ba taliwas iyon sa kalooban ng Diyos? Kaya, ano ang dapat kong gawin? Pinag-isipan ko itong mabuti at nakipagkasundo sa sarili ko: Magiging matapat na tao ako sa iglesia, pero itutuloy ko pa rin ang dati kong gawi sa negosyo ko.

Isang araw pumasok ang isang matandang lalaki dala ang kanyang TV, na sinasabing parang mas malabo ang palabas sa TV niya. Tiningnan ko iyon at nakita ko na luma na ang mga color tube at kailangan nang palitan, pero hindi ko sinabi sa kanya ang totoo. Dinagdagan ko lang ang boltahe ng filament para magamit pa niya iyon nang matagal-tagal, pagkatapos ay maaari kong palitan ang mga iyon kapag umulit ang problema. Sa gayong paraan kikita ako ng ekstrang 30 yuan para sa pagkumpuni. Pagkaraan ng dalawang linggo, nagkaroon nga ng problema ang TV at muli iyong ipinakumpuni sa akin ng lalaki, na sinasabing hindi maganda ang trabaho ko. Sabi ko sa kanya, luma na ang mga color tube at kailangan nang palitan. Nagulat ako na nahalata niya ang maliit na pakana ko. Hindi niya ibinigay ang 30 yuan na bayad sa pagkumpuni at pagalit na sinabi, “Iho, kailangan kang maging tapat sa negosyo. Huwag kang masyadong ganid!” Talagang napahiya ako noon pero nagkibit-balikat na lang ako nang hindi nag-iisip. Kalaunan ay may pumuntang isang matandang babae na may dalang sirang microwave, at may nakita akong maliit na sirang piyesa roon. Naisip ko na kaya kong ayusin iyon at maningil ng makatwirang bayad. Pero naisip ko na medyo may-kaya siya, kaya hindi malaking bagay kung sisingilin ko siya nang mas malaki. Kailangan mong kunin ang kaya mong makuha. Pero bumalik siya sa shop pagkaraan ng ilang araw at sinabing, “Napakalaki ng siningil mo sa akin para sa microwave na iyon. Makonsiyensya ka naman. Nakikita ng langit ang ginagawa natin!” Talagang sumama ang pakiramdam ko matapos niya akong pagalitan at naisip ko ulit ang sinabi ng lalaking iyon. Medyo nagalit ako. Napagtanto ko rin na ginagamit ng Diyos ang mga bagay sa paligid ko para balaan ako upang makapag-isip-isip ako at kilalanin ang sarili ko.

Pagkatapos noon, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ano man ang iyong ginagawa, gaano man kalaki o kaliit ang isang bagay, at ginagawa mo man iyon upang gampanan ang iyong tungkulin sa pamilya ng Diyos o para sa sarili mong mga lihim na dahilan, kailangan mong isipin kung naaayon ang ginagawa mo sa kalooban ng Diyos, at kung ito ba ay isang bagay na dapat gawin ng isang taong makatao. Kung ganito ang paghahanap mo ng katotohanan sa lahat ng ginagawa mo, isa kang taong tunay na nananalig sa Diyos. Kung taimtim mong tinatrato ang bawat bagay at bawat katotohanan sa ganitong paraan, magkakamit ka ng mga pagbabago sa iyong disposisyon. Iniisip ng ilang tao na kapag gumagawa sila ng isang personal na bagay, maaari nilang basta balewalain ang katotohanan, gawin ito ayon sa gusto nila, gawin ito sa anumang paraang nagpapasaya sa kanila at sa anumang paraang makakabuti sa kanila. Wala sila ni katiting na konsiderasyon kung paano nito maaapektuhan ang pamilya ng Diyos, ni wala silang konsiderasyon kung ang ginagawa nila ay naaangkop sa banal na kawastuhan. Sa huli, kapag tapos na sila sa bagay na ito, nagdidilim ang kanilang kalooban at hindi sila mapakali, bagama’t hindi nila alam kung bakit. Paghihiganti ba ito na hindi nararapat? Kung gumagawa ka ng mga bagay na hindi sinasang-ayunan ng Diyos, nagkasala ka sa Diyos. Kung hindi mahal ng isang tao ang katotohanan, at madalas nilang ginagawa ang mga bagay ayon sa sarili nilang kalooban, madalas silang magkakasala sa Diyos. Ang gayong mga tao ay karaniwang hindi sinasang-ayunan ng Diyos sa kanilang ginagawa, at kung hindi sila magsisisi, hindi malayong parusahan sila” (“Ang Paghahanap sa Kalooban ng Diyos ay Alang-alang sa Pagsasagawa ng Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Hangga’t hindi nararanasan ng mga tao ang gawain ng Diyos at natatamo ang katotohanan, ang likas na pagkatao ni Satanas ang namamahala at nagdodomina sa kanilang kalooban. Ano ba ang partikular na nakapaloob sa likas na pagkataong iyon? Halimbawa, bakit ka makasarili? Bakit mo pinoprotektahan ang sarili mong katungkulan? Bakit ka mayroong gayon katinding mga damdamin? Bakit ka nasisiyahan sa mga di-matutuwid na bagay na iyon? Bakit gusto mo ang mga kasamaang iyon? Ano ang batayan ng pagkahilig mo sa mga ganoong bagay? Saan nagmumula ang mga bagay na ito? Bakit ka masayang-masaya na tanggapin ang mga ito? Sa ngayon, naunawaan na ninyong lahat na ang pangunahing dahilan sa likod ng lahat ng bagay na ito ay dahil nasa kalooban mo ang lason ni Satanas. Tungkol naman sa kung ano ang lason ni Satanas, lubos itong maipapahayag sa mga salita. Halimbawa, kung tatanungin mo ang ilang masamang tao kung bakit sila gumawa ng kasamaan, sasagot sila: ‘Dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili, at bahala na ang iba.’ Ipinahahayag ng nag-iisang pariralang ito ang pinakaugat ng problema. Ang lohika ni Satanas ay naging buhay na ng mga tao. Maaari silang gumawa ng mga bagay-bagay para sa ganito at ganoong layunin, ngunit ginagawa lamang nila iyon para sa kanilang sarili. Iniisip ng lahat ng tao na dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili at bahala na ang iba, dapat mabuhay ang mga tao para sa sarili nilang kapakanan, at gawin ang lahat ng makakaya nila para magkaroon ng magandang posisyon alang-alang sa pagkain at marangyang pananamit. ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’—ito ang buhay at ang pilosopiya ng tao, at kinakatawan din nito ang likas na pagkatao. Ang mga salitang ito ang mismong lason ni Satanas, at kapag isinapuso ito ng mga tao, nagiging kalikasan na nila ito. Ang kalikasan ni Satanas ay inilalantad sa pamamagitan ng mga salitang ito; lubos itong kinakatawan ng mga ito. Ang lasong ito ay nagiging buhay ng mga tao at nagiging pundasyon din nila sa buhay, at ang sangkatauhang ginawang tiwali ay patuloy nang pinangingibabawan ng lasong ito sa loob ng libu-libong taon” (“Paano Lakaran Ang Landas ni Pedro” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nang mabasa ko ito, talagang nakikita ko na nakikita ng Espiritu ng Diyos ang lahat. Hindi ko kailanman sinabi kaninuman ang aking damdamin, pero lubos na nahayag ang mga ito sa mga salita ng Diyos. Naunawaan ko mula sa mga salita ng Diyos na hinihiling Niya na ibigay natin ang ating puso sa Kanya. Ginagawa man natin ang ating tungkulin sa bahay ng Diyos o ginagawa ang sarili nating mga gawain, kailangan nating isagawa ang Kanyang mga salita. Pero pinili ko ang isasagawa kong katotohanan sa aking buhay. Nakita ko na nagustuhan ng Diyos at ng mga kapatid nang maging tapat ako sa iglesia, kaya handa akong gawin iyon. Pero sa negosyo ko, akala ko malulugi ako at hindi ito makakabuti sa personal kong mga interes. Nakita ko na inuna ko lang ang personal kong interes. Nalaman ko na ang panlilinlang ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos, pero ginawa ko pa rin ang anumang gusto ko, anumang magsisilbi sa sarili kong mga interes. Paano iyan naging isang taong may pananampalataya? Pagkatapos ay natanto ko na ang “Bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba” at “Gagawin ng tao ang lahat para yumaman” ay masasamang panuntunan para mabuhay na nakaimpluwensya at naging likas sa akin. Inakala ko na hindi posibleng makaraos ako sa buhay kung hind ako mamumuhay ayon dito. Pero ang totoo, sa pamumuhay nang gayon, nakakuha lang ako ng personal na pakinabang at materyal na kasiyahan. Pero isang masamang paraan iyon ng pamumuhay, na walang anumang dangal. Nagalit at nagdamdam sa akin ang mga tao, at kinasuklaman at kinamuhian akong lalo ng Diyos. Inisip ko kung ano ang sinabi ng Panginoong Jesus: “Katotohanang sinasabi Ko sa inyo, Malibang kayo’y magsipanumbalik, at maging tulad sa maliliit na bata, sa anomang paraan ay hindi kayo magsisipasok sa kaharian ng langit” (Mateo 18:3). At sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Iwaksi mo na sa lalong madaling panahon ang lahat ng iyong kaisipan at mga pagtataya at simulang seryosohin ang Aking mga hinihingi; kung hindi, gagawin Kong abo ang lahat ng tao nang sa gayon ay mawakasan na ang Aking gawain at, sa pinakamalala ay ipawalang-saysay ang Aking mga taon ng paggawa at pagdurusa, sapagkat hindi Ko madadala ang Aking mga kaaway at yaong mga tao na umaalingasaw sa kasamaan at may anyo ni Satanas sa Aking kaharian o dalhin sila sa susunod na kapanahunan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Paglabag ay Magdadala sa Tao sa Impiyerno). Ang Diyos ay banal at matuwid, at gusto Niyang maangkin ang matatapat na tao. Yaong mga laging nagsisinungaling at nanlilinlang, yaong may masasamang disposisyon, na likas na lumalaban sa Diyos at tumatangging magsisi ay lilipulin ng Diyos. Hinding-hindi sila makakapasok sa Kanyang kaharian. Kung hindi pa rin ako nagsisi, kundi patuloy na namuhay ayon sa mga pilosopiya at panuntunan ni Satanas, baluktot at gumagawa ng hindi makatarungan, aalisin ako sa huli. Habang nasasaisip iyan, agad akong nagdasal sa Diyos, “Makapangyarihang Diyos, naniniwala ako sa Iyo, pero wala Kang puwang sa puso ko. Namumuhay pa rin ako ayon sa mga panuntunan ni Satanas. Ayaw ko nang manlinlang. Gusto kong magsisi at maging matapat na tao.”

Minsan pagkatapos noon, may dinalang TV ang dalawang kabataan sa shop ko para ipakumpuni. Habang tinitingnan ko iyon, naulinigan ko sila na tahimik na nag-uusap sa labas mismo: “Kung alam lang natin na walang kuwenta ang lugar na iyon, hindi na sana tayo nagsayang ng dalawang araw. Tingnan natin kung kaya itong kumpunihin ng lalaking ito.” Nang marinig ko ito, naisip ko, “Mag-aagawan ang iba pang mga may-ari ng shop kung marinig nila iyan, kaya madali ko silang mahihingan ng ekstrang 20 o 30 yuan. Sayang naman kung hindi ko kukunin ang perang bumabagsak sa kandungan ko. Sa susunod na lang ako magiging matapat. Hindi naman magagalit ang Diyos kung ngayon lang ako magsisinungaling.” Pero naalala ko ang pasiya ko noon sa harap ng Diyos, at naisip ko ang Kanyang mga salita: “Kung hindi mahal ng isang tao ang katotohanan, at madalas nilang ginagawa ang mga bagay ayon sa sarili nilang kalooban, madalas silang magkakasala sa Diyos. Ang gayong mga tao ay karaniwang hindi sinasang-ayunan ng Diyos sa kanilang ginagawa, at kung hindi sila magsisisi, hindi malayong parusahan sila” (“Ang Paghahanap sa Kalooban ng Diyos ay Alang-alang sa Pagsasagawa ng Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nadama ko na binabalaan ako noon ng Diyos. Hindi ako maaaring patuloy na gumawa ng mali. Kailangan kong magsisi at maging tapat na tao. Sa gayon, naningil lang ako ng regular na bayad matapos kong kumpunihin iyon. Nang makita ko ang masasayang ngiti sa mukha ng mga kostumer, nadama ko na ang pagiging matapat at walang bahid-dungis na tao ay pamumuhay nang malaya.

Sa isa pang pagkakataon nang kumpunihin ko ang TV ng isang ginang, ang siningil ko ay 50 yuan, pero binigyan niya ako ng 100 at ayaw nang magpasukli. Tumanggi ako, gayunma’y nagtaka ako. Bakit napakalaki niyang magbigay? Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, “Sabi sa akin noong taong una kong pinuntahan sira na ang motherboard at naniningil ng 400 yuan para palitan iyon, pero hindi ako kumagat. Kalaunan ay inirekomenda ka sa akin ng isang kakilala ko, at sabi ay matapat ka raw at hindi ka sobrang maningil sa mga kostumer. Ngayo’y nakita kong totoo nga pala.” Nang marinig ko siyang sabihin ito, naisip ko, “Hindi naman sa mabuting tao tao, binago lang ako ng mga salita ng Diyos kaya naisasabuhay ko ang wangis ng tao.”

Nagbago rin ang pananaw ko tungkol sa mga bagay-bagay dahil sa mga salita ng Diyos at sa pagiging matapat na tao. Akala ko dati ay walang paraan para maging matapat na negosyante, na hindi ako kikita ng pera, at na malulugi ako at magsasara. Pero nang magsimula akong maging matapat ayon sa mga salita ng Diyos, hindi lang ako hindi nalugi, kundi dumami pa ang mga kostumer ko bawat araw. Galing pa sa malalayong lugar ang ilan, at sinasabi ng lahat na inirekomenda ako ng isang tao. Hindi pa ako nagpaanunsiyo kailanman sa anumang paraan o hiningan ng kostumer ang iba. Lahat ng iyon ay dahil isinagawa ko ang mga salita ng Diyos, dahil naging tapat ako at may integridad tulad ng hinihiling ng Diyos, na kumikita lang nang tapat, kaya ko nakuha ang tiwala ng mga kostumer. Pagpapala talaga ng Diyos iyon mula sa pagsasagawa ng katotohanan. Naisip ko tuloy ang isa pang sipi ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Kapag nabubuhay ang mga tao sa mundong ito, sa ilalim ng impluwensya ng katiwalian ni Satanas, imposible silang maging matapat; mas lalo lamang silang magiging mapanlinlang. Gayunman, maaari ba tayong mabuhay sa mundong ito o hindi kung magiging matapat tayo? Babalewalain ba tayo ng iba? Hindi; mabubuhay tayo tulad ng dati. Ito ay dahil hindi tayo umaasa sa panlilinlang para makakain o makahinga. Sa halip, nabubuhay tayo sa hininga at buhay na ipinagkaloob ng Diyos. Tinanggap lamang natin ang katotohanang salita ng Diyos at mayroon tayong mga bagong panuntunan kung paano mamuhay, at mga bagong mithiin sa buhay, na hahantong sa mga pagbabago sa pundasyon ng ating buhay; binabago lamang natin ang mga paraan at pamamaraan ng ating pamumuhay para mabigyang-kasiyahan natin ang Diyos at maghangad ng kaligtasan. Walang anumang kinalaman dito kung ano ang ating kinakain, ano ang ating isinusuot, o saan tayo nakatira; ito ang ating espirituwal na pangangailangan” (“Ang Pinakasaligang Pagsasagawa ng Pagiging Isang Taong Tapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Salamat sa Diyos!

14. Ang Pagdanas na Maging Isang Tapat na Tao

Ni Yongsui, South Korea

Isang araw, sa isang pagtitipon sa katapusan ng Marso, isang lider ang nagsalita tungkol sa isang kapatid na inaresto at brutal na pinahirapan. Sa sandali ng matinding kahinaan, ipinagkanulo niya ang dalawang iba pang miyembro ng iglesia. Napuno siya ng pagsisisi, at sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng paghatol at pahayag ng Diyos, nakita niya ang ugat ng kanyang kabiguan at tunay na nagsisi. Tinanong kami ng lider kung ano ang palagay namin tungkol sa karanasang iyon at kung masasabi ba na isa itong tunay na patotoo. Hiniling niya rin sa aming lahat na ibahagi ang aming mga saloobin. Talagang ninerbyos ako dahil dito at nagsimula akong mag-isip: Bakit gusto niyang pag-usapan namin ito? Ito ba’y upang subukin kung nakita namin ang problema nang tama? Naisip ko, “Ipinagkanulo ng kapatid na iyon ang iba dahil lang sa sandali ng kahinaan. Isa iyong paglabag. Pero nakilala niya ang kanyang sarili at tunay na nagsisi, kaya ang kanyang karanasan ay dapat na ituring na isang patotoo.” Pero, naisip ko nang hindi nakatitiyak, “Titingnan ko muna ang sasabihin ng iba para hindi ako magkamali o magsabi ng isang bagay na masyadong malabo at maging hindi maganda ang tingin sa akin.” Ang iba’y nagsimulang magsabi ng kanilang mga iniisip. Upang magsimula, may sinabi ang isang kapatid na babae na medyo malapit sa naisip ko, kaya naramdaman kong tama ako. Pero pagkatapos noon, isa pang kapatid na babae ang nagsabi na naging Judas ang kapatid na iyon, pinagtataksilan ang Diyos, kaya hindi iyon isang uri ng patotoo na maaaring sumaksi sa Diyos. At ang ilang iba pa ay buong tiwalang nagsabi na ang kanyang karanasan ay hindi maituturing bilang isang patotoo. Matapos makitang maraming tao ang sumang-ayon at sumuporta sa pananaw na iyon, nag-alinlangan ako, at hindi ko alam kung ano ang iisipin. Pagkatapos nito, sinabi ng lider, “Kung sa tingin ninyo ay hindi ito isang patotoo, itaas ang inyong kamay.” Ilang mga tao ang nagtaas ng kanilang mga kamay, pero hindi ako tiyak kaya hindi ako nagtaas. Nag-isip ako, “Hindi ko maaaring itaas ang kamay ko sa maling pagkakataon. Hindi ba ipapakita noon na nagkukulang ako sa kakayahan at pagkaunawa?” Habang iniisip ko ito, tinanong ako ng lider, “Bakit hindi ka nagtaas ng kamay mo?” Naisip ko sa sarili ko, “Naku, bakit niya ako tinatanong? Dapat ba ay itinaas ko ang kamay ko?” Itinaas ko ang aking kamay. Bumilis ang tibok ng puso ko—bigla akong hindi mapakali. Tama ba na itaas ko ang kamay ko o hindi? Naramdaman ko sa puso ko na maaari itong maging isang patotoo, pero itinaas ko ang kamay ko na hindi ito talaga pinag-iisipan. Naisip ko itinaas ko na ang kamay ko, kaya nagsimula akong makinig sa mga ideya ng lahat. Lahat sila ay nagbabahagi ng kanilang iniisip, kaya sinimulan kong pag-isipan ito nang kalmado. Ang kapatid na iyon ay tunay na nagsisi, kaya dapat na tumayong patotoo ang kanyang patotoo. Naramdaman ko na hindi ko dapat itinaas ang kamay ko. Gusto kong ibahagi ang talagang iniisip ko noon, pero naisip ko na wala akong kumpletong pagkaunawa, kaya ayos lang kung tama ako. Pero kung hindi, ano ang iisipin sa akin ng lider? Sasabihin ba niya na wala akong kakayahan o anumang lalim sa aking karanasan? Kapag nakita ito sa akin ng lider, iisipin niya na hindi ako nararapat na sanayin, at wala akong magiging kinabukasan sa sambahayan ng Diyos. Higit pa rito, maraming mga kapatid doon, kaya nakakahiya talaga na magkamali. Paurong-sulong ako at gustong magsalita ng maraming beses, pero sa huli ay nanatili akong tahimik.

Pagkatapos noon, ibinahagi ng lider na iyon ay tumayong isang ganap na patotoo, na ang magtaksil sa Diyos sa sandali ng kahinaan, pagkatapos ay makaranas ng paghatol at pagkastigo, at tunay na magsisi ay isang dakilang patotoo. Ito ay nakapagpalakas ng loob ng marami pang iba at nagpakita na nagbibigay ang Diyos ng dakilang awa sa kanila na may tunay na pananampalataya. Batid ng Diyos kung gaano tayo katiwali, kaya hangga’t nakakaramdam tayo ng tunay na pagsisisi at bumalik sa Kanya, ibibigay Niya sa atin ang pagkakataon na magsisi, at ang gayong uri ng patotoo ay niluluwalhati ang Diyos at ipinapahiya si Satanas higit sa lahat. Nagpatuloy ang lider sa pagpapaliwanag na ang aming mga pang-unawa ay marumi at sinabi na kami ay mga mandaraya at hindi tapat, na hindi namin ibinatay ang aming mga pananaw sa mga salita ng Diyos. Pagkakita na dapat naming pag-usapan ang isyu, ipinagpalagay namin na may mali sa karanasan ng kapatid na iyon. Sinubukan naming hulaan kung ano ang iniisip ng lider at hindi nagsabi ng kahit isang tapat na salita. Matiyagang nagbahagi sa amin ang lider na kailangan naming magkaroon ng sariling pag-iisip at magkaroon ng sariling pananaw sa lahat ng bagay at dapat naming sabihin ang katotohanan, tama man kami o mali. Iyon ang pinakapunto sa ating pag-uugali. Pagkarinig sa mga salitang “pinakapunto” ay hindi ako naging komportable. Naisip ko, “Tama siya. Ang pagbabahagi ng tunay kong mga saloobin, kahit na mali ako, ay mas mabuti kaysa sumunod sa nakararami. Kahit paano, iyon ay sarili kong pananaw, at magiging tapat ako.” Nagalit ako sa sarili ko dahil sa hindi ko pagsasabi ng talagang iniisip ko. Sa loob lang ng maikling sampung minuto kung kailan ay dapat na ibinahagi ko ang panig ko, naging mapanlinlang ako at hindi isinagawa ang katotohanan, hindi ko man lang naaabot ang pinakapunto sa pag-uugali ng tao. Hindi lang ako nagsabi ng maling bagay at gumawa ng maling bagay, ngunit nabigo akong kumilos ng maayos.

Sa mga debosyonal ko pagkatapos ng pagtitipon, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Sa pananampalataya nila sa Diyos at sa kanilang pag-uugali, dapat tahakin ng mga tao ang tamang landas, huwag gumamit ng mga liku-liko at masasamang pamamaraan. Ano ang mga liku-liko at masasamang pamamaraan? Ang mga ito ay pananampalataya sa Diyos na laging nakabatay sa hindi mahahalagang katalinuhan, at mga malikhaing panlilinlang, at mga mabababang uri ng pandaraya. Sinisikap ikubli ng mga ito ang katiwalian mo, at ang ikinukubli ay mga suliraning katulad ng iyong mga kakulangan, kapintasan, at mahihinang kakayahan. Palagi nilang pinangangasiwaan ang mga bagay gamit ang mga satanikong pilosopiya, sinusubukang magpalakas sa Diyos at sa mga pinuno ng iglesia tungkol sa mga nakikitang usapin, ngunit hindi isinasagawa ang katotohanan, hindi pinangangasiwaan ang mga bagay batay sa prinsipyo, at laging pinagtutuunan ng masusing pansin ang mga tao upang magpakasipsip sa kanila. Itinatanong nila, ‘Kumusta ang nagawa ko kamakailan? Sumusuporta ba kayong lahat sa akin? Alam ba ng Diyos ang tungkol sa mabubuting bagay na nagawa ko? At kung alam Niya, pupurihin ba Niya ako? Ano ang kinalalagyan ko sa puso ng Diyos? Mayroon ba kong kahit na ano man lang na halaga sa Diyos?’ Ang talagang itinatanong nila ay kung pagpapalain ba sila sa paniniwala nila sa Diyos. Ang palagian bang pag-iisip sa ganitong mga bagay ay hindi mga pamamaraang liku-liko at masasama? Hindi ito ang tamang landas. Kung ganon, ano ang tamang landas? Ang tamang landas ay kung tinutugis ng mga tao ang katotohanan sa pananampalataya nila, kapag nagagawa nilang makamit ang katotohanan, at matamo ang mga pagbabago sa kanilang disposisyon” (“Anim na Pahiwatig ng Pag-unlad sa Buhay” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ito ang Diyos na nagpapaalala at nagbababala sa atin na tahakin ang tamang landas sa ating pag-uugali at bilang mga mananampalataya. Kailangan nating hangarin at isagawa ang katotohanan. Kung hindi tayo magsisikap sa paggawa ng mga positibong bagay na ito, kung abala tayo sa pagtatakip ng ating mga pagkakamali, pagyayabang, pagpapabango sa mga lider, pagkakaroon ng posisyon sa iglesia, at masyado nating inaalala kung ano talaga ang iniisip ng Diyos at ng mga lider sa atin, ito ay paglakad sa landas ng kasamaan. Nakita ko na ang ginagawa ko ay ang mismong inihayag ng Diyos. Hindi ako tiyak kung ang karanasan ng kapatid na iyon ay tunay na patotoo o hindi, pero hindi ako nagsalita mula sa puso. Sa halip, nag-obserba ako sa silid, nagmarunong ako, at hinulaan kung ano ang maaaring iniisip ng iba. Noong tinanong ako ng lider kung bakit hindi ako nagtaas ng kamay, inakala ko na mali ang naging kilos ko, at nang karamihan sa mga tao ay nag-akala na ang karanasan ng kapatid na iyon ay hindi maituturing na isang patotoo, nagmadali akong sumunod sa karamihan. Naging makitid ang isip ko, inaalam muna kung ano ang opinyon ng iba. Wala akong ipinakita kundi ang isang mapandayang satanikong disposisyon. Nagtaka ako kung bakit sobrang hirap gumawa ng isang tunay na pahayag. Ito ay dahil takot ako na maipahiya ang sarili ko sa pagsasabi ng maling bagay, mas bababa ang tingin sa akin ng lider, at hindi ako pahahalagahan o sasanayin, at maaaring tanggalin ako mula sa aking tungkulin kung patuloy na mangyayari ang ganoon. Gusto ko lang protektahan ang sarili kong reputasyon at ingatan ang aking posisyon, upang itago ang mahinang kakayahan ko at gawin ang lahat ng makakaya ko upang magpakitang gilas. Gusto kong kumilos gaya ng isang taong may mataas na kakayahan na nauunawaan ang katotohanan at may magandang pananaw sa mga bagay-bagay. Palagi kong ninanais na magkaroon ng tamang sagot sa anumang tanong na tugma sa iniisip ng lider para mas gumanda ang tingin niya sa akin at makapagbigay ako ng mabuting impresyon. Kung magkagayon ay aaprubahan at titingalain ako ng mga kapatid. Nakita ko ang pandaraya at mga pakana sa aking paraan. Hindi ko kayang maging direkta kahit sa isang bagay na napakasimple. Hirap akong magsabi ng kahit na isang tapat at taos-pusong salita. Palagi akong mapanlinlang na nag-oobserba sa lahat para ingatan ang posisyon ko sa sambahayan ng Diyos. Tinatahak ko ang landas ng kasamaan, hindi ang tamang landas. Nalaman ko ang lahat ng ito pero hindi ako gumawa ng anumang malalim na pagsisiyasat ng aking sarili.

Pagkalipas ng tatlong buwan, nakinig ako sa pagbabahaging ito na mula sa Diyos. Sinabi ng Diyos: “Itinuturing ng mga anticristo si Cristo kung paano rin nila itinuturing ang mga tao, kumukuha ng mga hudyat mula kay Cristo sa lahat ng sinasabi at ginagawa nila, nakikinig sa tono Niya, at nakikinig para sa kahulugan ng Kanyang mga salita. Kapag nagsasalita sila, wala ni isa mang salita ang totoo o matapat. Ang alam lamang nila ay ang magsalita ng mga walang kabuluhang mga salita at doktrina. Sinusubukan nilang linlangin at dayain ang taong ito, na sa kanilang mga mata, ay isang karaniwang tao lamang. Nagsasalita sila na parang isang gumagapang na ahas, ang galaw ay paliku-liko at hindi tuwiran. Ang paraan at gawi ng mga salita nila ay tulad ng isang baging ng melon na umaakyat sa isang poste. Kapag sinasabi Mong ang isang tao ay may mahusay na kakayahan at maaaring itaguyod, kaagad silang nagsasalita tungkol sa kung gaano sila kahusay, at kung ano ang nakikita at naihahayag sa kanila. At kung sasabihin Mong ang isang tao ay masama, mabilis sila sa pagsasalita kung gaano ito kasama at kamakasalanan, kung paano niya ginagambala at inaabala ang iglesia. Kapag ninanais Mong malaman ang katotohanan tungkol sa isang bagay, wala silang masasabi. Nagpapaliguy-ligoy sila, naghihintay na gumawa Ka ng pasya, nakikinig para sa kahulugan ng mga salita Mo, sinusubukang alamin ang mga layunin Mo. Ang lahat ng sinasabi nila ay pangbobola, pagpapakasipsip, at pagbibigay ng labis na papuri. Wala kahit isang salitang may katotohanan ang lumalabas sa kanilang mga bibig” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (20)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Mabilis akong sinaksak ng mga salitang ito na mula sa Diyos. Sa lahat ng mga oras na iyon ay hindi ako naging tapat at ibinatay ang mga kilos ko sa kung ano ang gusto ng iba. Wala man akong direktang ugnayan kay Cristo, hindi ko tinatanggap ang pagsusuri ng Diyos sa kapaligirang inhinanda Niya. Gusto ko lang magyabang at magustuhan ng lider, kaya tinimbang ko ang mga salita ko at sinabi kung ano ang gusto niyang marinig nang walang katiting na katapatan. Lahat ng ito ay pandaraya. Ang paraan ko ng pagsasalita at pagkilos ay gaya sa isang ahas, at kamuhi-muhi ito sa Diyos. Akala ko na ang gawin ito nang walang paghahanda ay makakadaya sa lider, at naisip kong magiging maganda ang impresyon niya sa akin kung magmumukha akong magaling sa pagsagot ko sa tanong, kung magkagayon ay masisiguro ko ang aking posisyon at kinabukasan sa sambahayan ng Diyos. Talagang napakahangal ko, at ang totoo ay sinusubukan kong lokohin ang Diyos. Hindi ako talaga naniwala na sinusuring mabuti ng Diyos ang lahat ng bagay. Ang aking kakayahan, tayog, at mga saloobin, at ang pag-uugali ko at mga pananaw sa bawat sitwasyon—nakikita Niya ang lahat ng mga bagay na iyon nang may ganap na kalinawan. Kahit na maloko ko ang mga tao sa paligid ko, hindi ko kailanman maaaring lokohin ang Diyos. Sa katunayan, ang Diyos ay hindi tumitingin sa kung ano ang sinasabi o ginagawa ko sa harap ng iba, kundi sa kung paano ko hinaharap ang katotohanan. Tinitingnan Niya kung ano ang isinasagawa at isinasabuhay ko araw-araw, at kung paano ako kumilos sa aking tungkulin. Sinisiyasat lalo ng Diyos ang bawat maliit na bagay na gaya nito. Tinitingnan Niya kung minamahal ko at isinasagawa ang katotohanan, at hindi Siya talaga maaaring malinlang ng pagpapanggap kong iyon. At sa huli ay napagtanto ko na hindi lang ako nagiging masama, kundi itinatatwa ko ang pagiging matuwid ng Diyos at ang katotohanan na inoobserbahan Niya ang lahat ng bagay. Kumikilos ako na gaya ng isang hindi mananampalataya. Noon, nang narinig ko ang pagsusuri ng Diyos sa anticristo na nililibak si Cristo at pinupuri Siya ng labis upang mabigyan ng pabor, hindi ko naisip na may kinalaman ito sa akin. Hindi ko kailanman nakaharap ng personal si Cristo, kaya naisip ko na hindi ako magpapakita ng gayong uri ng satanikong disposisyon. Sa huli ay napagtanto ko na mali ako, na hindi mo kailangang magkaroon ng ugnayan kay Cristo upang maihayag ang ganoong satanikong disposisyon. Sinubukan kong sumipsip at magpalakas sa lider, at handa akong gumawa ng mga bagay na tulad noon upang ingatan ang posisyon ko sa sambahayan ng Diyos. Nagpapakita ako ng mismong satanikong disposisyong iyon. Kung sakaling makaharap ko si Cristo, siguradong iyon ay mas magiging kapansin-pansin. Hindi ko mapipigilan ang sarili ko na subukang lokohin at labanan ang Diyos.

Sa loob ng ilang araw, patuloy kong pinag-iisipan kung paanong kahit na nagbigay kami ng maling sagot, hindi kami tinabas at iwinasto ng lider gaya ng inisip ko, at hindi siya nagsabi na ang kakayahan namin ay nagkukulang, paaalisin kami o tumangging sanayin kami. Hiniling niya lang na ibahagi namin ang aming mga iniisip nang sa gayon ay maunawaan niya ang aming mga pagkukulang bago magbahagi ng katotohanan at magbigay ng gabay sa amin sa mga prinsipyo. Ibinunyag din niya ang aming mga tiwaling disposition at sinabi sa amin na pagnilayan namin ang aming mga sarili. Ang lahat ng ginawa niya ay upang tulungan at suportahan kami. Hindi na kailangang gumawa ng mga palagay sa sambahayan ng Diyos, at sa mga kapatid. Pinaisip sa akin noon ang mga salita ng Diyos: “Sa diwa, matapat ang Diyos, at kaya naman palaging mapagkakatiwalaan ang mga salita Niya; higit pa rito, walang mali at hindi mapag-aalinlanganan ang mga kilos Niya, kung kaya gusto ng Diyos yaong mga lubos na tapat sa Kanya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Ang mga salita at mga gawa ng Diyos ay labis na karapat-dapat sa ating pagtitiwala, at pinapakitunguhan Niya tayo nang may buong katapatan. Noong nilalang ng Diyos ang tao, sinabi Niya sa kanila kung anong bunga ang maaari at hindi nila maaaring kainin sa hardin. Nagsalita Siya nang simple at direkta—walang panghuhula ang kinailangan. Sa Kapanahunan ng Biyaya, madalas na sinabi ng Panginoong Jesus, “Katotohanan, katotohanang sinasabi Ko sa inyo.” At sa yugtong ito ng gawain ng Diyos, mararamdaman natin kung gaano katapat at katotoo ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Karamihan dito ay labis na taos-pusong mga salita na nakagiginhawa at mabait, at kahit na ang mga bahagi na nagbubunyag ng ating mga tiwaling disposisyon ay mukhang marahas, lahat ng iyon ay batay sa realidad, at lahat ng iyon ay upang dalisayin at iligtas tayo. Tapat at walang inililihim ang Diyos sa atin. Walang anumang pagkukunwari. Pero nananantya at nagpapakana ako sa gayong sitwayon na walang bahid ng katapatan. Naramdaman ko na talagang sobrang mapandaya at kamuhi-muhi ako.

Pagkatapos ay naalala ko ang ilang salitang mula sa Diyos: “Kinalulugdan Ko yaong mga hindi mapaghinala sa iba, at gusto Ko yaong mga agarang tumatanggap ng katotohanan; nagpapakita Ako ng labis na pagkalinga sa dalawang uri ng mga taong ito, dahil matatapat silang mga tao sa Aking paningin. Kung mapanlinlang ka, magiging malihim at mapaghinala ka sa lahat ng mga tao at mga bagay, at sa gayon, ang pananampalataya mo sa Akin ay maitatayo sa isang pundasyon ng paghihinala. Hindi Ko kailanman maaaring kilalanin ang ganitong pananampalataya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Mababatid ang Diyos na Nasa Lupa). Hindi ko naunawaan dati kung bakit sinabi ng Diyos na ang taong hindi nagdududa sa iba at agad tinatanggap ang katotohanan ay tapat sa paningin ng Diyos. Pero ngayon, sa pagninilay sa Kanyang mga salita, nagsimula akong makaunawa. Ang mga tapat na tao ay hindi naghihinala sa Diyos o sa tao; sila’y inosente. Hindi nila sinusubukang lutasin ang mga bagay gamit ang sarili nilang pag-iisip, ngunit sa halip ay lumalapit sila sa Diyos upang hanapin ang katotohanan. Tinatanggap at isinasagawa nila ang kaya nilang maunawaan at ginagawa nila kung ano ang sinasabi ng Diyos. Hinaharap nila ang katotohanan nang may tapat na puso, at ang gayong uri ng puso ay napakahalaga. Ito ang ibig sabihin ng maging parang bata. Pinagpapala sila ng Diyos; ang Banal na Espiritu ay gumagawa sa kanila, at ginagabayan at nililiwanagan sila. Pagkatapos ay mas madali nilang nauunawaan at nakakamit ang katotohanan. Pero, kahit pa may isang tao na makapagsasabi ng mga totoong bagay at makagagawa ng kanilang tungkulin nang bahagya, kung sa panloob naman sila ay tila isang palaisipan, laging naghihinala at nakabantay sa sarili, at naghihinala maging sa kaibig-ibig at mabuting Diyos, kung gayon sila ang pinakamandaraya at di-tapat na uri ng tao. Sa puntong iyon, nagsimula kong maunawaan kung bakit sinasabi ng Diyos na ang mga mapanlinlang na tao ay hindi maililigtas. Bahagi nito ay dahil ang Diyos ay labis na totoo, kinamumuhian Niya ang mga mapanlinlang na tao at hindi sila ililigtas. Ang isa pang bahagi ay may kinalaman sa ating pansariling hangarin. Ang mga mandarayang tao ay sobrang kumplikado. Lagi silang nanghuhula, nagsusuri, at nagbabantay laban sa mga tao, mga bagay, at sa Diyos. Alam din nila kung paano basahin ang mga tao. Ang mga isipan nila ay nalulunod sa mga bagay na ito at hindi nila talaga hinahanap ang katotohanan. Hindi maaaring gumawa ng anumang gawain ang Banal na Espiritu sa kanila. Kaya nga hindi nila kailanman mauunawaan ang katotohanan. Gaya ng sinasabi ng Diyos, “Hindi pineperpekto ng Diyos yaong mga mapanlinlang. Kung ang puso mo ay hindi tapat—kung hindi ka isang tapat na tao—kung gayon hindi ka kailanman makakamit ng Diyos. Hindi mo rin makakamit ang katotohanan, at hindi rin makakayang makamit ang Diyos” (“Anim na Pahiwatig ng Pag-unlad sa Buhay” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Kaya sa puntong iyon, muli kong tiningnan nang mabuti ang sarili ko. Sa pagharap sa isang isyu, hindi ako lumapit sa Diyos upang hanapin ang katotohanan nang may tapat na puso, sa halip ay masyado akong tutok sa pagkalkula sa mga palagay ng iba. Ganyang-ganyan ako kahit sa mga karaniwang diskusyon kasama ang mga kapatid. Minsan hindi ko lubos na naunawaan ang isang bagay, pero nakikisang-ayon na lang ako sa kung anumang pagkaunawa na mayroon ang karamihan. Minsan ay may sarili akong opinyon, pero natatakot akong magsabi ng maling bagay, kaya pinipigilan ko ang sarili ko at pinapakinggan muna ang iba at magsasalita lang ako kapag alam ko na tama ako. Kung hindi, iniisip ko na hindi ko kailangang magsalita ng anumang bagay para hindi ako mapahiya. Nakita ko kung gaano ako kadaya at paligoy-ligoy. Sumunod lang ako sa maraming tao kapag hindi ko naunawaan ang isang bagay at nagmasid at nakisang-ayon sa kung ano ang ginawa ng iba. Pinigilan ako nitong tunay na maunawaan ang katotohanan. Pero walang nakakatakot sa kakulangan sa kakayahan o hindi pagkaalam sa katotohanan. Ang nakakatakot ay kapag ang mga tao ay laging pinagtatakpan ang hindi nila nauunawaan. Kung magkagayon, hindi nila kailanman mauunawaan ang katotohanan. Naramdaman ko na mapanganib na magpatuloy sa gayong daan at napakahalaga na maging tapat.

Nagsimula akong maghanap kung paano maging tapat kapag naharap ako sa mga bagay-bagay sa hinaharap, at kung anong mga prinsipyo ang dapat kong panghawakan. Binasa ko ang ilang sipi ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos: “Upang maging bukas-puso sa Diyos, dapat mo munang isantabi ang iyong mga pansariling pagnanasa. Sa halip na magtuon ng pansin sa kung paano ka itinuturing ng Diyos, sabihin mo kung ano ang nasa puso mo, at huwag pag-isipan o isaalang-alang kung ano ang mga magiging kahihinatnan ng mga salita mo, sabihin kung anuman ang iniisip mo, isantabi ang mga motibo mo, at huwag subukang gumamit ng mga salita upang makamtan ang ilang layunin. ‘Dapat ko itong sabihin, hindi sa dapat akong mag-ingat tungkol sa aking sasabihin, kailangan kong makamtan ang layunin ko’—may mga pansariling motibo bang nasasangkot dito? Sa mga isip nila, nagpaikut-ikot na ang mga taong ito bago pa man nabanggit ang mga salita, pinag-isipan na nila nang maraming beses kung ano ang sasabihin nila, at sinala ito nang maraming beses sa kanilang isipan. Sa paglabas sa kanilang mga bibig, ang mga salitang ito ay nagdadala ng mga mapanlinlang na plano ni Satanas. Hindi ito isang bukas-pusong paraan ng pagkilos tungo sa Diyos” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (20)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Sa lahat ng mga bagay, dapat kang maging bukas sa Diyos at dapat kang maging bukas-puso—ito ang tanging kundisyon at kalagayan na dapat panatilihin sa harap ng Diyos. Kahit pa hindi ka bukas, bukas ka sa harap ng Diyos. Alam ng Diyos, kung bukas ka man o hindi. Hindi ba’t ikaw ay mangmang kung hindi mo ito nakikita? Kaya paano ka magiging maalam? Alam mong sinisiyasat nang mabuti at nalalaman ng Diyos ang lahat-lahat, kaya huwag mong isiping maaaring hindi Niya alam. Dahil may katiyakan na lihim na nakikita ng Diyos ang pag-iisip ng mga tao, magiging katalinuhan para sa kanila ang maging mas bahagyang bukas-puso, mas bahagyang dalisay, at maging matapat—iyan ang may katalinuhang bagay na dapat gawin. … Kapag nagsisimula na ang mga tao na mag-ukol ng pansin sa anyo, kapag pumapasok na ito sa utak nila, kapag bahagya na nila itong napag-isipan, ito ay magiging isang magulong bagay. Sa kanilang isipan, palagi nilang iniisip, ‘Ano ang masasabi ko upang tumaas ang pagtingin ng Diyos sa akin, at hindi mapansin ang iniisip ko sa aking kalooban? Ano ang tamang dapat sabihin? Dapat ko pang mas itago ang aking sarili, dapat akong maging mas magaling makitungo, dapat akong magkaroon ng isang kaparaanan. Sa oras na iyon, marahil ay tataas na ang pagtingin ng Diyos sa akin.’ Iniisip mo ba na hindi malalaman ng Diyos kung palagi kang nag-iisip ng ganyan? Alam ng Diyos ang anumang iniisip mo. Nakapapagod mag-isip nang ganyan. Higit na mas madali ang magsalita nang tapat at tunay, at ginagawa nitong mas madali ang iyong buhay. Sasabihin ng Diyos na ikaw ay tapat at dalisay, na bukas ang iyong puso—at iyan ay isang kahalagahang walang hanggan. Kung mayroon kang bukas na puso at isang tapat na saloobin, kahit pa may mga pagkakataong mapapalayo ka, at kikilos nang may pagkahangal, sa Diyos, hindi ito isang paglabag. Mas mabuti ito kaysa sa mga walang kahulugan mong pandaraya, at mas mabuti kaysa sa palagiang pag-iisip at pagpoproseso” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (9)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sinasabi sa mga salita ng Diyos na ang pinakamahalaga at pinakapangunahin sa kung paano natin haharapin ang Diyos at ang mga sitwasyon na inihanda Niya ay ang pagiging bukas ang puso. Kailangan nating buksan ang ating puso sa Diyos nang walang pagtatago o pagbabalatkayo, nang hindi sinusubukang pag-aralan o pag-isipan ang mga bagay-bagay. Tayo ay hindi dapat magtago ng mga motibo sa likod ng ating mga salita o gumawa ng anumang mga pakana, ngunit ibahagi lamang ang ating mga saloobin nang may diwa ng katotohanan. Kailangan nating tanggapin na hindi natin mauunawaan ang mga bagay na hindi natin kayang maarok, at pagkatapos ay lumapit sa Diyos upang hanapin ang katotohanan nang may inosente at tapat na puso. Iyon ay pagiging matalino. Nakikita ng Diyos ang lahat at kilala Niya tayo. Ang kakayahan ko, kung gaano karaming katotohanan ang nauunawaan ko, ang lalim ng karanasan ko, at kung may nauunawaan ako ay mga bagay na alam ng Diyos. Ako ay lantad sa harapan ng Diyos. Ano ang silbi ng pagtatakip ko sa aking mga kasalanan at pagkukunwaring nauunawaan ko ang lahat? Sa katunayan, ang palagi kong pagiging tuso, pagmamasid sa iba, at panghuhula sa kung ano ang iniisip nila at ang pag-iisip ko nang mabuti kung ano ang sasabihin ay parehong nakakapagod sa pag-iisip at emosyon, at kinamumuhian ito ng Diyos. Doon ko sa wakas nakita kung gaano kahalaga ang maging inosente at may taos-pusong katapatan. Pinapahalagahan iyon ng Diyos, at iyon din ay mas malaya at nakakaluwag sa loob na paraan upang mabuhay. Nakita ko rin na hindi lang tinitingnan ng Diyos ang kakayahan ng mga tao o kung tama ang opinyon nila. Tinitingnan Niya ang mga puso natin, ang ating pag-uugali ukol sa katotohanan, at kung anong mga disposisyon ang ating ipinapahayag sa pagpapatuloy. Kahit na mali tayo minsan, kung tayo ay bukas at tapat, hindi papansinin ng Diyos kung mga hangal tayo o nagkukulang sa kakayahan, at hindi Niya tayo parurusahan dahil dito. Sa kabaligtaran, ang pagiging laging madaya ay ang nakikita ng Diyos na kasuklam-suklam at nakapopoot. Sa puntong iyon, nagpasya ako na isasagawa ko ang katotohanan at magiging tapat na tao ako. Sa pagiging bukas sa Diyos sa sitwasyon na Kanyang ginagawa, pagiging tapat sa pakikitungo sa iba, pagsasalita mula sa puso at pagsasabi tungkol sa aking nauunawaan, maaari ko nang unti-unting malutas ang aking mapagpaimbabaw at mapanlinlang na tiwaling disposisyon.

Naalala ko minsan noong nilapitan namin ang lider tungkol sa isang himno ng iglesia na may ilang mga linya na parang mababaw sa amin. Wala siyang sinabing anuman tungkol sa mga linyang iyon, pero sinabi niya na ang himno ay walang halaga, na hindi ito maganda. Ang salitang “Oo” ay bigla na lang lumabas sa bibig ko. Napagtanto ko agad na nagiging mandaraya uli ako. Hindi ko nakita ang mga problema na nakita niya rito. Nagiging taong pala-oo ako, nagkukunwaring naunawaan ko. Nainis ako sa kung paanoong ang isang kasinungalingan ay lumabas sa sandaling binuksan ko ang aking bibig at ayokong mandaya ng isang tao. Kung hindi ko naintindihan ito, kung ganoon, hindi ko ito naintindihan. Naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Ang pagiging tapat ay pagiging dalisay sa mga kilos at mga salita mo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Alam ko na dapat kong baguhin ang kasinungalingang sinabi ko, at maging tapat. Kaya sinabi ko sa lider, “Naisip ko na may problema sa dalawa sa mga linya. Hindi ko napagtanto na ang himnong ito ay walang halaga.” Matiyaga siyang nagbahagi sa amin ukol sa mga problema sa himno at binuksan nito ang aking mga mata nang bahagya ukol sa kanta. Nakaramdam ako ng kapayapaan. Ang katotohanan ay hindi natin kailangang pagandahin ang ating mga salita, mga kilos, o mga pananaw, ngunit maaari lang tayong maging tapat na tao na praktikal at makatotohanan. Sinimulan ko ring isagawa ang katapatan noong ang mga kapatid sa grupo namin ay nagtatalakay ng mga isyu. Tama man ako o mali, ibinahagi ko lang ang tunay kong opinyon. Naging prangka ako tungkol sa anumang bagay na hindi ko naunawaan at kung mali ako, itinama ko ang aking mga mali. Binigyan ako noon ng labis na kapayapaan. Di ko pa naaabot ang pamantayan ng isang tunay na tapat na tao, pero talagang naramdaman ko ang halaga ng pagiging tapat at alam ko na iyon ang tanging paraan upang maligtas ng Diyos. Talagang inaasam ko na maging tapat na tao at nais kong patuloy na magsikap para doon, na hangarin iyon. Salamat sa Diyos!

15. Pagkatapos ng mga Kasinungalingan

Ni Chen Shi, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Dapat ninyong malamang gusto ng Diyos yaong mga tapat. Sa diwa, matapat ang Diyos, at kaya naman palaging mapagkakatiwalaan ang mga salita Niya; higit pa rito, walang mali at hindi mapag-aalinlanganan ang mga kilos Niya, kung kaya gusto ng Diyos yaong mga lubos na tapat sa Kanya. Ang katapatan ay nangangahulugang pagbibigay ng puso mo sa Diyos, pagiging wagas sa Diyos sa lahat ng mga bagay, pagiging bukas sa Kanya sa lahat ng mga bagay, hindi pagtatago kailanman ng katotohanan, hindi pagsusubok na malinlang yaong mga nasa itaas at nasa ibaba mo, at hindi paggawa ng mga bagay upang manuyo lamang sa Diyos. Sa madaling salita, ang pagiging tapat ay pagiging dalisay sa mga kilos at mga salita mo, at hindi paglilinlang sa Diyos o sa tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Sinabi rin ng Panginoong Jesus, “Katotohanang sinasabi Ko sa inyo, Malibang kayo’y magsipanumbalik, at maging tulad sa maliliit na bata, sa anomang paraan ay hindi kayo magsisipasok sa kaharian ng langit” (Mateo 18:3). Makikita natin mula sa mga salita ng Diyos na Siya ay may tapat na kalooban, na gusto Niya ang matapat at kinamumuhian ang mapanlinlang, at mga matapat na tao lang ang maililigtas at makakapasok sa kaharian sa langit. Kaya naman paulit-ulit na inuutos ng Diyos na tayo ay maging matapat, at lutasin natin ang ating mga nagsisinungaling at mapanlinlang na motibo. Pero sa tunay na buhay, kapag may naging banta sa aking reputasyon at katayuan, hindi ko mapigilang magsinungaling at maging mapanlinlang. Kung wala ang paghatol at paghahayag ng mga salita ng Diyos, kung wala ang Kanyang pagkastigo at pagdidisiplina, hindi ako kailanman tunay na nakapagsisi, tumalikod mula sa mga kasinungalingan, at hindi ko kailanman naisagawa ang katotohanan bilang isang matapat na tao.

Noong nakaraang ilang taon, ginagampanan ko ang tungkulin ng isang pinuno ng simbahan. Isang araw, sinabihan ako ng aking pinuno na dumalo sa isang pagtitipon ng mga kasamahan sa trabaho. Sobrang saya ko. Naisip ko kung gaano ako nagtrabaho nang husto sa simbahan kamakailan, at nagdaos ng mga pagtitipon at nakibahagi araw-araw, at karamihan sa mga kapatid ay aktibong abala sa kanilang tungkulin. Maraming nagawa ang ilang grupo, kaya naisip kong tiyak na magiging pagkakataon ang pagtitipon na ito para mapansin ako. Maipapakita ko sa pinuno at mga kasamahan sa trabaho kung gaano ako kahusay, na mas magaling ako kaysa sa iba. Nang dumating ako, nakita kong nag-aalalang nakasimangot si Sister Liu, at may pagbuntong-hininga niyang sinabi, “Kumusta ang iyong gawain ng pagdidilig at pagsuporta sa mga kapatid? Nahihirapan kami. Nagkukulang siguro ako sa realidad ng katotohanan. Napakaraming isyu ang hindi ko lang talaga malutas.” Ngumiti ako at sinabi, “Maayos naman ang gawain ng pagdidilig sa aming simbahan, talagang mas mabuti kaysa sa dati.” Noon di’y pumasok ang pinuno at nagsimulang magtanong tungkol sa mga gawain ng pagdidilig sa mga simbahan. Naisip kong pagkakataon ko nang sumikat, kaya kailangan kong magpakitang-gilas. Ang nakakagulat, hindi niya kami tinanong tungkol sa aming mga tagumpay sa gawain ng pagdidilig, pero nagtanong siya tungkol sa kung anong mga nangyaring problema, kung paano nalutas ang mga ito sa pamamagitan ng pagbabahagi sa katotohanan, at kung aling mga problema ang hindi pa nalutas. Nataranta ako. Karaniwang inoorganisa ko lang ang gawain at hindi ko talaga alam ang mga detalye, kaya wala akong nagawang aktuwal na pagdidilig. Hindi ko alam ang dapat kong gawin. Ano ang dapat kong sabihin kapag tinanong ako ng pinuno? Kung sasabihin ko ang katotohanan, iisipin kaya niya na hindi ako gumagawa ng praktikal na gawain? Nagmayabang pa naman ako kay Sister Liu, at sinasabi kong naging maayos ang gawain kung saan ako may pananagutan. Kung hindi ko masasabi ang mga detalye, sasabihin kaya niya na nagmamayabang ako sa wala? Ano ang puwede kong gawin? Lalo akong nag-alala. Noon din, nagsalita si Brother Zhou tungkol sa ilang isyu na nakaharap nila sa gawain ng pagdidilig sa kanilang simbahan at ang mga katiwaliang naibunyag niya sa kanyang gawain. Pagkatapos ay ipinaliwanag niya kung paano niya hinanap ang katotohanan para malutas ang mga bagay na ito. Ipinaliwanag niya ito sa napakapraktikal at napakadetalyadong paraan, na nagpakita sa amin ng landas ng pagsasagawa. Nakaramdam ako ng tunay na diwa ng kahihiyan pagkatapos marinig ang kanyang pagbabahagi. Dahil alam kong hindi ako nakagawa ng kahit anong praktikal na gawain, iniyuko ko ang aking ulo at namula ang mukha ko. Pagkatapos ay pinasalita ako ng pinuno. Kinabahan ako. Ano ang dapat kong sabihin? Wala akong mga detalyeng maibabahagi, at kung buod lang ay lalabas na hindi ako gumagawa ng praktikal na gawain. Ano ang iisipin sa akin ng mga tao kung sasabihin ko ang katotohanan? Ramdam kong hindi ako puwedeng maging diretsahan. Kaya sinabi ko na lang, “Halos katulad lang ng sitwasyon ko ang sitwasyon ni Brother Zhou. Hindi na kailangang ulitin pa.” Nakinig ang pinuno at wala siyang sinabi, at sinimulan niya ang pagtitipon sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos. Sa pagtitipong iyon, naramdaman kong parang nagnakaw ako mula sa isang tao. Nasa bingit talaga ako, takot sa araw na ang aking pinuno ay sisiyasatin o papangasiwaan ang gawain ko, malalamang hindi katulad ng kay Brother Zhou ang isinasagawa ko, at aalisin ako sa aking tungkulin dahil sa hindi paggawa ng praktikal na gawain, dahil sa pagsisinungaling at panlilinlang. Lalo akong nabalisa pero wala pa rin akong lakas ng loob na sabihin ang katotohanan. Tahimik kong ipinasya, “Talagang kailangan kong magtrabaho nang katulad ni Brother Zhou para makabawi sa pagsisinungaling ko ngayong araw.”

Nang nakabalik ako sa simbahan, agad akong nakipagkita sa mga diyakono at pinuno ng grupo, nagbigay ng detalyado at personal na pagbabahagi, at pinagsimula sila kaagad. Pagkatapos ay nagbisikleta ako papunta sa bahay ni Sister Lyu. Sinabi ko sa kanya nang detalyado ang tungkol sa landas ni Brother Zhou, at sinabi ko sa kanya na ibahagi ito sa ibang mga kapatid sa tungkulin ng pagdidilig. Lumipas nang ganoon lang ang tatlong araw at masayang-masaya akong naghintay na anihin ang bunga ng aking mga pagsisikap. Ang ikinagulat ko, sinabi nila sa akin na maraming problema ang nakaharap nila sa kanilang gawain ng pagdidilig, kung saan hindi nila malutas ang ilan sa mga ito, at naniwala ang mga baguhan sa mga kasinungalingan ng CCP at mga relihiyosong pastor dahil hindi sila nadiligan agad-agad, at sa gayon ay hindi na sila nagtangkang pumunta pa sa mga pagtitipon. Nalilito ako. Paano nangyari iyon? Nagmadali akong pumunta sa bahay ni Sister Lyu at sa sandaling makita niya ako, balisa niyang sinabi, “Ngayon ay ano nang dapat nating gawin tungkol sa mga problemang ito sa ating gawain ng pagdidilig? Hindi ko talaga alam.” Sadyang hindi ko alam kung ano ang dapat sabihin. Nagbigay ako sa kanya ng partikular na tagubilin sa pamamagitan ng pagbabahagi at maraming detalye sa aking pagbabahagi, pero hindi pa rin niya naunawaan. Nagtaka ako kung ano ang mali sa mga taong iyon. Malinaw akong nagbahagi pero hindi pa rin nila naintindihan. Ano ang iisipin ng pinuno sa akin kung hindi mabuti ang pagkakagawa ng gawain ko? Habang lalo ko itong iniisip, lalo akong nakakaramdam ng pagkabigo at kalungkutan. Pabaling-baling ako sa pagkakahiga sa kama nang gabing iyon, hindi makatulog, at ganap na walang lakas. Sa wakas ay humarap ako sa Diyos sa panalangin: “Diyos ko, lubos akong nagsikap sa trabaho ko sa aking tungkulin nitong mga nakaraang araw, pero wala akong nagawa. Hindi ko maramdaman ang Iyong patnubay, at nabubuhay ako sa kadiliman. Diyos ko, may ginagawa ba akong salungat sa Iyong kalooban, na pumupukaw sa Iyong galit at pagkamuhi? Mangyaring liwanagan Mo ako para maunawaan ko ang sarili kong kalagayan.”

Pagkatapos ay binasa ko ang mga nagbubunyag na salitang ito mula sa Diyos: “Ginagawa mo ba ang mga mithiin at panukala mo na Ako ang nasa isip? Ang iyo bang mga salita at pagkilos ay sinasabi at ginagawa sa Aking presensiya? Sinusuri Ko ang lahat ng iyong mga kaisipan at palagay. Hindi ka ba nakokonsensya? Naglalagay ka ng balatkayo para makita ng iba at mahinahon kang umaasta na may pagmamagaling; ginagawa mo ito para ipagsanggalang ang sarili mo. Ginagawa mo ito para ikubli ang iyong kasamaan, at naghahanap ka pa nga ng mga paraan upang itulak ang kasamaang iyan sa iba. Anong kataksilan ang nananahan sa puso mo!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). “Huwag kang kumilos ng isang paraan kapag kaharap ang kapwa ngunit ibang paraan kapag nakatalikod sila; malinaw Kong nakikita ang lahat ng ginagawa mo, at kahit malinlang mo ang iba, hindi mo Ako malilinlang. Malinaw Kong nakikita iyong lahat. Hindi posibleng maitago mo ang anumang bagay; ang lahat ay nasa Aking mga kamay. Huwag mong isiping napakatalino mo dahil nagagawa mong makinabang mula sa mga munti mong pagmamanipula. Sinasabi Ko sa iyo: gaano man karaming plano ang gawin ng tao, libo-libo man o sampu-sampung libo, sa huli ay hindi sila makatatakas mula sa Aking palad. Lahat ng bagay ay kontrolado ng Aking mga kamay, lalo naman ang isang tao! Huwag mo Akong subukang iwasan o pagtaguan, huwag mong subukang manlinlang o magtago. Maaari kayang hindi mo pa rin nakikita na ang Aking maluwalhating mukha, ang Aking poot at Aking paghatol, ay naibunyag na sa madla? Sinumang hindi nagnanais sa Akin nang tapat, agad at walang-awa Ko silang hahatulan. Ang Aking awa ay umabot na sa sukdulan; wala nang natitira pa roon. Huwag na kayong maging mga paimbabaw, at itigil na ninyo ang inyong mga gawing mararahas at pabaya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 44). Pinagnilayan ko ang aking sarili pagkatapos mabasa ito. Nagmamadali akong magdaos ng mga pagtitipon at pagbabahagi kasama ang mga diyakono at pinuno ng grupo, pero para saan nga ba lahat iyon? Ginagawa ko ba talaga iyon alang-alang sa gawain ng simbahan, para sa mga buhay ng mga kapatid ko? Ginagawa ko ba ito para lutasin ang kanilang mga praktikal na problema? Pagkatapos ay inisip ko kung paano ako nakapagsinungaling sa pagtitipong iyon. Nang magtanong ang pinuno tungkol sa gawain ng pagdidilig, alam na alam kong hindi ako nakagawa ng kahit anong praktikal na gawain, pero nanlinlang ako para hindi ako magmukhang tanga, para hindi makita ng mga tao ang totoo sa akin o bumaba ang tingin nila sa akin. Nagmadali akong bumalik para ayusin ang gawain ko para lang hindi malaman ng pinuno na nagsinungaling ako. Napagtanto ko pagkatapos na nagsikap akong magtrabaho para lang maipagpatuloy ang aking kasinungalingan, para pagtakpan ang katotohanang hindi ako nakagawa ng praktikal na gawain, at para sa sarili kong reputasyon at katayuan. Ginamit ko lang ang landas na naibahagi ni Brother Zhou sa halip na tunay na unawain ang mga aktuwal na problema ng mga kapatid at lutasin ang kanilang mga isyu sa pamamagitan ng pagbabahagi sa katotohanan. Nagpabaya ako sa tungkulin ko, at kinimkim ko ang kasuklam-suklam na motibong iyon. Paano iyon magiging kaayon ng kalooban ng Diyos? Nakikita ng Diyos ang kaloob-looban ng ating mga puso, kaya paanong hindi Siya magagalit na sinubukan kong linlangin Siya, dayain Siya, at lokohin Siya nang ganoon? Ang binagsakan kong kadiliman ay ang pagkastigo at pagdidisiplina ng Diyos sa akin. Nakaramdam ako ng kaunting takot nang mapagtanto ito at inisip kong isagawa ang katotohanan at maging bukas sa susunod na pagtitipon. Pero nag-alala ako nang kaunti, habang iniisip kung paano ako nakapagsabi ng ganoon kalaking kasinungalingan. Ano ang iisipin ng iba sa akin kung aaminin ko ito? Sasabihin ba nilang tuso ako?

Nagbasa ako pagkatapos ng isa pang sipi ng mga salita ng Diyos. “Kapag nagsinungaling ka, hindi ka napapahiya sa mismong sandaling iyon, ngunit nararamdaman mo sa puso mo na ganap nang nasira ang reputasyon mo, at uusigin ka ng konsiyensya mo sa pagiging sinungaling. Sa iyong kalooban, kamumuhian at kasusuklaman mo ang sarili mo, at iisipin mo, ‘Bakit lubhang kaawa-awa ang pamumuhay ko? Talaga bang napakahirap magsabi ng totoo? Kailangan ko bang magsinungaling para lang sa aking reputasyon? Bakit lubhang nakakapagod ang buhay ko?’ Hindi kailangang maging nakakapagod ang pamumuhay mo, ngunit hindi mo napili ang isang landas na madali at malaya. Napili mo ang isang landas ng pangangalaga sa iyong reputasyon at iyong kahambugan, kaya para sa iyo, lubhang nakakapagod ang buhay. Ano ang reputasyon na iyong nakakamit mula sa pagsasabi ng mga kasinungalingan? Isang hungkag na bagay ang reputasyon, at talagang wala iyong halaga. Sa pagsasabi ng mga kasinungalingan, ipinagkakanulo mo ang iyong integridad at dignidad. Ang mga kasinungalingang ito ang dahilan upang mawala ang iyong dignidad at integridad sa harap ng Diyos. Hindi nagagalak ang Diyos dito at kinasusuklaman Niya ito. Kaya sulit ba ito? Tama ba ang landas na ito? Hindi, hindi ito tama, at sa pagsunod mo rito, hindi ka nabubuhay sa liwanag. Kapag hindi ka nabubuhay sa liwanag, napapagod ka. Palagi kang nagsasabi ng mga kasinungalingan at sinusubukang gawing tila totoo ang mga kasinungalingan, nag-iisip nang mabuti upang may masabi na walang katuturan, nagdudulot sa iyo ng maraming pagdurusa, hanggang maisip mo sa wakas, ‘Hindi na ako dapat magsabi ng mga kasinungalingan. Mananahimik ako at magsasalita na lang nang kaunti.’ Ngunit hindi mo talaga mapigil ang iyong sarili. Bakit ganito? Hindi mo maisuko ang mga bagay na gaya ng iyong reputasyon at katanyagan, kaya magagawa mo lang pangalagaan ang mga ito sa pagsisinungaling. Pakiramdam mo ay makakapagsinungaling ka upang mapanatili ang mga bagay na ito, ngunit ang totoo, hindi mo magawa. Hindi lang nabigo ang iyong mga kasinungalingan na panatilihin ang iyong integridad at karangalan, kundi, ang mas mahalaga, nawalan ka ng pagkakataong isagawa ang katotohanan. Kahit napangalagaan mo ang iyong reputasyon at katanyagan, nawala sa iyo ang katotohanan; nawalan ka ng pagkakataong isagawa iyon, gayundin ang pagkakataong maging matapat na tao. Ito ang pinakamalaking kawalan” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Pagiging Matapat Maaaring Makapamuhay na Tulad ng Isang Tunay na Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tumagos sa puso ko ang bawat isa sa mga salita ng Diyos. Napanatili ko ang reputasyon ko pagkatapos kong magsabi ng kasinungalingan, pero hindi ako makaramdam ni katiting na saya. Sa halip, hindi ako mapalagay, at palaging masama ang pakiramdam ko tungkol sa nagawa ko. Minsan, ayokong magtagpo ang tingin namin ng mga taong kausap ko, at natatakot akong makita nila ang aking panlilinlang at hindi na nila ako pagkakatiwalaan pa. Ginawa ko na rin ang lahat ng klase ng bagay para pagtakpan ang kasinungalingan ko, para gawin itong kapani-paniwala. Mahirap at nakakapagod na paraan iyon ng pamumuhay, at hindi ako makakita ng anumang kapanatagan. Nakapagsinungaling ako at naging mapanlinlang, at nabuhay ako sa kasuklam-suklam at walang dignidad na paraan. Sapagkat ayoko nang pagtakpan pa ang sarili ko, nanalangin ako sa Diyos para magtapat at magsisi at nagpasya akong tatalikdan ko ang aking laman at magiging bukas sa susunod na makita ko ang mga kapatid.

Dumating ang pinuno para dumalo ng pagtitipon kasama namin pagkalipas ng ilang araw at ramdam kong Diyos ang nagbibigay sa akin ng pagkakataon para isagawa ang katotohanan. Nanalangin ako, “O, Diyos ko, handa akong ibunyag ang aking kasinungalingan at aking panlilinlang. Kung maaari’y bigyan Mo ako ng paninindigan para maisagawa ang katotohanan.” Nang dumating ako, nalaman kong pumunta siya para pumili ng isang kasama sa gawain mula sa aming mga pinuno ng simbahan. Nagtalo ang aking kalooban. Sa aming mga pinuno ng simbahan, ang aking kakayahan at mga nakamit ay mas mahusay nang bahagya kaysa sa iba kaya baka nakita na nila ako bilang nababagay na kandidato. Pero kung sasabihin ko ang katotohanan at ibubunyag ang kasinungalingan ko, magiging mas mababa kaya ang tingin nila sa akin? Iisipin kaya nilang sobra akong tuso, at hindi ako pipiliin? Anong mukha ang ihaharap ko kung iba ang piliin? Inisip kong hindi ako makakapagsalita tungkol dito. Kakayuko ko pa lang ng ulo ko, kung anu-ano’ng nasa isip, nang sinabihan ako ng pinuno na ibahagi ang kalagayan ko sa nakalipas na panahon. Gawa ng hindi makapagsalita nang diretso, binalewala ko ito. “Naging mabuti ang lagay ko. Kapag may mga problema akong hinaharap, alam kong manalangin sa Diyos at hanapin ang katotohanan para malutas ang mga ito.” Pagkasabi nito, ramdam kong may kahiya-hiya akong nagawa at napuno ako ng pagkabalisa. Ninerbiyos ako. Nang makitang punas ako nang punas ng pawis, binigyan ako ng pinuno ng baso ng mainit na tubig at magiliw na tinanong ako kung mayroon ba akong sipon. Ang sabi ko, “Hindi ko alam kung bakit, nababalisa lang ako at ayaw tumigil ng pawis ko.” Ang totoo, alam na alam kong iyon ay dahil nagsinungaling ulit ako at hindi ko isinagawa ang katotohanan. Tahimik akong nanalangin sa Diyos: “Diyos ko, paulit-ulit akong nakapagsinungaling, at pilit na tumatangging isagawa ang katotohanan. Sobrang matigas ang loob ko, sobra akong mapanghimagsik. Kung maaari’y gabayan Mo ako para maisagawa ko ang katotohanan at maging isang matapat na tao.”

Pagkatapos ay minungkahi ni Sister Liu na awitin namin ang himno ng mga salita ng Diyos. “Ang katapatan ay nangangahulugang pagbibigay ng puso mo sa Diyos, pagiging wagas sa Diyos sa lahat ng mga bagay, pagiging bukas sa Kanya sa lahat ng mga bagay, hindi pagtatago kailanman ng katotohanan, hindi pagsusubok na malinlang yaong mga nasa itaas at nasa ibaba mo, at hindi paggawa ng mga bagay upang manuyo lamang sa Diyos. Sa madaling salita, ang pagiging tapat ay pagiging dalisay sa mga kilos at mga salita mo, at hindi paglilinlang sa Diyos o sa tao. Kung tadtad ng mga palusot at walang halagang mga pangangatwiran ang mga salita mo, sinasabi Kong isa kang taong kinasusuklamang isagawa ang katotohanan. Kung marami kang mga nakatagong kaalamang atubili kang ibahagi, kung lubos kang tutol na ilantad ang mga lihim mo—ang mga paghihirap mo—sa harap ng iba upang hanapin ang daan ng liwanag, sinasabi Kong isang kang taong hindi madaling matatamo ang kaligtasan, at hindi madaling makakaahon mula sa kadiliman. Kung nakalulugod sa iyong mabuti ang paghahanap sa daan ng katotohanan, isa kang taong palaging nananahan sa liwanag” (“Pinagpapala ng Diyos Yaong Tapat” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Habang inaawit ko ang himnong ito, nakaramdam ako ng parehong lungkot at hiya. Nanalangin ako bago ang pagtitipon dahil gusto kong maging bukas tungkol sa kung paano ako nakapagsinungaling at naging mapanlinlang, pero nang malaman kong pipili pala ang pinuno ng magtatrabaho kasama niya, ayokong magbunyag ng kahit ano. Natatakot akong malaman ng pinuno at mga kasamahan sa trabaho na hindi ako nakagawa ng praktikal na gawain at nakapagsinungaling pa, na sasabihin nilang sobrang tuso ko at hindi nila ako pipiliin para sa posisyon. Pagkatapos ay mawawalan ako ng pagkakataong maging isang pinuno. Sobra akong naging mapanlinlang! Nakikita ng Diyos ang lahat. Maaaring maloko ko ang iba, pero hindi ang Diyos. Nangibabaw talaga ang mga salitang ito: “Kung marami kang mga nakatagong kaalamang atubili kang ibahagi, kung lubos kang tutol na ilantad ang mga lihim mo—ang mga paghihirap mo—sa harap ng iba upang hanapin ang daan ng liwanag, sinasabi Kong isang kang taong hindi madaling matatamo ang kaligtasan, at hindi madaling makakaahon mula sa kadiliman.” Lalo akong hindi mapalagay. Hindi ba’t isa akong tao na maraming lihim na nag-aatubili ibahagi, tulad ng sinabi ng Diyos? Talagang alam kong hindi ko nalalaman ang mga detalye ng gawain ng pagdidilig, pero nang nagtanong ang pinuno tungkol dito, paligoy-ligoy ako, at sinadya kong magsinungaling, at nang nakabalik ako sa simbahan ay hindi ako naging bukas sa iba para ibunyag ang aking katiwalian at mga mali sa gawain ko. Sa halip ay sinubukan kong pagtakpan ang mga kasinungalingan ko at hinayaang magpatuloy ang mga ito habang lumalabas na ginagawa ko ang aking tungkulin. Paano naging paggawa iyon ng aking tungkulin? Para lang iyon protektahan ang aking pangalan at katayuan. Sinusubukan kong lokohin ang Diyos, at iligaw ang mga tao. At muli, para mapagwagian ang bagong posisyong ito, walang kahiya-hiya kong tinalikdan ang aking panata, at nandaya sa parehong Diyos at tao. Nagsisinungaling ako at nanlilinlang nang paulit-ulit! Pagkatapos ay pumasok sa isip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Datapuwa’t ang magiging pananalita ninyo’y, Oo, oo; Hindi, hindi; sapagka’t ang humigit pa rito ay buhat sa masama” (Mateo 5:37). “Kayo’y sa inyong amang diablo, at ang mga nais ng inyong ama ang ibig ninyong gawin. Siya’y isang mamamatay-tao buhat pa nang una, at hindi nananatili sa katotohanan, sapagka’t walang katotohanan sa kaniya. Pagka nagsasalita siya ng kasinungalingan, ay nagsasalita siya ng sa ganang kaniya: sapagka’t siya’y isang sinungaling, at ama nito” (Juan 8:44). Alam na alam kong gusto ng Diyos ng mga matapat na tao, ngunit nakapagsinungaling ako at paulit-ulit kong pinagtakpan ang aking mga kasinungalingan, at sinusubukang linlangin ang Diyos at ang aking mga kapatid. Ano ang pagkakaiba ko kay Satanas? Mayroon ba ako ni katiting na normal na pagkatao? Kung hindi ako nagsisi at nagbago, alam kong hahantong ako sa kinahantungan ni Satanas. Natakot ako sa naisip kong ito, kaya nanalangin ako sa Diyos at humugot ako ng lakas ng loob na pagpira-pirasuhin ang sariling reputasyon ko. Ibinunyag ko ang pagsisinungaling at pagtatakip na ginagawa ko at ang aking mga kasuklam-suklam at tusong motibo nang sobrang detalyado, at walang tinitira. Pagkatapos kong ipagtapat ang lahat, pakiramdam ko’y para bang nawalan ako ng mabigat na dinadala at biglang naging mas panatag. Malaya at panatag ang puso ko.

Hindi ako kinasuklaman ng mga kapatid at binasahan pa ako ng pinuno ng isang sipi ng mga salita ng Diyos. “Kapag nanlilinlang ang mga tao, anong mga intensyon ang nag-uugat mula rito? Anong uri ng disposisyon ang ibinubunyag nila? Bakit nagagawa nilang ipahayag ang ganitong uri ng disposisyon? Ano ang ugat nito? Ito ay na nakikita ng mga tao na mas mahalaga ang mga pansarili nilang interes kaysa lahat ng iba pa. Nanlilinlang sila upang makinabang sila, at sa gayon ay nabubunyag ang kanilang mapanlinlang na disposisyon. Paano dapat lutasin ang problemang ito? Una, kailangan mong isuko ang sarili mong mga interes. Ang ipasuko sa mga tao ang sarili nilang mga interes ang pinakamahirap gawin. Karamihan sa mga tao ay walang ibang hinahangad kundi makinabang; ang mga interes ng mga tao ang kanilang buhay, at ang ipasuko ang mga bagay na iyon ay parang pamimilit na isuko nila ang kanilang buhay. Kaya, ano ang dapat mong gawin? Kailangan mong matutuhang isuko, talikuran, danasin, at tiisin ang sakit ng pagbitaw sa mga interes na gustung-gusto mo. Sa sandaling natiis mo na ang sakit na ito at naisuko ang ilan sa mga interes mo, giginhawa ka nang kaunti at makadarama ng kaunting kalayaan, at sa ganitong paraan, madaraig mo ang iyong laman. Gayunman, kung nakakapit ka sa iyong mga interes at bigo kang bumitaw sa mga ito, na sinasabing, ‘Nanlinlang nga ako, pero ano ngayon? Hindi pa ako naparusahan ng Diyos, kaya ano ang magagawa ng mga tao sa akin? Hindi ko isusuko ang anuman!’ Kapag hindi mo isusuko ang anuman, walang ibang mawawalan; ikaw mismo ang mawawalan sa huli. Kapag kinilala mo ang sarili mong tiwaling disposisyon, ang totoo ay isa itong pagkakataon para ikaw ay pumasok, umunlad, at magbago; isang pagkakataon ito para humarap ka sa Diyos at tanggapin ang Kanyang masusing pagsisiyasat at ang Kanyang paghatol at pagkastigo. Bukod pa roon, ito ay isang pagkakataon para magkamit ka ng kaligtasan. Kung susuko ka sa paghahanap sa katotohanan, parang isinuko mo ang pagkakataong magkamit ng kaligtasan at tumanggap ng paghatol at pagkastigo. Kung pakinabang ang iyong nais, hindi ang katotohanan, at pakinabang ang iyong pinili, kung gayon, sa huli, pakinabang ang iyong makakamit, bagaman matatalikdan mo ang katotohanan. Sabihin mo sa Akin: Isa ba itong pagkalugi o isang pakinabang? Hindi walang hanggan ang pakinabang. Ang katayuan, respeto sa sarili, salapi, anumang materyal na bagay—ang lahat ng iyon ay pansamantala. Kapag nasugpo mo na ang bahaging ito ng iyong tiwaling disposisyon, nagkamit ng aspeto ng katotohanan, at nagtamo ng kaligtasan, ikaw ay magiging mahalaga sa harap ng Diyos. Bukod dito, ang mga katotohanang nakakamit ng mga tao ay walang hanggan; hindi makukuha ni Satanas mula sa kanila ang mga katotohanang ito, o ng kahit na sino man. Tinalikuran mo ang iyong mga interes ngunit ang nakamit mo ay ang katotohanan at kaligtasan; ang mga resultang ito ay pagmamay-ari mo. Nakamit mo ang mga ito para sa iyong sarili. Kung pipiliin ng mga tao na isagawa ang katotohanan, kahit nawala na ang mga pansarili nilang interes, natatamo nila ang pagliligtas ng Diyos at ang buhay na walang hanggan. Ang mga taong iyon ang pinakamatatalino. Kung makikinabang ang mga tao kapalit ng katotohanan, ang nawawala sa kanila ay buhay at pagliligtas ng Diyos; ang mga taong iyon ang pinakabobo. Pagdating naman sa pipiliin ng isang tao sa huli—ang mga pansariling interes o ang katotohanan—ito ang nagbubunyag sa isang tao kaysa anupaman. Yaong mga nagmamahal sa katotohanan ay pipiliin ang katotohanan; pipiliin nilang magpasakop sa Diyos, at sundan Siya. Mas gugustuhin nilang talikuran ang mga sarili nilang interes. Gaano man sila dapat magdusa, determinado silang magpatotoo upang palugurin ang Diyos. Ito ang pangunahing daan tungo sa pagsasagawa ng katotohanan at pagpasok sa realidad ng katotohanan” (“Ang Pag-unawa sa Disposisyon ng Isang Tao ang Pundasyon ng Pagbabago Nito” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Lumiwanag ang puso ko nang marinig ang mga salitang ito. Nagmuni ako tungkol sa kung paano ako nakapagsinungaling at nakapanloko nang paulit-ulit dahil higit sa lahat ay sobra-sobra ang pag-aalala ko tungkol sa reputasyon at posisyon, at dahil nagkaroon ako ng mapanlinlang na likas. Naturuan at naindoktrinahan ako ni Satanas simula noong maliit pa ako at nakuha ang napakarami sa mga lason nito tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Habang nabubuhay ang puno para sa balat nito, nabubuhay naman ang tao para sa kanyang mukha,” “Ang kasinungalinga’y nagiging katotohanan kapag ito’y inulit sampung libong beses,” “Walang mapapala ang tao nang walang sinasabing kasinungalingan,” “Mag-isip bago magsalita at magsalita nang may pagtitimpi” at marami pa. Ang mga ganoong makademonyong pilosopiya ang naging aking mga batas sa pag-iral. Nabuhay ako sa pamamagitan ng mga ito, at naging mas makasarili, mapanlinlang, at huwad. Sariling interes ko lang ang inisip ko kailanman at hindi ko mapigilang magsinungaling at manlinlang. Bagaman ramdam kong nagkasala ako at sinisi ko ang sarili pagkatapos magsinungaling at gusto kong magsisi sa Diyos at maging bukas sa iba, ang takot kong mapahiya at mapagtawanan ang nagsanhi sa aking pagtakpan ang aking sarili at magkubli. Hindi ako handang maging bukas at ibunyag ang sarili kong mga tusong motibo at mapanlinlang na pag-uugali. Lalong wala akong lakas ng loob na isantabi ang aking mukha at maging matapat, dahil iniisip kong sa sandaling sabihin ko ang katotohanan, makikita ako ng mga tao kung ano talaga ako, at hindi na magiging mataas ang pagtingin nila sa akin. Mas gusto kong maghirap sa kadiliman at sakit kaysa magsagawa ng katotohanan at maging matapat. Nakita ko kung gaano ako labis na ginawang tiwali ni Satanas! Kung hindi ako ibinunyag nang ganoon ng Diyos, kung wala ang paghatol at paghayag ng Kanyang mga salita, hindi ko sana nakita kung gaano katuso ang likas ko, at hindi sana ako nagkaroon ng motibasyon na isagawa ang katotohanan at ibunyag ang aking totoong sarili. Nakita ko noon na ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay siyang Kanyang pagprotekta at pagliligtas sa akin, at naramdaman ko kung gaano kahalaga ang paghahanap ng katotohanan at pagsasagawa ng pagiging matapat.

Mula noon, naging determinado akong isagawa ang pagsasabi ng katotohanan at pagiging isang matapat na tao. Pagkaraan ng ilang panahon, nalaman kong may mga pagkakataong nagiging mapagmataas at mapagmagaling ang isang pinuno na sumali sa amin sa mga pagtitipon at hindi niya madaling tinatanggap ang mga mungkahi ng iba. Ilang beses kong gusto banggitin ito sa kanya, pero naisip ko noon, “Mabuti kung tatanggapin niya ang sasabihin ko, pero kung hindi, ano ang iisipin niya sa akin?” Nagdesisyon akong mag-antabay. Isang araw, tinanong niya sa akin, “Sister, matagal na nating kilala ang isa’t isa sa ngayon. Kung nakakakita ka ng kahit anong problema sa akin, pakisabi sa akin. Makakatulong iyon para sa akin.” Tumingin ako sa kanya at sasabihin ko na sana, “Wala akong napapansing kahit ano. Mahusay ka.” Pero napagtanto kong magiging mapanlinlang iyon, kaya nanalangin ako sa Diyos at ginawang handa ang aking sarili na tanggapin ang Kanyang pagsiyasat. Hindi ako puwedeng patuloy na magsinungaling at manlinlang, at inuudyok ang galit ng Diyos. Kaya, naging bukas ako at sinabi ko sa kanya ang tungkol sa problema niya. Nakinig siya, at pagkatapos ay agad na tumango at sinabing, “Salamat sa Diyos! Hindi ko sana mapagtatanto ito kung hindi mo nasabi sa akin. Kailangan ko talagang pagnilayan ang sarili ko at maunawaan ito.” Masayang-masaya ako nang makita kong nagawa niyang tanggapin ito. Nagkaroon ako ng hindi kapani-paniwalang pakiramdam ng kapayapaan at paglaya at talagang naranasan kong kamangha-manghang isagawa ang katotohanan at maging isang matapat na tao!

16. Sa Likod ng Katahimikan

Ni Li Zhi, Tsina

Hindi ako masyadong palasalita, at hindi ako madalas nagsasabi at nagsasalita mula sa puso. Akala ko iyon ay dahil sa mahiyain ang pagkatao ko, pero matapos kong pagdaanan ang ilang bagay at makita kung ano ang naihayag sa mga salita ng Diyos, napagtanto ko na ang palaging pag-iisa at hindi kaswal na pagbabahagi sa mga opinyon ko ay hindi pagiging mahiyain, at hindi iyon pagkilos nang may katwiran. Nakatago roon ang satanikong disposisyon ng pagiging tuso.

Kamakailan ay nagsimula akong gampanan ang tungkulin ng pag-eedit. Nakita kong medyo may karanasan na ang mga kapatid na katrabaho ko sa tungkulin ng pag-eedit; naiintindihan nila ang mga prinsipyo at may mataas-taas silang kakayahan. Ang lahat ay may pagkakilala sa kung sino ang nakauunawa sa katotohanan, at kung sino ang nagtataglay ng tunay na talento at matibay na kaalaman. Medyo nag-alinlangan ako dahil dito. Pangkaraniwan ang kakayahan ko at wala akong realidad ng katotohanan, kaya’t kung kaswal lang akong magpapahayag ng mga opinyon ko sa mga pag-uusap namin, hindi ba’t para iyong pagmamarunong? Hindi mahalaga kung tama pala ako, pero kung hindi, iisipin ng lahat na nagpapasikat ako sa kabila ng mababaw kong pagkaunawa sa katotohanan. Naramdaman ko na parang sobrang nakakahiya iyon. Palagi kong pinaaalalahanan ang sarili ko na manatiling hindi kapansin-pansin, na mas makinig kaysa sa magsalita. Kung kaya, kapag sama-sama naming tinatalakay ang mga problema, halos hindi ko ibinabahagi ang iniisip ko. May isang beses na nagmungkahi ako, at nagkasundo ang lahat na hindi iyon ang tamang hakbang—hiyang-hiya ako, at hindi ko yata dapat basta-bastang inilantad ang sarili ko, o malamang na walang kwenta ang masasabi ko, at magmukha akong katawa-tawa. Pakiramdam ko ay kailangan kong maging maingat at mapag-isa. Sa mga pag-uusap pagkatapos noon, siniguro kong hindi ibigay ang opinyon ko, hinahayaang ibang tao muna ang magsalita.

Kalaunan ay isang sister na may mataas-taas na kakayahan at talagang may kaalaman ang sumali sa team namin, at naitalaga siyang makipagtrabaho sa akin. Minsan nang may pinag-uusapan kaming isang problema, may ilang ideya akong gustong ibahagi, pero inisip kong kung mali ang pag-iisip ko at hindi papasa sa pagsusuri ang sinabi ko, baka isipin ng bagong sister na ito na kulang ako sa kaalaman at wala akong muwang, at malantad kung ano talaga ako. Tapos ay anong gagawin ko kapag nagsimulang bumaba ang tingin niya sa akin? Nagpasya akong kalimutan na lang iyon, at makinig na lang sa sasabihin niya. Habang inaayos namin ang problemang ito sa mga sumunod na araw, halos hindi ako nagbahagi ng kahit anong sariling pananaw ko, bagkus ay pinili ko lang na sundin ang sa kanya, iniisip na maiiwasan ko ang posibleng kahihiyan at mapapadali ang mga bagay-bagay. Yamang hindi ako gaanong nagsasalita, naging nakababato ang kalagayan ng pagtutulungan namin. Minsan, kapag nakakaharap siya ng problema at hindi ko ibinabahagi ang opinyon ko, hindi na lang namin malulutas iyon. Mababa talaga ang produksyon namin at naaantala ang pangkalahatang pagsulong ng gawain namin. Sa paglipas ng araw, dumalang nang dumalang ang pagsasalita ko, at kahit pa may opinyon nga ako, paulit-ulit ko lang iyong pag-iisipan, nag-iisip nang matagal at mabuti bago buksan ang bibig ko. Labis akong nalulungkot at wala ako masyadong nagagawa sa tungkulin ko; nakakulong lang ako sa kalagayang iyon, kakatwang malungkot at balisa. Sa panahong ito ay lumapit ako sa Diyos at nanalangin, sinasabing, “Diyos ko, hindi ko nararamdaman ang kaliwanagan ng Banal na Espiritu sa tungkulin ko nitong mga araw at halos wala akong pag-usad sa trabaho. Hindi ko alam kung aling mga tiwaling disposisyong isinasabuhay ko ang nakasusuklam sa Iyo—pakiusap, patnubayan Mo akong makilala ang sarili ko.” Isang araw habang nagninilay ako sa aking sarili sa mga debosyonal ko, bigla kong naisip ang salitang “mapanlinlang.” Nakita ko ito sa paghahanap ko ng mga nauugnay na salita mula sa Diyos: “Ang isang tao ay maaaring hindi kailanman magtapat at sabihin ang kanilang iniisip sa iba. At sa lahat ng kanilang ginagawa, hindi sila kailanman kumokonsulta sa iba, kundi sa halip ay naglilihim sila, na tila nag-iingat sa iba sa lahat ng pagkakataon. Binabalot nila nang husto ang kanilang sarili hangga’t maaari. Hindi ba tuso ang taong ito? Halimbawa, may ideya sila na sa pakiramdam nila ay matalino, at iniisip nila, ‘Ililihim ko muna ito ngayon. Kung ibabahagi ko ito, maaaring gamitin ninyo ito at nakawin ang papuri sa akin. Ililihim ko ito.’ O kung may isang bagay na hindi nila lubos na nauunawaan, iisipin nila: ‘Hindi ako magsasalita ngayon. Paano kung magsalita ako, at may sabihin ang isang tao na mas maganda, hindi ba magmumukha akong hangal? Makikita ng lahat ang niloloob ko, makikita ang kahinaan ko rito. Hindi ako dapat magsalita.’ Kaya anuman ang pananaw o katwiran, anuman ang motibo sa likod nito, natatakot sila na makita ng lahat ang niloloob nila. Lagi nilang ginagawa ang sarili nilang tungkulin at mga tao, bagay at kaganapan nang may ganitong klaseng pananaw at pag-uugali. Anong klaseng disposisyon ito? Isang baluktot, mapanlinlang at masamang disposisyon” (“Sa Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan Maaaring Magtaglay ang Tao ng Normal na Pagkatao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Bumigat ang dibdib ko nang mabasa ko ito. Ganap na inilantad ng mga salita ng Diyos ang tunay kong kalagayan at ang mga salitang “isang baluktot, mapanlinlang at masamang disposisyon” ay talagang nakaaantig at nakakabagabag para sa akin. Naisip ko kung paanong, sa pamamagitan ng hindi pagsasalita nang diretso o kaswal na pagpapahayag ng opinyon ko, kahit na parang may katwiran talaga ako, ang totoo ay puno ako ng mga panlilinlang. Mayroon akong sariling mga pananaw at opinyon sa mga problemang kinakaharap namin, pero kapag pakiramdam ko ay wala sa kontrol ko ang mga bagay-bagay, natatakot ako na matanggihan ang sinabi ko, na mapahiya at maliitin ng iba. Kaya, pinigilan ko ang sarili ko, inaalam muna ang iniisip ng iba at nagpapatuloy ayon doon. Hindi ba’t pagiging mapanlinlang at tuso iyon? Noon, akala ko ay para lang iyon sa mga tao sa lipunan na palaging may mga pakana, mga taong mapandaya at tuso. Lahat ng mga kaibigan at kasamahan ko sa mundo ay nagkasundo na isa akong inosenteng tao, na wala akong kinikimkim na anumang mga lihim na motibo sa mga ginagawa ko. Noon pa ay galit na talaga ako sa mga taong kasing dulas ng palos, na palaging inaalam muna ang opinyon ng iba bago gumawa ng aksyon. Hindi ko naisip na ganoon ako. Pero nakita ko na kahit hindi ako nagsasabi ng mga ganap na kasinungalingan at hindi ko ginagawa ang mga bagay nang eksaktong katulad sa mga taong iyon, inuudyukan pa rin ako ng aking tusong kalikasan. Maingat kong pinakikiramdaman ang opinyon ng mga tao sa lahat ng sinasabi at ginagawa ko, at sumasabay lang ako sa agos, takot na magmukhang hindi magaling at makita ng mga tao ang tunay na ako. Hindi ako tapat sa bawat pagkakataon, nagbabalatkayo para protektahan ang reputasyon ko. Sa harap ng anumang paghihirap sa tungkulin ko, hindi ko kailanman kaswal na ibinahagi ang iniisip ko, kundi tuso at mapanlinlang ako, tinatago ang mga opinyon ko at halos hindi iniisip ang mga interes ng bahay ng Diyos. Sa wakas ay napagtanto kong isa pala akong mapandaya, tusong tao. Noon, akala ko na bahagi lang ng personalidad ko ang hindi pagiging palasalita—hindi ko talaga nasuri ang satanikong disposisyon na nasa likod noon. Noon ko lang nakita kung gaano ko hindi kakilala ang sarili ko.

May nabasa akong isa pang sipi ng mga salita ng Diyos na talagang nakatulong na linawin ang mga bagay para sa akin. Sabi ng Diyos: “Ginagawang tiwali ni Satanas ang mga tao sa pamamagitan ng edukasyon at impluwensiya ng mga pambansang pamahalaan at ng mga sikat at dakila. Ang kanilang mga malademonyong salita ay naging buhay kalikasan na ng tao. Ang ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’ ay isang sikat na satanikong kasabihan na naikintal na sa lahat at iyan ay naging buhay na ng tao. May iba pang salita ng pilosopiya para sa pamumuhay na katulad rin nito. Ginagamit ni Satanas ang mainam na tradisyunal na kultura ng bawa’t bayan para turuan ang mga tao, nagsasanhi sa sangkatauhan na mahulog at masadlak sa isang walang-hanggang bangin ng pagkawasak, at sa huli ay winawasak ng Diyos ang tao dahil naglilingkod sila kay Satanas at nilalabanan ang Diyos. … Marami pa ring satanikong lason sa buhay ng mga tao, sa kanilang pag-uugali at asal; halos wala man lamang silang taglay na katotohanan. Halimbawa, ang mga pilosopiya nila sa pamumuhay, ang kanilang mga paraan ng paggawa ng mga bagay-bagay, at kanilang mga kasabihan ay pawang puno ng mga lason ng malaking pulang dragon, at lahat ng ito ay galing kay Satanas. Kaya, lahat ng dumadaloy sa mga buto at dugo ng mga tao ay pawang kay Satanas. … Labis nang nagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Ang kamandag ni Satanas ay dumadaloy sa dugo ng bawat tao, at makikita na ang kalikasan ng tao ay tiwali, masama, at radikal, puno ng at lubos na nakalubog sa mga pilosopiya ni Satanas—ito, sa kabuuan nito, ay isang likas na pagkatao na nagtataksil sa Diyos. Ito ang dahilan kaya nilalabanan at sinasalungat ng mga tao ang Diyos” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nangusap ang mga salita ng Diyos sa kaibuturan ng aking puso. Nakita kong sa simula’t sapol ay nagtataguyod na ako ng mga satanikong pilosopiya: “Magmatyag at manahimik” at “Mas mabuti pang manahimik, kaysa magsalita at magkamali.” Sa pamamagitan ng pagiging isang “tagatanggap” sa halip na isang “megaphone” sa iba, hindi ko kakailanganing ipakita ang mga kahinaan ko o magmukhang hangal. Sa pamamagitan ng pagkimkim sa gusto kong sabihin, marami sa mga mali kong ideya ang hindi nalantad, kaya’t siyempre ay walang makakapagsabi sa akin ng mga kamalian ko o makakasalungat sa akin. Sa gayong paraan ay hindi ako mapapahiya, at lalo akong nakumbinsi noon na ang pagsunod sa mga ideyang “Mas mabuti pang manahimik” at “Magmatyag at manahimik” ang pinakamabuting paraan para makaraos sa mundong ito. Matapos tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, hindi ko pa rin mapigilang patuloy na hayaan ang mga bagay na iyong diktahan ang mga pakikisalamuha ko sa mga kapatid. Pakiramdam ko basta’t hindi ako masyadong magsasalita o ako’y mananahimik, walang makakaalam tungkol sa mga personal kong pagkakamali at pagkukulang, at maiingatan ko ang aking imahe. Namuhay ako sa pamamagitan ng mga satanikong pilosopiyang ito, at sa tuwing gusto kong ibahagi ang sarili kong pananaw, palagi kong tinitimbang ang sarili kong kalugihan at pakinabang at kung anong iisipin ng ibang tao. Kapag sa tingin ko’y may posibilidad na mapahiya ako, pipiliin kong pumunta sa ligtas na ruta, hindi nagsasalita o gumagawa ng kahit na ano. Ginawa akong mas mapanlinlang at tuso ng mga satanikong lason na ito, at dahil doon ay lalo akong naging mapag-alinlangan at maingat laban sa iba sa lahat ng oras. Hindi ako nagkukusang makipag-usap at magsalita, at talagang nakakalungkot at nakakabagot ang pakikipagtulungan ko sa iba. Hindi talaga ako makakapagtrabaho nang maayos sa aking tungkulin sa ganoong paraan.

Natatanto ito, lumapit ako sa Diyos sa panalangin, hinihiling sa Kanyang patnubayan akong malutas ang aspetong ito ng aking tiwaling disposisyon. Pagkatapos noon, sadya akong nagsikap sa mga pag-uusap kasama ang mga kapatid upang tumalikod sa mga personal kong motibo at nagsimulang iprisinta ang sarili kong mga saloobin nang hindi inaalala kung ano ang magiging imahe ko dahil doon. Ang mga ideya na hindi ganoon kabuting napag-isipan, ilalatag ko ang mga iyon sa mga kapatid para sa debate at talakayan; kapag nakakasagupa kami ng mga paghihirap sa tungkulin namin, ang lahat ay sama-samang nananalangin at naghahanap, lahat ay nakikipag-usap sa isa’t-isa. Makakahanap kami ng daang pasulong sa ganitong paraan. Pero dahil lubha akong ginawang tiwali ni Satanas, marami pa ring pagkakataong hindi ko mapigilang kumilos ayon sa tiwali kong disposisyon. Minsan sa isang pag-uusap tungkol sa isang problema sa tungkulin namin, nagkataong nandoon ang ilang tagapangasiwa. Naisip ko, “Ayos lang na makipagbatuhan ng ideya sa mga kapatid, pero kapag nandito ang mga tagapangasiwa, anong iisipin nila sa kakayahan ko kung mali ang pag-iisip ko, kung hindi tama ang pang-unawa ko? Paano kung isipin nilang hindi ako nababagay sa tungkuling ito at alisin nila ako sa grupo—anong iisipin ng iba sa akin? Hindi na ako makakatayo nang taas-noo.” Binabagabag ng mga alalahaning ito, hindi ako nagsalita kahit minsan sa buong pag-uusap. Habang tinatapos na namin ang pag-uusap, tinanong ako ng isa sa mga tagapangasiwa kung bakit hindi ako nagsalita. Naasiwa at nakonsensya rin talaga ako, at hindi ko alam kung anong isasagot ko. Sa wakas, sinabi ko, “Isa pa iyong pagpapakita ng aking tusong disposisyon. Natatakot ako na pag masyado akong maraming sinabi ay magkakamali ako, kaya’t hindi ako nangahas na magsalita.” Pero pagkatapos noon, hindi pa rin ako mapakali. Kahit na kinilala ko ang katiwaliang ipinapakita ko, gagawin ko pa rin ba ang parehong bagay kapag natagpuan ko ang sarili ko sa ganoong klase ng situwasyon? Nagninilay rito, nakita ko na kahit nagkaroon ako ng kaunting kaalaman sa sarili ko at nanindigan ako sa mga salita ng Diyos na naglalantad sa problemang ito, hindi ko pa rin mapigilang mabuhay alinsunod sa tiwaling disposisyong ito sa harap ng pagsubok. Hindi ako tunay na nagsisi at nagbago. Lumapit ako sa Diyos para manalangin, hinihiling sa Kanyang gabayan ako para tunay kong makilala ang aking sarili.

Kalaunan ay nabasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Naniniwala ang mga anticristo na kung palagi nilang gustong magsalita at magbukas ng kanilang puso sa iba, malalaman ng lahat ang kanilang kalooban at makikita na hindi sila malalim, kundi mga ordinaryong tao lamang, at hindi na sila igagalang. Ano ang ibig sabihin kapag hindi na sila iginagalang ng iba? Ibig sabihin ay wala na silang matayog na puwang sa puso ng iba, at na sila ay tila karaniwan, simple, at ordinaryo. Ito ang ayaw makita ng mga anticristo. Kaya nga, kapag may nakita silang iba sa isang grupo na laging inilalantad nang husto ang kanilang sarili at sinasabi na sila ay naging negatibo at suwail sa Diyos, at sa mga bagay kung saan sila nagkamali kahapon, at na ngayon, nagdurusa sila at may pasakit dahil hindi sila naging matapat na tao, hindi sinasabi ng mga anticristo ang gayong mga bagay, kundi itinatago ito sa kaibuturan ng kanilang kalooban. Mayroong ilan na nagsasalita nang bahagya dahil kulang ang kanilang kakayahan at simple ang kanilang isipan, at kakaunti ang kanilang mga ideya, kaya kakaunti ang mga salitang kanilang sinasabi. Ang kauri ng mga anticristo ay hindi rin gaanong nagsasalita ngunit hindi ito ang dahilan kung bakit—ang ibig kong sabihin, ito ay isang problema sa kanilang disposisyon. Hindi sila gaanong nagsasalita kapag nakikita nila ang iba, at kapag nagsasalita ang iba tungkol sa isang bagay, hindi sila basta-basta nagbibigay ng opinyon. Bakit hindi sila nagbibigay ng kanilang opinyon? Una sa lahat, tiyak na wala sa kanila ang katotohanan at hindi nila nalalaman ang kabuluhan ng anumang bagay; kapag nagsasalita na sila, nagkakamali sila, at nakikita ng iba ang kanilang tunay na pagkatao. Kaya, nananahimik sila at humihinahon, kaya hindi sila maarok ng iba nang tama, at iniisip pa ng iba na sila ay matalino at pambihira. Sa ganitong paraan, walang mag-iisip na wala silang kuwenta; nakikita ang kanilang kalmado at mahinahong kilos, gaganda ang opinyon ng mga tao sa kanila, at hindi mangangahas na maliitin sila. Ito ang katusuhan at kasamaan ng mga anticristo; ang hindi nila agad-agad na pagbibigay ng mga opinyon ay bahagi ng disposisyon nilang ito. Hindi sila agad-agad nagbibigay ng mga opinyon dahil wala silang opinyon—mayroon silang ilang opinyon na mali at balukot, mga opinyon na ni hindi man lamang naaayon sa katotohanan, at ang ilang opinyon pa nga nila ay hindi maaaring mangyari—subalit, anuman ang uri ng kanilang opinyon, hindi nila ito malayang ibinibigay. Hindi nila ito ibinibigay nang malaya hindi dahil natatakot sila na papurihan ang iba para sa mga ito, kundi dahil nais nilang itago ang mga ito; hindi sila nangangahas na ilahad nang malinaw ang kanilang mga opinyon dahil takot silang makita ang kanilang tunay na pagkatao. … Alam nila ang kanilang sariling sukat, at mayroon silang ibang motibo, ang pinakanakakahiya sa lahat: Nais nilang maging mataas ang pagtingin sa kanila. Hindi ba lubhang kasuklam-suklam iyan?” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (4)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Lubha akong tinamaan sa bawat isa sa mga salita ng Diyos. Noon pa man ay pinanghawakan ko ang mga ideyang “Mabuti pang manahimik, kaysa magsalita at magkamali.” Mukhang pinag-iingatan ko lang ang sarili kong imahe, natatakot na makapagsabi ako ng maling bagay at mapagtawanan at mapahiya, pero ang pinakadiwa ng problema ay gusto kong magkaroon ng katayuan sa paningin ng ibang tao. Gusto ko na lahat ng sasabihin ko, lahat ng opinyong ipapahayag ko ay makuha ang paghanga at pagsang-ayon ng iba, na makakuha ng “pagpapatibay” mula sa kanila. Sa layuning iyon, hindi ako naging matapat at nagbalatkayo ako, laging nag-iisip nang mabuti, pinakaka-isip-isip ang lahat ng sinasabi at ginagawa ko para magmukha akong isang atentibo at matalinong tao. Sa mga talakayan kasama ang mga tagapangasiwa, lalo akong abala sa pag-iingat sa imahe at katayuan ko, kaya’t hindi ako naglakas-loob na ibahagi ang mga opinyon ko, iniisip na hindi magiging problema kung tama ako, pero kung hindi, mabubunyag ko ang kakulangan ko ng pang-unawa. Tapos kapag hindi bumilib ang mga tagapangasiwa ko at nawala sa akin ang tungkulin ko, ganap na masisira ang katayuan ko sa lahat. Kinikimkim ang masasamang motibong ito, tumahimik lang ako, natatakot na magsabi ng mga saloobin at opinyon ko, ni hindi nangangahas na sabihin ang simpleng “Hindi ako sigurado kung naiintindihan ko ito.” Kasuklam-suklam iyon, talagang kahiya-hiya! Napagtanto ko na sa pakikipagtulungan ko sa iba sa aking tungkulin at pang-araw-araw na pakikisalamuha ko sa mga kapatid, tahimik ako at mukhang matapat sa panlabas, pero sa loob, nagkikimkim ako ng pagiging tuso. Itinatago ko ang kapangitan ko, nagbabalatkayo at nililinlang ang iba. At kahit sa mga pagtitipon kapag nagbabahagian kami tungkol sa katotohanan at pinag-uusapan ang mga problema, sinusubukan ko pa ring sumabay sa agos, umaasang mapag-ingatan ang katayuan at imahe ko sa paningin ng iba. Minahal ko ang sarili kong imahe at reputasyon nang higit pa sa pagmamahal ko sa katotohanan at katuwiran—ito ang ganap na tuso at masamang disposisyon ng isang anticristo na inihahayag ko. Sa puntong ito ng pagninilay ko, nakita ko kung gaano kapanganib ang kalagayan ko. Naisip ko kung paanong noong Kapanahunan ng Biyaya, sinabi ng Diyos doon sa mga taong nabigong ganapin ang kalooban Niya: “At kung magkagayo’y ipahahayag Ko sa kanila, Kailan ma’y hindi Ko kayo nangakilala: magsilayo kayo sa Akin, kayong manggagawa ng katampalasanan” (Mateo 7:23). Nagkaroon ako ng pananampalataya, pero hindi ko isinagawa ang mga salita ng Diyos, at hindi ako gumagawa ng praktikal na aksyon upang bigyang-lugod ang Diyos; hindi ko magawang magsabi sa mga kapatid sa pagbabahagi at maging matapat. Sa halip, palagi kong pinagtatakpan ang aking hindi kanais-nais na aspeto, sinusubukan ang lahat para pag-ingatan ang imahe ko at linlangin ang iba para tingalain nila ako. Nakikipaglaban ako sa Diyos para sa katayuan, at nasa landas ako ng isang anticristo ng paglaban sa Diyos. Alam ko na kapag hindi ako nagsisi, sa huli ay aalisin ako ng Diyos. Nang sa wakas ay maunawaan ko ito, napuno ako ng pagkasuklam sa tiwali kong kalikasan at ipinakita rin nito sa akin kung magiging gaano kapanganib ang magpatuloy sa ganoong klase ng gawain. Kailangan kong lumapit sa Diyos at magsisi sa lalong madaling panahon, talikdan ang laman, at isagawa ang mga salita ng Diyos.

Nang magsabi ako sa mga kapatid tungkol sa kalagayan ko pagkatapos noon, isang sister ang nagpadala sa akin ng isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Kapag ginagawa ng mga tao ang kanilang tungkulin o anumang gawain sa harap ng Diyos, kailangan ay dalisay ang kanilang puso na parang isang mangkok ng tubig—malinaw na malinaw—kailangan ay tama ang kanilang pag-uugali. Anong klaseng pag-uugali ang tama? Anuman ang iyong ginagawa, naibabahagi mo sa iba ang anumang nasa puso mo, anumang mga ideya mo. Kung sinasabi nila na hindi uubra ang ideya mo at nagbibigay sila ng ibang mungkahi, nakikinig ka at sinasabi mong, ‘Magandang ideya, gawin natin iyan. Hindi maganda ang ideya ko, kulang sa kaalaman, malabo.’ Mula sa iyong mga salita at gawa, makikita ng lahat na malinaw na malinaw ang mga prinsipyong taglay mo sa iyong kilos, walang masama sa puso mo, at taos-puso kang kumikilos at nagsasalita, umaasa sa isang pag-uugaling may katapatan. Diretsahan kang magsalita. Kung ganoon iyon, ganoon iyon; kung hindi ganoon, hindi ganoon. Walang mga pandaraya, walang mga sekreto, isang taong walang inililihim. Hindi ba isang klase ng pag-uugali iyan? Isang pag-uugali iyan tungo sa mga tao, kaganapan at bagay-bagay na kumakatawan sa disposisyon ng taong ito” (“Sa Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan Maaaring Magtaglay ang Tao ng Normal na Pagkatao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Binasa ko rin ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Sinasabi ng Diyos sa mga tao na huwag maging mapanlinlang, kundi maging tapat, magsalita nang tapat at gumawa ng matatapat na bagay. Ang kabuluhan ng pagsasabi nito ng Diyos ay upang tulutan ang mga tao na magkaroon ng tunay na wangis ng tao, para hindi sila maging kamukha ni Satanas, na nagsasalita na parang ahas na gumagapang sa lupa, laging nagsisinungaling, nililito ang katotohanan ng mga bagay-bagay. Ibig sabihin, sinasabi iyon para ang mga tao, kapwa sa salita o gawa, ay makapamuhay nang marangal at matuwid, walang kasamaan, walang anumang kahiya-hiya, may malinis na puso, magkaayon ang ugali at ang nasa kalooban; sinasabi nila ang anumang iniisip nila sa kanilang puso at hindi nila dinadaya ang sinuman o ang Diyos, walang itinatago, ang kanilang puso ay parang isang dalisay na lupain. Ito ang layunin ng Diyos sa pag-uutos sa mga tao na maging tapat” (“Ang Tao ang Pinakamalaki ang Pakinabang sa Plano ng Pamamahala ng Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakita ko sa mga siping ito na gusto ng Diyos ang matatapat na tao. Ang isang matapat na tao ay simple at tuwiran, walang anumang panlilinlang o pagiging tuso sa Diyos, at wala silang katusuhan sa iba. Sinasabi nila kung ano ang nasa puso nila nang hindi iyon pinipilipit, upang parehong makita ng Diyos at ng tao ang tunay nilang puso. Ganito dapat iharap ng tao ang kanilang sarili—matuwid at matapat. Ang matapat na tao ay umiibig sa katotohanan at umiibig sa mga positibong bagay, kaya’t mas madali nilang natatamo ang katotohanan at nagagawa silang perpekto ng Diyos. Ako, sa kabilang banda, ay hindi makapagsabi ng kahit isang totoong salitang mula sa puso sa aking mga pakikisalamuha at pakikipagtulungan sa iba. Walang katapatan sa mga salita at gawa ko—baluktot ako at tuso, at hinding-hindi ko mauunawaan at matatamo ang katotohanan. Sa katunayan, alam ng Diyos ang kakayahan ko sa loob at sa labas, pati na rin kung gaano kalalim ang pagkaunawa ko sa katotohanan. Maaaring malinlang ng pagbabalatkayo ko ang ibang tao, pero hinding-hindi noon malilinlang ang Diyos. Nakikita ng Diyos kung gaano kasama at kasuklam-suklam ang palagi kong panloloko at pagiging hindi matapat, kaya’t hinding-hindi Siya gagawa para patnubayan ako. Gayunman, ang pagsasagawa ng katotohanan gaya ng hinihingi ng Diyos at pagiging matapat na tao, pagsasabi sa iba sa tuwing magkakamali ako o wala ako sa sarili ko, ay hindi magiging masyadong nakakapagod para sa akin, at makapagbibigay-lugod din iyon sa Diyos. Dagdag pa roon, sa pagsasalita ko lang matututuhan kung saan ako nagkamali; tapos ay mapapayuhan at matutulungan ako ng ibang tao, na tanging paraan para makausad ako. Kahit na nangangahulugan iyon na mapapahiya ako nang kaunti, magiging lubha iyong kapaki-pakinabang sa pang-unawa ko sa katotohanan at sa pag-unlad ko sa buhay.

Noon, wala talaga akong ideya kung paano ako kikilos. Pero sa sandaling akayin tayo ng Diyos para turuan tayo kung paano magsalita at kumilos, kaya na nating isabuhay ang isang wangis ng tao. Naunawaan ko ang maalab na mga intensyon ng Diyos at talagang lumakas ang loob ko, at nagtamo rin ako ng landas ng pagsasagawa. Pagkatapos noon, kapag nagtatrabaho kasama ng mga kapatid o nakikipag-usap sa mga tagapangasiwa sa tungkulin ko, nagsimula na akong magsalita at hindi na naging malihim, tumigil na ako sa pag-iingat sa reputasyon at katayuan ko. Sinubukan ko na ibahagi kung ano talaga ang iniisip ko, na maging tuwiran sa mga kapatid. Malaya ko nang nasasabi sa mga kapatid na hindi napag-isipan nang mabuti ang mga ideya ko, na mababaw ang pagkaunawa ko o simple ang pag-iisip ko, at malaya silang itama kung ano ang kulang. Ang pagsasanay na gawin ito ay talagang nakakapagpalaya para sa akin. Dagdag pa roon, ang pagsasabing may mali ay hindi nakakahiya; ang totoo, ang laging pagbabalatkayo at pagpapanggap para hangaan ako ng iba ang paimbabaw at kahiya-hiya. Hindi nagtagal, nagsimula akong magtrabaho kasama ng sister na pinakamatagal na nasa grupo. Magaling naman siya sa gawain namin at sa pagbabahagi ng katotohanan, kaya nag-aatubili akong ipahayag sa kanya ang mga pananaw ko sa gawain ko para hindi ko maihayag ang mga pagkukulang ko, at magmukha akong mas matalino. Nang lumitaw ang ideyang iyon, agad kong napagtantong gusto ko na namang magbalatkayo, kaya’t nanalangin ako sa Diyos at tinalikdan ang aking sarili. Mula noon, sa pakikipag-usap ko sa sister na iyon tungkol sa trabaho, hindi na ako nagpipigil, bagkus ay nagpiprisinta akong ibahagi ang pananaw ko. Tinulungan ako ng mga sama-samang pag-uusap na ito na makita kung talagang may kabuluhan ang pananaw ko o wala, at kung saan iyon maaaring may kamalian. Nagawa niyang makita ang mga kahinaan ko at bigyan ako ng mga suhestiyon batay doon. Pinahintulutan ako ng ganitong klase ng pakikipagtulungan na umusad sa gawain ko at sa larangan ng pag-unawa sa mga prinsipyo. Ang karanasan ko, sa pamamagitan ng kusang pakikipag-usap at pakikipagtalakayan sa iba, sa pagiging isang matapat na tao, at sa paggawa sa tungkulin ko nang direktang nakaharap sa Diyos, naglaho nang kaunti ang kadiliman sa aking puso, at mas napanatag ako. Nagsimula rin akong bumuti sa paggawa ng tungkulin ko. Nagbibigay ako ng taos-pusong pasasalamat sa patnubay ng Diyos!

17. Hindi Dahilan ang Mahinang Kakayahan

Ni Zhuiqiu, Tsina

Noon, sa tuwing nahaharap ako sa ilang paghihirap sa pagganap ng aking tungkulin, o kaya ay maling-mali ang ginawa kong trabaho, naiisip ko na ito ay dahil sa napakahina ng kakayahan ko. Bunga nito, madalas akong namuhay sa negatibo at pasibong kalagayan. Madalas kong gamitin ang aking mahinang kakayahan upang maalis sa akin ang mahihirap na tungkulin at maipasa ang mga ito sa ibang tao, at nadama kong walang masama rito, na iniisip ko ang gawain ng iglesia kapag hinihingi ko sa ibang tao na gawin ang isang bagay dahil sa mahinang kakayahan ko at hindi ko ito magawa nang mabuti. Salamat sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos dahil nabago ko ang maling pananaw na ito, natatanto na tumitingin ako sa mga bagay-bagay ayon sa sarili kong mga pagkaintindi at haka-haka. May natutuhan din ako tungkol sa sarili kong tiwaling disposisyon.

Isang araw, sinabihan kami ng lider namin na magsulat ng liham upang alalayan ang isang sister. Abala sa paggawa ng iba pang bagay ang sister na itinambal sa akin, kaya hiniling niya na ako na ang mag-asikaso nito. Mabilis akong gumawa ng mga pagdadahilan: “Masyadong mahina ang kakayahan ko. Hindi ako magaling sa pagsusulat at pag-edit ng teksto. Mas mainam kung ikaw na ang gagawa nito.” Sa gayon ko awtomatikong ipinapasa ang anumang bagay na mahirap sa aking partner. Kalaunan, sinabi niya sa akin, “Mula noong una tayong nagkita, lagi mong sinasabi na mahina ang kakayahan mo. Pero pagkatapos kitang makasama nang ilang araw napansin kong may kakayahan kang mahanap ang ilang problema sa trabaho. Sa palagay ko ay hindi ganoon kahina ang kakayahan mo, pero sa tuwing nahaharap ka sa anumang paghihirap sa pagganap sa tungkulin mo, palagi mong sinasabi na mahina ang kakayahan mo, at minsan ay ibinibigay mo pa nga ang tungkulin mo sa ibang tao. Hindi ko alam kung ano ang motibasyon mo sa palaging pagsasabi na mahina ang kakayahan mo—pakiramdam ko ay hindi ka talaga nagsasabi ng totoo!” Nang marinig kong sinabi niya ito, wala akong nasabi, ngunit ang puso ko’y napuno ng pagkainis: “Sa tuwing sinasabi kong mahina ang kakayahan ko, totoo ang sinasabi ko. Hindi mo alam ang mga tunay na pangyayari, at mali ang pagkaunawa mo sa akin.” Pagkatapos, pinag-isipan kong mabuti kung bakit sinabi iyon ng sister. Hindi ako nagsisinungaling nang sabihin kong mahina ang kakayahan ko—paano niya nasasabing mayroon akong mga motibasyon? Sa puso ko, hindi ko ito maunawaan.

Minsan, sa pagtitipon namin ng mga kasama ko sa trabaho, nagsabi ako tungkol sa pagkalito ko sa iba pang mga kapatid. Inisa-isa ko ang mga dahilan kung bakit inisip ko na mahina ang kakayahan ko: Halimbawa, talagang mabagal akong mag-type, hindi maganda ang estilo ko sa pagsusulat. Kapag ang ginagawa ko ay mga teksto kasama ang partner ko, ang partner ko ang gumagawa ng karamihan ng typing at editing, at pagdating sa gawain sa iglesia, mas mabilis niyang nakikita ang mga problema, samantalang mas mabagal ako, at iba pa. Pagkatapos akong marinig, sinabi ng aming lider na si Brother Liu, “Sister, sa ganitong mga bagay ba natin sinusukat kung ang kakayahan ng isang tao ay mataas o mahina? Nakaayon ba ito sa katotohanan? Nakaayon ba ito sa kalooban ng Diyos? Alam nating lahat na labis na pinapahalagahan ng mga tao sa mundo ang talento at utak. Sinumang mabilis mag-isip, mahusay magsalita, at magaling sa pagharap ng mga bagay-bagay sa mundo sa labas ay ang taong may mataas na kakayahan, samantalang ang mga pangit magsalita, ignorante at hindi nakapag-aral ay itinuturing na mahina ang kakayahan; ganyan ang tingin dito ng mga di-mananampalataya. Tayo na naniniwala sa Diyos ay dapat tingnan ang mga bagay-bagay batay sa mga salita ng Diyos. Hinanap ba natin ang kalooban ng Diyos ukol sa bagay na ito? Ano ang batayan ng pagsukat ng Diyos kung ang kakayahan ng mga tao ay mataas o mahina? At ano nga ba talaga ang mataas at mahinang kakayahan?” Umiiling-iling ako, at nagpatuloy si Brother Liu sa pagbabahagi: “Basahin natin ang isang talata ng mga salita ng Diyos: ‘Paano natin sinusukat ang kakayahan ng mga tao? Ang pinakatumpak na paraan ay sukatin ang kanilang kakayahan batay sa antas ng pagkaunawa nila sa katotohanan. Ang ilang tao ay napakabilis matuto ng ilang natatanging kakayahan, subalit kapag naririnig nila ang katotohanan, nagiging magulo ang kanilang isipan at nakakatulog sila, nalilito sila, wala sa mga naririnig nila ang pumapasok, ni hindi nila nauunawaan ang kanilang naririnig—ganoon ang mahinang kakayahan. Sa ilang tao, sabihin mo sa kanila na mahina ang kanilang kakayahan at tumututol sila. Iniisip nila na ang pagiging mataas ang pinag-aralan at ang pagkakaroon ng maraming nalalaman ay nangangahulugang mabuti ang kakayahan nila. Naipapakita ba ng magandang pinag-aralan ang mataas na kakayahan? Hindi nito naipapakita. Nasusukat ang kakayahan ng mga tao batay sa antas ng pagkaunawa nila sa mga salita ng Diyos at sa katotohanan. Ito ang pinakapamantayan, ang pinakatumpak na paraan ng pagsasagawa nito. Walang saysay na subukang sukatin ang kakayahan ng isang tao sa pamamagitan ng iba pang mga kaparaanan. Ang ilang mga tao ay mahuhusay magsalita at matalas mag-isip, at talagang mahusay silang makisama sa iba—subalit kapag binabasa nila ang mga salita ng Diyos at nakikinig sa mga sermon, wala silang nauunawaan. Kapag nagsasalita sila tungkol sa sarili nilang mga karanasan at pagpapatotoo, naibubunyag nila ang kanilang mga sarili na mga bagito lamang, at nararamdaman ng lahat na wala silang pagkaunawang espirituwal. Ang mga ito ay hindi mga taong mabuti ang kakayahan’ (“Napakahalaga ng Pag-unawa sa Katotohanan upang Magampanan ng Wasto ang Tungkulin ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Mula sa mga salita ng Diyos na ito ay nakikita natin na ang mataas o mahinang kakayahan ng isang tao ay depende sa kakayahan nilang unawain ang mga salita ng Diyos. Hindi ito ang ibig sabihin ng mga di-mananampalataya kapag sinasabi nila na ang isang tao ay may mataas na kakayahan o may talento o matalino. Mauunawaan ng mga taong may mataas na kakayahan ang kalooban ng Diyos kapag natapos nilang basahin ang Kanyang mga salita, makikita nila ang landas tungo sa pagsasabuhay at papasok sa katotohanan, at magagawa ang ayon sa hinihiling ng Diyos. Sa kabilang banda, may mga tao na mukhang napakatalino at mahuhusay sa pag-aasikaso ng mga bagay ng mundo sa labas—ngunit sila’y kaagad na naguguluhan kapag nahaharap sila sa mga katotohanan ng mga salita ng Diyos. Ang gayong mga tao ay hindi masasabing mataas ang kakayahan. Katulad ito ng ilang taong maalam at nakapag-aral na tila ba may talento at mukhang matalino, subalit hindi kayang maunawaan ang mga katotohanan ng mga salita ng Diyos. Ang ilan sa kanila ay mayroon pa ngang kakatwang pananaw sa mga bagay-bagay. Kung kaya ang pagkakaroon ng mataas na pinag-aralan, mabilis na pag-iisip, at kahusayan ay hindi kumakatawan sa mataas na kakayahan, at hindi rin ito ang pamantayan kung saan nasusukat ang kakayahan ng isang tao. Ang susi ay kung nauunawaan ng mga tao ang espiritu, kung kaya nilang maunawaan ang katotohanan. Hindi tayo maaaring umasa sa sarili nating mga pagkaintindi at haka-haka upang masukat kung mataas o mahina ang kakayahan ng isang tao!” Matapos marinig ito, bigla kong nakita ang liwanag: Lumitaw na ang mga paniniwala ko ay sarili ko lamang na mga pagkaintindi at haka-haka—hindi tumugma ang mga ito sa katotohanan.

Pagkatapos, natagpuan ng isang sister ang dalawang talata ng mga salita ng Diyos at hiniling na basahin ko ang mga ito. Sabi ng mga salita ng Diyos: “Hindi nakasalig ang paraan ng pagturing ng Diyos sa mga tao sa kanilang edad, sa uri ng kapaligiran kung saan sila isinilang, o kung gaano sila katalentado. Bagkus, tinatrato Niya ang mga tao batay sa saloobin nila sa katotohanan, at ang saloobing ito ay may kaugnayan sa kanilang mga disposisyon. Kung tama ang saloobin mo sa pagharap sa katotohanan, natatanggap mo ang katotohanan, at nagpapakumbaba ka, kahit mahina ang iyong kakayahan, liliwanagan ka pa rin ng Diyos at tutulutan ka na may matamo. Kung malakas ang iyong kakayahan ngunit lagi kang nagyayabang, palaging iniisip na ikaw ang tama at hindi tinatanggap kailanman ang anumang sabihin ng iba at laging sumasalungat, kung gayon hindi kikilos sa iyo ang Diyos. Sasabihin sa iyo ng Diyos na masama ang iyong disposisyon at hindi ka karapat-dapat tumanggap ng kahit ano, at babawiin pa ng Diyos ang dating mayroon ka. Ito ang ibig sabihin ng inilalantad” (“Sa Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan Maaaring Magtaglay ang Tao ng Normal na Pagkatao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Kapag ang isang tao ay makakayang maging seryoso, responsable, nakalaan, at masipag, magagawa nang maayos ang gawain. Minsan, wala kang gayong puso, at hindi ka makahanap o makatuklas ng isang pagkakamali na mas malinaw pa sa araw. Kung magtataglay ng ganoong puso ang isang tao, kasama ng paghihikayat at patnubay ng Banal na Espiritu, magagawa nilang tukuyin ang usapin. Ngunit kung ginabayan ka ng Banal na Espiritu at binigyan ka ng gayong kamalayan, tinutulutan kang maramdaman na may bagay na mali, ngunit wala ka naman ng gayong puso, hindi mo pa rin kakayaning tukuyin ang suliranin. Kaya, ano ang ipinakikita nito? Ipinakikita nito na napakahalaga na nakikipagtulungan ang mga tao; napakahalaga ng kanilang mga puso, at napakahalaga kung saan sila nagtutuon ng kanilang mga kaisipan at layunin. Nagsisiyasat ang Diyos at nakakayang makita kung ano ang kinikimkim ng mga tao sa kanilang puso kapag tumutupad sila sa kanilang tungkulin, at kung gaanong lakas ang iniuukol nila.Napakahalaga na iniuukol ng mga tao ang kanilang buong puso at lakas sa kanilang ginagawa. Napakahalagang sangkap din ng pakikipagtulungan. Tanging sa pagsisikap ng mga tao na walang pagsisihan tungkol sa mga tungkuling kanilang naisagawa at mga bagay na kanilang nagawa, at hindi magkaroon ng pagkakautang sa Diyos, makakikilos sila nang buong at lakas” (“Paano Lulutasin ang Suliranin ng Pagiging Pabaya at Kawalang ng Sigla Habang Gumaganap sa Iyong Tungkulin” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos kong basahin ang mga salita ng Diyos, sinabi ng sister, “Ipinakikita ng mga salita ng Diyos na ang ating saloobin sa pagganap ng ating tungkulin ay napakaimportante—ito’y napakahalaga. Kung tayo ay may wastong kaisipan, kung maibibigay natin ang ating buong puso at lakas sa pagganap ng ating tungkulin, makikita ito ng Diyos, at ituturing tayo ayon sa ating saloobin tungo sa ating tungkulin. Kahit mahina ang ating kakayahan, tayo ay liliwanagan at gagabayan pa rin ng Diyos. Kung tayo ay may mataas na kakayahan, subalit wala tayong wastong kaisipan, at hindi tayo handang magbayad ng halaga at makipagtulungan sa Diyos, o kung arogante tayo at palagay sa sarili, o gumagawa lamang para sa kasikatan at kayamanan, hindi lamang sa hindi natin nagagampanan ang ating tungkulin sa wastong paraan, kundi tatanggihan din tayo ng Diyos. Ito ang pagiging matuwid ng Diyos. Kung tinitingnan natin ang mga kapatid sa ating paligid ayon sa mga salita ng Diyos, makikita natin na ang ilan ay karaniwan lamang ang kakayahan ngunit may tamang motibasyon sa pagganap ng kanilang tungkulin; kapag nahaharap sa mahirap na kalagayan, inaako nila na hanapin ang katotohanan, at magtuon sa pagpasok sa mga prinsipyo, at patuloy silang nagiging mas epektibo sa pagganap ng kanilang tungkulin. Samantalang may mga kapatid na sa tingin natin ay may espesyal na mataas na kakayahan, at may dalisay na pang-unawa sa mga salita ng Diyos, ngunit sila ay mayabang, kuntento na sa sarili, hindi nakikinig sa payo ng ibang tao, at inaangkin ang kaluwalhatian ng Diyos para sa kanilang sarili sa tuwing mayroon silang mumunting tagumpay sa pagganap ng kanilang tungkulin. Nagpapasikat sila sa tuwing may pagkakataon, nakikipagbuno para sa pakinabang at kasikatan. Ginugulo ng ilan ang gawain ng iglesia at natatanggalan ng karapatang gampanan ang kanilang tungkulin; nagiging mga anticristo ang ilan matapos gumawa ng maraming kasamaan at sila ay pinatalsik mula sa iglesia. Ipinakikita sa atin ng mga katotohanang ito na hindi ang mataas o mahinang kakayahan ng isang tao ang nagpapasiya kung sila ay pinupuri ng Diyos; ang mahalaga ay kung hinahangad ba nila ang katotohanan at ginagawa ang kanilang tungkulin nang buong puso at isipan nila.”

Kasunod nito, ang mga kapatid ay humugot mula sa sarili nilang mga karanasan upang pag-usapan ang mga panganib at bunga ng paglalarawan sa kanilang sarili batay sa sarili nilang mga pagkaintindi at haka-haka. Dito ko lang natanto kung gaano kahangal ang hindi pag-unawa noon sa katotohanan; hindi ko hinanap ang katotohanan, at sa halip ay inilarawan ang sarili ko na may mahinang kakayahan sa pamamagitan ng pamumuhay sa mga sarili kong pagkaintindi at haka-haka, hanggang sa punto na kadalasan ay ipinapasa ko ang mahihirap na tungkulin sa ibang tao. Hindi ako nagsikap na bumuti, ni hindi ako umasa sa Diyos o talagang nagbayad ng halaga upang malampasan ang mga hadlang na ito, na naging dahilan upang hindi ko gampanan ang mga tungkuling kaya kong gawin. Hindi lamang sa wala akong kakayahan sa aktuwal na pagsasanay, o paglago sa katotohanan at buhay, kundi direkta nitong naimpluwensyahan ang pagiging epektibo ko sa pagganap ng aking tungkulin. Naisip ko kung gaano kabilis nahahanap noon ng sister na katrabaho ko ang mga problema. Bagama’t may kaugnayan ito sa kanyang likas na kakayahan, ang mas mahalaga ay, dahil sa kanyang matapat at responsableng saloobin sa kanyang tungkulin, nagawa niyang umasa sa Diyos at tahasang harapin ang mga paghihirap na dinaranas niya. Noon lamang siya naliwanagan at tinanglawan ng Banal na Espiritu. Sa kabilang banda, sinikap kong iwasan ang mga problema nang makaharap ko ang mga ito, at ginawang dahilan ang mahinang kakayahan para hindi na ako masangkot pa. Hindi ako umasa sa Diyos at hindi ko sinubukang akuin at lutasin ang problema sa pamamagitan ng paghahanap ng kaugnay na katotohanan, na ang ibig sabihin ay hindi ko nakamit ang gawain ng Banal na Espiritu. Mula rito, nakita kong patas at matuwid ang Diyos sa lahat. Sa pamamagitan ng pagbabahagian, natanto ko rin na humihiling sa atin ang Diyos batay sa kaya natin. Hindi ito kaso ng Kanyang “pagpapastol sa mga bibe papunta sa dapuan.” Dapat na ako mismo ang gumawa ng tama; sa halip na magtuon ng pansin sa aking kakayahan, dapat akong magtuon sa pagbubuhos ng buong lakas ko sa pagganap sa aking tungkulin. Dapat kong hanapin at pagnilayan ang mga prinsipyo ng katotohanan, matuto mula sa mga kalakasan ng iba, makinig sa payo ng ibang tao, at ilangkap ito sa tunay na ipinamumuhay ko—at sa paglipas ng panahon, tiyak na makikinabang at lalago ako.

Pagkatapos, ang kritisismo sa akin ng sister ay umalingawngaw sa aking tainga: “Hindi ko alam kung ano ang motibasyon mo sa palaging pagsasabi na mahina ang kakayahan mo.” Tama siya—palagi kong sinasabi na mahina ang kakayahan ko. Anong mga motibasyon at tiwaling disposisyon ang lihim na kumokontrol sa akin?

Isang araw, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Dapat suriin mong maigi ang iyong sarili para makita kung ikaw ay taong nasa tama. Ginagawa mo ba ang mga mithiin at panukala mo na Ako ang nasa isip? Ang iyo bang mga salita at pagkilos ay sinasabi at ginagawa sa Aking presensiya? Sinusuri Ko ang lahat ng iyong mga kaisipan at palagay. Hindi ka ba nakokonsensya? Naglalagay ka ng balatkayo para makita ng iba at mahinahon kang umaasta na may pagmamagaling; ginagawa mo ito para ipagsanggalang ang sarili mo. Ginagawa mo ito para ikubli ang iyong kasamaan, at naghahanap ka pa nga ng mga paraan upang itulak ang kasamaang iyan sa iba. Anong kataksilan ang nananahan sa puso mo!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Matapos mabasa ang mga salita ng Diyos, nagsimula akong magnilay sa sarili: Kapag nahaharap sa isang tungkulin na hindi ko pa nagawa kailanman, ang una kong gagawin ay sabihin sa mga kapatid na mahina ang aking kakayahan, dahil natatakot akong maliitin nila ako kung hindi maayos ang pagganap ko sa tungkulin. Ginawa ko ito para sa aking kasikatan at katayuan. Ang implikasyon ay, hindi ko kasalanan kung hindi ko ito magawa nang maayos; hindi dahil sa hindi ko ibinuhos dito ang buong lakas ko, kundi dahil hindi ko ito kaya. Sa tuwing mahaharap ako sa anumang kahirapan sa pagganap ng aking tungkulin, hindi ako handang magdusa at bayaran ang halaga para maharap ko ito nang diretsahan. Natakot din ako sa responsibilidad. Kaya ginamit ko na lang ang mahina kong kakayahan bilang dahilan upang maipasa ko sa iba ang aking mga tungkulin, para isipin nila na makatwiran ako at alam ko ang ginagawa ko. Halos sa tuwing dumaranas ako ng hirap at kailangang pagdusahan ang bunga o kailangang balikatin ang ilang responsibilidad, umaatras ako. Ang totoo, namumuhay ako ayon sa satanikong pilosopiya sa pakikipagkapwa na “Matitinong tao’y mabuti’t maingat sa sarili, tanging hangad nila’y hindi magkamali.” Tila ba wais—gamit ang sarili kong mapanlinlang na paraan upang umiwas sa responsibilidad—pero ang totoo ay maraming oportunidad ang nawala sa akin upang hanapin at maunawaan ang katotohanan. Sa katunayan, ang kakayahang ibinibigay ng Diyos sa bawat isa sa atin ay akma para sa layunin; gayunman hindi ko ibinuhos ang buong puso at lakas ko batay sa kaya kong makamit, upang makamtan ang gawain ng Banal na Espiritu at gampanan nang mabuti ang aking tungkulin; sa halip, palagi kong ginagamit na dahilan ang mahina kong kakayahan sa hindi pamumuhay ng katotohanan, sa pagsisikap na dayain at linlangin ang Diyos. Hindi ba ito sobrang panlilinlang at sobrang sama? At paano ako magagabayan ng Diyos kapag ganoon?

Sabi ng mga salita ng Diyos, “‘Kahit mahina ang kakayahan ko, tapat ang aking puso.’ Kapag naririnig ng karamihan sa mga tao ang linyang ito, sumasaya ang pakiramdam nila, hindi ba? Kabilang sa mga bagay na ito ang mga kinakailangan ng Diyos sa mga tao. Anong mga kinakailangan? Kung kulang sa kakayahan ang mga tao, hindi pa naman ito ang katapusan ng mundo, sa halip dapat silang magtaglay ng tapat na puso at, bilang gayon, makatatanggap sila ng papuri ng Diyos. Anuman ang iyong sitwasyon, dapat kang maging matapat na tao, nagsasabi nang tapat, kumikilos nang tapat, nagagampanan ang iyong tungkulin nang buong puso at isipan, at maging totoo, at hindi ka dapat magpabaya sa trabaho, madaya o mapanlinlang, tuso, nagtatangkang gulangan ang iba, o nagpapaikut-ikot ng mga sinasabi para manlito ng tao; dapat kang maging isang taong nagmamahal sa katotohanan at patuloy na naghahanap ng katotohanan. … Sinasabi mo, ‘Mahina ang kakayahan ko, pero tapat ang aking puso.’ Kapag may tungkuling dumarating sa iyo, gayupaman, natatakot ka na magdusa o na kung hindi mo ito tinupad nang mahusay, kailangan kong umako ng responsibilidad, kaya gumagawa ka ng mga dahilan para iwasan ito at nagrerekomenda ng iba na gumawa nito. Ito ba ang nakikita sa isang matapat na tao? Malinaw na hindi. Kung gayon, paano dapat kumilos ang matapat na tao? Dapat silang tumanggap at sumunod, at pagkatapos ay lubos na maging tapat sa paggawa ng kanilang mga tungkulin sa abot ng kanilang makakaya, nagsisikap na maabot ang kalooban ng Diyos. Ito ay ipinapahayag sa ilang paraan. Ang isang paraan ay na dapat mong tanggapin ang iyong tungkulin nang may katapatan, huwag mag-isip ng iba pa, at huwag magdalawang-isip tungkol dito. Huwag makipagsabwatan para sa iyong kapakanan. Ito ay pagpapakita ng katapatan. Ang isa pang paraan ay ang paggamit ng iyong buong lakas at puso rito. Sasabihin mo, ‘Ito ang lahat ng magagawa ko; gagamitin kong lahat ito, at ilalaan ko ito nang lubusan sa Diyos.’ Hindi ba ito ang pagpapahayag ng katapatan? Ilaan mo ang lahat ng mayroon ka at lahat ng magagawa mo—ito ay pagpapakita ng katapatan” (“Makakaya Lamang ng Mga Tao na Maging Totoong Masaya sa Pamamagitan ng Pagiging Matapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nagbigay sa akin ng landas na ipamumuhay ang mga salita ng Diyos: walang pakialam ang Diyos kung ang kakayahan ng mga tao ay mataas o mahina; ang susi ay kung may puso silang tapat, kung kaya nilang tanggapin ang katotohanan, at isagawa ito. Bagamat mahina ang aking kakayahan, at mas mabagal ako sa pag-unawa ng katotohanan, at kung minsan ay sumusunod sa doktrina, kung tapat ang puso ko, at palagi kong hinahanap ang katotohanan upang lutasin ang aking tiwaling disposisyon sa pagganap ko sa aking tungkulin, kung gagawin ko ang lahat sa abot-kaya ko para maisagawa ang hinihingi ng Diyos, sa gayon ay matatanggap ko ang patnubay at mga pagpapala ng Diyos, at unti-unti kong mauunawaan ang katotohanan. Sa pagpasok ko sa katotohanan, makakabawi ako sa aking mga pagkukulang sa pagkakaroon ko ng mahinang kakayahan, at mas huhusay ako sa pag-unawa at pagtingin sa mga bagay-bagay. Pagkatapos maunawaan ang kalooban ng Diyos, nagsimula akong umasa sa Diyos para maging mas mahusay ako sa pagganap sa aking tungkulin. Hindi ko na ipinasa sa ibang tao ang mga bagay na wala sa akin, na hindi ko nauunawaan, kundi sinikap kong mabuti na hanapin at gawin ko mismo ang mga ito. Salamat sa Diyos! Nang mamuhay ako gaya ng hinihingi ng Diyos, nagawa ko ring makita ang mga problema sa aking tungkulin—at kahit may mga pagkakataon na nanatiling malabo sa akin ang komplikadong mga isyu, sa paghahanap sa mga prinsipyo ng katotohanan kasama ng mga kapatid, unti-unting luminaw ang mga ito, at mas gumaan ang pakiramdam ko at naging mas malaya sa pagganap sa aking tungkulin.

Salamat sa pagdanas sa kapaligirang itinakda para sa akin ng Diyos, nagkaroon ako ng kaunting kaalaman tungkol sa aking katiwalian at mga pagkukulang, at napag-alaman kung paano ko haharapin ang mga isyu na may kinalaman sa aking kakayahan. Kapag ginagampanan ko ang tungkulin ko noon, hindi ako nagtuon ng pansin sa paghahanap sa katotohanan, ni hindi ko sinikap na lutasin ang aking tiwaling disposisyon. Palagi kong nakikita ang mga bagay ayon sa sarili kong mga pagkaintindi at haka-haka, na kadalasang umakay sa akin na magtakda ng mga hangganan sa sarili ko, at sa pagtatangkang makaiwas sa mga bagay sa pagsasabing mahina ang kakayahan ko. Ang pagganap ko sa tungkulin ay puno ng pagwawalang-bahala, inantala ko ang gawain ng iglesia, at nalugi sa sarili kong buhay. Ngayon ay nauunawaan ko na ang kakayahan ng bawat isa ay inordena ng Diyos noon pa man at bahagi ng mga maluwalhating intensiyon ng Diyos. Hindi dapat makapigil sa akin kung mataas ba o mahina ang kakayahan ko. Sa hinaharap, sisikapin kong hanapin ang katotohanan sa lahat ng bagay, kumilos nang may prinsipyo, at maging isang taong tapat upang malugod ang Diyos.

18. Pininsala ng Aking mga Maling Pagkaunawa at Pagiging Mapagbantay

Ni Suxing, Tsina

Ilang panahon na ang nakakaraan, nawala ang posisyon ng lider ng iglesia namin dahil hindi niya hinanap ang katotohanan o gumawa ng praktikal na gawain, at ako ang inihalal ng ibang mga kapatid para pumalit sa kanya. Nag-alala ako dahil sa kinalabasan ng eleksyon. Ang pagiging isang lider ay nangangailangan ng pagkaunawa sa katotohanan at ng kakayahan upang lutasin ang mga paghihirap ng iba sa kanilang pagpasok sa buhay. Nangangahulugan din iyon ng pagpasan sa pasanin at paggawa ng praktikal na gawain. Ilang beses na akong nakapaglingkod bilang isang lider noon, ngunit palagi akong pinapalitan dahil pangalan at katayuan ang hinahanap ko at nabigo akong gumawa ng praktikal na gawain. Alam ko na kung hindi ko gagawin nang mabuti ang trabaho ko sa pagkakataong ito, bukod sa hahadlangan ko ang gawain ng bahay ng Diyos at pagpasok sa buhay ng mga miyembro ng iglesia, ako ay aalisin, at ang malala, maaari akong ilantad at tanggalin. Wala akong interes na maging isang lider uli, sa paghahanap ng mas mataas na katayuan; Nais ko lang na manahimik at gawin nang mabuti ang aking tungkulin. Kaya, tinanggihan ko iyon doon din mismo, sinasabing, “Hindi, hindi ko iyon kayang gawin,” at gumawa ng lahat ng uri ng mga dahilan. Kompyansa ako na iyon ang makatwiran, may kamalayan sa sarili na dapat gawin, ngunit sa pamamagitan lang ng susunod na pagbabahagi kasama ang mga kapatid ko napagtanto na ang pag-aatubili kong tumanggap ng isang papel sa pamumuno ay dahil kontrolado ako ng mga satanikong lason gaya ng “Kapag mas malaki sila, mas mahirap kapag sila’y nahulog” at “Malungkot sa itaas.” Pakiramdam ko ay mapanganib ang pagiging isang lider, na ilalagay ako nito sa panganib ng pagkakalantad at pagkakatanggal sa anumang sandali. Naunawaan ko sa prinsipyo na ang opinyon ko roon ay hindi naaayon sa katotohanan, at tinanggap ko ang tungkulin ng pamumuno, ngunit hindi ko maalis ang aking mga pagkabalisa na pumapalibot sa aking tungkulin dahil hindi ko pa nalulutas ang katayuan kong iyon. Takot akong hindi makaganap nang mabuti at maalis at matanggal, kaya namumuhay ako sa kondisyon ng pagbabantay at maling mga pagkaunawa. Noong panahong iyon, nagpatuloy lang na lumala ang aking katayuan; walang inspirasyon ang aking mga panalangin, wala akong nakamit na liwanag mula sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos, at hindi ko makakalap ang ano mang sigasig para sa aking tungkulin. Nabubuhay ako sa ganap na pagkatulala. Sa aking paghihirap, tumawag ako sa Diyos: “O Diyos ko! Napakamapaghimagsik ko; hindi ko kayang magpasakop sa mukha ng tungkuling ito. Patnubayan Mo ako, tulutin Mong makilala ko ang aking sarili at sumunod.”

Nabasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos matapos ang aking panalangin: “Kinalulugdan Ko yaong mga hindi mapaghinala sa iba, at gusto Ko yaong mga agarang tumatanggap ng katotohanan; nagpapakita Ako ng labis na pagkalinga sa dalawang uri ng mga taong ito, dahil matatapat silang mga tao sa Aking paningin. Kung mapanlinlang ka, magiging malihim at mapaghinala ka sa lahat ng mga tao at mga bagay, at sa gayon, ang pananampalataya mo sa Akin ay maitatayo sa isang pundasyon ng paghihinala. Hindi Ko kailanman maaaring kilalanin ang ganitong pananampalataya. Sa kakulangan ng tunay na pananampalataya, mas lalo kang salat sa tunay na pagmamahal. At kung may gawi kang pagdudahan ang Diyos at maghaka tungkol sa Kanya, kung gayon walang kaduda-dudang ikaw ang pinakamapanlinlang sa lahat ng mga tao. Ipinagpapalagay mo kung maaaring maging katulad ng tao ang Diyos: makasalanang di-mapapatawad, makitid ang isip, salat sa pagiging makatarungan at katwiran, walang muwang sa katarungan, mahilig sa mapanirang mga kaparaanan, taksil at tuso, nalulugod sa kasamaan at kadiliman, at iba pa. Hindi ba’t ang dahilan kaya may ganitong kaisipan ang mga tao ay sapagkat wala sila ni bahagyang kaalaman sa Diyos? Halos kasalanan ang ganitong uri ng pananampalataya! Mayroong pa ngang ibang naniniwala na ang mga nagbibigay-lugod sa Akin ay yaong mga palapuri at nanghihibo, at hindi tatanggapin sa tahanan ng Diyos at mawawalan ng lugar doon yaong mga walang kasanayan sa ganoong mga bagay. Ito lamang ba ang tanging kaalamang nakuha ninyo pagkatapos ng lahat ng mga taong ito? Ito ba ang nakamit ninyo? At hindi tumitigil sa mga maling pagkaunawang ito ang kaalaman ninyo sa Akin; mas malala pa ay ang kalapastanganan ninyo sa Espiritu ng Diyos at panlalait sa Langit. Ito ang dahilan kaya sinasabi Kong magdudulot lamang ng lalong paglayo ninyo sa Akin at mas higit pang pagsalungat sa Akin ang pananampalatayang tulad ng sa inyo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Mababatid ang Diyos na Nasa Lupa). Nagdulot ng takot sa puso ko ang mga salita ng paghatol at pagpapahayag ng Diyos, lalo na ang parte kung saan sinasabi Niya, “At hindi tumitigil sa mga maling pagkaunawang ito ang kaalaman ninyo sa Akin; mas malala pa ay ang kalapastanganan ninyo sa Espiritu ng Diyos at panlalait sa Langit.” Napakatindi ng dating noon sa akin. Ang pagiging nasa katayuang iyon ng pagiging depensibo at mga delusyon ay paglaban at paglapastangan ko sa Diyos. Inisip ko kung paanong inalis ako mula sa papel ng pamumuno sa lahat ng panahong iyon, iyon ay dahil sa hindi ko hinanap ang katotohanan, ngunit pangalan at katayuan lang ang hinahabol ko, sinusubukang hikayatin ang mga tao na sambahin ako at tingalain ako. Nasa isang landas ako na salungat sa Diyos. Matapos matanggal sa aking posisyon, ang mga salita ng Diyos ang pumatnubay sa akin para maunawaan ang Kanyang kalooban; ang mga salita ng Diyos ang gumabay sa akin palabas sa aking kabiguan at pagiging negatibo. At kahit matapos iyon, binigyan pa rin ako ng Diyos ng pagkakataon para patuloy na gawin ang aking tungkulin, para hanapin ang katotohanan at matamo ang Kanyang pagliligtas habang isinasagawa ko ang aking tungkulin. Napagtanto ko na walang intensyon ang Diyos na ilantad at alisin ako, ngunit puno ako ng haka-haka at mga pagdududa, iniisip na gagamitin ng Diyos ang aking paglilingkod bilang isang lider upang ilantad at alisin ako. Iyon ay pawang maling pagkaunawa sa Diyos—iyon ay kalapastanganan! Pinukaw nito nang kaunti sa wakas ang aking mapaghimagsik na puso, at nakita ko na kahit na ilang beses na akong tinanggal, hindi ko kailanman ginamit ang mga karanasang iyon bilang isang oportunidad para hanapin ang katotohanan at magnilay sa aking sarili. Sa halip, lumaki lang ang mga maling pagkaunawa ko sa Diyos at ang aking pagiging mapagbantay. Napuno ako ng pagsisisi sa kasalanan at panghihinayang.

Nagbasa ako ng isa pang sipi ng mga salita ng Diyos matapos iyon: “Sa sandaling magtamo ang mga tiwaling tao ng katayuan—sino man sila—sila ba ay nagiging mga anticristo? (Kung hindi nila hinahabol ang katotohanan, kung gayon sila ay magiging mga anticristo, nguni’t kung hinahabol nga nila ang katotohanan, hindi sila magkakagayon.) Hindi talaga ito lubos na walang pasubali. Kung gayon, ang mga tumatahak ba sa landas ng mga anticristo ay pumipili sa landas na iyon dahil sa katayuan? Nangyayari iyan kapag hindi tinatahak ng mga tao ang tamang landas. May mabuting landas silang sinusundan, subalit hindi nila ito sinusunod; sa halip, ipinipilit nila ang pagsunod sa masama. Maitutulad ito sa paraan ng pagkain ng mga tao: May ilang hindi kumakain na nagpapalusog ng kanilang katawan at sumusuporta ng isang normal na buhay, ngunit sa halip ay ipinipilit ang pagkonsumo ng mga bagay na nakasasama sa kanila, na sa huli ay nakapananakit ng kanilang mga sarili. Hindi ba nila ito sariling pagpili? Ano ang ikinakalat ng ilan sa mga naglingkod bilang mga pinuno at pagkatapos ay naalis? ‘Huwag kang mamuno, at huwag hayaan ang sarili mong humawak ng anumang posisyon. Mapapahamak ang mga tao sa sandaling nagtamo sila ng posisyon, at ilalantad sila ng Diyos! Sa sandaling sila ay malantad, ni hindi sila magiging kwalipikado na maging mga karaniwang mananampalataya, at hindi na magkakaroon kailanman ng anumang pagkakataon.’ Ano ba namang klaseng pananalita iyan? Naglalarawan ito ng maling pagkaintindi sa Diyos, at ang malala pa, ito ay kalapastanganan sa Diyos. Kung hindi mo tinatahak ang tamang landas, hindi hinahanap ang katotohanan, at hindi sinusunod ang paraan ng Diyos, sa halip ay pinipilit mong tahakin ang daan ng mga anticristo at humantong sa landas ni Pablo, nagkaroon ng kaparehong katapusan sa huli, kaparehong katapusan gaya ng kay Pablo, sinisisi pa rin ang Diyos at hinahatulan ang Diyos bilang hindi matuwid, hindi ba ikaw ang tunay na pantukoy ng isang anticristo? Isinumpa ang gayong pag-uugali!” (“Para Malutas ang Tiwaling Disposisyon ng Isang Tao, Dapat na Mayroon Siyang Tiyak na Landas ng Pagsasagawa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng siping ito ng mga salita ng Diyos na kapag tinahak ng mga tao ang landas ng isang anticristo at sila ay inalis, ito ay hindi dahil sa napinsala sila ng mga bitag ng katayuan. Ito ay nakaugat sa isang kabiguan na hanapin ang katotohanan; ito ay nakaugat sa patuloy na paghahanap ng katanyagan at pakinabang, sa pagpapakitang-gilas at pagnanais na labis na mapuri, minsan hanggang sa punto ng paggawa ng masama at paghadlang sa gawain ng iglesia. Sa malapitang pagtingin, nakita ko na ang mga nakaraan kong kabiguan ay hindi dahil sa aking posisyon, ngunit dahil sa mayroon akong mayabang na disposisyon at hindi ko hinanap ang katotohanan sa aking tungkulin. Sa halip, naghahanap ako ng pangalan at katayuan, at hindi ko pinanindigan ang aking mga tungkulin. Nagkaroon din ng posisyon ng isang lider ang marami sa ibang mga kapatid, ngunit tinahak nila ang tamang landas. Nagtuon sila sa pagninilay sa sarili at kaalaman sa sarili nang nagpahayag sila ng katiwalian, nakaranas ng pagkabigo, o nakagawa ng paglabag; nagtuon sila sa paghahanap ng katotohanan upang lutasin ang sarili nilang tiwaling disposisyon, sa paggawa ng mga bagay ayon sa mga katotohanang prinsipyo. Naging mas lalo rin silang matagumpay sa kanilang gawain sa paglipas ng panahon. Talagang ipinapakita ng pagkakaroon ng katayuan ang tunay na kulay ng isang tao. Para sa isang taong naghahanap ng katotohanan, kahit gaano man kataas ang posisyon na hinahawakan nila, hindi sila mahihimok na gumawa ng masama, ngunit sa mga hindi naghahanap ng katotohanan, aalisin sila sa huli kahit wala sila sa posisyon ng kapangyarihan. Ang pagkakamit ng pag-unawa sa lahat ng ito ay nakatulong din sa akin na mapagtanto kung bakit napakakontra ko sa pagkakapili na maging isang lider, at kung bakit ako gumawa ng mga dahilan para hindi iyon tanggapin. Iyon ay karaniwang dahil sa kahit matapos akong maalis nang ilang beses, hindi ko pa rin hinanap ang katotohanan o nagnilay sa ugat ng aking mga kabiguan, ngunit sa halip inakala ko na ang katayuang hawak ko ang dahilan kaya ako paulit-ulit na nadadapa. Kumapit din ako sa mga kamalian gaya ng “Kapag mas malaki sila, mas mahirap kapag sila’y nahulog” at “Malungkot sa itaas” na para bang ang mga iyon ang katotohanan. Kaya nang pinili ulit ako ng mga kapatid bilang isang lider, hindi ako nagpasakop at tinanggap iyon nang masaya, sa halip ay sinubukan kong protektahan ang aking sarili, takot na kung maglilingkod ako bilang isang lider malalantad ako at maaalis uli, o kaya ay hahantong ako sa paggawa ng masama at mapapalayas. Kakatwa talaga ako!

Nabasa ko rin ito sa mga salita ng Diyos: “Walang kaugnayan sa pagitan ng tungkulin ng tao at kung siya ay pinagpala o isinumpa. Ang tungkulin ay kung ano ang nararapat tuparin ng tao; ito ang tungkuling bigay sa kanya ng langit, at hindi dapat umasa sa gantimpala, mga kundisyon, o mga dahilan. Saka lamang niya nagagawa ang kanyang tungkulin. Ang mapagpala ay kapag ang isang tao ay nagawang perpekto at nagtatamasa ng mga biyaya ng Diyos matapos magdanas ng paghatol. Ang maisumpa ay kapag ang disposisyon ng isang tao ay hindi nagbabago matapos silang magdanas ng pagkastigo at paghatol, iyon ay kapag hindi pa sila nagawang perpekto kundi pinarusahan. Ngunit napagpala man sila o naisumpa, dapat tuparin ng mga nilalang ang kanilang tungkulin, gawin ang dapat nilang gawin, at gawin ang kaya niyang gawin; ito ang pinakamaliit na bagay na dapat gawin ng isang tao, isang taong naghahanap sa Diyos. Hindi mo dapat gawin ang iyong tungkulin para lamang mapagpala, at hindi ka dapat tumangging kumilos dahil sa takot na maisumpa. Sasabihin Ko sa inyo ang isang bagay na ito: Ang pagganap ng tao sa kanyang tungkulin ang dapat niyang gawin, at kung hindi niya kayang gampanan ang kanyang tungkulin, ito ang kanyang pagkasuwail” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Ministeryo ng Diyos na Nagkatawang-tao at ng Tungkulin ng Tao). Nakikita ko mula sa mga salita ng Diyos na hindi ang tungkulin ng isang tao ang nagpapasya kung sila ba ay pinagpala o sinumpa sa huli; sa halip, iyon ay karaniwang nakabatay sa kung hinanap ba nila ang katotohanan sa kanilang tungkulin, kung nakakamit ba nila ang katotohanan at natatamo ang pagbabago sa disposisyon sa huli. Hiyang-hiya ako matapos maisaalang-alang ang mga salita ng Diyos, at nakita ko na sa lahat ng mga taon ko sa pananampalataya, parang hibang ko lang na hinahabol ang aking pansariling kinabukasan at hantungan. Noong una, inakala ko na ang pagkakaroon ng posisyon sa pamumuno ang makakapagkamit ng paggalang ng iba at ng pagsang-ayon ng Diyos, na sa katapusan ako ay pagpapalain at magkakaroon ng mabuting huling hantungan. Pinilit ako noong masigasig na magsumikap, maghirap para sa aking tungkulin. Ngunit matapos maalis nang maraming beses, natakot ako na malantad at matanggal bilang isang lider, kaya nag-atubili ako na isagawa ang tungkuling iyon. Napagtanto ko na ginagawa ko ang aking tungkulin sa isang transaksyunal na paraan, upang makakuha ng isang magandang hantungan mula sa Diyos. Gusto ko pa nga na personal na ipangako ng Diyos na maliligtas ako bago ako pumayag na magsakripisyo at gumugol ng ilang pagsisikap. Tinanggihan ko ang atas ng Diyos sa akin upang maprotektahan ang aking sarili, binabaluktot ang katwiran at naghahagilap ng mga dahilan, sinasabing takot akong makahadlang sa gawain ng iglesia. Inakala ko pa nga na napakamakatwiran ko—kabaligtaran lang ito! Sa puntong iyon, labis akong nalungkot nang mabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ang pagganap ng tao sa kanyang tungkulin ang dapat niyang gawin, at kung hindi niya kayang gampanan ang kanyang tungkulin, ito ang kanyang pagkasuwail.” Isang simpleng katotohanan na wala akong katotohanang realidad at hindi sapat ang aking tayog. Ang pagbibigay sa akin ng Diyos ng pagkakataon na gumanap bilang isang lider ay hindi dahil sa may kakayahan akong gawin ang papel na iyon, ngunit iyon ay dahil sa pag-asa na hahanapin ko ang katotohanan sa pamamagitan ng paggawa ko sa aking tungkulin, na aayusin ko ang aking mga pansariling kapintasan at magawang gampanan ang aking tungkulin nang kasiya-siya. Ngunit sa halip, makasarili ako at kasuklam-suklam, iniisip lang ang aking sarili, takot na kung ako ay malantad at mapalitan bilang isang lider, mawawalan ako ng magandang kalalabasan at hantungan. Kaya nag-isip ako nang mabuti upang makaiwas doon. Ako ay labis na mapaghimagsik—paano ko naipapahayag na mayroon akong katiting na pagpapasakop sa Diyos?

Nagbasa pa ako ng ilan pang mga sipi ng mga salita ng Diyos sa aking paghahanap. “Ang gawain ni Pedro ay ang gampanan ang tungkulin ng isang nilalang ng Diyos. Hindi siya gumanap sa papel ng isang apostol, kundi gumawa habang pinagsisikapang mahalin ang Diyos. Ang gawain ni Pablo ay naglaman din ng personal na pinagsisikapan niyang matamo: Ang kanyang pinagsisikapan ay walang iba kundi para sa kapakanan ng kanyang mga inaasam para sa hinaharap, at ng kanyang paghahangad sa isang magandang hantungan. Hindi siya tumanggap ng pagpipino sa panahon ng kanyang gawain, ni hindi siya tumanggap ng pagtatabas at pakikitungo. Naniwala siya na basta’t ang gawaing kanyang ginawa ay nakatupad sa naisin ng Diyos, at lahat ng kanyang ginawa ay nakalugod sa Diyos, isang gantimpala ang naghintay sa kanya sa huli. Walang personal na mga karanasan sa kanyang gawain—lahat ng iyon ay para sa sariling kapakanan nito, at hindi isinagawa sa gitna ng paghahangad ng pagbabago. Lahat sa kanyang gawain ay isang transaksyon, hindi ito naglaman ng anuman sa tungkulin o pagpapasakop ng isang nilalang ng Diyos. Habang patuloy ang kanyang gawain, walang nangyaring pagbabago sa dating disposisyon ni Pablo. Ang kanyang gawain ay paglilingkod lamang sa iba, at hindi kayang magdulot ng mga pagbabago sa kanyang disposisyon. Isinagawa ni Pablo ang kanyang gawain nang tuwiran, nang hindi siya nagagawang perpekto o napapakitunguhan, at siya ay naganyak ng gantimpala. Iba si Pedro: Isa siyang taong sumailalim na sa pagtatabas at pakikitungo at sumailalim na sa pagpipino. Ang layunin at pangganyak ng gawain ni Pedro ay talagang naiiba kaysa kay Pablo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). “Bilang isang nilalang ng Diyos, dapat hangaring gampanan ng tao ang tungkulin ng isang nilalang ng Diyos, at hangaring mahalin ang Diyos nang hindi pumipili ng iba pa, sapagkat ang Diyos ay karapat-dapat sa pagmamahal ng tao. Yaong mga naghahangad na mahalin ang Diyos ay hindi dapat maghangad ng anumang personal na mga pakinabang o hangarin yaong personal nilang inaasam; ito ang pinakatamang paraan ng paghahangad. Kung hinahangad mo ang katotohanan, kung isinasagawa mo ang katotohanan, at kung nagtatamo ka ng pagbabago sa iyong disposisyon, tama ang landas na iyong tinatahak. Kung hinahangad mo ang mga pagpapala ng laman, at isinasagawa mo ang katotohanan ng sarili mong mga kuru-kuro, at kung walang pagbabago sa iyong disposisyon, at hindi ka masunurin kailanman sa Diyos na nasa katawang-tao, at nabubuhay ka pa rin sa kalabuan, siguradong dadalhin ka sa impiyerno ng iyong hinahangad, sapagkat ang landas na iyong tinatahak ay ang landas ng kabiguan. Kung gagawin kang perpekto o aalisin ay depende sa iyong sariling paghahangad, na ibig ding sabihin ay ang tagumpay o kabiguan ay depende sa landas na tinatahak ng tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). Tinulungan ako ng pagbabasa sa mga siping ito na mas maunawaan ang landas sa tagumpay ni Pedro at ang landas sa kabiguan ni Pablo. Nakita ko na hinangad ni Pedro na gawin ang tungkulin ng isang nilikhang nilalang, at nagpasakop siya sa Diyos kung dadalhan man siya ng kanyang tungkulin ng mga pagpapala o hindi. Kumilos siya bilang isang bantog na saksi para sa Diyos, masunurin kahit hanggang sa kamatayan. Si Pablo naman, ay naghanap ng mga pagpapala at gantimpala, at ang kanyang pagsisikap ay para magkamit ng isang korona ng pagiging matuwid. Ginamit niya ang kanyang gawain bilang puhunan upang makipagpalitan sa Diyos, tinatahak ang landas ng isang anticristo at sa huli ay nagkamit ng kaparusahan ng Diyos. Nang ako ay magnilay sa aking sarili, nakita ko na sa aking pananampalataya, hindi ko sinusubukang gawin ang tungkulin ng isang nilikhang nilalang, ngunit ginagawa ko ito alang-alang sa mga pagpapala at sa isang magandang hantungan. Nais ko ring magbayad ng pinakamaliit na halaga hangga’t maaari bilang kapalit ng mga pagpapala ng kaharian ng langit. Nang makita kong napapaloob sa tungkulin ng pamumuno ang malalaking responsibilidad, naisip ko na kung mahadlangan ko nga ang gawain ng bahay ng Diyos, mawawalan ako pagkakataon para sa isang magandang kahihinatnan at hantungan. Iyon ang dahilan kaya talagang kontra ako rito. Hindi ba’t nasa kaparehong landas ng kabiguan ako gaya ni Pablo? Sa pamamagitan ng aking pananampalataya, nagawa kong tamasahin ang napakaraming katotohanang ipinahayag ng Diyos, ngunit hindi ko kailanman naisip na magbigay din. Sa halip, sinusubukan ko lang alamin kung ano ang aking magiging sariling kinabukasan, mapagkalkula at sinusubukang dayain ang Diyos. Ako ay napakamakasarili, kasuklam-suklam, tuso, at masama! Matapos kong mapagtanto ang lahat ng ito, hindi ko na nais na mamuhay sa ganoong paraan, ngunit talagang nais ko nang sundan ang halimbawa ni Pedro at tumungtong sa landas ng paghahanap ng katotohanan, ibigay ang aking sarili sa Diyos at magpasakop sa Kanyang pamumuno at mga pagsasaayos.

Nagpapasalamat ako sa Diyos para sa paghatol at pagkastigo ng Kanyang mga salita na tumuwid sa aking maling kuru-kuro na “Malungkot sa itaas” at tinulutan ako na malinaw na makita na ako ay nasa maling landas sa aking pananampalataya, ang landas ng paghahanap ng mga pagpapala, at nagkamit ng ilang pagkaunawa ng aking tusong satanikong kalikasan. Simula noon, itinigil ko na ang pagtatangkang umalis sa aking tungkulin bilang isang lider at pinasan ang responsibilidad. Nagsimula akong magtuon sa paghahanap ng katotohanan at paghahangad na magawa ang aking tungkulin bilang isang nilikhang nilalang.

19. Natutuhan Ko Kung Paano Tratuhin nang Maayos ang mga Tao

Ni Siyuan, France

Ilang taon na ang nakalilipas, ginagawa ko noon ang tungkulin ng isang lider ng iglesia. May isang kapatid sa iglesia na ang apelyido ay Chen na may mahusay na kakayahan. Ngunit lubhang mapagmataas ang kanyang disposisyon, at ugali niyang pigilin ang ibang tao. Mahilig siyang magpasikat, kaya nagsimula na akong magkaroon ng mga pagkiling laban sa kanya at bumuo ako ng opinyon tungkol sa kanya. Isang araw, lumapit sa akin si Brother Chen at sinabi niyang gusto niyang diligan ang mga bagong mananampalataya. Bago pa lang siyang mananampalataya sa Diyos at may mababaw na pagkaunawa sa katotohanan kaya tumanggi ako. Nang makita niyang hindi ako papayag, sinabi niya, “Mahusay ang kakayahan ko, bakit hindi ako nararapat sa tungkulin ng pagdidilig? Kung hindi ko iyon gagawin, masasayang lang ang aking mga talento.” Hindi ko ito matanggap nang maayos, at naisip ko, “Sa tingin mo napakadali ng tungkulin ng pagdidilig? Kaya mo bang gawin nang mabuti ang tungkulin na ito gamit lang ang iyong angking talento at kakayahan, nang hindi nauunawaan ang katotohanan? Huwag kang masyadong bilib sa sarili mo.” Tinanggihan ko ang pakiusap ni Brother Chen at sinabihan ko ang ibang mga kapatid kung gaano siya kamapagmataas. Binigyan ko sila ng mga halimbawa ng kanyang katiwalian. Ang ilan sa kanila ay sumang-ayon sa akin.

Pagkalipas ng dalawang linggo, gumawa ng pagsasaayos ang iglesia na sa mga susunod na pagtitipon, maaari kaming manood ng mga pelikulang pang-simbahan at magbasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Ang mga pelikulang ito ay nagbahagi ng katotohanan at nagpatotoo sa Diyos, kaya ang panonood sa mga ito ay makatutulong sa amin na mas maintindihan ang katotoohan. Sa sumunod na pagtitipon, sinabi ni Brother Chen, “Isa itong magandang plano. Ang ilang mga pinuno at manggagawa ay nagbabahagi lang nang pagkahaba-haba sa mga pagtitipon, kaya mas mabuting manood ng mga pelikula. Noong umpisa nahirapan ako talaga sa tungkulin ko dahil hindi ko nauunawaan ang katotohanan. Pero nagdasal at umasa ako sa Diyos, at mas nagbasa ng mga salita ng Diyos, at ang mga pelikulang pang-simbahang ito ay malaki rin ang naitulong sa akin. May naunawaan akong ilang katotohanan mula sa mga ito. Ngayon ay mas bihasa na ako sa aking tungkulin at mayroon akong pangunahing pang-unawa sa mga prinsipyo. Mas marami akong nakakamit sa aking tungkulin.” Ang kanyang pagbabahagi ay nakakainis at hindi katanggap-tanggap para sa akin, at naisip ko, “Talagang kinukuha mo ang bawat pagkakataon na magpasikat, ano? Napakamapagmataas mo!” Maya-maya ay inilatag namin ang ilan sa mga isyu na kailangan naming iwasto sa susunod na pagtitipon at bigla na lang nakisali si Brother Chen para pakialaman ang tatlo sa mga ito. Itinalaga rin niya ang mga natitirang isyu sa iba upang mabigyan ng pagbabahagi. Noong itatalaga ko na ang isang pinuno ng grupo para pangasiwaan ang isang pagtitipon, tinanong siya ni Brother Chen nang may pagdududa, “Sigurado ka bang kaya mong gawin ito?” Nang marinig kong sinabi niya iyon na para bang siya lang ang posibleng mangasiwa ng pagtitipon, nagalit ako, at naisip ko, “Hindi ka makatwiran. Nagpapasikat ka lang para tingalain ka ng iba. Kung iyon lang ang gusto mong makuha, kalimutan mo na ito.” Kaya isinaayos ko ulit ang lahat at hindi ko siya pinayagang mangasiwa ng pagtitipon. Sa panahong iyon, nakakaramdam ako ng pagkainis kay Brother Chen sa tuwing naiisip ko ang kanyang pag-uugali, lalo na't ilang beses ko nang nabanggit sa kanya ang mapagmataas niyang pag-uugali at hindi pa rin siya nagbabago. Pakiramdam ko ay ubod siya ng yabang, at hindi niya alam ang kanyang limitasyon. Kaya ginawa ko siyang halimbawa ng isang taong hindi na magbabago at naisip ko na ang isang taong kasing yabang niya ay hindi nararapat sa kanyang tungkulin. Akala ko kailangan ko lang siyang palitan at iyon na iyon.

Nang matapos ang pagtitipon, naisip ko ang sarili kong kalagayan at pag-uugali, at bahagya akong nakonsiyensiya. Pakiramdam ko’y masyado akong naging malupit kay Brother Chen, kaya nagdasal ako sa Diyos, sinabi kong, “O Diyos, alam kong mali ang kalagayan ko, pero hindi ko alam kung ano ang problema ko o kung anong prinsipyo ng katotohanan ang kailangan kong ipamuhay. Pakiusap, bigyang-liwanag at gabayan mo po ako.” Nang sumunod na araw habang nasa debosyonal, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ayon sa anong prinsipyo mo dapat tratuhin ang mga miyembro ng pamilya ng Diyos? (Tratuhin ang bawat isang kapatid nang patas.) Paano mo sila tinatrato nang patas? Lahat ay may maliliit na pagkakamali at pagkukulang, maging ng ilang kakatwang gawi; lahat ng tao ay may taglay na pagmamagaling, kahinaan, at mga aspeto kung saan sila nagkukulang. Dapat kang tumulong sa kanila nang may pusong mapagmahal, maging mapagparaya at matiisin, at huwag maging masyadong malupit o huwag mong palakihin ang bawat maliit na detalye. Sa mga taong bata pa o bago pa lang na nananalig sa Diyos, o kailan lang nagsimulang gumanap sa kanilang mga tungkulin at may ilang espesyal na kahilingan, kung basta mo na lang sasamantalahin ang mga bagay na ito at gagamitin ang mga ito laban sa kanila, ito ang tinatawag na pagmamalupit. Hindi mo pinapansin ang kasamaang ginawa ng mga bulaang lider at anti-cristong iyon, subali’t kapag namataan mo ang maliliit na pagkukulang at pagkakamali ng iyong mga kapatid, ayaw mo silang tulungan, sa halip ay pinipili mong palakihin ang mga bagay-bagay at hinuhusgahan sila nang talikuran, sa gayo’y dumarami pa ang mga taong kumokontra, hindi nagsasali, at nagbubukod sa kanila. Anong klaseng pag-uugali iyan? Paggawa lamang iyan ng mga bagay-bagay ayon sa sarili mong kagustuhan, at hindi pagtrato nang patas sa mga tao; nagpapakita iyan ng isang tiwali at napakasamang disposisyon! Paglabag iyan! Kapag gumagawa ang mga tao ng mga bagay-bagay, nakamasid ang Diyos; anuman ang ginagawa mo at paano ka man nag-iisip, nakikita Niya iyon!” (“Para Tamuhin ang Katotohanan, Dapat Matuto Ka Mula sa Mga Tao, Mga Pangyayari, at Mga Bagay sa Paligid Mo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang aking kalagayan at nakaramdam ako ng hiya. Nakita ko na pinakikitunguhan ko si Brother Chen gamit ang aking tiwaling disposisyon. Nang balikan ko ang mga panahon mula nang makilala ko siya, nakita ko na palagi niyang ibinubunyag ang kanyang pagiging mapagmataas sa kanyang mga salita at gawa, kaya pakiramdam ko ay masyado siyang bata at bastos, at hindi niya kilala ang kanyang sarili. Mabanggit lang nang kaunti ang pangalan niya, wala akong ibang naiisip kundi ang kanyang mga pagkakamali. Ang pagpapahayag lang niya ng katiwalian ang pinagtuunan ko at iniisip na hindi na makatwiran ang kanyang kayabangan, at ang mga taong tulad niya ay hindi na magbabago. Kaya kailanman ay hindi ko siya trinato nang patas. Kinalaban at kinontra ko ang anumang pananaw na kanyang ipinahayag. Hinusgahan ko siya at minaliit sa harap ng iba, at nagpakalat ng mga bagay na laban sa kanya, at inudyukan ang iba na lumayo at tanggihan siya katulad ng ginawa ko. Ginusto ko pang alisin siya sa kanyang tungkulin. Hindi ba’t ginagamit ko ang aking posisyon bilang lider upang hadlangan at pabagsakin siya? Itinuring ko ang aking mga pananaw at paniniwala bilang ang katotohanan, bilang sukatan ko sa paghusga ng tao, na para bang sa isang sulyap ay alam ko na ang lahat tungkol sa isang tao, at nakikita ko na ang kanilang pinakadiwa. Labis akong mapagmataas at may labis na pagtingin sa sarili. Ako ay lubhang nagawang tiwali ni Satanas, walang mga prinsipyo ng katotohanan, at madalas na may kakaibang pananaw, ngunit walang pasubali ko pa ring hinusgahan at kinondena ang iba. Wala akong ano mang katuturan! Wala ako ni katiting na paggalang sa Diyos. Tinrato ko ang aking mga kapatid sa kahit na anong paraang gusto ko at isinabuhay ang isang mala-demonyong kalikasan. Nakapangingilabot ito para sa Diyos, sobrang nakasusuklam para sa iba. Sising-sisi ako sa isiping iyon.

Pagtapos noon, naghanap ako sa mga salita ng Diyos ng mga prinsipyo kung papaano patas na pakitunguhan ang mga tao. May nahanap akong dalawang sipi ng mga salita ng Diyos: “Malinaw na ipinapakita at ipinahihiwatig sa mga salita ng Diyos kung paano mo dapat tratuhin ang iba; ang saloobin ng Diyos sa pagtrato sa sangkatauhan ang saloobing dapat taglayin ng mga tao sa pagtrato nila sa isa’t isa. Paano tinatrato ng Diyos ang bawat isang tao? Ang ilang tao ay isip-bata, o bata pa, o nanalig na sa Diyos sa loob ng maikling panahon. Maaring nakikita ng Diyos ang mga taong ito bilang hindi masama ni malisyoso ang kalikasan at esensya; medyo mangmang lang sila o kulang sa kakayahan, o narumihan na sila nang husto ng lipunan. Hindi pa sila nakapasok sa realidad ng katotohanan, kaya hindi nila maiwasang gumawa ng ilang kalokohan o kamangmangan. Gayunman, sa pananaw ng Diyos, hindi mahalaga ang gayong mga bagay; tumitingin lamang Siya sa puso ng mga tao. Kung desidido silang pumasok sa realidad ng katotohanan, patungo sila sa tamang direksyon, at ito ang kanilang layon, sa gayo’y nakamasid sa kanila ang Diyos, naghihintay, at nagbibigay ng panahon at mga pagkakataon para makapasok sila. Hindi naman sa pinababagsak sila ng Diyos sa isang suntok, ni sinasamantala ang isang pagkakamaling minsan nilang nagawa at hindi na sila binibitawan; hindi Niya natrato nang ganito ang mga tao kahit kailan. Ngayong nabanggit iyan, kung ganyan ang pagtrato ng mga tao sa isa’t isa, hindi ba nagpapakita iyan ng kanilang tiwaling disposisyon? Iyan mismo ang kanilang tiwaling disposisyon. Kailangan mong tingnan kung paano tinatrato ng Diyos ang mga taong mangmang at loko-loko, kung paano Niya tinatrato ang mga isip-bata, kung paano Niya tinatrato ang normal na mga pagpapakita ng tiwaling disposisyon ng sangkatauhan, at kung paano Niya tinatrato yaong mga may masamang hangarin. Iba-iba ang mga paraan ng Diyos sa pagtrato sa iba’t ibang tao, at iba-iba rin ang mga paraan ng Kanyang pamamahala sa napakaraming kundisyon ng iba’t ibang mga tao. Kailangan mong maunawaan ang katotohanan ng mga bagay na ito. Kapag naunawaan mo na ang mga katotohanang ito, malalaman mo na kung paano danasin ang mga ito” (“Para Tamuhin ang Katotohanan, Dapat Matuto Ka Mula sa Mga Tao, Mga Pangyayari, at Mga Bagay sa Paligid Mo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Maaaring hindi ka kaayon sa personalidad ng isang tao, at maaaring ayaw mo sa kanya, ngunit kapag nakikipagtulungan ka sa kanya, nananatili kang walang pinapanigan at hindi mo ibubunton ang mga pagkadismaya mo sa paggawa ng iyong tungkulin, isasakripisyo ang iyong tungkulin, o ilalabas ang mga pagkadismaya mo sa mga interes ng pamilya ng Diyos. Magagawa mo ang mga bagay-bagay ayon sa prinsipyo; sa gayon, mayroon kang pangunahing pagpipitagan sa Diyos. Kung mayroon kang medyo higit pa riyan, kapag nakita mo na may ilang kamalian o kahinaan ang isang tao—kahit nagkasala siya sa iyo o napinsala niya ang iyong sariling mga interes—kaya mo pa rin siyang tulungan. Mas makabubuti pang gawin iyon; mangangahulugan iyon na ikaw ay isang taong may taglay na pagkatao, katotohanang realidad, at pagpipitagan sa Diyos” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Ang mga salita ng Diyos ay napakalinaw tungkol sa mga prinsipyo at landas sa patas na pagtrato sa mga tao, pati na ang Kanyang saloobin ukol sa mga tao. Ang Kanyang saloobin sa mga anticristo at masasamang tao ay may poot, sumpa, at parusa. Para naman sa mga may mababang tayog, mahinang kakayahan, at may iba’t ibang tiwaling disposisyon at pagkakamali, hangga’t tunay silang naniniwala sa Diyos, nagnanais na hanapin ang katotohanan, at kayang tanggapin ang katotohanan, ang saloobin ng Diyos ay may pagmamahal, awa, at kaligtasan. Nakikita natin na ang Diyos ay maprinsipyo sa Kanyang pagtrato sa bawat tao, at hinihiling Niya na tratuhin natin ang iba nang ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan. Halimbawa, dapat tayong maging mapagparaya at mapagpatawad sa mga tunay na naniniwala sa Diyos. Dapat natin silang tulungan nang may pagmamahal at bigyan sila ng pagkakataon na magsisi at magbago. Hindi natin sila maaaring pabagsakin dahil lang nagpapahayag sila ng ilang katiwalian. Hindi iyan ang kalooban ng Diyos. Tingnan mo si Brother Chen—mayroon siyang mahusay na kakayahan at responsable siya sa kanyang tungkulin. Handa rin siyang hanapin ang katotohanan. Iyon nga lang, isa siyang bagong mananampalataya, ang kanyang karanasan ay mababaw, at siya’y medyo mas mapagmataas kaysa sa iba. Dapat ay itinrato ko siya nang patas ayon sa prinsipyo ng katotohanan at buong pagmamahal na ibinahagi sa kanya ang katotohanan para matulungan ko siya. Gayunman, hindi ko lang siya hindi tinutulungan, binabalewala ko rin ang kanyang kalakasan at magagandang punto, sa halip ay hinusgahan at hindi ko pa siya ibinilang, at ginusto kong mawala siya noong makita ko ang kanyang mga kakulangan. Nagkaroon ako ng likas na masamang hangarin! Inisip ko kung paano ba ako bilang lider. Sa oras na iyon, palagi kong iniisip na mas magaling ako sa iba, gusto ko na palaging ako ang masusunod, ginagawa ang kahit na anong gusto ko, at hindi ako nakikinig sa opinyon ng iba. Bilang resulta, may mga bagay akong nagawa na nakagambala sa gawain ng simbahan. Gayunpaman, hindi pa rin ako inalis ng Diyos, sa halip ay ginamit Niya ang kanyang mga salita para hatulan, disiplinahin, at iwasto ako para magnilay-nilay ako sa aking sarili, binibigyan ako ng pagkakataon na magsisi at magbago. Nakita ko na ang Diyos ay hindi sumusuko sa atin o inaalis tayo dahil lang sa pagpapahayag ng ilang katiwalian, kundi ginagawa Niya ang lahat upang iligtas tayo. Talagang may napakabuting puso ang Diyos! At nang isipin ko ang aking sariling pag-uugali at kung papaano ko tinatrato si Brother Chen, nagdulot sa akin ito ng sobrang kahihiyan na gusto kong lamunin ako ng lupa.

Pagkatapos ay binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Tungkol naman sa kung mabuti o masama ang isang tao, at kung paano siya dapat tratuhin, dapat magkaroon ang mga tao ng sarili nilang mga prinsipyo ng pag-uugali; gayunman, tungkol sa kahihinatnan ng taong iyon—kung siya ba ay mauuwing parurusahan ng Diyos, o kung siya ba ay mauuwing hahatulan at kakastiguhin—Diyos na ang bahala roon. Hindi dapat makialam ang mga tao; hindi ka tutulutan ng Diyos na manguna para sa Kanya. Diyos na ang bahala kung paano tatratuhin ang taong iyon. Hangga’t hindi pa nagpapasiya ang Diyos kung ano ang kahihinatnan ng gayong mga tao, hindi pa sila pinapaalis, at hindi pa sila pinarurusahan, at inililigtas sila, dapat mo silang tulungan nang buong tiyaga, dahil sa pagmamahal; hindi mo dapat asamin na malaman ang kahihinatnan ng gayong mga tao, ni hindi mo dapat gamitin ang paraan ng tao upang sugpuin o parusahan sila. Maaaring pinakikitunguhan o pinupungusan mo ang gayong mga tao, o maaaring binubuksan mo ang puso mo at nakikisali ka sa taos-pusong pakikibahagi upang tulungan sila. Gayunman, kung binabalak mong parusahan, layuan, at mapagbintangan ang mga taong ito, magkakaproblema ka. Magiging kaayon ba ng katotohanan ang paggawa niyon? Ang pagkakaroon ng gayong mga ideya ay manggagaling sa pagiging mainit ang dugo; ang mga ideyang iyon ay nagmumula kay Satanas at nanggagaling sa hinanakit ng tao, pati na rin sa inggit at pagkamuhi ng tao. Ang gayong pag-uugali ay hindi umaayon sa katotohanan. Ito ay isang bagay na magbababa ng paghihiganti sa iyo, at hindi ito naaayon sa kalooban ng Diyos” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na dapat akong maging maprinsipyo sa paraan ng pagtrato ko sa ibang tao. Hindi ko maaaring basta na lang ihiwalay ang iba gamit lang ang aking mga kuru-kuro at imahinasyon o pagtuunan lang ang kanilang mga paglabag, at kondenahin sila. Sa halip ay dapat tratuhin ko sila nang ayon sa kanilang kalikasan at diwa, at tulungan sila sa mga praktikal na paraan base sa kanilang iba’t ibang mga kalagayan at pagkakamali. Depende sa kalagayan ng ibang tao, ang isang tao na may realidad ng katotohanan ay alam kung kailan magiging mapagpasensiya at matulungin, kung kailan magpupungos at magwawasto nang malupit, at kung kailan sila dapat sawayin. Palagi silang kumikilos nang tama at nang may prinsipyo. Hindi nila kailanman basta na lang lilimitahan ang isang tao o tatratuhin ang isang brother o sister na nagpapahayag ng katiwalian bilang isang kaaway. Pero papaano ko nga ba tinatrato si Brother Chen? Nang makita ko siyang naghayag ng mapagmataas na disposisyon, binanggit ko lang ito nang bahagya sa kanya at nang hindi iyon gumana, inalis, hinusgahan, at kinondena ko siya, at siniraan habang siya’y nakatalikod. Wala akong pagpaparaya o pasensiya. Hinding-hindi ito pagtulong sa kanya nang may mapagmahal na puso. Pagkatapos ay nagdasal ako at nagsisi sa Diyos. Gusto kong isagawa ang mga prinsipyo ng katotohanan at tulungan si Brother Chen nang may mapagmahal na puso.

Kaya pinuntahan ko si Brother Chen at nagbahagi sa kanya ng ilang sipi ng mga salita ng Diyos at sinabi ko ang kanyang mga pagkakamali. Nagsimula na niyang maintindihan ang sarili niyang mapagmataas na disposisyon at napagtanto niya ang panganib kung iiwan niya ito na hindi nalulutas. Sinabi niya na ang aking pagbabahagi at babala ay talagang nakatulong, at gusto niyang magnilay-nilay sa sarili at hanapin ang katotohanan para lutasin ang kanyang tiwaling disposisyon. Sobra akong naantig nang marinig kong sabihin niya ito, pero sumama rin ang pakiramdam ko. Hindi totoong hindi niya kayang magbago gaya nang naisip ko. Ako talaga ang hindi maayos na gumawa ng aking tungkulin. Hindi ko naman talaga siya tinulungan nang may pusong mapagmahal. Labis akong mapagmataas at hindi makatao!

Kalaunan, sa isang pagtitipon, narinig ko ang sermong ito ng brother mula sa Itaas: “Ang buong tiwaling sangkatauhan ay nagtataglay ng mayabang na disposisyon. Kahit yaong mga nagmamahal sa katotohanan at naghahabol sa pagiging pineperpekto ay pawang may mayabang at mapagmagaling na disposisyon, bagaman hindi ito nakakaapekto sa kanilang kakayahan na maabot ang kaligtasan at maging perpekto. Hangga’t nagagawa ng mga tao na tanggapin ang katotohanan at tumatanggap ng pagtatabas at pakikitungo, at nagagawang lubos na magpasakop sa katotohanan ano man ang sitwasyon, kung gayon sila ay lubos na may kakayahang magkamit ng kaligtasan at maperpekto. Sa katunayan, sa gitna ng mga taong talagang may mabuting kakayahan at talagang may paninindigan, walang sinuman na hindi mayabang. Ito ay isang katunayan. Dapat tratuhin ng mga taong hinirang ng Diyos ang iba sa wastong paraan. Hindi nila dapat sabihin na hindi mabuting tao ang sinuman at hindi siya maliligtas at mapeperpekto dahil ang taong iyon ay sukdulang mayabang at mapagmagaling. … Sa puntong ito, kailangang maunawaan ng isang tao ang kalooban ng Diyos. Walang gayong tao na maganda ang kakayahan, at mayroong paninindigan at hindi man lamang mayabang at mapagmagaling; kung nagkaroon, tiyak na iyon ay isa na nagkukunwari o isang huwad na panlabas na hitsura. Kailangang malaman ng isang tao na ang buong tiwaling sangkatauhan ay may mayabang at palalong kalikasan. Hindi maikakaila ang katunayang ito” (Ang Pagbabahagi mula sa Itaas). Tinulungan ako nito na mas maintindihan kung paano tratuhin ang isang tao na may mapagmataas na disposisyon. Hindi naman sa hindi nila kayang magbago. Ang susi ay ang makita ko kung kaya nilang hanapin at tanggapin ang katotohanan. Kung kaya nilang tanggapin ang katotohanan, at tanggapin ang paghatol, pagkastigo, pagpungos, at pagwasto ng Diyos, kung gayon walang dahilan kung bakit hindi nila kayang magbago at magawang perpekto ng Diyos. Si Brother Chen ay bagong mananampalataya pa lang, kaya hindi siya masyadong nakaranas ng paghatol at pagkastigo. Normal lang na ang kanyang pagiging mapagmataas ay mas malala nang bahagya. Pero noong nakita ko na siyang ihayag ang kanyang disposisyon, hinusgahan at hindi ko siya isinali, at ginusto ko pang alisin siya sa kanyang tungkulin. Mas mapagmataas ako kaysa sa kanya! Akala ko basta’t hinahanap ko ang katotohanan, ang mapagmataas kong disposisyon ay mababago, kaya bakit inisip ko agad na hindi kayang magbago ni Brother Chen? Hindi ako humingi ng sobra sa aking sarili, kaya bakit ako umaasa nang sobra mula kay Brother Chen? Talagang hindi patas na tratuhin ang isang tao sa ganoong paraan. Sa realidad, ang mga taong may kaloob, kalakasan, at kakayahan ay medyo mapagmataas lahat. Pero dahil mahusay ang kanilang kakayahan, mabilis nilang naiintindihan ang katotohanan at mas maraming nagagawa sa kanilang tungkulin. Kapag ang mga taong ganito ay naiintindihan ang katotohanan at kumikilos nang may prinsipyo, talagang nakikinabang dito ang gawain ng bahay ng Diyos. Si Brother Chen ay may mahusay na kakayahan, kaya dapat ay tinutulungan ko siya nang mas may pagmamahal, at mas nagbabahagi para suportahan siya. Tanging iyon lang ang magsasaalang-alang sa kalooban ng Diyos. Ang karanasang ito ay tinuruan akong pahalagahan na ang pagtrato ng mga tao sa pamamagitan ng ating satanikong tiwaling disposisyon nang wala ang katotohanan ay maaari lang ikapahamak ng mga kapatid, at maaaring maantala ang kanilang pagpasok sa buhay at ang gawain ng simbahan. Iyon ay isang paglabag; iyon ay paggawa ng masama. Nakita ko kung gaano kaimportante na itrato ang ibang tao ayon sa prinsipyo ng katotohanan. Nagkaroon ako nang bahagyang pag-unawa salamat sa paggabay ng mga salita ng Diyos.

20. Ang Pagsasagawa ng Katotohanan ang Susi sa Maayos na Koordinasyon

Ni Dongfeng, USA

Noong Agosto 2018, ang tungkulin ko ay paggawa ng mga props sa pelikula kasama si Brother Wang. Sa umpisa, naramdaman ko na ang dami kong hindi alam kaya humihingi ako lagi ng tulong kay Brother Wang. Hindi nagtagal, natutunan ko na ang gawain. At nag-aral din ako ng interior design at nagtrabaho sa konstruksyon at may kaunting karanasan sa pagkakarpintero kaya hindi nagtagal, nakaya kong gumawa ng mga props nang mag-isa. At napagtanto ko na magaling si Brother Wang sa pagdidisenyo ng mga panloob na set pero ang paggawa ng mismong props ay hindi niya talento. Kaya noong nagkaroon kami ng magkaibang mga pangangatuwiran sa bagay na iyon, ayaw kong makinig sa kanya. Naisip ko laging mas magaling ako sa paggawa ng props at ang mga plano ko ay mas maayos kaysa sa kanya. Sa paglipas ng panahon, mas nagbanggaan kami at minsan nagtalo kami nang matagal kung ano ang gagawin sa isang maliit na piraso ng kahoy. Madalas akong nagpaparaya alang-alang sa aming relasyon pero lagi kong nararamdaman na tama ako. Pagkalipas ng ilang panahon, nadama ko na talagang miserable ako at ayoko nang gumawa na kasama siya.

Minsan, kailangan naming gumawa ng bubong na gawa sa pawid para sa isang video pero wala kaming anumang matibay na kahoy para sa mga poste, kaya kailangang kami ang gumawa ng mga ito. Pinag-usupan namin ang mga ideya namin para rito. Sinabi ko dapat gawin muna namin ang mga hulmahan para sa mga poste, pagkatapos buhusan ang loob nito ng kongkreto para maging mas matibay ang mga ito. Pero sinabi ni Brother Wang ang mga haligi ay magiging sobrang makinis, at hindi makatotohanan. Kung gumamit tayo ng basahang tela maari nating magaya ang pagkayari at hugis ng isang katawan ng puno. Naisip ko, “Nagtrabaho ako sa konstruksyon pero hindi ko kailanman nakitang ginamit ang tela sa isang sementadong poste. Anuman ang maging hitsura nito, ang kapal nito ay mahirap makontrol at hindi ito magiging matibay.” Kaya tinanggihan ko ang ideya niya, pero sinabi niya na gusto pa rin niyang subukan ito. Nanlaban ako noong nakita kong hindi niya tinatanggap ang mungkahi ko. Naisip ko, “Bakit hindi ka na lang makinig sa akin? Hindi ito mahalaga—Tama naman ako. Ang mga resulta ang magsasalita para sa kanilang sarili. Kung masira ito, huwag mong sabihing hindi kita binalaan.” Hindi kami magkasundo, kaya pareho kaming umalis at ginawa ang sarili naming gawain. Maghapon akong nagtrabaho at nakagawa ng isang poste. Iniisip ko kung anong hitsura ng poste ni Brother Wang, at kung ang mga poste ay maipagsasama dahil gumawa kami ng sarili naming mga gawa. Medyo hindi ako mapalagay sa isiping ito kaya tiningnan ko ang gawa niya. Nang makarating ako roon, nakita kong talagang hindi maayos ang poste niya. Nang oras na iyon, naisip ko, “Sinabi ko sa iyo na hindi ito gagana pero ayaw mong makinig sa akin, at ngayon malinaw na ang ideya ko ay mas mabuti kaysa sa iyo.” Pagkatapos sinabi ko kay Brother Wang, “Brother Wang, ang posteng ito ay medyo makapal. Ang ginagawa nating bahay na pawid ay hindi malaki, kaya magkakasya ba ito? At madami ring mga bitak sa loob nito, at hindi ito mukhang napakatibay. Ang mga posteng ginawa natin ay mukhang labis na magkaiba. Paano natin magagamit ang mga ito sa paggawa ng pelikula? Huwag mong ipagpatuloy ang paggawa nito sa ganitong paraan. Hindi ba dapat na gawin na lang natin ang ideya ko?” Nagulat ako nang marinig kong sabihin niyang, “Ang poste ko ay medyo makapal, pero hindi naman talaga isyu iyon. Ang sementadong poste mo ay hindi mukhang katawan ng puno. Kalaunan, kakailanganin nito ang mas maraming trabaho.” Noong nakita ko na hindi lang niya tinanggihan, kundi sinabi niya na hindi maayos ang ginawa ko, talagang hindi ako komportable. Naisip ko, “Bakit ba ang hirap mong kausapin? Ang hirap makipagtrabaho sa iyo!” Umupo ako sa harapan ng computer pagkatapos ng hapunan at inisip ang nagdaang araw. Medyo masama ang loob ko. Naisip ko na talagang malinaw na mali si Brother Wang at lagi siyang nakikipagbanggaan sa akin. Talagang ayoko nang makipagtrabaho sa kanya. Pero naisip ko na iniiwasan ko ang isyu, na hindi ako nagpasakop. Nadama ko na mas labis akong nahihirapan at masama ang loob ko, kaya nagtungo ako sa harapan ng Diyos sa panalangin, hinihiling ko sa Diyos na gabayan ako na makilala ang sarili ko upang makapagtrabaho ako nang maayos kasama si Brother Wang.

Tiningnan ko ang website ng Iglesia pagkatapos noon at binasa ang ilang mga salita ng Diyos tungkol sa koordinasyon sa paglilingkod. Sinasabi ng Diyos: “Sa panahong ito, maraming tao ang hindi nagbibigay-pansin sa kung anong mga aral ang dapat matutunan habang nakikipag-ugnayan sa iba. Natuklasan Kong marami sa inyo ang hindi man lamang natututo ng mga aral habang nakikipag-ugnayan sa iba; kumakapit ang karamihan sa inyo sa sarili ninyong mga pananaw. Kapag gumagawa sa iglesia, sinasabi mo ang gusto mong sabihin at sinasabi ng iba pa ang gusto nilang sabihin, at ang isa ay walang kaugnayan sa iba; hindi talaga kayo nagtutulungan man lamang. Kayong lahat ay masyadong nakatuon sa pagpapaabot lamang ng mga sarili ninyong pagkakita o sa pagpapalaya ng mga ‘bigat’ na dinadala ninyo sa loob ninyo, nang hindi naghahanap ng buhay kahit sa pinakamaliit na paraan. Mukhang ginagawa lang ang gawain nang hindi nag-iisip, laging naniniwalang dapat mong tahakin ang sarili mong landas anuman ang sinasabi o ginagawa ng iba; iniisip mong dapat kang magbahagi habang ginagabayan ka ng Banal na Espiritu, anuman ang maaaring maging kalagayan ng iba. Hindi ninyo nagagawang tuklasin ang mga kalakasan ng iba, at ni hindi rin ninyo kayang suriin ang mga sarili ninyo. Ang pagtanggap ninyo sa mga bagay-bagay ay talagang lihis at mali. Masasabing kahit ngayon ay nagpapakita pa rin kayo ng matinding pagmamagaling, na para bang nagbalik kayo sa dating sakit na iyon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maglingkod Gaya ng Ginawa ng mga Israelita). “Ang pagtutulungan ng magkakapatid ay isang proseso mismo ng pagbabalanse ng mga kahinaan ng isa sa pamamagitan ng lakas ng iba. Ginagamit mo ang iyong mga lakas upang punan ang mga pagkukulang ng iba, at ginagamit ng iba ang kanilang mga lakas upang punan ang sa iyo. Ito ang ibig sabihin na pagbalanse ng mga kahinaan ng isa sa pamamagitan ng lakas ng iba, at upang makapagtulungan sa pagkakaisa. Tanging sa pagtutulungan sa pagkakaisa pagpapalain ang mga tao sa harap ng Diyos, at, kapag mas nararanasan ang ganito ng isang tao, mas nagtatamo sila ng praktikalidad, ang landas ay nagiging mas maliwanag, at nagiging mas panatag sila. Kung lagi kang nakikipagtalo sa iba, at laging hindi napahihinuhod ng iba, na hindi kailanman nais makinig sa iyo; kung susubukan mong panatilihin ang karangalan ng iba, ngunit hindi nila ginagawa ang ganito sa iyo, na sa pakiramdam mo ay mahirap tiisin; kung gigipitin mo sila dahil sa kung anumang sinabi nila, at maalala nila ito, at, sa susunod na lumabas ang isang usapin, muli nilang ginawa iyon sa iyo—matatawag ba na pagbalanse ng mga kahinaan ng isa sa pamamagitan ng lakas ng iba at pakikipagtulungan nang maayos ang ginagawa mo? Ito ay tinatawag na alitan, at pamumuhay sa pamamagitan ng iyong mainit na dugo at mga tiwaling disposisyon. Hindi ito makapagtatamo ng pagpapala ng Diyos; hindi ito nakalulugod sa Kanya” (“Tungkol sa Matiwasay na Pakikipag-ugnayan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin nitong mga salita ng Diyos na si Brother Wang at ako ay hindi nagkakasundo dahil nabubuhay ako sa mayabang at mapagmagaling kong disposisyon. Gusto ko lagi na ako ang may huling salita sa aming tungkulin. Inisip ko lagi na ang paggawa ng mga props ay partikular na lakas ko, higit kay Brother Wang, kaya lagi akong nagmamataas at gusto kong makinig siya sa akin, at gawin ang sinabi ko. Noong nagmungkahi siya para sa mga poste, hindi ko ito tiningnan, kundi tinanggihan ko ito agad. Mababa pa nga ang tingin ko sa kanya at hindi ko siya pinahalagahan. Inisip ko na walang siyang anumang kasanayan, kaya ang mga mungkahi niya ay hindi karapat-dapat isaalang-alang. Noong nakita ko na hindi maayos ang poste niya naisip ko na tama ako, kaya banayad kong hinamak ang gawa niya at ninais na makiayon siya sa akin. Nang pinuna niya ang mga kakulangan sa plano ko hindi ko ito tinanggap o sinubok hanapin ang solusyon kasama siya. Nanlaban ako at hindi na gustong makipagtrabaho sa kanya. Nagsasalita lang ako at kumikilos upang patunayan ang sarili ko, para makiayon siya sa akin. Iyon ang ganap na mala-demonyong disposisyon ng kayabangan at pagmamagaling. Ang mga salitang ito ng Diyos ay lubusang naangkop: “Matatawag ba na pagbalanse ng mga kahinaan ng isa sa pamamagitan ng lakas ng iba at pakikipagtulungan nang maayos ang ginagawa mo? Ito ay tinatawag na alitan, at pamumuhay sa pamamagitan ng iyong mainit na dugo at mga tiwaling disposisyon. Hindi ito makapagtatamo ng pagpapala ng Diyos; hindi ito nakalulugod sa Kanya” (“Tungkol sa Matiwasay na Pakikipag-ugnayan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nararamdaman ko mula sa Kanyang mga salita na kinasusuklaman ng Diyos ang mga ganoong tao. Isiniayos ng Diyos para sa akin na makatrabaho si Brother Wang, umaasang mapupunuan namin ang kakulangan ng isa’t-isa at gagawin ang aming mga tungkulin nang maayos. Pero nagsalita lang ako at kumilos mula sa kayabangan, laging iniisip na tama ako at dapat na may huling salita. Ginusto ko na sundin ng iba ang mga ideya ko na akala mo iyon ang katotohanan na hindi tinatanggap ang mga ideya ng ibang tao. Kinapopootan ng Diyos ang ganoong uri ng disposisyon. Napuno ako ng pagsisisi at pagkakonsensiya noong naisip ko ito, kaya nagtungo ako sa harapan ng Diyos sa panalanging ito: “O, Diyos ko, hindi ko kayang makagawa nang maayos kasama ang iba dahil sa kayabangan ko at ito ay nakaapekto sa tungkulin ko. Diyos ko, nais ko pong magsisi. Gusto kong isantabi ang sarili ko at makagawa kasama ang aking kapatid upang magawa nang maayos ang tungkulin namin.”

Binasa ko ang isa pang talata ng mga salita ng Diyos pagkatapos noon. “Minsan, kapag nakikipagtulungan upang matupad ang isang tungkulin, may pagtatalo ang dalawang tao tungkol sa isang usapin sa prinsipyo. May magkakaibang pananaw sila at umabot sila sa magkakaibang mga palagay. Ano ang maaaring gawin sa ganyang usapin? Ito ba ay isang usaping madalas nangyayari? Ito ay karaniwang pangyayaring nahihiwatigan ng pandama, dulot ng pagkakaiba-iba sa pag-iisip, mga kakayahan, mga pananaw, edad, at karanasan ng mga tao. Imposible para sa dalawang tao ang magkaroon ng pag-iisip na may magkatulad na mga nilalaman, kaya’t ang dalawang tao na maaaring magkaiba ang mga opinyon at pananaw ay isang karaniwang pangyayari at isang napakakaraniwang kaganapan. Huwag mo itong ikalito. Ang mahalagang tanong ay, kapag lumitaw ang gayong usapin, paano ka dapat makipagtulungan at hanaping makamit ang pagkakaisa sa harap ng Diyos at pagkakaisa ng palagay. Ano ang layunin ng pagkakaroon ng nagkakaisang palagay? Ito ay upang hanapin ang mga prinsipyo ng katotohanan hinggil sa bagay na ito, at hindi kumilos ayon sa mga layon mo o ng ibang tao, kundi magkasamang hanapin ang mga layon ng Diyos. Ito ang landas sa pagkakamit ng maayos na pagtutulungan. Tanging sa paghahanap mo lamang sa mga hangarin ng Diyos at ng mga prinsipyong hinihingi Niya makakamit ang pagkakaisa” (“Tungkol sa Matiwasay na Pakikipag-ugnayan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, nakita ko na para magkasundo sa aming kooperasyon, hindi pwedeng ideya lang ng isang tao ang susundan namin, kundi kailangan naming magsikap para sa mga prinsipyo ng katotohanan. Tunay ngang ang maayos na kooperasyon ay nangangahulugang paghahanap sa katotohanan at paggawa ayon sa prinsipyo. Dahil kami ni Brother Wang ay may magkaibang mga karanasan, kaalaman, at mga teknikal na kakayahan, normal na magkaroon ng magkaibang mga pananaw sa aming gawain. Natutunan ko na isantabi ang sarili ko at maghanap ng mga prinsipyo kasama siya. Kailangan naming magpasakop sa katotohanan at pagtibayin ang gawain ng bahay ng Diyos upang makamit namin ang patnubay ng Banal na Espiritu sa aming tungkulin. Sa pagkatanto nito, nagplano ako na magsabi kay Brother Wang sa pagbabahagi kinabukasan para mapag-isipan namin kung paano gawin nang magkasama ang props na iyon. Nagulat ako noong nagpunta siya para hanapin ako noong sumunod na umaga at sinabi niya na naging sobrang matigas ang ulo niya at ang plano niya ay hindi maayos. Sinira niya pa nga ang posteng ginawa niya at handa siyang sundin ang ideya ko. Napahiya ako noong narinig kong sinabi niya ito. Sinabi ko rin kay Brother Wang ang tungkol sa aking sariling kalagayan at pagkaunawa ko at nang pareho naming inalis ang pagmamataas namin, ang hadlang sa pagitan namin ay nawala. Nakita ko ang sarili kong mga kakulangan sa tungkulin ko pagkatapos noon. Ang ginawa kong poste ay talagang sobrang kinis at hindi ito kahawig ng tunay na katawan ng puno. Kinailangan pa itong baguhin nang isang beses. Nagpunta ako at tinalakay ito kay Brother Wang at talagang mabilis kaming nakahanap ng solusyon. Pinunuan namin ang kakulangan ng isa’t-isa at natapos namin ang tatlong poste sa isang araw. Dati, halos buong araw ang ginugol namin para makagawa ng dalawang poste lang, at walang alinmang tama rito. Ito ay higit na mas mahusay. Napagtanto ko kung gaano kahalaga na isagawa ang katotohanan at makipagtulungan sa mga kapatid sa tungkulin ko. Pero napakayabang at mapagmagaling ko kaya’t hindi nagtagal, nagkaroon ako ng ibang mga problema sa pagtatrabaho kasama ang iba.

Minsan, nagtrabaho ako kasama si Brother Li upang magtayo ng tent sa lokasyon para masilungan ng mga kapatid mula sa ulan. Nagmungkahi ako ng paraan sa pag-uusap namin na talagang nagustuhan niya. Sa sandaling iyon naisip ko, “Nagtrabaho ako sa konstruksyon dati, kaya tiyak na mas naiintidihan ko ito kaysa sa iyo.” Pero pagkatapos noon, binanggit niya ang isang alalahanin. Sinabi niya, “May labing-anim na poste lang tayo ngayon. May sapat ba tayo para sa planong ito? Magiging maayos ba ito? Magiging ligtas ba ito?” Naisip ko, “Isa itong tatsulok na istruktura. Hindi mo ba natutunan ang tungkol sa katatagan ng mga istrukturang tatsulok? Magiging talagang maayos ito, walang problema.” Kaya tumugon ako nang hindi ito pinahahalagahan, “Walang isandaang porsyentong garantiya na hindi magkakaroon ng problema, pero hanggang hindi tayo nagkakaroon ng bagyong nasa ika-sampung kategorya, magiging ayos lang ito.” Pagkatapos gusto niyang magguhit ako ng blueprint at ipaliwanag ang mga detalye at nawala ang pasensya ko, na sinasabing, “Hindi na kailangan. Nasa isip ko ang guhit at titiyakin ko na magagawa ito nang maayos.” Wala nang anumang sinabi. Noong sumunod na hapon noong nagsimula kaming magtayo ng tent, may isang kapatid ang nagmungkahi na magtayo muna kami ng dalawang bakal na poste para mapatibay ang bubong, at pagkatapos itayo ang mga gilid. Noong narinig ko ito naisip ko, “Tiyak na mas magpapatagal iyan. Napag-isipan ko na ito nang maraming beses at ang paraan ko ang pinakamabuting paraan. Bago ka rito at hindi ka kasali sa usapan. Ang plano ko ay talagang mas maayos.” Kaya sinabi ko sa kanya, “Magiging sobrang bagal niyan. Ang dalawang posteng iyon ay kailangang tanggalin kalaunan, kaya ang pagtatayo nito mula sa likuran ay magiging mas mabilis.” Wala na siyang anumang sinabi nang nakita niyang wala akong balak tanggapin ang ideya niya, kaya nagsimula akong magtayo ng tent base sa sarili kong plano. Noong nasa itaas na ako ng hagdan nakita ko na biglang nakalas ang kawit sa bakal na poste at natumba ang poste. Maswerteng natumba lang ito sa damuhan, hindi sa tao o anuman. Ninerbyos ako. “Anong nangyari?” Nagtaka ako. “Tiyak na hinigpitan ko ito, paanong matutumba na lang ito? Maaring hindi ito itinayo nang tuwid kaya ang kawit ay hindi maayos na nahigpitan.” Ganoon kasimple ang isipan ko at hindi ko ito sineryoso. Patuloy lang ako sa paggawa nito sa sarili kong plano. Mayamaya pa, ang poste na naitayo ay natumba papunta sa akin diretso sa hagdan na kinatatayuan ko. Nahulog ako nang higit sa anim na talampakan mula sa hagdan. Maswerteng hindi ako nasaktan. At napagtanto ko na ang dalawang aksidenteng ito ay hindi walang dahilan. Kung hindi dahil sa pag-iingat at proteksyon ng Diyos, ang resultang masaktan ng alinman sa mga posteng iyon ay magiging terible. Mas nakonsensya at mas natakot ako noong naisip ko ang tungkol dito at agad akong nagtungo sa harapan ng Diyos sa panalangin. “O, Diyos ko, hindi nagiging maayos ang mga bagay ngayong araw. Alam ko na ang Iyong mabuting kalooban ay nasa likod nito at may aral para sa akin na matutunan, pero hindi ko alam kung ano ang dapat kong hanapin. Pakiusap patnubayan at tanglawan Mo ako na malaman ang Iyong kalooban.” Naisip ko ang mga salita ng Diyos pagkatapos manalangin: “Tuwing may ginagawa kang anuman, lagi itong nagugulo, o hindi ka makausad. Pagdidisiplina ito ng Diyos. Kung minsan, kapag matigas ang ulo mo at sumusuway ka sa Diyos, maaaring walang ibang nakakaalam niyon—ngunit alam iyon ng Diyos. Hindi ka makakaligtas sa Kanyang parusa, at didisiplinahin ka Niya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino). Pabalik-balik sa isip ko ang mga salitang ito: “Maaaring walang ibang nakakaalam niyon—ngunit alam iyon ng Diyos. Hindi ka makakaligtas sa Kanyang parusa, at didisiplinahin ka Niya.” Pagkatapos napagatanto ko kung gaano ko hindi pinahalagahan ang mga kapatid tungkol sa paggawa ng tent. Hindi ko pinakinggan ang mga mungkahi nila, kundi tinanggihan ko agad sila. Inisip ko na tama ako kaya dapat gawin namin ang gusto ko. Hindi ba’t sobrang yabang ko noon? Mapanganib na ito noong ginagawa pa lang. Kung natumba ito na nasa ilalim ang mga aktor, mahirap isipin kung ano ang mga kahihinatnan. Sa isiping iyon, nanalangin ako sa Diyos na baguhin ako. Pagkatapos may naisip akong bagay na sinabi ng Panginoong Jesus: “Kung pagkasunduan ng dalawa sa inyo sa lupa ang nauukol sa anomang bagay na kanilang hihingin, ay gagawin sa kanila ng Aking Ama na nasa langit” (Mateo 18:19). Ginising agad ako ng mga salita ng Diyos, alam ko na hindi ko kayang ituloy ang paggawa ng mga bagay sa ganoong paraan ngunit kailangan kong talakayin ang mga bagay at makipagtulungan sa mga kapatid. Pagkatapos may isa pa akong naisip: Una ang kaligtasan. Ang pinakamahalaga ay ang paggawa ng tent nang maayos gamit ang mga materyales na mayroon kami. At sinabi ng mga kapatid na base sa orihinal kong plano wala kaming sapat na bakal na poste para sa matibay na konstruksyon, pero kapag itinayo namin ang dalawa sa gitna, ang tuktok ng bubong ay magiging matibay. Lubos ang pagsang-ayon ko sa kanila. Ang orihinal kong plano ay talagang lilikha ng maraming panganib sa kaligtasan. Kaya pinag-usapan namin ito at hindi nagtagal may kumpletong plano na kami. May sapat na kaming bakal na poste at natapos ito bago magdilim.

Nang gabing iyon, inisip ko ulit ang nagdaang araw. Ang kayabangan ko ay muntikan nang magdala ng sakuna at ayaw kumalma ng damdamin ko. Agad akong nanalangin sa Diyos, hinihiling sa Kanya na gabayan ako para makilala ang sarili ko. Kinuha ko ang telepono ko at tiningnan ko ang website ng Iglesia, kung saan nabasa ko ang mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Hindi kailanman naghahanap ng katotohanan ang ilang mga tao habang ginagampanan ang kanilang tungkulin. Ginagawa lamang nila kung anong gusto nila, kumikilos nang may katigasan ang ulo ayon sa kanilang sariling mga haka, at laging di-makatwiran at padalos-dalos. Ano ang ibig sabihin ng pagiging ‘di-makatwiran at padalos-dalos’? Nangangahulugan ito na kapag nakakaharap ka ng isang usapin, ang kumilos sa paanong tingin mong naaangkop, nang hindi pinag-iisipan, walang pag-aalintana sa sinasabi ng iba. Walang sinuman ang nakakalusot sa iyo, at walang sinuman ang makapagpapabago sa iyong isip, sa gayon hindi ka matitinag kahit bahagya; naninindigan ka, at kahit na may katuturan ang sinasabi ng iba, hindi ka nakikinig, at naniniwalang ang iyong pamamaraan ang tama. Magkagayunman, hindi ba dapat mataman mong pakinggan ang mga mungkahi ng iba? Gayunman, hindi ka matamang nakikinig. Tinatawag ka ng iba na matigas ang ulo. Gaano katigas ang ulo? Napakatigas ng ulo na sampung baka ay hindi ka mahahatak—napakatigas ng ulo, mapagmataas at sukdulan ang pagkasutil, ang uring hindi nakikita ang katotohanan hanggang ito ay kitang-kita na. Hindi ba tumataas ang gayong katigasan ng ulo sa antas ng pagiging sutil? Ginagawa mo ang anumang nais mo, anuman ang iniisip mong gawin, at hindi ka nakikinig sa sinuman. Kung may magsasabi sa iyo na hindi naaayon sa katotohanan ang bagay na ginagawa mo, sasabihin mo, ‘Gagawin ko ito naaayon man ito o hindi sa katotohanan. Kung hindi ito naaayon sa katotohanan, bibigyan kita ng ganito-at-ganoong dahilan, o gayon-at-ganyang pangangatwiran. Gagawin kong mapakinggan mo ako. Handa ako rito.’ Maaaring sabihin ng iba na nakagagambala ang iyong ginagawa, na magdudulot ito ng malulubhang kahihinatnan, na makakasira ito sa kapakanan ng bahay ng Diyos—ngunit hindi mo sila pinakikinggan, bagkus ay nag-aalok pa ng mas marami ng iyong pangangatuwiran: ‘Ito ang aking ginagawa, gusto mo man ito o hindi. Gusto ko itong gawin sa ganitong paraan. Maling-mali ka, at lubos akong makatwiran.’ Marahil nga’y makatwiran ka, at walang malubhang kahihinatnan ang iyong ginagawa—ngunit anong disposisyon ang iyong inilalantad? (Kayabangan.) Ang likas na kayabangan ay ginagawa kang sutil. Kapag mayroong ganitong sutil n disposisyon ang mga tao, hindi ba madali silang maging di-makatwiran at basta-basta?” (Pagbabahagi ng Diyos). “Pagmamataas ang ugat ng tiwaling disposisyon ng tao. Kapag mas mayabang ang mga tao, mas malamang na lumaban sila sa Diyos. Gaano kaseryoso ang problemang ito? Hindi lang isinasaalang-alang ng mga taong mayabang ang mga disposisyon ang lahat ng iba pa na mas mababa kaysa kanila, kundi, ang pinakamasama, hinahamak pa nila ang Diyos. Bagama’t, sa tingin, maaaring mukhang naniniwala sa Diyos ang ilang tao at sinusunod Siya, ni hindi nila Siya itinuturing na Diyos. Pakiramdam nila palagi ay taglay nila ang katotohanan at napakataas ng tingin nila sa kanilang sarili. Ito ang diwa at ugat ng mayabang na disposisyon, at nagmumula ito kay Satanas. Kaya, kailangang malutas ang problema ng kayabangan. Ang pakiramdam na mas magaling ka kaysa iba—walang kuwenta iyan. Ang kritikal na isyu ay na nakakapigil sa isang tao ang kanyang mayabang na disposisyon na magpasakop sa Diyos, sa Kanyang kapamahalaan, at sa Kanyang mga pagsasaayos; laging nadarama ng ganitong tao na makipagpaligsahan sa Diyos na magkaroon ng kapangyarihan sa iba. Ang ganitong klaseng tao ay walang pagpipitagan sa Diyos ni katiting, ni hindi niya mahal ang Diyos o nagpapasakop sa Kanya” (Pagbabahagi ng Diyos). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang sarili kong kapangitan. Matigas ang ulo ko at hindi makatuwiran gaya ng inihayag ng mga salita ng Diyos. Sa paggawa ng tent, kumapit ako sa sarili kong karanasan at muling kumilos nang may katigasan ang ulo. Hindi ako nakinig sa mga mungkahi ng ibang mga kapatid, kundi tinanggihan ko sila agad. Binalaan nila ako na tiyakin na ligtas ito, na ang tuktok ng bubong ay matibay, pero hindi ko sila pinansin. Gusto ko na ako ang may huling salita at gawin ng lahat ang gusto ko. Nakita ko na ang mayabang kong likas ang ugat ng aking pagwawalang halaga at katigasan ng ulo. Ang pagiging mayabang at ang paggawa ng mga bagay sa sarili kong paraan ay nakaapekto sa tungkulin ko dati. Pero nang panahong iyon, noong hindi ako nakinig sa isang makatwirang mungkahi kundi mahigpit na kumapit sa sarili kong ideya, halos nagdulot ako ng aksidente. Naging awtokratiko ako at matigas ang ulo sa aking kayabangan. Hindi ako nakakapagtrabaho nang maayos kasama ang iba at walang puwang ang Diyos sa puso ko. Wala akong pakialam ukol sa gawain ng bahay ng Diyos o sa kaligtasan ng iba. Determinado lang akong gawin ang sarili kong gawain. Nawala ang lahat ng katinuan sa akin sa kayabangan ko. Kung hindi dahil sa pag-iingat at proteksyon ng Diyos, hindi ko maisip ang mga kahihinatnan. Napagtanto ko sa huli kung gaano kapanganib na gawin ang mga bagay sa ganoong paraan. Hindi ko lang maaantala ang aming tungkulin, kundi maaaring magkaroon ng isang teribleng aksidente balang araw, at magiging sobrang huli na para sa pagsisisi! Talagang natakot ako sa isiping ito. Nagawa kong maunawaan nang kaunti ang mayabang na kalikasan ko at hindi ko na gustong gawin pa ang tungkulin ko sa ganoong paraan.

Pagkatapos noon, natagpuan ko ang landas ng pagsasagawa sa mga salita ng Diyos. “Huwag kang magyabang. Kaya mo bang gawing mag-isa ang gawain, kahit ikaw ang may pinaka-propesyonal na kasanayan o pakiramdam mo ay pinakamaganda ang iyong kalidad sa lahat ng narito? Kaya mo bang gawing mag-isa ang gawain kahit taglay mo ang pinakamataas na katayuan? Hindi, hindi mo kaya nang wala ang tulong ng lahat. Samakatuwid, walang dapat magyabang at walang dapat magnais na kumilos nang pang-isahang panig; kailangang magpakumbaba ang isang tao, tanggalin ang kanyang sariling mga iniisip at pananaw, at makisama nang maayos sa kapulungan. Sila ang mga taong nagsasagawa ng katotohanan at may taglay na pagkatao. Mahal ng Diyos ang gayong mga tao, at sila lamang ang maaaring maging deboto sa pagganap sa kanilang tungkulin. Ito lamang ang pagpapakita ng debosyon” (“Ang Tamang Pagtupad ng Tungkulin ay Nangangailangan ng Nagkakaisang Pakikipagtulungan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang mga prinsipyo para sa kooperasyon. Anuman ang kalibre o kaloob ng isang tao, lahat tayo ay may mga kakulangan at mga kahinaan. Walang tao ang kayang gawin ang lahat ng bagay. Kailangan nating matutuhang isantabi ang sarili natin at makagawa nang maayos kasama ang iba kaya ang lahat ay kayang gamitin kung ano ang ibinigay ng Diyos sa kanila at kaya nating magsikap para sa parehong layunin na gawin ang ating mga tungkulin nang maayos. Sa muling pag-iisip sa aking tungkulin, may ilang mga kapatid ang may mga kalakasan na wala ako. Pagkatapos nila akong bigyan ng ilang mga payo at tulong, mas makakagawa ako nang maayos sa susunod. Minsan may mga ideya sila na hindi ko pinag-isipan at ang pagsunod sa kanilang mga mungkahi ay mag-iiwas sa ilang potensyal na mga problema. Napahiya ako sa pag-iisp nito. Hindi ko kilala ang sarili ko dati. Naging bulag na mayabang lang ako, pero ngayon natutunan ko na kailangan ko ang kooperasyon at tulong ng ibang mga tao, kung hindi, hindi ko magagawa nang maayos ang tungkulin ko. Ipinakita sa akin ng karanasan ko na kapag kumilos ako mula sa kayabangan at hindi nakipagtulungan sa iba, lagi akong nahahadlangan. Noong handa na akong magsisi, bitiwan ang sarili ko, at gumawa kasama ang iba, nagkaroon ako ng patnubay at pagpapala ng Diyos. Nakita ko na nais ng Diyos yaong may pagkatao na nagsasagawa ng katotohanan. Talagang naliwanagan ako rito at natagpuan ko ang landas ng pagsasagawa.

Noong ikatlong umaga, isang kapatid ang humiling na medyo patibayin ang tent. Naisip ko, “Tatanggalin na ito mamayang hapon pagkatapos gumawa ng pelikula. Kinakailangan pa ba iyon?” Pero naisip ko ito sa mga salita ng Diyos: “Walang dapat magyabang at walang dapat magnais na kumilos nang pang-isahang panig; kailangang magpakumbaba ang isang tao, tanggalin ang kanyang sariling mga iniisip at pananaw, at makisama nang maayos sa kapulungan. Sila ang mga taong nagsasagawa ng katotohanan.” Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng landas ng pagsasagawa. Kinailangan kong bitiwan ang sarili kong mga pananaw upang makipagtulungan kay Brother Li, at tama man siya o mali, kinailangan ko munang magpasakop at maghanap. Pagkatapos napagtanto ko, may natitira pang lima o anim na oras ng paggawa ng pelikula at walang makapagsasabi kung paano magbabago ang panahon. Ang pagpapatibay nito ay mas magiging ligtas. Kaya pinatibay ko at ng isang kapatid ang tent. Tapos, bandang alas dos o alas tres ng hapong iyon, biglang lubhang lumakas ang hangin at ulan at ang bagyo ay nagtagal nang halos apatnapung minuto. Ligtas kaming naghintay sa bagyo sa loob ng tent. Naantig ako nito sa paraang hindi ko maipahayag. Nakita ko kung gaanong makapangyarihan at marunong ang Diyos. Hindi lang ang mga mungkahi ng iba ang tumulong sa aking makilala ang sarili kong masamang disposisyon, kundi ipinaalala rin sa akin ng Diyos sa kamangha-manghang paraang ito at prinotektahan kami sa bagyo. Nagpapasalamat ako sa Diyos mula sa kaibuturan ng aking puso!

Ang mga karanasang ito ang nagbigay sa akin ng pagkaunawa sa aking mayabang na mala-demonyong likas at kaunting pagpasok sa maayos na kooperasyon. Nakita ko na ang pagsasagawa ng katotohanan at ang hindi pagiging matigas ng ulo sa aking tungkulin ay talagang mahalaga para sa maayos na paggawa kasama ang iba. Ang naunawaan at nakamit ko ay ganap na dahil sa paghatol at pahayag, ng mga salita ng Diyos, gayundin sa pamamagitan ng Kanyang pagkastigo at pagdidisiplina. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

21. Sa Wakas ay Nauunawaan Ko na ang Kahulugan ng Pagtupad sa Aking Tungkulin

Ni Xunqiu, South Korea

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang pagganap ng tao sa kanyang tungkulin ay, sa totoo lang, ang pagsasakatuparan ng lahat ng likas sa kalooban ng tao, na ibig sabihin ay, yaong posible para sa tao. Noon lamang natutupad ang kanyang tungkulin. Ang mga depekto ng tao sa kanyang paglilingkod ay unti-unting nababawasan sa pamamagitan ng umuunlad na karanasan at ng proseso ng pagpapailalim niya sa paghatol; hindi ito nakapipigil o nakakaapekto sa tungkulin ng tao. Yaong mga tumitigil sa paglilingkod o sumusuko at umuurong dahil sa takot na maaaring may mga sagabal sa kanilang paglilingkod ang pinakamatinding karuwagan sa lahat. Kung hindi kayang ipahayag ng mga tao ang nararapat nilang ipahayag habang naglilingkod o makamit kung ano ang likas na posible para sa kanila, at sa halip ay nagbibiru-biruan at gumagawa lamang para matapos na, naiwala na nila ang tungkuling dapat taglayin ng isang nilalang. Ang gayong mga tao ay kilala bilang ‘mga walang-kabuluhan’; sila ay mga walang-silbing yagit. Paano matatawag nang wasto na mga nilalang ang gayong mga tao? Hindi ba mga tiwali silang nilalang na maningning sa labas ngunit bulok sa loob?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Ministeryo ng Diyos na Nagkatawang-tao at ng Tungkulin ng Tao). Natulungan ako ng mga salita ng Diyos na maunawaan ang tunay na kahulugan ng paggawa ng ating tungkulin. Ibig sabihin ay gaano man tayo katalino o kagaling, dapat nating isabuhay nang lubusan ang lahat ng ating nauunawaan. Hindi tayo puwedeng magmadali o basta gumawa nang hindi nag-iisip. Kailangan tayong patuloy na magsikap batay sa hinihingi ng Diyos. Sa gayong paraan, mapupunan natin ang anumang kahinaan o kakulangan sa pagganap sa ating mga tungkulin at mas lalong gaganda ang makukuha nating mga resulta.

Kamakailan, gustong kunan ng iglesia ng ilang video ang mga solong himno ng mga salita ng Diyos. Gusto ng team leader namin na kantahin at gitarahin ko nang solo ang isa sa mga kanta. Nang sabihin niya ito sa akin, medyo kinabahan ako. Mas mahirap kumanta at maggitara kaysa sa kumanta lang. At saka, nasubukan ko nang magsolo nang ganoon dati, pero habang kumakanta nagtuon ako sa pagkanta at nagkamali ako sa chords, pero nang magtuon ako sa chords, walang buhay ang pagkanta ko. Sa bandang huli, hindi nila magamit ang bahagi ko sa video. Nang ipagawa ito ulit sa akin, ginusto kong humindi, pero inisip ko na hindi iyon aayon sa kalooban ng Diyos. Inisip ng lahat ng aking kapatid na bagay na bagay sa akin ang kanta, kaya naisip ko na sakyan na lang ito at gawin ang tungkulin ko. Kaya, tinanggap ko ang papel. Pagkaraan ng dalawang araw ng pag-eensayo, medyo nagamayan ko na ang mga bahaging kakantahin at gagampanan ko. Pero medyo kumplikado at mahirap tandaan ang chords sa gitara. Nang isang araw na lang bago kunan ang video, talagang kinakabahan na ako. Natakot ako na kahit panay ang praktis ko, baka huli na ang lahat para baguhin ang anuman, at kung panay nga ang praktis ko, hindi kaya mamaga ang mga kamay ko? Sa kabila ng paghihirap ko, baka nga ni hindi ko matandaan iyon. Nang maisip ko iyon, hindi ko ginustong magsakripisyo, kaya patuloy akong nag-isip ng perpektong solusyon sa mahirap na problemang ito. Noon ako nagkaideya: Puwede kong hilingin sa cameraman na huwag kunan masyado ang mga kamay ko, para hindi ko na kailanganing praktisin pang mabuti ang nakakainis na chords. At makukunan pa rin kami ng video. Mukhang magandang ideya iyon. Ang totoo, medyo asiwa ako nang maisip ko ang ideyang ito. Pakiramdam ko iresponsable akong tao. Paano kung nagkaproblema sa chords, at kinailangan naming i-reshoot ang video? Pero naisip ko sa sarili ko: “Kapos na sa oras at napakahirap na kanta niyan. Nakakapagod at nakaka-stress na tugtugin nang maayos ang kanta. Hindi ko kayang magtanghal nang higit sa kaya ko. Bukod pa riyan, kailangan naming mailabas ang video sa lalong madaling panahon. Dapat maintindihan iyan ng lahat.” Pagkatapos noon, nagtuon ako sa aking pagkanta at pagganap, nang hindi na gaanong nag-aalala tungkol sa chords. Naisip ko na maganda na iyon.

Nang oras na para mag-shoot, pinakiusapan ko ang brother na nagsu-shoot na huwag kunan ng maraming close-up ang mga kamay ko. Hindi ko inisip na magkakaproblema. Pero kinabukasan, sinabi ng direktor na mali ang tinipa kong ilan sa chords at tinanong ako kung ano ang nangyari. Nakonsiyensya ako at namula nang husto ang mukha ko. Naisip ko, “Naku, kailangan ba naming mag-reshoot?” Kinausap ko kaagad ang direktor kung may iba pang soulusyon. Umiling lang siya at sinabi, “Sinubukan ko, pero hindi maganda.” Sa sagot niyang ito, alam ko nang kailangan naming mag-reshooot. Nakonsiyensya ako dahil ako ang naging dahilan ng problema. Kalaunan, nang pag-usapan namin ang nangyari, sinabi ko sa lahat ang mga dahilan kaya ko ginawa ang ginawa ko. Sinisi ako ng isang sister, at sinabi, “Bakit hindi mo sinabi sa amin na hindi mo natutuhan ang chords? Ngayon tuloy kailangan nating mag-reshoot mula sa simula at naantala ang buong proyekto. Pabaya ka at iresponsable!” Hindi ko matanggap ang sinabi niya. Naisip ko, “Hindi ko ba ginawa ang lahat ng kaya ko? Ang totoo ay hindi ko kayang tipahin ang chords, at ginawa ko iyon para siguruhing matapos kaagad ang video. Hindi lang nila dapat kinunan ang mga kamay ko, hindi ba?” Nangatwiran lang ako, nang hindi nagmumuni-muni sa sarili ko. Pero sabi sa akin ng isa pang sister, “Kung nahihirapan ka, sana nagpraktis ka pa, kahit maantala nang ilang araw ang shooting. Pero hindi maaaring hindi ka magseryoso nang ganoon. Ikaw ang bokalista—ano ang magiging hitsura kung hindi ka namin ipapakitang naggigitara? Napaka-iresponsable at pabaya mo naman!” Nang marinig kong sabihin niyang “napaka,” naapektuhan talaga ako. Hindi ko mapigil na isiping, “Kung iniisip ng lahat ng aking kapatid na pabaya ako sa mga tungkulin ko, baka nga talagang mali ako? Gusto ko ring maging maayos ang shooting. Pero naantala ang proyekto at kailangan naming mag-reshoot dahil mali ang chords na tinipa ko. Ako talaga ang dapat sisihin.” Nakonsiyensya ako sa ideyang iyon. Tumigil ako sa pagprotesta at nagsimulang magmuni-muni.

Kalaunan natagpuan ko ang isang sipi ng salita ng Diyos na talagang umantig sa akin. Ganito ang sabi roon: “Ano ang bunga ng pagganap ng iyong tungkulin sa paraang pabaya at walang interes, at itinuturing ito na tila walang halaga? Ito ang hindi magandang pagganap ng iyong tungkulin, bagama’t may kakayahan kang gampanan ito nang maayos—ang iyong pagganap ay hindi aabot sa pamantayan, at ang Diyos ay hindi masisiyahan sa iyong pag-uugali sa iyong tungkulin. Kung, sa una, nagsikap at nakipagtulungan ka nang normal; kung inilaan mo dito ang lahat ng iyong iniisip; kung iniukol mo ang iyong puso at kaluluwa sa paggawa nito, at iniukol ang lahat ng iyong pagsisikap dito, at naglaan ng panahon ng iyong paggawa, iyong pagsusumikap, at iyong mga saloobin dito, o naglaan ng ilang oras sa mga sanggunian, at itinuon ang buo mong pag-iisip at katawan dito; kung ikaw ay nagkaroon ng kakayahang makipagtulungan nang gayon, ang Diyos ay mauuna, gumagabay sa iyo. Hindi mo kailangan magpilit nang labis; kapag nakikipagtulungan ka nang mabuti, inaayos na ng Diyos ang lahat para sa iyo. Kung ikaw ay tuso at madaya, at, sa kalagitnaan ng gawain, nagbabago ang iyong isip at naliligaw, ang Diyos ay hindi magpapakita ng interes sa iyo; mawawala sa iyo ang pagkakataong ito, at sasabihin ng Diyos, ‘Ikaw ay hindi sapat, ikaw ay walang silbi. Tumayo ka sa tabi. Gusto mo ng pagiging tamad, ano? Gusto mo ang pagiging mapanlinlang at tuso, hindi ba? Gusto mong namamahinga? Kung gayon, magpahinga ka.’ Ibibigay ng Diyos ang biyaya at pagkakataon sa kasunod na tao. Ano ang sasabihin ninyo: Ito ba ay isang pagkatalo o isang panalo? Ito ay isang napakalaking kalugihan!” (“Paano Lulutasin ang Suliranin ng Pagiging Pabaya at Kawalang ng Sigla Habang Gumaganap sa Iyong Tungkulin” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inilantad ng mga salita ng Diyos ang sarili kong kalagayan. Pumayag akong magpraktis para sa papel ng bida, pero hindi ko talaga ginawa ang ipinangako ko. Hindi ko pinansin ang mga kahinaan ko o hindi ako naghanap ng impormasyon kung paano mapaghuhusay ang pagtipa ko. Tinamad akong magpraktis dahil inisip kong mahihirapan ako nang husto. Idinahilan ko na wala akong oras at pinakiusapan ko ang cameraman na iwasang mag-close-up sa mga kamay ko. Akala ko malulusutan ko iyon, pero nakaantala lang iyon sa proyekto. Talagang iresponsable at pabaya ako! Nang bigyan ako ng tungkulin, hindi ko sinikap na tugtugin nang maayos ang kanta at magpatotoo sa Diyos. Sa halip, pinili kong huwag mahirapan, at ngayon ay kinailangan naming ulitin ang lahat. Bakit naging napaka-iresponsable ko? Kaunting praktis na lang, kaunting pagsisikap na lang, hindi ko sana naipahamak ang gawain ng bahay ng Diyos. Napoot ako sa sarili ko sa puntong iyon. Naisip ko, “Kung bibigyan ako ng isa pang pagkakataon, hindi na ako mawawalan ulit ng sigla. Kahit mapagod ako sa kapapraktis sa chords na iyon, gagawin ko ang kailangang gawin.”

Ipinasiya ng iba na bigyan ako ng dalawang araw pa para magpraktis. Talagang nakaantig iyon sa akin at nagpasalamat ako sa Diyos sa pagbibigay sa akin ng pagkakataong makabawi sa kasalanan ko. Mula noon pinagbutihan ko na ang pagsasaulo sa lahat ng chord, pero hirap na hirap talaga ako. Natakot ako na hindi pa rin sapat ang alam ko at na kukulangin ang dalawang araw para humusay ako. Nagsimula na naman akong mabalisa. Pero habang mas nababalisa ako, mas nakakalimot ako, at habang mas nakakalimot ako, mas nababalisa ako. Mabilis na lumipas ang umagang iyon. Hindi ko pa rin matugtog nang maayos ang kanta, at masakit na ang mga kamay ko. Karaniwan ay nagpapahinga ako mula sa pagpapraktis pagkatapos ng tanghalian, pero sa pagkakataong ito, alam kong kinailangan kong magpatuloy. Alam kong hindi ako maaaring magpahinga, kundi kailangan kong gamitin ang bawat sandaling mayroon ako para matipa ko nang tama ang chords. Nang isapuso ko ang ginagawa ko, ginabayan ako ng Diyos. Noong hapong iyon, hindi ko namalayan, naintindihan ko na kung paano isaulo nang paunti-unti ang chords! Humusay ako nang humusay. Pero dahil matagal na akong nagpaparaktis, nagsimulang mamaga ang mga kamay ko at natukso na naman akong tamarin. Nang mahuli kong bumabalik na naman ako sa ganitong pag-iisip, naisip ko ang isang bagay na sinabi ng Diyos, at agad kong binasa iyon: “Kapag nahaharap ka sa isang tungkuling nangangailangan ng iyong pagsisikap at paggastos, at kinakailangan mong ilaan ang iyong katawan, isipan, at panahon, hindi ka dapat magkait ng anuman, magkimkim ng anumang katusuhan, o magpalusot. Kung ikaw ay nagpapalusot, tuso, o madaya at traydor, malamang na hindi maging maganda ang trabaho mo. Maaari mong sabihing, ‘Walang nakakita na nandaya ako. Ang galing!’ Anong klaseng pag-iisip ito? Akala mo nalinlang ang mga tao sa mga kasinungalingan mo, at pati na ang Diyos. Ngunit sa totoo lang, alam ba ng Diyos kung ano ang nagawa mo o hindi? (Alam Niya.) Karaniwan, malalaman din ito ng mga taong nakakaugnayan mo sa loob ng mahabang panahon at sasabihin nila na isa kang taong palaging madaya, hindi masipag, at singkuwenta o sisenta porsiyento lamang ang ibinubuhos na pagsisikap, o otsenta ang pinakamalaki. Sasabihin nila na ginagawa mo ang lahat sa lubhang nakalilitong paraan, na ipinipikit ang iyong mga mata sa anumang ginagawa mo; ni hindi ka man lang seryoso sa iyong gawain. Kung may ipinagagawa sa iyo, saka ka lamang nagbibigay ng kaunting pagsisikap; kung may tumitingin kung ginagawa mo ang inaasahan sa iyo, medyo ginagandahan mo ang trabaho mo—ngunit kung walang nakatingin, medyo nagiging tamad ka na. Kung pinakikitunguhan ka, nagsusumikap kang gawin ito; kung hindi naman, palagi kang natutulog sa trabaho at sinusubukan mong makalusot kung kaya mo, na ipinapalagay na walang makakapansin. Lumilipas ang panahon, at napapansin ito ng mga tao. Sinasabi nila, ‘Hindi maaasahan at hindi mapagkakatiwalaan ang taong ito; kung bibigyan mo siya ng mahalagang tungkuling gagampanan, kakailanganin siyang pamahalaan. Magagawa niya ang mga karaniwang gawain at trabaho na hindi kinasasangkutan ng mga prinsipyo, ngunit kung bibigyan mo siya ng anumang mahalagang tungkuling gagampanan, malamang na guluhin lang niya iyon, at pagkatapos ay nalinlang ka na.’ Makikita ng mga tao ang tunay na ugali niya, at lahat ng kanyang dignidad at integridad ay ganap na mawawala. Kung walang maaaring magtiwala sa kanya, paano pa ang Diyos? Ipagkakatiwala ba sa kanya ng Diyos ang anumang mahahalagang gawain? Ang gayong tao ay hindi mapagkakatiwalaan” (“Ang Pagpasok sa Buhay ay Dapat Magsimula sa Karanasan ng Pagganap sa Tungkulin ng Isa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Ipinatanto sa akin ng mga salita ng Diyos kung gaano ako kawalang-sigla sa tungkulin ko. Kampante lang ako sa pagpapraktis ng chords, at hindi ko hinangad na maabot ang pinakamataas na pamantayan. Hindi ako lubos na nagsikap. Nilalaro at hindi ko sineseryoso ang tungkulin ko. Wala akong integridad. Hindi ako mapagkakatiwalaan. Iniisip ko noon pa man na marubdob at masipag ako sa mga tungkulin ko, na walang-maliw ang katapatan ko. Pero ngayon, nakita ko na hindi ako nakatuon sa mga resulta, kundi hindi ako naging seryoso. Paano iyan naging paggawa ng tungkulin ko? Kung patuloy akong naging ganyan, sino ang mangangahas na magtiwalang muli sa akin? Hindi ba ako mawawalan ng aking integridad at karangalan? Nakagawa ako ng kasalanan noong huli. Ayaw ko nang maulit iyon. Hindi na baleng mamaga ang mga kamay ko o mapagod ako, mas mahalaga ang aking integridad at dignidad. Kaya, ipinasiya kong patuloy na praktisin ang chords, gaano man iyon nakakapagod o kahirap. Nang ipasiya kong tunay na magsisi, nakita ko ang mga pagpapala at patnubay ng Diyos. Noong araw na iyon mismo, nagpraktis ako hanggang madaling-araw, at nagawa kong isaulo ang lahat ng chords. Maghapon akong nagpraktis kinabukasan hanggang sa maging pamilyar ako sa buong kanta. Sa oras ng shooting, nakatuon ako nang husto sa bawat hakbang at nagdasal ako nang taimtim, na umaasa sa Diyos. Nagulat ako nang mai-shoot namin ang buong video sa isang take! Nang makita kong ganito ang kinalabasan noon, napayapa ako. Nalasap ko ang tamis ng pagsasagawa ng katotohanan.

Kalaunan ay binigyan ako ng tungkuling kumatha ng musika. Matagal na akong hindi nakakatha ng kanta, kaya medyo kulang ako sa praktis. Lalo na, mga rock song ang ginagawa namin nitong huli, na hindi ko pa nagawa dati, kaya medyo nag-alala ko. Pero alam ko na isang tungkulin itong kailangan kong tuparin at gawin ang lahat. Kaya, nagplano akong kumumpleto ng dalawang kanta pagsapit ng katapusan ng buwan. Maghapo’t magdamag kong kinatha ang mga kanta, at nang mapagod na ako, hiniling ko sa Diyos na tulungan akong talikdan ang laman. May naisip akong melody at agad kong binuo ang kanta. Nang matapos ito, ipinarinig ko ito sa aking mga kapatid. Sabi nila okey iyon at na tama ang estilo para sa rock music. Pero sa loob-loob ko, naisip ko: “Kung nagsikap pa akong kinisin ang chorus melody, mas gaganda pa ang kanta.” Pero nagdalawang-isip ako. Wala pa akong malinaw na direksyon noon at ayaw kong paguring masyado ang sarili ko. Bukod pa rito, wala namang problema ang mga kapatid doon. Puwede na iyon. At saka, noon pa lang ako natutong kumatha ng ganitong klaseng kanta, kaya normal lang na may kaunting mali. Isinumite ko iyon sa team leader.

Makalipas ang ilang araw, sinabi niya sa akin na tama ang ginawa ko, pero medyo magaspang ang melody. Iminungkahi niya na pag-isipan ko pa nang kaunti ang lyrics. Medyo tutol ako rito at naisip ko, “Ngayon pa lang ako natutong kumatha ng ganitong klaseng kanta. Ang dami mo namang hinihiling sa akin!” Maraming oras na ang nagugol ko riyan at ilang araw pa ako naghintay sa feedback niya. Kalahating buwan na ang lumipas. Nang makita kong walang progreso, medyo nag-alala na ako. Ang pagbabago sa katha ay mangangailangan talaga ng malaking pagsisikap at hindi ko alam kung ano ang kalalabasan nito. Kaya, isinulat kong muli ang tono. Sabi ng team leader hindi raw iyon maganda at parang kantang pambata ang tono. Nalungkot talaga ako. Naisip ko, “Ibinibigay ko ang lahat ng kaya ko pero wala pa ni isang kantang naaprubahan. Ano ang dapat kong gawin?” Kalaunan, sumulat pa ako ng ilang melody, pero wala ni isa sa mga ito ang tinanggap. Nabagabag ako nang husto. Inisip ko kung paano ko ipinasiyang kumatha ng dalawang kanta pagsapit ng katapusan ng buwan, pero wala akong natapos ni isa. Nabigo ako sa mga tungkulin ko. Wala ba akong kuwenta?

Sa isang pagtitipon kalaunan, ipinaalala sa akin ng team leader, “Orihinal ang mga katha mo at maganda ang estilo, pero bakit wala pang naaaprubahan? Hindi nakatuon ang pansin mo sa lyrics, kaya hindi akma ang lyrics sa melody. Tuwing babaguhin mo ito, lalong pumapangit. Nakakaantala ito sa gawain ng bahay ng Diyos.” Pagkatapos, idinagdag pa ng isang brother: “Hindi maganda ang pagkanta mo sa mga recording. Ni hindi tugma ang ilan sa mga iyon sa sheet music. Nagpapabaya ka!” Nakakahiyang mapakitunguhan at mapagalitan ng mga brother. Gusto kong magtago. Pagdating ko ng bahay, nagdasal ako sa Diyos: “Diyos ko, nawalan ako ng sigla sa tungkulin ko. Hindi ako naging deboto, pero hindi ko alam kung paano lutasin ang problemang ito. Tulungan Mo sana ako at gabayan.”

Kalaunan, binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Hindi ba isang bagay sa loob ng isang tiwaling disposisyon na pamahalaan nang walang galang at iresponsable ang mga bagay-bagay? Anong bagay? Kabastusan iyan; sa lahat ng usapin, sinasabi nilang ‘tama lang iyan’ at ‘puwede na’; ito ay isang saloobin ng ‘siguro,’ ‘posible,’ at ‘malamang’; ginagawa nila ang mga bagay-bagay nang hindi pinag-iisipan, nasisiyahan na silang gumawa sa pinakamababang paraan, at nasisiyahang gumawa nang walang kaplanu-plano hangga’t kaya nila; wala silang nakikitang dahilan para seryosohin ang mga bagay-bagay o magpunyaging gumawa nang may katumpakan, at lalong wala silang nakikitang dahilan para maghangad ng mga prinsipyo. Hindi ba ito isang bagay na nasa loob ng isang tiwaling disposisyon? Pagpapakita ba ito ng normal na pagkatao? Tama lamang na tawagin itong kayabangan, at angkop na angkop ding tawagin itong bulok—ngunit para maunawaan ito nang malinaw, ang tanging salitang puwede na ay ‘bastos.’ Ang gayong kabastusan ay nasa pagkatao ng karamihan sa mga tao; sa lahat ng bagay, nais nilang gawin ang pinakamaliit na posibleng gawin, upang makita kung makakalusot sila, at may bakas ng panlilinlang sa lahat ng ginagawa nila. Dinadaya nila ang iba tuwing may pagkakataon sila, nilalaktawan ang ilang hakbang hangga’t kaya nila, at ayaw na ayaw nilang gumugol ng napakaraming oras o pag-iisip tungkol sa isang bagay. Hangga’t maiiwasan nilang mabunyag sila, at wala silang idinudulot na problema, at hindi sila pinananagot, akala nila ay maayos ang lahat, at sa gayon ay patuloy silang gumagawa nang hindi nag-iisip. Para sa kanila, hindi talaga sulit na gawin ang isang trabaho nang maayos. Ang gayong mga tao ay walang natututuhang kasanayan, at hindi nila ginagamit ang kanilang pinag-aralan. Gusto lang nilang makuha ang malawakang balangkas ng isang paksa at pagkatapos ay tinatawag ang sarili nila na bihasa roon, at pagkatapos ay umaasa silang matapos ito kahit hindi nila alam ang gagawin. Hindi ba ganito ang pag-uugali ng mga tao sa mga bagay-bagay? Maganda ba ang ganitong pag-uugali? Ang ganitong uri ng pag-uugali na ginagamit ng mga taong ito sa mga tao, kaganapan, at bagay-bagay, sa maikling salita, ay ang ‘mangapa,’ at ang gayong kabastusan ay umiiral sa lahat ng tiwaling sangkatauhan” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (9)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Paano masasabi ng isang tao ang kaibhan sa pagitan ng marangal at hamak na mga tao? Tingnan lamang ninyo ang kanilang pag-uugali at asal sa pagtrato nila sa mga tao, kaganapan, at bagay-bagay—tingnan ninyo kung paano sila kumilos, paano nila pinamamahalaan ang mga bagay-bagay, at paano sila kumikilos kapag nagkakaroon ng mga problema. Ang mga taong may magandang asal at dignidad ay maselan, seryoso at masipag sa kanilang mga kilos, at handang magsakripisyo. Ang mga taong hindi maganda ang asal at dignidad ay magulo at padaskol kumilos, laging nanloloko, laging gustong magtrabaho lamang nang hindi nag-iisip. Hindi sila natututo ng anumang kasanayan, at, gaano katagal man sila mag-aral, nananatili silang nalilito dahil sa kamangmangan sa mga bagay na nangangailangan ng kasanayan o propesyon. Kung hindi mo sila pipiliting sumagot, parang maayos ang lahat, ngunit, sa sandaling gawin mo iyon, nagugulumihanan sila—tumutulo ang pawis sa kanilang mga kilay, at hindi sila makasagot. Hamak ang pagkatao ng mga taong iyon” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (9)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nang mabasa ko ito ay saka ko lang natanto na naging pabaya ako sa tungkulin ko, dahil may kasamaan sa kalooban ko. Gusto ko madali lang ang gawin ko, wala akong pakialam sa kalidad ng trabaho ko. Ayaw kong hangarin ang mga prinsipyo ng katotohanan at gawin ang tungkulin ko ayon sa mga hinihiling ng Diyos. Kapag iniisip ko ang tungkol sa panahong ito, kumukuha man ako ng video o kumakatha ng kanta, tuwing nahaharap ako sa problemang kailangan ng pagsisikap, tuwing kailangan kong magsakripisyo, hindi ako gaanong nagsisikap. Hindi ko sinikap na magpakahusay o magpakasipag. Sa katunayan, alam ko naman na kung naging mas masipag at mas nakatuon ako, magagawa ko nang mas maayos ang tungkulin ko. Pero hindi ko ibinigay ang lahat ng kaya ko, lagi kong pinagusto ang sarili ko. Kaya hindi ako makasulong sa gawain ko o makapagpatotoo para sa Diyos sa pamamagitan ng tungkulin ko, at dahil diyan ay palagi kong naaantala ang gawain ng iglesia. Paano ko masasabing nagawa ko ang tungkulin ko? Malinaw na naaantala ko ang gawain ng bahay ng Diyos. Noon ko nakita kung gaano kaseryoso ang kasamaan ko. Hindi ako naging seryoso, wala sa loob ko ang ginagawa ko, tinangka kong lokohin ang Diyos. Wala akong karangalan at dignidad. Gusto ng Diyos yaong mga taong ginagawa nang matapat at masigasig ang kanilang tungkulin, hinahangad ang mga prinsipyo ng katotohanan sa harap ng mga paghihirap at ginagampanan ang kanilang tungkulin ayon sa kinakailangan ng Diyos. Mayroon silang dangal at integridad, at pinahahalagahan sa mga mata ng Diyos. Kumpara sa kanila, hindi ako nararapat matawag na tao. Nahihiya ako. Sa sandaling iyon, naunawaan ko: Inililigtas ako ng Diyos sa pamamagitan ng mga brother na tinatabasan at pinakikitunguhan ako. Kung hindi, lagi akong hindi magseseryoso nang ganito. Hindi ko gagawin nang maayos ang tungkulin ko kahit kailan. Magagambala ko ang gawain ng bahay ng Diyos at itatakwil ako ng Diyos.

Binasa ko ang iba pa sa mga salita ng Diyos: “Ang gawain ng Diyos ay ginagawa para sa kapakanan ng sangkatauhan, at ang pakikipagtulungan ng tao ay ibinibigay para sa kapakanan ng pamamahala ng Diyos. Pagkatapos na nagawa ng Diyos ang lahat ng nararapat Niyang gawin, ang tao ay kinakailangang maging pursigido sa kanyang pagsasagawa, at makipagtulungan sa Diyos. Sa gawain ng Diyos, ang tao ay hindi dapat magkulang sa pagsisikap, nararapat mag-alay ng kanyang katapatan, at hindi dapat magpasasa sa napakaraming kuru-kuro, o maupo nang walang-kibo at maghintay ng kamatayan. Kayang isakripisyo ng Diyos ang Kanyang Sarili para sa tao, kaya bakit hindi maibigay ng tao ang kanyang katapatan sa Diyos? May iisang puso at isip ang Diyos tungo sa tao, kaya bakit hindi makapag-alok ng kaunting pakikipagtulungan ang tao? Gumagawa ang Diyos para sa sangkatauhan, kaya bakit hindi magampanan ng tao ang ilan sa mga tungkulin niya para sa kapakanan ng pamamahala ng Diyos? Nakarating na ang gawain ng Diyos nang ganito kalayo, gayunman kayo ay nakakakita pa rin ngunit hindi kumikilos, kayo ay nakakarinig ngunit hindi gumagalaw. Hindi ba’t ang mga taong ganyan ay ang mga layon ng kapahamakan? Nailaan na ng Diyos ang Kanyang lahat para sa tao, kaya bakit, ngayon, hindi pa rin magampanan ng tao nang masigasig ang kanyang tungkulin? Para sa Diyos, ang Kanyang gawain ay ang Kanyang uunahin, at ang gawain ng Kanyang pamamahala ay ang pinakamahalaga. Para sa tao, ang pagsasagawa ng mga salita ng Diyos at pagtupad sa mga kinakailangan Niya ay kanyang unang prayoridad. Ito ay dapat maunawaan ninyong lahat” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao). Antig na antig ako nang maisip ko ang mga salita ng Diyos. Ang Diyos ay may isang puso at isang isipan sa tao. Dalawang beses Siya naging tao para iligtas ang sangkatauhan, na ginawang tiwali ni Satanas. Siya ay nakutya, natanggihan ng maraming henerasyon, at labis na nagdusa. Sa kabila ng ating matinding katiwalian at kawalang-malasakit, hindi tayo pinabayaan ng Diyos kailanman. Ipinapahayag pa rin Niya ang katotohanan para iligtas tayo. Kulang tayo sa kakayahan at mabagal tayong tumanggap ng katotohanan, pero nakikisalamuha sa atin ang Diyos nang napakatapat, at marubdob. Kung minsan gumagamit Siya ng mga talinghaga at halimbawa, at nagkukuwento para gabayan tayo sa bawat anggulo, at sa bawat paraan. Ito ay upang maunawaan natin ang katotohanan at makapasok dito. Inaangkin ng Diyos ang responsibilidad para sa ating buhay at hindi Siya magpapahinga hangga’t hindi Niya tayo nagagawang ganap. Ang makita ang disposisyon ng Diyos at ang Kanyang taimtim na mga layon ay talagang nagbibigay-inspirasyon. Pero nang maisip ko kung paano ko natrato ang Diyos at kung paano ko ginampanan ang mga tungkulin ko, punung-puno ako ng panghihinayang. Seseryosohin ko na ang pagganap sa tungkulin ko. Lumapit ako sa Diyos at nagdasal, na tinatanong Siya kung paano ko talaga matitigilan ang pagiging pabaya at magagawa nang maayos ang tungkulin ko.

Pagkatapos ay binasa ko ang mga salita ng Diyos, na nagsabing: “Ano ang tungkulin? Ito ay isang tagubiling ipinagkatiwala ng Diyos sa mga tao. Kaya paano mo dapat tuparin ang iyong tungkulin? Sa pagkilos alinsunod sa mga hinihiling at pamantayan ng Diyos, at sa pagbatay ng iyong pag-uugali sa mga katotohanang prinsipyo sa halip na sa mga pansariling hangarin ng tao. Sa ganitong paraan, aayon sa pamantayan ang pagtupad mo sa iyong mga tungkulin” (“Tanging sa Paghahanap ng Mga Prinsipyo ng Katotohanan Nagagampanan nang Maigi ng Isa ang Kanyang Tungkulin” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Ano ang ibig sabihin ng taimtim itong ituring? Ang taimtim na pagtuturing ay hindi nangangahulugan ng pagbibigay ng kaunting pagsisikap o pagdaranas ng kaunting pisikal na pagpapahirap. Ang mahalaga ay may Diyos sa iyong puso, at isang pasanin. Sa iyong puso, dapat mong timbangin ang kahalagahan ng iyong tungkulin, at pagkaraan ay pasanin ang bigat at pananagutang ito sa lahat ng ginagawa mo at isapuso ito. Dapat mong gawing karapat-dapat ang iyong sarili sa misyon na ibinigay sa iyo ng Diyos, gayundin sa lahat ng nagawa ng Diyos para sa iyo, at sa Kanyang mga inaasam para sa iyo. Tanging sa paggawa niyon ang magiging taimtim na pagtuturing. Walang silbi ang paggawa ng mga bagay-bagay nang walang kahirap-hirap; maaari mong mapaglalangan ang mga tao, ngunit hindi mo malilinlang ang Diyos. Kung walang tunay na kabayaran at walang katapatan kapag ginagampanan mo ang iyong tungkulin, kung gayon ay hindi ito umaabot sa pamantayan” (“Ang Mahusay na Pagganap ng Tungkulin ay Nangangailangan ng Kahit Man Lamang Isang Budhi” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nagbigay ito ng kalinawan sa puso ko. Ang tungkulin natin ay ipinagkatiwala sa atin ng Diyos. Kailangan nating gawin ang hinihingi Niya at kumilos tayo ayon sa katotohanan. Hindi natin mapipili o pikit-matang masusunod ang sarili nating mga kagustuhan. Kailangan nating matugunan ang isang tiyak na pamantayan sa ating tungkulin—ang pakunwaring kasipagan ay walang kapupuntahan. Ang pinakamahalaga ay maging responsable, masigasig at tapat, maghangad, magnilay-nilay, at maghanap ng mga paraan para magpakahusay. Pagkatapos ay magagawa na natin ang ating tungkulin at mapapalugod ang Diyos. Kalaunan, nang kumakatha ako ng isang kanta, pinag-aralan kong mabuti ang lyrics, at nakakita ako ng ilang kanta na nagpahayag ng damdamin nito. Pinag-isipan kong mabuti kung paano ginamit ng ibang mga tao ang melody para ipahayag ang klase ng damdaming ito. Matapos maintindihan ang kahulugan ng lyrics, mood, at direksyon ng melody, nagsimula na akong kumatha. Hiningan ko ng payo ang mga kapatid kalaunan, dalawang beses ko binago ang katha, at pagkatapos ay handa na iyon. Isang linggo lang ang inabot para matapos iyon. Tinanggap din ang isa pang kathang binago ko. Nang makita ko kung gaano kadaling natapos ang mga kathang iyon, lalo akong nagsisi at nanghinayang sa hindi pagiging seryoso sa tungkulin ko noon. Nakita ko kung gaano kasama ako nagawang tiwali ni Satanas, gaano kaseryoso ng kasamaan ko, at gaano ako kapabaya sa trabaho ko. Salamat sa mga plano ng Diyos, nang pakitunguhan ako ng aking mga kapatid, nahanap ko na rin sa wakas ang katotohanan para malutas ko ang aking mga tiwaling disposisyon at magampanan ko ang tungkulin ko nang may katapatan. Salamat sa Diyos!

22. Sa Wakas, Natutunan Ko Kung Paano Gampanan ang Aking Tungkulin

Ni Xincheng, Italy

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa pamamagitan ng proseso ng paggawa ng kanyang tungkulin unti-unting nagbabago ang tao, at sa pamamagitan ng prosesong ito niya ipinamamalas ang kanyang katapatan. Sa gayon, kapag mas nagagawa mo ang iyong tungkulin, mas maraming katotohanan kang matatanggap, at magiging mas totoo ang iyong pagpapahayag. Yaong mga gumagawa para matapos na lamang ang kanilang tungkulin at hindi hinahanap ang katotohanan ay aalisin sa bandang huli, sapagkat ang gayong mga tao ay hindi ginagawa ang kanilang tungkulin sa pagsasagawa ng katotohanan, at hindi isinasagawa ang katotohanan sa pagtupad ng kanilang tungkulin. Sila yaong mga nananatiling hindi nagbabago at isusumpa. Hindi lamang marumi ang kanilang mga pagpapahayag, kundi masama ang lahat ng kanilang ipinapahayag” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Ministeryo ng Diyos na Nagkatawang-tao at ng Tungkulin ng Tao). “Ang pagsasapuso ng iyong tungkulin at pagtanggap ng responsibilidad ay nangangailangan ng iyong pagdurusa at pagsisikap—hindi sapat ang pag-usapan lamang ito. Kung hindi mo isasapuso sa iyong tungkulin, sa halip ay palagi mong gustong magsikap sa pisikal, siguradong hindi magagawa nang maayos ang iyong tungkulin. Tatapusin mo lamang ito nang hindi nag-iisip at wala nang iba pa, at hindi mo malalaman kung gaano kahusay mong nagawa ang iyong tungkulin. Kung isasapuso mo ito, unti-unti mong mauunawaan ang katotohanan; kung hindi, hindi mo ito mauunawaan. Kapag isasapuso mo ang pagganap sa iyong tungkulin at hahanapin ang katotohanan, unti-unti mong mauunawaan ang kalooban ng Diyos, matutuklasan ang sarili mong katiwalian at mga kakulangan, at makakasanayan ang iyong iba-ibang kalagayan. Kung hindi mo gagamitin ang puso mo para suriin ang iyong sarili, at magtutuon lamang sa panlabas na pagsisikap, hindi mo matutuklasan ang iba’t ibang kalagayan na nanggagaling sa puso mo at ang lahat ng reaksyon mo sa iba’t ibang sitwasyon sa paligid; kung hindi mo gagamitin ang puso mo para suriin ang iyong sarili, mahihirapan kang lutasin ang mga problema sa puso mo” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Pagiging Matapat Maaaring Makapamuhay na Tulad ng Isang Tunay na Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinapakita sa atin ng mga salita ng Diyos na kailangan nating maging maingat, responsable, at hanapin natin ang katotohanan para gampanan ang ating tungkulin. Isa akong taong pabaya dati. Hindi ko masyadong pinagsisikapan ang mga bagay. Ganoon din ako sa bahay ng Diyos. Hindi ko sinubukang galingan ang aking tungkulin. Tuwing may makakaharap akong bagay na komplikado at kinakailangang paghirapan ko, nagiging pabaya at iresponsable ako kaya lagi akong nagkakamali sa aking tungkulin. Noong naglaon, bahagya kong naintindihan ang sarili kong tiwaling disposisyon mula sa mga salita ng Diyos at kung paano ko gagampanan ang aking tungkulin upang matupad ang kalooban ng Diyos, para magampanan ko nang responsable at tuluy-tuloy ang aking tungkulin.

Ang tungkulin ko noong panahong iyon ay magsuri ng mga salin sa Italyano. Masipag ako noong umpisa at laging handang lutasin ang anumang paghihirap. Pero noong naglaon, nagpatung-patong ang trabaho ko at nagsimula akong mabalisa, lalo na kapag nakakakita ako ng mga dokumentong may mga tala sa iba’t ibang kulay at maraming tuldok, kuwit, at iba-iba pang mga bantas. Bawat isa ay kailangang suriin ang anyo at pagkakalagay. Hindi ako mapakali. Naisip ko, “Kailangan ko ba talaga itong pag-isipan nang mabuti? Masyadong matrabaho.” Pagkatapos noon, ayoko nang suriin nang maayos ang mga ito, tinitingnan ko na lamang nang mabilis ang mga ito at sinisiguradong kahit papaano ay tama. Minsan kailangan kong patahimikin ang utak ko at pag-isipan nang mabuti kung tama ang pagsasalin, pero tuwing makakakita ako ng komplikadong istruktura ng pangungusap, nagkakaroon ako ng mga makasariling kalkulasyon: “Masyadong matrabahong busisiin at saliksikin pa ang bawat salita, at kung wala akong mapala, hindi ba’t aksaya lang iyon sa pagod? Hindi bale na, hayaan ko na lang na problemahin ito ng ibang tao.” At basta gayon na lang, naging pabaya ako at wala sa loob ang pagganap sa tungkulin.

Pagtagal, lagi nang may nagsusulputang mga problema. May nakikita ang ibang tao na mga mali sa paggamit ng malalaking letra at bantas sa mga dokumentong sinuri ko at ang iba ay mayroon pang mga nawawalang salita mula sa pagsasalin. Sumama talaga ang loob ko nang makita ko iyon. Nakita agad ng ibang tao iyong mga maliliit na problema pero hindi ko nakita kahit nasa harapan ko na. At paano nagkaroon ng halatang-halatang kulang na mga salita? Habang pinag-iisipan ko, lalong sumasama ang loob ko. Isang araw pagkatapos mananghalian, nakatanggap ako ng mensahe na nagsasabing mayroong isang napakasimpleng pagkakamali sa paggamit ng isahan at maramihan sa isang dokumentong sinuri ko. Para akong sinaksak sa puso. Paano ako naging napakapabaya? Paano ko napalampas ang isang napakasimpleng pagkakamali? Hindi ako sigurado kung ang ibang dokumentong sinuri ko ay may ganoon ding mga pagkakamali. Punung-puno ng pagkakamali iyong gawa ko. Ano nang gagawin ko? Sa pagdurusa ko, nagmadali akong humarap sa Diyos at nagdasal. Pinagnilayan ko ang sitwasyon ko at ang naging pag-uugali ko sa aking tungkulin.

Nagbasa ako ng isang sipi ng salita ng Diyos: “Kung hindi mo sineseryoso ang tungkulin mo at wala kang ingat, ginagawa mo lamang ang mga bagay-bagay sa pinakamadaling paraan na kaya mo, anong klaseng mentalidad iyan? Ginagawa mo ang mga bagay na iyan sa wala-sa-pusong paraan, hindi ka tapat sa tungkulin mo, hindi mo iniisip na responsibilidad mo iyan, at misyon mo iyan. Tuwing ginagawa mo ang tungkulin mo, hindi mo ibinubuhos ang lakas mo; ginagawa mo ito nang wala sa loob mo, hindi mo ito pinagsisikapan nang husto, at sinisikap mo lang na matapos na ito nang ganoon, walang pagiging taimtim kahit kaunti. Ginagawa mo ito sa napakaginhawang paraan na para bagang naglalaro ka lang. Hindi ba ito hahantong sa mga problema? Sa bandang huli, may mga taong magsasabi na kayo ay mga taong ginagampanan ang tungkulin nang hindi maayos, at basta gumagawa kayo nang wala sa loob. At ano ang sasabihin ng Diyos tungkol doon? Sasabihin Niya na hindi ka mapagkakatiwalaan. Kung napagkatiwalaan ka ng isang trabaho at, pangunahing responsibilidad man iyon o karaniwan, kung hindi mo pinagsisikapan iyon o hindi mo ginagawa ang inaasahan sa iyo, at kung hindi mo ito ituturing na isang misyon na naibigay sa iyo ng Diyos o isang bagay na naipagkatiwala sa iyo ng Diyos, o tinatanggap ito bilang pakikibahagi sa sarili mong tungkulin at obligasyon, kung gayon magiging problem ito. ‘Hindi mapagkakatiwalaan’—ang dalawang salitang ito ang tutukoy kung paano mo isinasagawa ang tungkulin mo, at sasabihin ng Diyos na hindi tugma ang ugali mo sa tungkulin mo. Kung ipinagkatiwala sa iyo ang isang bagay pero ito ang saloobin mo rito at ito ang kung paano paggawa mo rito, aatasan ka pa ba ng karagdagang mga tungkulin sa hinaharap? Maipagkakatiwala ba sa iyo ang anumang bagay na mahalaga? Marahil ay maaari kang pagkatiwalaan, ngunit nakadepende iyon sa kung paano ka gumawi. Sa kaibuturan, gayunman, sa puso ng Diyos, palaging makikimkim ang kaunting kawalan ng tiwala sa iyo, gayundin kaunting kawalan ng kasiyahan. Magiging problema ito, hindi ba?” (“Nagmumula ang Landas sa Madalas na Pagninilay-Nilay sa Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inoobserbahan ng Diyos ang puso ng mga tao. Bawat isa sa mga salita Niya ay tumagos sa aking malalang kapintasan. Napagtanto ko na ang paggawa ng mga bagay sa madaling paraan sa tungkulin ko ay pabayang pag-uugali. Walang pagiging maingat rito, ito ay pagsasagawa nang hindi isinasaloob ang mga bagay at hindi pagiging responsable para dito. Kung babalikan ko ang aking paggawa, tuwing may bagay na nangangailangan ng oras at pagsusumikap, pipiliin ko ang pinakamabilis na paraan nang hindi ako naaabala para matapos ito. Gagawin ko kung anuman ang pinakamadali, kung saan makakaiwas sa abala, o kung saan ako hindi mapapagod. Kapag maraming bagong salita o mahirap na balarila o istruktura ng pangungusap, hindi na ako magpapakahirap na saliksikin ang mga ito. Pinipili ko ang madaling paraan na markahan na lamang ang mga ito at kumonsulta sa ibang tao. Tuwing nakakakita ako ng komplikadong mga tala o kung kailangan kong suriin ang mga bantas nang maigi, sisilipin ko lang ang mga ito nang mabilis at lalampasan ang ibang mga problema. Nagiging pabaya ako at tinatakasan ko ang responsibilidad ko sa aking tungkulin at sa tagubilin ng Diyos. Ang inisip ko lang ay umiwas sa pagdurusa ng laman. Nagkaroon man lang ba ng maliit na lugar sa puso ko para sa Diyos?

Kalaunan ay may mga nabasa pa akong salita ng Diyos: “Para sa mga taong makatao, madali nilang nagagampanan ang kanilang mga tungkulin nang mahusay kapag walang nakatingin; dapat itong gawing bahagi ng kanilang mga responsibilidad. Para sa mga hindi makatao at hindi maaasahan, hirap na hirap silang gampanan ang kanilang mga tungkulin. Ang iba ay palaging dapat mag-alala sa kanila, pinamamahalaan sila, at tinatanong tungkol sa kanilang progreso; kung hindi, makakasira sila tuwing may ipinagagawa kang trabaho sa kanila. Sa madaling salita, kailangang palaging magnilay-nilay ang mga tao sa sarili nila habang ginagampanan ang kanilang mga tungkulin: ‘Sapat ko bang natupad ang tungkuling ito? Inilagay ko ba ang puso ko rito? O tinapos ko lang ba ito nang hindi nag-iisip?’ Kung nangyari ang anuman sa mga bagay na iyon, hindi maganda iyon; mapanganib iyon. Sa makitid na kahulugan, ibig sabihin ay walang kredibilidad ang taong iyon, at hindi siya mapagkakatiwalaan ng mga tao. Sa mas malawak na kahulugan, kung palagi na lamang magkukunwari ang taong iyon na ginagawa niya ang kanyang tungkulin, at kung patuloy niyang binabalewala ang Diyos, nasa malaking panganib siya! Ano ang mga resulta ng pagiging sadyang mapanlinlang? Sa loob ng maikling panahon, magkakaroon ka ng tiwaling disposisyon, madalas kang magkakasala nang hindi nagsisisi, at hindi ka matututong magsagawa ng katotohanan, ni hindi mo ito isasagawa. Sa loob ng mahabang panahon, habang patuloy mong ginagawa ang mga bagay na iyon, mawawala ang kalalabasan mo; magkakaproblema ka. Ang tawag dito ay hindi paggawa ng anumang malalaking pagkakamali kundi patuloy na paggawa ng maliliit na pagkakamali. Sa huli, hahantong ito sa mga resultang hindi na maitatama. Napakabigat niyan!” (“Ang Pagpasok sa Buhay ay Dapat Magsimula sa Karanasan ng Pagganap sa Tungkulin ng Isa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nang makita kong inihahayag sa akin ng Diyos ang aking likas at kinahinatnan ng aking pagpapabaya, hindi ko mapigilang matakot. Ang paggawa sa aking tungkulin nang wala sa loob ay mapanlinlang sa ibang tao at sa Diyos. Itinatakwil ng Diyos ang pag-uugaling ito. Kung hindi ako nagsisi, kalaunan ay makakagawa ako ng malubhang paglabag at aalisin ako ng Diyos. Noong isinaayos ng iglesia ang tungkulin ko, taimtim akong nanumpa na gagampanan ang aking tungkulin nang maayos, pero nang kinailangan kong pagsumikapan ito, ang iniisip ko lang ay ang laman, natatakot ako sa abala at pagdurusa. Nagmamadali at pabaya kong sinuri ang mga dokumento, kaya napalampas ko kahit na ang mga pagkakamaling kitang kita naman. Hindi ba’t pandaraya iyon? Ang mga isiping ito ay pinuno ako ng panghihinayang at panisisi sa sarili, kaya nagdasal ako sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos! Hindi ako naging responsable sa aking tungkulin, sa halip ay sinusubukang linlangin Ka. Kasuklam-suklam ito sa Iyo. Kulang na kulang ako sa konsensya. Diyos ko, gusto kong magsisi. Gabayan Mo ako, bigyan Mo ako ng lakas na tiisin ang paghihirap at ng kakayanan na talikdan ang laman at gampanan ang aking tungkulin.”

Sa bawat dokumento pagkatapos noon, sinusuri ko na ang bawat salitang makita kong hindi gaanong akma sa iba’t ibang diksyunaryo. Tatanungin ko ang mga kapatid o ang isang propesyunal na tagasalin kapag hindi ako sigurado hanggang masiguro kong malinaw ito. Para sa mga dokumentong komplikado at mahaba, hindi ako nangangahas na gawin lang ito nang basta-basta at pasadahan para makaraos lang, sa halip ay maingat kong isasaalang-alang ang bawat pangungusap nang paulit-ulit at detalyado sinusubukan ang aking makakaya upang pagbutihin ang katumpakan ng pagsasalin. Kapag tinatapos ang isang dokumento, inililista ko ang lahat ng detalyeng kailangan kong suriin at patuloy na pinapaalalahanan ang sarili ko na kailangan kong isaalang-alang ang bawat hakbang nang mabuti. Kapag tinatapos ko ang dokumento, sinusuri ko ang bawat detalye at sinisikap na mabawasan ang mga pagkakamali sa huling hakbang. Kalaunan, nakakakuha na ako ng mas magagandang resulta sa aking tungkulin at pati ang sukatan ng pagkakamali ko ay bumaba.

Nang maglaon, isang sister ang sumali sa pangkat at tumulong na isunod sa pamantayan ang anyo ng mga naisalin nang dokumento. Tatanungin niya ako paminsan-minsan, “Tama ba ang bantas na ito? Anong problema sa bantas na iyan?” Kapag marami siyang tanong, maiinis ako nang kaunti at mapapaisip, “Masyadong malaking abala na ipaliwanag pa lahat. Sundan mo lang iyong natapos nang dokumento.” Kaya nagdahilan na lang ako sa kanya at sinabing: “Ito na ang natapos na dokumento. Wala nang anumang problema sa mga bantas. Ang mga bantas sa Italyano at Ingles ay halos magkapareho lang. Karamihan sa mga ito ay pwedeng tratuhin na parang sa Ingles, pero may mga eksepsyon. Kailangan mong isaalang-alang ang kahulugan.” Pagkatapos ay tinanong niya ako, “Ang mga sangguniang aklat natin ngayon ay pang-propesyunal. Hindi ko naiintindihan ang ilang mga bahagi nito. Mayroon ba tayong ibang mas simpleng dokumento sa paggamit ng bantas sa Italyano?” Sabi ko’y wala pa. Pagkatapos noon ay naisip kong gumawa ng dokumento na pwedeng gawing sanggunian ng mga bagong miyembro, pero napakaraming mga bantas. Ibig sabihin nito ay kailangang suriin ang mga sangguniang aklat at masyado itong malaking abala. Isinantabi ko muna ito. Akala ko doon na nagtatapos iyon, pero nang sinunod niya ang sinabi ko at itinuring ang bantas sa Italyano nang parang sa Ingles sa kanyang anyo, nagkusa na siya at tinanggal lahat ng patlang bago at pagkatapos ng mga dash sa isang dokumentong may lagpas 150,000 na salita. Natigilan na lang ako nang malaman ko ito. Sa Italyano, kailangan mong lagyan ng patlang bago at pagkatapos ng dash para hindi mapaghalo ang mga dash sa mga hyphen, na kakaiba sa Ingles. Pero hindi ko ito sinabi sa kanya. Wala nang magagawa. Kailangan niyang balikan at iwasto bawat isa. Sumama ang loob ko at nagsisi. Kinamuhian ko ang aking sarili, at naisip na, “Bakit hindi na lang ako naglaan ng kaunting pagsusumikap noong umpisa pa lang at gumawa ng sangguniang dokumento? Bakit lagi kong iniisip ang laman at takot na takot akong maabala? Kinailangan niyang ulitin itong lahat dahil sa aking kapabayaan. Kailangan din itong beripikahin ulit. Kinailangan itong pagsikapan, at higit sa lahat ay naantala nito ang aming pag-usad sa trabaho. Hindi ba’t paggambala iyon sa gawain ng bahay ng Diyos?” Bumalik na naman iyong pakiramdam ko ng pagkakautang, paninisi sa sarili, at panghihinyang. Gusto kong sampalin ang sarili ko. Bakit ko ba ulit ito ginagawa? Ano ba talagang mali sa akin?

Isang beses sa aking debosyonal, may nakita akong sipi ng mga salita ng Diyos: “Hindi ba isang bagay sa loob ng isang tiwaling disposisyon na pamahalaan nang walang galang at iresponsable ang mga bagay-bagay? Anong bagay? Kabastusan iyan; sa lahat ng usapin, sinasabi nilang ‘tama lang iyan’ at ‘puwede na’; ito ay isang saloobin ng ‘siguro,’ ‘posible,’ at ‘malamang’; ginagawa nila ang mga bagay-bagay nang hindi pinag-iisipan, nasisiyahan na silang gumawa sa pinakamababang paraan, at nasisiyahang gumawa nang walang kaplanu-plano hangga’t kaya nila; wala silang nakikitang dahilan para seryosohin ang mga bagay-bagay o magpunyaging gumawa nang may katumpakan, at lalong wala silang nakikitang dahilan para maghangad ng mga prinsipyo. Hindi ba ito isang bagay na nasa loob ng isang tiwaling disposisyon? Pagpapakita ba ito ng normal na pagkatao? Tama lamang na tawagin itong kayabangan, at angkop na angkop ding tawagin itong bulok—ngunit para maunawaan ito nang malinaw, ang tanging salitang puwede na ay ‘bastos.’ Ang gayong kabastusan ay nasa pagkatao ng karamihan sa mga tao; sa lahat ng bagay, nais nilang gawin ang pinakamaliit na posibleng gawin, upang makita kung makakalusot sila, at may bakas ng panlilinlang sa lahat ng ginagawa nila. Dinadaya nila ang iba tuwing may pagkakataon sila, nilalaktawan ang ilang hakbang hangga’t kaya nila, at ayaw na ayaw nilang gumugol ng napakaraming oras o pag-iisip tungkol sa isang bagay. Hangga’t maiiwasan nilang mabunyag sila, at wala silang idinudulot na problema, at hindi sila pinananagot, akala nila ay maayos ang lahat, at sa gayon ay patuloy silang gumagawa nang hindi nag-iisip. Para sa kanila, hindi talaga sulit na gawin ang isang trabaho nang maayos. Ang gayong mga tao ay walang natututuhang kasanayan, at hindi nila ginagamit ang kanilang pinag-aralan. Gusto lang nilang makuha ang malawakang balangkas ng isang paksa at pagkatapos ay tinatawag ang sarili nila na bihasa roon, at pagkatapos ay umaasa silang matapos ito kahit hindi nila alam ang gagawin. Hindi ba ganito ang pag-uugali ng mga tao sa mga bagay-bagay? Maganda ba ang ganitong pag-uugali? Ang ganitong uri ng pag-uugali na ginagamit ng mga taong ito sa mga tao, kaganapan, at bagay-bagay, sa maikling salita, ay ang ‘mangapa,’ at ang gayong kabastusan ay umiiral sa lahat ng tiwaling sangkatauhan” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (9)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Direktang tinukoy ng mga salita ng Diyos ang ugat ng kawalan ko ng pagsusumikap sa aking tungkulin. Napakalubha ng marumi kong likas, at ginagawa ko ang lahat nang walang gana at may mapanlinlang na pag-uugali. Nang tanungin ako ng kapatid tungkol sa tamang paggamit ng bantas, ayokong maabala. Hindi ko ito sineryoso at ayoko ng masyadong maraming tanong, kaya dinispatsa ko lang siya sa pamamagitan ng pagsasabing sundan niya ang isang simpleng panuntunan At nang tanungin niya ako tungkol sa sangguniang dokumento, pwede ko sana siyang gawan, ngunit nang maisip ko ang gugugulin batay sa aking pagdurusa, nagdesisyon akong huwag nang mag-abala. Nag-alala ako sa mga pagkakamaling pwedeng mangyari, pero pinili ko pa ring dayain ito. Mabuti sana kung nakaiwas ako sa trabaho at naging maayos ang lahat. Tuwing gagawa ako nang walang pagsusumikap, umaasa ako sa swerte para makalusot. Lagi akong nakatuon sa paggamit ng pinakakaunting pagsisikap para lang makaraos. Hindi ako nagsusumikap nang tunay at tapat para gampanan ang aking tungkulin sa pagsasaalang-alang sa bawat detalye at paggawa sa abot ng aking makakaya upang siguruhing walang mga pagkakamali. Mukha akong nagtatrabaho, at sumasagot ng mga tanong, pero ang totoo, nililinlang ko lang ang kapatid na iyon at naging tuso. Bilang resulta, nagtiwala siya sa mga sagot ko at nakagawa ng malubhang mga pagkakamali at pinagod ang kanyang sarili sa isang trabahong walang kinapuntahan. Kinailangan pa niyang umulit ng napakaraming trabaho, na nakapagpabagal sa kabuuang pag-usad ng gawain at nagdulot ng pagkalugi sa gawain ng iglesia. Ang prinsipyo sa likod ng aking mga kilos, na gawin ang pinakamadali at pinakawalang abala, ay isang prinsipyo ng pananakit ng kapwa. Gumamit ako ng mga munting panlilinlang para panandaliang makaiwas sa pagod. Hindi ako pisikal na nagdusa, ngunit ang mga paglabag ko sa aking tungkulin ay walang tigil at nakaantala sa gawain sa bahay ng Diyos. Sinasaktan ko ang ibang mga tao at ang sarili ko! Inatasan ako ng isang napakahalagang trabaho, pero hindi ko ito sineryoso, at isinapuso, iresponsable ako, mapanlinlang, pabaya, at walang pakialam sa kahihinatnan. Wala ako ni katiting na konsensya. Noon ko lang nakita kung gaano karumi ang aking likas, gaano kababa ang aking integridad, at gaano ako kawalang-kwenta.

Kinalaunan ay nanood ako ng video ng isang pagbasa ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Kung hindi kayang ipahayag ng mga tao ang nararapat nilang ipahayag habang naglilingkod o makamit kung ano ang likas na posible para sa kanila, at sa halip ay nagbibiru-biruan at gumagawa lamang para matapos na, naiwala na nila ang tungkuling dapat taglayin ng isang nilalang. Ang gayong mga tao ay kilala bilang ‘mga walang-kabuluhan’; sila ay mga walang-silbing yagit. Paano matatawag nang wasto na mga nilalang ang gayong mga tao? Hindi ba mga tiwali silang nilalang na maningning sa labas ngunit bulok sa loob? … Sino ang magiging karapat-dapat sa inyong mga salita at pagkilos? Karapat-dapat kaya ang napakaliit na sakripisyo ninyo sa lahat ng Aking naipagkaloob sa inyo? Wala Akong ibang magagawa at buong-puso na Akong naging tapat sa inyo, subalit nagkikimkim kayo ng masasamang layon at wala kayong interes sa Akin. Iyan ang lawak ng inyong tungkulin, ng inyong tanging tungkulin. Hindi ba ganito? Hindi ba ninyo alam na lubos kayong bigong gampanan ang tungkulin ng isang nilalang? Paano kayo maituturing bilang isang nilalang? Hindi ba malinaw sa inyo ang inyong ipinapahayag at isinasabuhay? Nabigo kayong tuparin ang inyong tungkulin, ngunit hinahangad ninyong matamo ang pagpaparaya at saganang biyaya ng Diyos. Ang gayong biyaya ay hindi naihanda para sa mga walang-silbi at hamak na katulad ninyo, kundi para sa mga yaong walang hinihinging kapalit at malugod na nagsasakripisyo. Ang mga taong katulad ninyo, na mga walang kabuluhan, ay lubos na hindi karapat-dapat na matamasa ang biyaya ng langit. Hirap at walang-katapusang kaparusahan lamang ang makakasama ninyo sa araw-araw! Kung hindi ninyo kayang maging tapat sa Akin, ang inyong kapalaran ay magiging isang pagdurusa. Kung hindi ninyo kayang managot sa Aking mga salita at Aking gawain, ang kahihinatnan ninyo ay isang kaparusahan. Lahat ng biyaya, pagpapala, at kamangha-manghang buhay sa kaharian ay hindi magkakaroon ng kinalaman sa inyo. Ito ang katapusang nararapat na mapasainyo at ang bunga ng inyong sariling kagagawan!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Ministeryo ng Diyos na Nagkatawang-tao at ng Tungkulin ng Tao). Sabi ng mga salita ng Diyos, “Wala Akong ibang magagawa at buong-puso na Akong naging tapat sa inyo, subalit nagkikimkim kayo ng masasamang layon at wala kayong interes sa Akin. Iyan ang lawak ng inyong tungkulin.” Tumagos sa puso ko ang mga salitang ito. Binigyan ako ng pagkakataon ng Diyos na gampanan ang aking tungkulin, para mahanap at makamit ko ang katotohanan sa pamamagitan ng aking tungkulin, maitakwil ang aking tiwaling disposisyon at mailigtas ng Diyos. Ngunit sa halip na hanapin ang katotohanan, laman lang ang inintindi ko, isinasantabi at nililinlang ang Diyos. Naisip ko kung paanong nagkatawang-tao ang Diyos para sagipin ang sangkatauhan, nagtitiis sa matinding pagkapahiya at pasakit, tinutugis at inuusig ng pamahalaan, hinahatulan at itinatakwil ng mga tao, ngunit lagi Niyang pinapahayag ang katotohanan at nagsusumikap na sagipin ang mga tao. Kulang ang ating kakayahan kaya’t mabagal ang ating pag-unawa sa katotohanan. Hindi lang tayo hindi pinabayaan ng Diyos, taimtim din Siyang nagbabahagi sa atin mula sa bawat anggulo. Detalyado Niyang ipinapaliwanag ang lahat ng katotohanan. Nagkukuwento Siya, nagbibigay ng mga halimbawa’t gumagamit ng mga talinghaga para tulungan tayong makaintindi. Ang ilang mga katotohanan ay komplikado at nagpapatungkol sa maraming bagay, kaya iniisa-isa ito ng Diyos at binibigyan tayo ng mga balangkas. Matiyaga at sistematiko Niya tayong ginagabayan para maintindihan natin nang unti-unti ang katotohanan sa pamamagitan ng pagbabahagi. Makikita nating malaki ang pananagutan ng Diyos sa mga buhay natin. Ngunit paano ko tinrato ang aking tungkulin? Akala ko ay hindi sulit na maglaan ng higit na pag-iisip at pagsusumikap dito. Hindi ako naging seryoso o responsable sa pagsusuri ng mga dokumento. Pinipili ko ang landas na hindi ako mahihirapan nang hindi tinitingnan ang kalalabasan o mga kahihinatnan nito. Hindi ko sineryoso ang mga tagubilin ng Diyos, basta’t iniraraos lang. Nasaan ang konsensya ko? Nararapat akong parusahan ng Diyos. Ngunit hindi sumuko ang Diyos sa pagsagip sa akin. Ginamit Niya ang Kanyang mga salita para maliwanagan at patnubayan ako, tulungan akong kilalanin ang aking sarili at maintindihan ang kalooban ng Diyos. Kung itinuloy ko pa ang pagiging tamad at paggawa ng tungkulin nang basta-basta para makaraos lang, hindi ako magiging karapat-dapat na mabuhay o matawag na tao. Kaya’t nagdasal ako sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos! Masyadong malubha ang marumi kong likas. Ayokong magpatuloy na mamuhay nang kahiya-hiya at walang dignidad. Pakiusap, bigyan Mo ako ng lakas na isagawa ang katotohanan para maisakabuhayan ko ang tunay na wangis ng tao at magampanan ang tungkulin ng isang nilikha.”

Pagkatapos, binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Bilang isang tao, para matanggap ang tagubilin ng Diyos, kailangan siyang maging deboto. Kailangang maging ganap siyang deboto sa Diyos, at hindi maaaring wala siyang sigla, hindi tumatanggap ng pananagutan, o kumikilos batay sa sarili niyang interes o pakiramdam; hindi ito pagiging deboto. Ano ang tinutukoy ng pagiging deboto? Ibig sabihin nito ay habang tinutupad mo ang iyong mga tungkulin, hindi ka naiimpluwensyahan at nahihigpitan ng mga pakiramdam, sitwasyon, tao, usapin, o bagay-bagay. ‘Natanggap ko ang tagubiling ito mula sa Diyos; ibinigay na Niya ito sa akin. Ito ang dapat kong gawin. Kung gayon ay gagawin ko ito na itinuturing itong sarili kong gawain, sa anumang paraang nagbubunga ng magagandang resulta, na ang kahalagahan ay nakatuon sa pagbibigay-lugod sa Diyos.’ Kapag ganito ang iyong kalagayan, hindi ka lamang kontrolado ng iyong konsiyensya, kundi may kasama ring pagiging deboto. Kung nasisiyahan ka lamang na magawa ito, nang hindi hinahangad na maging mahusay at magkamit ng mga resulta, at nadarama mo na sapat nang magpakita lamang ng kaunting pagsisikap, pamantayan lamang ito ng konsiyensya, at hindi maituturing na debosyon. Kapag deboto ka sa Diyos, medyo mas mataas ang pamantayang ito kaysa sa pamantayan ng konsiyensya. Ito, kung gayon, ay hindi na patungkol lamang sa pagpapakita ng kaunting pagsisikap; kailangan mong pagsumikapan ito nang husto. Kailangan mong palaging ituring ang iyong tungkulin bilang sarili mong trabahong gagawin, tumanggap ng mga pasanin para sa gawaing ito, hayaang mapangaralan ka kung makagawa ka ng pinakamaliit na pagkakamali o kung medyo padaskol kang magtrabaho, madama na hindi ka maaaring maging ganitong klaseng tao, dahil ginagawa ka nitong lubhang hindi marapat sa Diyos. Ang mga taong talagang matino ay tumutupad sa kanilang mga tungkulin na para bang ang mga ito ay sarili nilang trabahong gagawin, mayroon mang namamahala o wala. Masaya man sa kanila ang Diyos o hindi at paano man Niya sila tinatrato, laging mahigpit ang kahilingan nila sa kanilang sarili na tuparin ang kanilang mga tungkulin at tapusin ang tagubiling naipagkatiwala sa kanila ng Diyos. Ang tawag dito ay debosyon” (“Makakaya Lamang ng Mga Tao na Maging Totoong Masaya sa Pamamagitan ng Pagiging Matapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang landas ng pagsasagawa. Sa ating tungkulin, hindi tayo pwedeng sumunod lamang sa ating kalooban at mga kagustuhan, at gawin kahit ano’ng naisin natin. Hindi tayo pwedeng gumawa na lamang basta-basta kung ang isang bagay ay nangangailangan ng masikap na paggawa, bagkus dapat nating tratuhin ang ating tungkulin bilang tagubilin ng Diyos, bilang sarili nating responsibiliad. Kailangan nating maglaan ng pag-iisip at pagsisikap para makuha ang pinakamabuting resulta. Kahit gaano kahirap, may nagbabantay man sa atin o wala, dapat ay lagi nating tuparin ang ating tungkulin nang buong puso, isip, at lakas. Nang mapagtanto ko ito, nagdasal ako sa Diyos, handang magsisi at magsagawa nang naaayon sa mga salita ng Diyos. Pagkatapos, naglaan ako ng oras para gumawa ng dokumento ukol sa paggamit ng bantas sa Italyano para maging sanggunian ng mga bagong miyembro. Pagkatapos nito ay ibinuod ko ang mga karaniwang problemang nakakaharap sa pagsasalin at inilista ang lahat ng bagay na nangagailangan ng pansin. Tinitingnan ko ito tuwing nagsusuri ako ng dokumento para walang makaligtaan. At kapag may kapatid na nagtatanong sa akin tungkol sa kanilang tungkulin, hindi ko mamadaliin ang pagtingin at gagamitin ang imahinasyon ko para sumagot, sa halip ay pag-iisipan ko nang maigi ang kanilang tanong, gagamitin ang mga prinsipyo at maghahanap ng propesyunal na kaalaman na magagamit para sagutin sila. Tuwing may hindi ako naiintindihan, sa pamamagitan ng pagsusumikap kasabay ng kaliwanagan at gabay mula sa Diyos, unti-unti ko itong naiintindihan. Pinagnilayan ko rin ang mga maling motibo ko sa aking tungkulin. Tuwing makakaharap ako ng mga problema, at gusto kong makaraos na lamang, magdarasal ako sa Diyos upang matalikdan ko ang laman para malutas ko ang mga isyung iyon gamit ang tunay na halaga ng pagsisikap na kinakailangan. Unti-unti, naitama nang husto ang pag-uugali ko sa aking tungkulin at hindi na ako nagtatrabaho para matapos lang. Nagawa kong tuparin ang aking tungkulin nang may katatagan. Ang pagbabagong ito sa akin ay resulta ng paghatol at pagkastigo ng Diyos. Salamat sa Diyos!

23. Pagbibigay ng Aking Puso sa Diyos

Ni Xinche, South Korea

Dalawang taon na ang nakalipas, sumali ako sa pag-eensayo para sa pagtatanghal sa koro ng Awit ng Kaharian. Ikinararangal at ipinagmamalaki kong makakanta sa entablado, nagpupuri at nagpapatotoo sa Diyos. Nanalangin din ako sa Diyos, nangangako na magsasanay at gagawin nang maayos ang aking tungkulin. Noong una akong nagsimulang mag-ensayo, talagang masigasig at nagsumikap ako dito, ngunit dahil hindi ako magaling sa pagkanta at pagsayaw, medyo hindi naging natural ang aking mga ekspresyon at ang aking mga kakayahan ay hindi kayang makipagsabayan sa iba. Palaging sinasabi ng tagapagturo ang mga mali ko. Paglaon, nagsimula na akong panghinaan ng loob, pakiramdam ko kahit gaano ako magsikap, kailanman ay hindi na ako gagaling; kapag itinalaga na ang mga posisyon, ang mga kapatid na magaling kumanta at sumayaw ay mapupunta sa harapan, at ako’y magiging tagapuno lamang sa likod. Dahil dito, hindi na ako naging masyadong aktibo sa pag-eensayo at sinadya kong mahuli sa pagdating hangga’t maari. Sa una naming pagsasapelikula, inilagay ako sa likurang hilera, sa isang tabi. Medyo sumama ang loob ko, “Hindi ako magaling dito at hindi ko kayang makipagkumpitensya sa mga magagaling kumanta at sumayaw. Kahit anong pilit kong subukan, hindi ako kailanman makakasabay sa kagalingan nila at kahit kaila’y hindi ako makakasama sa kuha. Bakit kailangan ko pang magpursigi sa mga ensayo? Ayos na ang katiting na pagsisikap.” Mula noon, mas lalo akong nawalan ng gana. Alam kong mali ang aking mga galaw ngunit hindi ko na sinubukang itama ang mga ito. Minsan sasabihin ng tagapagturo na mas pagsikapan pa naming ayusin, at kapag may isang taong nagkamali, makokompromiso nito ang buong programa at maaantala ang paggawa ng pelikula. Nagkaroon iyon ng epekto sa akin at naisip ko na dapat kong isaalang-alang ang kalalabasan ng lahat. Sinubukan ko muli itong pagsikapan, at pagkatapos ay muli akong nalubog pabalik sa kawalan ng gana. Matamlay kong inensayo ang kanta at mga galaw nang hindi nararamdaman ang patnubay ng Diyos. May ilang galaw na sinanay ko, pero hindi ko makuha nang tama. Ang bawat isa ay nagbahagi ng kani-kanilang pag-unawa sa mga liriko, ngunit hindi ko ito magawa. Hindi rin ako naantig noong ako ay kumakanta, at walang emosyon sa mukha ko sa pelikula. Walang masisiyahan sa panonood sa akin. Nakaramdam na ako ng pagka-inip sa mga ensayo at hindi na ako makahintay na matapos iyon upang makagawa ako ng iba pang tungkulin.

Nang lumabas ang aming mga posisyon sa entablado, nalaman kong mayroon akong ilang eksena na off-camera, at lalo akong nawalan ng gana. Naisip ko, “Hindi ako magaling, ngunit hindi rin naman ako ganoon kalala. Kahit wala ako sa harap na hilera, makuhanan man lang sana ako ng kamera. Bakit ako ibinukod? Nag-eensayo lang ba ako para sa wala? Kung alam ko lang, hindi ko na sana sinanay ang mga galaw na ito.” Pagkatapos noon, tuwing on-camera lang ako masayang sumasabay, at kung hindi nama’y pinapasadahan ko na lamang ang mga galaw ko sa mga ensayo. Nang matapos ang paggawa ng pelikula, nakakabalisang marinig silang nag-uusap sa isang pagtitipon tungkol sa kung ano ang mga nakamit nila. Parehong tungkulin naman ang aming ginawa, at lahat sila’y may nakuha, pero bakit ang puso ko ay tila walang laman, na para bang wala man lang akong napala sa aking ginawa? Nakaramdam ako ng takot, iniisip kong kinamumuhian ako ng Diyos. Pagkatapos noon ay hinanap at nanalangin ako sa Diyos, humihingi sa Kanya ng patnubay. Pagkatapos, binasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Laging sinasabi ng mga tao na ang Diyos ay tumitingin nang malalim sa puso ng isang tao at pinagmamasdan ang lahat. Gayunpaman, hindi kailanman alam ng mga tao kung bakit ang ilan ay hindi kailanman nakapagkakamit ng kaliwanagan mula sa Banal na Espiritu, kung bakit hindi nila nakakamtan kailanman ang biyaya, kung bakit hindi sila kailanman nagkakaroon ng kagalakan, kung bakit lagi silang negatibo at nalulumbay, at kung bakit hindi nila kayang maging positibo. Tingnan ang kanilang mga kalagayan. Tiyak na walang isa sa mga taong ito ang may gumaganang budhi o isang pusong tapat” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Ang pinakapangunahin at pinakamahalagang mga bahagi ng pagkatao ng sinuman ay ang konsiyensya at katwiran. Anong klaseng tao ang isang taong walang konsiyensya at walang katwiran ng normal na pagkatao? Sa pangkalahatan, siya ay isang taong walang pagkatao, isang taong masama ang pagkatao. Suriin natin itong mabuti. Paano nagpapakita ng tiwaling pagkatao ang taong ito para sabihin ng mga tao na wala siyang pagkatao? Anong mga katangian ang taglay ng gayong mga tao? Anong partikular na mga paghahayag ang ipinapakita nila? Ang gayong mga tao ay basta lang sa kanilang mga pagkilos, at walang malasakit sa mga bagay na wala silang pansariling kinalaman. Hindi nila isinasaalang-alang ang mga kapakanan ng tahanan ng Diyos ni nagpapakita sila ng pagsasaalang-alang para sa kalooban ng Diyos. Wala silang pinapasang kabigatan ukol sa pagpapatotoo sa Diyos o sa pagganap sa kanilang mga tungkulin, at hindi sila responsable. Ano ang iniisip nila tuwing mayroon silang ginagawa? Ang unang iniisip nila ay, ‘Malalaman ba ng Diyos kung gagawin ko ito? Nakikita ba ito ng ibang mga tao? Kung hindi nakikita ng ibang mga tao na ginugugol ko ang lahat ng pagsisikap na ito at gumagawi nang tunay, at kung hindi rin ito nakikita ng Diyos, kung gayon walang silbi ang aking paggugol ng gayong pagsisikap o pagdurusa para dito.’ Hindi ba pagkamakasarili ito? Kasabay nito, isa rin itong napakahamak na uri ng layunin. Kapag nag-iisip at kumikilos sila sa ganitong paraan, may papel bang ginagampanan ang konsiyensya? Mayroon bang anumang bahagi ng konsiyensya rito? May iba pa ngang mga tao na, kapag nakakakita ng problema sa pagganap sa kanilang tungkulin, nananatiling tahimik. Nakikita nila na ang iba ay nagsasanhi ng mga pag-antala at mga paggambala, datapuwa’t wala silang ginagawa para pigilan ito. Hindi nila isinasaalang-alang kahit man lamang ang mga kapakanan ng tahanan ng Diyos, ni iniisip man lamang ang kanilang sariling mga tungkulin o pananagutan. Sila ay nagsasalita, kumikilos, namumukod-tangi, nagpupunyagi, at gumugugol ng lakas para lamang sa kanilang sariling kalayawan, karangalan, katungkulan, mga kapakanan, at karangalan. Malinaw sa lahat ang mga kilos at layunin ng isang taong katulad niyon: Lumalabas ang mga ito tuwing may pagkakataong maparangalan o magtamasa ng kaunting pagpapala. Ngunit, kapag walang pagkakatong maparangalan, o sa sandaling nagkaroon ng panahon ng pagdurusa, naglalaho sila sa paningin tulad ng isang pagong na nag-atras ng ulo nito. May konsiyensya at katwiran ba ang ganitong klaseng tao? Nakadarama ba ng pagsisisi sa sarili ang isang taong walang konsiyensya at katwiran na ganitong kumilos? Walang silbi ang konsiyensya ng ganitong klaseng tao, at hindi sila kailanman nakadama ng pagsisisi sa sarili. Kaya, mararamdaman ba nila ang paninisi o disiplina ng Banal na Espiritu? Hindi, hindi nila ito mararamdaman” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ako ay naantig nang mabasa ko ang mga salita ng Diyos. Hindi ko nakamit ang gawain ng Banal na Espiritu dahil hindi ako naging tapat sa aking puso. Inisip ko lamang ang sarili kong kalagayan at katayuan sa halip na kapakanan ng tahanan ng Diyos. Kinamumuhian ng Diyos ang ganitong pag-uugali pagdating sa tungkulin. Sa pagbabalik tanaw, nang makita kong hindi ako kasing galing ng iba, at nang mailagay ako sa likuran, naging negatibo ako at hindi aktibo at hindi ko ginustong sanayin ang aking mga ekspresyon at galaw. Naging masaya na ako sa katiting na pagsisikap, at hindi ko inisip kung paano pa ito mas lalong pagbutihin. Kapag hindi ako kasama sa kuha ay gusto kong magreklamo at makipagtalo, iniisip kong walang kabuluhan ang pagsisikap ko. Ayoko nang mag-ensayo pa. Sa paggawa ng pelikula, sa tuwing makakasama ako sa kuha ay ginawa ko ang aking bahagi, pero kapag hindi, matamlay ako at kumikilos nang kahit paano na lang. Nakonsensya ako nang maisip ko iyon. Isinasapelikula namin ang mga gawaing pangkoro upang magpatotoo sa Diyos, kaya ang aking pakikilahok ay pag-aangat ng Diyos sa akin. Dapat ay pinagsikapan ko sa abot ng aking makakaya na magampanan nang mabuti ang aking tungkulin. Sa halip, ang aking pagnanasa para sa kalagayan at katayuan ang naging rason ng aking pagiging pabaya, negatibo, at tamad. Wala akong konsensya o katinuan. Ako ay isang makasarili at mababaw na tao. Sinusuri ng Diyos ang puso ng mga tao, kaya paanong hindi Siya masusuklam sa ugali ko? Nang aking mapagtanto ito, ako’y nakaramdam ng pagsisisi at pagkakonsensya, at nanalangin ako sa Diyos: “O Diyos ko! Nagkamali ako. Mayroon akong mga pinagsisisihan sa naging bahagi ko sa programang ito at ngayon ay hindi ko na magagawang makabawi rito. Mula ngayon, pawang katotohanan na lamang ang aking hahangarin at titigilan ko na ang pag-iisip sa pansariling kalagayan at katayuan. Gusto kong gawin nang matatag ang aking tungkulin.”

Noong oras na iyon, akala ko ang tanging magagawa ko na lang ay mapuno ng pagsisisi, ngunit sa aking pagkagulat, kinailangan naming gumawa ng karadagdagang eksena para sa pelikula. Iba’t ibang emosyon ang naramdaman ko nang marinig ko iyon. Pakiramdam ko ito na ang pagkakataon kong magsisi. Napagpasyahan kong gawin nang maayos ang aking tungkulin upang masiyahan ang Diyos. Ibinuhos ko lahat ng aking pagsisikap sa pag-eensayo, at paglaon, nakita kong mas naging mahusay ang aking galaw. Magsisimula na sana kami sa paggawa ng pelikula, ngunit kinailangan itong ipagpaliban dahil sa hindi inaasahang mga pangyayari. Sinabi sa amin ng direktor na magpatuloy sa pagsasanay. Noong una, nagagawa kong sanayin nang husto ang aking sarili araw-araw, ngunit nagsimula akong mag-isip, “Hindi namin alam kung kailan kami gagawa muli ng pelikula o kung ilang beses ang pagsasanay. Tulad noong nakaraan, marahil ay hindi ulit ako makakasama sa ibang kuha. Mayroon na akong simpleng kaalaman sa mga kanta at mga galaw, sapat na siguro na ang mga iyon lamang ang aking sanayin.” Binalaan kami ng tagapagturo na huwag ihinto ang pagsasanay bago maisagawa ang pelikula at maaaring magbago ang mga kinaukulang posisyon sa entablado. Ngunit hindi ko inintindi iyon, inisip ko, “Walang pagkakataon na mailagay ako sa harap, kaya kahit na magsikap ako, hindi pa rin ako makikita sa kamera. Bakit pa ako mag-aabala?” Sa tuwing babanggitin ng tagapagturo ang mga mali sa akin, hindi ako handang ayusin ang mga iyon, at nagdadahilan ako: “Ang mga kapatid sa harap ang mapapanood sa pelikula, kaya sila dapat ang mas sasanayin. Ngunit nasa likuran lang naman ako, hindi ako makikita. Hindi na kailangang busisiin pa iyong ginagawa ko.” Pagkatapos noon, nakaramdam ako ng pagod sa mga ensayo, na tila ba’y nakakapagod iyon. Maraming beses na ayaw ko nang magpunta. Napagtanto kong bumalik na naman ang dati kong problema at hindi ito maganda sa pakiramdam. Tinanong ko ang aking sarili, “Bakit ba wala akong gana sa tungkulin ko? Bakit hindi ko magawang pagtuunan ng pansin ang pagbibigay lugod sa Diyos?” Nanalangin ako sa Diyos tungkol sa aking tunay na kalagayan, at humingi sa Kanya ng patnubay.

Binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Sa loob ng maraming taon, ang mga kaisipang naging sandigan ng mga tao para manatiling buhay ay sumisira na sa kanilang puso hanggang sa sila ay maging taksil, duwag, at kasuklam-suklam. Hindi lamang sila walang malakas at matibay na pagpapasya, kundi sila rin ay naging ganid, mapagmataas at sutil. Walang-wala silang anumang paninindigan na dumaraig sa sarili, at higit pa riyan, wala silang katiting na tapang na iwaksi ang mga paghihigpit ng mga impluwensiyang ito ng kadiliman. Ang isipan at buhay ng mga tao ay bulok na bulok kaya ang kanilang mga pananaw tungkol sa paniniwala sa Diyos ay napakapangit pa rin, at kahit kapag nagsasalita ang mga tao tungkol sa kanilang mga pananaw sa paniniwala sa Diyos, talagang hindi iyon matitiis pakinggan. Ang lahat ng tao ay duwag, walang kakayahan, kasuklam-suklam, at marupok. Wala silang nadaramang pagkasuklam para sa mga puwersa ng kadiliman, at wala silang nadaramang pagmamahal para sa liwanag at katotohanan; sa halip, ginagawa nila ang lahat upang maalis ang mga ito. … Kayo ngayon ay mga alagad, at nagtamo na kayo ng kaunting pagkaunawa tungkol sa yugtong ito ng gawain. Gayunman, hindi pa rin ninyo naisasantabi ang inyong pagnanasa sa katayuan. Kapag mataas ang inyong katayuan naghahanap kayong mabuti, ngunit kapag mababa ang inyong katayuan hindi na kayo naghahanap. Palagi ninyong iniisip ang mga pagpapala ng katayuan. Bakit hindi maialis ng karamihan sa mga tao ang pagiging negatibo? Hindi kaya dahil palaging malabo ang mga maaasahan?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). “Huwag ninyong pansinin ang sinasabi ng gayong tao; kailangan ninyong makita ang kanyang ipinamumuhay, ang kanyang ipinapakita, at ang kanyang saloobin kapag ginagampanan niya ang kanyang mga tungkulin, pati na ang kalagayang panloob niya at ang kanyang minamahal. Kung ang pagmamahal niya sa kanyang sariling katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa kanyang katapatan sa Diyos, kung ang pagmamahal niya sa kanyang sariling katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa mga interes ng Diyos, o kung ang kanyang pagmamahal sa sarili niyang katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa konsiderasyong ipinapakita niya para sa Diyos, hindi siya isang taong may pagkatao. Nakikita ng iba at ng Diyos ang kanyang paggawi; samakatuwid, napakahirap para sa gayong tao na matamo ang katotohanan” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ang mga salita ng Diyos ang siyang nagsiwalat sa aking malalim at kasuklam-suklam na mga motibo, at ipinakita sa akin kung bakit ako naging pabaya noong hindi ako makapagpakitang-gilas sa aking tungkulin at kung bakit wala akong pakialam sa aking tungkulin at responsibilidad. Masyadong matindi ang aking pagnanasa para sa kalagayan at katayuan. At dahil nga wala akong talento noong simula pa lamang, hindi naging halata ang motibo kong magpasikat. Hinangad kong magpakitang gilas sa kabila ng kawalan ko ng talento. Nang makita kong wala akong pagkakataon na mahigitan ang iba, na hindi ako mapupunta sa harap na hilera, naging negatibo ako sa lahat ng bagay at bahagya lang pinagsikapan ang aking tungkulin. Basta ko na lang ginawa ang mga paggalaw nang hindi iniisip na pagbutihin ito. Naisip ko, yamang hindi rin naman ako makapagpapakitang-gilas, mas mabuti nang hindi ko masyadong pahirapan ang aking sarili, sa ganoong paraan hindi ako malulugi. Ang mga lason ni Satanas katulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba” ay malalim na nakatanim sa akin. Nasa ilalim ako ng kanilang kontrol kaya pansariling pakinabang lang ang nasa isip ko sa lahat ng aking ginagawa. Ginagawa ko lang ito para sa sariling pangalan at pakinabang. Na totoo rin sa aking tungkulin. Nagsisikap ako kapag may pagkakataong makapagpasikat, ngunit nang hindi ko matupad ang aking mga hangarin, ay kahit paano na lamang ang paggawa ko, na hindi isinasaalang-alang ang kalooban ng Diyos o ang tahanan ng Diyos. Namumuhay ako sa mapanlinlang kong kalikasan, nagpaplano para sa pansariling pangalan at posisyon. Matamlay at mapanlinlang ako sa aking tungkulin, na walang anumang responsibilidad o anumang konsensya, katinuan, o dignidad. Ako ay ganap na hindi maaasahan. Naisip ko kung gaano karami ang mga kapatid na alam kong dalisay at matapat, na saan man ang kanilang posisyon sa entablado ay binibigay nila sa Diyos ang lahat ng kanilang makakaya. Sa paglipas ng panahon, bumuti ang kanilang pagkanta at pagsayaw at nakikita nila ang mga pagpapala at patnubay ng Diyos. At saka mayroong mga nasa likod lang ng mga eksena, na tahimik na ginagampanan ang kanilang bahagi kahit na hindi sila kailanman makikita. Sabi nila, sulit lahat ng ginagawa nila kapag nakikita nila na nasa internet ang programa. Subali’t noong hindi ako nakapagpasikat hindi ko na ginawa ng mabuti ang aking tungkulin. Nagkulang ako sa pagkatao ko. Ang disposisyon ng Diyos ay matuwid, kaya’t kinasusuklaman at kinamumuhian Niya ang pagkatao at mga hangarin na katulad ng sa akin. Hindi ko nakamit ang gawain ng Banal na Espiritu sa aking tungkulin, at hindi ako makasulong sa buhay. Alam ko na kung hindi ako magsisisi, hindi ako kailanman magkakamit ng anumang katotohanan. Ako ay maaalis ng Diyos! Nakaramdam ako ng takot sa aking pagninilay at ako’y nanalangin sa Diyos. “O Diyos ko, nakita ko kung gaano ako naging kahiya-hiya, namumuhay sa aking tiwaling disposisyon, walang pagkatao. Diyos ko, nais kong magsisi at magbago. Gabayan Niyo po ako upang baguhin ang aking disposisyon at pagtuunan ng pansin ang aking tungkulin.”

Nang maglaon ay binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Kung nais mong maging tapat sa pagtugon sa kalooban ng Diyos sa lahat ng ginagawa mo, hindi maaaring gampanan mo lamang ang iyong tungkulin; kailangan mong tanggapin ang anumang utos na ibinibigay ng Diyos sa iyo. Tumutugon man ito o hindi sa iyong mga panlasa at kasama sa iyong mga interes, o isang bagay man ito na hindi nakakasiya sa iyo o hindi mo pa nagawa dati, o isang bagay na mahirap gawin, dapat mo pa rin itong tanggapin at sundin. Hindi mo lamang kailangang tanggapin ito, kundi kailangan ay aktibo kang makipagtulungan, at matuto tungkol dito at makapasok dito. Kahit nagdurusa ka at hindi pa namumukod-tangi at sumisikat, kailangan ka pa ring maging tapat. Kailangan mo itong ituring na tungkulin mong tutuparin; hindi bilang personal na bagay, kundi bilang tungkulin mo. Paano dapat unawain ng mga tao ang kanilang mga tungkulin? Ito ay kapag may ipinagawa ang Lumikha—ang Diyos—sa isang tao, at sa puntong iyan, nagsisimula na ang tungkulin ng taong iyon. Ang mga gawaing ibinibigay sa iyo ng Diyos, ang mga inuutos sa iyo ng Diyos—iyan ang mga tungkulin mo. Kapag itinuring mong mga mithiin mo ang mga ito, at talagang taos-puso ang pagmamahal mo sa Diyos, makatatanggi ka pa ba? Hindi mo dapat tanggihan ang mga ito. Dapat mong tanggapin ang mga ito. Ito ang landas ng pagsasagawa” (“Makakaya Lamang ng Mga Tao na Maging Totoong Masaya sa Pamamagitan ng Pagiging Matapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Napagtanto ko na ang tungkulin ko ay utos ng Diyos sa akin, at makapagpakitang-gilas man ako o hindi, dapat kong bitiwan ang aking mga pansariling motibo, ituring ito bilang aking tungkulin, at gawin ang aking makakaya ayon sa hinihiling ng Diyos. Sa totoo lang, sa anumang pagkakaayos, may mga tao na nasa harap at may nasa likuran, ngunit kahit nasaan man sila, ginagawa nila ang kanilang tungkulin. Tinitingnan ng Diyos ang ating motibo at pag-uugali sa ating tungkulin, kung ang ating puso ba ay nandoon, at kung isinasagawa natin ang katotohanan upang malugod ang Diyos. Naisip ko na bagaman hindi ako likas na magaling katulad ng ibang mga kapatid, binigyan pa rin ako ng Diyos ng pagkakataong magsanay upang umunlad sa aking mga kasanayan at sa aking pagpasok sa buhay. Iyan ang pag-ibig ng Diyos! Alam ko nang hindi ako dapat maging makasarili at walang puso katulad noon, na sinasaktan ang puso ng Diyos at binibigo Siya. Kung nasa harap man ako o nasa likod, kung nakikita man ako o hindi, tatanggapin ko ang aking pwesto bilang isang nilikha upang gawin nang dalisay ang aking tungkulin at gantihan ang pag-ibig ng Diyos.

Siniguro kong manalangin at umasa sa Diyos at nagsumikap ako anuman ang i-ensayo namin. Kapag nagbabasa kami ng mga salita ng Diyos bago mag-ensayo, naiisip ko ang tungkol sa mga hinihingi ng Diyos, at isinasagawa ang Kanyang mga salita sa pagsasanay. Kapag sinasabi ng tagapagturo ang aking mga pagkakamali, nakikinig ako at isinasama ito sa aking pagsasanay. Tinatandaan ko ang aking mga kakulangan at ginagamit ang aking libreng oras para sa pagsasanay. Itinigil ko na ang paggawa nang bahagya lang. Gamit ang tamang mga motibo para sa pag-eensayo, araw-araw akong nakakaramdam ng kasiyahan. Nararamdaman ko talaga ang patnubay ng Diyos sa aking tungkulin at hindi ako napapagod. Paglaon, bumuti ang aking mga galaw at ekspresyon, at sinabi sa akin ng mga kapatid na bumuti ang aking kakayanan. Naramdaman ko kung gaano kahalaga na harapin ang aking tungkulin na may matapat na puso.

Nasa likuran pa rin ako sa malaking bahagi ng pelikula, at minsan hindi ko gustong gawin ang makakaya ko. Kaya’t mananalangin ako sa Diyos at iisipin kung paano isasaalang-alang ang Kanyang kalooban, kung paano ibibigay ang aking sarili. Medyo nagtagal ito, ngunit bumuti ang aking pag-iisip. Kapag ako’y nasa likuran, ipinagdarasal ko ang mga kapatid ko sa harap. Kapag wala ako sa harap ng kamera, tinutulungan ko ang aking mga kapatid sa pag-ayos ng kanilang mga kasuotan at buhok, ginagawa ko ang aking makakaya para sa aking tungkulin. Kapag may nakikita akong mga kapatid na nagiging negatibo dahil nasa likuran sila, inaalok ko ang aking pakikisalamuha sa kalooban ng Diyos. Ang paggawa ng aking tungkulin sa ganoong paraan ay nagpagaan at nagpabuti sa aking kalagayan. Ang pagsasantabi sa katanyagan at katayuan at pagsasagawa ng katotohanan ay nanggaling sa patnubay ng mga salita ng Diyos.

24. Mga Gantimpala ng Pagganap sa Tungkulin

Ni Yang Mingzhen, Canada

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Dapat na tunay at aktwal ang pagpapasakop sa gawain ng Diyos, at dapat itong isabuhay. Ang paimbabaw na pagpapasakop lamang ay hindi makatatanggap ng papuri ng Diyos, at ang pagsunod lamang sa paimbabaw na mga aspeto ng salita ng Diyos, nang hindi hinahangad ang pagbabago ng disposisyon ng isang tao, ay hindi umaayon sa puso ng Diyos. Iisa at pareho ang pagsunod sa Diyos at pagpapasakop sa gawain ng Diyos. Ang mga nagpapasakop lamang sa Diyos ngunit hindi sa gawain Niya ay hindi maituturing na masunurin, lalong hindi ang mga hindi tunay na nagpapasakop kundi ay mga mambobola sa panlabas. Ang lahat ng mga tunay na nagpapasakop sa Diyos ay nagkakamit mula sa gawain at nagtatamo ng pagkaunawa sa disposisyon at gawain ng Diyos. Ang ganitong mga tao lamang ang tunay na nagpapasakop sa Diyos. Nagkakamit ng bagong kaalaman ang ganitong mga tao, at sumasailalim sa mga bagong pagbabago mula sa bagong gawain. Tanging ang mga taong ito lamang ang pinupuri ng Diyos; tanging ang mga taong ito lamang ang naging perpekto, at tanging ang mga ito lamang ang nagbago ang disposisyon. Ang mga pinupuri ng Diyos ay ang mga nagagalak na magpasakop sa Diyos, at sa salita at gawain Niya. Ang ganitong mga tao lamang ang nasa tama, ang ganitong mga tao lamang ang taos-pusong nagnanais sa Diyos, at taos-pusong naghahangad sa Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Sumusunod sa Diyos Nang may Tapat na Puso ay Tiyak na Makakamit ng Diyos). Ipinapaalala sa akin ng pagkabasa ng mga salitang ito ng Diyos ang aking karanasan ng pagpapasakop sa Diyos.

Marso ng 2016 nagsimula ang lahat nang tumakas ako sa Tsina para makaligtas sa pag-aresto at pag-uusig ng Partido Komunista ng Tsina, nang sa gayo’y malaya kong maisagawa ang aking pananampalataya. Makaraan ang ilang panahon, pinuntahan ako ng pinuno ng iglesia na si Sister Zhang at nagtanong, “Gusto mo bang tanggapin ang tungkulin ng pagdidilig?” Tuwang-tuwa kong sagot, “Maganda iyan! Matutulungan ko ang mga kapatid na maunawaan ang katotohanan at makapagtatag ng pundasyon sa tunay na daan. Mabuting gawain iyon!” Naisip ko sa sarili ko: Kung malaman ng mga kapatid na kilala ako na ginagawa ko ang tungkulin ng pagdidilig hahangaan talaga nila ako at titingalain. Magmumukha akong napakabuti. Kaya lang, kung kailan asang-asa na ako, bumalik ang pinuno para kausapin ako ulit. May mga kapatid daw na kailangang lumipat dahil sa isang kagipitan, pero wala silang nakitang magandang lugar. Puwedeng-puwede raw ang bahay ko, at nakiusap siya kung puwede ko silang patuluyin. Naligalig ang loob ko nang sabihin niya iyon. Akala ko, pagdidilig ang tungkulin ko, pero ngayon, pagpapatuloy na pala ng bisita? Hindi kaya sa kusina na lang lagi ako? Mahirap na trabaho iyon, at tsaka, kahihiyan naman iyon. Malalaking negosyo ang napangasiwaan ko sa mundo, at nagkaroon pa ng sariling pabrika. Tawag nga sa akin ng lahat ng kaibiga’t kamag-anak ko, “superwoman.” Sa bahay ko noon, may katulong akong tagalaba, tagaluto, at tagalinis. Ngayon, ako naman ang kukuha ng papel na iyon at magluluto para sa iba. Ayaw ko talagang gawin iyon. Pero naisip ko, walang matitirhan ang mga kapatid at hindi nila tahimik na magagawa ang tungkulin nila, tsaka, ang bahay ko ay bagay namang tumanggap ng bisita, kaya’t pumayag ako kahit nag-aalangan.

Sa sumunod na ilang araw, ginagawa ko ang mga tungkulin ng pagtanggap ng bisita sa panlabas, pero sa loob ko ay naliligalig ako, at naghihinala na. Iniisip kaya ng mga kapatid ko na hindi ako bagay sa tungkulin ng pagdidilig? Ano pa ba’ng ibang dahilan kung bakit hiningi nilang magpatuloy ako ng bisita? Kapag nalaman ito ng mga kapatid na nakakakilala sa akin, sasabihin kaya nilang kulang ako sa realidad ng katotohanan, at wala na akong ibang tungkulin na kayang gawin, kundi ang tumanggap ng bisita? Lalo akong nadismaya sa inisip kong ito. Tapos nito, naisip ko ang ginawa kong pasya sa harap ng Diyos, na anumang tungkulin ang itoka sa akin, hangga’t ito’y makakatulong sa gawain ng iglesia, pagsisikapan kong gawin ito nang mabuti, at kahit na hindi ko ito gusto, magpapasakop pa rin ako para mapasaya ang Diyos. Kaya bakit hindi ko kayang magpasakop ngayong hinihingi sa aking magpatuloy ng bisita? Tahimik akong nanalangin sa Diyos. Sabi ko, “O Diyos, Ikaw ang nagpasya at nagsaayos para gawin ko ang pagpapatuloy ng bisita, pero parang gusto ko laging sumuway at hindi magpasakop. Liwanagan at gabayan Mo ako para maunawaan ko ang Iyong kalooban.”

Pagkatapos ay nagbasa ako ng dalawang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa pagsukat kung masusunod ng mga tao ang Diyos o hindi, ang mahalagang tingnan ay kung may hinahangad silang anumang labis-labis mula sa Diyos, at kung may iba pa silang mga lihim na motibo o wala. Kung laging humihiling ang mga tao sa Diyos, pinatutunayan nito na hindi sila masunurin sa Kanya. Anuman ang mangyari sa iyo, kung hindi mo ito natatanggap mula sa Diyos, hindi nahahanap ang katotohanan, laging nagsasalita mula sa iyong pansariling pangangatwiran at laging nadarama na ikaw lamang ang tama, at kaya pa ring pagdudahan ang Diyos, magkakaproblema ka. Ang gayong mga tao ang pinakamayabang at pinakasuwail sa Diyos. Ang mga taong laging may hinihiling sa Diyos ay hindi kailanman totoong makasusunod sa Kanya. Kung humihiling ka sa Diyos, pinatutunayan nito na nakikipagkasundo ka sa Kanya, na pinipili mo ang mga sarili mong saloobin, at kumikilos ayon sa mga sarili mong saloobin. Dito, ipinagkakanulo mo ang Diyos, at walang pagsunod” (“Masyadong Maraming Hinihingi ang mga Tao Mula sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Ano ang tunay na pagsuko? Tuwing gumagawa ang Diyos ng isang bagay na umaayon sa gusto mo, at pakiramdam mo ay kasiya-siya at maayos ang lahat, at natulutan kang mamukod-tangi, nararamdaman mong ito ay napakamaluwalhati, at sinasabi mong ‘salamat sa Diyos’ at nakakaya mong magpasakop sa Kanyang pagsasaayos at mga plano. Gayunman, tuwing itinatalaga ka sa isang lugar na hindi kapansin-pansin kung saan hindi mo kailanman nagagawang mamukod-tangi, at kung saan walang kumikilala sa iyo kailanman, hindi ka na masaya at nahihirapan ka nang magpasakop. … Kadalasan ay madaling sumuko kapag umaayon sa iyo ang mga sitwasyon. Kung kaya mo ring sumuko sa mahihirap na sitwasyon—kapag hindi umaayon sa gusto mo ang mga bagay-bagay at nasasaktan ka, nanghihina, nahihirapan ang katawan mo at nasisira ang iyong reputasyon, hindi nabibigyang-kasiyahan ang iyong kahambugan at kayabangan, at nahihirapan kang mag-isip—mayroon ka na talagang tayog. Hindi ba ito ang mithiing dapat mong pagsikapang matamo? Kung mayroon kayong ganitong pagnanais, ganitong mithiin, may pag-asa pa” (Pagbabahagi ng Diyos). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na hindi transaksyon ang tunay na pagpapasakop, at walang sangkot na personal na pagpili rito. Gusto ko man ito o hindi, may pakinabang man ako o wala, basta’t ito’y galing sa Diyos at nakakatulong sa gawain ng simbahan, dapat akong ganap na magpasakop. Pero ano ang ginagawa ko sa halip na ito? Nang pakiusapan akong magpatuloy ng mga bisita, wala sa isip kong isaalang-alang ang kalooban ng Diyos o suportahan ang gawain ng iglesia. Sa halip, inisip ko lang kung makakapagpasikat ba ako, para tingalain ako ng iba, at kung mabibigyang-kasiyahan ang kahambugan ko. Paano iyon naging pagpapasakop sa Diyos? Naisip ko noong ako’y pinuno pa ng grupo. Sa akin muna nagbabahagi palagi ang pinuno ng iglesia tungkol sa gawain ng iglesia. Iniisip ko noon na mataas ang tingin sa akin ng pinuno, at tinitingala ako ng aking mga kapatid. Walang pagsisikap na napakalaki sa aking tungkulin, at gaano man kahirap o nakakapagod, masaya akong gawin ito. Pero nang maharap sa tungkulin ng pagpapatuloy ng bisita, naging negatibo ako at iniisip kong hamak na gawain iyon. Ang mas mahalaga, gaano man ako nagsikap, hindi iyon makikita ng iba. Kaya kontra ako roon, at ayokong gawin iyon. Sa puntong iyon ko lang nakita na sobra-sobrang pagsisikap ang ibinigay ko sa dati kong tungkulin dahil makakapagpasikat ako at titingalain ako ng iba. Pero ang tungkulin ng pagpapatuloy ng bisita ay hindi makakapuno sa ambisyon ko, kaya hindi ko magawang magpasakop. Doon ko napagtanto na lagi pala akong may personal na gusto at pinipili sa tungkulin ko, at ang lagi ko lang iniisip ay ang reputasyon at posisyon ko, at paano ako nakikinabang dito. Ni hindi man lang ako naghanap ng katotohanan o nagpasakop sa Diyos!

Kalaunan ay nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos. “Yaong mga may kakayahang magsagawa ng katotohanan ay makakayang tanggapin ang pagsisiyasat ng Diyos sa paggawa ng mga bagay. Kapag tinatanggap mo ang pagsisiyasat ng Diyos, naitutuwid ang puso mo. Kung gumagawa ka lamang ng mga bagay para makita ng iba at hindi tinatanggap ang pagsisiyasat ng Diyos, kung gayon, nasa puso mo pa ba ang Diyos? Ang mga taong tulad nito ay walang paggalang sa Diyos. Huwag kang laging gumawa ng mga bagay para sa sarili mong kapakanan at huwag mong palagiang isaalang-alang ang iyong mga sariling interes; huwag isipin ang iyong sariling katayuan, katanyagan, o reputasyon. Huwag mo ring isaalang-alang ang mga interes ng tao. Kailangan mo munang isipin ang mga interes ng bahay ng Diyos, at unahin ang mga iyon. Dapat mong isaalang-alang ang kalooban ng Diyos at magsimula sa pamamagitan ng pagmumuni-muni kung ikaw ay naging dalisay o hindi sa pagtupad mo sa iyong tungkulin, kung nagawa mo ang lahat ng iyong makakaya upang maging matapat, nagawa ang lahat ng iyong makakaya upang matupad ang iyong mga pananagutan, at naibigay ang lahat mo, gayundin kung buong-puso mo nang naisaisip o hindi ang iyong tungkulin at ang gawain ng bahay ng Diyos. Kailangan mong isaalang-alang ang mga bagay na ito. Isipin mong madalas ang mga ito, at magiging higit na madali sa iyong gampanan nang maayos ang iyong tungkulin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakakita ako ng daan ng pagsasagawa sa mga salita ng Diyos. Kailangan kong tanggapin ang pagsuri ng Diyos sa aking tungkulin, magkaroon ng pusong may takot sa Diyos, mabitawan ang personal na pakinabang at gawin lang ang anumang makakatulong sa simbahan. Pagkatapos maunawaan ang kalooban ng Diyos, dinasal ko ito: “O Diyos ko, handa akong tanggapin ang pagsusuri Mo. Hindi ko na pagtutuunan kung ano ang iniisip ng iba sa akin. Gusto ko lang magawang magpasakop sa Iyong pagsasaayos at gawin nang mabuti ang tungkulin ng pagpapatuloy ng bisita.” Sa mga sumunod na araw, nalaman ng mga kapatid ko sa iglesia na bagong salta lang ako sa bansang ito at nahihirapan sa pagbili ng mga bagay, kaya naghanap sila ng oras para samahan ako sa pagbili ng mga kinakailangan. Abala rin talaga sila sa kanilang mga tungkulin, pero tinutulungan nila ako sa gawaing-bahay kapag kaya nila. Kapag nagkakaproblema ako, magbabahagi sila ng mga salita ng Diyos sa akin, at magbabahagi ng sarili nilang mga karanasan para tulungan at suportahan ako. Wala sa mga kapatid kong ito ang humahamak o umiiwas sa akin dahil tagapagpatuloy lang ako. Naintindihan ko na wala talagang mataas o mababa pagdating sa paggawa ng mga tungkulin sa mga kapatid. Basta’t ginagawa lang natin ang ating mga tungkulin at obligasyon sa harap ng Diyos. Matapos ang karanasang ito, akala ko’y nagawa ko nang magpasakop nang kaunti sa aking tungkulin, pero dahil wala akong tunay na pagkaunawa sa likas at diwa ko, hindi ko pa rin lubusang nabibitawan ang paghahanap ng kasikatan at katayuan. Nalalantad na naman ako sa sandaling may lumabas na sitwasyong hindi ko nagugustuhan.

Kalaunan, tinawagan ako ng pinuno ng iglesia at sinabing lubos na naging abala si Sister Zhou sa pangangaral ng ebanghelyo, at nakiusap kung makakapaglaan ba ako ng kalahating araw tuwing Sabado para alagaan ang batang anak na babae ni Sister Zhou. Salungat agad ako sa ideyang ito ng pag-aalaga ng mga bata. Dati-rati’y abalang-abala ako sa negosyo ko, na hindi ko nga inalagaan ang sarili kong mga anak. Magmumukha talaga akong katulong sa pag-aalaga ng mga anak ng ibang tao. Ano na lang ang iisipin ng mga kapatid na nakakakilala sa akin kapag nalaman nila ito? Anong mukha ang ipapakita ko? Pero naisip ko ang mga tunay na hirap na nararanasan ni Sister Zhou, at alam kong kapag hindi ako tumulong, makokonsensya ako. Ilang sandali ko itong pinag-isipan at pumayag din ako. Nang hapon ng Sabadong iyon, pumunta ako sa bahay ni Sister Zhou. Tiniis ko lang hanggang gabi nang biglang magsimulang humiyaw at sumigaw ang bata na hinahanap ang nanay niya, at hindi ko siya mapatahan. Naghagilap ako ng mabibigay na pang-alo sa kanya para pasayahin siya, kinuwentuhan ko siya at nagsuot ng kengkoy para sa kanya, at sa wakas ay tumahan din siya. Naglakad-lakad ako pauwi at naisip ko: “Napakahirap mag-alaga ng mga bata. Hindi lang nakakapagod, kundi talagang pang-alila at walang nakakapansin.” Habang lalo kong iniisip, lalong agrabyado ang pakiramdam ko. Pagkauwi ko, nadatnan ko ang mga kapatid doon na masayang pinag-uusapan ang mga gantimpala at karanasang natamo nila sa kanilang mga tungkulin. Naiinggit ako at dismayado. Naisip ko, “Kailan kaya ako sasalang sa pagdidilig gaya ng mga kapatid ko? Sa tungkuling ginagawa ko ngayon, kung hindi ako nagkukuskos ng mga kaldero’t kawali ay nag-aalaga ng maliliit na bata. Anong mga katotohanan ang makukuha ko sa paggawa nito? Sasabihin kaya ng mga tao na wala akong realidad ng katotohanan, kaya’t ang kaya ko lang gawin ay mga pang-alilang trabaho na kagaya nito?” Lalo pa akong nadismaya sa inisip kong ito. Nang gabing iyon, pabaling-baling ako sa aking higaan, at hindi man lang makatulog, kaya’t humarap ako sa Diyos at nanalangin. Sabi ko, “O Diyos ko, sobrang dismayado ako ngayon. Gusto ko lagi ng mga tungkulin kung saan makakaungos ako, kung saan titingalain ako ng iba. O Diyos ko, alam kong ang hinahanap kong ito ay kasalungat ng Iyong kalooban, pero nahihirapan akong magpasakop. O Diyos ko, gabayan Mo ako at pangunahan, at tulungan Mo akong makilala ang sarili ko nang sa gayon ay matalikuran ko ang maling kalagayang ito.”

Tapos ay binasa ko ang ilan sa mga salita ng Diyos: “Ang tiwaling disposisyon ng tao ay nakatago sa bawat kaisipan at ideya nila, sa loob ng mga motibo sa likod ng bawat kilos nila; nakatago ito sa bawat pananaw ng tao tungkol sa anumang bagay at sa loob ng bawat opinyon, pagkaunawa, pananaw at hangarin nila sa kanilang pag-unawa sa lahat ng ginagawa ng Diyos. Nakatago ito sa mga bagay na ito” (“Tanging ang Pagiging Totoong Masunurin ang Tunay na Paniniwala” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Napakalalim na nakaugat sa mga tao ang isang satanikong disposisyon; nagiging buhay na nila ito. Ano ba talaga ang hinahanap at nais na matamo ng mga tao? Sa malakas na udyok ng isang tiwaling satanikong disposisyon, ano ang mga mithiin, inaasahan, ambisyon, at layunin at direksyon sa buhay ng mga tao? Hindi ba sumasalungat ang mga ito sa mga positibong bagay? Una, palaging nais ng mga tao na maging sikat o maging mga kilalang tao; hinihiling nilang magtamo ng malaking katanyagan at mabuting pangalan, at magdala ng karangalan sa mga ninuno nila. Mga positibong bagay ba ang mga ito? Lubhang hindi kaayon ang mga ito ng mga positibong bagay; higit pa roon, taliwas ang mga ito sa batas ng pagkakaroon ng Diyos ng kapamahalaan sa kapalaran ng sangkatauhan. Bakit Ko sinasabi iyan? Anong uri ng tao ang nais ng Diyos? Nais ba Niya ng isang dakilang tao, isang kilalang tao, isang maharlikang tao, o isang taong yumayanig sa mundo? (Hindi.) Kaya, kung gayon, anong uri ng tao ang nais ng Diyos? Nais Niya ng isang taong matatag na nakatapak ang mga paa sa lupa, na naghahangad na maging karapat-dapat na nilalang ng Diyos, na kayang tuparin ang tungkulin ng isang nilalang, at na kayang manatili sa lugar ng isang tao. … Ano kung gayon ang idinudulot ng tiwaling satanikong disposisyon sa mga tao? (Pagsalungat sa Diyos.) Ano ang dumarating sa mga taong sumasalungat sa Diyos? (Pasakit.) Pasakit? Ito ay pagkawasak! Ang pasakit ay wala pa sa kalahati nito. Ang nakikita mismo ng iyong mga mata ay pasakit, pagiging negatibo, at kahinaan, at pagtutol at mga hinaing—ano ang kalalabasan nito? Pagkalipol! Hindi ito maliit na bagay at hindi ito biro” (“Maaayos lamang ang mga Tiwaling Disposisyon sa pamamagitan ng Paghahanap sa Katotohanan at Pagtitiwala sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos kong mabasa ang mga salita ng paghatol at paghahayag ng Diyos, hiyang-hiya ako. Sinimulan kong pagnilayan ang sarili: “Bakit hindi ko magawang magpasakop sa mga sitwasyong isinasaayos ng Diyos? Bakit parating hindi ako handang gawin ang mga tila di-mahalagang tungkuling ito? Pakiramdam ko’y hinahamak ako ng iba sa paggawa ng mga ito, na para bang mas mababa ako. Hindi ko kayang itaas ang aking noo, at pakiramdam ko’y wala akong kuwenta. Pakiramdam ko, iyong mga mahalagang tungkulin lang kung saan puwede akong mangibabaw at makuha ang paghanga at pagpapahalaga ng iba ang siyang may-kabuluhang gawin.” Habang pinagninilayan ko ang mga inisip kong ito, natuklasan kong kontrolado pa rin ako ng paghahangad ko ng kasikatan at katayuan. Ako’y nabubuhay sa mga makademonyong lason gaya ng “Habang nabubuhay ang puno para sa balat nito, nabubuhay naman ang tao para sa kanyang mukha,” “Iniiwan ng tao ang kanyang pangalan kahit saan man siya maglagi, tulad ng pagputak ng gansa saanman ito lumipad,” at “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa.” Ang mga lasong ito ay matagal nang nag-ugat sa akin at naging likas ko. Naging sobrang mapagmataas at palalo ako dahil dito. Gusto kong tinitingala ako ng iba. Gusto kong may pangalan at posisyon ako, at tinuring ko ang mga bagay na ito na mga layunin sa buhay na dapat habulin. Napagtanto ko rin na ang mga ito rin mismo ang mga layuning hinahabol ng ibang mga tao. Bago ako magsimulang sumampalataya sa Diyos, sobra akong makipagkumpitensya. Buong araw akong nagtatrabaho at pinapagod ko ang sarili sa trabaho sa pagsisikap na panatilihing maayos ang takbo ng aking pabrika. Sa tuwing dadalaw ako sa aming bayan, mainit ang pagbati ng mga kaibiga’t kamag-anak ko at tinatawag nila akong “superwoman,” nasisiyahan ang kahambugan ko, at nagiging handa akong suklian iyon ng kahit ano. Nabubuhay pa rin ako sa mga pananaw na ito matapos matamo ang pananampalataya. Napapag-alala ako tungkol sa mga pakinabang at kawalan sa paggawa ko ng tungkulin para sa reputasyon at posisyon. Masaya ako sa pagkakaroon ng posisyong tinitingala ng iba. Kung wala ang posisyong iyon, kapag hindi ako nangingibabaw, nagiging negatibo at malungkot ako, at nilalabanan ko ang Diyos, at nilalabanan ko ang sitwasyong isinaayos ng Diyos. Habang lalo ko itong iniisip, lalo ko ring napapagtanto na ang tanging idinulot ng mga makademonyong lasong ito ay kirot at ginawa ako nitong magrebelde sa Diyos at suwayin Siya kahit hindi ko gusto. Kung ipinagpatuloy ko ang ganyang uri ng paghahabol, tiyak na pagkamuhi ng Diyos ang kahahantungan ko, at aalisin Niya ako. Habang lalo ko itong iniisip, lalo akong nakakaramdam ng takot sa landas na tinutunton ko. Dali-dali akong nanalangin at nagsisi sa Diyos. Ayaw ko nang maghabol ng pangalan at posisyon o tingalain ng iba, pero gusto kong pagsikapang maging tunay na nilikhang kaayon ng mga salita ng Diyos. Pagkatapos kong manalangin, naging mas kalmado ang aking puso

Sa oras ng mga debosyonal ko nang sumunod na araw, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Naniniwala ka sa Diyos at sumusunod sa Kanya, kaya nga sa puso mo ay kailangan mong mahalin ang Diyos. Kailangan mong isantabi ang iyong tiwaling disposisyon, kailangan mong hangaring matupad ang naisin ng Diyos, at kailangan mong gampanan ang tungkulin ng isang nilalang ng Diyos. Dahil naniniwala at sumusunod ka sa Diyos, dapat mong ialay ang lahat sa Kanya, at hindi ka dapat gumawa ng mga personal na pagpili o paghingi, at dapat mong makamit ang katuparan ng naisin ng Diyos. Dahil ikaw ay nilikha, dapat mong sundin ang Panginoong lumikha sa iyo, sapagkat ikaw ay likas na walang kapamahalaan sa iyong sarili, at walang kakayahang kontrolin ang sarili mong tadhana. Dahil isa kang taong naniniwala sa Diyos, dapat kang maghangad ng kabanalan at pagbabago. Dahil ikaw ay isang nilalang ng Diyos, dapat kang sumunod sa iyong tungkulin, at manatili sa iyong lugar, at huwag kang lumampas sa iyong tungkulin. Ito ay hindi upang pigilan ka, o supilin ka sa pamamagitan ng doktrina, kundi sa halip ay ang landas na makakatulong upang magampanan mo ang iyong tungkulin, at makakamit ito—at dapat makamit—ng lahat ng gumagawa ng katuwiran” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). Ipinaunawa sa akin ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos na bilang nilikha, dapat akong magpasakop sa pamumuno at mga pagsasaayos ng Diyos. Dapat kong hanapin ang katotohanan at patuloy na baguhin ang aking disposisyon. Ito ang tungkulin ko at ito dapat ang patuloy kong gawin. Hindi ko gusto ang sitwasyong isinaayos ng Diyos, pero ang magagandang intensyon Niya ang nasa likod nito. Maingat Niyang isinaayos ang lahat ng ito para dalisayin at baguhin ako. Hindi ko na magagawang maghabol pa ng reputasyon at posisyon, o maging maselan sa tungkulin ko. Dapat akong magtuon sa paghahanap sa katotohanan. At tanggapin ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos para ayusin ang tiwali kong disposisyon. Dapat kong ibigay ang lahat ko sa paggawa nang mabuti sa aking tungkulin.

Sa mga sumunod na araw, hindi na ako nagtuon sa iniisip ng iba sa akin kundi ginawa ko ang aking tungkulin sa harap ng Diyos. Kung minsan, kapag abala ang mga kapatid sa kanilang mga tungkulin at wala nang panahon para alagaan ang kanilang mga anak, nag-aalok akong tumulong. Kapag nakikita kong ipinangangaral ng mga kapatid ang ebanghelyo at nagdadala ng marami pang tao sa harap ng Diyos, nagagalak ang puso ko. Kahit hindi ako nangingibabaw sa tungkulin ko, napapanatag ko ang isipan ng mga kapatid at tahimik na nagagawa ang aking bahagi sa pagpapalawak sa ebanghelyo ng kaharian. Makabuluhan din ito. Habang ginagawa ko ang mga tungkulin sa pagpapatuloy ng bisita at pagtulong sa pag-alaga ng bata, kahit hindi nabigyang-kasiyahan ang aking kahambugan at hangaring tumanyag, labis akong nasiyahan dito. Alam kong ang paghabol sa reputasyon at posisyon ay hindi ang tamang landas. Ang pagpapasakop sa pamumuno at pagsasaayos ng Diyos at paggawa ng pinakamainam ko sa aking tungkulin ang dapat kong patuloy na gawin. Talagang naunawaan ko na wala talagang mataas o mababa pagdating sa mga tungkulin sa bahay ng Diyos. Anuman ang tungkuling ginagawa ko, laging may mga leksyong matututuhan at mga katotohanang dapat kong isagawa at pasukin. Hangga’t nagpapasakop ako at naghahangad sa katotohanan, makikinabang ako mula rito. Ipinakita nitong talagang matuwid ang Diyos at hindi Siya nagtatangi ng kahit sino. Ang pagkakaroon ng katiting na pag-unawa at pagbabago ay biyayang ipinagkaloob ng Diyos sa aking buhay. Salamat sa Diyos!

25. Paano Dapat Pahalagahan ng Isang Tao ang Kanyang Tungkulin

Ni Zheng Ye, South Korea

Bago pa lang akong mananampalataya noon, napansin kong madalas magbahagian ang mga kapatid na pinuno tungkol sa katotohanan, at ang ilan ay may tungkuling nangangailangan ng kasanayan, tulad ng paggawa ng video, o pagkanta at pagsayaw. Hanga ako sa kanila at gusto kong ganoon din ang tungkulin ko. Iyon namang pagiging punong-abala o pag-aasikaso ng mga gawain sa simbahan ay hindi gaanong maipagmamalaki at hindi kailangan ng husay, kaya hindi sila makikilala diyan. Inisip ko na, balang araw, gusto ko ng tungkulin kung saan magmumukha akong magaling. Pagkaraan ng dalawang taon, binigyan ako ng tungkulin ng pag-eedit ng mga dokumento. Ang saya ko, lalo na kapag nasa simbahan ako at gumagabay sa gawain ng pag-eedit, magiliw sa akin ang mga kapatid at hanga sa akin. Tuwang-tuwa ako sa sarili ko, at pakiramdam ko mas maraming hanga sa tungkulin ko kaysa sa iba. Noong 2018, ipinadala ako sa ibang lugar dahil sa tungkulin. Nalaman ng isang kapatid doon ang tungkulin ko, kinausap niya ako tungkol doon. Natuwa ako sa klase ng pagtrato niya sa akin, isang karangalan talaga ang tungkuling iyon.

Noong panahong iyon, puro lang ako yabang at paghanga sa sarili. Gusto kong makilala at makinabang sa tungkulin ko at hindi ito sineryoso. Tinanggal ako dalawang buwan kalaunan dahil wala akong anumang nagawa. Ikinasama iyon ng loob ko at naging negatibo ako, kaya kinausap ako ng pinuno tungkol sa kalooban ng Diyos at sinabi, “Kailangan ng bahay ng Diyos ng mga stagehand para sa ating mga pelikula. Kakayanin mo iyan. Anuman ang tungkulin mo, dapat mong hanapin ang katotohanan at gampanang mabuti ang tungkulin mo.” Tama. Hindi ko alam ang kailangang gawin sa tungkuling iyon, pero naisip ko na sumunod na lang, dahil iyon ang isinaayos ng pinuno. Noong matagal-tagal na ako sa pagiging stagehand napagtanto ko na mahirap palang pisikal na trabaho iyon, lipat nang lipat ng mga props kung saan-saan. Hindi kailangan ng talino at kasanayan. Paulit-ulit na trabaho lang. Naisip ko, “Dati, sa pag-eedit ko kailangan kong gamitin ang utak ko. May dignidad at kagalang-galang. Dito naglilipat lang ako ng mga props. Marumi at nakakapagod. Bababa kaya ang tingin sa akin ng mga kapatid?” Nadismaya ako nang naisip ko ito at parang ayoko nang gawin ang tungkuling ito. Mula noon, wala na akong ganang magtrabaho, at iniwasan ito hangga’t makakaya ko. Kung minsan kapag kulang kami ng props at kailangang humiram sa isang kapatid, iuutos ko ito sa iba, baka kung ako ang gagawa niyon, malalaman ng mga kapatid na nakakakilala sa akin na tinanggal ako sa dati kong tungkulin, at ngayo’y isa na lang hamak na tagabuhat ng props. Ano na lang ang iisipin nila sa akin? Ayoko ring paghusayan ang trabaho ko, baka kapag mas marami akong alam, iyan na lang ang maging tungkulin ko habangbuhay, at hindi na ako sisikat kailanman. Kung minsan kapag nasa set kami, inuutusan ako ng direktor na mag-ayos ng props. Talagang asiwa ako kapag ganito, kahihiyan ito para sa akin. Naisip ko na noong tagapag-edit pa ako, iginalang ako ng iba at sinusunod ang sinasabi ko, pero ngayon ako na ang inuutusan. Bumaba ang katayuan ko. Isang araw, pinakuha ako ng dayami ng isang kapatid para sa set. Ayoko talagang gawin iyon. Inisip ko, “Kahiya-kahiya kapag ginawa ko iyon. Kung makikita ako ng mga kapatid, tiyak iisipin nilang wala na akong mararating, dahil bata pa lang iyon na ang ginagawa ko.” Pero dahil tungkulin kong gawin iyon, hinintay ko muna na walang tao at inihanda ang sarili ko na gawin iyon. Nakita kong papalapit ang isang kapatid habang namumulot ako ng dayami. Nakasuot siya ng sapatos na balat at puting medyas—at malinis ang itsura samantalang ako, madumi mula ulo hanggang paa. Bigla akong nalungkot, iniisip na, “Magkaedad lang kami, pero maganda at malinis ang tungkulin niya, samantalang ako madumi ang trabaho, nagpupulot ng dayami. Ang laki ng pagkakaiba! Nakakahiya! Babalik ako at sasabihin ko sa pinuno na ayoko na ng tungkuling ito, at hihilingin sa kanya na bigyan ako ng ibang tungkulin.”

Nang nakabalik na ako, nagtalo ang isip ko, iniisip kung dapat ba akong magsabi sa pinuno. Kung hindi ako magsasabi, dapat ituloy ko ang tungkuling iyon, pero kung magsasalita ako at sasabihing ayokong gawin iyon, pagtalikod iyon sa tungkulin. Nang maisip ko ito, nagtimpi ako at walang sinabi. Hindi nagtagal matapos iyon, pinlano ng pinuno na magkasamang dumalo ang mga stagehand at mga artista sa mga pagtitipon. Hindi ko ikinatuwa iyon. Makapagpapasikat sila roon at magiging sentro ng atensyon habang nagpapakapagod ako. Hindi kami magkapantay. Hindi ba’t mas ipapakita nito ang kababaan ng katayuan ko? Aktibong sumali sa pagbabahagi ang lahat, pero ayokong magbahagi ng kahit ano. Sa mga pagtitipong kasama ang mga artista, pakiramdam ko lalo ko lang pinapaganda ang tingin sa kanila. Nakakasama ng loob. Habang tumatagal, lalong nagdilim ang aking espiritu at ayoko nang dumalo sa mga pagtitipon. Madalas kong gunitain ang panahong nag-eedit pa ako, noong masaya akong binabati ng mga kapatid at pinahahalagahan ng pinuno. Mula nang matanggal ako sa tungkuling iyon, kung anu-ano na lang ang trabaho ko, at wala nang humanga sa akin. Matamlay ako at miserable, at lalo pang bumaba ang tingin sa sarili at umiwas sa tao. Lagi na lang akong malungkot, at parang hindi na kilala ang sarili ko. Ang laki agad ng ipinayat ko. Isang gabi, habang mag-isang naglalakad, hindi ko na makayanan ang sobrang lungkot na nadama ko. Umiiyak akong nagdasal sa Diyos. “O Diyos ko! Dati ay determinado akong hanapin ang katotohanan at gawin ang tungkulin ko upang malugod Ka, pero ngayon hindi na ako makapagpasikat sa tungkulin ko. Pakiramdam ko ay mas magaling sa akin ang iba. Napakanegatibo at mahina ko, at ramdam ko na malapit na akong magkanulo sa Iyo anumang oras. Diyos ko, ayokong patuloy na maging negatibo, pero hindi ko alam ang gagawin. Gabayan Mo po ako para maalis sa kalagayang ito.”

Matapos iyan, binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Paano nabubuo ang tungkulin? Sa malawak na pananalita, nabubuo ito bilang bunga ng gawaing pamamahala ng Diyos na naghahatid ng kaligtasan sa sangkatauhan; sa tiyakang pananalita, habang nahahayag sa sangkatauhan ang gawaing pamamahala ng Diyos, umuusbong ang sari-saring gawain na dapat isagawa, at kinakailangan ng mga ito na magtulungan ang mga tao at tapusin ang mga ito. Dahil dito, umusbong ang mga responsibilidad at mga misyon na dapat tuparin ng mga tao, at ang mga responsibilidad at mga misyon na ito ang mga tungkuling iginagawad ng Diyos sa sangkatauhan” (“Ano ang Sapat na Pagtupad ng Tungkulin?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Anuman ang tungkulin mo, huwag kang mamili kung ano ang mataas at mababa. Ipagpalagay na sinasabi mo, ‘Bagama’t ang gawaing ito ay isang tagubilin mula sa Diyos at ang gawain ng bahay ng Diyos, kung gagawin ko ito, baka maging mababa ang tingin ng mga tao sa akin. Ang iba ay may gawain na tinutulutan silang mamukod-tangi. Paanong matatawag na isang tungkulin ang gawaing ito na ibinigay sa akin, na hindi ako hinahayaang mamukod-tangi ngunit pinapagugol ako ng sarili ko nang hindi nakikita? Isa itong tungkulin na hindi ko matatanggap; hindi ito ang tungkulin ko. Ang tungkulin ko ay dapat akong mamukod-tangi sa iba at tinutulutan akong magkapangalan—at kahit na hindi ako magkapangalan o mamukod-tangi, dapat pa rin akong makinabang dito at maging pisikal na maginhawa.’ Ito ba ay katanggap-tanggap na pag-uugali? Ang pagiging maselan ay hindi pagtanggap sa kung ano ang nanggagaling sa Diyos; ito ay pagpili ayon sa iyong mga sariling kagustuhan. Hindi ito pagtanggap ng iyong tungkulin; ito ay pagtanggi sa iyong tungkulin. Sa sandaling subukan mong mamili, wala ka nang kakayahang tunay na tumanggap. Ang ganoong pagkamaselan ay nahahaluan ng mga pansarili mong kagustuhan at pagnanais; kapag isinasaalang-alang mo ang iyong sariling pakinabang, ang iyong reputasyon, at iba pa, ang pag-uugali mo sa iyong tungkulin ay hindi mapagpasakop. Ito ang pag-uugali sa tungkulin: Una, hindi mo ito maaaring suriin, o isipin kung sino ang nagtalaga nito sa iyo; sa halip, dapat mo itong tanggapin mula sa Diyos, bilang ang tungkulin mo at kung ano ang dapat mong gawin. Ikalawa, huwag kang mamili kung ano ang mataas at mababa, at huwag mong abalahin ang sarili mo tungkol sa kalikasan nito—kung ito man ay ginagawa sa harap ng mga tao o nang hindi nila nakikita, kung ito man ay tinutulutan kang mamukod-tangi o hindi. Huwag mong isaalang-alang ang mga bagay na ito. Ang mga ito ang dalawang katangian ng pag-uugali na dapat taglayin ng mga tao pagdating sa paggawa ng kanilang tungkulin” (“Ano ang Sapat na Pagtupad ng Tungkulin?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita nito sa akin na mali ang pananaw at saloobin ko sa aking tungkulin. Hinihingi ng Diyos na gampanan natin ang ating tungkulin, at dapat lang naman. Hindi tayo dapat mapamili sa bagay na iyan. Pero ipinilit ko ang gusto ko, ang gusto ko lang ay tungkulin na hinahangaan at nirerespeto. Inayawan ko ang lahat ng tungkulin na hindi nakikita o kapansin-pansin. Hindi ako sumunod sa panuntunan at pagsasaayos ng Diyos. Naging pabaya ako, negatibo at ayaw magtrabaho, at hindi umayon sa gusto ng Diyos. Inalala ko noong bago pa lang ako sa pananampalataya. Nainggit ako sa mga pinuno, at mga kapatid na nagtatanghal. Akala ko ang mga tungkuling iyon ang pinakaimportante at hinahangaan ng iba, at ang mga gumagawa ng trabahong hindi gaaanong napapansin ay walang alam. Mababa ang tingin ng mga tao sa ganoong tungkulin, naisip ko. Dahil maling mag-isip, nilagyan ko ng kategorya ang mga tungkulin, kaya nang naging stagehand ako inisip ko na walang kwentang trabaho iyon at makakasira sa reputasyon at imahe ko. Ayoko talagang tanggapin iyon at ayokong gawin. Hindi ako naging responsable sa tungkulin ko at ayokong matutuhan ang mga dapat kong matutuhan. Inisip ko pa na sukuan na ito at ipagkanulo ang Diyos. Nakita ko na puro personal na gusto ko lang ang inisip ko at kayabangan at karangalan lamang ang inisip ko, at sariling interes Lubusan akong sumuway, hindi isinaalang-alang ang kalooban ng Diyos o ginampanang mabuti ang aking tungkulin. Kahiya-hiya at kasuklam-suklam ako sa Diyos! Nang mapagtanto ko ito ay nabalisa ako at nagsisi.

Binasa ko kalaunan ang mga salitang ito ng Diyos: “Ang mga tao ay mga nilikhang nilalang. Ano ang mga papel ng mga nilikhang nilalang? Dito pumapasok ang mga pagsasagawa at mga tungkulin ng mga tao. Isa kang nilikhang nilalang; naigawad sa iyo ng Diyos ang talento sa pag-awit. Kapag ginagamit ka Niya upang umawit, anong dapat mong gawin? Dapat mong tanggapin ang gawaing ito na ipinagkatiwala sa iyo ng Diyos at umawit nang maayos. Kapag ginagamit ka ng Diyos upang ipalaganap ang ebanghelyo, nagiging ano ka bilang isang nilikhang nilalang? Nagiging ebanghelista ka. Kapag kailangan ka Niyang mamuno, dapat mong tanggapin ang tagubiling ito; kung kaya mong tuparin ang tungkuling ito alinsunod sa mga prinsipyo ng katotohanan, magiging isa na naman itong papel na ginagampanan mo. Hindi nauunawaan ng ilang tao ang katotohanan ni hinahanap ito; kaya lang nilang magsikap. Kaya, ano ang papel ng mga nilikhang nilalang na iyon? Ito ay ang magsikap at magsilbi” (“Sa Paghahanap Lamang ng Katotohanan Malalaman ng Isang Tao ang mga Gawa ng Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Mula sa mga salita ng Diyos, natutuhan ko na anumang tungkulin ang ginagawa ng isang tao sa bahay ng Diyos, kapansin-pansin man o hindi, iba-iba lang ang pangalan at gawain, pero pareho lang na personal na responsibilidad ito. Hindi nagbabago ang likas na pagkakakilanlan at diwa ng tao—mananatili silang mga nilalang. Nilalang ako noong may tungkuling pag-eedit, at nilalang rin ako sa tungkulin ng stagehand. Walang herarkiya sa mga tungkulin sa sambahayan ng Diyos, at isinaayos lahat batay sa pangangailangan ng gawain ng iglesia, at ayon sa tayog ng bawat indibiduwal, kakayahan, at mga kalakasan. Anuman ang tungkulin nila, ang nais ng Diyos ay taos-puso nating gawin ang ating tungkulin, na hindi tayo matitinag sa ating paghahanap ng katotohanan, nilulutas ang ating tiwaling disposisyon at ginagawa ang ating tungkulin. Ayon sa mga salita ng Diyos, “Hindi magkapareho ang mga tungkulin. May isang katawan. Bawat isa’y ginagawa ang kanyang tungkulin, bawat isa’y nasa kanyang lugar at ginagawa ang kanyang buong makakaya—para sa bawat siklab may isang kislap ng liwanag—at naghahangad na lumago sa buhay. Sa gayon Ako ay masisiyahan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 21). Isinaayos ng pinuno ng simbahan na gawin akong stagehand dahil iyon ang kailangan sa gawaing iyon at hindi ako dapat maging mapamili at ipilit ang gusto ko kundi dapat akong sumunod sa panuntunan at pagsasaayos ng Diyos. Dapat kong ihanda ang props na kailangan sa mga programa at gawin ang papel ko sa bawat produksyon na sumasaksi sa Diyos. Iyan ang gawain ko. Nabago ang pananaw ko matapos maunawaan ang kalooban ng Diyos at inalis ang matagal nang nagpapabigat sa kaloobaan ko. Naitama ko rin ang pagtingin ko sa aking tungkulin. Mula noon, masigasig akong naghanap ng mga materyal at reperensya para humusay sa tungkulin, at sa mga pagtitipon kasama ang mga artista, hindi ko na pinagkukumpara ang mga tungkulin namin, sa halip ipinagtapat ko na naging mapaghimagsik ako at tiwali. Ibinahagi ko ang lahat ng naunawaan ko. Matapos iyon, minsan takot pa rin akong baka maliitin ako, at napagtanto kong pinagkumpara ko na naman ang mga tungkulin, kaya kaagad akong nagdasal at iwinaksi ang maling pag-iisip ko, nagpokus sa tungkulin, at inuna ang pagpapalugod sa Diyos. Napanatag at naginhawahan ako matapos isagawa ito nang ilang panahon. Hindi ko na minaliit ang pagtatrabaho sa set at paglilipat-lipat ng props. Sa halip nadama kong pinagkatiwalaan ako ng Diyos ng responsibilidad. Ikinarangal at ipinagmalaki kong gampanan ang tungkuling ito, at gawin ang bahagi ko sa mga pelikulang pinoprodyus sa bahay ng Diyos.

Akala ko ay nagtamo ako ng tayog matapos mailantad sa gayong paraan, na masusunod ko ang pagsasaayos ng Diyos sa aking tungkulin at hindi na ako magiging negatibo at mapaghimagsik kahit pangkaraniwan lang ang tungkulin ko. Pero nang naharap ako sa sitwasyong hindi ko gusto, bumalik na naman ang dating problema.

Makalipas ang ilang buwan, sa panahon na abala ang mga magsasaka, may ilang kapatid na nagpalaganap ng ebanghelyo at hindi agad makabalik para sa anihan. Tinanong ng pinuno kung maaari ko ba silang tulungan sa gawain sa bukid. Naisip ko, “Mapapanatag ang isip ng mga kapatid kaya makakapokus sila sa gawain ng ebanghelyo, at kapaki-pakinabang ito sa gawain ng bahay ng Diyos. Tatanggapin ko ito.” Pero nang nagpunta ako sa bukid, nakita kong nasa edad 40s o 50s ang mga kapatid na lalaking naroon. Wala ni isa mang nasa edad 20s, katulad ko. Hindi ako natuwa. Maya-maya, lumapit ang isang kapatid at gulat na nagtanong, “Kapatid, paano ka pa nagkakaroon ng oras na gumawa sa bukid? Hindi ka na ba nag-eedit?” Nag-init agad ang mukha ko, at mabilis kong isinagot, “Tumutulong lang ako pansamantala.” Pagkaalis niya, naisip ko, “Ano ang iisipin niya sa akin? Iisipin ba niya na kaya ginagawa ko ang trabahong ito sa edad kong ito ay dahil wala akong kakayahan o talento, at narito lang ako dahil hindi ko kaya ang importanteng tungkulin? Sobrang pagbaba na iyan!” Lalo akong naawa sa sarili ko. Kahit nagtatrabaho ako, nakatuon ang isip ko sa iniisip sa akin ng mga kapatid na naroon, at kung mamaliitin ba nila ako. Tinapos ko na lang ang trabaho. Pag-uwi ko, nakita ko na gumagawa ng tungkulin nila ang ilang kapatid gamit ang computer, at bigla kong nadama na mas mababa ako. Inisip ko, “Mas maganda ang tungkulin ng iba kaysa akin. Bakit kailangan kong magpakahirap sa bukid? Anupaman iyan, nakapag-aral naman ako sa kolehiyo, at masipag akong mag-aral. Hindi ba sapat iyan para hindi ako pagawain nang maghapon sa bukid? Hindi ako pupunta bukas.” Alam kong maling mag-isip nang ganoon, pero parang naaagrabyado ako, kapag nagtarabaho ako sa bukid, sayang ang talento ko at insulto iyon sa akin. Lalo akong nabalisa, kaya nagdasal ako sa Diyos. “Diyos ko, para sa akin po ang pagtatrabaho sa bukid ay mababang tungkulin na mamaliitin ng iba. Ayoko nang gawin iyon. Alam kong mali pong isipin iyon, pero hindi ko mapigilan. Talagang miserable na ako. Gabayan nawa ako para maunawaan ko ang Inyong kalooban at sumunod.”

Matapos magdasal, binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ano ang tunay na pagsuko? Tuwing gumagawa ang Diyos ng isang bagay na umaayon sa gusto mo, at pakiramdam mo ay kasiya-siya at maayos ang lahat, at natulutan kang mamukod-tangi, nararamdaman mong ito ay napakamaluwalhati, at sinasabi mong ‘salamat sa Diyos’ at nakakaya mong magpasakop sa Kanyang pagsasaayos at mga plano. Gayunman, tuwing itinatalaga ka sa isang lugar na hindi kapansin-pansin kung saan hindi mo kailanman nagagawang mamukod-tangi, at kung saan walang kumikilala sa iyo kailanman, hindi ka na masaya at nahihirapan ka nang magpasakop. … Kadalasan ay madaling sumuko kapag umaayon sa iyo ang mga sitwasyon. Kung kaya mo ring sumuko sa mahihirap na sitwasyon—kapag hindi umaayon sa gusto mo ang mga bagay-bagay at nasasaktan ka, nanghihina, nahihirapan ang katawan mo at nasisira ang iyong reputasyon, hindi nabibigyang-kasiyahan ang iyong kahambugan at kayabangan, at nahihirapan kang mag-isip—mayroon ka na talagang tayog. Hindi ba ito ang mithiing dapat mong pagsikapang matamo? Kung mayroon kayong ganitong pagnanais, ganitong mithiin, may pag-asa pa” (Pagbabahagi ng Diyos).

Nahiya ako nang pagnilayan ko ang mga salita ng Diyos. Inilantad nito ang kalagayan ko nang eksakto. Nang naisip ko na makakapagpakitang-gilas ako sa pagsusulat, tuwang-tuwa kong tinaggap ito, at masigla kong ginawa ang tungkulin ko. Pero nang patulungin ako sa bukid, at naapektuhan ang pagiging mapagmataas ko, nainis ako at ayokong gawin iyon. Lalo na nang makita ko ang ibang mga kapatid na gumagamit ng computer, pakiramdam ko hindi ako kasinggaling nila. Nabagabag ako, iniisip na dahil may pinag-aralan ako, dapat may dignidad ang tungkulin ko kung saan kailangan ang kasanayan. Tumutol ako at nagreklamo, at ayoko nang magtrabaho sa bukid. Sa tungkulin ko, hindi ko inisip ang kapaki-pakinabang sa bahay ng Diyos, ni ang kalooban Niya. Bagkus, ang pagiging mapagmataas ko lang ang inisip ko. Makasarili at kakutya-kutya ako. Hindi ko nakikita ang sarili ko bilang kaanib ng bahay ng Diyos. Ang tapat na mananampalataya na maunawain sa kalooban ng Diyos ay responsable sa kanilang tungkulin, tumutulong sa tuwing kailanganin sila, kahit mahirap, nakakapagod, o nakokompromiso ang kanilang reputasyon at interes. Basta makakabuti sa gawain ng simbahan, magkukusa silang gawin iyon nang mahusay. Ang mga taong iyon lang ang may katauhan, sumusuporta sa bahay ng Diyos. Naisip ko ang ginawa ko nitong anihan sa taglagas. Kailangan ng ilang kapatid ng tulong, at marami namang pwedeng gumawa nito, kaya bakit sa akin ibinigay ng Diyos ang tungkulin na ito? Hindi dahil nakadagdag ako sa halaga ng gawaing iyon. Kundi inilalantad ng Diyos ang saloobin ko sa aking tungkulin sa pagpapagawa sa akin ng marumi, nakakapagod na trabaho para makita ko ang katiwalian at karumihan ko habang ginagawa ang tungkuling iyon, pagkatapos ay hanapin ang katotohanan upang lutasin ang aking tiwaling disposisyon. Pero hindi ko naunawaan ang mabuting intensyon ng Diyos. Mapili pa rin ako sa tungkulin at laging may sariling gusto at hinihingi. Hindi ako makasunod sa pagsasaayos ng Diyos, kundi naghimagsik at tumutol ako sa Diyos. Sinaktan ko Siya! Naunawaan ko na ang kalooban ng Diyos ay ilantad at linisin ang aking tiwaling disposisyon sa pamamagitan ng sitwasyong iyon, at ituwid ang saloobin ko sa aking tungkulin. Ito ang pagmamahal ng Diyos. Hindi mahalaga kung marumi, nakakapagod, o hindi kahanga-hanga ang trabaho ko. Basta kapaki-pakinabang ito sa gawain ng simbahan, dapat tanggapin ko ito nang walang kundisyon, at paghusayan ito. Ganyan ang taong may konsensiya at makatwiran. Nang naunawaan ko ito, unti-unti akong napanatag.

Kalaunan, hindi ko mapigilang magmuni-muni: Bakit tumutol at nainis ako nang pagawain ng pangkaraniwang tungkulin? Bakit hindi ko matanggap ito at makapagpasakop? Sa pagsasaliksik ko, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ginagawang tiwali ni Satanas ang mga tao sa pamamagitan ng edukasyon at impluwensiya ng mga pambansang pamahalaan at ng mga sikat at dakila. Ang kanilang mga malademonyong salita ay naging buhay kalikasan na ng tao. Ang ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’ ay isang sikat na satanikong kasabihan na naikintal na sa lahat at iyan ay naging buhay na ng tao. May iba pang salita ng pilosopiya para sa pamumuhay na katulad rin nito. Ginagamit ni Satanas ang mainam na tradisyunal na kultura ng bawa’t bayan para turuan ang mga tao, nagsasanhi sa sangkatauhan na mahulog at masadlak sa isang walang-hanggang bangin ng pagkawasak, at sa huli ay winawasak ng Diyos ang tao dahil naglilingkod sila kay Satanas at nilalabanan ang Diyos. … Marami pa ring satanikong lason sa buhay ng mga tao, sa kanilang pag-uugali at asal; halos wala man lamang silang taglay na katotohanan. Halimbawa, ang mga pilosopiya nila sa pamumuhay, ang kanilang mga paraan ng paggawa ng mga bagay-bagay, at kanilang mga kasabihan ay pawang puno ng mga lason ng malaking pulang dragon, at lahat ng ito ay galing kay Satanas. Kaya, lahat ng dumadaloy sa mga buto at dugo ng mga tao ay pawang kay Satanas” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Natulungan ako ng mga salita ng Diyos na maunawaan na kaya masuwayin at mapamili ako sa tungkulin ay dahil naindoktrinahan at ginawa akong tiwali ng mga lason ni Satanas tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Yaong mga nagpapagal sa kanilang isipan ay namamahala sa iba, at yaong mga nagpapagal sa kanilang mga kamay ay pinamamahalaan ng iba,” at “Tanging ang pinakamatalino sa itaas at pinakabobo sa ibaba ang hindi maaaring magbago,” at dahil gusto kong mamukod-tangi, maging mas magaling sa iba. Naalala ko noong nag-aaral pa ako. Laging sinasabi sa akin ng mga guro at mga magulang ko na magsipag para makapasok sa magandang unibersidad at hindi maging magsasaka, na iyon lang ang paraan para umasenso. Kaya nag-aral ako nang mabuti mula pa noong bata, umaasa na makakapagtapos ako at makakahanap ng kagalang-galang na trabaho bilang tagapangasiwa o tagapamahala—trabaho na hahangaan at titingalain ng iba. Kahit mananampalataya na ako, inuri ko pa rin ang mga tungkulin sa bahay ng Diyos na parang di-mananampalataya, kung mataas o mababa ito. Akala ko kapag pinuno ka o kailangan ng husay sa tungkulin mo ay kagalang-galang ka na, at pahahalagahan ng mga kapatid ang gayong mga tungkulin, samantalang ang hindi kapansin-pansin na tungkulin ay mababang uri at mamaliitin. Nakita ko na naging likas ko ang mga lason ni Satanas, at nanaig sa isipan ko, inudyukan akong maghangad ng pangalan at katayuan, gustuhing laging ituring na espesyal. Kapag may nagbabanta sa aking reputasyon at katayuan, negatibo at tutol ako. Hindi ko matanggap ang kalagayan ko at magawa ang tungkulin bilang nilalang. Wala akong konsiyensya at katinuan. Alam ko na kung patuloy akong mamumuhay sa panlalasong ito, hindi naghahanap ng katotohanan, at hindi ginagawa ang tungkulin ko, hindi ako magtatamo ng katotohanan at buhay, at kayayamutan ang Diyos at matatanggal. Matapos mapagtanto ito, nagpasiya akong talikdan ang aking laman at bigyang-lugod ang Diyos. Ayoko nang mamuhay sa lason ni Satanas. Nagpunta akong muli sa bukid kinabukasan upang magtrabaho.

May nabasa akong mga salita mula sa Diyos. “Pinagpapasyahan Ko ang hantungan ng bawat tao hindi batay sa gulang, katandaan, tindi ng pagdurusa, at lalong hindi batay sa kung gaano siya kaawa-awa, kundi batay sa kung taglay niya ang katotohanan. Wala nang ibang pagpipilian kundi ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan). “Sa huli, kung kaya man o hindi ng mga tao na matamo ang kaligtasan ay hindi nakabatay sa kung anong tungkulin ang tinutupad nila, kundi sa kung naunawaan at natamo na nila ang katotohanan, at kung kaya nila o hindi na magpasakop sa mga pagsasaayos ng Diyos at maging isang tunay na nilikhang nilalang. Matuwid ang Diyos, at ito ang prinsipyo na ginagamit Niya upang sukatin ang buong sangkatauhan. Hindi mababago ang prinsipyong ito, at kailangan mo itong tandaan. Huwag mong isipin na maghanap ng iba pang landas, o hanapin ang ilang bagay na hindi totoo. Ang pamantayang hinihingi ng Diyos sa lahat ng nakatatanggap ng kaligtasan ay hindi nagbabago magpakailanman; nananatiling pareho ang mga iyon maging sino ka man” (“Ang Dapat na Saloobin ng Tao Patungkol sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakita ko ang matuwid na disposisyon ng Diyos sa Kanyang mga salita. Hindi ipinapasiya ng Diyos ang kalalabasan ng tao batay sa tungkuling ginagawa nila, kung gaano karami ang nagawa nila, o gaano karami ang naiambag nila. Tinitingnan Niya kung sumusunod ba sila sa Kanyang panuntunan at tumutupad sa tungkulin, at kung natamo ba nila ang katotohanan at binago ang kanilang disposisyon sa buhay. Kung hindi ko hahanapin ang katotohanan sa aking pananampalataya, gaano man kahanga-hanga ang tungkulin ko sa tingin ng iba, hindi ko matatamo ang katotohanan, lalo pa ang pagsang-ayon ng Diyos at Kanyang ganap na pagliligtas. Naisip ko ang anticristo na itiniwalag ng simbahan natin. Gumanap siya sa ilang mahalagang tungkulin at naglingkod bilang pinuno, at mataas ang tingin sa kanya ng ilang bagong kaanib. Pero hindi niya hinanap ang katotohanan o pagbabago ng disposisyon sa kanyang tungkulin, sa halip ay naghangad siyang magkapangalan at katayuan at naging anticristo. Gumawa siya ng kasamaan at ginambala ang gawain ng bahay ng Diyos. Kaya siya tinanggal kalaunan. Nakita ko rin na may mga kapatid na pangkaraniwan lang ang mga tungkulin, walang anumang espesyal, pero tahimik lang silang gumagawa nang walang anumang reklamo. Kapag nagkakaproblema sila, hinahanap nila ang katotohanan at kalooban ng Diyos. Taglay nila ang kaliwanagan at gabay ng Banal na Espiritu sa kanilang mga tungkulin na pinagbuti nila. Mas isinakabuhayan ang pagiging kawangis ng tao. Ipinakita nito sa akin na sa pananampalataya, ang pagtatamo ng katotohanan ay walang kinalaman sa tungkulin. Anuman ang tungkulin ng isang tao, ang paghahanap ng katotohanan at pagbabago ng disposisyon ang susi. Iyan lang ang landas na dapat tahakin. Ngayon, gawin man akong stagehand o magsasaka ng pinuno, iyan ang panuntunan at pagsasaayos ng Diyos, at kailangan ko sa pagpasok sa buhay. Dapat kong tanggapin at sundin ito. Sa aking tungkulin, kailangan kong hanapin ang katotohanan, isagawa ang mga salita ng Diyos, at kumilos nang ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan. Iyan lang ang nakaayon sa kalooban ng Diyos. Nang mapagtanto ko ang lahat ng ito naging malaya ako. Hindi nagtagal binigyan ako ng pinuno ng pangkaraniwang tungkulin, na tahimik kong tinanggap. Tumulong pa ako sa mga kapatid sa gawaing-bahay sa libreng oras ko. Noong nagsagawa ako sa gayong paraan tumutulong man ako sa paglilinis, pagtatanim ng puno, o paghuhukay ng kanal, may aral na laging matututuhan. Naging patas sa akin ang Diyos kahit mahirap na pisikal ang trabaho ko. Hangga’t isinasapuso ko ito, hinahangad ang katotohanan, at isinasagawa ang mga salita ng Diyos, may aanihin ako sa anumang bagay.

Matapos kong maranasan ito napagtanto ko na anuman ang tungkulin ko, iyon ang isinaayos ng Diyos, at iyon ang kailangan ko para sa pagpasok sa buhay. Dapat na lagi ko itong tanggapin at sundin, gampanan ang aking tungkulin at responsibilidad, at hanapin ang katotohanan at pagbabago ng disposisyon sa buong prosesong ito. Kahit lagi akong nagkukumpara ng mga tungkulin noon, at tinutulan ang tungkuling hindi ko gusto, naghimagsik at sumalungat sa Diyos, hindi pa rin Niya ako tinrato batay sa aking mga paglabag. Sa halip, ginabayan Niya ako nang unti-unti sa Kanyang mga salita, tinulutan akong maunawaan ang katotohanan at alamin ang mga responsibilidad at misyon ng isang nilalang. Itinuwid Niya ang aking maling pananaw upang magawa ko nang tama ang aking tungkulin at simulang sundin Siya. Ito ang pagmamahal ng Diyos. Salamat sa Diyos!

26. Paano Tingnan ang Iyong Tungkulin

Ni Zhongcheng, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang pinakamahalagang kailangan sa pananampalataya ng tao sa Diyos ay na mayroon siyang matapat na puso, at na lubos niyang inilalaan ang kanyang sarili, at tunay siyang sumusunod. Ang pinakamahirap para sa tao ay ibigay ang kanyang buong buhay kapalit ng tunay na pananampalataya, at sa pamamagitan nito ay matamo niya ang buong katotohanan, at magampanan ang kanyang tungkulin bilang isang nilalang ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). “Ang mga tungkulin ay mga atas na ipinagkakatiwala ng Diyos sa mga tao; ang mga ito ay mga misyong dapat tapusin ng mga tao. Gayunman, ang tungkulin ay hindi gawaing personal mong pinamamahalaan, ni pambalanse sa iyong pamumukod-tangi sa maraming tao. Ginagamit ng ilang tao ang kanilang mga tungkulin bilang mga oportunidad ng sariling pamamahala at bumubuo ng mga pangkat; ang ilan upang tugunan ang kanilang mga pagnanais; ang ilan upang punan ang mga kahungkagang nadarama nila sa kanilang kaloob-looban; at ang ilan upang masapatan ang kanilang mentalidad na tamang magtiwala sa swerte, iniisip na hangga’t ginagampanan nila ang kanilang mga tungkulin, magkakaroon sila ng bahagi sa tahanan ng Diyos at sa kamangha-manghang hantungang isinasaayos ng Diyos para sa tao. Ang ganoong mga pag-uugali tungkol sa tungkulin ay hindi tama; niyayamot nito ang Diyos at dapat kaagad iwasto” (“Ano ang Sapat na Pagtupad ng Tungkulin?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sinasabi sa atin ng mga salita ng Diyos na ang mga tungkulin ay atas ng Diyos sa sangkatauhan, at dapat nating asikasuhin ang ating tungkulin nang may matapat na puso. Mahalaga na isantabi natin ang ating mga sariling interes at gawin ang ating makakaya upang tuparin ang ating mga responsibilidad. Ito ang pag-uugaling dapat nating taglayin para sa ating tungkulin. Ngunit sa nakalipas, palagi kong tinatrato ang aking tungkulin na para bang isa iyong gawain, ginagamit iyon upang tulungan ang aking sarili na mangibabaw at magkamit ng paghanga ng iba. Hindi ako nakatuon sa pagsasagawa ng katotohanan, ngunit sa halip ay iniisip ko kung ano ang aking makakamit o maiwawala. Hinadlangan nito ang gawain ng iglesia. Ang pagdaan ko sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos ang nagbigay sa akin ng ilang pagkaunawa sa likas at resulta ng pagsasagawa ng aking tungkulin sa ganoong paraan, at ngayon inilipat ko roon ang aking pananaw.

Noong 2017, ang tungkulin ko ay pag-eedit ng mga dokumento para sa iglesia. Inayos kalaunan ng pinunong iglesia na makatrabaho ako ni Brother Lin at sinabihan akong tulungan siya. Masaya akong sumang-ayon at naisip ko, “Balita ko magaling talaga si Brother Lin. Kung mauunawaan niya agad ang mga prinsipyo, tiyak na magiging mabunga ang aming gawain. Iisipin ng pinuno na may kakayahan at mahalaga ako; kaya dapat ko siyang tulungan.” Ibinigay ko kay Brother Lin ang mga prinsipyong tinipon ko, para maunawaan niya ang lahat ng kailangan niya sa lalong madaling panahon. Kapag hindi siya makausad sa gawain niya, matiyaga akong magbabahagi kasama siya at tutulungang iresolba ang kanyang mga problema. Matapos ang ilang panahon, naintindihan niya ang ilang prinsipyo, at nakakamit ng ilang resulta sa kanyang tungkulin. Natuwa akong makita ang kanyang pagbuti. Napakabilis niyang naunawaan ang mga bagay. May potensiyal siya! Naging lalo pang mahusay ang aming pangkat. Matapos iyon, malaki ang nabawas sa gawain ko. Naisip ko na kung mas marami ang oras para sanayin si Brother Lin, mas magagandang resulta pa ang makukuha namin.

Isang araw, sinabi ng aming pinuno na kailangan ng isang iglesia ng tao na gagabay sa kanilang pagsusulat, at dahil nasa amin si Brother Lin, na napakahusay sa kanyang trabaho, ililipat siya sa iglesiang iyon para gawin ang kanyang tungkulin. Nabigla ako, at naisip ko, “Ano? Ililipat siya? Hindi ninyo puwedeng gawin iyon. Pinagpaguran kong mabuti para lang maging pamilyar siya sa trabaho at sa mga prinsipyo, at nagsimulang bumuti ang gawain sa aming pangkat. Kung ililipat siya ngayon, masisira ang aming gawain. Ano’ng iisipin ng mga tao sa akin? Baka sabihin nila, wala akong kakayahan.” Lalo akong nadismaya habang iniisip ko ito. Sabi ng pinuno, kapag wala na si Brother Lin, magsasanay ako ng iba pang tao. Tutol ako roon. Naisip ko, “Sinasabi mo iyon na parang wala lang iyon. Sa tingin mo ba, madali lang magsanay ng tao? Grabeng trabaho at oras iyon! Bukod pa, kapag wala na si brother Lin, nasa akin na ulit lahat ng responsibilidad Abala na nga kami. Kaya kung mababawasan pa kami ng gagawa, magiging mas mahirap ang trabaho namin.” Habang lalo kong iniisip iyon, lalo akong nakakaramdam ng pagtutol. Pinasulat ako ng pinuno ng pagsusuri kay Brother Lin Naisip ko, “Pagtutuunan ko ang kahinaan at katiwalian niya, sa halip na ang mabuti. At baka hindi na siya ilipat pa.” Medyo nakonsyensya ako nang tapos ko nang isulat ang pagsusuri ko sa kanya, at inisip ko kung nagiging sinungaling ba ako. Pero ipinagpalagay kong iniisip ko lang ang gawain ng pangkat. Ibinigay ko sa pinuno ang pagsusuri ko. Lumipas ang ilang araw na hindi ako nakatanggap ng kahit anong sagot, at nagsimula akong mag-alala at naisip ko, “Baka hindi niya binasa ang pagsusuri, at ililipat pa rin niya si Brother Lin? Hindi puwede iyon. Dapat may gawin ako. Tiyak na may paraan para mapanatili siya sa pangkat ko.” Kaya’t sinubukan kong makiramdam at tinanong ko si Brother Lin, “Ano’ng iisipin mo kung hingin sa iyong gawin ang tungkulin ng pag-eedit para sa ibang iglesia?” Sagot niya, “Magpapasakop ako sa mga pagsasaayos ng iglesia. Paparoon ako.” Agad kong sinabi, “Kapag ginagampanan ang gawain ng pag-eedit, kailangan nating unawain ang mga prinsipyo at maging mahusay. Kung wala iyon, babagal ang pag-usad. Sa tingin ko, pinakamainam na ipagpatuloy mo ang pagganap sa tungkulin mo dito.” Sa gulat ko, hindi man lang naapektuhan si Brother Lin. May kumpiyansa niyang sinabi, “Kung bibigyan ng pagkakataon, susubukan ko iyon.” Hindi ko nakuha ang binalak ko, at medyo nadismaya ako sa kanya. Minsan, nakita ko na may mga kaunting problema sa kanyang tungkulin, at nagalit ako, at pinangaralan ko siya. Noon, kapag naiisip ko ang paglipat niya, natataranta ako. Hindi ako makaramdan ng kahit anong hinahon sa gawain ko, at hindi ako makapagtuon. Hindi ko maisip kung paano iyon aayusin. Nahihirapan ako na para bang natutuliro. Kaya’t nanalangin ako sa Diyos at hiniling sa Kanyang tulungan akong makilala ang sarili ko.

Tapos ay binasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos. “Bihirang isinsagawa ng mga tao ang katotohanan, na kadalasa’y tumatalikod sila sa katotohanan, at nabubuhay sila sa tiwaling mala-satanas na disposisyong makasarili at masama. Pinahahalagahan nila ang kanilang sariling karangalan, reputasyon, katayuan, at mga kapakinabangan, at hindi nila nakamit ang katotohanan. Dahil dito, labis ang kanilang pagdurusa, marami ang kanilang mga alalahanin, at di mabilang ang mga gumagapos sa kanila” (“Ang Pagpasok sa Buhay ay Dapat Magsimula sa Karanasan ng Pagganap sa Tungkulin ng Isa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Ano ang pamantayan kung paano hinuhusgahan ang mga gawa ng isang tao bilang mabuti o masama? Depende ito sa kung taglay mo o hindi, sa iyong mga iniisip, pagpapahayag, at kilos, ang patotoo tungkol sa pagsasagawa ng katotohanan at pagsasabuhay ng katotohanang realidad. Kung wala ka ng realidad na ito o hindi mo ito isinasabuhay, walang duda na ikaw ay isang masamang tao. Ano ang tingin ng Diyos sa masasamang tao? Ang mga iniisip at ipinapakita mong mga kilos ay hindi sumasaksi sa Diyos, ni pinapahiya o tinatalo ng mga ito si Satanas; sa halip, pinapahiya ng mga ito ang Diyos, at puno ng mga markang nagpapahiya sa Diyos. Hindi ka nagpapatotoo para sa Diyos, hindi mo ginugugol ang sarili mo para sa Diyos, ni hindi mo ginagampanan ang responsibilidad at mga obligasyon mo sa Diyos; sa halip, kumikilos ka para sa iyong sariling kapakanan. Ano ang ipinahihiwatig ng ‘para sa iyong sariling kapakanan’? Para kay Satanas. Samakatuwid, sa bandang huli, sasabihin ng Diyos, ‘Magsilayo kayo sa Akin, kayong manggagawa ng katampalasanan.’ Sa mga mata ng Diyos, hindi ka nakagawa ng mabubuting gawa; sa halip, naging masama ang iyong asal. Hindi ka gagantimpalaan at hindi ka aalalahanin ng Diyos. Hindi ba ito ganap na walang kabuluhan?” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Habang pinag-iisipan ko ang mga salita ng Diyos, naunawaan ko na pinagpapasyahan ng Diyos kung gumagawa ng mabuti ang mga tao, hindi kung gaano nila ginugugol ang kanilang sarili, o nagdurusa, o nagsasakripisyo kundi ayon sa kanilang mga motibo, at kung ang kanilang mga kilos ay para ba sa Diyos, o para sa kanilang sarili, at kung isinasagawa ba nila ang katotohanan. Pinagnilayan ko ang aking kalagayan at nakita ko na ang mga pagsisikap kong tulungan si Brother Lin na maunawaan agad ang mga prinsipyo ay hindi para sa iglesia. Inisip ko lang na magiging mas mahusay ang aming pangkat at magmumukha akong magaling dahil sa kanya. Nang makita kong ililipat siya, natakot akong masira ng pag-alis niya ang gawain ng pangkat at ang reputasyon at katayuan ko, kaya binigyang-diin ko sa pagsusuri ang mga mali niya para linlangin ang pinuno. Nagsabi pa ako ng ilang negatibong bagay para patamlayin siya sa tungkulin. Paano iyon naging pagsasagawa ng katotohanan at paggawa ng aking tungkulin? Makasarili kong ginawa ang tungkulin ko, nang hindi isinasaalang-alang ang gawain ng iglesia kundi ang gawain lang na pinanagutan ko, at kung masisira ba ang katayuan ko. Nagsinungaling ako, at hinadlangan ang gawain ng iglesia Ginagambala ko ang gawain ng bahay ng Diyos, at nilalabanan ang Diyos. Nang makita ko ang mapanganib na kinalalagyan ko, nanalangin ako sa Diyos “Diyos ko, naging lubos akong makasarili. Ginambala ko ang gawain ng bahay ng Diyos para sa sarili kong interes. Diyos ko, gusto kong magsisi sa Iyo.”

Tapos ay binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Huwag kang laging gumawa ng mga bagay para sa sarili mong kapakanan at huwag mong palagiang isaalang-alang ang iyong mga sariling interes; huwag isipin ang iyong sariling katayuan, katanyagan, o reputasyon. Huwag mo ring isaalang-alang ang mga interes ng tao. Kailangan mo munang isipin ang mga interes ng bahay ng Diyos, at unahin ang mga iyon. Dapat mong isaalang-alang ang kalooban ng Diyos at magsimula sa pamamagitan ng pagmumuni-muni kung ikaw ay naging dalisay o hindi sa pagtupad mo sa iyong tungkulin, kung nagawa mo ang lahat ng iyong makakaya upang maging matapat, nagawa ang lahat ng iyong makakaya upang matupad ang iyong mga pananagutan, at naibigay ang lahat mo, gayundin kung buong-puso mo nang naisaisip o hindi ang iyong tungkulin at ang gawain ng bahay ng Diyos. Kailangan mong isaalang-alang ang mga bagay na ito. Isipin mong madalas ang mga ito, at magiging higit na madali sa iyong gampanan nang maayos ang iyong tungkulin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakatagpo ako ng landas ng pagsasagawa sa loob ng mga salita ng Diyos. Kinailangan ko ng mga tamang motibo sa tungkulin ko para tanggapin ang pagsisiyasat ng Diyos, at itaguyod ang gawain ng bahay ng Diyos, hindi ang aking mga interes. Mahusay ang kakayahan ni Brother Lin, at hinanap niya ang katotohanan, kaya kung magtrabaho siya sa ibang iglesia mapapakinabangan iyon ng gawain ng bahay ng Diyos. Bukod pa sa higit siyang makakapagsanay sa ganoong paraan. Kaya dapat ko siyang suportahan. Hinanap ko ang pinuno at nagtapat ako tungkol sa sarili kong mga makasariling motibo at nagbigay ng tapat na pagsusuri kay Brother Lin. Inilipat siya sa kabilang iglesiang nangangailangan sa kanya, at sa wakas ay nakaramdam ako ng kaunting kapayapaan sa kalooban.

Sa buong panahong iyon, akala ko’y nagbago na ako. Hindi ko naisip na sa katulad na sitwasyon, lalabas ulit ang mala-demonyo kong likas.

Taglamig noon ng 2018, at kami ni Brother Chen ay mga pinuno ng isang pangkat. Pinupunuan namin ang mga pagkukulang ng isa’t isa, at sa patnubay ng Diyos, nakakita kami ng magagandang resulta sa gawain namin. Lubos akong natuwang makatrabaho si Brother Chen. Pagkatapos ng isang pagtitipon, sinabi ng pinuno sa akin na kailangan ng tulong ng isa pang pangkat, at ililipat nila si Brother Chen. Mahusay ang kakayahan ni Brother Chen, at nauunawaan niya ang katotohanan, at responsable siya sa kanyang tungkulin, kaya nakakatulong siya sa pag-usad ng gawain ng pangkat namin. Kung umalis siya at bumaba ang kalidad ng gawain namin, hindi ba’t magmumukha akong masama? Iisipin kaya ng pinuno na wala akong kakayahan? Ayokong mawala si Brother Chen, pero para sa gawain ng iglesia, pumayag ako. Sa gulat ko, sinabi ng pinuno pagkatapos na may isa pang iglesia na may agarang pangangailangan, at gusto niyang tumulong si Sister Lu. Nang narinig ko ito, talagang nabigla ako. “Gusto mong kunin si Sister Lu? Ililipat na si Brother Chen, ngayon pati si Sister Lu? Mawawala ang dalawa sa pinakamahusay na miyembro ng pangkat namin, kaya tiyak na magdudusa ang gawain namin. Hindi puwede. Hindi mo puwedeng kunin si Sister Lu.” Pero pagkatapos ay naisip ko, “Kung tatanggi ako sa kanya, hindi ba niya iisiping makasarili ako?” Nagmungkahi ako ng isang kapatid na hindi ganoon kahusay. Sinuri ng pinuno ang lahat at pinili pa rin niya si Sister Lu, at inatasan akong magbahagi sa kanya sa bagong tungkulin niya. Sinabi ko na gagawin ko iyon kahit hindi ko gusto. Kinalaunan, umangal ako sa isang kapatid tungkol sa kawalan ng konsiderasyon sa akin ng pinuno, at paglilipat ng mga taong ito. Paano ko ba dapat gampanan ang gawain ko? Nagpatuloy ako, pero napagtanto kong mali ang sinasabi ko. Sinusubukan ko lang na kumampi sa akin ang kapatid na ito. Pagkakasala iyon sa Diyos. Mas lumala ang pakiramdam ko habang lalo ko itong iniisip. Pinagnilayan ko ang sarili ko, at nanalangin sa Diyos. Pagkatapos manalangin, naisip ko kung bakit sa tuwing may inililipat na tao mula sa pangkat ko, ginagawa ko ang lahat ng kaya ko para pigilan iyon. Ano ang tunay na likas sa likod ng ganoong pagkilos ko?

Binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos. “Ang mga tungkulin ay mga atas na ipinagkakatiwala ng Diyos sa mga tao; ang mga ito ay mga misyong dapat tapusin ng mga tao. Gayunman, ang tungkulin ay hindi gawaing personal mong pinamamahalaan, ni pambalanse sa iyong pamumukod-tangi sa maraming tao. Ginagamit ng ilang tao ang kanilang mga tungkulin bilang mga oportunidad ng sariling pamamahala at bumubuo ng mga pangkat; ang ilan upang tugunan ang kanilang mga pagnanais. … Ang ganoong mga pag-uugali tungkol sa tungkulin ay hindi tama; niyayamot nito ang Diyos at dapat kaagad iwasto” (“Ano ang Sapat na Pagtupad ng Tungkulin?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Sa konteksto ng gawain ngayon, gagawin pa rin ng mga tao ang kaparehong uri ng mga bagay gaya ng kinakatawan ng mga salitang ‘higit na dakila ang templo kaysa sa Diyos.’ Halimbawa, itinuturing ng mga tao ang pagtupad ng kanilang tungkulin bilang kanilang trabaho; itinuturing nila ang pagpapatotoo sa Diyos at ang pakikipaglaban sa malaking pulang dragon bilang mga pagkilos na pulitikal sa pagtatanggol sa mga karapatang pantao, para sa demokrasya at kalayaan; ginagawa nilang karera ang kanilang tungkulin na gamitin ang kanilang mga kakayahan, nguni’t itinuturing nila ang pagkatakot sa Diyos at pag-iwas sa kasamaan bilang isang piraso lang ng relihiyosong doktrina na susundin; at iba pa. Hindi ba sadyang katulad ang mga gawing ito ng ‘higit na dakila ang templo kaysa sa Diyos’? Ang pinagkaiba, dalawang libong taon na ang nakaraan, isinasagawa ng mga tao ang kanilang personal na gawain sa pisikal na templo, nguni’t ngayon, isinasagawa ng mga tao ang kanilang personal na gawain sa mga di-nahahawakang mga templo. Ang mga taong nagpapahalaga sa mga patakaran ay itinuturing ang mga patakaran na higit na dakila kaysa sa Diyos, ang mga taong umiibig sa katayuan ay itinuturing ang katayuan na higit na dakila kaysa sa Diyos, ang mga umiibig sa kanilang karera ay itinuturing ang kanilang karera na higit na dakila kaysa sa Diyos, at iba pa—ang lahat ng kanilang mga pagpapahayag ang nag-udyok sa Akin upang sabihing: ‘Pinupuri ng mga tao ang Diyos bilang pinakadakila sa pamamagitan ng kanilang mga salita, nguni’t sa kanilang mga mata ang lahat ng bagay ay higit na dakila kaysa sa Diyos.’ Ito ay dahil sa sandaling makakita ng pagkakataon ang mga tao sa kanilang daan ng pagsunod sa Diyos upang maitanghal ang sarili nilang mga talento, o upang maisagawa ang sarili nilang gawain o sarili nilang karera, inilalayo nila ang kanilang mga sarili mula sa Diyos at inilalagak ang kanilang mga sarili sa minamahal nilang karera. At tungkol naman sa ipinagkatiwala sa kanila ng Diyos, at sa Kanyang kalooban, matagal nang naitapon ang mga bagay na iyon. Anong pinagkaiba ng katayuan ng mga taong ito at yaong nagsagawa ng kanilang sariling gawain sa loob ng templo dalawang libong taon na ang nakararaan?” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo III).

Sa mga salita ng Diyos, nagkaroon ako ng higit na kalinawan sa diwa ng mga kilos ko. Lumalaban ako at humahadlang sa tuwing gustong ilipat ng pinuno ang isang tao dahil tinrato ko ang tungkulin ko na personal kong alalahanin. Ang tingin ko sa mga nasa sarili kong pangkat ay mga tao na sinanay ko, kaya dapat nilang gawin ang kanilang tungkulin sa loob ng saklaw ko, sa loob lamang ng sarili naming pangkat, at hindi sa iba Hindi makatuwiran ang paraan ko ng pag-iisip. Walang katuturan. Ang anumang mga kalakasang mayroon ang mga kapatid na iyon ay itinakda sa una ng Diyos para sa Kanyang gawain. Dapat silang ilagay saanman sa bahay ng Diyos na kinakailangan sila. Iyon ang totoo. Pero sinusubukan kong panatilihin sila sa aking kontrol at tinatrato silang parang mga kasangkapan para sa sarili kong gawain, na nagtatrabaho para sa akin Ayokong may ilipat na kahit sino. Sinubukan ko pa ngang gumawa ng sariling mga grupo, at manghusga. Hindi ba’t kumikilos ako na parang mga Fariseo sa unang panahon, na lumalaban sa Panginoong Jesus? Noon, ang tingin nila sa templo ay sarili nilang saklaw ng impluwensiya at ayaw nilang sumunod ang mga mananampalataya sa Panginoong Jesus. Ginagawa nila ang lahat para kontrolin ang mga mananampalataya upang mapanatili ang sarili nilang katayuan, na sinasabing pag-aari nila ang mga mananampalataya At ako? Pinailalim ko sa aking kontrol ang mga kapatid, at hindi sila pinapakawalan. Hindi ba’t pinapalawak ko ang sarili kong saklaw ng impluwensiya at nilalabanan ang Diyos? Tinatahak ko ang landas ng anticristo, nilalabanan ko ang Diyos, at nagkasala ako sa Kanyang disposisyon. Nakakatakot ang inisip kong ito, at nagsimula akong kapootan ang sarili kong kamuhi-muhi at makasariling mga paraan. Nanalangin ako sa Diyos sa pagsisisi. Kinausap ko si Sister Lu tungkol sa kanyang paglipat, at ang kapatid na nalinlang ko, at nagbahagi tungkol sa likas ng sinabi ko kaya nakapag-isip-isip siya. Sa wakas ay nagtamo ako ng kaunting kapayapaan.

Pagkatapos mailipat sina Sister Lu at Brother Chen, sumali si Sister Li sa aming pangkat. May kakayahan siya at mabilis matuto. Hindi naantala ang gawain ng aming pangkat. Napagtanto kong ang paggawa ng tungkulin ko para sa bahay ng Diyos, hindi sa sarili kong layunin, ay isang paraan para pagpalain. Isasaayos ng Diyos ang tamang mga tao para itaguyod ang gawain Niya. Tatlong buwan matapos iyon, dumating si Sister Lin, na kasama ko sa gawain, mula sa isang pagtitipon, at sinabi sa aking mabuti ang ginagawa ng kalapit na iglesia, at kailangan nila ng tulong para sa mga bagong dating. Iminungkahi ng pinuno na pumaroon si Sister Li at magbigay ng tulong sa iglesiang iyon. Nakaramdam ulit ako ng inis pero napagtanto ko agad na mali ang kalagayan ko. Inisip ko ang lahat ng pagkakataong binalewala ko ang mga interes ng iglesia para sa sarili kong katayuan. Nalungkot talaga ako at nakonsyensya, at pagkatapos ay naalala ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ang tungkulin mo ay hindi mo sariling gawain, at sa pagganap nito hindi ka gumagawa ng isang bagay para sa sarili mo o namamahala ng sarili mong gawain. Sa tahanan ng Diyos, anuman ang ginagawa mo, hindi ka nagtatrabaho sa sarili mong proyekto; ito ay gawain ng tahanan ng Diyos, ito ay gawain ng Diyos. Dapat palagi mong isaisip ang kaalamang ito at sabihin, ‘Hindi ko ito sariling gawain; ginagawa ko ang aking tungkulin at ginagampanan ko ang aking responsibilidad. Ginagawa ko ang gawain ng tahanan ng Diyos. Ito ay gawaing ipinagkatiwala ng Diyos sa akin at ginagawa ko ito para sa Kanya. Hindi ko ito sariling gawain.’ Kung iniisip mo na ito ay iyong sariling gawain at ginagawa mo ito ayon sa iyong sariling mga intensyon, prinsipyo, at motibo, kung gayon malalagay ka sa peligro” (“Ano ang Sapat na Pagtupad ng Tungkulin?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Naging malinaw sa akin dahil sa mga salita ng Diyos na ang tungkulin ko ay tagubilin ng Diyos para sa akin, hindi isang personal na gawain. Hindi puwedeng gawin ko lang ang gusto ko para sa sarili kong mga personal na interes. Dapat kong isaalang-alang ang mga interes ng bahay ng Diyos at gawin ang ipinag-uutos ng Diyos. Iyon lang ang saloobing dapat taglayin ng isang nilikha sa kanyang tungkulin. Dati’y sarili ko lang ang iniisip ko, at gumagawa ako ng mga bagay na nakasira sa mga interes ng bahay ng Diyos. Hindi na ako puwedeng mamuhay sa ganoong paraan. Kailangan kong talikuran ang sarili kong mga kagustuhan, at isagawa ang katotohanan. Gumaan ang pakiramdam ko sa inisip kong ito. Sabi ko kay Sister Lin, “Ang lahat ng ito’y para sa gawain ng bahay ng Diyos. Dapat tayong makipag-usap kay Sister Li tungkol sa kanyang pagbabago sa tungkulin. Hindi natin puwedeng maapektuhan ang gawain ng bahay ng Diyos.”

Sa tungkulin ko, ang matutuhang bitawan ang sarili kong mga kagustuhan, isipin ang bahay ng Diyos, magkaroon ng konsensiya at katinuan, at makilala ang lugar ko ay galing lahat sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos. Salamat sa Diyos.

27. Pagtutuwid sa Aking mga Motibo sa Aking Tungkulin

Ni Xia Yu, Tsina

Nahalal ako bilang isang lider ng iglesia noong nakaraang Hunyo. Noong panahong iyon, natuwa ako at naisip ko na maganda siguro ang tingin ng mga kapatid sa akin, at na ang ibig sabihin ng napakaraming taong bumoboto sa akin ay nakaaangat ako sa iba. Sinabi ko sa sarili kong kailangan ko talagang pagsikapang gawin nang mabuti ang tungkuling ito, para makita ng mga kapatid kung gaano ako kagaling. Hindi talaga ako pamilyar sa gawain ng iglesia nang magsimula ako, kaya’t talagang atentibo ako sa pakikinig at pag-alala sa mga bagay-bagay habang nagtatrabaho kasama ng sister na itinambal sa akin, na mas pamilyar sa tungkulin. Lagi kong iniisip na, “Yamang isa na akong lider ng iglesia ngayon, kailangan kong maging magaling at makagawa ng ilang bagay, para maging karapatdapat sa titulo. Hindi ako pwedeng makilala bilang isang taong hindi gumagawa ng praktikal na gawain, isang taong sakim sa mga pagpapala ng katayuan. Anong mukha ang ihaharap ko, kung ganoon?” Pinag-isipan ko rin kung paano gagawin nang mabuti ang tungkulin. Kaharap ko ang mga kapatid sa buong iglesia, ang ilan ay matagal nang ginagawa ang kanilang tungkulin at mas maraming prinsipyo ng katotohanan ang nauunawaan kaysa sa akin. Ano na lang ang iisipin nila sa akin kapag sinubukan ko silang tulungang lutasin ang mga problema nila pero hindi ko matukoy ang ugat noon, at hindi ako makapagbahagi ng landas ng pagsasagawa sa pagbabahagi ko? Iisipin ba nilang wala akong kakayahan, na hindi ako akma sa mga tungkuling pamumuno? Naisip kong napakahalaga ng mas mataas na antas ng pagbabahagi kaysa sa kanila bilang isang lider, kaya’t kinailangan kong sangkapan agad-agad ang sarili ko ng katotohanan para kapag nakasagupa ng mga problema ang mga kapatid, magiging handa akong tumulong na lutasin ang mga iyon. Kung gayon ay makikita nila na nagtataglay ako ng kaunting realidad ng katotohanan, at ayos naman ako bilang isang lider. Kaya’t bukod pa sa pagiging abala sa gawain ng iglesia araw-araw, nagbabasa rin ako ng ilang mga salita ng Diyos sa tuwing may libre akong oras. Bawat araw ay punung-puno ang schedule ko, at kahit na pinapaalalahanan ako ng mga ibang sister kapag matutulog na sila na, “Gabing-gabi na. Dapat ka nang matulog,” hindi talaga ako inaantok at madalas ay nagtatrabaho ako nang dis-oras ng gabi. At kahit na lubha kong paghirapan ang paghahanda para sa kanila, hindi pa rin malakas ang loob ko sa mga pagtitipon kasama ng mga kapatid.

Isang gabi, sinabi sa akin ng sister na katrabaho ko na kailangan naming magtipon kinabukasan para sa grupo ng ebanghelyo. Labis akong kinabahan dahil dito. Naisip ko, “Matagal-tagal nang mananampalataya ang mga kapatid sa grupo, at bago lang ako sa tungkuling pamamahala. Wala pa talaga akong alam sa mga klase ng problema at paghihirap na kinakaharap nila sa gawain ng ebanghelyo. Kapag nagbanggit sila ng mga problemang hindi ko kayang ayusin, iisipin ba nilang hindi ako magaling sa aking tungkulin? Hindi ba noon masisira ang imahe ko bilang isang lider? Hindi, mas mabuti nang maghanda nang kaunti sa huling sandali kaysa sa wala, at dapat kong sulitin ang oras na ito para sangkapan ang sarili ko ng ilang makabuluhang katotohanan.” Gayunman, dahil hindi ko naman talaga mauunawaan ang lahat nang biglaan, hindi ako mapalagay. Nagpapabalik-balik ako sa pagtingin sa kung anu-ano sa computer ko, isang bagay sa isang sandali, tapos isa na namang bagay sa isang sandali. Gulung-gulo ang isip ko at wala akong maintindihan—wala na akong ibang magagawa kundi matulog. Sa pagtitipon kinabukasan ay pinanood ko ang sister na katrabaho ko na magbahagi sa kanilang lahat, tinutulungan silang lutasin ang mga problemang nakaharap nila sa pagbabahagi ng ebanghelyo, habang nakaupo lang ako na walang ideya kung ano ang dapat sabihin. Asiwang-asiwa ang pakiramdam ko roon. Naisip ko, “Kapag hindi ako nagsalita, hindi ba’t iisipin nilang palamuti lang ang pagiging lider ko? Dapat akong magsalita. Kilala na ako ng ilan sa mga sister na ito, at ngayong lider na ako, hindi ba’t dapat ay kaya kong magbahagi nang mas malalim? Kung hindi, ano na lang ang iisipin nila sa akin? Sasabihin ba nilang wala akong kwenta?” Isip ako nang isip ng mga karanasang pwede kong ibahagi, pero habang mas kinakabahan ako, lalo akong naguguluhan. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Para hindi makita ng lahat na wala akong maibabahagi, nakinig akong mabuti sa pagbabahagi ng katrabaho ko, at sa sandaling matapos siya, sumingit lang ako para ibuod ang sinabi niya. Sa ganoong paraan ay maipapakita noon na mas mabuti ang pagbabahagi at pagkaunawa ko kaysa sa kanya, at makikita ng lahat na maayos ang ginagawa ko, na nararapat ako sa posisyon ng lider. Alam na alam kong lahat ng sinasabi ko ay ang pagkaunawa ng katrabaho ko na inaangkin ko. Alam ko talagang kasuklam-suklam na paraan iyon ng pagkilos. Nakadama ako ng malaking kahungkagan sa puso ko pagkatapos ng pagtitipon; alam ko rin na lahat ng tao, pangyayari, at bagay na nakakaharap ko araw-araw ay isinaayos ng Diyos, pero wala akong ideya kung paano haharapin ang mga iyon. Wala akong natutuhan. Hindi maganda ang naramdaman ko dahil sa isiping iyon at medyo pinagsisihan ko pa ngang tinanggap ko ang tungkuling iyon. Sa mga sumunod na ilang araw, pakiramdam ko ay may malaking bigat na dumadagan sa ulo ko—magulo ang isip ko at parang hindi ako makahinga nang malalim. Talagang masakit sa akin ang maharap sa problema sa gawain ng iglesia nang hindi man lang nalalaman kung saan magsisimula. Nanalangin ako sa Diyos, “O Diyos, gusto kong magawa nang maayos ang tungkuling ito, pero palagi kong nararamdamang hindi ko kaya ang gawain. Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin. Pakiusap patnubayan Mo ako na makilala ang sarili ko para matakasan ko ang kalagayang ito.”

Pagkatapos noon, nagsabi ako sa katrabaho ko at ikinuwento sa kanya ang tungkol sa kalagayan ko. Binigyan niya ako ng isang sipi ng mga salita ng Diyos para basahin, na galing sa “Para Malutas ang Tiwaling Disposisyon ng Isang Tao, Dapat na Mayroon Siyang Tiyak na Landas ng Pagsasagawa.” Sabi noon: “Lahat ng tiwaling tao ay nagpapakita ng ganitong suliranin: Kapag karaniwan silang mga kapatid na walang katayuan, hindi sila nagmamalaki kapag nakikipag-ugnay o nakikipag-usap sa sinuman, o hindi sila gumagamit ng partikular na estilo o tono sa kanilang pananalita; sila ay karaniwan lamang at normal, at hindi na kailangang ialok ang kanilang mga sarili. Hindi sila nakararamdam ng anumang sikolohikal na presyon, at nakapagbabahagi nang bukas at mula sa puso. Madali silang lapitan at madaling makahalubilo; nararamdaman ng iba na napakabuti nilang mga tao. Gayunman, sa sandaling magkamit sila ng katayuan, sila ay nagiging mapagmataas at makapangyarihan, na parang walang sinumang makakaabot sa kanila; nararamdaman nila na nararapat silang igalang, at na sila ay iba sa mga karaniwang tao. Mababa ang tingin nila sa karaniwang tao at tumitigil sila sa hayagang pagbabahagi sa iba. Bakit hindi na sila nagbabahagi nang hayagan? Nararamdaman nilang may katayuan na sila ngayon, at sila’y mga pinuno. Iniisip nilang dapat magkaroon ng partikular na imahen ang mga pinuno, maging mataas nang bahagya kaysa sa ordinaryong tao, at magkaroon ng higit na tayog at magawang tumupad ng higit na maraming tungkulin; naniniwala sila na kung ihahambing sa mga ordinaryong tao, dapat magtaglay ang mga pinuno ng higit na tiyaga, magawang magdusa at gumugol nang higit, at mapaglabanan ang anumang tukso. Iniisip pa nga nilang hindi makakayang umiyak ng mga pinuno, gaano man karaming kasapi ng kanilang pamilya ang maaaring mamatay, at kung kailangan nilang umiyak, sa kanilang mga kobrekama sila dapat umiyak, upang walang makakikita ng anumang mga pagkukulang, kapintasan, o kahinaan sa kanila. Nararamdaman pa nga nila na hindi maaaring ipaalam ng mga pinuno sa sinuman kung sila ay naging negatibo; sa halip, dapat nilang itago ang lahat ng ganoong mga bagay. Naniniwala silang ganito dapat kumilos ang isang may katayuan” (Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ang pagbabasa rito ay labis na nakakagulat para sa akin—inihayag ng mga salita ng Diyos ang mismong kalagayan ko! Bakit ba takot na takot akong magsalita sa bawat pagtitipon? Bakit ba masyado akong problemado? Iyon ay dahil pinipilit kong itaas ang sarili ko. Simula nang maging lider ako, pakiramdam ko ay may posisyon at katayuan na ako, kaya’t iba na ako sa dati. Ngayon, bilang isang lider, akala ko ay kailangan kong itaguyod ang imahe ng isang lider, na dapat ay nasa mas mataas na baitang ako kaysa sa iba at mas may kakayahan kaysa sa kanila. Kailangan ay mas malalim ang pagbabahagi ko at kailangan kong matukoy nang mas mabuti ang diwa ng mga problema, at malutas ang anumang problemang kinakaharap ng mga kapatid sa kanilang pagpasok sa buhay. Pakiramdam ko ay kailangan na ako ang mamukod-tangi sa mga tao sa mga pagtitipon anumang grupo ang kasama ko, na iyon ang tanging paraan para maging karapat-dapat sa titulo. Kung kaya, matapos tanggapin ang atas na iyon, nagsasalita at kumikilos ako alang-alang sa posisyon ko sa lahat ng bagay. Sa katunayan, kulang ako sa lahat ng aspeto, pero gusto kong magbalatkayo, nagpapanggap na mataas, at gumamit pa nga ako ng mga tusong pagkilos, sinusubukang agawin ang liwanag ng pagbabahagi ng katrabaho ko para itapat sa akin para tingalain ako ng iba. Sa tuwi-tuwina, ang tanging inisip ko ay kung paano pananatilihin ang katayuan ko, at hindi talaga kung paano gawin nang maayos ang tungkulin ko, kung paano tuparin ang mga responsibilidad ko. Hindi talaga ako nakatuon sa tunay, tamang trabaho. Paano iyon naging paghahangad sa katotohanan at paggawa sa tungkulin ko? Iyon ay paghahangad at pagiging lubos na kontrolado ng katayuan—iyon ay pagiging alipin ng katayuan. Kahit na nahalal ako bilang lider, hindi ako basta-bastang nagtaglay ng napakalaking tayog o ng realidad ng katotohanan, kundi ako pa rin ang parehong tao. Ang naiiba lang ay ang tungkulin ko. Gusto ng Diyos na magkaroon ako ng mas maraming pagsasanay sa pamamagitan ng tungkulin ko bilang isang lider, na hanapin ko ang katotohanan para lumutas ng mga problema at gumawa ng praktikal na gawain. Hindi talaga iyon para bigyan ako ng katayuan. Pero itinaas ko ang sarili ko sa katayuan ng isang lider, mali pa ngang iniisip na ang pagiging isang lider ay para lang paglilingkod bilang isang opisyal ng gobyerno sa mundo, na nangangahulugang pagkakaroon ng katayuan. Hindi ba’t iyon ang pananaw ng isang hindi mananampalataya? Katawa-tawa iyon!

Matapos mapagtanto ang lahat ng ito, nanalangin ako sa Diyos: “Diyos ko, salamat sa Iyong kaliwanagan at patnubay na nagpahintulot sa aking maunawaan na ang dahilan sa likod ng aking maling kalagayan ay ang paghahangad ko sa katayuan. Nasa maling landas ako. Diyos ko, handa akong magsisi at hanapin ang katotohanan para lutasin ang kalagayan kong ito. Pakiusap patnubayan Mo ako.” Nagbasa ako ng isang sipi ng mga salita ng Diyos pagkatapos noon kung saan sinasabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang mga tao mismo ay mga bagay na nilikha. Kaya ba ng mga bagay na nilikha na magkamit ng walang-hanggang kapangyarihan? Kaya ba nilang maging perpekto at walang anumang mali? Kaya ba nilang maging mahusay sa lahat ng bagay, maunawaan ang lahat ng bagay, at maisakatuparan ang lahat ng bagay? Hindi nila kaya. Gayunman, sa kalooban ng mga tao, may isang kahinaan. Sa sandaling matuto sila ng isang kasanayan o propesyon, pakiramdam ng mga tao ay may kakayahan sila, na sila ay mga taong may katayuan at may halaga, at na sila ay mga propesyonal. Gaano man nila isiping ‘may kakayahan’ sila, nais nilang gawing kaakit-akit ang kanilang sarili, na magpanggap na matataas na tao, at magmukhang perpekto at walang anumang mali, wala ni isang depekto; sa mga mata ng iba, nais nilang ituring na dakila, makapangyarihan, lubos na may kakayahan, at nakagagawa ng anumang bagay. … Ayaw nilang maging karaniwang mga tao, normal na mga tao, o mga mortal lamang. Gusto lamang nilang maging nakahihigit sa tao, o isang taong may espesyal na mga kakayahan o mga kapangyarihan. Napakalaking problema nito! Patungkol sa mga kahinaan, mga pagkukulang, kamangmangan, kahangalan, at kawalan ng pang-unawa sa loob ng normal na pagkatao, babalutan nila ang lahat ng iyon, ipapakete, hindi ipapakita sa ibang mga tao, pagkatapos ay patuloy silang magpapanggap. … Hindi nila kilala kung sino sila mismo, ni hindi nila alam kung paano mabuhay nang normal. Ni minsa’y hindi sila kumilos na tulad ng praktikal na mga tao. Sa pagkilos nila, kung ang klase ng landas na ito ang pinipili ng mga tao—laging lumilipad ang isip nila sa halip na manatili silang nakatapak sa lupa, gusto nila palaging lumipad—malamang na magkaroon sila ng mga problema. Ang landas sa buhay na iyong pinili ay mali. Sa totoo lang, kung gagawin mo ito, paano ka man manalig sa Diyos, hindi mo mauunawaan ang katotohanan, ni hindi mo matatamo ito, dahil mali ang simula mo” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sa pagbabasa nito, pakiramdam ko ay kaharap ko ang Diyos, hinahatulan Niya. Talagang nakababagabag at nakalulungkot iyon para sa akin, lalo na ang mabasang, “Kung gagawin mo ito, paano ka man manalig sa Diyos, hindi mo mauunawaan ang katotohanan, ni hindi mo matatamo ito, dahil mali ang simula mo.” Napagtanto ko kung gaano kahalaga ang mga motibo ng isang tao at ang landas na tinatahak nila sa kanilang tungkulin, na direktang natutukoy ng mga ito kung matatamo nila ang katotohanan o hindi. Kapag hindi natin hinangad ang katotohanan sa tungkulin natin, kung hindi natin bibigyan ng konsiderasyon ang kalooban ng Diyos, bagkus ay itataguyod ang sarili nating katayuan, hindi na mahalaga kung gaano tayo magsikap, kung gaano tayo magdusa at magbayad—hinding-hindi natin matatamo ang pagsang-ayon ng Diyos, kundi tatanggihan tayo, hahatulan ng Diyos. Ang Diyos ay banal, at nakikita Niya ang kaibuturan ng ating mga puso at isipan. Matapos akong maging lider, inisip ko lang ang imahe at katayuan ko sa paningin ng mga tao. Sa kagustuhang pag-ingatan ang katungkulan ko sa pamumuno, palagi akong nagbabalatkayo, itinatago ang mga pagkakamali at pagkukulang ko para tingalain at hangaan ako ng ibang tao. Hindi ang atas ng Diyos ang nasa puso ko—naghahangad ako ng katayuan, tumatahak sa landas ng paglaban sa Diyos. Paano ko matatamo ang gawain ng Banal na Espiritu sa ganoong paraan? Ang kadilimang kinasadlakan ko noon ay ang matuwid na disposisyon ng Diyos na dumarating sa akin. Kung hindi pa rin ako magsisisi, tiyak na kasusuklaman ako ng Diyos. Naisip ko ang mga anticristo na natiwalag mula sa bahay ng Diyos. May katayuan sila at palagi nilang iniisip na hindi sila tulad ng iba; naging sakim sila sa mga pagpapala ng katayuan, itinataas ang mga sarili nila at nagpapasikat, nagsisikap na hilahin ang mga hinirang ng Diyos palayo sa Kanya. Gumawa sila ng masama at nilabanan ang Diyos, at sa huli, ang wakas nila ay ang mapalayas, maalis. Habang napagtatanto ko ang lahat ng ito, pinagnilayan ko kung paano ako nakontrol ng katayuan simula nang tanggapin ko ang tungkulin ng pamumuno. Inakala ko na may mga ranggo ang mga tungkulin, nag-uukol ng isang titulo sa aking sarili at itinataas ang sarili ko. Akala ko ay nagtamo na ako ng katayuan, at gusto kong magpasikat sa pamamagitan ng paglutas sa mga problema ng ibang tao para tingalain nila ako. Wala talaga akong kahihiyan! Nag-init ang mukha ko sa kahihiyan dahil sa isiping iyon; nadama ko na kasuklam-suklam ako, at na ang pag-iingat sa katayuan ko sa paningin ng ibang tao sa ganoong paraan, sa totoo, ay pakikipagkompetensya sa Diyos para sa katayuan. Iyon ang landas ng isang anticristo. Noon ko napagtanto kung gaano kapanganib ang kalagayang mayroon ako, at kung hindi ako magsisisi, sa huli ay mapaparusahan ako, tulad rin ng isang anticristo.

Sa kalaunan kong paghahanap at pagninilay, nabasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Kapag wala kang katayuan, maaari mong himayin ang sarili nang madalas at kilalanin ang iyong sarili. Maaaring makinabang ang iba dito. Kapag mayroon kang katayuan, maaari mo pa ring himayin ang sarili nang madalas at kilalanin ang iyong sarili, hinahayaang maunawaan ng iba ang realidad ng katotohanan at pag-isipan ang kalooban ng Diyos mula sa iyong mga karanasan. Maaari ring makinabang ang mga tao dito, hindi ba? Kung gayon ka nagsasagawa, may katayuan ka man o wala, makikinabang pa rin ang iba sa gayong paraan. Ano, kung gayon, ang kahulugan ng katayuan sa iyo? Sa katunayan, isa itong labis, karagdagang bagay, tulad ng isang piraso ng damit o sumbrero; hangga’t hindi mo ito ginagawang napakalaking bagay, hindi ka nito mapipigilan. Kung mahal mo ang katayuan at binibigyan ito ng natatanging pagpapahalaga, lagi itong itinuturing bilang mahalagang bagay, mapapasailalim ka ng kontrol nito; pagkatapos, hindi mo na gugustuhing kilalanin ang iyong sarili, ni hindi ka na magiging handang magbukas at maghayag ng iyong sarili, o isaisantabi ang iyong tungkulin sa pamumuno upang makipag-usap at makipag-ugnay sa iba at tuparin ang iyong tungkulin. Anong uri ng suliranin ito? Hindi mo ba ginampanan ang katayuang ito para sa iyong sarili? At kung gayon ay hindi mo ba ipinagpatuloy na lang panghawakan ang posisyon na iyon at ayaw mong talikuran, at nakikipagtunggali ka pa sa iba upang mapangalagaan ang iyong katayuan? Hindi ba pinahihirapan mo lang ang iyong sarili? Kung sa huli ay pahihirapan mo lang ang sarili hanggang kamatayan, sino ang dapat mong sisihin? Kung mayroon kang katayuan, makakaya mong pigilin ang paggamit ng kapangyarihan sa iba, at sa halip ay tutukan kung paano gampanan nang maayos ang iyong mga tungkulin, ginagawa ang lahat ng dapat mong gawin at ginagampanan ang lahat ng mga nararapat mong tungkulin, at kung nakikita mo ang sarili bilang karaniwang kapatid, hindi mo ba naitakwil kung gayon ang pamatok ng katayuan?” (“Para Malutas ang Tiwaling Disposisyon ng Isang Tao, Dapat na Mayroon Siyang Tiyak na Landas ng Pagsasagawa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng landas ng pagsasagawa at pagpasok. Hindi mahalaga kung may katayuan man ako o wala, kailangan kong gawin nang wasto ang sarili kong tungkulin, magbahagi sa anumang nauunawaan ko, at kapag nakasagupa ako ng isang bagay na hindi ko nauunawaan, dapat ay lantaran akong magbahagi sa mga kapatid para hanapin ang katotohanan at sama-sama naming lutasin iyon. Ibang tungkulin lang ang ginagawa ko sa iba, pero walang mas mataas o mas mababa sa iba. At ang katotohanang naglilingkod ako bilang isang lider ay ganap na hindi nangangahulugang mas magaling ako sa kanila, mas may kakayahan sa kanila. Pero kumilos ako na parang hangal, labis na nagkukulang sa kamalayan sa sarili. May iba’t-ibang klase rin ako ng pagkukulang at kailangan ko ng tulong mula sa mga kapatid, pero gayunpaman, akala ko ay kailangan kong maging mas magaling sa kanila. Pagmamataas at kamangmangan iyon! Tingin ko ay talagang katawa-tawa ang kahiya-hiya kong pagtataas sa sarili ko. Taos-puso akong nagpasalamat sa Diyos sa paglalantad sa akin sa pamamagitan ng sitwasyong ito, pinahihintulutan akong makita na maling landas ang tinatahak ko. Nanalangin ako sa Diyos, “Diyos ko, salamat sa paglalantad sa akin para makita ko kung gaano ako kaabala sa katayuan, at na ako ay nasa landas ng paglaban sa Iyo. Ayaw kong manatili sa maling landas. Nais kong magsisi, bitiwan ang ideya ng katayuan, baguhin ang pag-uugali ko sa tungkulin ko, at gawin ang tungkulin ko alinsunod sa mga prinsipyo ng katotohanan.”

Minsan ay nagpunta ako sa pagtitipon ng isang grupo kung saan tatlo sa mga kapatid ang mas matagal nang gumagawa ng tungkulin nila kaysa sa akin, at ilan sa kanila ay nakapaglingkod na bilang mga lider. Nakapagbahagi na sila sa akin tungkol sa katotohanan at natulungan na akong lumutas ng mga problema noon, kaya medyo asiwa ang pakiramdam ko sa pagtitipon. Natatakot ako na kapag hindi masyadong maganda ang pagbabahagi ko at hindi ko sila natulungan sa mga problema nila ay baka isipin nilang ganap akong walang realidad ng katotohanan at hindi ako akma sa pamumuno. Hindi ako naglakas loob na tanungin sila kung anong klase ng kalagayan ang mayroon sila, natatakot na magsabi sila ng bagay na hindi ko kayang ayusin. Sa puntong iyon ay napagtanto kong sinusubukan ko na namang pag-ingatan ang sarili kong imahe at katayuan, kung kaya’t nanalangin ako para talikdan ang aking sarili. Tapos ay naisip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Kung mayroon kang katayuan, makakaya mong pigilin ang paggamit ng kapangyarihan sa iba, at sa halip ay tutukan kung paano gampanan nang maayos ang iyong mga tungkulin, ginagawa ang lahat ng dapat mong gawin at ginagampanan ang lahat ng mga nararapat mong tungkulin, at kung nakikita mo ang sarili bilang karaniwang kapatid, hindi mo ba naitakwil kung gayon ang pamatok ng katayuan?” (“Para Malutas ang Tiwaling Disposisyon ng Isang Tao, Dapat na Mayroon Siyang Tiyak na Landas ng Pagsasagawa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Alam kong kailangan kong i-angkop ang pagsasagawa ko sa mga hinihingi ng Diyos, at kahit na mababaw ang pang-unawa ko sa katotohanan, handa akong sumandal sa Diyos at gawin ang tungkulin ko sa abot ng makakaya ko. Sa ilalim ng patnubay ng mga salita ng Diyos, nagtamo ako ng matinding pakiramdam ng paglaya at wala na akong pakialam kung anong iisipin ng ibang tao sa akin. Nagpasya akong magbahagi sa pang-unawa na taglay ko. Nang marinig ang sasabihin ko, hindi bumaba ang tingin sa akin ng mga kapatid kahit kaunti, bagkus ay sinabi nilang lahat na may napulot sila mula roon.

Sa pagtitipon, binasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos na makikita sa “Ang mga Prinsipyong Dapat Gumabay sa Asal ng Isang Tao.” Sabi ng mga salita ng Diyos, “Anuman ang tungkuling ginagampanan ng isang tao, ang pagkakamit ng mga resulta para mapalugod ang Diyos at matamo ang Kanyang pagsang-ayon at ang pagsasagawa ng kanilang tungkulin na tumutugon sa pamantayan ay nakasalalay sa mga kilos ng Diyos. Kung isasakatuparan mo ang iyong mga responsibilidad, kung gagawin mo ang iyong tungkulin, ngunit hindi kumikilos ang Diyos at hindi sinasabi sa iyo ng Diyos kung ano ang gagawin, hindi mo malalaman ang iyong landasin, ang iyong direksyon, o ang iyong mga mithiin. Ano ang resulta niyan sa huli? Walang ibubunga ang pagsisikap na iyan. Sa gayon, ang paggawa ng iyong tungkulin na tumutugon sa pamantayan at pagkakaroon ng kakayahang manindigan sa loob ng bahay ng Diyos, ang magkaloob ng pagpapatibay para sa mga kapatid at ang pagtatamo ng pagsang-ayon ng Diyos ay lubos na nakasalalay sa Diyos! Maaari lamang gawin ng mga tao ang mga bagay na personal na kaya nilang gawin, na dapat nilang gawin, at na likas silang may kakayahang gawin—wala nang iba. Samakatwid, ang mga resultang nakamtan sa huli mula sa iyong tungkulin ay ipinapasiya ng patnubay ng Diyos; ipinapasiya ang mga ito ng landasin, mga mithiin, direksyon, at mga prinsipyong ipinagkaloob ng Diyos” (Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nagliwanag ang puso ko nang mabasa ko ang mga salita ng Diyos. Nakita ko na ang gawain ng bahay ng Diyos ay ginawa at itinaguyod ng Diyos, at bilang mga tao, ginagawa lang natin ang sarili nating tungkulin sa abot ng ating makakaya. Pero kung wala ang gawain ng Banal na Espiritu, kung wala ang pagliliwanag at patnubay ng Diyos, wala tayong magagawa sa tungkulin natin kahit gaano tayo katindi magsikap. Sa ating tungkulin, kailangan nating maunawaan kung ano ang hinihingi ng Diyos, magpasan ng dalahin sa ating mga puso para roon, hanapin at isagawa ang katotohanan sa lahat ng bagay, at gumawa alinsunod sa mga prinsipyo. Iyon ang tanging paraan para matamo ang gawain ng Banal na Espiritu at matamo ang pagsang-ayon ng Diyos. Ang katungkulan ko bilang isang lider ay para lang magbahagi ako tungkol sa katotohanan para makatulong na lutasin ang mga suliranin ng mga kapatid sa kanilang tungkulin at pagpasok sa buhay. Kahit na may mga pagkakataong hindi ko agad malulutas ang isang problema, pwede ko naman iyong tandaan at pagkatapos ay higit na maghanap para malutas iyon kalaunan. Kung kaya, natanong ko sa kanila nang natural na natural kung anong klase ng kalagayang mayroon sila at kung anong mga suliranin ang mayroon sila sa kanilang tungkulin. Nang magbahagi sila kung ano ang kalagayan nila, pinayapa ko ang puso ko sa harap ng Diyos, at atentibo kong hinanap at pinagnilayan iyon. Sa ganoong paraan ay nagawa kong alamin ang kanilang mga kapintasan at kakulangan at gamitin ang mga salita ng Diyos ayon sa mga iyon para makahanap ng landas para malutas nila ang mga bagay na ito at makapasok. Alam kong patnubay ng Diyos ang lahat ng ito. Natuwa ako, at naramdaman ko kung gaanong nakapagpapalaya ang bitawan ang katayuan. Personal na ipinakita sa akin ng karanasang iyon na sa pamamagitan ng pagtutuwid sa pag-uugali ko sa aking tungkulin, pagtutuon sa puso ko sa paggawa sa gawain ng atas ng Diyos, pagninilay at paghahanap kung paano gawin nang mabuti ang tungkulin ko at kung paano makuha ang pinakamagandang resulta, hindi ko namalayan, napalaya na ako sa mga gapos at paghihigpit ng katayuan. Makakamit ko na ang pamumuno at mga pagpapala ng Diyos!

28. Hindi na Ako Takot sa Responsibilidad

Ni Cheng Nuo, Tsina

Isang araw noong Nobyembre 2020, isang lider ang dumalo sa pagtitipon ng aming pangkat at nang matapos ito, binanggit niya na gusto niyang maghalal kami ng isang lider ng pangkat na siyang mamamahala ng aming gawain sa pag-e-edit. Sa gulat ko, nakuha ko ang karamihan sa mga boto. Lubos akong nagulat: napili ako bilang isang lider ng pangkat? Halos wala akong pagpasok sa buhay at wala akong realidad ng katotohanan. Talaga bang makakaya kong gampanan ang tungkulin ng pamumuno sa pangkat? Kung may dumating na mga problema sa aming gawain, hindi ba natural lang na ipatanggap sa lider ng pangkat ang responsibilidad? Papaano kung hindi ko iyon maayos at magdusa ang aming gawain bilang resulta? Naisip ko ang dati kong karanasan nang kumikilos ako bilang isang lider ng pangkat. Prinotektahan ko lang ang aking sarili nang hindi isinasagawa ang katotohanan. Nang makita ko ang mga tao na ginagambala at hinahadlangan ang gawain ng iglesia, hindi ko ito ipinatigil agad dahil sa takot na mapasama ang loob nila. Bilang resulta, nakompromiso ang gawain ng iglesia at pinaalis ako. Naramdaman ko na kung hindi ko gagawin nang mabuti ang tungkulin ko ngayon, sa halip ay patagalin ang gawain ng bahay ng Diyos at ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid, iyon ay magiging katumbas ng paggawa ng masama. Hindi lang ang pagpapaalis ang aking aalalahanin—maaari ring magkaroon ng posibilidad na matanggal ako. Hindi ko nais na makitang mangyari iyon at pakiramdam ko ay hindi ko iyon magagampanan. Kaya, sinabi ko sa lider na wala akong sapat na pagpasok sa buhay at hindi ko kayang lutasin ang mga problema ng iba, kaya hindi ako naaangkop para sa posisyon. Nag-isip ako ng napakaraming dahilan. Sinabi niya sa akin na dapat kong tanggapin ang tungkuling iyon at magpasakop doon, ngunit talaga ako mapayapa roon. Labis akong nag-aalala. Hanggang sa, bigla kong naisip ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Dapat kang magpasakop at aktibong makipagtulungan. Ito ang iyong tungkulin at iyong responsibilidad. Anuman ang hinaharap, dapat ay mayroon kang isang pusong sumusunod. Kakimian, takot, pag-aalala, hinala—wala sa mga ito ang dapat mong maging saloobin sa pagganap sa iyong tungkulin” (“Ano ang Sapat na Pagtupad ng Tungkulin?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Habang pinag-iisipan ko ito, nagsimula akong makaramdam ng kahinahunan, at napagtanto ko na ang tungkuling ito na ibinigay sa akin ay nagmula sa pamumuno at mga pagsasaayos ng Diyos. Bagaman hindi ko naunawaan ang kalooban ng Diyos noong panahong iyon, nakita ko na kailangan kong hayaan ang sarili ko na pangunahan ng Diyos at magpasakop.

Matapos iyon, nakita ko ang sarili kong nahaharap sa lahat ng uri ng mga problema at paghihirap sa aking tungkulin, at partikular kong nakita na walang pagsulong ang gawain ng aming pangkat. Lumitaw na naman ang aking mga pag-aalala, na kung hindi bubuti ang aming paggawa, hindi ko maiiwasan ang aking responsibilidad bilang lider ng pangkat. Ganap akong naligalig dahil sa pag-iisip nito. Isang gabi habang nakikipag-usap ako sa kapatid na pinakamalapit kong nakatrabaho tungkol sa aming mga kalagayan, nagsimula akong hindi mapalagay habang kinukuwento niya ang tungkol sa dating lider ng pangkat na pinaalis dahil hindi niya hinanap ang katotohanan o nagsikap na mas mapabuti. Hindi siya nagkaroon ng ano mang pagbuti sa kanyang propesyonal na mga kasanayan at hindi makagawa ng ano mang praktikal na gawain. Alam kong naglilingkod ako bilang lider ng isang pangkat na nahaharap sa ilang mga paghihirap at problema, kaya kung hindi ko mahaharap ang mga iyon at gagawa ng ilang praktikal na gawain, mahaharap din ba ako sa pagpapaalis? Nais kong bumalik sa pagiging isang karaniwang miyembro ng pangkat na walang gaanong responsibilidad. Iniisip ko na gagawin ko ang tungkuling ito sa ngayon dahil kakahirang lang sa akin, at kung lalabas na hindi ako sapat, dapat akong kaaya-ayang magbitiw sa lalong madaling panahon upang hindi ako makagawa ng kasamaan na maaaring makagambala at makapinsala sa gawain ng iglesia, at pagkatapos ay paalisin. Kung mangyari iyon, maaari iyong mangahulugan ng pagkawala ng aking huling destinasyon. Nakita ko ang sarili kong naipit sa kalagayang iyon, takot na hindi magawa nang mabuti ang aking tungkulin, ng pagpasan sa responsibilidad para sa ano mang mga problema. Nang makaranas ako ng paghihirap sa aking gawain, nakita ko ang sarili kong partikular na natatakot na hindi ko magagawang mapagtagumpayan iyon—napakatagal kong natigilan, sa isang mundo ng sakit at paghihirap.

Pagkatapos ang siping ito ng mga salita ng Diyos na nabasa ko isang araw na naghahayag ng diwa ng disposisyon ng isang anticristo ay nagbigay sa akin ng ilang kaalaman sa aking sariling kalagayan: “Kapag may ginawang maliit na pagbabago sa iyong tungkulin, gawin mo ang ipinagagawa sa iyo, at gawin mo ang makakaya mo, at, anuman ang gawin mo, gawin mo ito nang maayos nang buong kapangyarihan mo, nang buong puso mo at buong lakas mo. Ang nagawa ng Diyos ay hindi mali. Kahit ang napakasimpleng katotohanang tulad nito ay wala sa puso ng mga anticristo. Ano ang nasa puso nila? Hinala, pagdududa, pagsuway, tukso…. Napakasimpleng bagay—subalit lubhang naliligalig ang isang anticristo tungkol dito, at paulit-ulit itong pinag-iisipan, kaya hindi sila nakakatulog. Bakit ganito sila kung mag-isip? Bakit sila nag-iisip sa napakakumplikadong paraan tungkol sa isang simpleng bagay? Simple at iisa lamang ang dahilan: Sa bawat gawain o plano ng bahay ng Diyos tungkol sa kanila, mahigpit nilang iniuugnay ang bagay na iyon sa kanilang patutunguhan at sa pagnanais nilang magtamo ng mga pagpapala. Ito ang dahilan kaya iniisip nila, ‘Kailangan kong mag-ingat; ang isang maling hakbang ay hahantong sa pagkakamali ng bawat hakbang, at maaari na akong magpaalam sa pagnanais kong magtamo ng mga pagpapala—at iyon na ang aking katapusan. Hindi maaaring hindi ako mag-ingat! Ang bahay ng Diyos, ang mga kapatid, mas mataas na pamunuan, maging ang Diyos—lahat sila ay hindi maaasahan. Hindi ako nagtitiwala sa sinuman sa kanila. Ang taong maaasahan at mapagkakatiwalaan nang husto ay ang sarili mo; kung hindi ka magpaplano para sa iyong sarili, sino pa ang mag-aalaga sa iyo? Sino pa ang magsasaalang-alang sa iyong mga inaasam at kung magtatamo ka ng mga pagpapala? Kaya, kailangan kong magsikap nang husto na gumawa ng mga plano para sa aking sarili, at gumawa ng metikulosong mga paghahanda at kalkulasyon; hindi ako maaaring magkamali, at hindi ako maaaring mawalan ng ingat kahit kaunti—kung hindi, magiging madali na lituhin at pagsamantalahan ako ng mga tao’” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (29)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos ko lang basahin ang mga salitang ito mula sa Diyos ko naunawaan na napakanormal na makaranas ng mga pagbabago sa ating mga tungkulin, at dapat ko iyong pakitunguhan nang may tamang pag-uugali. Dapat kong gawin ang aking makakaya upang mas mapabuti ang aking gawain at matupad ang aking mga responsibilidad, at kung hindi pa rin ako magtagumpay sa kabila ng aking pagsisikap, dapat masaya kong tanggapin ang pagpapaalis sa akin. Binabago ang mga tungkulin ayon sa mga pangangailangan ng bahay ng Diyos pati na sa personal na kakayahan ng mga tao na tanggapin ang isang ibinigay na tungkulin. Wala iyong kinalaman sa mga kinahinatnan at destinasyon ng mga tao. Ngunit kulang ako ng tunay na pananalig para sa Diyos, at hindi ko pa nagagawang maunawaan nang mabuti ang mga naaangkop na pagbabago sa mga tungkulin ng mga tao sa loob ng bahay ng Diyos. Mayroon akong baluktot na pananaw, iniisip na ang aking tungkulin ay labis na nauugnay sa aking destinasyon at kahihinatnan, kung ako man ay pagpalain sa huli. Hinuhulaan ko ang lahat, mapagbantay laban sa Diyos, takot na ako ay malalantad at matatanggal kung hindi ko magagawa nang mabuti ang aking tungkulin, at pagkatapos ay maiiwan ako nang walang ano mang uri ng katayuan o hinaharap. Talagang labis ko iyong iniisip at labis na nadadala ng kasamaan! Sinusubukan kong maging tuso at linlangin ang Diyos upang maprotektahan ang aking pansariling interes, gumagawa ng mga plano ng pagsuko kung hindi ako makakagawa ng maayos na trabaho sa aking tungkulin. Hindi ko iniisip kung papaano gagawin nang mabuti ang aking tungkulin, sa halip nakatuon ako sa aking sariling mga inaasam sa hinaharap. Ang pag-angat sa akin ng Diyos na kumilos bilang isang lider ng pangkat ay pagbibigay sa akin ng pagkakataon na sanayin ang aking sarili upang magkaroon ako ng ilang pag-unlad sa aking gawain at sa aking pagpasok sa buhay. Pagmamahal iyon ng Diyos para sa akin. Subalit binaluktot ko ang aking ideya ng pagmamahal ng Diyos, iniisip na ako talaga iyon na malapit nang malantad at matanggal. Hindi ba iyon paglapastangan sa Diyos? Hindi ba tiyak kong inihahayag ang masamang disposisyon ng isang anticristo?

Inalala ko ang inihayag ko noong panahong iyon: ni hindi ko bahagyang naunawaan ang Diyos, ngunit nadaig ako ng mga haka-haka at pagbabantay. Labis akong balisa, at hindi ko mapigil na isipin kung bakit ako nasa ganoong uri ng katayuan, kung nasaan talaga ang ugat ng problema. Nabasa ko kalaunan ang isa pang sipi ng mga salita ng Diyos na naglalantad ng disposisyon ng mga anticristo na talagang umantig sa akin: “Ang mga anticristo ay hindi naniniwala na may katotohanan sa mga salita ng Diyos, at hindi sila naniniwala sa Kanyang disposisyon, identidad, o kakanyahan. Itinuturing nila ang lahat ng tao ayon sa pag-iisip at pananaw ng tao, para pag-aralan at suriin ang lahat ng nangyayari sa kanilang paligid, at ayon din sa mga pananaw ng tao, mga pag-iisip ng mga tao, at katusuhan ng tao nila tinitingnan ang paraan ng pagtrato ng Diyos sa mga tao, ang iba-ibang gawaing ginagawa ng Diyos sa mga tao. Bukod pa riyan, ginagamit nila ang pag-iisip at mga pamamaraan ng tao, ginagamit ang lohika at pag-iisip ni Satanas sa pagmamasid sa disposisyon, identidad, at kakanyahan ng Diyos. Halata namang hindi lamang tinatanggap ni kinikilala ng mga anticristo ang disposisyon, identidad, at kakanyahan ng Diyos, kundi puno sila ng mga haka-haka at ng malabo at hungkag na mga ideya tungkol sa disposisyon, identidad, at kakanyahan ng Diyos. Ang tanging pumupuno sa kanila ay pang-unawa ng tao; wala sila ni katiting na tunay na kaalaman. Dahil dito, sa bandang huli, paano binibigyang-kahulugan ng isang anticristo ang disposisyon, identidad, at kakanyahan ng Diyos? Maaari ba nilang mapagtibay na ang Diyos ay matuwid at na para sa tao, Siya ay pag-ibig? Siguradong hindi. Ang pakahulugan ng mga anticristo sa katuwiran at pagmamahal ng Diyos ay isang tandang pananong—pagdududa. Ang disposisyon ng Diyos ay tumutukoy sa Kanyang identidad, at tinutuya nila ang Kanyang disposisyon, at puno sila ng pag-aalinlangan at puno ng pagtanggi at paninira dito, kaya ano, kung gayon, ang Kanyang identidad? Ang disposisyon ng Diyos ay kumakatawan sa Kanyang identidad; sa gayong pagturing na katulad ng sa kanila, ang pagturing nila sa identidad ng Diyos ay malinaw—tuwirang pagtanggi. Ito ang kakanyahan ng mga anticristo” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (26)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinapakita ng mga salita ng Diyos na hindi naniniwala ang mga anticristo na ang mga salita ng Diyos ang katotohanan, at hindi rin kinikilala ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Hindi nila kailanman ibinatay sa mga salita ng Diyos ang kanilang mga opinyon sa mga bagay, sa halip ay pinapakitunguhan ang lahat batay sa pag-unawa ng tao at lohika ni Satanas. Nakita ko na nagkikimkim din ako ng ganoong uri ng anticristong disposisyon, na wala akong pag-unawa sa matuwid na disposisyon ng Diyos kapag nauugnay iyon sa pagsasaayos ng mga posisyon ng iglesia, o pagpapaalis o pagtatanggal sa mga tao. Sa halip, tinitingnan ko ang mga problemang ito sa lente ng satanikong lohika gaya ng “Kapag mas malaki sila, mas mahirap kapag sila’y nahulog,” “Ang pakong hindi pinakamatibay ang pagkakabaon ang minamartilyo nang husto,” at “Malungkot sa itaas.” Inakala ko na ang pagkakaroon ng mas maraming katayuan at responsibilidad ay mas mabilis lang na maglalantad sa akin at pagkatapos ay hahantong sa aking pagkakatanggal. Kaya, kahit tinanggap ko ang aking posisyon bilang lider ng pangkat sa panlabas, pinanatili ko ang aking pagbabantay laban sa Diyos, takot na malantad at matanggal kung ako ay madapa, pagkatapos ay mawalan ng aking huling destinasyon sa huli. Isa akong mananampalataya na nagbabasa ng mga salita ng Diyos, ngunit hindi nagbago ang aking pananaw sa mga bagay, at hindi ko kailanman hinanap ang katotohanan sa harap ng mga problema o tiningnan ang mga bagay ayon sa mga salita ng Diyos, sa halip ay sinuri ang gawain ng Diyos batay sa mga satanikong kuru-kuro, ipinapalagay na ang Diyos ay isang uri ng diktador na maglalantad at tatanggal sa akin sa pinakamaliit na kamalian, hindi ba pagtanggi ko iyon sa matuwid na disposisyon ng Diyos? Hindi ba paglapastangan ko iyon sa Diyos? Ang totoo, sa tuwing ang isang tao ay inaalis o tinatanggal ng iglesia, nakabatay iyon sa prinsipyo. Nakabatay iyon sa pangkalahatang pagsasaalang-alang sa kakayahan ng isang tao, kung sila ba ay may mabuti o masamang katauhan, kung hinahanap ba nila ang katotohanan, at kung nasa anong uri ng landas sila. Hindi sila tinutukoy bilang isang tao, inaalis at tinatanggal batay sa kanilang paminsan-minsang pagsuway o panandaliang pagpapahayag, o kung mayroon silang mataas na katayuan. Ang bahay ng Diyos ay magbibigay ng dagdag na mga pagkakataon sa mga lider na talagang gumugugol ng kanilang sarili para sa Diyos at hanapin ang katotohanan, sa kabila ng ano mang mga pagsuway. Sila ay tatabasin at iwawasto, paaalalahanan at babalaan, at sino man na may kakayahan na kilalanin ang kanilang mga sarili, sino man na nagsisi at nagbabago, ay patuloy na magagamit at malilinang. May ilang mga huwad na lider na hindi gumagawa ng praktikal na gawain, na sakim sa kaginhawahan, pabaya sa kanilang mga tungkulin, at humahawak sa posisyon ng isang lider nang hindi ginagampanan ang mga obligasyon na dapat gawin ng isang lider. Ang ganoong uri ng tao, ay tiyak na mapapaalis sa kanilang posisyon, ngunit hangga’t sila ay hindi isang masamang tao na gumagawa ng bawat uri ng kasamaan, sila ay magaan lang na tatanggalin, patatalsikin ng iglesia. Magsasaayos ang bahay ng Diyos isa pang angkop na tungkulin para sa kanila, binibigyan sila ng pagkakataon sa pagsisisi at pagmumuni-muni sa sarili. Mayroong mga anticristo na ayaw tumanggap ng ano mang mga katotohanan, na gumagawa lamang alang-alang sa kanilang sariling katayuan at kapangyarihan, na nais lamang sumamsam ng kapangyarihan upang makontrol ang iglesia—sila lamang ang lubusang nalalantad at naaalis, permanenteng itiniwalag mula sa iglesia. Nakita ko na tinatrato ng bahay ng Diyos ang mga tao sa paraan na ganap na patas at makatarungan, na ang katotohanan ang may impluwensya sa bahay ng Diyos. Walang mabuting tao ang maaakusahan nang mali, at walang masamang tao ang basta na lang palulusutin. Walang kinalaman sa kanilang posisyon kung ang isang tao ba ay nilantad o inalis. Ang tunay na mahalaga ay kung kaya nilang tanggapin at hanapin ang katotohanan. Para sa mga naghahanap ng katotohanan, kapag gumaganap sila ng isang mahalagang tungkulin, kapag pumapasan sila ng maraming responsibilidad, nagkakamit sila ng maraming pagkakataon upang palaguin ang kanilang mga sarili at mas maperpekto pa ng Diyos. Ngunit ang mga hindi naghahanap ng katotohanan, hindi hinahanap ang mga prinsipyo sa kanilang tungkulin at tumatangging tanggapin ang mahatulan, makastigo, matabasan, at maiwasto, hindi nababago kahit kaunti ang mga tiwaling disposisyon, ano man ang kanilang katayuan, sila ay aalisin sa huli. Habang mas pinag-iisipan iyon, napagtanto ko na nang matanggal ako sa posisyon ko noon bilang isang lider ng pangkat, dahil iyon sa sakim ako at likas na kasuklam-suklam at hindi ko isinagawa ang katotohanan. Hinahadlangan ko ang gawain ng iglesia. Iyon ang matuwid na disposisyon ng Diyos na dumarating sa akin, at iyon ang Diyos na nagbibigay sa akin ng pagkakataong magsisi at magbago. Ngunit sa halip ay kumilos ako na gaya ng isang walang pananampalataya, walang pananalig sa pagliligtas ng Diyos at mali ang pagkakaunawa sa Kanya. Doon ko napagtanto sa wakas kung gaano ako pininsala ng satanikong pilosopiya na “Kapag mas malaki sila, mas mahirap kapag sila’y nahulog.” Hindi lamang ako nilamon ng mga maling pagkaunawa at pagbabantay laban sa Diyos, mas lalo rin akong naging tuso at masama. Alam kong hindi na ako dapat magpatuloy na mabuhay sa satanikong lohika at mga batas na gaya noon, ngunit kailangan kong tingnan at tratuhin ang mga bagay batay sa mga salita ng Diyos. Ang pagtanggap sa tungkuling ito ng pagiging lider ng pangkat ay pagtataas ng Diyos, at iyon ay ang Diyos na nagbibigay sa akin ng pagkakataong matuto. Kailangan kong pahalagahan ang pagkakataong ito. Naging isa akong hadlang sa aking tungkulin noon, ngunit ngayon, alam kong kailangan kong magbayad ng halaga sa aking tungkulin, upang makabawi sa aking mga nakaraang pagkukulang, mas hanapin ang mga prinsipyo ng katotohanan, at ibigay ang lahat dito at gawin nang mabuti ang aking tungkulin.

Ang pag-unawa sa mga bagay na ito ay tunay na naging mapagpalaya rin para sa akin. Kapag inaalala ko ngayon kung paano akong nagkamali sa pag-unawa at nagbantay laban sa Diyos, naramdaman ko kung gaano ako ka-wala sa katwiran, gaano ako kahangal at bulag, walang kahit anong pag-unawa sa Diyos. Tahimik akong nanalangin sa Diyos sa puso ko, “O Diyos, salamat sa Iyong paggabay, sa pagtulot Mo na makita ko ang aking sariling kapangitan, at sa pagpapakita sa akin kung gaano kalaki ang harang na nilikha ng mga satanikong kuru-kurong ito sa pagitan Mo at sa akin. Wala akong pakiramdam at walang kamalayan, mali ang pagkaunawa sa mga bagay at nagbabantay, at lubos akong walang kamalay-malay sa kung ano ang Iyong naramdaman. Ako’y naging napakamapanghimagsik, at labis akong nagsisisi sa Iyo.”

Isang araw nabasa ko ang isang artikulo kung saan perpektong ipinahayag ng manunulat ang aking sariling personal na kalagayan, at sinipi ang ilan sa mga salita ng Diyos na nagbigay sa akin ng landas ng pagsasagawa: “Ang pagganap ng tao sa kanyang tungkulin ay, sa totoo lang, ang pagsasakatuparan ng lahat ng likas sa kalooban ng tao, na ibig sabihin ay, yaong posible para sa tao. Noon lamang natutupad ang kanyang tungkulin. Ang mga depekto ng tao sa kanyang paglilingkod ay unti-unting nababawasan sa pamamagitan ng umuunlad na karanasan at ng proseso ng pagpapailalim niya sa paghatol; hindi ito nakapipigil o nakakaapekto sa tungkulin ng tao. Yaong mga tumitigil sa paglilingkod o sumusuko at umuurong dahil sa takot na maaaring may mga sagabal sa kanilang paglilingkod ang pinakamatinding karuwagan sa lahat. … Walang kaugnayan sa pagitan ng tungkulin ng tao at kung siya ay pinagpala o isinumpa. Ang tungkulin ay kung ano ang nararapat tuparin ng tao; ito ang tungkuling bigay sa kanya ng langit, at hindi dapat umasa sa gantimpala, mga kundisyon, o mga dahilan. Saka lamang niya nagagawa ang kanyang tungkulin. Ang mapagpala ay kapag ang isang tao ay nagawang perpekto at nagtatamasa ng mga biyaya ng Diyos matapos magdanas ng paghatol. Ang maisumpa ay kapag ang disposisyon ng isang tao ay hindi nagbabago matapos silang magdanas ng pagkastigo at paghatol, iyon ay kapag hindi pa sila nagawang perpekto kundi pinarusahan. Ngunit napagpala man sila o naisumpa, dapat tuparin ng mga nilalang ang kanilang tungkulin, gawin ang dapat nilang gawin, at gawin ang kaya niyang gawin; ito ang pinakamaliit na bagay na dapat gawin ng isang tao, isang taong naghahanap sa Diyos. Hindi mo dapat gawin ang iyong tungkulin para lamang mapagpala, at hindi ka dapat tumangging kumilos dahil sa takot na maisumpa. Sasabihin Ko sa inyo ang isang bagay na ito: Ang pagganap ng tao sa kanyang tungkulin ang dapat niyang gawin, at kung hindi niya kayang gampanan ang kanyang tungkulin, ito ang kanyang pagkasuwail” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Ministeryo ng Diyos na Nagkatawang-tao at ng Tungkulin ng Tao). Habang isinasaalang-alang ko ito, naunawaan ko ang kalooban ng Diyos. Hindi ganoon kalaki ang inaasahan ng Diyos sa sangkatauhan. Nais Niya lamang na hanapin natin ang katotohanan, na gawin natin ang lahat ng ating makakaya upang masimulan ang ano mang kaya nating maunawaan, ano mang kaya nating magawa, hindi maging madaya at mapanlinlang, ngunit ibinibigay ang lahat doon at ginagawa kung ano ang hinihiling ng Diyos sa atin. Kahit na dumanas tayo ng ilang pagkabigo at kamalian sa proseso, hangga’t kaya nating tanggapin ang katotohanan, at tanggapin ang pagtatabas at pagwawasto, maaaring malutas ang mga problemang ito. Makakakita tayo ng pagsulong at pagbabago. Simula nang matanggap ang atas ng Diyos na iyon, ako ay lubos na walang pag-uugali ng pagtanggap at pagpapasakop. Takot ako na sa isang napakaliit na maling hakbang, sa ano mang pagsuway, ako ay tatanggalin, na mawawalan ako ng aking kahihinatnan at huling destinasyon. Nakita kong wala talaga akong pag-unawa ng gawain ng Diyos. Partikular kong nakita na sa lahat ng mga taong iyon ng paniniwala sa Diyos at paggawa ng aking tungkulin, hindi iyon upang palugurin ang Diyos, kundi iyon ay pagsisikap lang alang-alang sa aking sariling kinabukasan at destinasyon. Napakasakim ko at tuso! Ang isang tungkulin ay isang atas mula sa Diyos, at ito ay isang responsibilidad na kailangang tuparin ng bawat nilalang. Hindi mahalaga kung tayo ay pinagpala o sinumpa sa huli—kailangan nating lahat na gawin ang ating sariling tungkulin. Hindi ako maaaring tumanggi na gawin ang aking tungkulin dahil takot akong gumawa ng kasamaan. Sa kabila ng aking hamak na pagpasok sa buhay at kawalan ng realidad ng katotohanan, itinaas ako ng Diyos upang maglingkod bilang isang lider ng pangkat. Hindi iyon dahil sa karapat-dapat ako sa posisyon ngayon, kundi iyon ay dahil sa pag-asa na sa proseso ng paggawa ko sa tungkuling ito magagawa kong hanapin ang katotohanan, matanggap ang paghatol, pagkastigo, pagtatabas, at pagwawasto, at patuloy na mapagbuti ang aking mga personal na pagkukulang. Pagkatapos sana, sa huli ay magawa ko ang tungkuling ito nang husto. Nang naunawaan ko ang kalooban ng Diyos, mas nagkamit ako ng kumpiyansa sa pagharap sa mga problema at paghihirap na lumitaw sa aking tungkulin, at nakamit ko ang pagpapasya na palugurin ang Diyos sa pamamagitan ng paggawa sa tungkuling iyon.

Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos matapos iyon: “Ano ang mga pagpapahayag ng isang matapat na tao? Ang mapagpasyang punto sa bagay na ito ay ang isagawa ang katotohanan sa lahat ng bagay. Kung sinasabi mong matapat ka, ngunit lagi mong isinasaisantabi sa iyong isip ang mga salita ng Diyos at ginagawa ang anumang balang maibigan mo, kung gayon, ito ba ay pagpapahayag ng isang matapat na tao? Sinasabi mo, ‘Mahina ang kakayahan ko, pero tapat ang aking puso.’ Kapag may tungkuling dumarating sa iyo, gayupaman, natatakot ka na magdusa o na kung hindi mo ito tinupad nang mahusay, kailangan kong umako ng responsibilidad, kaya gumagawa ka ng mga dahilan para iwasan ito at nagrerekomenda ng iba na gumawa nito. Ito ba ang nakikita sa isang matapat na tao? Malinaw na hindi. Kung gayon, paano dapat kumilos ang matapat na tao? Dapat silang tumanggap at sumunod, at pagkatapos ay lubos na maging tapat sa paggawa ng kanilang mga tungkulin sa abot ng kanilang makakaya, nagsisikap na maabot ang kalooban ng Diyos. Ito ay ipinapahayag sa ilang paraan. Ang isang paraan ay na dapat mong tanggapin ang iyong tungkulin nang may katapatan, huwag mag-isip ng iba pa, at huwag magdalawang-isip tungkol dito. Huwag makipagsabwatan para sa iyong kapakanan. Ito ay pagpapakita ng katapatan. Ang isa pang paraan ay ang paggamit ng iyong buong lakas at puso rito. Sasabihin mo, ‘Ito ang lahat ng magagawa ko; gagamitin kong lahat ito, at ilalaan ko ito nang lubusan sa Diyos.’ Hindi ba ito ang pagpapahayag ng katapatan? Ilaan mo ang lahat ng mayroon ka at lahat ng magagawa mo—ito ay pagpapakita ng katapatan. Kung hindi taos sa puso mo na ihandog ang lahat ng mayroon ka, kung itinatago at itinatabi mo ito, madulas sa iyong mga kilos, iniiwasan ang iyong tungkulin at ipinagagawa ito sa iba dahil takot kang pasanin ang mga ibubunga ng hindi mo maayos na pagtatrabaho, kung gayon, pagiging matapat ba ito? Hindi. Ang pagiging matapat na tao, kung gayon, ay hindi lamang ang pagkakaroon ng hangarin. Kung hindi mo ito isinasagawa kapag may mga bagay na nangyayari sa iyo, hindi ka isang matapat na tao. Kapag nakakaharap mo ang mga usapin, dapat mong isagawa ang katotohanan at magkaroon ka ng mga praktikal na pagpapahayag. Ito ang tanging paraan upang maging matapat na tao, at ang mga ito lamang ang mga pagpapahayag ng isang matapat na puso” (“Makakaya Lamang ng Mga Tao na Maging Totoong Masaya sa Pamamagitan ng Pagiging Matapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Gusto ng Diyos ang mga matapat, at ang mga matapat ay hindi abala sa mga pagpapala. Hindi sila takot na pumasan ng responsibilidad, kundi buong-pusong sinusubukang gawin nang mabuti ang kanilang tungkulin upang palugurin ang Diyos. Ibinibigay nila ang lahat sa paggawa ng ano mang kanilang magagawa. Talagang napahiya ako sa pag-iisip tungkol dito. Palagi kong sinasabi kung paano ko nais na palugurin ang Diyos, ngunit nang dumating na talaga ang panahon upang tumanggap ako ng isang ibinigay na gawain ng Diyos, upang tunay kong ilagay ang puso ko sa isang bagay, naging hindi ako matapat at nais kong kumawala roon. Pagkatapos ay napagtanto ko na nagsasalita lang ako ng ilang bagay na magandang pakinggan, ngunit sa katunayan, sinusubukan kong lokohin ang Diyos, at sa puso, ako ay lubos na hindi matapat. Nang mapagtanto ko ito, alam ko na hindi ako maaaring magpatuloy sa ganoong daan. Bagaman marami akong mga problema at pagkukulang, kailangan kong isagawa ang pagiging isang matapat na tao alinsunod sa mga hinihiling ng Diyos. Kailangan kong ibigay ang aking puso sa Diyos at gawin ang aking tungkulin sa abot ng aking kakayahan habang matatag na nakatapak sa lupa ang aking mga paa. At ano man ang kalabasan ng mga bagay, payag akong sumunod sa mga pangangasiwa at pagsasaayos ng Diyos. Matapos iyon, lubos akong napahinga. Kapag naharap ako sa mga paghihirap sa aking tungkulin, nanalangin ako sa Diyos upang maghanap at lutasin ang mga iyon, at nang ako ay naguguluhan, siniyasat ko ang mga bagay kasama ang mga kapatid, hinahanap ang mga prinsipyo ng katotohanan. Nalaman ko, sa paglipas ng panahon, na nagawa kong lumutas ng maraming problema at paghihirap.

Ipinakita sa akin ng karanasang ito kung paanong ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay talagang ang Kanyang pagmamahal at pagliligtas para sa sangkatauhan. Nawala na ang takot ko na tumanggap ng responsibilidad at hindi na ako napakadepensibo o madaling magkamali sa pag-unawa. Bagaman marami pa rin akong mga tiwaling disposisyon, handa ako na tanggapin ang paghatol, pagkastigo, pagtatabas, at pagwawasto ng Diyos, at hanapin ang paglilinis at pagbabago. Nagpapasalamat ako sa Diyos!

29. Ang Pagsisisi ng Isang Opisyal

Ni Zhenxin, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Mula nang likhain ang mundo hanggang ngayon, lahat ng nagawa ng Diyos sa Kanyang gawain ay pagmamahal, na walang anumang pagkapoot sa tao. Kahit ang pagkastigo at paghatol na nakita mo ay pagmamahal din, isang mas totoo at mas tunay na pagmamahal, isang pagmamahal na umaakay sa mga tao patungo sa tamang landas ng buhay ng tao. … Lahat ng gawaing Kanyang nagawa ay para sa layunin ng pag-akay sa mga tao sa tamang landas ng buhay ng tao, upang maaari silang mabuhay bilang normal na mga tao, sapagkat hindi alam ng mga tao kung paano mamuhay, at kung wala ang ganitong pag-akay, magiging hungkag ang iyong buhay; mawawalan ng halaga o kabuluhan ang iyong buhay, at lubos kang mawawalan ng kakayahang maging normal na tao. Ito ang pinakamalalim na kabuluhan ng paglupig sa tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Paglupig 4). Talagang naaantig ako ng mga salitang ito ng Diyos, at wala akong magawa kundi isipin ang tungkol sa Kanyang pagliligtas sa akin.

Pinanganak ako sa probinsya. Masisipag na magsasaka ang mga magulang ko. Hinahamak kami ng mga kapitbahay namin dahil mahirap kami. Naisip ko, “Balang araw makikita nila. Mag-iiba rin ang tingin nila sa akin.” Sumali ako sa hukbong sandatahan noong binatilyo ako. Kahit ano gagawin ko, kahit nakakapagod, kasi nga hinahangad ko na tumaas ang ranggo ko. Pero ilang taon akong nanatiling isang private. Tapos napagtanto kong hindi kasipagan ang nagbibigay ng mataas na ranggo kundi ang pagbibigay ng regalo. Hindi ko iyon gusto, pero gusto kong magpataas ng ranggo, kaya tinigasan ko ang sarili ko at niregaluhan ko ang superyor ko gamit ang ipon ko. Naging kwalipikado ako sa military academy. Pagkalipas ng pagtatapos ko, ginawa akong kusinero dahil wala na akong perang pang-regalo. Alam ko na “Hindi pinapahirapan ng opisyales ang mga taong mahusay manlangis,” at “Walang natatapos ang isang tao nang walang pambobola.” Kung talagang gusto kong mayroon akong marating, kailangan kong magkapera para may maipangregalo, kung hindi, kahit gaano pa ako kagaling, wala rin. Gusto ko talagang magtagumpay kaya ginawa ko ang lahat para magkapera, sumipsip ako sa mga superyor ko at binigyan ko sila ng mga gusto nila. Alam ko naman na ilegal ang ginagawa ko, at natatakot ako noon na mahuli at makulong. Palagi ako noong kinakabahan, pero iyong pag-iisip na magiging opisyal ako, iyon ang nagpalakas sa akin. Matapos ang ilang panahon, naging battalion commander ako sa wakas. Sa tuwing umuuwi ako, pinapalibutan ako ng mga tao, binobola nila ako. Mas pinalaki noon ang paniniwala ko sa sarili ko, habang ang mga hinahangad at ambisyon ko, nagsilaki rin. Gaya ng sabi nila, “Ang pagiging opisyal ay para sa masasarap na pagkain at magagandang damit,” at “Gamitin mo ang kapangyarihan kung mayroon ka nito, dahil pagkatapos nitong mawala, hindi mo na iyon magagamit.” May mga pribilehiyo ang pagiging opisyal, anumang gusto ko, makukuha ko nang walang kapalit. At iyon namang may kailangan sa akin, dapat akong ilibre o regaluhan. Ginamit ko pa nga ang posisyon ko at pagiging paborito ng komisaryo para humingi ng kung anu-ano. Mula sa pagiging isang simpleng anak ng magsasaka, naging isang tao ako na walang kasiyahan, tuso, at mapanlinlang.

Hindi lang ako naging mapang-api sa trabaho ko naging masama rin ang pagtrato ko sa asawa ko. Inakusahan ko siyang nakikipagrelasyon sa iba, na nagpalalim sa hidwaan namin. Sa huli, nagsawa na rin siya at gusto nang makipaghiwalay. Malapit nang mawasak ang masaya kong pamilya, at magdurusa rin ang anak kong lalake. Sumasama ang pakiramdam ko kapag naiisip ko iyong naging buhay ko: Simula pagkabata, determinado na ako na umangat sa iba. Pareho kaming mag-asawang may magandang trabaho, komportable ang naging buhay namin. Lahat ng tao humanga sa amin, kaya dapat naging masaya na ako at ganap. Kung gayon bakit naging hungkag pa rin ako at namuhay nang hindi masaya? Ito ba talaga iyong ginusto kong buhay? Papaano ba talaga tayo dapat mamuhay? Nalito ako’t hindi ko alam ang gagawin, hindi ko mahanap ang kasagutan. Kalaunan, tinanggap ng asawa ko ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos at lagi siyang nagpupulong kasama ang mga kapatid. Hindi nagtagal, naging napakapositibo niya. Hindi na nakikipagtalo at hindi na nakipaghiwalay. Dahil doon, naisip kong siguro nga magandang manalig sa Diyos. Kaya nanalig na rin ako sa Makapangyarihang Diyos.

Sinimulan kong ipamuhay ang buhay-iglesia, at nalaman kong kakaiba sa sanlibutan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Ibinabahagi ng mga kapatid ang katotohanan. Kumikilos sila ayon sa salita ng Diyos, para maging totoo, bukas at matapat. Para akong nasa lugar ng kadalisayan, at nakadama ako ng kalayaang noon ko lang naramdaman. Sa pagdalo sa mga pulong at pagbabasa ng salita ng Diyos, nalaman kong matuwid ang Diyos, at pinakamumuhian Niya ang katiwalian ng tao. Noong nasa hukbong sandatahan ako, marami akong masamang gawi at kung hindi ako nagsisi, kamumuhia’t aalisin ako ng Diyos. Tapos nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Isinilang sa gayong napakaruming lupain, labis nang naimpluwensiyahan ng lipunan ang tao, naimpluwensiyahan na siya ng mga etikang pyudal, at naturuan na siya sa ‘mga institusyon ng mas mataas na pag-aaral.’ Ang kaisipang paurong, tiwaling moralidad, masamang pananaw sa buhay, kasuklam-suklam na pilosopiya sa pamumuhay, lubos na hungkag na pag-iral, at napakabuktot na uri ng pamumuhay at mga kaugalian—lubhang nanghimasok na sa puso ng tao ang lahat ng mga bagay na ito, at lubhang nagpahina at sumalakay sa kanyang konsensiya. Bilang resulta, mas lalong lumayo ang tao mula sa Diyos, at mas lalong naging tutol sa Kanya. Lalong nagiging mas mabangis ang disposisyon ng tao sa bawat araw, at wala ni isang tao ang magkukusang isuko ang anumang bagay para sa Diyos, wala ni isang tao ang magkukusang sumunod sa Diyos, ni, higit pa rito, isang taong magkukusang hanapin ang pagpapakita ng Diyos. Sa halip, sa ilalim ng sakop ni Satanas, walang ginawa ang tao kundi maghangad ng kalayawan, ibinibigay ang sarili sa katiwalian ng laman sa lupain ng putik” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos). Ang pagbabasa nito ang nagpakita sa akin kung bakit masyado akong naging tiwali. Naisip kong sa mga taon ko sa hukbong sandatahan, para makaangat sa iba, sinunod ko ang mga hindi-nasusulat na batas, gumawa ng maraming masamang bagay at nakinabang sa kasamaan. Naging labis ang katiwalian ko, walang kahihiyan akong namuhay sa kasalanan. Pinakita ng Diyos ang kaibahan ng mabuti’t masama, at pinayagan Niya akong makita ang ugat ng katiwalian ko. Si Satanas pala ang ugat ng lahat ng iyon. Ginamit niya ang lahat ng uri ng edukasyon at impluwensya para gawing tiwali ang lipunan natin at maging kumukulong kawa ng kasalanan. Ang mga taong may kapangyarihan, hindi napipigilan, pinagmamalakihan nila ang karaniwang tao, habang ang mga karaniwan at tapat na tao, inuutus-utusan lang at walang nararating sa buhay. Puno ang lipunan natin ng mga kamalian at mga erehiya, gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Yaong mga nagpapagal sa kanilang isipan ay namamahala sa iba, at yaong mga nagpapagal sa kanilang mga kamay ay pinamamahalaan ng iba,” “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,” “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa,” “Hindi pinapahirapan ng opisyales ang mga taong mahusay manlangis; walang natatapos ang isang tao nang walang pambobola,” “Ang pagiging opisyal ay para sa masasarap na pagkain at magagandang damit,” at “Gamitin mo ang kapangyarihan kung mayroon ka nito, dahil pagkatapos nitong mawala, hindi mo na iyon magagamit.” Dahil sa mga bagay na ito, at sa mga pagdidiin na nasa paligid ko, naligaw ako nang hindi ko man lang nalalaman. Kahit ano ginawa ko para lang maging isang opisyal, inabuso ko ang kapangyarihan ko. Naging isang tao akong tiwali at gusto lang manghuthot. Talagang pinagsisihan ko ang masasama kong gawain. Dahil sa pagliligtas ng Diyos, may pagkakataon akong magsimulang muli. Kung hindi, susumpain ako at saka parurusahan dahil sa inasal ko. Napakalaki ng pasasalamat ko sa Diyos, nagpasya akong magbago, at iwan na lang ang hukbong sandatahan. Pero pinigilan akong umalis ng superyor ko, sabi niya itataas niya ang ranggo ko sa pagiging deputy regimental commander. Nagdalawang-isip ako at nag-isip, “Deputy commander? Iyon ang matagal ko nang pinapangarap ah!” Hindi ko mabitawan ang titulong iyon, hindi ko alam ang gagawin ko, kaya lumapit ako sa Diyos para manalangin. Tapos nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Kung ikaw ay may mataas na katayuan, may marangal na reputasyon, may saganang kaalaman, nagmamay-ari ng napakaraming ari-arian, at suportado ng maraming tao, subalit hindi ka napipigilan ng mga bagay na ito na humarap sa Diyos upang tanggapin ang Kanyang pagtawag at ang Kanyang tagubilin, at gawin kung ano ang hinihingi ng Diyos sa iyo, ang lahat ng iyong ginagawa ay magiging pinakamakabuluhan sa lupa at pinakamatuwid na gawain ng sangkatauhan. Kung tatanggihan mo ang tawag ng Diyos para sa kapakanan ng katayuan at sarili mong mga layunin, lahat ng iyong gagawin ay susumpain at kamumuhian pa ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). “Bumababa sa lupa ang mga tao at bihira Akong makasagupa, at bihira ding magkaroon ng oportunidad na hanapin at matamo ang katotohanan. Bakit hindi ninyo pahahalagahan ang magandang pagkakataong ito bilang tamang landas na tatahakin sa buhay na ito? At bakit ninyo binabalewala palagi ang katotohanan at katarungan? Bakit ninyo palaging niyuyurakan at sinisira ang inyong sarili para sa kasamaan at karumihang nilalaro ang mga tao?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita para sa mga Kabataan at Matatanda). Pinukpok ng bawat isang salitang iyon ang konsensya ko. Naisip ko, “Iyong swerte ko na makilala ang nagkatawang-taong Diyos, na dumating sa lupa para iligtas ang tao, at magkaroon ng pagkakataong gumugol ng sarili para sa Diyos isa iyong malaking pagtataas at biyaya ng Diyos!” Ano pa bang mas makahulugan kaysa sa paggugol ng sarili para sa Lumikha? Gaano man kataas ang iangat ko sa ranggo, magiging masaya ba ako? Maraming makapangyarihang tao ang kumikilos ayon sa gusto nila at gumagawa ng lahat ng kasamaan pero nakukuha nila ang nararapat sa kanila sa huli. At maraming mga mataas na opisyal na yumaman at pinuri, pero oras na mawalan sila ng kapangyarihan, iyong ilan sa kanila sa kulungan ang bagsak, at may ilang nagpapakamatay … Laging nangyayari ang ganitong bagay. Sa kaso ko naman, matagal na talaga akong nagsisikap na maging matagumpay, kaya lang, naging mayabang lang ako, at mapanlinlang! Ngayon, binigyan ako ng Diyos ng maraming katotohanan, pinakita Niya ang tamang landas sa buhay. Paano ko maitutuloy iyong dati kong buhay? Niloko ako ni Satanas halos buong buhay ko hanggang sa halos hindi na ako kawangis ng tao. Mula noon, ginusto ko nang mamuhay nang kakaiba mula noon, na sundin ang Diyos, isagawa ang katotohana’t kumilos ayon sa salita Niya. Kaya nagdesisyon akong magpalit ng karera at tuluyan nang iwan ang hukbong sandatahan. Pero dahil malalim ang pagtitiwali sa akin ni Satanas, iyong lason nitong “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno” ang naging mismong buhay ko. Sa iglesia, lagi akong nakikipagpaligsahan, ang pahayag lang ng Diyos at paghatol Niya ang nagtama sa gawain ko.

Matapos kong gawin ang tungkulin ko sa iglesia, nakita kong mayroong isang batang pinuno doon at may isa rin na naging kaibigan ko noon. Talagang naguluhan ako, naisip ko, “Pareho naman kayong nasa ilalim ko noon, pero dito sa iglesia, kayo ang mga superyor ko. Magiging mas mabuting pinuno ako sa inyo!” Sinimulan ko iyong hangarin gamit ang lahat ng mayroon ako. Una, bumuo ako ng plano: Nagbabasa ako ng salita ng Diyos tuwing umaga, tapos dalawang oras akong nakikinig ng sermon, at bawat linggo, tatlong himno ang inaaral ko. Naging mas aktibo ako sa tungkulin ko, at kahit gaano kahirap o nakakapagod, pangungunahan ko ang lahat ng magagawa ko sa iglesia. Sa mga pulong, ikinwento ko iyong mga karanasan ko sa hukbong sandatahan, ipinagmalaki ko ang kakayahan ko, at hindi ko tinanggap ang pagbabahagi ng mga pinuno ng iglesia. Minsan, banayad kong hinahamak ang mga kilos nila, na para bang magagawa ko iyon nang mas maayos. Namuhay ako nang ganoon sa pagsisikap para sa katanyagan at katayuan, laging naghahangad maging pinuno sa iglesia. Minsan, hindi nagawa nang mabuti ng isang pinuno ang gawain niya. Dahil doon, pinagalitan ko siya, at nagparinig din ako na dapat magbitiw na siya. Hinangad kong mapiling pinuno sa susunod na halalan. Nang malaman iyon ng mga kapatid, pinag-aralan nila ang asal ko, tuso’t ambisyoso raw ako, gustong hawakan ang iglesia. Natanggal ako bilang pinuno ng pangkat. Talagang sumama ang loob ko dahil doon, naisip ko, “Dati akong battalion commander, ngayon ni hindi ako pwedeng maging pinuno ng iglesia.” Matapos ang maraming buwan, hindi ko talaga iyon matanggap, at hindi ko na matagalan ang mga kapatid. Nanahimik na ako sa mga pagtitipon. Nagdilim ang espiritu ko at hindi ko na maramdaman ang Diyos. Doon na ako nagsimulang matakot, kaya nagmadali akong nagdasal para ilabas ako ng Diyos sa kadiliman.

Tapos nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Sa inyong paghahangad, napakarami ninyong indibidwal na mga kuru-kuro, pag-asam, at hinaharap. Ang kasalukuyang gawain ay para iwasto ang inyong hangaring magkaroon ng katayuan at ang inyong maluluhong pagnanasa. Ang mga pag-asam, katayuan, at mga kuru-kuro ay pawang mga halimbawang kumakatawan ng satanikong disposisyon. … Kayo ngayon ay mga alagad, at nagtamo na kayo ng kaunting pagkaunawa tungkol sa yugtong ito ng gawain. Gayunman, hindi pa rin ninyo naisasantabi ang inyong pagnanasa sa katayuan. Kapag mataas ang inyong katayuan naghahanap kayong mabuti, ngunit kapag mababa ang inyong katayuan hindi na kayo naghahanap. Palagi ninyong iniisip ang mga pagpapala ng katayuan. … Habang mas naghahanap ka sa ganitong paraan, mas kakaunti ang napapala mo. Kapag mas matindi ang paghahangad ng isang tao sa katayuan, kailangan ay mas mahigpit siyang pakitunguhan at mas nararapat siyang sumailalim sa matinding pagpipino. Ang gayong klaseng mga tao ay walang kuwenta! Kailangan silang pakitunguhan at hatulan nang sapat upang lubusan nilang talikuran ang mga bagay na ito. Kung magpapatuloy kayo sa ganitong paraan hanggang sa huli, wala kayong mapapala. Yaong mga hindi naghahangad na matamo ang buhay ay hindi maaaring mabago, at yaong mga hindi nauuhaw sa katotohanan ay hindi matatamo ang katotohanan. Hindi ka nagtutuon sa paghahangad na matamo ang personal na pagbabago at pagpasok, kundi sa halip ay sa maluluhong pagnanasa at mga bagay na pumipigil sa iyong pagmamahal sa Diyos at humahadlang sa iyo na mapalapit sa Kanya. Mababago ka ba ng mga bagay na yaon? Madadala ka ba ng mga iyon papasok sa kaharian?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Tagos sa puso ang mga salita ng Diyos, at nakaramdam ako ng matinding pagkahiya. Nakipaglaban ako para sa posisyon, tapos ay nilantad ng mga kapatid, at tinanggal sa aking tungkulin. Hindi iyon ang gusto kong mangyari, pero hindi iyon dahil sa pinag-iinitan ako. Sa halip, matuwid na paghatol iyon ng Diyos at kaligtasan Niya na talagang napapanahon. Ang gawain ng Diyos sa mga huling araw ay para baguhin ang mga luma nating kuru-kuro, para maligtas tayo sa impluwensya ni Satanas, makamit natin ang katotohanan at buhay mula sa Diyos, at mabuhay sa liwanag. Hindi ko tinahak ang tamang landas, ni hinanap ang katotohanan Posisyon at reputasyon ang hinabol ko. Gumamit ako ng palihim na paraan para magkaposisyon. Hindi ba taliwas iyon sa kalooban ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan? Ang pagpapatuloy noon ay nangangahulugang hindi pagkakamit ng katotohanan. Para hindi ako tuluyang maligaw, at maibalik ako sa tamang landas, tinabas ako ng Diyos sa pamamagitan ng mga kapatid, nilantad ang aking mga pagnanasa at kinuha ang posisyon ko para pagnilayan ko ang sarili ko at magbago. Nakita kong tunay ngang nakikita ng Diyos ang mga puso natin. Nagkaroon din ako ng tunay na pagkaunawa sa katuwiran, kabanalan, at karunungan ng Diyos. Hindi na ako balisa sa pagkawala ng posisyon ko, gusto ko nang pasakop sa mga pag-aayos ng Diyos.

Matapos ang anim na buwan, namuhay ako ng buhay-iglesia sa ibang simbahan, kung saan magsasagawa sila ng pagpili ng mga pinuno. Natuwa ako nang malamang wala roong mas matagal nang nananalig sa Diyos kaysa sa akin, kaya naisip kong may pag-asa ako. Sa mga karanasan sa buhay at taon sa pananalig, talo ko silang lahat. Ako ang pinakanararapat na mapiling pinuno. Nang naghahanda na akong magpakitang-gilas, isang sister mula sa dati kong iglesia ang lumipat sa iglesiang iyon dahil hinahabol siya ng Partido Komunista ng Tsina. Naisip ko, “Alam niya kung paano ako nakipagpaligsahan para sa posisyon. Kung makikita niya akong nakikipagpaligsahan na naman, ilalantad niya kaya ang dati kong eskandalosong pag-uugali? Kapag ginawa niya iyon, tapos ako.” Dahil doon, kinalimutan ko ang plano ko at tinimbang ang sitwasyon: “Magiging pinuno ng pangkat muna ako tapos unti-unti akong aangat mula roon.” Sa gulat ko, ni hindi ako napiling maging pinuno ng pangkat. Hindi sapat ang mga tao para sa ilang tungkulin, kaya tinanong ako ng mga pinuno ng iglesia kung gusto kong gampanan ang mga tungkulin. Dahil ayoko naman na isipin nila na suwail ako, pumayag na lang ako. Isa akong marangal na battalion commander pero napakababa ng ginagawa kong tungkulin. Pakiramdam ko, maling-mali ang lahat ng iyon. Hindi nagtagal, binantayan na ng mga pulis ang lugar na iyon, kaya hindi na kami nakapagtipon. Inilipat ako ng pinuno sa ibang grupo kasama ang mga kapatid na may tungkulin na mag-host. Para sa akin, sobra na talaga iyon. Bukod sa mababa ang tungkulin na ginagawa ko, kailangan ko pang makipagtipon kasama nilang mga nagho-host. Pakiramdam ko masyado naman iyong nakakahiya. Paano ako umabot sa ganoon kababa? Kung magpapatuloy iyon, ano pa ang magiging pag-asa ko? Mas lalong sumama ang loob ko, ang magagawa ko lang, magdasal sa Diyos at hilinging liwanaga’t gabayan Niya ako.

Tapos nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Sa loob ng maraming taon, ang mga kaisipang naging sandigan ng mga tao para manatiling buhay ay sumisira na sa kanilang puso hanggang sa sila ay maging taksil, duwag, at kasuklam-suklam. Hindi lamang sila walang malakas at matibay na pagpapasya, kundi sila rin ay naging ganid, mapagmataas at sutil. Walang-wala silang anumang paninindigan na dumaraig sa sarili, at higit pa riyan, wala silang katiting na tapang na iwaksi ang mga paghihigpit ng mga impluwensiyang ito ng kadiliman. Ang isipan at buhay ng mga tao ay bulok na bulok kaya ang kanilang mga pananaw tungkol sa paniniwala sa Diyos ay napakapangit pa rin, at kahit kapag nagsasalita ang mga tao tungkol sa kanilang mga pananaw sa paniniwala sa Diyos, talagang hindi iyon matitiis pakinggan. Ang lahat ng tao ay duwag, walang kakayahan, kasuklam-suklam, at marupok. Wala silang nadaramang pagkasuklam para sa mga puwersa ng kadiliman, at wala silang nadaramang pagmamahal para sa liwanag at katotohanan; sa halip, ginagawa nila ang lahat upang maalis ang mga ito. Hindi ba ganito rin ang inyong kasalukuyang mga iniisip at pananaw? ‘Dahil naniniwala ako sa Diyos dapat akong buhusan ng mga pagpapala at dapat matiyak na ang aking katayuan ay hindi bababa kailanman at na mananatili itong mas mataas kaysa sa mga walang pananampalataya.’ Hindi ka nagkikimkim ng ganyang klaseng pananaw sa iyong kalooban sa loob ng isa o dalawang taon lamang, kundi sa loob ng maraming taon. Sobra-sobra ang pag-iisip mong makipagkasundo. Bagama’t nakarating ka na sa hakbang na ito ngayon, hindi ka pa rin bumibitiw sa katayuan kundi palagi mong pinipilit na alamin ang tungkol dito, at inoobserbahan ito araw-araw, nang may malaking takot na balang araw ay mawala ang iyong katayuan at masira ang iyong pangalan. Hindi pa isinasantabi ng mga tao ang pagnanais nilang guminhawa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). “Habang naglalakad ka sa landas ngayon, ano ang pinaka-angkop na klase ng pagsisikap? Sa iyong pagsisikap, anong klase ng tao ang dapat mong makita sa sarili mo? Dapat mong malaman kung paano mo dapat harapin ang lahat ng sumasapit sa iyo ngayon, mga pagsubok man ito o paghihirap, o walang-awang pagkastigo at pagsumpa. Dapat mong bigyan ito ng maingat na pagsasaalang-alang sa lahat ng pagkakataon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Hindi Natututo at Nananatiling Mangmang: Hindi Ba Sila mga Hayop?). Habang iniisip ang salita ng Diyos, nagnilay ako sa sarili, “Anong uri ng tao ko dapat makita ang sarili ko, sa pagpupursigi ko?” Laging battalion commander ang tingin ko sa sarili ko, isang may ranggo. Tungkuling may ranggo ang nababagay sa akin, at mga taong may katayuan lang ang dapat magtipon kasama ko. Hinamak ko ang mga kapatid na itinakda sa pagho-host, iniisip ko na kung kasama ko sila, wala akong halaga. Noong walang katayuan, naging negatibo ako, at nadama ko pang walang kabuluhan ang buhay. Ginulo ng katayuan ang utak ko at nawalan ako ng wangis ng tao. Isa akong kasuklam-suklam na tao! Paano ako magiging karapat-dapat maging pinuno ng iglesia? Hindi gaya ng lipunan ang iglesia. Sa iglesia, may impluwensiya ang katotohanan. Ang isang pinuno ay dapat may mabuting pagkatao at pagsumikapan ang katotohanan. Pero naghanap lang ako ng katayuan at nakipagpaligsahan para maging isang pinuno. Hindi ako naging makatwiran, napakawalang-hiya.

Kalaunan, nabasa ko ang salitang ito ng Diyos: “Pinagpapasyahan Ko ang hantungan ng bawat tao hindi batay sa gulang, katandaan, tindi ng pagdurusa, at lalong hindi batay sa kung gaano siya kaawa-awa, kundi batay sa kung taglay niya ang katotohanan. Wala nang ibang pagpipilian kundi ito. Dapat ninyong matanto na parurusahan din ang lahat ng hindi sumusunod sa kalooban ng Diyos. Ito ay isang di-nababagong katotohanan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan). Naunawaan ko mula sa salita ng Diyos na hindi Niya ipinapasya ang destinasyon natin batay sa katayuan natin o kung gaano karami ang ginawa natin. Ang susi ay kung nakamit natin ang katotohanan at kung sumusunod tayo sa Diyos. Nakita kong matuwid sa lahat ang disposisyon ng Diyos, at anuman ang tungkulin natin, dapat nating hanapin ang katotohanan. Sa katotohanan, maliligtas pa rin ang tao kahit walang katayuan. Pero kung wala ang katotohanan, hindi ka maililigtas ng katayuan. Naisip kong naging napakahangal ko para magpursigi nang ganoon para sa katayuan. Kahit sa simula pa lang, ayoko na sa mga tiwaling opisyal, pero habang tumataas din ang ranggo ko, lumala rin ako, pati ako, naging tiwali rin gaya nila. Matapat ang ilang makapangyarihang tao at mapagpakumbaba bago sila magkaroon ng katayuan, pero kapag may kapangyarihan na, inaabuso nila iyon, hanggang sa magpatung-patong ang kasalanan nila. Naisip ko iyong mga pinatalsik sa iglesia na mga anticristo. Noong wala pa silang katayuan, tila hindi sila gumagawa ng anumang masama, pero nang magbago iyon, nagsimula silang mamilit at manggipit nang buong pagmamalaki, gumagawa ng mga bagay para sa posisyon nila, at ginugulo ang gawain ng bahay ng Diyos. Pinakita nito sa akin na kung wala ang katotohanan, namumuhay tayo sa tiwali nating disposisyon. Kapag nagkaroon tayo ng kapangyarihan, gumagawa tayo ng masama, nangangahulugan iyon ng kaparusahan sa huli! Sa pagsisikap kong magtagumpay sa hukbong sandatahan noong mga taong iyon, napuno ako ng satanikong disposisyon. Mayabang ako, mapanlinlang, masama, at karimarimarim. Kapag nagkakaroon ako ng mataas na posisyon, nadadagdagan din ang mga ambisyon ko, kagaya na lang nang abusuhin ko ang kapangyarihan at pwesto ko bilang isang opisyal sa hukbong sandatahan. Kung nagpatuloy iyon, baka nagpatuloy din ako sa paggawa ng masama at naparusahan sa huli. Sa pag-iisip sa mga bagay na ito, nakaramdam ako ng takot at pasasalamat. Muli’t muling nagpadala ang Diyos ng mga dagok at kabiguan, na pumigil sa pagkamit ng mga ambisyon ko. Ito ang pagliligtas ng Diyos at proteksyon Niya sa akin! Salamat sa pagliliwanag ng Diyos na nagpakita sa akin ng resulta ng paghahangad ng katanyagan at katayuan. At nakita ko na ang halaga ng paghahanap ng katotohanan.

Simula noon, nagtuon ako sa paghahanap ng katotohanan para malutas ang katiwalian ko. Kahit ano pang tungkulin ang ipasa ng iglesia, hindi na ako nakatuon sa ranggo. Kundi sa paghahanap ng prinsipyo ng katotohanan. Naramdaman ko ang presensya ng Diyos nang simulan kong magsagawa sa ganitong paraan, nakaramdam ako ng hindi maipaliwanag na kapayapaan. Matapos ang ilang panahon, napansin ko na mas mapagkumbaba na ako sa harap ng iba, at saka hindi ko na rin ipinagyayabang na naging opisyal ako noon. Kapag pinupuna ng mga kapatid ang mga mali ko, masunurin akong nagpapasakop at nagdarasal sa Diyos, at nagninilay sa sarili. Pantay na ako sa pakikitungo sa iba, hindi ko na iniisip na mas angat ako sa lahat. Hindi ko namalayang nagbago na ang pananaw ko sa pagpupursige. Naglaho na sa akin ang katayuan at katanyagan. Hindi na ako pinipigil ng mga bagay na iyon. Kapag nakakakita ako ng mga nagiging pinuno ng iglesia na mas baguhan sa akin, medyo naiinggit pa rin ako, pero nawawala rin iyon agad sa pagdarasal at paghahanap ng katotohanan. Ngayon, gumagawa ako ng tungkulin sa bahay kasama ang asawa ko. Hindi iyon gaanong kapansin-pansin, pero masasabi kong kontento ako. Sa buhay natin, hinahayaan natin na makaimpluwensya ang salita ng Diyos, at pinakikinggan natin ang sinumang sumusunod sa katotohanan. Talagang naranasan kong binago ako ng Makapangyarihmang Diyos. Iniligtas Niya ang pamilya’t buhay may-asawa ko, at iniligtas Niya ako na isang masamang tao. Naging mayabang ako, palalo, nahumaling sa katayuan at pakinabang. Kung wala ang kaligtasan ng Diyos, hindi ko matatahak ang tamang landas sa buhay. Mas lalo lang akong magiging tiwali at masama, sa huli, isusumpa lang ako at mapaparusahan ng Diyos. Naramdaman ko ang kaligtasan ng Diyos sa mga karanasang ito. Ang pagsasakabuhayan nang mayroong kaunting wangis ng tao ay dahil lang sa naging paghatol at pagkastigo ng Diyos! Salamat sa Diyos!

30. Hindi Madali ang Pagsuko sa Katayuan

Ni Li Zheng, Tsina

Ipinanganak ako sa pamilya ng mga magsasaka. Noong bata pa ako, naulila ako, kaya kinailangan naming sumandal ng kuya ko sa isa’t isa. Napakahirap namin at mababa ang tingin sa amin ng mga tao. Iniisip ko noon: “Mag-aaral ako, at isang araw ay magiging angat ako sa lahat.” Sa kasamaang-palad, kinailangan kong tumigil sa pag-aaral noong nasa pangalawang taon ako ng high school dahil wala kaming pera. Nasira ang pangarap kong makaangat sa lahat, at nanlumo talaga ako.

Noong 1990, natagpuan ko ang pananampalataya ko sa Panginoong Jesus. Sinabi ng mangangaral na sa pamamagitan ng paniniwala sa Panginoon, hindi lang tayo makakahanap ng kapayapaan sa buhay na ito, kundi magtatamo tayo ng buhay na walang hanggan sa buhay na darating. Sinabi rin niya na kapag mas maraming tao ang mapapabalik-loob natin sa pamamagitan ng pagpapalaganap ng ebanghelyo, mas pagpapalain tayo, at matatanggap natin ang ating gantimpala at korona at mamumuno tayo bilang mga hari sa tabi ng Diyos. Noong panahong iyon, nabasa ko ito sa Biblia: “Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka, natapos ko na ang aking takbo, iningatan ko ang pananampalataya: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran” (2 Timoteo 4:7–8). Kaya nagpasya akong isuko ang pamilya ko at magpalaganap ng ebanghelyo para sa Diyos. Punong-puno ako ng lakas noon, at wala pang isang taon ay ilang daang tao na ang napabalik-loob ko. Sa paglago ng bilang ng mga bagong nagbabalik-loob, pagsapit ng 1997 ay nakapagtatag na kami ng daan-daang simbahan na may mahigit 30,000 na tao. Ako ang may huling pasya sa lahat ng bagay na may kinalaman sa mga simbahan at anumang simbahan ang puntahan ko para magtrabaho, palagi akong magalang na binabati ng mga kapatid at ipinagmamaneho nila ako saan ko man gustong pumunta. Nagbibigay sila ng masasarap na pagkain at ng magandang lugar na matutuluyan, at sinasagot din nila ang mga gastos ko sa pagbabyahe. Natutuhan kong ikasiya ang mga bagay na ito.

Isang araw, pinadalo kami sa pagtitipon ng isang mataas na lider at sinabi niyang mayroon na ngayong denominasyong tinatawag na Kidlat ng Silanganan na nangangaral na nagbalik na ang Panginoong Jesus bilang Makapangyarihang Diyos at sinabi sa amin na mapagmataas ang mga sermon nila. Sinabi niyang maraming mabubuting miyembro ng mga kongregasyon ng simbahan ang naagaw nila, at pati na ang dalawang katrabaho namin sa simbahan na sina Brother Wang at Brother Wu ay tinanggap na ang Kidlat ng Silanganan. Hiniling sa amin ng lider na lubusang tanggihan ang dalawang kapatid na ito at sinabi na kapag may iba pa kaming nalaman na nakikinig sa mga sermon ng Kidlat ng Silanganan, ititiwalag namin sila agad-agad. Namangha ako sa lahat ng ito. Kilalang-kilala ko ang dalawang kapatid na ito; bihasa sila sa Biblia at taos-pusong sumasampalataya sa Diyos. Hindi ko lang maintindihan kung paano nila nagawang tanggapin ang Kidlat ng Silanganan. Nang papalapit na ang pagtatapos ng taon, sorpresang bumisita ang dalawang kapatid na ito sa bahay ko. Matagal akong nag-atubili bago nagpasyang pagbuksan sila ng pinto, nangangambang pumunta sila para linlangin ako. Pero naisip ko, “Kung ano man ang sitwasyon, sumasampalataya ako sa Panginoon, at hindi ko maaaring itaboy ang dalawang kapatid na ito sa bahay ko.” Kaya pinatuloy ko sila sa loob. Sabi nila na para salubungin ang Panginoon, kailangan kong magtuon sa pakikinig sa tinig ng Diyos, at hindi ako dapat tumanggi sa paghahanap o pagsisiyasat sa tunay na daan dahil sa takot na mailigaw. Tapos ay nagbigay sila ng detalyadong pagbabahagi kung paano maging isang matalinong dalaga na nakakarinig sa tinig ng Diyos, at kung paano malaman ang pagkakaiba ng tunay na daan sa mga maling daan. Naisip kong bago at nakapagbibigay-liwanag ang sinabi nila. Lubos akong nakumbinsi. Nang umalis sila, binigyan nila ako ng libro, sinasabing nilalaman nito ang mga pagbigkas ng Makapangyarihang Diyos at hinimok nila akong basahin iyon at huwag palampasin ang aking pagkakataon na masalubong ang Panginoon. Pagkaalis nila, nagsimula akong mag-alala na naililigaw ako, at na kapag nalaman ng mataas na lider na pinatuloy ko ang mga kapatid na ito sa bahay ko ay matitwalag ako sa simbahan. Pero naisip ko, “Kung ang Makapangyarihang Diyos nga talaga ang nagbalik na Panginoong Jesus at hindi ko iyon inusisa sa takot na matiwalag, hindi ba’t magiging isa akong taong tumatanggi at lumalaban sa Diyos?” Naiisip ito, nagpasya ako noon na siyasatin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw.

Pagkatapos noon, binasa ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos araw-araw. Samantala, nagbahagi sa akin ang dalawang kapatid tungkol sa tatlong yugto ng gawain para iligtas ang sangkatauhan, ang misteryo ng pagkakatawang-tao ng Diyos, kung paano ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawain ng paghatol sa mga huling araw para linisin at iligtas ang tao, kung paano winawakasan ng Diyos ang mga kapanahunan, kung paano natutupad ang kaharian ni Cristo sa lupa, at marami pang iba. Noon lang ako nakarinig ng ganoon sa lahat ng taon ko ng pananampalataya sa Panginoon, at habang mas marami akong naririnig, tila mas nagiging may awtoridad at makapangyarihan ang mga salita ng Diyos para sa akin. Patindi nang patindi ang pakiramdam ko na maaari ngang ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus at na kailangan ko itong siyasatin. Pero palaging nagtatalo ang loob ko. Maraming taon nang kinokondena ng mga pastor at elder ang Kidlat ng Silanganan, at ako rin ay sumang-ayon sa kanila sa mahigpit na pagsasara sa simbahan at hindi pagpapahintulot sa sinumang magkaroon ng anumang ugnayan sa Kidlat ng Silanganan, at itinitiwalag ang sinumang tumatanggap sa landas nila. Kapag tatanggapin ko ang Kidlat ng Silanganan, ano ang iisipin ng mahigit 30,000 na mananampalatayang nasa ilalim ko sa simbahan? Kung silang lahat ay sumunod sa akin at tinanggap din ang Kidlat ng Silanganan, mabuti iyon, pero kung hindi, siguradong tatanggihan nila ako. Naisip ko kung paano ako sumuong sa lahat ng panahon, nangangaral at gumagawa araw at gabi, at nanganganib na tugisin ng CCP, itinatatag ang lahat ng mga simbahang ito gamit ang aking dugo, pawis, at luha. Malaki ang kinailangan para makarating sa kinalalagyan ko at matingala ng napakaraming tao—paano ko ito maitatapon nang ganoon kadali? Isa pa, kahit na tanggapin ng lahat ng nasa ilalim ko ang Makapangyarihang Diyos, ako pa rin ba ang magiging lider nila? Pero naisip ko, “Kung ang Makapangyarihang Diyos nga talaga ang nagbalik na Panginoong Jesus at hindi ko Siya tinanggap, hindi ba’t mapapalagpas ko ang aking pagkakataong salubungin ang Panginoon?” Paulit-ulit ko iyong pinag-isipan, hindi makapagpasya kung ano ang gagawin. Noong oras na iyon, bigla na lang akong sinurpresa ng asawa ko sa masayang paghangos palapit sa akin matapos pakinggan ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos na sinasabing, “Napakinggan ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at naniniwala akong iyon ang tinig ng Diyos. Kung ang Makapangyarihang Diyos nga ang nagbalik na Panginoong Jesus, kailangan natin iyong siyasatin at tanggapin sa lalong madaling panahon!” Masungit akong sumagot, “Alam ko iyon, pero hindi iyon ganoon kasimple. Sinara ng mga lider at katrabaho natin sa simbahan kaya wala nang iba ang pinahihintulutang magsiyasat sa Kidlat ng Silanganan. Kung tatanggapin ko ang landas nila, siguradong tatanggihan ako ng mga nasa simbahan.” Pero nabagabag lang nito ang asawa ko, at sinabi niya, “Para saan ba ang pagsampalataya natin sa Diyos sa lahat ng mga nagdaang taon? Hindi ba’t inaasam natin ang pagdating ng Panginoon upang madala tayo sa kaharian ng langit? Ngayon ay nagbalik na ang Panginoon, kahit na hindi ka lider, kailangan mo pa ring tanggapin ang gawain ng Diyos at salubungin ang Panginoon!” Sinabi kong sumasang-ayon ako sa kanya, pero sa loob ko ay nag-iisip ako, “Ang isip mo ay simpleng pag-iisip lamang ng isang babae. May mahigit 30,000 na tao ang dapat kong isaalang-alang. Kailangan kong maging maingat. Kailangan ko pa itong pag-isipan.” Maraming buwan ang lumipas nang hindi ko tinatanggap ang Kidlat ng Silanganan. Sa panahong ito, madalas akong pinupuntahan ng mga kapatid mula sa Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Matiyaga silang nagbabahagi sa akin, at sa totoo ay malinaw kong naramdaman sa aking puso na ito nga ang gawain ng Diyos, pero dahil hindi ko maisuko ang posisyon ko, ipinagpaliban ko pa rin ang pagtanggap dito. Paglaon ay napagtanto ng mga kapatid ang kalagayan ko. Minsan, habang nagtitipon kami nina Brother Bai at Brother Song, ibinahagi ni Brother Song ang mga karanasan niya sa akin. Sinabi niyang dati rin siyang lider ng simbahan na namamahala sa ilang dosenang mga simbahan. Matapos may mangaral ng ebanghelyo sa kanya, sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, natiyak niya na ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus. Pero nang dumating ang oras para tunay na tanggapin ito, nagsimula siyang magdalawang-isip, iniisip na, “Kapag tinanggap ko ang Makapangyarihang Diyos, pwede pa rin ba akong maging lider? Pwede pa rin ba akong manguna sa maraming tao?” Tapos ay naalala niya ang talinghaga ng Panginoong Jesus tungkol sa masasamang magsasaka sa Mateo kapitulo 21, bersikulo 33 hanggang 41: “May isang tao, na puno ng sangbahayan, na nagtanim ng isang ubasan, at binakuran niya ng mga buhay na punong kahoy sa palibot, at humukay roon ng isang pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang bantayan, at ipinagkatiwala yaon sa mga magsasaka, at napasa ibang lupain. At nang malapit na ang panahon ng pamumunga, ay sinugo ang kaniyang mga alipin sa mga magsasaka, upang tanggapin ang kaniyang bunga. At pinaghawakan ng mga magsasaka ang kaniyang mga alipin, at hinampas nila ang isa, at ang isa’y pinatay, at ang isa’y binato. Muling sinugo niya ang ibang mga alipin, na mahigit pa sa nangauna; at ginawa rin sa kanila ang gayon ding paraan. Datapuwa’t pagkatapos ay sinugo niya sa kanila ang kaniyang anak na lalake, na nagsasabi, Igagalang nila ang aking anak. Datapuwa’t nang makita ng mga magsasaka ang anak, ay nangagusapan sila, Ito ang tagapagmana; halikayo, siya’y ating patayin, at kunin natin ang kaniyang mana. At siya’y hinawakan nila, at itinaboy siya sa ubasan, at pinatay siya. Pagdating nga ng panginoon ng ubasan, ano kaya ang gagawin sa mga magsasakang yaon? Sinabi nila sa kaniya, Pupuksaing walang awa ang mga tampalasang yaon, at ibibigay ang ubasan sa mga ibang magsasaka, na sa kaniya’y mangagbibigay ng mga bunga sa kanilang kapanahunan.” Sinabi ni Brother Song kung paano siya nakaramdam ng matinding pagsisisi. Ipinagkatiwala ng Panginoon sa kanya ang Kanyang kawan, at ngayong nagbalik na ang Panginoon, sa halip na akayin ang mga kapatid sa pagsalubong sa Panginoon, sinusubukan niyang agawin ang kawan ng Panginoon at tanggihan ang Panginoon. Sinabi niyang ginawa niya ang eksaktong ginawa ng masasamang magsasakang iyon at isa siyang masamang alipin na lumalaban sa Panginoon. Tinanong niya ang kanyang sarili, “Naniniwala ba ako sa Diyos para maging lider ako? Ginagawa ko ba iyon para sa katayuan at sa aking kabuhayan? Tunay ba akong mananampalataya ng Diyos?” Nakadama siya ng matinding pagsisisi habang iniisip ang mga bagay na ito, kaya nangumpisal siya at nagsisi sa Diyos, at pagkatapos ay tinanggap ang Makapangyarihang Diyos. Tapos ay ipinalaganap niya ang ebanghelyo sa lahat ng kapatid na nasa ilalim niya. Nang marinig ko ang pagbabahagi niyang ito, hiyang-hiya ako at ang bigat ng loob ko. Para ingatan ang sarili kong katayuan, ipinagpaliban ko ang pagtanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos kahit na alam kong ito talaga ang gawain ng Diyos. Hindi ko rin pinayagan ang mga kapatid na siyasatin iyon; tumatanggi akong ibigay ang mga tupa ng Diyos sa Kanya. Isa akong masamang alipin, at nararapat akong masumpa at maparusahan! Pero nang maisip ko kung gaano kahigpit ang pagsasara ko sa simbahan, at kung paanong walang ni isa sa simbahan ko ang tumanggap sa gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw, naisip ko, “Kung tatanggapin ko ito, hindi ba’t ipinapahamak ko lang ang sarili ko? Sino pa ang mahaharap ko? Kung malaman ng mga tao sa simbahan ko na tinanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw, siguradong kamumuhian at tatanggihan nila ako, at mawawala na sa akin ang lahat.” Kaya nagpasya akong pinakamabuti na ang huwag itong tanggapin.

Makalipas ang ilang araw, sa isa pang pagtitipon kasama ng dalawang kapatid, sinabi ko sa kanila ang mga ipinag-aalala ko. Masyado akong mapanlinlang noon, at nagpaliguy-ligoy ako, tinatanong sila, “Kung naniwala rin sa Makapangyarihang Diyos ang mga taong pinangungunahan ko, sino ang mangunguna sa kanila? Ang pareho bang mga lider at katrabaho nila ngayon?” Ang ibig ko talagang sabihin dito ay: “Ako pa rin ang dapat na manguna at mamahala sa kanila.” Pero ginulat ako ni Brother Bai sa pagsasabing, “Pagkatapos nating tanggapin ang gawain ng Diyos ng mga huling ataw, ang Diyos Mismo ang mangunguna sa atin, magdidilig sa atin, at magpapastol sa atin. Sa iglesia namin, si Cristo at ang katotohanan ang nasusunod. Hinahalal ang mga lider ng iglesia, kaya kung sinumang nakauunawa sa katotohanan at nagtataglay ng realidad, at sinuman ang may kakayahang magdilig sa mga kapatid at lutasin ang mga praktikal nilang problema ang nahahalal.” Nagpatuloy siya, “Kapag hinanap mo ang katotohanan, pwede ka ring mapili na maging lider. Maraming iba’t ibang klase ng tungkulin sa iglesia: Mga lider, mangangaral ng ebanghelyo—ang lahat ay may gampanin. Walang itinuturing na ‘importante’ o ‘hindi importante,’ o ‘mataas’ o ‘mababa’ na katayuan pagdating sa mga tungkulin. Iyon ay dahil ang lahat ay pantay sa harap ng Diyos, na ibang-iba sa pagpapatakbo sa mga relihiyosong denominasyon.” Habang nakikinig ako kay Brother Bai, lalo akong nanlulumo hanggang sa bumagsak na ang mukha ko. Naisip ko, “Palagay ko ay hindi na ulit ako magiging lider sa napakaraming tao pagkatapos nito.”

Napansin ni Brother Song ang nararamdaman ko at ibinahagi sa akin ang karanasan ng hari ng Nineve. Sabi niya, “Ang hari ng Nineve ay pinuno ng isang bayan. Nang marinig niya si Jonas na nangangaral ng mga salita ng Diyos, na sinasabing mawawasak ang Nineve, bumaba siya mula sa kanyang trono at pinangunahan ang buong bayan na takpan ang kanilang mga sarili ng telang sako at abo, at lumuhod upang mangumpisal at magsisi sa Diyos. Kinaawaan sila ng Diyos, at naligtas ang bayan.” Nagpatuloy siya sa pagsasalita, “Bilang isang lider ng iglesia, hindi ba’t dapat ay subukan mong tularan ang hari ng Nineve ngayon na isang malaking pangyayari tulad ng pagdating ng Panginoon ang kinakaharap mo, at pangunahan ang mga kapatid na mangumpisal at magsisi sa Diyos?” Talagang naantig ako sa sinabi niya. Tama siya; ang hari ng Nineve ay pinuno ng isang bayan. Kung kaya ng isang taong may ganoon kataas na posisyon na magpakumbaba at mangumpisal at magsisi sa Diyos, bakit hindi ko maisuko ang katayuan ko at tanggapin ang gawain ng Diyos ng mga huling araw? Nagpatuloy si Brother song, sinasabing, “Nang ginawa ng Panginoong Jesus ang Kanyang gawain, ang gusto ng mga Fariseo ay pag-ingatan ang kanilang mga posisyon at kabuhayan kung kaya ginawa nila ang makakaya nila para labanan at kondenahin ang Panginoong Jesus, pinananatili ang mga mananampalataya sa ilalim ng kanilang kontrol. Sinaway sila ng Panginoong Jesus, sinasabing, ‘Datapuwa’t sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagka’t sinasarhan ninyo ang kaharian ng langit laban sa mga tao: sapagka’t kayo’y hindi na nagsisipasok, at ang nagsisipasok man ay ayaw ninyong bayaang mangakapasok’ (Mateo 23:13).” Tapos ay sinabi niya sa akin, “Ang pagpapahayag ng Diyos ng katotohanan at paggawa ng gawain ng paghatol sa mga huling araw ang ebanghelyo ng pagdating ng kaharian ng langit. Sa simula, naniwala ka sa mga kasinungalingang sinabi sa iyo at umayon ka sa mga relihiyosong lider sa pagsasara sa simbahan, pinipigilan ang mga kapatid na tanggapin ang gawain ng Diyos ng mga huling araw. Sa paggawa nito, nilabanan mo ang Diyos. Ngayon, nabasa mo na ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at nahinuha na Siya ang nagbalik na Panginoong Jesus. Kung ipagpapatuloy mo ang matigas na pagtanggi sa pagtanggap sa gawain ng Diyos o sa pagbabalita sa mga kapatid tungkol sa pagbalik ng Panginoon, pinananatili silang nasa labas ng kaharian ng langit, kung gayon ay sinasadya mong gawin ang mali, at gumagawa ng isa pang pagkakamali.” Sabi niya, “Isa itong malaking kasamaan laban sa Diyos! Kung nawalan ang mga kapatid ng pagkakataong maligtas dahil pinigilan natin sila, kung gayon ay pagkakautangan natin sila ng dugo! Hindi natin mababayaran ang pagkakautang na ito kahit pa paulit-ulit tayong mamatay. Pero, kung aakayin mo ang mga kapatid sa harap ng Diyos, hindi ka lang nila hindi kamumuhian, kundi magpapasalamat pa sila sa iyo sa pagbabahagi sa kanila ng ebanghelyo ng kahiran sa langit at ng daan ng walang hanggang buhay.”

Tapos ay binasahan kami ni Brother Bai ng ilang sipi ng mga salita ng Makapangyarhang Diyos. “Nang nagkatawang-tao ang Diyos at pumarito upang gumawa kasama ng mga tao, ang lahat ay napagmasdan Siya at napakinggan ang Kanyang mga salita, at nakita ng lahat ang mga gawa na ginagawa ng Diyos mula sa Kanyang katawang-tao. Sa sandaling iyon, ang lahat ng kuru-kuro ng tao ay naging mga bula. At para sa mga nakakita na sa pagkakatawang-tao ng Diyos, hindi sila hahatulan kung kusang-loob silang tatalima sa Kanya, samantalang ang mga sadyang naninindigan laban sa Kanya ay ituturing na kalaban ng Diyos. Ang mga taong ito ay mga anticristo, mga kaaway na sadyang naninindigan laban sa Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Sumasalungat sa Diyos). “Mayroong mga nagbabasa ng Biblia sa mga malalaking iglesya at nagsasalaysay nito nang buong araw, ngunit wala ni isa sa kanila ang nakauunawa sa layunin ng gawain ng Diyos. Wala ni isa sa kanila ang nakakilala sa Diyos, lalong wala ni isa sa kanila ang nakaayon sa kalooban ng Diyos. Lahat sila ay walang halaga, masasamang tao, bawat isa ay nagpapakataas upang pangaralan ang Diyos. Sadya nilang sinasalungat ang Diyos kahit na dala-dala nila ang Kanyang bandila. Sinasabi nilang sila ay nananampalataya sa Diyos, subalit kumakain pa rin sila ng laman at umiinom ng dugo ng tao. Ang lahat ng ganitong tao ay mga diyablong lumalamon sa kaluluwa ng tao, mga pinunong demonyo na sadyang humahadlang sa mga sumusubok na tumapak sa tamang landas, at mga balakid na nakasasagabal sa mga naghahanap sa Diyos. Sila ay tila may ‘mahuhusay na konstitusyon,’ ngunit paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay walang iba kundi mga anticristo na umaakay sa mga tao na manindigan laban sa Diyos? Paano malalaman ng kanilang mga tagasunod na sila ay mga nabubuhay na diyablo na nakatuon sa paglamon ng mga kaluluwa ng tao?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Lahat ng Taong Hindi Nakakakilala sa Diyos ay mga Taong Sumasalungat sa Diyos). Pagkatapos niyang basahin ang mga siping ito, talagang nabagabag ako. Pakiramdam ko ay sinampal ako sa mukha at namula ako nang todo. Gusto kong bumuka ang lupa at lamunin ako. Alam na alam kong nagbalik na ang Panginoong Jesus, at nagpapahayag Siya ng maraming katotohanan at ginagawa ang gawain ng paghatol at paglilinis sa tao. Pero para maingatan ang posisyon at kabuhayan ko, tumanggi akong tanggapin ang gawain ng Diyos ng mga huling araw at isinara pa ang simbahan para hindi marinig ng mga tupa ng Diyos ang Kanyang tinig at lumapit sa Kanya. Ano ang ipinagkaiba ko sa mga Fariseo na lumaban sa Panginoong Jesus noong unang panahon? Ang Panginoon ang ating Pastol, at ngayon ay nagbalik na Siya para tawagin ang Kanyang mga tupa pabalik sa Kanya; kailangan kong ibalik ang mga tupa ng Diyos sa Kanya. Paano ko nagagawang subukan pa ring protektahan ang posisyon ko? Dapat ko bang hintaying dumating sa akin ang parusa ng Diyos? Nagpasya akong hindi ko na kayang labanan pa ang Diyos. Kahit na hindi na ako lider at tanggihan ako ng lahat, kailangan ko pa ring tanggapin ang gawain ng Diyos ng mga huling araw, akayin ang mga kapatid sa harap ng Diyos, at ibalik ang kawan ng Diyos sa Kanya. Habang iniisip ko ito, nagpasya ako na tanggapin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw at simulan ang pangangaral ng ebanghelyo sa mga pinangungunahan ko.

Pagkalipas ng ilang panahon, sa patnubay ng Banal na Espiritu, mahigit 10,000 na tao sa simbahan ko ang tumanggap sa gawain ng Diyos ng mga huling araw. Salamat sa Diyos, sa wakas ay naakay ko na ang kawan ng Diyos sa harapan Niya, at ako ay naging labis na payapa at panatag.

Makalipas ang anim na buwan, parami nang paraming tao sa isang malaking lugar ang umanib sa iglesia, kaya kinailangang hatiin ang mga iglesia kada rehiyon at maghalal ng mga lider at manggagawa. Pero napakamapagmataas ko, iniisip na “Paano man ninyo hatiin ang mga iglesia, magiging lider pa rin ako dahil sa kakayahan at karanasan ko sa trabaho. Kaya kong mamahala ng maraming iglesia, walang problema.” Gayunman, makalipas ang ilang araw, nasa isang pagtitipon ako kasama ng dalawang kapatid na lalaki nang lumapit ang isang lider ng iglesia at sinabing, “Ngayon ang panahon para ipalaganap ang ebanghelyo ng kaharian. Kailangan namin ng ilang kapatid na may mataas na kakayahan at maraming alam sa Biblia para ipalaganap ang ebanghelyo sa ibang lugar. Napakahalaga ng trabahong ito. Handa ba kayong tatlo na pumunta?” Masayang sumang-ayon ang dalawang kapatid na lalaki, pero hindi ako masyadong masaya tungkol doon, iniisip ko, “Ilang taon akong nanguna sa mga simbahan sa dati kong denominasyon, namamahala ng libo-libong tao. Ngayon ay balik na naman ako sa pangangaral ng ebanghelyo habang naging lider ang ibang katrabaho sa ilalim ko. Ano na lang ang mukhang ihaharap ko? Nakakahiya!” Inisip ko ang mga taong nagsilbi ako bilang lider, ang tingalain at idolohin saan man ako magpunta, ang maibigay sa akin ang lahat ng gustuhin ko. Ngayon ay wala nang natira sa akin, at kailangan kong magdusa para muling ipangaral ang ebanghelyo. Hindi ko talaga ito matanggap. Pero masyadong magiging kahiya-hiya na tumanggi sa harap ng iba, kaya bantulot akong sumang-ayon. Naisip ko, “Kailangan kong ipangaral nang mabuti ang ebanghelyo. Basta’t makapagpabalik-loob ako ng maraming tao, titingalain pa rin ako ng mga kapatid.” At nang simulan ko ito, nagawa kong pagbutihan ang pangangaral ng ebanghelyo. Hindi nagtagal, mahigit 400 na tao ang tumanggap sa bagong gawain ng Diyos. Pakiramdam ko noong panahong iyon, saan man ako pumunta ay masaya akong binabati at tinitingala ng mga kapatid. Nararanasan ko na naman ang kasiyahang dala ng posisyong hawak ko, at nadagdagan pa ang kasiglahan kong ipalaganap ang ebanghelyo.

Noong Agosto 2000, nagbyahe ako palabas ng siyudad kasama si Brother Liu para magpalaganap ng ebanghelyo. Mas matagal nang mananampalataya si Brother Liu ng Makapangyarihang Diyos kaysa sa akin at malinaw siyang magbahagi ng katotohanan. Masaya rin ako, iniisip ko kung gaano kabuti na magamit ko ang mga kalakasan niya para mapunan ang sarili kong mga kakulangan. Minsan, nangaral siya ng ebanghelyo sa isang grupo ng mga taong mula sa isang relihiyosong denominasyon. Nagbanggit sila ng ilang relihiyosong kuru-kuro, at gusto kong magbahagi sa kanila. Pero dahil kulang na kulang pa ang sarili kong pagkaunawa sa katotohanan, gustung-gusto kong tumulong pero hindi ko magawa. Sa huli, kalmadong nagbahagi sa kanila si Brother Liu para pabulaanan ang mga kuru-kuro nila, nangungusap nang makatotohanan at makatuwiran. Sa simula ay hindi ito tinanggap ng mga taong binabahagian namin, pero nakinig sila, at nagsimula nilang matiyak na totoo ang sinasabi ni Brother Liu, hanggang sa wakas ay tumatango na sila sa pagsang-ayon. Habang pinapanood ko iyon na mangyari, nakaramdam ako ng inggit at paghanga kay Brother Liu. Naisip ko: “Napakalinaw magbahagi ni Brother Liu. Kapag nagpatuloy ito, ang magiging papel ko lang ay pagmukhain siyang magaling, at sasabihin ng ibang mas magaling siya sa akin. Hindi pwede iyon! Kailangan kong sangkapan ang aking sarili ng katotohanan at subukang higitan si Brother Liu.” Pagkauwi ko, sinimulan kong basahin ang mga salita ng Diyos mula bukang-liwayway hanggang takipsilim, sinasangkapan ang aking sarili ng mga katotohanan ng pagpapalaganap ng ebanghelyo. Kahit sa mga oras ng pagkain, iniisip ko kung paano magbahagi si Brother Liu para malaman ko kung paano magbahagi sa mga pakay na pangaralan ng ebanghelyo sa susunod na pagkakataon, para kahit paano ay maging kasing galing ako ni Brother Liu.

Pero nagulat ako nang sa susunod na pumunta kami para mangaral sa mga taong iyon, may mga bago silang tanong, at muli ay hindi ko nagawang magbahagi nang malinaw. Hiyang-hiya ako na makita silang hindi maunawaan ang sinasabi ko. Noong sandaling iyon, nagmamadaling humalili si Brother Liu. Atentibo silang nakinig kay Brother Liu, tumatango paminsan-minsan, at sa huli ay naintindihan nilang mabuti ang lahat. Ako naman ay nagtagumpay lang sa pamamahiya sa sarili ko at gusto ko nang bumuka ang lupa at lamunin ako nang buo. Naisip ko: “Sumama ako kay Brother Liu, pero hindi ko kayang magbahagi nang malinaw at wala akong silbi. Kailangan pa nilang mamagitan siya at tumulong na lutasin ang kanilang mga problema. Nakakahiya naman!” Para makabawi ng kaunting dignidad, naalala kong sinamantala ko ang patlang sa pagbabahagi ni Brother Liu para mangusap nang kaunti. Makalipas ang isang araw, tinanggap nilang lahat ang ebanghelyo. Ang saya-saya ko dahil dito, pero sa loob ko ay nanlumo ako. Pakiramdam ko ang pagtanggap nila sa ebanghelyo ay hindi dahil sa akin, at hindi maganda ang ipinakita ko. Pagkatapos naming magsalo-salo sa pagkain, hiniling ng mga bagong kaanib na magkwento kami ng aming mga karanasan. Naisip ko: “Karaniwan ay si Brother Liu ang namumukod-tangi, pero sa pagkakataong ito ay dapat kong kuhanin ang pagkakataong magkwento tungkol sa sarili kong mga karanasan para hindi nila isipin na hindi ako importante.” Kaya nagsimula akong magkwento nang magkwento tungkol sa gawaing nagawa ko, sa pagdurusang tiniis ko, at kung paano ko napabalik-loob ang 10,000 na tao sa Diyos. Talagang eksaherado ang pagkukwento ko. Namangha ang ilan sa mga kapatid na iyon, ang ilan ay tiningnan ako nang may paghanga, habang ang ilan ay atentibo lang na nakinig. Natuwa ako. Tuwid ang tayo ko at may kumpiyansa ang pagsasalita ko.

Nang makauwi ako noong araw na iyon, naisip ko, “Kulang ako ng maraming katotohanan pagdating sa pagpapalaganap ng ebanghelyo. Dapat ko bang lapitan si Brother Liu tungkol dito?” Pero pagkatapos ay naisip ko, “Kapag nilapitan ko si Brother Liu tungkol dito, hindi ba’t ipapakita noon na mas magaling siya sa akin? Dapat kong kalimutan iyon, ipagpapatuloy ko na lang ang palihim na pagsasangkap ng katotohanan sa sarili ko. Hindi ko siya pakikiusapan.” Kalaunan, nang umalis kami para ipangaral muli ang ebanghelyo, mainit na binati ng mga kapatid si Brother Liu. Pinalibutan nila siya, nagtatanong ng kung anu-ano sa kanya. Ikinasama ito ng loob ko at tumungo na lang ako at tumayo sa isang tabi, iniisip, “Ano bang punto ng pagpunta ko rito kung napakagaling magbahagi ni Brother Liu? Hindi ba’t etsapwera lang ako sa mga mata ng iba? Siya ang palaging namumukod-tangi at kapag nagpatuloy iyon ay wala nang titingala sa akin kahit isa.” Isang suwail na saloobin ang bigla kong naisip, na ayoko na talagang gawin ang tungkulin ko kasama si Brother Liu. Matapos itong maisip, sa tuwing aalis kami ni Brother Liu para ipangaral ang ebanghelyo, nagsimula akong makaisip ng mga dahilan, sinasabi kong masama ang pakiramdam ko at gusto kong magpaiwan. Minsan, kahit na sumasama ako sa kanya, hindi ako nagbabahagi, at kapag may nagtatanong sa akin ay saka lang ako bantulot na nagbabahagi nang kaunti. Ayaw ko lang talagang makipagtrabaho sa kanya. Inabot ng dalawang buwan ang pagtatrabaho namin nang magkasama, na palagi akong nakikipagkompetensya para sa katanyagan at nagpapakahirap para sa mga personal kong interes. Ang kalagayan ko ay padilim nang padilim, pasama nang pasama, pero hindi pumasok ni minsan ang pagsisisi sa isip ko. Sa panahong ito ay kinastigo at dinisiplina ako ng Diyos.

Isang araw, sinabihan akong magpunta sa hilagang silangan ng China para ipalaganap ang ebanghelyo roon. Nang marinig ko ito, tuwang-tuwa ako, iniisip ko, “Sa wakas, hindi ko na kailangan makipagtrabaho kay Brother Liu. Oras ko na para sumikat, at kapag napabalik-loob ko ang mga tao sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo sa kanila, dahil lang iyon sa akin. Siguradong titingalain ako ng mga kapatid.” Ang hindi ko alam ay, sa byahe ko papunta roon, nakita ng mga pulis na wala akong dalang ID card at inaresto ako, iniisip na isa akong tumatakas na mamamatay-tao. Gaano ko man subukang magpaliwanag, ayaw talaga nilang makinig, at pinahirapan nila ako ng tatlong araw at gabi. Hindi ako pwedeng kumain ng kahit ano, o matulog, o kahit uminom ng isang lagok ng tubig. Binugbog nila ako hanggang sa magdugo ang bibig at ilong ko at mamaga nang labis ang mga mata ko na hindi ko na maimulat ang mga ito. Binugbog ako nang labis. Natatandaan kong maraming beses akong nawalan ng malay; magiging malaking ginhawa sana ang kamatayan. Punong-puno ng paghihirap ang puso ko at kinamuhian ko ang mga demonyong ito sa kasamaan nila. Hindi sila nag-imbestiga nang maayos at wala silang kahit na anong ebidensya, pero brutal nila akong kinuwestyon. Noong panahong iyon, paulit-ulit lang akong nagdasal sa Diyos, hinihiling sa Kanyang protektahan at patnubayan ako. Napagtanto kong ipinahihintulot ng Diyos na mangyari ang lahat ng ito sa akin, at kailangan kong hanapin ang katotohanan at matuto sa nangyayari. Tapos ay nagsimula akong magnilay sa aking sarili: “Bakit ito nangyayari sa akin?” Tapos ay bigla kong naisip ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Habang mas naghahanap ka sa ganitong paraan, mas kakaunti ang napapala mo. Kapag mas matindi ang paghahangad ng isang tao sa katayuan, kailangan ay mas mahigpit siyang pakitunguhan at mas nararapat siyang sumailalim sa matinding pagpipino. Ang gayong klaseng mga tao ay walang kuwenta! Kailangan silang pakitunguhan at hatulan nang sapat upang lubusan nilang talikuran ang mga bagay na ito. Kung magpapatuloy kayo sa ganitong paraan hanggang sa huli, wala kayong mapapala” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Habang binubulay ko ang mga salita ng Diyos, napagtanto ko kung gaano kalaki ang paghahangad ko sa katayuan. Inisip ko ang panahong ginugol ko sa pangangaral ng ebanghelyo kasama si Brother Liu. Nang makita kong maganda ang pagbabahagi niya at tinitingnan siya ng lahat nang may paghanga, nainggit ako at ninais kong makipagkompetensya sa kanya, para makita kung sino ang mas magaling. Ikinuwento ko ang sarili kong mga karanasan sa harap ng mga bagong kaanib para purihin ang aking sarili at magpasikat para tingalain at idolohin nila ako. Nang wala akong matanggap na paghanga sa mga kapatid, ako ay naging negatibo at lumalaban, at ayaw ko nang makipagtrabaho kay Brother Liu, at wala sa loob ko ang paggawa sa tungkulin ko. Nakita ko na hindi ko ginagawa ang tungkulin ko para magpatotoo sa Diyos kundi ginagamit ko ito para makakuha ng katanyagan at katayuan bilang kapalit; kasuklam-suklam ako! Wala akong ginawa kundi hangarin ang katanyagan at ang personal kong mga interes, at hindi kailanman sumagi sa isip ko ang pagsisisi, sa kabila ng pagkalugmok ko sa kadiliman. Napakasuwail ko! Habang iniisip ko iyon, lalo akong namuhi sa aking sarili, kaya nagdasal ako sa Diyos. Sabi ko, “Mahal kong Diyos, noon pa ay palagi ko nang hinahangad ang katayuan sa aking tungkulin at nakikipagkompetensya ako para sa katanyagan at pakinabang. Siguradong labis Mo iyong kinasusuklaman! Ngayon ay itinutuwid at dinidisiplina Mo ako, at gusto kong taimtim na magnilay sa aking sarili, at sundin ang Iyong pasya at mga pagsasaayos. Kung mabubuhay ako pagkatapos nito, nais kong isuko ang aking katayuan at taimtim na hanapin ang katotohanan.” Nagulat ako na nang magpasakop ako at matutuhan ang ilang aral, ipinakita sa akin ng Diyos ang Kanyang awa. Nahanap ng mga pulis ang ID ko sa talaan nila at, nang mapagtanto nilang hindi ako mamamatay-tao, pinakawalan nila ako.

Nang makauwi ako, pumunta ako sa ospital para magpatingin. Bali ang kanan kong binti, ganoon din ang isa sa mga tadyang ko. Sa mga sumunod na buwan, kinain at ininom ko ang mga salita ng Diyos at nagnilay ako sa aking sarili habang nagpapagaling sa bahay. Isang araw, nagbasa ako ng isang sipi ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa inyong paghahangad, napakarami ninyong indibidwal na mga kuru-kuro, pag-asam, at hinaharap. Ang kasalukuyang gawain ay para iwasto ang inyong hangaring magkaroon ng katayuan at ang inyong maluluhong pagnanasa. Ang mga pag-asam, katayuan, at mga kuru-kuro ay pawang mga halimbawang kumakatawan ng satanikong disposisyon. Umiiral ang mga ito sa puso ng mga tao dahil palaging sinisira ng lason ni Satanas ang isipan ng mga tao, at palaging hindi maiwaksi ng mga tao ang mga tuksong ito ni Satanas. Nakasadlak sila sa kasalanan subalit hindi sila naniniwala na kasalanan iyon, at iniisip pa rin nila: ‘Naniniwala kami sa Diyos, kaya kailangan Niya kaming pagkalooban ng mga pagpapala at angkop na isaayos ang lahat para sa amin. Naniniwala kami sa Diyos, kaya kailangan makalamang kami sa iba, at kailangan magkaroon kami ng mas magandang katayuan at kinabukasan kaysa sa iba. Dahil naniniwala kami sa Diyos, kailangan Niya kaming bigyan ng walang-hanggang mga pagpapala. Kung hindi, hindi iyon matatawag na paniniwala sa Diyos.’ Sa loob ng maraming taon, ang mga kaisipang naging sandigan ng mga tao para manatiling buhay ay sumisira na sa kanilang puso hanggang sa sila ay maging taksil, duwag, at kasuklam-suklam. Hindi lamang sila walang malakas at matibay na pagpapasya, kundi sila rin ay naging ganid, mapagmataas at sutil. Walang-wala silang anumang paninindigan na dumaraig sa sarili, at higit pa riyan, wala silang katiting na tapang na iwaksi ang mga paghihigpit ng mga impluwensiyang ito ng kadiliman. Ang isipan at buhay ng mga tao ay bulok na bulok kaya ang kanilang mga pananaw tungkol sa paniniwala sa Diyos ay napakapangit pa rin, at kahit kapag nagsasalita ang mga tao tungkol sa kanilang mga pananaw sa paniniwala sa Diyos, talagang hindi iyon matitiis pakinggan. Ang lahat ng tao ay duwag, walang kakayahan, kasuklam-suklam, at marupok. Wala silang nadaramang pagkasuklam para sa mga puwersa ng kadiliman, at wala silang nadaramang pagmamahal para sa liwanag at katotohanan; sa halip, ginagawa nila ang lahat upang maalis ang mga ito. Hindi ba ganito rin ang inyong kasalukuyang mga iniisip at pananaw? ‘Dahil naniniwala ako sa Diyos dapat akong buhusan ng mga pagpapala at dapat matiyak na ang aking katayuan ay hindi bababa kailanman at na mananatili itong mas mataas kaysa sa mga walang pananampalataya.’ Hindi ka nagkikimkim ng ganyang klaseng pananaw sa iyong kalooban sa loob ng isa o dalawang taon lamang, kundi sa loob ng maraming taon. Sobra-sobra ang pag-iisip mong makipagkasundo. Bagama’t nakarating ka na sa hakbang na ito ngayon, hindi ka pa rin bumibitiw sa katayuan kundi palagi mong pinipilit na alamin ang tungkol dito, at inoobserbahan ito araw-araw, nang may malaking takot na balang araw ay mawala ang iyong katayuan at masira ang iyong pangalan. Hindi pa isinasantabi ng mga tao ang pagnanais nilang guminhawa. … Mahirap para sa inyo na isantabi ang inyong mga inaasam at tadhana. Kayo ngayon ay mga alagad, at nagtamo na kayo ng kaunting pagkaunawa tungkol sa yugtong ito ng gawain. Gayunman, hindi pa rin ninyo naisasantabi ang inyong pagnanasa sa katayuan. Kapag mataas ang inyong katayuan naghahanap kayong mabuti, ngunit kapag mababa ang inyong katayuan hindi na kayo naghahanap. Palagi ninyong iniisip ang mga pagpapala ng katayuan. Bakit hindi maialis ng karamihan sa mga tao ang pagiging negatibo? Hindi kaya dahil palaging malabo ang mga maaasahan?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?).

Nakinig din ako ng isang himno ng mga salita ng Diyos. “Ang tao ay nabubuhay sa gitna ng laman, na nangangahulugang nabubuhay siya sa isang pantaong impiyerno, at kung wala ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, ang tao ay kasingdumi ni Satanas. Ang pagkastigo at paghatol ng Diyos ang pinakamabuting proteksiyon at pinakadakilang biyaya sa tao. Sa pamamagitan lamang ng pagkastigo at paghatol ng Diyos maaaring magising ang tao at kapopootan ang laman, kamumuhian si Satanas. Ang mahigpit na pagdisiplina ng Diyos ay nagpapalaya sa tao mula sa impluwensya ni Satanas, nagpapalaya sa kanya mula sa kanyang sariling maliit na mundo, at nagtutulot sa kanyang mamuhay sa liwanag ng presensya ng Diyos. Wala nang higit na mabuting pagliligtas kaysa sa pagkastigo at paghatol!” (“Ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ang Liwanag ng Kaligtasan ng Tao” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Umiyak ako nang umiyak nang mapakinggan ko ang himnong ito. Sa wakas ay napagtanto ko na humahatol at nagkakastigo ang Diyos hindi dahil galit Siya sa tao, kundi dahil gusto Niyang iligtas ang tao. Gusto Niyang itama ang mali kong pananaw sa paghahangad ng katanyagan at katayuan. Mula nang bata pa ako, namuhay ako sa mga satanikong lason na “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa iyong mga ninuno,” at “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa.” Gusto kong mamukod-tangi sa lahat sa tuwing magkakaroon ako ng pagkakataon, at pinangarap ko pa nga iyon. Pagkatapos kong sumampalataya sa Panginoon, nagsakripisyo ako at ginugol ang aking sarili para lang makakuha ng mataas na katayuan para tingalain at idolohin ako ng mga kapatid. Gusto ko pa ngang mamuno na parang hari sa tabi ni Cristo. Walang hanggan ang mga ambisyon ko! Nang marinig ko ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos, nalaman ko na noon na dumating na ang Panginoon, pero dahil hindi ko maisuko ang posisyon ko bilang lider, ayaw kong tanggapin iyon, at muntik na akong maging masamang alipin na pumipigil sa mga mananampalataya na makapasok sa kaharian ng Diyos. Sa nakaraang dalawang taon mula nang tanggapin ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos, sa panlabas ay mukhang isinuko ko na ang posisyon ko bilang lider, pero kontrolado pa rin ng katanyagan at katayuan ang puso ko. Kapag hinahangaan at iniidolo ako ng mga kapatid, masaya at ganado ako sa aking tungkulin. Pero kapag malamig sila sa akin, nalulungkot ako at sumasama ang loob ko, at ayaw ko nang gawin ang tungkulin ko. Nakita ko na hindi ko ginagawa ang tungkulin ko para hanapin ang katotohanan at mabago ang aking disposisyon, o para purihin ako ng Diyos, kundi para mamukod-tangi sa lahat para tingalain ako ng iba, at para tuparin ko ang sarili kong mga ambisyon at hangarin. Hindi ba’t lantaran kong ginagamit ang Diyos at sinusubukan Siyang dayain? Nilalabanan ko ang Diyos! Namumuhay ako sa mga satanikong lason na ito, lalong nagiging mapagmataas, nang walang katiting na pagkatao o katinuan. Kung hindi dahil sa paghatol at pagbubunyag ng mga salita ng Diyos, at sa pagtutuwid at pagdidisiplina Niya, hindi ko mapapagtanto kung gaano katindi ang ginawang pagkatiwali sa akin ni Satanas, o kung gaano katindi ang paghahangad ko sa katayuan. Lalo ko lang hahangarin ang mga pagpapala ng katayuan at lalo akong magiging masama, hanggang sa wakas ay masusumpa at mapaparusahan ako ng Diyos. Sa wakas ay ipinagpasalamat ko na anumang ginagawa ng Diyos, iyon man ay paghatol, pagkastigo, pagtutuwid, o pagdidisiplina, lahat ng iyon ay pagliligtas at pag-ibig para sa sangkatauhan.

Tapos ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ang pananaw ng Diyos ay upang hilingin na mabawi ng tao ang kanyang orihinal na tungkulin at katayuan. Ang tao ay isang nilalang ng Diyos, kaya nga hindi dapat magmalabis ang tao sa paghingi ng anuman sa Diyos, at wala na siyang dapat gawin maliban sa gampanan ang kanyang tungkulin bilang isang nilalang ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). “Ang tao, bilang isang nilalang ng Diyos, ay kailangan ding gampanan ang tungkulin ng tao. Siya man ang panginoon o tagapag-alaga ng lahat ng bagay, gaano man kataas ang katayuan ng tao sa lahat ng bagay, maliit na tao pa rin siya sa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos, at isang tao lamang na walang kabuluhan, isang nilalang ng Diyos, at hindi mangingibabaw sa Diyos kailanman. Bilang isang nilalang ng Diyos, dapat hangaring gampanan ng tao ang tungkulin ng isang nilalang ng Diyos, at hangaring mahalin ang Diyos nang hindi pumipili ng iba pa, sapagkat ang Diyos ay karapat-dapat sa pagmamahal ng tao. Yaong mga naghahangad na mahalin ang Diyos ay hindi dapat maghangad ng anumang personal na mga pakinabang o hangarin yaong personal nilang inaasam; ito ang pinakatamang paraan ng paghahangad. Kung hinahangad mo ang katotohanan, kung isinasagawa mo ang katotohanan, at kung nagtatamo ka ng pagbabago sa iyong disposisyon, tama ang landas na iyong tinatahak. Kung hinahangad mo ang mga pagpapala ng laman, at isinasagawa mo ang katotohanan ng sarili mong mga kuru-kuro, at kung walang pagbabago sa iyong disposisyon, at hindi ka masunurin kailanman sa Diyos na nasa katawang-tao, at nabubuhay ka pa rin sa kalabuan, siguradong dadalhin ka sa impiyerno ng iyong hinahangad, sapagkat ang landas na iyong tinatahak ay ang landas ng kabiguan. Kung gagawin kang perpekto o aalisin ay depende sa iyong sariling paghahangad, na ibig ding sabihin ay ang tagumpay o kabiguan ay depende sa landas na tinatahak ng tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, naunawaan ko na isa akong nilikha na dapat tumayo sa aking tamang lugar, hangaring ibigin ang Diyos, sundin ang Diyos, iwaksi ang aking mga tiwaling disposisyon, at gawin nang mabuti ang aking tungkulin bilang isang nilikha. Iyon lang ang tamang hangarin. Napagtanto ko rin na makamit man ng tao ang kaligtasan o hindi at magawa man siyang perpekto o hindi ay walang kinalaman sa kung mayroon siyang katayuan o wala. Anumang tungkulin ang ginagawa ng isang tao, ang tinitingnan ng Diyos ay ang kanilang sinseridad at pagsunod, tinitignan kung hinahanap nila ang katotohanan at kung nagbago ang buhay-disposisyon nila. Nang mapagtanto ko ito, nagdasal ako sa Diyos: “Anumang tungkulin ang gawin ko sa hinaharap, may katayuan man ako o wala, nais kong taimtim na hanapin ang katotohanan at gawin nang mabuti ang tungkulin ko bilang isang nilalang.” Makalipas ang mahigit dalawang buwan ay nagsimula nang bumuti ang mga sugat ko at nakalabas na ako para muling mangaral ng ebanghelyo. Ang naging pagbabago ay hindi ko na nararamdaman na wala akong katayuan, at kapag nagtatrabaho ako kasama ng iba, hindi na ako nakikipagkompetensya para maging pinakamagaling. Pakiramdam ko ay sa paggawa ko lamang sa aking tungkulin ay nagpapakita na iniangat na ako ng Diyos.

Nagdaan ang mga taon, at akala ko ay malaya na ako sa mga gapos at kadena ng katayuan. Pero nang magsaayos ang Diyos ng bagong sitwasyon para sa akin, muling umiral ang paghahangad ko sa katayuan. Taglamig iyon ng 2012. Nagkukumahog ang mga pulis na mag-aresto ng mga Kristiyano, at napakasama ng panahong iyon. Isang araw, nagtipon-tipon ang mga lider at diakono sa nayon namin. Nakita ng isa sa mga lider na may libre akong oras, kaya hinilingan niya akong tumayo sa kanto ng kalye para magsilbing bantay. Hindi ko ito ikinatuwa, pero isinasaalang-alang ang kaligtasan ng mga kapatid, pumayag ako. Pagkaalis ng lider, naisip ko: “Ilang taon akong naging lider at palagi akong nasa labas para mangaral ng ebanghelyo. Mas mabuti pa kung humanap na lang ng ilang pangkaraniwang mananampalataya para gawin itong mababang trabaho ng pagbabantay. Bakit kailangang ako ang gumawa nito? Lahat kayo ay nagtitipon sa loob habang nandito ako sa labas sa lamig, nilalagay ang sarili ko sa panganib. Dahil ba wala akong katayuan? Kung isa akong lider, hindi ko kailangang magbantay nang ganito.” Bigla kong napagtanto na nagsisimula na naman ang paghahangad ko sa katayuan, kaya dali-dali akong nagdasal sa Diyos, sinasabing, “Mahal kong Diyos, ngayon ay kailangan kong gawin ang mababang trabahong ito at muli na namang umiral ang paghahangad ko sa katayuan. O Diyos, ayaw ko na muling maigapos ng katayuan. Patnubayan Mo ako para maiwaksi ko ang mga tanikala ng katayuan.” Tapos ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Masyadong iniidolo ng ilang tao si Pablo. Gusto nilang lumabas at magbigay ng mga talumpati at gumawa, gusto nilang dumadalo sa mga pagtitipon at mangaral, at gusto nila na pinakikinggan sila ng mga tao, sinasamba sila, at umiikot sa kanila. Gusto nilang magkaroon ng katayuan sa isipan ng iba, at natutuwa sila kapag pinahahalagahan ng iba ang larawang ipinakikita nila. Pag-aralan natin ang kanilang likas na pagkatao mula sa mga pag-uugaling ito: Ano ang kanilang likas na pagkatao? Kung ganito talaga silang kumilos, sapat na iyan upang ipakita na sila ay mayabang at hambog. Ni hindi man lang nila sinasamba ang Diyos; naghahangad sila ng mas mataas na katayuan at nangangarap na magkaroon ng awtoridad sa iba, na ariin sila, at magkaroon ng katayuan sa kanilang isipan. Ito ang klasikong larawan ni Satanas. Ang namumukod na mga aspeto ng kanilang likas na pagkatao ay kayabangan at kahambugan, ayaw nilang sambahin ang Diyos, at nais nilang sambahin sila ng iba. Ang gayong mga pag-uugali ay maaaring magbigay sa iyo ng napakalinaw na pagtingin sa kanilang likas na pagkatao” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos mabasa ang mga salita ng Diyos, napagtanto ko na palagi kong hinahangad ang matataas na posisyon, palaging hinahangad na ako ay tingalain ng iba at idolohin. Gusto kong magkaroon ng puwang sa puso ng mga tao, at sa kabuuan, ang ibig nitong sabihin ay gusto kong sakupin ang puso ng mga tao. Nakikipagkompetensya ako sa Diyos para sa mga tao! Masyadong mapagmataas ang kalikasan ko! Naisip ko kung paano nagdadakila at nagpapatotoo palagi si Pablo sa kanyang sarili, para hangaan at idolohin siya ng iba, kaya nga sinabi niyang, “Sapagka’t sa ganang akin ang mabuhay ay si Cristo, at ang mamatay ay pakinabang” (Filipos 1:21). Dahil dito ay hinangaan at sinamba siya ng karamihan, ganoon na lang na nalagpasan pa nga ng lugar niya sa mga puso ng tao ang Panginoong Jesus. Hindi ba’t para lang akong si Pablo sa iniisip at hinahangad ko noon? Tunay ngang naroroon ako sa landas ng mga anticristo sa paglaban sa Diyos; talagang nasuklam sa akin ang Diyos at mga tao, at nararapat sa aking maparusahan. Sa mga huling araw, ipinapahayag ng Diyos ang katotohanan para linisin at iligtas ang mga tao, pero pagkatapos ng maraming taon ng pananampalataya, wala akong anumang ginawa para hanapin ang katotohanan o pag-isipang hangaring baguhin ang sarili ko para maging isang taong sumusunod at sumasamba sa Diyos. Sa halip, ginugol ko ang buong isip at lakas ko sa paghahangad sa katayuan. Kapag nagpatuloy ako sa ganoong landas, masusumpa at mapaparusahan ako ng Diyos. Ang laki kong hangal!

Tapos ay nabasa ko sa mga salita ng Diyos: “Ang mga tao ay mga nilalang na walang nararapat na ipagmayabang. Dahil kayo ay mga nilalang ng Diyos, kailangan ninyong gampanan ang tungkulin ng isang nilalang. Wala nang iba pang mga hinihiling sa inyo. Ganito kayo dapat manalangin: ‘Diyos ko! May katayuan man ako o wala, nauunawaan ko na ngayon ang aking sarili. Kung mataas ang katayuan ko iyon ay dahil sa Iyong pagtataas, at kung ito ay mababa iyon ay dahil sa Iyong pagtatalaga. Lahat ay nasa Iyong mga kamay. Wala akong anumang mga pagpipilian, ni anumang mga reklamo. Itinalaga Mo na maisilang ako sa bansang ito at sa piling ng mga taong ito, at ang dapat ko lamang gawin ay maging ganap na masunurin sa ilalim ng Iyong kapamahalaan dahil lahat ay nakapaloob sa Iyong naitalaga. Hindi ko iniisip ang katayuan; matapos ang lahat, isa lamang akong nilalang. Kung ilalagay Mo ako sa walang-hanggang kalaliman, sa lawa ng apoy at asupre, isa lamang akong nilalang. Kung kakasangkapanin Mo ako, isa lamang akong nilalang. Kung gagawin Mo akong perpekto, isa pa rin akong nilalang. Kung hindi Mo ako gagawing perpekto, mamahalin pa rin Kita dahil isa lamang akong nilalang. Isa lamang akong napakaliit na nilalang na nilikha ng Panginoon ng paglikha, isa lamang sa lahat ng taong nilikha. Ikaw ang lumikha sa akin, at muli Mo ako ngayong inilagay sa Iyong mga kamay upang gawin sa akin ang gusto Mo. Handa akong maging Iyong kasangkapan at Iyong hambingan dahil lahat ay kung ano ang Iyong naitalaga. Walang sinuman na maaaring baguhin ito. Lahat ng bagay at lahat ng pangyayari ay nasa Iyong mga kamay.’ Kapag dumating ang panahon na hindi mo na iniisip ang katayuan, makakalaya ka na roon. Saka mo lamang magagawang maghanap nang may tiwala at tapang, at saka lamang magiging malaya ang puso mo sa anumang mga paghihigpit” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Matapos mabasa ang mga salita ng Diyos, naunawaan ko na kung ang isang tao ay may mataas na katayuan, itinaas sila ng Diyos, at kung ang isang tao ay may mababang katayuan, ito ang itinadhana ng Diyos. Paano man Niya itinuturing ang mga tao at saan man Niya tayo ilagay, dapat ay lagi tayong magpasakop, gawin nang mabuti ang sarili nating tungkulin, at huwag magreklamo. Ito ang makatuwirang bagay na dapat gawin, at ang ginagawa ng isang tunay na nilalang. Nang maunawaan ko ito, naging handa akong magpasakop at magsagawa ng katotohanan, at mula noon, ibinuhos ko ang aking sarili sa pagiging bantay. Sinisigurado kong nakabantay ako para maidaos ng mga lider at diakono nang payapa ang mga pagtitipon nila. Ilang beses pa akong inutusan ng lider na magbantay para sa mga pagtitipon pagkatapos noon pero hindi ko na inisip kung mataas o mababang katayuan iyon; ang pakiramdam ko lamang ay naging napakalaya at napakapayapa ko.

Sa mga nagdaang taong iyon, paulit-ulit nagsaayos ang Diyos ng mga sitwasyon para ilantad ako at ginamit Niya ang Kanyang mga salita para hatulan at kastiguhin ako para makita ko talaga kung gaano kalalim ang pagkatiwaling ginawa sa akin ni Satanas, at kung gaano katindi ang paghahangad ko sa katayuan. Malinaw ko ring napagtanto na ang katayuan ay isang bagay na ginagamit ni Satanas para panatilihing nakagapos ang mga tao: Habang hinahangad mo ang katayuan, lalo kang pinipinsala at pinaglalaruan ni Satanas, at lalo mong sinusuway at nilalabanan ang Diyos. Naunawaan ko rin kung ano ang dapat hangarin ng mga tao sa kanilang pananampalataya sa Diyos para maligtas. Matapos magkaroon ng matinding paghahangad sa katayuan at malalaking ambisyon, na nagawa kong magbago tulad ngayon, para sundin ang mga pagsasaayos at pasya ng Diyos, at masunuring gawin ang aking tungkulin ay dahil lahat sa paghatol at pagkastigo ng Diyos. Gumawa ang Diyos ng mga mabusising hakbang para sa akin at mula sa kaibuturan ng aking puso ay nagpapasalamat ako sa Makapangyarihang Diyos sa pagliligtas sa akin!

31. Pagiging Tapat sa Aking Tungkulin

Ni Yangmu, South Korea

Dati, inggit na inggit ako kapag nakikita kong nagtatanghal ang mga kapatid, umaawit at nagsasayaw ng papuri sa Diyos. Pinangarap kong makapagtanghal sa entablado para umawit at magpatotoo sa Diyos. Inisip kong isa iyong malaking karangalan! Mas maagang dumating ang araw na iyon kaysa sa inakala ko.

Noong Mayo 2018, sumali ako sa mga ensayo para sa Awit ng Kaharian, isang choral show. Hindi ako nag-aral ng pagkanta o pagsayaw, kaya talagang nahirapan akong mag-ensayo noong una. Kabadong-kabado ako at walang emosyon kapag kumakanta, at lagi akong wala sa tiyempo kung sumayaw. Pero hindi pa rin ako nasiraan ng loob. Iniisip kong patotoo ang Awit ng Kaharian sa buong sangkatauhan tungkol sa pagparito ng Diyos at agad akong magiging inspirado at patuloy na mananalangin. Determinado akong ibigay ang lahat sa pagkanta at pagsayaw. Ginabayan ako ng Diyos nang paunti-unti, at pagkalipas ng ilang buwan mas komportable na ako sa lahat ng iyon. Ginagabayan ko rin ang mga kapatid sa pag-eensayo ng mga ekspresyon. Nagsimula na akong matuwa sa sarili ko, iniisip ko, “Ang galing na talaga ng mga ekspresyon at galaw ko ngayon. Siguradong ilalagay ako sa pinakaharap kapag nag-film kami, at kapag napanood ako rito ng mga kapatid sa lugar namin matutuwa sila nang sobra. Siguradong maiinggit din sila, at hahanga sa akin.” Ang saya-saya ko tuwing maiisip ko iyon at lalo akong ginanahan sa tungkulin ko. Kahit naliligo na ako sa pawis at masakit na ang katawan sa kaka-ensayo, hindi pa rin ako nagpahinga. Baka kasi kapag nagpabaya ako, hindi ako ilagay sa harapan, at mababawasan ang pagkakataon kong makita. Alam ko na dapat kong galingan kahit mahirap at nakakapagod. Pinlano ng direktor ang mga pwesto namin nang malapit na ang pag-film. Sabik kong binuksan ang listahan ng mga gaganap at hinanap ang pangalan ko, tapos nakita kong nasa ikapitong hanay ako. Hindi ako agad makapaniwala. Bakit sa likod na likod ako inilagay? Nagkamali ba ang direktor? Mahusay ang mga ekspresyon at galaw ko, at tinutulungan ko pang mag-ensayo ang mga kapatid. Naisip kong dapat talaga nasa mga unang hanay ako. Bakit ako mapupunta sa likuran? Kung hindi ako makikita sa screen, kung wala akong mga kuha, hindi man lang ako makikita ng iba. Nainis talaga ako sa naisip kong iyon. Sa mga ensayo mula noon, wala nang saya sa pagkanta ko o sigla sa pagsayaw ko. Laging masama ang loob ko, lalo na nang makita kong wala namang espesyal sa ekspresyon at galaw ng ilang kapatid, pero nasa unang tatlong hanay sila. Hindi ko talaga maintindihan. Paano sila naging mas magaling sa akin? Bakit sila inilagay sa harap, habang napunta ako sa likuran? Napuno ako ng inggit at hindi ko iyon matanggap. Nakita ko rin naman ang ilang kapatid na mas magaling sa akin sa ensayo na inilagay sa mas likuran pa, pero mukhang kuntentong-kuntento sila sa mga ensayo na parang hindi man lang sila apektado rito. Nagtaka ako: Kahit nasa likuran, masunurin sila at masiglang ginagawa ang tungkulin nila, kaya bakit ang hirap-hirap para sa akin, at bakit hindi ko kayang magpasakop? Wala ba ako sa katwiran? Nakaramdam ako noon ng konting pagsisisi, pero hindi ko pa rin hinanap ang katotohanan o nagnilay-nilay. Hindi ko pa rin matanggap kung saan ako inilagay sa lineup.

Makalipas ang ilang araw, binago nang kaunti ng direktor ang lineup. Lihim akong natuwa at inisip ko kung malilipat ako sa harapan. Pero nang makita ko iyon, gusto ko talagang umiyak. Inilagay ako sa pinakahuling hanay at sa pinaka-gilid kung saan hindi ako halos makikita sa kamera. Ang mas hindi ko mapaniwalaan ay inilagay sa harap ko ang ilang sister na bago lang nag-eensayo. Gulong-gulo ako at ang sama ng loob ko. Pinaghirapan kong ensayuhin ang mga ekspresyon at galaw ko para makasama sa pelikula, kaya bakit ako iniligay sa isang hindi nakikitang sulok na wala ni kaunting pagkakataon na maipakita ang mukha ko? Prop lang ako! Para saan pa ang pagsali ko sa palabas? Kung alam ko lang, hindi na sana ako nagpakahirap sa mga ensayo. Sobrang nanlumo ako at hindi ko matanggap ang pangyayaring ito. Makalipas ang ilang araw ng ensayo, napilayan ako sa bukung-bukong. Naisip ko, “Makakapagpahinga na ako ngayong napilay ang bukung-bukong ko, hindi ko na kailangang magpakapagod araw-araw. Nasa likod ako, wala namang makakakita sa akin. Bakit pa ako magpapakahirap?” Huli na ako dumadating at maagang umuuwi, at nang tumindi ang mga ensayo, magpapahinga lang ako sa tabi-tabi. Nang makita ako ng ilang sister, pinaalalahanan nila ako. “Malapit na tayong mag-film. Kapag hindi ka nag-ensayo ngayon, hindi ka makakasabay sa iba. Hindi tayo pwedeng papatay-patay.” Medyo nakakabalisa marinig iyon at medyo nalungkot naman ako. Alam kong 20 araw na lang, mag-fi-film na kami, kaya kung hindi ako mag-eensayo nang maigi, maaantala ang buong proyekto. Makakagulo ako. Bigla akong nakaramdam ng takot. Bakit ang sama ko naman? Sa pagninilay-nilay ko lang napagtanto na nagdadahilan ako at lumalaban, at nawalan na ako ng gana sa tungkulin ko simula nang malagay ako sa likuran at mawalan ng pagkakataong magpasikat. Sapat lang ang ginagawa ko, hindi ko na ginagalingan. Sinusuway ko ang Diyos at lumalaban ako. Palala rin nang palala ang pilay ko, na maaaring paraan ng pagdisiplina sa akin ng Diyos. Kung patuloy akong lalaban, hindi bale na kung makakapagpasikat o hindi, baka hindi na ako makaakyat sa entablado at mawalan pa ng tungkulin. Sa aking paghihirap at pagsisisi, lumuhod ako para manalangin sa Diyos nang gabing iyon. “O Diyos ko, masamang-masama ang loob ko mula nang makita kong inilagay ako sa likuran at hindi ko nagawang magpasakop, puro ako reklamo, at hindi ko pinagbuti ang tungkulin ko, pinapabayaan ang trabaho. Nakita ko ang tindi ng paghihimagsik ko, kung paano Kita binigo. Diyos ko, gabayan mo ako upang makalabas sa kalagayang ito.”

Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Sa sandaling pumasok na sa usapan ang posisyon, mukha, o reputasyon, lumulukso sa pag-asam ang puso ng lahat, at gusto palagi ng bawat isa sa inyo na mamukod-tangi, maging tanyag, at makilala. Lahat ay ayaw sumuko, sa halip ay palaging nagnanais na makipagtalo—kahit nakakahiya at hindi tinutulutan ang pagtatalo sa sambahayan ng Diyos. Gayunman, kung walang pagtatalo, hindi ka pa rin kuntento. Kapag nakikita mong may ibang namumukod-tangi, naiinggit ka, namumuhi, at na hindi iyon patas. ‘Bakit hindi ako namumukod-tangi? Bakit palagi na lang ang taong iyon ang namumukod-tangi, at hindi ako kahit kailan?’ Sa gayo’y naghihinanakit ka. Sinusubukan mo itong pigilin, ngunit hindi mo magawa. Nagdarasal ka sa Diyos at gumaganda ang pakiramdam mo sandali, ngunit kapag naharap kang muli sa ganitong sitwasyon, hindi mo ito madaig. Hindi ba iyan tayog na kulang pa sa gulang? Hindi ba isang patibong ang pagkahulog ng isang tao sa gayong katayuan? Ito ang mga kadena ng likas na katiwalian ni Satanas na gumagapos sa mga tao. Kung naiwaksi na ng isang tao ang mga tiwaling disposisyong ito, hindi ba siya noon malaya at napakawalan na? Isaalang-alang mo ito: Anong mga uri ng pagbabago ang kailangang gawin ng isang tao kung nais niyang maiwasang mabitag sa mga kundisyong ito, mapalaya ang sarili niya mula sa mga ito, at mapakawalan mula sa pagkayamot at pagkagapos ng mga bagay na ito? Ano ang kailangang makamit ng isang tao bago siya maging tunay na malaya at napakawalan? Sa kabilang banda, kailangan niyang makita nang malinaw ang mga bagay-bagay: Ang katanyagan at yaman at posisyon ay mga kasangkapan at pamamaraan lamang na ginagamit ni Satanas upang gawing tiwali ang mga tao, bitagin sila, saktan sila, at gawin silang ubod ng sama. Sa teorya, kailangan mo munang magtamo ng malinaw na pagkaunawa rito. Bukod pa roon, kailangan mong matutuhang pakawalan at isantabi ang mga bagay na ito. … Kung hindi, habang nagpupumilit ka, lalong magdidilim ang paligid mo, at lalo kang maiinggit at mamumuhi, at lalong titindi ang hangarin mong magtamo. Habang mas tumitindi ang hangarin mong magtamo, lalo mo itong di matatamo, at habang mas kaunti ang natatamo, mas namumuhi ka. Habang mas namumuhi ka, lalong nagdidilim ang kalooban mo. Kapag lalong nagdilim ang iyong kalooban, lalo mong hindi magagampanan ang iyong tungkulin; kapag lalo mong hindi nagagampanan ang iyong tungkulin, lalo kang mawawalan ng silbi. Ito ay magkakaugnay at masamang bagay na paulit-ulit na nangyayari. Kung hindi mo magagampanan nang maayos ang iyong tungkulin kailanman, kung gayon ay unti-unti kang aalisin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Medyo natauhan ako dahil dito. Ibinunyag nang eksakto ng Diyos ang kalagayan ko. Nang sumali ako sa koro at nakita kong nagiging mas pamilyar na ako sa proseso, at ginagabayan ang ibang mag-ensayo, pakiramdam ko mas magaling na akong magtanghal sa kanila at sa harap ako ilalagay sa pag-fi-film. Nag-uumapaw ang kasiglahan ko sa aking tungkulin nang akala ko ay makakapagpasikat ako. Masaya akong magpakahirap, at nakatuon lang sa pag-eensayo. Pero nang maurong nang maurong ang pwesto ko sa likuran, naglaho ang pag-asa kong magpasikat. Tutol ako sa pagkakaayos ng direktor at ayaw kong tanggapin ang mga nasa harapan. Naiinggit ako sa kanila. Mali ang intindi ko at nagreklamo ako, pakiramdam ko hindi patas iyon. Tinangka kong mangatwiran at makipagbungguan ng ulo sa Diyos at naging negatibo at pabaya ako sa tungkulin ko. Nanghinayang pa ako sa pinagpaguran ko sa pag-eensayo. Sa pagninilay-nilay ko sa mga motibo at asal ko, nakita kong hindi ko ginagawa ang tungkulin ko para sa kalooban ng Diyos o para magpatotoo sa Kanya. Kundi, gusto kong gamitin ang oportunidad para mapansin, para hangaan ng iba. Hindi ba’t sariling reputasyon at katayuan ko lang ang ipinaglalaban ko? Napakasakim at kasuklam-suklam ko! Ang pagkakataong makasali sa koro ay pag-aangat ng Diyos sa akin, pero sa kawalan ng konsensya at katinuan, hindi ko inisip pagbutihin ang tungkulin ko at bigyang-lugod ang Diyos. Ipinaglaban ko lang ang makapagpasikat. Sumama ang loob ko at nagreklamo nang hindi ako makapagpasikat. Nasadlak ako sa dumidilim na kalagayan. Hindi ko napagbuti ang tungkulin ko, at nasuklam doon ang Diyos. Hindi ba’t nahulog ako sa bitag ni Satanas? Naisip ko lahat ng kapatid na ginagawa ang tungkulin sa likod ng eksena, hindi makakaakyat ng entablado, pero nagpakahirap sila nang walang reklamo, tapat sa kanilang mga tungkulin at praktikal. Wala akong kuwenta kumpara sa kanila. Pakiramdam ko’y wala akong utang-na-loob at napakalaki ng pagkakautang ko sa Diyos. Ayokong manatiling mapanghimagsik. Gusto kong magsisi sa Diyos.

Nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Kailangan mong matuto na hayaan at isantabi ang mga bagay na ito, na irekomenda ang iba, at tulutan silang mamukod-tangi. Huwag kang magpumilit o magmadaling manamantala sa sandaling magkaroon ka ng pagkakataong mamukod-tangi o mapuri. Kailangan mong matuto na pagbigyan ang iba, ngunit huwag mong ipagpaliban ang pagsasagawa ng iyong tungkulin. Maging isang taong nagtatrabaho nang patago, at hindi nagpapasikat sa iba habang matapat mong ginagampanan ang iyong tungkulin. Kapag lalo mong binitiwan ang iyong kasikatan at katayuan, lalo mong bibitiwan ang sarili mong mga interes, mas mapapayapa ka, at magkakaroon ng mas malaking puwang sa iyong puso at bubuti ang lagay mo. Kapag lalo kang nagpumilit at nakipagkumpitensya, lalong didilim ang lagay mo. Kung hindi mo ito pinaniniwalaan, subukan mo at makikita mo! Kung gusto mong baligtarin ang ganitong klaseng kalagayan, at hindi ka makontrol ng mga bagay na ito, kailangan mo munang isantabi at isuko ang mga ito” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng landas ng pagsasagawa. Sa tuwing gusto ko ulit magpasikat, kinailangan kong manalangin sa Diyos at talikdan at iwaksi ang sarili kong kagustuhan at mas isipin na isagawa ang tungkulin ko ayon sa hinihingi ng Diyos, at husayan ang mga galaw ko at ayusin ang pagkanta ko. Iyon ang kinailangan kong gawin. Napagtanto ko na ang pagiging bahagi ng “Awit ng Kaharian” ay paggawa ko ng tungkulin bilang nilalang, nasa harapan man ako o sa likuran. Hindi ipinapasya ng Diyos kung tapat ang mga tao sa kanilang tungkulin batay sa pwesto nila sa lineup, kundi sa sinseridad nila, at kung isinasagawa nila ang katotohanan at nagpapasakop sa Diyos. Mas naging panatag ako nang maunawaan ko ang kalooban ng Diyos, at idinalangin ito: “Diyos ko, ayoko nang maghimagsik sa Iyo. Saan man ang puwesto ko, kahit sa pinakalikuran kung saan walang makakakita sa akin, gusto kong pagbutihin ang tungkulin ko para makalugod sa Iyo!”

Sa mga sumunod na ensayo, lagi na akong nasa likuran. Minsan naiisip kong hindi ako makakasama sa kuha kapag ganoon, na wala nang hahanga sa akin, at medyo madidismaya ako. Pero agad akong magdadasal sa Diyos at hihilingin sa Kanyang payapain ako, at pinag-isipan ko kung paano ipapahayag ang gusto ng Diyos sa bawat linyang kakantahin ko, at paano sumayaw nang masigla, ayon sa choreography. Nang simulan kong ilagay ang puso ko rito, parang ang lapit-lapit ko sa Diyos at wala na akong pakialam kung saan ako ipuwesto. Ang pambihira, habang papalapit kami sa pag-fi-film, palapit ako nang palapit sa harapan at nabigyan din ako ng maliliit na eksena. Nagpasalamat ako sa Diyos sa pagbibigay ng pagkakataon na mag-ensayo. Sa ilang araw ng shooting ng mga eksena, pinanghawakan ko ang pagpapasalamat ko. Sa bawat kuha, itinuon ko ang paglalagay ng puso ko roon para wala akong pagsisihan sa tungkulin ko. Para sa huling eksena, inilagay ako sa unang hanay at napakalapit ng kamera sa akin. Hindi talaga ako makapaniwala. Malaking karangalan iyon para sa akin. Paulit-ulit akong nagpasalamat sa Diyos at determinado akong magpakahusay. Habang masaya akong pumupunta sa unang hanay, nakatutok sa akin lahat ng ilaw at lahat ng kamera. Isang sister ang nagmamadaling lumapit para ayusin ang damit, makeup, at buhok ko. Bigla kong naramdamang nakatutok ang atensiyon ng lahat sa akin, na nakatingin ang lahat sa akin, at hindi ko mapigilan ang sobrang tuwa. Kahit sa panaginip, hindi ko naisip na mapupunta ako sa unang hanay. Kung magiging maganda ang kuha, maraming makakakita sa akin, at talagang makikilala ako. Unti-unti kong nagugustuhan ang ideya. Hindi ko maipaliwanag ang pakiramdam. Nang maisip ko iyon Bigla kong napagtantong wala ako sa tamang kalagayan, at gusto ko na namang magpasikat. Dali-dali akong nanalangin sa Diyos at tinalikdan ang aking sarili, pero hindi ko pa rin mapigilan ang mali kong pag-iisip at hindi ko magawang kumalma. Nakadalawa o tatlong kuha kami, pero hindi ko iyon maisapuso. Pinaalalahanan kami ng direktor na ikondisyon ang aming pag-iisip. Nagsimula na akong mag-alala na nakita ng direktor na mali ang mga ekspresyon ko at ilagay ulit ako sa likod. Nag-alala ako na hindi na ako makapagpasikat. Pero napagtanto ko na hindi puwedeng interes ko lang ang nasa isip ko, at dapat kong isaayos ang kalagayan ko para magawa nang tama ang tungkulin ko. Nagtatalo ang kalooban ko sa pagitan ng paggawa nang maayos sa tungkulin ko at sa pangambang hindi ako makapagpasikat. Kinabahan ako nang husto dahil doon. Limang sunud-sunod na kuha ang ginawa namin, pero hindi ko pa rin iyon maisapuso, at naninigas ako. Nakita ko na masayang pinagkukwentuhan ng ibang mga sister ang natutuhan nila sa shoot, at labis naantig ang iba na napaiyak pa sila, pero hindi ko mapasaya ang sarili ko. Sirang-sira ang loob ko at mabilis akong umalis.

Sa pagbalik ko, labis akong nakunsensiya sa hindi magandang nagawa ko sa pag-fi-film. Ang lahat ay naibigay sa Diyos ang tapat nilang mga puso at inosenteng mga ngiti, pero nakatutok lang ako sa pagpapasikat. Hindi sapat ang pagganap ko para magpatotoo sa Diyos, at hindi masisiyahan ang Diyos sa aking tungkulin. Sa puntong iyon gusto ko na talagang umiyak. Sinabi ko sa Diyos, “O Diyos ko, pinagsisisihan ko ang huling eksenang ito. Ayoko na talagang magpasikat, at gusto ko na lang sa likod ng entablado, sa isang sulok na wala ni isa, kahit kamera, na makakakita sa akin. Basta magkaroon lang ako ng simple at matapat na puso na tapat na aawit para sa Iyo, magiging masaya at payapa na ako, at hindi na ako makokonsensya ulit. Pero huli na ang lahat, at hindi na ako makakabawi sa pagkukulang ko.” Kapag iniisip ko iyon lalo lang akong naiinis, sising-sisi ako sa pagkakagawa ko ng tungkulin ko.

Kinalma ko ang aking puso at pinag-isipan iyong muli. Bakit ba ang tindi ng kagustuhan kong magpasikat at mapansin na napakahirap talikdan ang laman at isagawa ang katotohanan? Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ang gusto mo, ang pinagtutuunan mo, ang sinasamba mo, ang kinaiinggitan mo, at ang iniisip mo sa iyong puso araw-araw ay lahat kinakatawan ang iyong kalikasan. Sapat na ito para patunayan na kinagigiliwan ng kalikasan mo ang kasamaan, at sa mga seryosong sitwasyon, masama at wala nang lunas ang kalikasan mo. Dapat mong suriin ang kalikasan mo sa ganitong paraan; ibig sabihin, siyasatin mo ang kinagigiliwan mo at ang tinatalikdan mo sa buhay mo. Maaring mabait ka sa isang tao sa isang panahon, nguni’t hindi nito pinatutunayan na kinagigiliwan mo sila. Ang tunay na kinagigiliwan mo ay kung ano eksakto ang nasa kalikasan mo, kahit pa mabali ang mga buto mo, masisiyahan ka pa rin dito at hindi mo ito matatalikdan kailanman. Ito ay hindi madaling baguhin” (“Ang Dapat Malaman Tungkol sa Pagbabago ng Disposisyon ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Bukod sa pagtuklas sa mga bagay na kinagigiliwan ng mga tao sa kanilang likas na pagkatao, kailangan ding tuklasin ang iba pang aspetong may kinalaman sa kanilang likas na pagkatao. Halimbawa, ang mga pananaw ng mga tao sa mga bagay-bagay, ang mga pamamaraan at mga mithiin ng mga tao sa buhay, ang mga pinahahalagahan ng mga tao sa buhay at mga pananaw sa buhay, pati na rin ang mga pananaw nila tungkol sa lahat ng bagay na may kaugnayan sa katotohanan. Lahat ng ito ay umiiral sa kaibuturan ng kaluluwa ng mga tao at may direktang kaugnayan ang mga ito sa pagbabago ng disposisyon” (“Ang Dapat Malaman Tungkol sa Pagbabago ng Disposisyon ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinaunawa sa akin ng mga salita ng Diyos na ang pag-iisip ng tao, mga kagustuhan, at mga paghahangad ay galing lahat sa ating likas at kinokontrol din ng ating likas. Tinanong ko sa sarili ko kung saan talaga ako nakatuon at ano ang hinahanap ko sa tungkulin ko. Noong palapit ako nang palapit sa harap ng entablado at nasa mas marami akong kuha, ang lagi ko lang iniisip ay mapunta sa harap sa wakas, para makita ako, at maging sentro ng inggit at respeto ng mga tao. Lalo na nang ilagay ako sa harap para sa huling eksena, pakiramdam ko isa akong sikat na artista. Para iyong isang malaking tagumpay, kaya hindi ko mapigilang magpasikat, at iharap ang pinakamaganda kong anggulo sa kamera, para masurpresa ang mga kapatid na nakakakilala sa akin, at magkaroon ako ng magandang alaalang hindi ko malilimutan. Nakita ko kung gaano kahalaga sa akin ng reputasyon at katayuan, at natanim na iyon sa kaibuturan ng puso ko.

Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Napakalalim na nakaugat sa mga tao ang isang satanikong disposisyon; nagiging buhay na nila ito. Ano ba talaga ang hinahanap at nais na matamo ng mga tao? Sa malakas na udyok ng isang tiwaling satanikong disposisyon, ano ang mga mithiin, inaasahan, ambisyon, at layunin at direksyon sa buhay ng mga tao? Hindi ba sumasalungat ang mga ito sa mga positibong bagay? Una, palaging nais ng mga tao na maging sikat o maging mga kilalang tao; hinihiling nilang magtamo ng malaking katanyagan at mabuting pangalan, at magdala ng karangalan sa mga ninuno nila. Mga positibong bagay ba ang mga ito? Lubhang hindi kaayon ang mga ito ng mga positibong bagay; higit pa roon, taliwas ang mga ito sa batas ng pagkakaroon ng Diyos ng kapamahalaan sa kapalaran ng sangkatauhan. Bakit Ko sinasabi iyan? Anong uri ng tao ang nais ng Diyos? Nais ba Niya ng isang dakilang tao, isang kilalang tao, isang maharlikang tao, o isang taong yumayanig sa mundo? (Hindi.) Kaya, kung gayon, anong uri ng tao ang nais ng Diyos? Nais Niya ng isang taong matatag na nakatapak ang mga paa sa lupa, na naghahangad na maging karapat-dapat na nilalang ng Diyos, na kayang tuparin ang tungkulin ng isang nilalang, at na kayang manatili sa lugar ng isang tao” (“Maaayos lamang ang mga Tiwaling Disposisyon sa pamamagitan ng Paghahanap sa Katotohanan at Pagtitiwala sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Palagi kang naghahangad ng kadakilaan, karangalan, at dignidad; palagi kang naghahangad ng pagpaparangal. Anong nararamdaman ng Diyos kapag nakikita Niya ito? Kinamumuhian Niya ito, at ayaw Niyang tingnan ito. Habang lalo kang naghahabol ng mga bagay gaya ng kadakilaan; karangalan; at pagiging mas mataas kaysa iba, kilala, katangi-tangi, at kapansin-pansin, lalo kang kasuklam-suklam para sa Diyos. Huwag kang maging isang taong kasuklam-suklam para sa Diyos! Kaya, paano ito makakamit? Sa pamamagitan ng paggawa ng mga bagay sa isang praktikal na paraan habang nakatayo sa posisyon ng tao. Huwag kang mag-isip ng mga walang-saysay na mga pangarap, huwag kang maghangad na maging tanyag o mamukod-tangi sa mga kapantay mo, at higit pa roon, huwag mong subukang maging isang dakilang taong hinihigitan ang lahat ng iba pa, na nakalalamang sa mga tao at ginagawa ang iba na sambahin sila. Iyan ang landas na nilalakaran ni Satanas; ayaw ng Diyos sa ganoong mga nilikhang nilalang. Kung, sa huli, kapag tapos na ang lahat ng gawain ng Diyos, mayroon pa ring mga taong naghahabol sa mga bagay na ito, mayroon lang isang kalalabasan para sa kanila: ang alisin” (“Ang Tamang Pagtupad ng Tungkulin ay Nangangailangan ng Nagkakaisang Pakikipagtulungan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Totoong nagising ako sa mga salita ng Diyos. Pinagnilayan ko kung bakit gustung-gusto kong magpasikat, bakit ang yabang ko. Lahat ng iyon ay dahil naturuan at nagawa akong tiwali ni Satanas. Ang mga lason nito gaya ng “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno” at “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa” ay talagang tumagos sa akin, nagbigay sa akin ng maling pananaw sa buhay. Itinuring kong positibo ang paghahangad ng reputasyon at katayuan at mas magandang pamumuhay sa iba. Ginawa ko ang mga iyong mithiin sa buhay. Kahit anong ginagawa ko, gusto kong magpasikat, na hangaan ako at kainggitan ng iba. Inisip ko na mas magiging maganda ang buhay ko sa iba, kagalang-galang. Kaya nagkaroon ako ng matinding pagmamahal para sa reputasyon at katayuan. Naisip ko kung gaano ko kagustong umangat noon sa paaralan at sa pakikipag-ugnayan sa iba. Gusto kong mahigitan ang iba, ang mapansin. Kapag may nakakapansin sa akin, talagang tuwang-tuwa ako. Kapag walang pumapansin sa akin o hindi ako mahalaga sa anumang grupo ng tao, hindi ko matanggap iyon. Gusto kong lumaban para magkapwesto, at nakakasama ng loob na mabigo roon. Nabubuhay ako sa mga lason ni Satanas, laging hinahangad na hangaan ako ng mga tao. Ang mga ito ay parang mga kadenang gumagapos sa akin, kumokontrol sa isipan ko, ipinapakita sa aking ang pagsali sa pelikula para magpatotoo sa Diyos ay para makita ako. Ginagamit kong tuntungan ang tungkulin ko para makamit ang sarili kong hangarin. Wala nang ibang nasa puso ko kundi paano mamukod-tangi, sumikat. Hindi ko inisip na magpakahusay sa tungkulin ko o bigyang-lugod ang Diyos. Nakita kong sa mga lason ni Satanas at mga hindi nalutas na disposisyon, hindi lang imposibeng magawa nang mabuti ang tungkulin ko at bigyang-lugod ang Diyos, kundi aalisin pa ako ng Diyos dahil naghimasik at lumaban ako sa Kanya.

Nabasa ko ito kalaunan sa mga salita ng Diyos: “Ang hinihingi ng Diyos sa mga tao ay hindi ang kakayahang tapusin ang ilang gawain o isakatuparan ang anumang dakilang pagsasagawa, at hindi rin Niya kailangan sila na magpasimula ng anumang dakilang pagsasagawa. Ang nais ng Diyos ay magawa ng mga tao ang lahat ng makakaya nila sa isang praktikal na paraan, at mamuhay alinsunod sa Kanyang mga salita. Hindi kailangan ng Diyos na maging dakila o marangal ka, at hindi rin Niya kailangan na magsagawa ka ng anumang mga himala, at hindi rin Niya nais na makakita ng anumang kaaya-ayang mga sorpresa sa iyo. Hindi Niya kailangan ang ganoong mga bagay. Ang tanging kailangan ng Diyos ay ang makinig ka sa Kanyang mga salita at, matapos mong marinig ang mga ito, isapuso mo ang mga ito at sundin ang mga ito habang nagsasagawa ka sa isang praktikal na pamamaraan, upang ang mga salita ng Diyos ay maaaring maging ang isinasabuhay mo, at maging ang buhay mo. Sa gayon, masisiyahan ang Diyos” (“Ang Tamang Pagtupad ng Tungkulin ay Nangangailangan ng Nagkakaisang Pakikipagtulungan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakita ko na kalooban ng Diyos na hanapin natin ang katotohanan at maging lubos na matapat na tao, magpasakop sa Kanyang panuntunan at pagsasaayos, at ibigay ang lahat sa ating mga tungkulin. Ikalulugod Niya ang pagsisikap nating makamit ang mga mithiing ito. Hindi ko naunawaan ang kalooban ng Diyos noon, hinanap ko lang ang reputasyon at katayuan. Kaya hindi ko magawa nang mabuti ang tungkulin ko, na nakabigo sa Diyos. Napakatiwali ko, pero hindi pa rin Niya ako sinukuan. Sa paglilipat sa pwesto ko sa entablado, paulit-ulit Niyang inihayag ang mga mali kong pananaw para makita ko ang tiwali kong makademonyong disposisyon, ibahin ko ang landas ko, at magbago. Tunay akong naantig sa pagmamahal ng Diyos. Nanalangin ako sa Kanya: “Diyos ko, ayoko nang hangarin na mapansin at hangaan. Pasakit lang ang dulot sa akin ng mga hangaring iyon at hindi kita nabibigyang-lugod sa aking tungkulin dahil doon, kaya nakukunsensya ako. Mula ngayon, nais ko lang magsagawa ayon sa Iyong mga salita. Anuman ang pwesto ko, makakapagpasikat man ako o hindi, ang gusto ko lang ay umawit ng papuri sa Iyo na taos-pusong nagpapasakop sa Iyo, upang magawa ko ang tungkulin ko at bigyang-lugod Ka.” Sa mga sumunod naming kuha, minsan ay inililipat ako sa likuran, minsan sa harapan, at minsan ay kailangan ako sa ensayo pero hindi sa pag-fi-film. Naapektuhan noon nang kaunti ang emosyon ko, pero naiwaksi ko na ang sarili kong kagustuhan sa pamamagitan ng pananalangin sa Diyos at pagbabasa ng mga salita Niya. Minsan nakita kong may mga sister na naapektuhan nang mabago ang pwesto nila at hindi napapagbuti ang tungkulin nila. Nakahanap ako ng angkop na mga salita ng Diyos at naiugnay sa karanasan ko para matulungan sila. Napanatag ako ng pagganap sa tungkulin sa ganoong paraan at napakahalaga noon! Inilagay ulit ako ng direktor sa unang hanay, pero hindi na ako nagpapasikat na tulad ng dati. Naramdaman kong kailangan kong gampanan ang aking tungkulin at magpatotoo sa bawat eksena. Tumuon ako sa pagkanta nang mabuti at paggawa ng tungkulin ko. Naalala ko ang isang eksena noong nasa pinakalikod ako, kinanta namin ito mula sa mga salita ng Diyos: “Itaas ang iyong matagumpay na bandila upang ipagbunyi ang Diyos! Awitin ang iyong awit ng tagumpay at ipalaganap ang banal na pangalan ng Diyos!” Inisip ko kung gaano ako ginawang tiwali ni Satanas, naghahangad ng reputasyon at katayuan, kaya hindi ko nagawa nang mabuti ang tungkulin ko para bigyang-lugod ang Diyos, sinaktan ko Siya nang labis. Noong araw na iyon, nadama kong dapat kong purihin ang Diyos nang taos-puso, ialay sa Kanya ang pinakamaganda kong awitin upang ipahiya at talunin si Satanas! Habang umaawit ako ng papuri sa Diyos sa entablado sa ganoong saloobin, nakadama ako ng kapayapaan at saya na ngayon ko lang naranasan. Nadama ko rin ang karangalan!

Hindi nagtagal, ang Awit ng Kaharian, isang malawakang gawaing pangkoro, ay naging online. Masaya naming pinanood na magkakapatid ang video. Ang makitang nakatayo ang marami sa mga pinili ng Diyos sa harap ng Bundok ng mga Olibo at may karangalang umaawit ng “Ipinagbubunyi ng mga tao ang Diyos, pinupuri ng mga tao ang Diyos” ay talagang nakaapekto sa akin, at sobra akong naantig, hindi ko mapigilang maluha sa pasasalamat. Sa paggunita ko sa lahat ng nangyari, nakita ko na mula sa pagkaapekto sa posisyon ko noong una kaya hindi ko mailagay ang puso sa tungkulin ko, hanggang sa hindi na ako apektado ng reputasyon at katayuan sa harapan o sa likuran man ang puwesto ko, sa pagganap lang bilang isang nilalang, malayang umaawit at nagpapatotoo sa Diyos, ay bunga lahat ng gawain ng Diyos sa akin. Salamat sa Diyos!

32. Ang Espiritu Ko’y Pinalaya

Ni Mibu, Spain

“Sa kanyang buhay, kung nais ng tao na malinis at makamtan ang mga pagbabago sa kanyang disposisyon, kung nais niya na isabuhay ang isang makabuluhang buhay, at tuparin ang kanyang tungkulin bilang isang nilalang, kung gayon dapat niyang tanggapin ang pagkastigo at paghatol ng Diyos, at hindi dapat hayaan ang pagdisiplina ng Diyos at pagpalo ng Diyos na lumisan mula sa kanya, upang maaari niyang mapalaya ang kanyang sarili mula sa pagmamanipula at impluwensya ni Satanas, at mamuhay sa liwanag ng Diyos. Kilalanin mo na ang pagkastigo at paghatol ng Diyos ay ang liwanag, at ang liwanag ng kaligtasan ng tao, at na walang higit na mabuting pagpapala, biyaya o pag-iingat para sa tao” (“Ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ang Liwanag ng Kaligtasan ng Tao” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Dahil sa pag-awit sa himnong ito ng mga salitang ito ng Diyos, naalala ko ang isang karanasan ko ilang taon na ang nakalipas.

Noong Oktubre ng 2016, in-upload sa Internet ang isang music video na may awitan at sayaw kung saan tumulong akong mag-choreograph. Gustong-gusto ito ng mga kapatid, at inirekomenda nilang pamunuan ko ang dance team ng iglesia. Sa sobrang pagkasabik ko, nanalangin ako sa Diyos na magpapatotoo ako sa Kanya sa pamamagitan ng pagtupad nang mabuti sa aking tungkulin sa iglesia. Kamangha-manghang nakuha agad ng dance team ang kanilang gawain. Lumapit sa akin ang mga kapatid para matulungan ko sila sa mga hamon ng pagsasayaw. At siyempre, yumabang talaga ako dahil doon, at pakiramdam ko, ako’y napakaimportanteng talento sa iglesia. Hindi nagtagal, dumating si Sister Ye para magtrabaho kasama ko, ayon sa itinakda ng lider ng iglesia. Sobrang saya ko dahil dito. Naisip ko, “May propesyonal na karanasan sa pagsasayaw si Sister Ye, at mahusay siya sa iba’t ibang estilo ng sayaw kaysa sa akin. Puwede naming mapunan ang isa’t isa, at magiging mahusay kami sa aming tungkulin.” Makalipas ang ilang panahon, naghahanda kaming mag-shoot ng isang music video, at mas malalim ang mga ideya ni Sister Ye para sa koreograpiya kaysa sa akin. Tila gusto ng lahat ang mga iyon. Hindi ako gaanong natuwa rito, at naisip ko, “Ano’ng iisipin ng iba sa akin ngayon? Iisipin ba nilang hindi ko mapapantayan si Sister Ye? Kung mahihigitan niya ako, magiging importante pa ba ang papel ko sa pangkat na ito?” Tapos, nagsimulang lumapit ang iba kay Sister Ye kapag nagkakaroon sila ng problema, at nabahala talaga ako. Ako ang namumuno, pero siya ang hinahanap nila at hindi ako. Ibig sabihin niyon, mas gusto nila siya, hindi ba? Parang hindi tama iyon, kaya nagpasya akong gumawa ng talagang magandang palabas para patunayang kasinggaling ko lang siya.

Kalaunan, hinati namin ni Sister Ye ang aming mga trabaho para punan ang gawain. Ako ang bahala sa music video, at siya naman ang bahala sa palabas sa entablado. Talagang natuwa ako rito. Kapag magkasama kaming nagtatrabaho dati, ramdam kong nasasapawan ako. Gusto kong samantalahin ang pagkakataon at patunayan sa lahat na mas magaling ako sa kanya. Maraming oras akong nagsaliksik ng mga bagong galaw at estilo para gumawa ng pinakamagandang music video, pero noong nakita kong malapit na siyang matapos sa kanyang produksyon ng sayaw, habang hindi pa tapos ang aking koreograpiya, nabahala ako at hindi mapakali. Kaya nagsimula akong magmadali. Mahigpit ako sa mga kapatid sa mga ensayo namin. Minsa’y pagalit kong pinagsabihan ang isang kapatid noong mali ang ginagawa niyang galaw sa sayaw. Natatakot ako na kung hindi maganda ang kanyang sayaw, hindi magiging kasingganda ng kay Sister Ye ang palabas ko. Bago mag-shoot, napuna ng isang kapatid na walang gaanong sayaw sa pambungad. At talagang tama siya, pero wala akong nasagot sa oras na iyon kaya minungkahi niyang kausapin ko si Sister Ye. Talagang hindi ako masaya na marinig ito. Kung lalapitan ko siya at hihingan ng tulong, hindi ba magmumukhang wala akong kakayahan? Kapag nasangkot pa si Sister Ye, hindi ba’t makukuha niya ang pagkilala sa huli? Naglaan ako ng aking oras, aking lakas para maging maganda ang huling produkto. Kaya hindi ako magtatanong sa kanya. Sabi ko, “Huwag nating pagtuonan ang maliliit na detalye. Kapag na-shoot na, puwede nating tingnan ang huling produkto.” Kalaunan, pinanood ng lider ang aming music video at sinabing hindi ito nagpapatotoo sa Diyos, at pinapaulit sa amin. Sobrang nadismaya ako, para bang sinaksak ang puso ko. Naisip ko, “Ngayon, makikita na ng lahat kung ano talaga ako. Gayunma’y makikita nila na hindi ako kasinggaling ni Sister Ye, na hindi ako kwalipikado. Paano ko mapapamunuan ngayon ang pangkat?” Pagkatapos niyon, hindi ko maalis sa isip ko ang reputasyon ko. Hindi ako makatulog sa gabi. Nakakaidlip ako sa mga pagtitipon, nagpapabaya sa tungkulin ko.

At kaya naman lumapit sa akin ang lider ko. Nang makita niyang hindi ko kilala ang sarili ko, inilantad niya ako, at sinabing naiinggit ako kay Sister Ye para sa sarili kong katanyagan, at hindi ko naisaalang-alang ang gawain ng simbahan, at makasarili ako. Sinabihan niya akong magnilay, at tapos ay binasahan ako ng mga salita ng Diyos: “Sa sandaling pumasok na sa usapan ang posisyon, mukha, o reputasyon, lumulukso sa pag-asam ang puso ng lahat, at gusto palagi ng bawat isa sa inyo na mamukod-tangi, maging tanyag, at makilala. Lahat ay ayaw sumuko, sa halip ay palaging nagnanais na makipagtalo—kahit nakakahiya at hindi tinutulutan ang pagtatalo sa sambahayan ng Diyos. Gayunman, kung walang pagtatalo, hindi ka pa rin kuntento. Kapag nakikita mong may ibang namumukod-tangi, naiinggit ka, namumuhi, at na hindi iyon patas. ‘Bakit hindi ako namumukod-tangi? Bakit palagi na lang ang taong iyon ang namumukod-tangi, at hindi ako kahit kailan?’ Sa gayo’y naghihinanakit ka. Sinusubukan mo itong pigilin, ngunit hindi mo magawa. Nagdarasal ka sa Diyos at gumaganda ang pakiramdam mo sandali, ngunit kapag naharap kang muli sa ganitong sitwasyon, hindi mo ito madaig. Hindi ba iyan tayog na kulang pa sa gulang? Hindi ba isang patibong ang pagkahulog ng isang tao sa gayong katayuan? Ito ang mga kadena ng likas na katiwalian ni Satanas na gumagapos sa mga tao. … habang nagpupumilit ka, lalong magdidilim ang paligid mo, at lalo kang maiinggit at mamumuhi, at lalong titindi ang hangarin mong magtamo. Habang mas tumitindi ang hangarin mong magtamo, lalo mo itong di matatamo, at habang mas kaunti ang natatamo, mas namumuhi ka. Habang mas namumuhi ka, lalong nagdidilim ang kalooban mo. Kapag lalong nagdilim ang iyong kalooban, lalo mong hindi magagampanan ang iyong tungkulin; kapag lalo mong hindi nagagampanan ang iyong tungkulin, lalo kang mawawalan ng silbi. Ito ay magkakaugnay at masamang bagay na paulit-ulit na nangyayari. Kung hindi mo magagampanan nang maayos ang iyong tungkulin kailanman, kung gayon ay unti-unti kang aalisin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tinamaan talaga ako sa mga salitang ito ng Diyos. Ibinunyag sa akin ng Diyos nang husto ang sarili kong katayuan. Naiinggit ako sa mga talento ni Sister Ye at iniisip ko lang ang tungkol sa pangalan ko. Nakakagalit iyon. Inisip ko kung paanong dati’y talagang sobrang naiinggit ako mula pa noong sumali si Sister Ye sa pangkat at ipinakita ang kanyang talento. Natakot na ako na titingalain siya ng iba, at magiging banta ito sa posisyon ko. Gusto kong patunayan ang sarili ko, pakiramdam ko kailangan kong makipagkumpitensya sa kanya. Noong napansin kong mas mabilis na umuusad ang kanyang programa ng sayaw kaysa sa akin, talagang naging mahigpit ako para hindi niya mapag-iwanan. Malinaw na dapat nilapitan at kinausap ko si Sister Ye. Pero humanap ako ng mga dahilan para umiwas sa kanya, takot na aagawin niya ang lahat ng pagkilala. Kaya hindi naayos kaagad ang ilang isyu, at kahit matapos ang sobrang pagsisikap ng mga kapatid, hindi iyon sapat para magsilbing patotoo sa Diyos. Noong itinakda ng lider ng iglesia na magtrabaho si Sister Ye kasama ko, iyon ay para pagsamahin namin ang aming mga kalakasan at magpatotoo sa Diyos sa pamamagitan ng mga palabas, pero talagang hindi ko isinasaalang-alang ang kalooban ng Diyos. Ginambala ko ang gawain ng simbahan sa parating pakikipagpaligsahan para umangat ang pangalan ko. Nilabanan ko ang Diyos, at wala akong ginawa kundi masasamang gawa. Pinagsisihan ko ang lahat nang maisip ko ito. Nanalangin ako sa Diyos at ayoko nang mainggit pa sa tagumpay ng iba. Gusto kong magsisi, magtrabaho nang mabuti kasama si Sister Ye, at gawin ang aming tungkulin at maging maganda ang trabaho nang magkasama.

Pagkatapos niyon, nagtulungan kami sa mga koreograpiya, at medyo bumuti ang saloobin ko. May mga panahong nakakaramdam pa rin ako ng inggit sa kanya, pero alam kong dapat kong itaguyod ang gawain ng iglesia, hindi ang sarili kong mga interes. Sinadya kong talikdan ang laman at ang aking sarili, habang iniisip ko kung paano ako makikipagtulungan sa kapatid ko para mapabuti ang plano. Kapag may nakakaharap kaming mga problema, madalas kaming nagtutulungan, at nagtatapat tungkol sa aming mga katiwalian at hinahanap ang katotohanan para malutas ito. Tapos ay mabilis kaming pinagpala ng Diyos, at lumabas na maganda ang koreograpiya. Naging payapa ang loob ko sa pagsasagawa ng katotohanan.

Makalipas ang ilang buwan, magkasama kaming nagtatrabaho ni Sister Ye sa isang palabas. Mabilis na umusad ang mga bagay sa simula, at nagustuhan ng mga kapatid ang paraan kung paano namin inayos ang mga sayaw. Talagang natuwa ako sa sarili ko. Tapos, isang araw, tinanong ng lider kung kumusta ang mga bagay, at ang sagot ko, “Nakakausad kami.” Pagkatapos ay sumabad ang isang kapatid, “Napakahuhusay ng mga ideya ni Sister Ye, mukhang maganda rin ang pangkalahatang kaayusan.” Talagang nainis ako dahil doon, kaya naisip ko, “Bakit mo sasabihin iyon? Ang alam ng lahat ngayon ay galing kay Sister Ye ang mga ideya para sa sayaw at hindi ako makakakuha ng kahit anong pagkilala. Kailangan kong mag-isip ng paraan para may makamit ako. Kung wala iyon, ano ang iisipin ng lahat sa akin?” Minsan sa isang praktis, nag-isip ako ng bago at akrobatikong galaw. At nasasabik na naisip ko, “Mahusay talaga ako sa akrobatika. Basta’t kung sasanayin namin ito nang mabuti, hindi lang nito mapapaganda ang koreograpiya, kundi papahalagahan din ng lahat ang mga kalakasan ko. Tapos sa wakas ay hahangaan ng lahat ang lahat ng gawain ko.” Pero sumunod na araw, noong tinuturo ko ang galaw na iyon sa mga kapatid, nagbigay sila ng puna na masyado itong mabilis, na mahirap ito. Noong gabing iyon, nagbabala sa akin ang isang kapatid, “Madaling masasaktan ang mga tao sa galaw na iyon. Sa tingin ko, hindi iyon ligtas.” Nag-alala ako na baka palitan nila ang bagong galaw ko, at paano ko na maikukumpara ang sarili ko kay Sister Ye? Kaya hinikayat ko ang lahat na subukan ulit, at sumuko lang ako nang mahulog ang ilang kapatid at mapinsala ang kanilang mga sarili. Nadismaya ako at talagang nalungkot. Kaya humingi ako ng tawad sa pangkat at binago ang galaw, pero hindi ako nagnilay sa sarili ko sa kabila ng nangyari. Nakatakda na agad magsimula ang shoot pagkatapos niyon. Nagtanghal kaming pareho ni Sister Ye. Habang kinukunan ng video, sa tingin ko ay hindi ako nakasayaw nang mabuti sa isa sa mga kuha, kaya nakiusap ako sa direktor na kunan ulit ako. Pero nakita ko pagkatapos na maraming kuha kay Sister Ye na kita ang mukha niya, at ang tanging malapit na kuha sa akin ay mula sa gilid ko. Nasiraan ako ng loob. Sa mga sumunod na shoot, hindi ko na magawang ngumiti, at walang-sigla ang pagsasayaw ko. Nakatuon ako at naisip ko na: kaya kong sumayaw nang mas magaling kaysa kay Sister Ye. Wala akong lakas ng loob na panoorin ang mga eksena ng sayaw na dapat sinusuri ko. Wala akong pakialam kung ang palabas ay nagpatotoo sa Diyos o hindi. At kaya noong lumabas ang video, sinabi ng lahat na masyadong pigil at matigas ang pagsasayaw. Hindi lang ito hindi naging patotoo sa Diyos, kahiya-hiya rin ito sa Diyos. Kalaunan, sinabi ng lider na nakikipagpaligsahan ako para sa pangalan at pakinabang, at hindi ko nagagawa ang tungkulin ko, at nagdesisyon siyang tanggalin ako. Talagang dismayado ako. Sa simula’y gusto ko lang pasayahin ang Diyos, pero nakipagpaligsahan ako para sa pangalan, lahat ng programang binuo ko ay nagbigay ng kahihiyan sa Diyos. Isa itong kasalanan. Nawalan ako ng pagkakataon na gawin ang tungkulin ko sa pamamagitan ng sayaw. Umiyak ako nang sobra.

Paulit-ulit kong inisip, “Alam kong ang paglaban para sa pangalan at pakinabang ay maling bagay na gawin, kaya bakit hindi ko mapigil ang sarili ko sa palaging paghahabol ng mga bagay na iyon? Ano ang totoong dahilan?” Sa oras ng debosyonal, binasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos. “Ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang kontrolin ang mga iniisip ng tao, hanggang sa ang naiisip ng mga tao ay pawang katanyagan at pakinabang na lamang. Nagsusumikap sila para sa katanyagan at pakinabang, nagtitiis ng mga paghihirap para sa katanyagan at pakinabang, nagbabata ng kahihiyan para sa katanyagan at pakinabang, isinasakripisyo ang lahat ng mayroon sila para sa katanyagan at pakinabang, at gagawa sila ng anumang paghatol o pagpapasiya para sa katanyagan at pakinabang. Sa ganitong paraan, iginagapos ni Satanas ang tao gamit ang kadenang hindi nakikita, at wala silang lakas ni tapang na iwaksi ang mga ito. Walang kaalam-alam nilang dinadala ang mga kadenang ito at lumalakad nang may matinding paghihirap. Para sa kapakanan ng katanyagan at pakinabang na ito, ang sangkatauhan ay lumalayo sa Diyos at pinagtataksilan Siya at mas lalo silang nagiging masama. Sa ganitong paraan, samakatuwid, nasisira ang sali’t salinlahi sa katanyagan at pakinabang ni Satanas. Kung titingnan ngayon ang mga pagkilos ni Satanas, hindi ba kasuklam-suklam ang masasamang motibo nito? Marahil hindi pa rin ninyo nakikita ngayon nang malinaw ang masasamang motibo ni Satanas sapagka’t iniisip ninyo na hindi maaaring mabuhay kung walang katanyagan at pakinabang. Iniisip ninyo na kapag iniwan ng mga tao ang katanyagan at pakinabang, hindi na nila makikita ang daan sa hinaharap, hindi na makikita ang kanilang mga layunin, na ang kanilang hinaharap ay magiging madilim, malamlam at mapanglaw. Subali’t, dahan-dahan, isang araw ay makikilala ninyong lahat na ang katanyagan at pakinabang ay parang halimaw na mga kadena na ginagamit ni Satanas upang igapos ang tao. Hanggang sa sumapit ang araw na iyon, lubusan mong lalabanan ang pagkontrol ni Satanas at lubusang lalabanan ang mga kadena na ginagamit ni Satanas upang igapos ka. Kapag dumating ang oras na nanaisin mong iwaksi ang lahat ng bagay na ikinintal sa iyo ni Satanas, ikaw sa gayon ay ganap na hihiwalay kay Satanas at tunay mong kamumuhian ang lahat ng idinulot sa iyo ni Satanas. Sa gayon lamang magkakaroon ng isang totoong pag-ibig at pananabik sa Diyos ang sangkatauhan” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Ibinunyag ng mga salita ng Diyos ang mga taktika at masamang intensyon ni Satanas sa pagtitiwali sa sangkatauhan. Ginagamit nito ang katanyagan at pakinabang para kontrolin ang mga tao at gawin silang tiwali upang sila’y maging ubod ng sama at tiwali, at labanan nila ang Diyos at gumawa ng masama. Naturuan at naimpluwensiyahan ako ni Satanas simula pa noong maliit ako. Ang “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,” at “Iniiwan ng tao ang kanyang pangalan kahit saan man siya maglagi, tulad ng pagputak ng gansa saanman ito lumipad” ay ang mga satanikong prinsipyo na nakaugat sa loob ko. Saan mang grupo ako napapabilang, gusto kong maging katangi-tangi, hangaan, purihin. Nainggit ako nang makakita ng isang tao na nangingibabaw, at ginawa ko ang lahat ng kaya ko para umangat, laging nagpupunyagi para sa pangalan at pakinabang, ginawang miserable ng mga panlilinlang ni Satanas. Lalo rin akong naging mapagmataas at malupit. Gusto kong higitan si Sister Ye gamit ang mga teknikal na kasanayan ko, ipakita ang mga talento ko, at wala akong pakialam kung kaya ba ng mga nagtatanghal na gawin ito, na nauwi sa pagkakapinsala ng ilang mga kapatid. Habang kumukuha kami ng video, gusto kong gamitin ang malalapit na kuha sa akin para ipakita na mas magaling ako kaysa kay Sister Ye, at dahil sa tingin ko’y mukhang hindi perpekto ang mga galaw ko, pinaulit ko sa direktor ang mga kuha, at inaabala ko pa ang trabaho. At noong gilid lang ng mukha ko ang nalagay sa video, at kita ang mukha ni Sister Ye sa mga kuha sa kanya, napuno ako ng sama ng loob at nabuhay sa pagiging negatibo, at hindi nakatuon sa paggawa sa tungkulin ko nang mabuti. Bilang resulta, naging kahihiyan sa Diyos ang pagsasayaw ko. Ang koreograpiya ko ay hindi para pagsilbihan ang Diyos, kundi para pagsilbihan ang sarili ko. Ang pakikipaglaban ko para sa katanyagan ay naging seryosong hadlang sa gawain ng iglesia at talagang nakasakit sa mga nasa paligid ko. Sobrang nakakagalit at nakakasuklam sa Diyos ang pag-uugali ko! Pumasok sa isip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Ang ‘masamang gawi’ ay hindi tumutukoy sa isang dakot na masasamang gawa, kundi sa masamang bukal kung saan nagmumula ang pag-uugali ng mga tao” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II). Ipinakita ng mga salita ng Diyos na tinanggal ako dahil nakagawa ako ng ilang masasamang bagay. Nangyari ito dahil ang landas na kinatatayuan ko ay masama at gayon din ang ugat ng mga kilos ko. Simula nang magtrabaho ako kasama si Sister Ye, parati akong nakikipaglaban para sa sarili kong mga interes, at nagsasagawa ng personal na pagsisikap. Ibig sabihin, nilalabanan ko ang Diyos. Para bang napuno ako ng pangamba. Nakita kong nilalabanan ko ang Diyos sa pamamagitan ng paghahabol sa pangalan at katayuan, at kung hindi ako magsisi, sa huli’y parurusahan at aalisin ako. Labis akong nakonsensya. Tumangis ako at nanalangin sa Diyos. “Diyos ko! Nawalan ako ng tungkulin. Naibubunyag sa akin ang Iyong katuwiran, at alam kong iniingatan Mo ako. Maraming salamat sa pagpigil Mo sa masasamang landas ko bago pa mahuli ang lahat. Sa Iyo’y nagsisisi ako.”

Sa mga sumunod na araw, nangaral ako ng ebanghelyo sa iglesia at nagnilay sa sarili. Sa tuwing naiisip ko ang tungkol sa mga bagay na nagawa ko para sa pangalan at pakinabang, nakakaramdam ako ng pagsisisi. Kinamuhian ko ang sarili ko sa hindi pagpapahalaga sa pagkakataong ibinigay ng Diyos sa akin. Noong muli kong pinanood ang mga music video, gusto ko talagang bumalik, at magsimula ulit sa umpisa, pero siyempre, hindi na tayo puwedeng bumalik sa oras. Siyempre, ang magagawa ko na lang ngayon ay matuto sa mga pagkakamali ko, at gawin nang mabuti ang bago kong tungkulin. Pero sa gulat ko, pinasali ulit ako ng lider ng iglesia sa pangkat makalipas ang isang buwan. Sobrang naantig ako sa balitang ito at hindi ko talaga mapigilan ang mga luha ko, at napagpasiyahan kong hindi na ako maghahabol sa pangalan at pakinabang, na pahahalagahan ko ang pagkakataong ito, para suklian ang pagmamahal ng Diyos at makipagtulungan sa lahat, at gawin ang tungkulin ko nang mabuti.

Minsan, matapos muling sumali sa pangkat, binanggit ni Sister Ye na hindi ayon sa pamantayan ang isang galaw sa sayaw na naituro ko sa iba. Nakaramdam ako ng pagkahiya sa oras na iyon, at naisip ko pagkatapos, “Paano mo nagawang punahin ako sa harap ng iba sa ganoong paraan? Talagang iisipin nila ngayon na mas magaling ka kaysa sa akin. Hindi puwedeng bumaba ang tingin nila sa akin. Propesyonal pa man din ako. Alam mo ring hindi ganooon kaperpekto ang mga galaw mo sa sayaw.” Gusto kong ibasura ang mga galaw na itinuro niya, at tapos ay napagtanto kong sarili ko na naman ang iniisip ko, kaya nanalangin ako sa Diyos sa puso ko. Naisip ko ang mga salita ng Diyos pagkatapos ng panalangin ko: “Kung sa mas mapanganib na sandali, mas nagagawa ng mga tao na magpasakop at talikdan ang kanilang sariling mga interes, kahambugan, at kayabangan, at isagawa nang wasto ang kanilang mga tungkulin, saka lamang sila aalalahanin ng Diyos. Iyon ay pawang mabubuting gawa! Anuman ang gawin ng mga tao, alin ang mas mahalaga—ang kanilang kahambugan at kayabangan, o ang kaluwalhatian ng Diyos? (Kaluwalhatian ng Diyos.) Alin ang mas mahalaga—ang iyong mga responsibilidad, o ang sarili mong mga interes? Ang pagganap sa iyong mga responsibilidad ang pinakamahalaga, at tungkulin mo ang mga ito. … unahin mo ang iyong sariling tungkulin, ang kalooban ng Diyos, ang pagpapatotoo para sa Kanya, at ang sarili mong mga responsibilidad. Ito ay isang napakagandang paraan ng pagpapatotoo, at naghahatid ito ng kahihiyan kay Satanas!” (“Pagtatamo sa Diyos at sa Katotohanan ang Pinakamasaya sa Lahat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). May nagliwanag sa loob ko. Hindi ba ang sitwasyon na ito ay paraan ng pagsubok ng Diyos sa akin? Sa tuwing nagkakaroon ng hidwaan sa pagitan ng mga sariling interes ko at interes ng iglesia, dapat akong tumuon sa pagtugon sa kalooban ng Diyos, pagsasagawa ng katotohanan at pagpapahiya kay Satanas. Nang kumalma ako, naunawaan ko na hindi ko naituro sa kanila ang galaw nang tama. Naging tapat si Sister Ye at napahiya ako noon, pero tinanggap ko ang suhestiyon niya, dahil alam kong tama siya. Kaya matapos isantabi ang sarili ko sa wakas, nagtrabaho kami agad nang magkasama at tinapos ang koreograpiya. Naramdaman ko ring talagang tinutupad ko ang tungkulin ko sa ganoong paraan.

Ipinakita talaga ng karanasang iyon sa akin na ang paghatol ng Diyos ay ang Kanyang pagliligtas at pagmamahal para sa akin. Talagang ginising ako ng paghatol ng Diyos at ipinakita sa akin ang mga panganib ng paghahabol sa pangalan at pakinabang. Tinama niyon ang mali kong pananaw. At sinimulan kong gawin ang tungkulin ko at hanapin ang katotohanan nang mapagkumbaba. Salamat sa Diyos!

33. Mga Tanikala ng Kasikatan at Kasakiman

Ni Jieli, Spain

Noong 2015, napili akong maging pinuno ng iglesia sa taunang halalan. Natuwa ako talaga, at naisip ko na ang mahalal bilang lider ng maraming kapatid ay nangangahulugan na mas mahusay ako kaysa sa iba. Sa tungkulin ko mula noon, lumalapit sa akin ang mga kapatid para makibahagi kapag nahihirapan sila sa pagpasok sa buhay, at tinatalakay sa akin ng mga team leader ang mga isyung nakaharap nila sa gawain ng iglesia. Hindi ko maiwasang madama na nakahihigit ako sa kanila. Naglakad ako sa paligid nang may kayabangan, malaki ang dibdib, at punung-puno ng kumpiyansa kapag nakikibahagi sa mga pagtitipon. Kalaunan, napansin ko na si Sister Liu, isang katrabaho, ay may magandang kakayahan, napakalinaw niyang magbahagi ng katotohanan, at kaya niyang maintindihan ang ugat ng mga problema ng mga tao at lutasin ang mga ito. Nagturo din siya ng mga landas ng pagsasagawa, at gustong marinig ng lahat ang ibabahagi niya. Hinangaan at kinainggitan ko siya. Pero ayaw kong magpatalo, kaya maingat akong naghanda para sa bawat pagtitipon, at inisip kong mabuti kung paano magbabahagi nang mas malawak at mas maliwanag para magmukha akong mas magaling kaysa sa kanya. Kapag nakita ko na nagtatanguan sa pagsang-ayon ang mga kapatid pagkatapos kong magbahagi, tuwang-tuwa ako sa sarili ko at pakiramdam ko ay nagtagumpay ako. Kalaunan, natuklasan ko na may kaunting propesyonal na kaalaman sa mga pelikula ang katrabaho kong si Brother Zheng at magaling siya sa mga computer. Madalas siyang kausapin ng mga kapatid na may tungkulin sa paggawa ng pelikula tungkol sa mga bagay na may kaugnayan dito, at bilang isang lider ng simbahan wala ako talagang maidaragdag. Pakiramdam ko wala akong silbi, at masama talaga ang loob ko. Inisip ko na sa paglapit kay Brother Zheng tuwing may problema sila, iniisip siguro nila na hindi ko kaya ang ginagawa niya. Natanto ko na mainam kung may alam din ako sa mga pelikula, sa gayon ay tatalakayin din sa akin ng mga kapatid ang kanilang mga isyu. Sinimulan kong gumising nang maaga at magpuyat para magsaliksik at pag-aralan kung paano gumawa ng mga pelikula para mas marami pa akong malaman. Lubos kong binalewala ang lahat ng isyu sa iglesia gayundin ang kalagayan ng mga kapatid. Kalaunan, nagsimulang maglabasan ang mga problema sa trabaho ng ilang team na hindi ko kaya talagang lutasin paano man ako nakibahagi o nagdaos ng mga pagtitipon. Yamang hindi nalutas ang kalagayan ng mga kapatid, natigil ang paggawa ng pelikula at nagkasunud-sunod ang mga problema. Nabigatan ako nang husto at halos hindi ako makahinga. Naligalig ako. Nag-alala ako sa iisipin sa akin ng iba, kung iisipin ba nila na lubos na wala akong kakayahan bilang lider at hindi ako karapat-dapat na gawin ang tungkuling iyon. Mukhang hindi ko mapapanatili ang posisyon ko bilang lider. Naging mas negatibo ako nang maisip ko iyon. Pakiramdam ko para akong isang lobong walang hangin at nawala ang dati kong sigla. Sa pamumuhay nang negatibo at pagpapabaya sa aking tungkulin, nawala sa akin kalaunan ang gawain ng Banal na Espiritu. Dahil wala akong nagagawang anuman sa aking tungkulin, pinalitan ako. Sa sandaling iyon, pakiramdam ko nawalan ako ng mukhang ihaharap at gusto kong lamunin ako ng lupa. Naisip ko rin, “Sasabihin ba ng mga kapatid na isa akong bulaang lider na hindi gumawa ng praktikal na gawain?” Lalo akong nalungkot nang lalo kong isipin ito.

Pabiling-biling ako sa higaan noong gabing iyon, at hindi makatulog. Paulit-ulit akong nagdasal sa Diyos, na hinihiling sa Kanya na gabayan akong malaman ang sarili kong kalagayan. Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Sa inyong paghahangad, napakarami ninyong indibidwal na mga kuru-kuro, pag-asam, at hinaharap. Ang kasalukuyang gawain ay para iwasto ang inyong hangaring magkaroon ng katayuan at ang inyong maluluhong pagnanasa. Ang mga pag-asam, katayuan, at mga kuru-kuro ay pawang mga halimbawang kumakatawan ng satanikong disposisyon. Umiiral ang mga ito sa puso ng mga tao dahil palaging sinisira ng lason ni Satanas ang isipan ng mga tao, at palaging hindi maiwaksi ng mga tao ang mga tuksong ito ni Satanas. Nakasadlak sila sa kasalanan subalit hindi sila naniniwala na kasalanan iyon, at iniisip pa rin nila: ‘Naniniwala kami sa Diyos, kaya kailangan Niya kaming pagkalooban ng mga pagpapala at angkop na isaayos ang lahat para sa amin. Naniniwala kami sa Diyos, kaya kailangan makalamang kami sa iba, at kailangan magkaroon kami ng mas magandang katayuan at kinabukasan kaysa sa iba. Dahil naniniwala kami sa Diyos, kailangan Niya kaming bigyan ng walang-hanggang mga pagpapala. Kung hindi, hindi iyon matatawag na paniniwala sa Diyos.’ … Habang mas naghahanap ka sa ganitong paraan, mas kakaunti ang napapala mo. Kapag mas matindi ang paghahangad ng isang tao sa katayuan, kailangan ay mas mahigpit siyang pakitunguhan at mas nararapat siyang sumailalim sa matinding pagpipino. Ang gayong klaseng mga tao ay walang kuwenta! Kailangan silang pakitunguhan at hatulan nang sapat upang lubusan nilang talikuran ang mga bagay na ito. Kung magpapatuloy kayo sa ganitong paraan hanggang sa huli, wala kayong mapapala. Yaong mga hindi naghahangad na matamo ang buhay ay hindi maaaring mabago, at yaong mga hindi nauuhaw sa katotohanan ay hindi matatamo ang katotohanan. Hindi ka nagtutuon sa paghahangad na matamo ang personal na pagbabago at pagpasok, kundi sa halip ay sa maluluhong pagnanasa at mga bagay na pumipigil sa iyong pagmamahal sa Diyos at humahadlang sa iyo na mapalapit sa Kanya. Mababago ka ba ng mga bagay na yaon? Madadala ka ba ng mga iyon papasok sa kaharian?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Nagmuni-muni ako tungkol sa kalagayan ko nitong huli nang mabasa ko ito. Mula nang tanggapin ko ang tungkuling maging isang lider, wala na akong ibang ginawa kundi hangaring maging sikat at magtamo ng katayuan at umangat sa iba. Nang makita ko na mas magaling magbahagi ng katotohanan si Sister Liu kaysa sa akin, natakot akong mahigitan niya. Inisip ko kung paano maging mas mahusay sa pagbabahagi kaysa sa kanya para hangaan at purihin ako ng iba. Nang makita ko na may propesyonal na mga kasanayan si Brother Zheng at kinausap siya ng marami sa mga kapatid tungkol sa mga isyu sa kanilang tungkulin, nainggit ako at inayawan ko siya. Nagsumikap akong magkaroon ng kaalaman para maungusan ko siya, at binalewala ko pa ang mga problema sa loob ng mga team. Nang hindi ko malutas ang mga isyu ng mga kapatid, hindi ako sumandig sa Diyos, o naghanap ng katotohanan sa mga kapatid para makahanap ng mga solusyon sa pamamagitan ng pagbabahagi. Nag-alala lang ako na baka mawalan ako ng katayuan, takot na hindi ako manatili sa posisyon ko bilang isang lider kung hindi ko gagawin nang maayos ang tungkulin ko. Pagkatapos ay natanto ko sa huli na hindi ko ginagawa ang tungkulin ko para isaalang-alang ang kagustuhan ng Diyos, kundi para bigyang-kasiyahan ang ambisyon kong mahigitan ang iba, na maghari sa iba. Pinagtiwalaan ako ng mga kapatid at inihalal ako bilang isang lider ng iglesia, pero hindi ko man lang inisip ang gawain ng iglesia o ang pagpasok nila sa buhay. Hindi ko talaga binalikat ang aking tungkulin noon o hindi ako naging responsable, at nasira ko ang gawain ng iglesia. Labis akong naging makasarili at kasuklam-suklam. Hindi ko ginagawa ang tungkulin ko—gumagawa ako ng kasamaan at nilalabanan ko ang Diyos! Nagsisi ako na hindi ako nakatahak sa tamang landas sa aking pananalampalataya, kundi lagi akong nagsusumikap na maging sikat at makinabang, na nakayamot sa Diyos. Ang matanggal mula sa aking tungkulin ay matuwid na paghatol at pagkastigo ng Diyos. Hindi Niya ako inalis, kundi pinalitan ako para mapagmuni-muni ko ang aking pag-uugali. Iyon ang Diyos na nagpoprotekta at nagliligtas sa akin! Unti-unting gumanda ang katayuan ko sa pamamagitan ng isang panahon ng mga debosyonal at pagmumuni-muni, kaya ipinlano ng lider ng iglesia na bigyan ako ng mga simpleng tungkulin. Nagpasalamat talaga ako sa Diyos sa pagbibigay sa akin ng pagkakataong iyon, at tahimik kong ipinasiya na pakakaingatan ko ang tungkuling iyon, at titigilan ko ang paghahangad na maging sikat at magtamo ng katayuan sa isang landas na salungat sa Diyos.

Pagkatapos ng karanasang iyon, akala ko puwede ko nang kalimutan nang kaunti ang hangarin kong maging sikat at magtamo ng katayuan, pero labis akong nagawang tiwali ni Satanas. Hindi malulutas ng kaunting pag-unawa at pagmumuni-muni ang tiwaling disposisyon, kaya muling lumikha ng isang sitwasyon ang Diyos para ilantad at iligtas ako.

Isang araw makalipas ang ilang buwan, sinabi sa amin ng lider ng iglesia na pumili ng isang team leader. Nang marinig ko ito, nagsimula akong mag-isip: “Magkakaroon kaya ako ng pagkakataong mahalal bilang team leader? May kakayahan naman akong manggagawa, pero wala akong propesyonal na mga kasanayan, kaya hindi siguro iyon posible.” Pagkatapos ay naisip ko ang ilang iba pang mga kapatid sa team. Magaling si Brother Zhang sa propesyonal na mga kasanayan at praktikal siyang magbahagi ng katotohanan, at makatarungan siya at naninindigan sa gawain ng iglesia. Sa kabuuan, mukhang siya ang mas malamang na mapili. Naisip ko na dati-rati ay ako ang nagbibigay ng trabaho kay Brother Zhang noong isa akong lider ng iglesia, pero kung mahalal siya bilang team leader, siya ang magsasabi sa akin kung ano ang gagawin. Hindi ba ako magmumukhang mas mababa kaysa sa kanya? Hindi talaga ako napakali sa ideyang ito. Nang sumapit ang halalan, hindi ko napigilang kabahan, at nagsimulang magtalo ang aking kalooban: “Sino ang dapat kong iboto? Dapat ko bang iboto si Brother Zhang?” Inisip ko kung paano tinalakay sa kanya ng mga kapatid ang anumang mga hirap nila sa kanilang tungkulin, at tinalakay rin palagi ng mga tao sa ibang mga team ang trabaho nila sa kanya—gumanda nang husto ang tingin sa kanya. Kung siya ang naging team leader, hindi ba magiging mas mataas siya kaysa sa akin? Dahil doon, ayaw ko na siyang iboto, pero wala akong propesyonal na kaalaman at hindi ako karapat-dapat na maging team leader. Talagang nakadama ako ng lungkot at kaapihan, at nagalit ako na hindi ko alam ang iba pa tungkol sa gawain. Noon din, naisip ko ang isang masamang ideya: “Kung hindi ako puwedeng maging team leader, sisiguruhin kong ikaw man ay hindi.” Sa gayon, ibinoto ko si Brother Wu, na walang gaanong propesyonal na kaalaman. Nagulat ako nang si Brother Zhang pa rin ang nahalal. Hindi ako natuwang makita na gayon ang nangyari, pero agad akong hindi napakali, na para bang may nagawa akong kahiya-hiya. Kalaunan ay nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Kung ang ilang mga tao ay may nakikitang isang tao na mas magaling kaysa sa kanila, sinasawata nila ang mga ito, nagpapasimula sila ng tsismis tungkol sa mga ito, o gumagamit sila ng ilang nakakahiyang paraan para hindi hangaan ng ibang tao ang mga ito, at na walang taong mas mahusay kaysa iba, sa gayo’y ito ang tiwaling disposisyon ng kayabangan at pagmamagaling, gayundin ng kabuktutan, panloloko at katusuhan, at walang makakapigil sa mga taong ito na makamtan ang kanilang mga layon. Ganito ang buhay nila subalit iniisip pa rin nila na malalaking tao at mabubuting tao sila. Gayunman, may takot ba sila sa Diyos? Una sa lahat, para magsalita mula sa pananaw ng likas na mga katangian ng mga bagay na ito, hindi ba ginagawa lamang ng mga taong ganitong kumilos ang gusto nila? Isinasaalang-alang ba nila ang mga interes ng pamilya ng Diyos? Iniisip lamang nila ang sarili nilang damdamin at nais lamang nilang makamtan ang sarili nilang mga layon, anuman ang mawala sa gawain ng pamilya ng Diyos. Hindi lamang mayabang at mapagmagaling ang ganitong mga tao, makasarili rin sila at nakakamuhi; wala talaga silang pakialam sa intensyon ng Diyos, at ang ganitong mga tao, walang duda, ay walang takot sa Diyos. Kaya nga ginagawa nila ang anumang gusto nila at kumikilos sila nang walang-ingat, nang walang nadaramang anumang pagsisisi, walang anumang pangamba, walang anumang pagkabalisa o pag-aalala, at hindi iniisip ang mga ibubunga nito. Ito ang madalas nilang ginagawa, at kung paano sila palaging kumikilos. Ano ang mga kahihinatnan na hinaharap ng ganitong mga tao? Magkakaproblema sila, hindi ba? Sa mas magaang salita, ang mga gayong tao ay napakamainggitin at may napakalakas na paghahangad para sa pansariling kasikatan at katayuan; sila ay napakamapanlinlang at taksil. Sa mas masakit na pananalita, ang mahalagang problema ay ang mga puso ng gayong mga tao ay wala ni katiting na takot sa Diyos. Hindi sila takot sa Diyos, naniniwala sila na sila ang pinakamahalaga, at itinuturing nila na bawat aspeto ng kanilang sarili ay mas mataas kaysa sa Diyos at mas mataas kaysa sa katotohanan. Sa kanilang puso, ang Diyos ang pinaka-hindi nararapat banggitin at pinaka-walang halaga, at wala man lang anumang mataas na katayuan ang Diyos sa kanilang puso. Nakapasok na ba sa katotohanan yaong mga walang lugar sa puso nila para sa Diyos, at hindi nagpipitagan sa Diyos? (Hindi.) Kaya, kapag karaniwan ay masaya silang kumikilos at pinananatiling abala ang kanilang sarili at gumugugol ng matinding lakas, ano ang ginagawa nila? Sinasabi pa ng mga taong ito na tinalikuran na nila ang lahat upang gumugol para sa Diyos at nagdusa na sila nang malaki, ngunit ang totoo, ang motibo, prinsipyo, at layunin ng lahat ng kilos nila ay para makinabang sila mismo; sinusubukan lang nilang protektahan ang lahat ng sarili nilang interes. Masasabi ba ninyo o hindi na masama ang ganitong uri ng tao? Anong uri ng tao ang masasabi ninyong hindi nagpipitagan sa Diyos? Mayabang ba siya? Ang ganitong tao ba ay si Satanas? Anong uri ng mga bagay ang hindi nagpipitagan sa Diyos? Bukod sa mga hayop, kasama sa lahat ng hindi nagpipitagan sa Diyos ang mga demonyo, si Satanas, ang arkanghel, at yaong mga nakikipaglaban sa Diyos” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Napuruhan ako ng mga salitang ito. Nang maalala ko ang mga ideya at ginawa ko noong halalan, pakiramdam ko ay parang wala akong mukhang ihaharap. Bumoto ako ayon sa personal kong mga motibo, para protektahan ang posisyon at reputasyon ko, nang hindi tinatanggap ang masusing pagsisiyasat at wala man lang anumang pagpipitagan sa Diyos. Alam kong bihasa si Brother Zhang, praktikal ang pagbabahagi niya tungkol sa katotohanan, at makakatulong ang pagiging team leader niya sa pagpasok ng lahat sa buhay at sa gawain ng iglesia. Pero nainggit ako, natakot na mahigitan niya ako bilang team leader, kaya sadyang hindi ko siya ibinoto. Sumunod ako sa prinsipyo ng malaking pulang dragon na “Kung mabigo ang autokrasya, tiyaking huwag ipanalo ang demokrasya.” Ang M.O. (Modus Operandi) ng malaking pulang dragon ay na kung hindi ito magiging makapangyarihan, hindi rin maaari ang iba. Kung kailangan, magpupunyagi itong wasakin ang magkabilang panig. Hindi ba ganoon din ako? Kung hindi ko makukuha ang posisyon, ayaw ko ring makuha iyon ni Brother Zhang. Mas gusto ko pang makitang umupo sa tungkulin ang maling tao at masira ang gawain ng iglesia para protektahan ang sarili kong reputasyon at katayuan. Napakamakasarili ko, kasuklam-suklam, tuso, at masama, wala ni katiting na pagpipitagan sa Diyos. Nasiyahan ako sa napakaraming katotohanang ipinahayag ng Diyos, at ang pagkakaroon ng oportunidad na gawin ang aking tungkulin ay pagpapakita ng kabaitan ng Diyos sa akin. Pero sa halip na isipin kung paano suklian ang pagmamahal ng Diyos, nainggit ako at nagsikap na maging sikat at makinabang. Nanungkulan ako bilang kampon ni Satanas, na ginagambala ang gawain ng bahay ng Diyos. Hindi ba ako isang bulok na manloloko? Inisip ko kung paano ako tinanggal sa tungkulin isang taon bago iyon dahil pinilit kong maging sikat at makinabang, hindi gawin nang wasto ang aking tungkulin, at hindi ako makagawa ng praktikal na gawain. At ngayon, nasa sitwasyon ding iyon ako pero naghahangad pa ring maging sikat at magtamo ng katayuan, hindi ng katotohanan. Kung nagpatuloy ako sa gayong paraan, kamumuhian at aalisin ako ng Diyos.

Kalaunan, nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Hindi ninyo alam ang inyong lugar, subalit nilalabanan pa rin ninyo ang isa’t isa sa tae. Ano ang mapapala ninyo sa ganyang sagupaan? Kung totoong mayroon kayong pagpipitagan para sa Akin sa inyong puso, paano ninyo naaatim na mag-away-away sa Aking likuran? Gaano man kataas ang iyong katungkulan, hindi ba mabaho ka pa ring maliit na uod sa tae? Magagawa mo bang magpatubo ng mga pakpak at maging isang kalapati sa himpapawid?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kapag ang mga Dahong Nalalaglag ay Bumalik sa mga Ugat Nito, Pagsisisihan Mo ang Lahat ng Kasamaang Nagawa Mo). “Bakit sinasabi ng Diyos na ang mga tao ay ‘mga uod’? Sa Kanyang paningin, ang mga tiwaling taong ito ay malinaw na mga nilalang—ngunit ginagampanan ba nila ang mga responsibilidad at tungkuling dapat gampanan ng mga nilalang? Bagama’t maraming taong gumaganap sa kanilang tungkulin, gaano kahusay nila ipinapakita ang kanilang pagganap? Hindi man lang sila maagap sa pagtupad ng kanilang tungkulin kahit na kaunti; bihira silang magkusa na gawin ito. Kung hindi sila tinatabas, iwinawasto, o dinidisiplina, wala silang ginagawa. Kaya, palagi ring kinakailangang magtipon-tipon, magbahagi at magtustos upang magkaroon sila ng kahit katiting na pananampalataya, upang maging maagap kahit kaunti. Hindi ba ito ang pagiging tiwali ng tao? … Wala sa mga iniisip nila maghapon ang may kinalaman sa katotohanan o sa pagsunod sa daan ng Diyos; ginugugol nila ang maghapon sa pagpapakabusog sa pagkain, at wala silang anumang iniisip. Kahit na pag-isipan nila nang kaunti ang isang bagay, hindi iyon isang bagay na naaayon sa katotohanang prinsipyo. Wala iyong kinalaman ni katiting sa kung ano ang hinihingi ng Diyos sa sangkatauhan. Ang lahat ng gawain na kanilang ginagampanan ay nakahahadlang at nakagagambala at hindi sila nagpapatotoo sa Diyos. Ang kanilang isipan ay puno ng mga ideya kung paano hangarin ang makakabuti sa laman, paano lumaban para sa katayuan at katanyagan, paano makasundo ang ilang grupo ng mga tao, at paano magkamit ng posisyon at magkaroon ng magandang reputasyon. Kinakain nila ang pagkaing ipinagkakaloob sa kanila ng Diyos, tinatamasa ang lahat ng ibinibigay Niya, ngunit hindi nila ginagawa ang dapat gawin ng mga tao. Magugustuhan ba ng Diyos ang gayong mga tao? … Higit sa lahat, yaong mga uod ay walang kuwenta, walang kahihiyan, at, sa paningin ng Diyos, walang halaga! Bakit Ko sinasabi na walang halaga ang gayong mga tao? Ginawa ka ng Diyos, at binigyan ka ng buhay, subalit hindi mo magampanan ang tungkulin mo, na siyang pinakamaliit na dapat mong gawin; nananamantala ka lamang. Sa Kanyang paningin, wala kang silbi, at walang dahilan para mabuhay ka. Hindi ba mga uod ang gayong mga tao? Kaya, ano ang dapat gawin ng mga tao kung ayaw nilang maging mga uod? Una, hanapin mo ang sarili mong lugar at subukan mo ang lahat ng posibleng paraan para magampanan mo ang iyong tungkulin, at magkakaroon ka ng kaugnayan sa Lumikha; makakapagsulit ka sa Kanya. Pagkatapos niyon, isipin mo kung paano ka magiging matapat sa pagtupad ng iyong tungkulin. Hindi ka dapat kumilos nang walang interes, o nang maski papaano na lamang; sa halip, dapat mong ilagay ang buong puso mo roon. Hindi mo dapat subukang linlangin ang Lumikha. Dapat mong gawin ang anumang hinihingi sa iyo ng Diyos, at dapat kang makinig at magpasakop” (“Anim na Pahiwatig ng Pag-unlad sa Buhay” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Nang pagnilayan ko ang mga salita ng Diyos, nabagabag ako. Napagtanto ko na itinuring ng Diyos na napakarumi at napakasama ng pagpupunyagi kong maging sikat at makinabang. Ang pagkakaroon ng magandang kapalarang gawin ang tungkulin ko sa bahay ng Diyos ay pambihirang pagdakila ng Diyos, pero hindi ko ginampanan ang mga obligasyon ko. Sa halip, inisip ko lang ang sarili kong kasikatan at katayuan, at ginambala ko pa ang gawain ng bahay ng Diyos para sa mga bagay na iyon. Ginampanan ko ang katauhan ni Satanas. Lubhang nakasusuklam at nakamumuhi iyon sa Diyos! Sabi ng Diyos, “Gaano man kataas ang iyong katungkulan, hindi ba mabaho ka pa ring maliit na uod sa tae?” Naunawaan ko na isa akong nilalang, isang marumi at tiwaling tao na walang halaga o dignidad, kaya kahit magkaroon ako ng posisyon, hindi mababago niyon ang aking pagkatao. Ni hindi ko magawa nang maayos ang tungkulin ko, pero palagi akong nakipag-agawan sa kasikatan at pakinabang, at ginusto kong tingalain ako ng iba. Nasaan ang aking konsiyensya at katwiran? Ano ang halaga ng buhay ko? Hindi ba isa akong uod na walang halaga? Matapos magtamo ng kaunting pagkaunawa sa aking likas na pagkatao at diwa mula sa inihayag ng mga salita ng Diyos, kinamuhian ko ang sarili ko at naging handa akong talikuran ang laman at isagawa ang katotohanan.

Kalaunan ay hinanap ko si Brother Zhang at isiniwalat sa kanya ang aking katiwalian, na naghayag ng aking kasuklam-suklam na mga motibo at kilos sa halalan. Hindi lang niya ako hindi hinamak, kundi nagbahagi pa siya ng sarili niyang karanasan para tulungan ako. Matapos magbahagi, naglaho ang agwat sa pagitan namin at talagang gumaan ang pakiramdam ko at napayapa ako. Sa tungkulin ko mula noon, kapag nahirapan ako o hindi ko naunawaan ang isang isyu, lumalapit ako kay Brother Zhang para hanapin ang sagot, at lagi niyang matiyagang sinagot ang aking mga tanong sa pamamagitan ng pagbabahagi. Humusay ang sarili kong propesyonal na mga kasanayan kalaunan. Nang talikuran ko ang kasikatan at katayuan at isagawa ko ang katotohanan, gumaan ang pakiramdam ko at napayapa ako na nagmula sa paggawa ng aking tungkulin sa gayong paraan, at mas napalapit ako sa Diyos. Muli akong nakatakas sa mga tanikala ng kasikatan at katayuan at natikman ko ang praktikal na pagliligtas ng Diyos sa akin.

Nagsimula ang taunang halalan ng iglesia noong Oktubre 2017, at inirekomenda ako ng mga kapatid bilang isang kandidato. Bahagya akong kinabahan at naisip ko, “Mahigit dalawang taon mula nang matanggal ako sa posisyon ko sa pamumuno, at narinig ko na may magandang opinyon ang ilang kapatid tungkol sa akin. Sabi nila naging mas praktikal daw ang aking pagbabahagi at nagbago ako nang kaunti. Inisip ko kung makakakuha ako ng posisyon sa pamumuno sa pagkakataong ito.” Natanto ko na muli akong naghahangad ng magandang reputasyon at magkaroon ng katayuan at naisip ko kung gaano kasakit noon na magapos at mapigilan ako ng mga bagay na iyon. Alam ko na hindi ko maaaring ipagpatuloy ang hangaring iyon, na dapat kong talikuran ang laman at isagawa ang katotohanan. Pagkatapos ay naisip ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Kapag natalikuran mo na ang katanyagan at katayuan na nabibilang kay Satanas, hindi ka na mahahadlangan at malilinlang ng napakasasamang ideya at pananaw. Makasusumpong ka ng paglaya, at madarama mo na unti-unting gumagaan ang pakiramdam mo; magiging malaya at nakalaya ka na. Pagdating ng araw na naging malaya at nakalaya ka na, madarama mo na ang mga bagay na natalikuran mo ay mga gusot lamang, at na ang mga bagay na tunay mong natamo ay napakahalaga sa iyo. Madarama mo na ang mga iyon ang pinakamahahalagang bagay, at mga bagay na pinaka-nararapat na pahalagahan. Yaong mga bagay na ginusto mo—materyal na mga kasiyahan, katanyagan at kayamanan, katayuan, pera, reputasyon, at paggalang ng iba—ay magmimistulang walang halaga sa iyo; ang mga bagay na iyon ay nagdulot ng matinding pagdurusa sa iyo, at aayawan mo na ang mga iyon. Aayawan mo na ang mga iyon kahit pagkalooban ka pa ng mas mataas na katanyagan at katayuan; sa halip, kamumuhian at tatanggihan mo ang mga iyon mula sa kaibuturan ng puso mo!” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Lumiwanag ang puso ko, at nalaman ko na walang halaga ang maghangad na maging tanyag at magkaroon ng katayuan, at na ang pag-unawa at pagsasagawa ng katotohanan at paggawa ng tungkulin ng isang nilalang ang pinakamahahalagang bagay. Sa katunayan, ang paglahok sa halalan ay hindi para makipag-agawan sa posisyon ng pamumuno, kundi para tuparin ang aking mga responsibilidad sa pamamagitan ng pakikibahagi sa proseso. Kinailangan kong kalimutan ang mga pagnanasa kong maging sikat at magkaroon ng katayuan at bumoto sa isang angkop na lider ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan. Iyon ang makakabuti para sa gawain ng bahay ng Diyos. Kung ako ang mapipili bilang lider, kailangan kong gawin nang maayos ang tungkulin ko. Kung hindi naman, hindi ko sisisihin ang Diyos, kundi gagawin ko ang tungkulin ko sa abot ng aking makakaya. Nang ituwid ko ang aking mga motibo tungkol sa halalan, sa gulat ko, ako ang napiling maglingkod bilang lider. Nang makita ko ang kinalabasang ito, hindi ako nagpakasayang tulad noong nakaraan, na iniisip na mas magaling ako kaysa sa iba, kundi nadama ko na tungkulin at responsibilidad ko iyon, at dapat akong magtuon sa paghahanap sa katotohanan at gawin ko nang maayos ang tungkulin ko upang maging marapat ako sa pagmamahal at pagliligtas ng Diyos.

Sa paglipas ng panahong iyon, na halos tatlong taon, malinaw na naipakita sa akin ng paghatol at pagkastigo ng Diyos ang sakit na idinudulot sa akin ng kasikatan at katayuang iyon, at naging determinado akong hanapin ang katotohanan. Kahit kung minsan ay gusto ko pa ring makipag-agawan para sa kasikatan at pakinabang, nagagawa kong sadyang magdasal sa Diyos, magtuon sa pagsagawa ng katotohanan, at paggawa ng tungkulin ko nang maayos. Hindi na ako napipigilan ng aking masama at tiwaling disposisyon. Nang talikuran ko ang kasikatan at katayuan, nadama ko na hindi lang iyon ang tatalikuran ko, kundi pati na rin ang mabibigat na tanikalang ipinanggapos sa akin ni Satanas. Napakagaan at napakalaya ng pakiramdam ko.

34. Napakasarap sa Pakiramdam na Alisin ang Aking Pagkukubli

Ni Chen Yuan, Tsina

Noong Setyembre 2018, nahalal ako bilang isang lider ng iglesia. Napakasaya ko noong panahong iyon. Pakiramdam ko’y nangyari ito dahil mas magaling ako kaysa sa karamihan ng mga kapatid, at kailangan kong hanapin ang katotohanan at gawin ang aking mga tungkulin. Ayokong isipin ng mga tao na ang aking pamumuno ay simboliko lamang. Isang araw, pumunta ako sa isang pagpupulong ng grupo. Habang tinatalakay ang gawain, pinag-usapan ng ilan sa mga kapatid ang tungkol sa kanilang kadalubhasaan. Medyo nabagabag ako. Halos wala akong alam tungkol dito. Paano kung tanungin nila ako, at hindi ako makasagot? Bababa kaya ang tingin nila sa akin at iisipin kung paano ako mamumuno kung hindi ko naintindihan? Pwedeng wala akong sabihin, pero hindi ba magiging wala akong silbing pinuno dahil doon? Ano ang magagawa ko? Umupo ako roon na hindi mapakali, puno ng pagkabalisa. Hindi ko maintindihan kung ano ang pinag-uusapan nila. Nang patapos na sila, mabilis kong sinabi, “Kung walang mga katanungan, tapusin na natin dito ang pagpupulong.” Hindi ako mapakali hanggang makaalis na ako ng pagpupulong. Naisip ko, “Ang grupong ito ay nangangailangan ng maraming propesyonal na kaalaman at wala akong alam tungkol dito, kaya pinakamabuting huwag pumunta sa maraming pagpupulong. Kung malalaman ng iba na wala akong masyadong alam tungkol sa propesyonal na mga bagay, siguradong bababa ang tingin nila sa akin. Sino ang seseryoso sa akin pagkatapos noon?”

Sa mga sumunod na ilang linggo o higit pa, araw-araw akong pumunta para makipagtagpo sa ibang mga grupo at tinulungan silang lutasin ang kanilang mga problema’t paghihirap. Bumuti ang aming buhay iglesia. Sinuportahan ako ng lahat, at gusto ko talagang makipagpulong sa mga grupong ito. Pero nabagabag ako nang maisip ko ang grupo na nangailangan ng dalubhasang kaalaman. Natakot akong hindi ko maunawaan kung ano ang pinag-uusapan nila, kaya nagdadahilan ako at bihirang pumunta. Isang gabi, sinabi ng kapatid na nakatrabaho ko na nagkaroon ng ilang mga problema ang grupo, kaya sinabihan niya akong pumunta sa isang pagpupulong. Atubili akong pumayag, pero balisa ako. Naisip ko, “Kung hindi ko malutas ang problema, sasabihin kaya ng iba na ako’y isang lider na walang kakayahan?” Nabagabag ako. Nang sumunod na araw, matapos naming magbahagian ng salita ng Diyos, natakot akong magtatanong ang iba tungkol sa dalubhasang kaalaman, at magmumukha akong hangal kung hindi ko sila masagot. Kaya inayos ko ang sarili ko’t nagpatuloy sa pagsasalita para pigilan ang sitwasyong tulad niyon pero hindi ako mapalagay. Tinanong ko sila, “Ano pa ang ibang mga problema na hindi pa nalutas?” Sinabi ng lider ng grupo ang kanilang mga problema at solusyon. Naguluhan ako nang magsimula siyang gumamit ng ilang terminolohiya. Hindi ako sigurado kung ganap na nalutas ang mga problema o hindi. Kung hindi nila nahanap ang solusyon, maaapektuhan nito ang kanilang pag-unlad. Pero kung magtatanong ako ng mga detalyadong tanong, siguradong gugustuhin nilang marinig ang aking opinyon. Pero wala akong naintindihan, at magiging kahiya-hiya ito. Matapos ang maraming konsiderasyon, wala akong sinabi. Tapos, nagsalita ang isang kapatid ng tungkol sa ilang mga paghihirap na nararanasan niya na kaugnay ng ilang mga propesyonal na isyu. Mas lalo akong naguluhan. Hindi ako nangahas na tanungin siya kung ano ang ibig niyang sabihin. Natatakot ako na kung hindi ko malutas ang kanyang problema, iisipin niyang hindi ako mabuting lider. Nagsalita lang ako nang kaunti at iniwasan ang isyu sa pamamagitan ng pagsasabing, “Titingnan ko ang isyung ito mamaya.” Matapos ang pagpupulong, sobrang napagod ako. Hungkag ang pakiramdam ko. Walang nalutas sa pagpupulong na ito. Hindi ba’t sunod sa agos lang ako sa aking tungkulin? Alam ko ring ang mga kapatid sa grupong ito ay walang masyadong nakamit. Ang kanilang gawain ay hindi masyadong sumulong at masama ang loob ko dahil dito. Natatakot akong sabihin nila na hindi ko naintindihan ang gawaing ito at mamaliitin nila ako. Sumunod lang ako sa agos sa bawat pagpupulong. Hindi ko talaga naunawaan ang sitwasyon ng trabaho at hindi nalutas ang anumang tunay na mga problema. Wala akong ginagawang anumang tunay na gawain. Hindi ba’t niloloko ko ang Diyos at nililinlang ang aking mga kapatid? Nabalisa ako at sinisi ang sarili. Nagdasal ako sa Diyos na tulungan akong magmuni-muni at subukang kilalanin ang aking sarili.

Isang araw habang nasa mga debosyonal, nagbasa ako ng isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Lahat ng tiwaling tao ay nagpapakita ng ganitong suliranin: Kapag karaniwan silang mga kapatid na walang katayuan, hindi sila nagmamalaki kapag nakikipag-ugnay o nakikipag-usap sa sinuman, o hindi sila gumagamit ng partikular na estilo o tono sa kanilang pananalita; sila ay karaniwan lamang at normal, at hindi na kailangang ialok ang kanilang mga sarili. Hindi sila nakararamdam ng anumang sikolohikal na presyon, at nakapagbabahagi nang bukas at mula sa puso. Madali silang lapitan at madaling makahalubilo; nararamdaman ng iba na napakabuti nilang mga tao. Gayunman, sa sandaling magkamit sila ng katayuan, sila ay nagiging mapagmataas at makapangyarihan, na parang walang sinumang makakaabot sa kanila; nararamdaman nila na nararapat silang igalang, at na sila ay iba sa mga karaniwang tao. Mababa ang tingin nila sa karaniwang tao at tumitigil sila sa hayagang pagbabahagi sa iba. Bakit hindi na sila nagbabahagi nang hayagan? Nararamdaman nilang may katayuan na sila ngayon, at sila’y mga pinuno. Iniisip nilang dapat magkaroon ng partikular na imahen ang mga pinuno, maging mataas nang bahagya kaysa sa ordinaryong tao, at magkaroon ng higit na tayog at magawang tumupad ng higit na maraming tungkulin; naniniwala sila na kung ihahambing sa mga ordinaryong tao, dapat magtaglay ang mga pinuno ng higit na tiyaga, magawang magdusa at gumugol nang higit, at mapaglabanan ang anumang tukso. Iniisip pa nga nilang hindi makakayang umiyak ng mga pinuno, gaano man karaming kasapi ng kanilang pamilya ang maaaring mamatay, at kung kailangan nilang umiyak, sa kanilang mga kobrekama sila dapat umiyak, upang walang makakikita ng anumang mga pagkukulang, kapintasan, o kahinaan sa kanila. Nararamdaman pa nga nila na hindi maaaring ipaalam ng mga pinuno sa sinuman kung sila ay naging negatibo; sa halip, dapat nilang itago ang lahat ng ganoong mga bagay. Naniniwala silang ganito dapat kumilos ang isang may katayuan” (“Para Malutas ang Tiwaling Disposisyon ng Isang Tao, Dapat na Mayroon Siyang Tiyak na Landas ng Pagsasagawa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ibinunyag ng Diyos ang tunay kong kalagayan. Bago ako naging isang lider, kung mayroon akong hindi maintindihan, magtatanong ako sa sinuman. Hayagan akong nakikipagbahagian sa iba kapag may anumang mga isyu o paghihirap. Matapos akong maging isang lider, pakiramdam ko’y dapat na mas magaling ako sa iba. Pakiramdam ko, dahil inihalal ako ng aking mga kapatid, dapat akong kumilos bilang isang lider. Kailangan kong maging mas mahusay sa kanila, kailangan kong maunawaan at malutas ang anumang bagay. Kaya, kapag pumupunta ako sa mga pagpupulong ng grupo, iba ang naging kilos ko. Pero dahil may ilang bagay na hindi ko maintindihan, natakot akong mamaliitin ako ng iba. Nagsimula akong magpanggap at magkunwari, at ilagan ang aking tungkulin. Pumunta ako sa mga grupong may pinakamadadaling gawain kung saan pwede kong ipakita ang aking talento, at iniwasan ang mga grupong humaharap sa mahihirap na gawain o nagsasangkot sa mga bagay na hindi ko maintindihan para hindi ako mapahiya kapag hindi ko nagawa nang maayos ang tungkulin ko. Kahit naman pumunta ako, may masasabi lang akong ilang walang saysay na bagay at magpapatangay lang ako sa agos. Hind ko kayang harapin ang mga tunay na problema sa mga grupong iyon. Masyado akong nakatuon sa aking kayabangan at pagiging isang lider. Hinihingi ng sambahayan ng Diyos na lubusang suriin ng mga lider ang bawat gawain, para maiparating ang katotohanan at lutasin ang mga problemang nakakaharap ng mga kapatid, nang sa gayo’y magawa nila ang kanilang mga tungkulin ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan. Nangangahulugan ito ng paggawa ng tunay na gawain at pag-sasaalang-alang sa kalooban ng Diyos. Alam kong humarap sa mga paghihirap ang mga kapatid sa grupong iyon, ngunit hindi ako handang harapin ang kanilang mga problema at hanapin ang katotohanan para lutasin ang mga ito. Nahumaling ako sa sarili kong kayabangan, naging pabaya sa aking tungkulin, at namuhay lamang para sa karangalan. Nakalimutan ko ang lahat ng tungkol sa gawain ng sambahayan ng Diyos. Bilang resulta, ang mga problema sa grupong ito ay hindi nalutas at naantala ang pag-unlad. Hindi ba’t isa lang akong huwad na lider na tinamasa ang katayuan ng pamumuno nang hindi ginagawa ang tunay na gawain? Ang pagsisikap para sa katayuan ay nakakapagod at ginagawa ako nitong balisa sa puso ko. Gumagambala rin ito sa gawain ng sambahayan ng Diyos, na isang sitwasyon ng pagkatalo. Kung hindi ako magsisisi, gagawa ako ng masama at lalabanan ang Diyos, na magiging dahilan para iwan ako ng Diyos. Dali-dali akong nagdasal sa Diyos at hinanap ang landas ng pagsasagawa.

Tapos, binasa ko ang ilang sipi mula sa mga salita ng Diyos. “Kapag wala kang katayuan, maaari mong himayin ang sarili nang madalas at kilalanin ang iyong sarili. Maaaring makinabang ang iba dito. Kapag mayroon kang katayuan, maaari mo pa ring himayin ang sarili nang madalas at kilalanin ang iyong sarili, hinahayaang maunawaan ng iba ang realidad ng katotohanan at pag-isipan ang kalooban ng Diyos mula sa iyong mga karanasan. Maaari ring makinabang ang mga tao dito, hindi ba? Kung gayon ka nagsasagawa, may katayuan ka man o wala, makikinabang pa rin ang iba sa gayong paraan. Ano, kung gayon, ang kahulugan ng katayuan sa iyo? Sa katunayan, isa itong labis, karagdagang bagay, tulad ng isang piraso ng damit o sumbrero; hangga’t hindi mo ito ginagawang napakalaking bagay, hindi ka nito mapipigilan. Kung mahal mo ang katayuan at binibigyan ito ng natatanging pagpapahalaga, lagi itong itinuturing bilang mahalagang bagay, mapapasailalim ka ng kontrol nito; pagkatapos, hindi mo na gugustuhing kilalanin ang iyong sarili, ni hindi ka na magiging handang magbukas at maghayag ng iyong sarili, o isaisantabi ang iyong tungkulin sa pamumuno upang makipag-usap at makipag-ugnay sa iba at tuparin ang iyong tungkulin. Anong uri ng suliranin ito? Hindi mo ba ginampanan ang katayuang ito para sa iyong sarili? At kung gayon ay hindi mo ba ipinagpatuloy na lang panghawakan ang posisyon na iyon at ayaw mong talikuran, at nakikipagtunggali ka pa sa iba upang mapangalagaan ang iyong katayuan? Hindi ba pinahihirapan mo lang ang iyong sarili? Kung sa huli ay pahihirapan mo lang ang sarili hanggang kamatayan, sino ang dapat mong sisihin? Kung mayroon kang katayuan, makakaya mong pigilin ang paggamit ng kapangyarihan sa iba, at sa halip ay tutukan kung paano gampanan nang maayos ang iyong mga tungkulin, ginagawa ang lahat ng dapat mong gawin at ginagampanan ang lahat ng mga nararapat mong tungkulin, at kung nakikita mo ang sarili bilang karaniwang kapatid, hindi mo ba naitakwil kung gayon ang pamatok ng katayuan?” (“Para Malutas ang Tiwaling Disposisyon ng Isang Tao, Dapat na Mayroon Siyang Tiyak na Landas ng Pagsasagawa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, naunawaan kong nang itaas ako ng Diyos para gawin ang aking tungkulin bilang isang lider, hindi Niya ako binibigyan ng katayuan, kundi isang gawain, isang responsibilidad. Gaano man kahirap ang mga problema, kailangan kong lubos na pagtuunan ang paglutas sa mga ito. Kapag nakikipag-ugnayan sa mga kapatid, hindi ako dapat umasa sa aking katayuan sa pamumuno. Sa tuwing ibinubunyag ko ang tiwaling disposisyon, o lumilitaw ang mga paghihirap o kakulangan, kailangan kong hayagang makipag-usap at maging totoo at hayaan ang iba na makita ang aking katiwalian at mga kakulangan, at makilala kung sino talaga ako. Dapat ay walang pagkukunwari o pagpapanggap. Kailangan maging totoo lang ako sa sarili ko at magbahagi tungkol sa kung ano lang ang naiintindihan ko. Kapag hindi ko maintindihan, dapat kong hanapin ang katotohanan at makipagbahagian kasama ang aking mga kapatid para maisagawa ang pinakamahusay na trabaho nang magkakasama. Kalaunan, pumunta ako sa mga pagtitipon sa grupong iyon. Kapag naharap ako sa mga problemang nauugnay sa kadalubhasaang ito, sinasadya kong bitiwan ang aking ego. Aktibo kong tinanong ang iba tungkol sa mga bagay na hindi ko maintindihan at hiniling sa kanila na magpaliwanag. Hindi bumaba ang tingin nila sa akin. Nagsabi rin sila tungkol sa kanilang mga problema at paghihirap sa kanilang gawain. Nang magsalita sila, maingat akong nakinig at sinubukang makaunawa. Noon ako nakakuha ng ilang kaalaman sa kanilang mga problema at nakapagbahagi sa kanila gamit ang prinsipyo ng katotohanan. Pinag-aralan ko rin ang larangan ng kadalubhasaang ito sa sarili kong panahon. Kapag nahaharap sa mga paghihirap, naghahanap ako ng mga sagot kasama nila. Sa paggawa nang sama-sama, nagawa naming umakma sa isa’t isa. Sinimulan naming lutasin ang maraming problema sa aming gawain at mas magandang resulta ang nakamit namin sa aming tungkulin. Ako ay naging mas panatag at gumaan ang pakiramdam ko.

Makalipas ang ilang buwan, pinalawak ng iglesia ang aking gawain. Alam kong marami akong dapat matutuhan. Nang may hinarap akong mga paghihirap, madalas akong nanalangin sa Diyos, at isinagawa ang mga salita ng Diyos, at nalutas ko ang ilan sa mga praktikal na problema. Nagsimula akong tanggapin ng mga kapatid at hinangaan nila ako, at nasiyahan ako sa gayong pakiramdam. Nagsimula na naman akong magtuon sa aking katayuan nang hindi ko namamalayan. Isang araw, pumunta ako sa isang pagpupulong ng mga kapwa-manggagawa, sinabi ng aming lider na may mga pagpupulong sa isang iglesia na hindi gaanong mabisa. Inirekomenda ng mga kasamahan ko na pumunta ako sa iglesia para lutasin ang mga problema. Naisip ko sa sarili ko, “Mukhang tinataglay ko ang ilang realidad ng katotohanan at makakatulong sa paglutas ng mga problema. Nakakaangat siguro ako kumpara sa mga kasamahan ko. Kailangan kong magsikap at ipakita sa kanila kung anong kaya kong gawin.” Bunga ng mga mali kong intensyon, inayos ng Diyos ang isang sitwasyon upang iwasto ako. Isang araw, si Sister Li, isang lider ng grupo, ay nagkaroon ng ilang paghihirap at medyo negatibo. Mabilis akong nakahanap ng dalawang sipi ng mga salita ng Diyos at ginamit ang aking karanasan para magbahagi sa kanya. Nagpatuloy ito nang higit tatlumpong minuto, pero mukhang wala itong epekto sa kanya. Pakiramdam ko ri’y nakakainip ang pagbabahagi ko at walang anumang nalutas. Tapos, nagbahagi si Sister An ng isang sipi ng mga salita ng Diyos, at nagsimulang tumango at ngumiti si Sister Li. Nang panahong iyon, medyo napahiya ako. Ang sipi na tinukoy ni Sister An ay mas angkop. Inisip ko kung anong magiging tingin sa akin ni Sister Li. Sasabihin kaya niyang isa akong hindi karapat-dapat na lider, na hindi ko kayang magbanggit ng mga angkop na sipi ng mga salita ng Diyos o lumutas ng mga problema na kasing galing ni Sister An? Nadismaya ako at ayoko nang magbahagi pa. Makalipas ang ilang araw, nasa masamang kalagayan si Brother Zhang. Nakahanap ako ng ilang kaugnay na mga sipi nang maaga at naisip na, “Kailangang maging maayos ang pagbabahagi na ito para hindi ako mapahiya sa harap ni Sister An. Kung hindi, paano ko magagawa ang gawaing ito?” Nang makita ko si Brother Zhang, masigla at masigasig ako. Sinubukan kong iparating ang lahat ng alam ko. Nang hindi inaasahan, walang pagtitimping sinabi sa akin ni Brother Zhang, “Kapatid, nauunawaan ko ang sinasabi mo, ngunit hindi bumubuti ang katayuan ko. Hayaan mong mas pag-isipan ko pa ito.” Nagulat ako sa mga sinabi niya. Naupo lang ako roon at wala nang masabi pa. Gusto kong magtago sa ilalim ng isang bato. Nabagabag ako, at naisip na, “Ano ang mali sa akin? Hindi nangyayari ito dati kapag kinakausap ko ang ibang mga kapatid. Bakit parati akong nagkakamali? Bababa ang tingin nila sa akin dahil dito. Sasabihin kaya nilang puro salita lang ang ginagawa ko at hindi ko kayang lumutas ng mga totoong problema?” Nakalimutan ko kung paano natapos ang pagpupulong.

Pagkatapos nito, sa tuwing gumugugol ako ng oras kay Sister An, naging mahiyain ako. Minsan, kung paano niya ako tingnan o paano siya magsalita ay medyo masungit. Naisip ko, “May problema ba siya sa akin? Hindi ba niya ako tanggap?” Pakiramdam ko’y kailangan kong panatilihin ang aking distansya sa hinaharap nang sa gayo’y hindi ko na maibunyag ang anumang kakulangan ko. Sa harap ng mga kapatid, maingat ko ring pinanatili ang mga pagpapakita. Sinasadya kong idistansiya ang aking sarili at bihirang makipag-usap sa kanila o tulungan sila sa kanilang mga problema. Tumigil ako sa responsableng paggawa ng aking tungkulin. Unti-unti kong naramdamang binabalot ng kadiliman ang aking puso. Hindi ko naunawaan o nalutas ang mga problema ng iba. Minsan, natatakot akong makipagpulong sa kanila. Iniraraos ko lang ang bawat araw at pakiramdam ko’y iniwan ako ng Diyos. Noon ako nanalangin sa Diyos sa wakas: “Diyos ko, palagi kong sinusubukang panatilihin ang aking reputasyon at palagi akong nagkukunwari. Hindi na ako responsible sa aking tungkulin. Itinago mo ang Iyong mukha sa akin at iyon ay ang Iyong pagkamatuwid, ngunit handa akong bumaling sa iyo at pagnilayan ang aking sarili.” Pagkatapos nito, binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Ang mga tao mismo ay mga bagay na nilikha. Kaya ba ng mga bagay na nilikha na magkamit ng walang-hanggang kapangyarihan? Kaya ba nilang maging perpekto at walang anumang mali? Kaya ba nilang maging mahusay sa lahat ng bagay, maunawaan ang lahat ng bagay, at maisakatuparan ang lahat ng bagay? Hindi nila kaya. Gayunman, sa kalooban ng mga tao, may isang kahinaan. Sa sandaling matuto sila ng isang kasanayan o propesyon, pakiramdam ng mga tao ay may kakayahan sila, na sila ay mga taong may katayuan at may halaga, at na sila ay mga propesyonal. Gaano man nila isiping ‘may kakayahan’ sila, nais nilang gawing kaakit-akit ang kanilang sarili, na magpanggap na matataas na tao, at magmukhang perpekto at walang anumang mali, wala ni isang depekto; sa mga mata ng iba, nais nilang ituring na dakila, makapangyarihan, lubos na may kakayahan, at nakagagawa ng anumang bagay. Pakiramdam nila’y kapag humingi sila ng tulong sa iba tungkol sa isang bagay, magmumukha silang walang kakayahan, mahina, at mas mababa, at na hahamakin sila ng mga tao. Sa dahilang ito, palagi nilang nais na patuloy na magkunwari. … Anong klaseng disposisyon ito? Lubhang mapagmataas ang gayong mga tao, nawalan na sila ng buong katinuan!” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Masyadong iniidolo ng ilang tao si Pablo. Gusto nilang lumabas at magbigay ng mga talumpati at gumawa, gusto nilang dumadalo sa mga pagtitipon at mangaral, at gusto nila na pinakikinggan sila ng mga tao, sinasamba sila, at umiikot sa kanila. Gusto nilang magkaroon ng katayuan sa isipan ng iba, at natutuwa sila kapag pinahahalagahan ng iba ang larawang ipinakikita nila. Pag-aralan natin ang kanilang likas na pagkatao mula sa mga pag-uugaling ito: Ano ang kanilang likas na pagkatao? Kung ganito talaga silang kumilos, sapat na iyan upang ipakita na sila ay mayabang at hambog. Ni hindi man lang nila sinasamba ang Diyos; naghahangad sila ng mas mataas na katayuan at nangangarap na magkaroon ng awtoridad sa iba, na ariin sila, at magkaroon ng katayuan sa kanilang isipan. Ito ang klasikong larawan ni Satanas. Ang namumukod na mga aspeto ng kanilang likas na pagkatao ay kayabangan at kahambugan, ayaw nilang sambahin ang Diyos, at nais nilang sambahin sila ng iba. Ang gayong mga pag-uugali ay maaaring magbigay sa iyo ng napakalinaw na pagtingin sa kanilang likas na pagkatao” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, naunawaan kong isa lang ako sa mga nilikha ng Diyos. Imposibleng maintindihan ko ang lahat ng bagay o maging dalubhasa ako sa lahat ng bagay. Tungkol man ito sa katotohanan o dalubhasang kaalaman, napakalimitado lang ng mga bagay na kaya kong intindihin at maunawaan. Normal na hindi mapansin ang mga bagay-bagay at magkamali, pero hindi ko talaga kilala ang sarili ko, at ayaw kong tanggapin ang aking mga pagkukulang. Ginusto kong maging perpekto, mataas at makapangyarihan, at nagpanggap lang ako na ibang tao ako, at masyadong nagtuon sa kung anong iniisip ng iba sa akin. Nang irekomenda ng mga kasamahan ko na puntahan ko ang iglesiang iyon para lutasin ang kanilang mga problema, pakiramdam ko’y mayroon akong realidad ng katotohanan at mas magaling ako kaysa sa kanila, kaya ginusto kong ipakita ang aking mga talento at patunayan ang sarili. Nang maipares kay Sister An, pakiramdam ko’y ako ang lider at naroon ako para lutasin ang mga problema, kaya kailangang mas magaling ako sa kanya sa lahat ng bagay. Nang makita ko kung paano nilutas ni Sister An ang mga problema ng iba at na patuloy akong nagkamali, pakiramdam ko’y napahiya ako at gusto kong tumakbo palayo, kaya sinadya kong idistansiya ang aking sarili mula sa iba at nagsimulang iwasan ang aking tungkulin. Nagpatuloy pa rin ang mga problema sa buhay-iglesia na pumigil sa mga kapatid sa pagkamit ng pagpasok sa buhay. Napagtanto ko na ang dahilan kung bakit palagi akong naging mapagpanggap ay dahil nagawa akong tiwali ng mga lason ni Satanas gaya ng “Dapat laging magsikap ang mga kalalakihan para maging mas mabuti kaysa sa kanilang mga kapanahon,” “Habang nabubuhay ang puno para sa balat nito, nabubuhay naman ang tao para sa kanyang mukha,” at “Iniiwan ng tao ang kanyang pangalan kahit saan man siya maglagi, tulad ng pagputak ng gansa saanman ito lumipad.” Saang grupo man ako makabilang, sinubukan kong magkubli at itago ang aking mga pagkukulang. Gusto kong makita lang ng tao ang aking mabuting katangian at iwanan lang sila ng magandang impresyon. Akala ko ay binigyan nito ng halaga at dignidad ang buhay ko, pero nang naglaho na ang pakiramdam na iyon, nasaktan ako at nalungkot. Nanatili akong maingat at mapaghinala sa iba. Nakakapagod ito. Itinaas ako ng Diyos upang gawin ang aking tungkulin bilang isang leader para dumakila at magpatotoo sa Kanya, para ibahagi ang katotohanan upang lutasin ang mga praktikal na problema at para dalhin ang mga kapatid sa Diyos. Pero hindi ko ginawa ang makakaya ko upang itaguyod ang gawain ng sambahayan ng Diyos. Sa halip, itinuring ko ito na isang pagkakataon para magyabang at hangaan. Nang hindi ko nakuha ang gusto ko, pinabayaan ko ang tungkulin ko. Ang pagtaas at pagbaba lamang ng aking reputasyon at katayuan ang inisip ko, at hindi ko hinanap ang katotohanan o isinakatuparan ang aking mga responsibilidad. Bilang resulta, kinamuhian ako ng Diyos, at ang aking espiritu ay nanatili sa kadiliman. Hindi lamang sa hindi ko nalutas ang anumang totoong mga problema, ni hindi ko rin nagawa ang mga bagay na kaya kong gawin dati. Nakita ko ang pagkamatuwid at kabanalan ng Diyos. Likas na mapagmataas at nakikipagkumpitensya si Pablo. Bulag niyang hinangad ang katayuan at gusto niyang hangaan siya. Dinala niya ang tao sa kanyang harapan at pinasok ang landas ng paglaban sa Diyos. Hindi ko hinangad ang katotohanan, sa halip ay bulag na pinagsikapan ang katayuan. Masyado kong inalala kung ano ang tingin ng iba sa akin at ginustong himukin sila at linlangin. Tulad ni Pablo, tinahak ko ang landas ng paglaban sa Diyos! Nang matanto ko ito, dali-dali akong nanalangin sa Diyos at nagsisi. Ayoko nang magkunwari o protektahan ang sarili kong katayuan. Gusto kong isagawa ang katotohanan at maging isang tapat na tao.

Nang sunod akong nakipagpulong sa mga kapatid, gusto kong sabihin sa kanila kung ano ang pinagdaanan ko, at ibunyag ang sarili kong katiwalian, pero hindi ko talaga magawang magsalita. Ako ang lider ng iglesia at dapat ay ako ang nangangasiwa ng kanilang gawain. Kung sasabihin ko sa kanila ang lahat, ang lahat-lahat, iisipin ba nilang hindi ako isang tao na naghahanap ng katotohanan, na hindi ako angkop na maging isang lider? Pabalik-balik ang mga ito sa aking isip. Noon ko natantong sinusubukan ko muling magkunwari at panatilihin ang aking reputasyon. Naisip ko kung paano ko pinahalagahan palagi ang katayuan, na umantala sa gawain sa sambahayan ng Diyos at naglagay sa akin sa maling landas. Napuno ng takot ang puso ko. Naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Hindi mo kailangang pagtakpan ang anumang bagay, gumawa ng anumang mga pagbabago, o gumamit ng anumang panlalansi alang-alang sa iyong reputasyon, paggalang sa sarili, at katayuan, at tumutukoy rin ito sa anumang mga pagkakamaling nagawa mo; hindi kinakailangan ang gayong walang kabuluhang gawain. Kapag ginawa mo ito, mabubuhay kang walang hirap at walang pagod, at ganap na nasa liwanag. Ang gayong mga tao lamang ang maaaring mapagtagumpayan ang papuri ng Diyos” (“Yaon Lamang Mga Nagsasagawa ng Katotohanan ang May Takot sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Niliwanagan ng mga salita ng Diyos ang aking puso at binigyan ako ng motibasyon. Naramdaman kong ang pananatili sa ganitong kapaligiran ay isang pagkakaton para isagawa ang katotohanan. Hindi ko na kayang itago ang aking totoong sarili at protektahan ang aking katayuan, kaya ibinahagi ko ang aking pagiging tiwali at ang mga aral na aking natutuhan sa aking mga kapatid. Kaming lahat ay may nakuha sa pagbabahaging ito at mas napalapit sa isa’t isa. Pinag-usapan din namin ang kanilang mga isyu sa trabaho, at sa pamamagitan ng paghugot ng lakas sa bawat isa, nagawa naming ayusin ang mga pagkakamali sa aming tungkulin. Makalipas ang ilang panahon, nalutas ang mga problema sa iglesiang ito. Umunlad din ang katayuan ng mga kapatid, at nagsimula silang aktibong gawin ang kanilang tungkulin. Pagkatapos nito, kapag ginagawa ko ang aking tungkulin, kahit na pakiramdam ko pa rin kung minsan ay pinipigilan ako ng mga isipin ng katayuan, nagagawa kong manalangin sa Diyos, isagawa ang katotohanan, at maging tapat, at kaya kong maging bukas tungkol sa aking katiwalian. Unti-unti akong tumigil sa pagtutuon ng atensyon sa aking katayuan. Simula noon, nagawa ko nang makisama sa aking mga kapatid sa pamamagitan lamang ng pagiging bukas nang hindi nagkukunwari. Nang wala ang lahat ng pagkukunwari, nagawa kong hanapin ang katotohanan at gawin ang aking tungkulin sa makatwirang paraan. Ito ang resulta ng paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos! Salamat sa Diyos!

35. Mga Araw ng Paghahangad ng Katanyagan at Pakinabang

Ni Li Min, Spain

“Sa kanyang buhay, kung nais ng tao na malinis at makamtan ang mga pagbabago sa kanyang disposisyon, kung nais niya na isabuhay ang isang makabuluhang buhay, at tuparin ang kanyang tungkulin bilang isang nilalang, kung gayon dapat niyang tanggapin ang pagkastigo at paghatol ng Diyos, at hindi dapat hayaan ang pagdisiplina ng Diyos at pagpalo ng Diyos na lumisan mula sa kanya, upang maaari niyang mapalaya ang kanyang sarili mula sa pagmamanipula at impluwensya ni Satanas, at mamuhay sa liwanag ng Diyos. Kilalanin mo na ang pagkastigo at paghatol ng Diyos ay ang liwanag, at ang liwanag ng kaligtasan ng tao, at na walang higit na mabuting pagpapala, biyaya o pag-iingat para sa tao” (“Ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ang Liwanag ng Kaligtasan ng Tao” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Masyadong nakakapukaw sa akin ang pagkanta ng himno. Ipinamuhay ko noon ang mga lason na “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,” at “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa.” Hinanap ko ang katanyaga’t katayuan, niloko’t pininsala ni Satanas, balisa tungkol sa nakukuha’t nawawala. Mahirap na pamumuhay iyon. Nang maranasan ko ang paghatol, pagkastigo’t pagdisiplina ng salita ng Diyos doon ko na naunawaan nang kaunti ang tiwali kong pagkatao’t nakakuha ng kalinawan sa diwa ng paghahangad ng katanyagan at katayuan. Sa wakas nagising din ako at nagsisi. Ayoko nang mabuhay sa gayong paraan, gusto kong hanapin ang katotohana’t pasayahin ang Diyos.

Naalala ko noong Setyembre 2016, sinimulan kong gampanan ang aking tungkulin ng paggawa ng mga himno. Matapos iyon, pipili na kami ng magiging pinuno ng pangkat. Nang marinig ko ang tungkol doon, talagang natuwa ako, at inisip ko kung sino’ng mga magiging kandidato. Iyong iba kong mga kapatid na ginagawa ang tungkuling ito kasama ko ay kung hindi masyadong bata, hindi pa sapat ang kakayahan sa gawain. Si Brother Li lang ang pwede—praktikal ang pagbabahagi niya, at nauunawaan niya ang gawain. At bukod doon, kalmado siyang kumilos. Naramdaman kong may malaking pag-asa na siya ang mapipili, pero iyong pagbabahagi ko, hindi na rin masama, mabilis akong matuto, at madali kong nakukuha ang mga bagong bagay. Magaling akong tumingin sa pangkalahatan. Kaya naisip kong mas malaki ang pag-asa kong mapili. Pero lahat ng nasa pangkat, bago sa tungkuling iyon at dahil bago pa lang kami, hindi pa kami gaanong magkakakilala. Kaya hindi masasabi kung pipiliin nila ako. Kaya, iminungkahi ko sa pinuno na suriin niya ang resulta ng mga tungkuling natupad ng bawat isa, tapos saka magtalaga ng pansamantalang mamumuno. Sumang-ayon naman ang lahat. Dahil doon, lihim akong natuwa; ramdam ko kasing maganda ang tala ng mga nagawa ko sa tungkulin, kaya malamang, sigurado nang ako na ang mapipili sa halalan. Kinabukasan, pumunta ako sa pulong na puno ng kompyansa. Ang kaso nagulat ako, dahil pagdating sa huli, si Brother Li ang napili. Noong oras na iyon, talagang nabigo ako, pero nagpanggap akong wala lang iyon sa akin at sinabi kong “Salamat sa Diyos. Sama-sama nating gawin ang mga tungkulin natin.” Pero sa loob ko, hindi ko iyon matanggap. Wala akong lakas na naglakad pauwi ng bahay. Hindi ko iyon maunawaan. Ano’ng lamang ni Brother Li sa akin? Hindi ko iyon basta matanggap. Ramdam ko na marami akong talento, at dahil hindi ako pinili, hindi ba masasayang lang iyon lahat? Naramdaman kong kailangan kong patunayan ang sarili ko at ang kaya kong gawin. Kahit na mukha akong kalmado sa panlabas, tahimik kong nilalaban ang sarili ko kay Brother Li. Kaya nag-aral ako para mas lalo pang humusay para malampasan ko siya. Noong nakita kong mabagal siyang matuto, naisip ko, “Lumabas din ang katotohanan! Hindi ka pala magaling! Kapag nagtagal, makikita ng mga kapatid kung sino’ng mas magaling.” Nagsaya ako sa bawat pagkakamali niya, naisip ko sa sarili ko, “Kakayanin mo ba talaga? Mabubuking ka rin nila!” Kapag nakikita kong nilulutas niya ang problema ng iba, naiinggit ako. Naramdaman kong may gayon din akong praktikal na karanasan, at kung ako ang pinuno ng pangkat, magaling din ako sa pagbabahagi. Lalo na kapag gawain ang pinag-uusapan namin, ano man ang iminumungkahi ni Brother Li, nagmamadali akong magsabi ng bagay na mas pangmalawakan at mas malalim.

Naalala ko na sa isang pagpupulong, habang tinatalakay namin ang tungkol sa isang himno, nagbigay ng isang magandang mungkahi si Brother Li. Pero naisip ko, kung tatanggapin ko iyon, hindi ba lalabas na mas magaling siya? Paano pa ako makakapagmalaki? Dahil doon, bigla akong sumagot at nagbigay ng ibang mungkahi, pero sa huli, mas pinili ng grupo iyong ideya niya. Para iyong sampal sa akin. Habang masayang pinag-uusapan iyon ng mga kapatid, mas lalo akong tumutol kay Brother Li, at wala na akong interes na makinig. Inalala ko iyong dati kong tungkulin, naging pinuno ng pangkat na ako dati, tiningala ako ng mga kapatid. Pero ngayon, hindi na ako pinuno ng pangkat, at mas lamang na siya sa akin sa lahat. Kung alam kong mangyayari iyon, hindi na sana ako pumunta roon. Matapos ang pagtitipon, gulung-gulo ang isip ko, at saka madilim ang pakiramdam ko. Dahil medyo alam kong mali ang lagay ko, nagdasal ako sa Diyos, at naisip ko ang sipi na ito: “Malalim ang kaalaman Ko tungkol sa mga karumihan sa puso ng bawat nilalang, at bago Ko kayo nilikha, alam Ko na ang di-pagkamatuwid na umiral sa kaibuturan ng puso ng mga tao, at alam Ko ang lahat ng panlilinlang at kabuktutan sa puso ng tao. Samakatuwid, kahit ni wala man lang anumang mga bakas kapag gumagawa ng masasamang bagay ang mga tao, alam Ko pa rin na ang kasamaang kimkim ninyo sa inyong puso ay higit pa sa kayamanan ng lahat ng bagay na Aking nilikha. Bawat isa sa inyo ay nakaakyat na sa tugatog ng maraming tao; nakaakyat na kayo upang maging mga ninuno ng masa. Masyado kayong padalus-dalos, at naghuhuramentado kayo sa gitna ng lahat ng uod, na naghahanap ng isang maginhawang lugar at nagtatangkang lamunin ang mga uod na mas maliliit kaysa sa inyo. Malisyoso kayo at masama sa inyong puso, na higit pa maging sa mga multo na lumubog na sa pusod ng dagat. Naninirahan kayo sa ilalim ng tae, ginagambala ang mga uod mula ibabaw hanggang ilalim hanggang sa mawalan na ng kapayapaan ang mga ito, nag-aaway sandali at pagkatapos ay kumakalma. Hindi ninyo alam ang inyong lugar, subalit nilalabanan pa rin ninyo ang isa’t isa sa tae. Ano ang mapapala ninyo sa ganyang sagupaan? Kung totoong mayroon kayong pagpipitagan para sa Akin sa inyong puso, paano ninyo naaatim na mag-away-away sa Aking likuran? Gaano man kataas ang iyong katungkulan, hindi ba mabaho ka pa ring maliit na uod sa tae? Magagawa mo bang magpatubo ng mga pakpak at maging isang kalapati sa himpapawid?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kapag ang mga Dahong Nalalaglag ay Bumalik sa mga Ugat Nito, Pagsisisihan Mo ang Lahat ng Kasamaang Nagawa Mo). Inilantad ng salita ng Diyos ang kapangitan ng pakikipagpaligsahan ko para sa pangalan at pakinabang. Nilamon ako ng ambisyon mula nang tinanggap ko ang tungkuling ito, ninais kong magkamit ng isang bagay para tumaas ang tingin sa akin ng mga kapatid at para magkaroon ako ng posisyon sa pangkat. Sa proseso ng pagpili, sinubukan kong gamitin ang talas ng isip ko, kinumbinsi ko ang pinuno naming magsagawa ng eleksyon base sa mga natupad namin. Noong napili si Brother Li, nainggit ako sa kanya, at kinompitensya ko siya. Nang may nakita akong mga problema sa gawain niya, hindi ko pinagtibay ang interes ng iglesia o sinubukan siyang tulungan, sa halip gustung-gusto ko siyang mapalitan dahil sa kawalan ng kakayanan, na magbibigay sa akin ng pagkakataon. Naging masama ang kalagayan ko, at naghangad ako ng titulo at pakinabang, at talagang walang konsensya ang mga kilos ko. Talagang kasuklam-suklam iyon. Talagang sinisi ko ang sarili ko nang mapagtanto ko ang tungkol doon. Nagdasal ako sa Diyos na gabayan Niya akong isagawa ang katotohanan para hindi na ako maigapos ng tiwali kong disposisyon.

Isang araw, nabasa ko ang siping ito ng salita ng Diyos: “Para sa bawat isa sa inyo na tumutupad sa inyong tungkulin, gaano man kalalim ang pagkaunawa mo sa katotohanan, kung nais mong pumasok sa katotohanang realidad, ang pinakasimpleng paraan para magsagawa ay isipin ang mga interes ng sambahayan ng Diyos sa lahat ng ginagawa mo, at bitiwan ang iyong mga makasariling hangarin, indibidwal na layon, mga motibo, reputasyon, at katayuan. Unahin mo ang mga interes ng sambahayan ng Diyos—ito ang pinakamaliit na dapat mong gawin. Kung hindi ito magawa ng isang taong gumaganap sa kanyang tungkulin, paano masasabi na ginagampanan niya ang kanyang tungkulin? Hindi ito pagganap ng isang tao sa tungkulin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Itinuro ako ng salita ng Diyos sa direksyon ng pagganap sa tungkulin ko, na pagbitaw sa pagnanasa ko sa titulo’t katayuan, at pag-una sa gawain ng iglesia anumang mangyari, at pagganap sa tungkulin ko sa abot ng makakaya ko. Doon ko lang matutupad ang tungkulin ng isang nilalang, at magiging kawangis ng tao. Kung naghangad ako ng titulo at katayuan at pinabayaan ang gawain ko, hindi iyon pagtupad sa tungkulin ko; paglaban iyon sa Diyos at paggawa ng masama. Matapos iyon, nagtapat ako sa mga kapatid ko tungkol dito sa isang pagtitipon at inihayag ko ang katiwalian ko. Hindi nila ako hinamak nang dahil doon, at nawala iyong pader sa pagitan namin ni Brother Li. Matapos iyon, nagbahagi ako sa mga pinangangasiwaan niyang pagtitipon, at nang may nakita akong mga mali sa gawa niya, hindi ako tumawa. Sa halip, nag-alok ako ng mungkahi at tulong, at sa tuwing nakikita ko siyang tumutulong sa problema ng mga kapatid, hindi na ako nainggit gaya nang dati, naramdaman kong sa bahay ng Diyos, papel lang namin ang iba, hindi ang katayuan namin. Gusto ko lang na magtulungan kami para magawang mabuti ang tungkulin namin. Nang isagawa ko iyon, mas gumaan ang pakiramdam ko, at kalaunan, nakita ko ang pagpapala ng Diyos. Kahit na ang grupo namin noon ang may pinakamalalang pundasyong musikal, hindi nagtagal bago namin nabuo ang unang awiting Espanyol, ay maganda ang naging pagtanggap doon ng mga kapatid.

Lumipas ang kalahating taon at unti-unti akong naging mas pamilyar sa gawain. Tinatanggap ng mga kapatid ang mga ideya ko kapag pinag-uusapan namin ang gawain. At ako ang karaniwang namumuno sa pagpapalitan namin ng gawain. Napunan na ang pangangailangan ko sa titulo’t katayuan. Noong panahon ding iyon, mas inatasan ako ng pinuno naming mamahala sa gawain. Dahil gayon ang tingin sa akin ng pinuno namin, naramdaman kong mayroon akong halaga. May isang puntong mayroon kaming dagdag na gawain, at kahit nababagay iyon sa akin, kinalkula ko iyon sa isip ko: “Hindi ako noon pasisikatin, at kakainin noon ang oras ko. Kaya kung gagawin ko iyon, malamang mawala iyong ibang atensyong nasa akin na. Pero kung gagawin iyon ni Brother Li, maitatatag ko na ang sarili ko dito.” Nag-isip ako ng lahat ng dahilan para tanggihan iyon, at nirekomenda ko si Brother Li. Ang totoo, nakonsensya ako noong oras na iyon at hindi mapakali, pero nagmatigas pa rin ako, dahil gusto kong protektahan ang posisyon ko. Si Brother Li ang gumawa sa gawaing iyon. Nang magkaroon na ng mga problema, naging negatibo siya, na nakaapekto sa gawain niya. Nang marinig ko iyon, hindi pa rin ako nagnilay. Madalas na hindi nakakasali si Brother Lisa gawain namin, kaya halos lahat ng problema ng grupo namin, sa akin napupunta. Dahil doon, iyong pagnanasa ko sa titulo at katayuan ay lumaki. Nakita kong may mga pagkukulang sa gawain ng mga kapatid na humahadlang sa progreso namin, at nabalisa ako dahil doon. Naisip ko, “Ako ang namumuno sa gawaing ito, ano’ng iisipin sa akin ng pinuno? Iisipin niya kayang kulang ang kakayahan ko?” Sa pag-iisip noon, hindi ako nakapagpigil at pinagalitan ang mga kapatid, “Ito ba’ng paggawa ng tungkulin? Hindi niyo ba kayang magpokus? Lagi na lang kayong mali.” Dahil dito, naramdaman nilang talagang hinigpitan ko sila. Noong minsan, umalis ako ng ilang araw para tumupad sa tungkulin, at pagbalik ko, nakita kong may isang sister na gumawa ng plano ng gawain nang hindi sinasabi sa akin. Talagang nagalit ako. Naisip ko, “Sobra na ito! Wala ka man lang respeto sa akin.” Pinagsalitaan ko siya ng masasakit. Samantala, nagsunud-sunod na ang dating ng problema sa grupo namin. Hindi ginagawa ng mga kapatid ang mga ideya ko, nagbibigay pa nga sila ng puna. Parang isang pang-iinsulto iyon, kaya sumiklab na ang galit ko. Sinabi ko, “Dahil mukhang iba naman ang iniisip niyong lahat, sige, kayo na ang bahala. Gawin niyo ang gusto niyo! Pero oras na pumalpak iyan, kayo ang mananagot diyan!” Pagkasabi ko noon, nakaramdam ako ng pagkataranta at pagsisisi. Naisip ko iyong tungkol sa pagiging mayabang ko, at laging pagkagalit sa mga kapatid. Sasang-ayunan ba iyon ng Diyos? Pero naisip ko, hindi ba ginagawa ko iyon para sa tungkulin ko? Saka lahat naman may katiwalian. Hindi ako talagang nagnilay sa sarili ko. Kinabukasan, napilayan ako habang nagba-basketball; namaga iyon na parang lobo, at talagang sumakit. Hindi ako makalakad at makaganap sa tungkulin. Doon ko na naisip na posibleng pagdidisiplina ito ng Diyos, at doon lang ako nagsimulang magnilay sa sarili. Sa buong panahong iyon, naghangad ako ng titulo, nagyabang, pinagalitan ang mga kapatid. Nakita ko sa isip ko ang bawat eksena noon, parang pelikula. Nagalit ako sa sarili ko. Bakit hindi ako nagbago kailanman? Bakit hindi ko mapigil lumaban at magrebelde sa Diyos?

Matapos ang ilang araw, pinuntahan ako ng ilang mga kapatid at nagbahagi sila tungkol sa kalooban ng Diyos. Binasa nila ang siping ito na bagay sa kalagayan ko: “Kung ang ilang mga tao ay may nakikitang isang tao na mas magaling kaysa sa kanila, sinasawata nila ang mga ito, nagpapasimula sila ng tsismis tungkol sa mga ito, o gumagamit sila ng ilang nakakahiyang paraan para hindi hangaan ng ibang tao ang mga ito, at na walang taong mas mahusay kaysa iba, sa gayo’y ito ang tiwaling disposisyon ng kayabangan at pagmamagaling, gayundin ng kabuktutan, panloloko at katusuhan, at walang makakapigil sa mga taong ito na makamtan ang kanilang mga layon. Ganito ang buhay nila subalit iniisip pa rin nila na malalaking tao at mabubuting tao sila. Gayunman, may takot ba sila sa Diyos? Una sa lahat, para magsalita mula sa pananaw ng likas na mga katangian ng mga bagay na ito, hindi ba ginagawa lamang ng mga taong ganitong kumilos ang gusto nila? Isinasaalang-alang ba nila ang mga interes ng pamilya ng Diyos? Iniisip lamang nila ang sarili nilang damdamin at nais lamang nilang makamtan ang sarili nilang mga layon, anuman ang mawala sa gawain ng pamilya ng Diyos. Hindi lamang mayabang at mapagmagaling ang ganitong mga tao, makasarili rin sila at nakakamuhi; wala talaga silang pakialam sa intensyon ng Diyos, at ang ganitong mga tao, walang duda, ay walang takot sa Diyos. Kaya nga ginagawa nila ang anumang gusto nila at kumikilos sila nang walang-ingat, nang walang nadaramang anumang pagsisisi, walang anumang pangamba, walang anumang pagkabalisa o pag-aalala, at hindi iniisip ang mga ibubunga nito. Ito ang madalas nilang ginagawa, at kung paano sila palaging kumikilos. Ano ang mga kahihinatnan na hinaharap ng ganitong mga tao? Magkakaproblema sila, hindi ba? Sa mas magaang salita, ang mga gayong tao ay napakamainggitin at may napakalakas na paghahangad para sa pansariling kasikatan at katayuan; sila ay napakamapanlinlang at taksil. Sa mas masakit na pananalita, ang mahalagang problema ay ang mga puso ng gayong mga tao ay wala ni katiting na takot sa Diyos. Hindi sila takot sa Diyos, naniniwala sila na sila ang pinakamahalaga, at itinuturing nila na bawat aspeto ng kanilang sarili ay mas mataas kaysa sa Diyos at mas mataas kaysa sa katotohanan. Sa kanilang puso, ang Diyos ang pinaka-hindi nararapat banggitin at pinaka-walang halaga, at wala man lang anumang mataas na katayuan ang Diyos sa kanilang puso. Nakapasok na ba sa katotohanan yaong mga walang lugar sa puso nila para sa Diyos, at hindi nagpipitagan sa Diyos? (Hindi.) Kaya, kapag karaniwan ay masaya silang kumikilos at pinananatiling abala ang kanilang sarili at gumugugol ng matinding lakas, ano ang ginagawa nila? Sinasabi pa ng mga taong ito na tinalikuran na nila ang lahat upang gumugol para sa Diyos at nagdusa na sila nang malaki, ngunit ang totoo, ang motibo, prinsipyo, at layunin ng lahat ng kilos nila ay para makinabang sila mismo; sinusubukan lang nilang protektahan ang lahat ng sarili nilang interes. Masasabi ba ninyo o hindi na masama ang ganitong uri ng tao? Anong uri ng tao ang masasabi ninyong hindi nagpipitagan sa Diyos? Mayabang ba siya? Ang ganitong tao ba ay si Satanas? Anong uri ng mga bagay ang hindi nagpipitagan sa Diyos? Bukod sa mga hayop, kasama sa lahat ng hindi nagpipitagan sa Diyos ang mga demonyo, si Satanas, ang arkanghel, at yaong mga nakikipaglaban sa Diyos” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Talagang tinamaan ako ng malulupit na salita ng Diyos. Nakita ko na naging mayabang ako, makasarili, at tuso, talagang wala akong paggalang sa Diyos. Kapag kailangan ang isang tao para sa gawain, alam na alam kong nababagay ako sa gayon, pero para mapanatili ang titulo’t katayuan ko, ginawa ko ang anumang paraan, na kumompromiso sa gawain ng Diyos. Nang makita ko na hinadlangan ang progreso namin ng mga problema sa gawain ng mga kapatid, hindi ako gumawa kasama nila para lutasin ang mga problema; sa halip, naisip ko na pinipigil nila na mapansin ako, kaya sinamantala ko na pagalitan sila, at nakaramdam sila ng paghihigpit at nagdusa. Hindi ko rin tinatanggap ang mga mungkahi nila. Nagmaktol ako, at ibinuhos ang aking pagkasiphayo sa pagganap sa aking tungkulin, na walang pagsaalang-alang sa magiging epekto noon sa gawain ng iglesia. Ang totoo, wala akong anumang tunay na talento; ang mayroon lang ako ay interes sa musika, at kaunting kasigasigan—pero binigay pa rin ng Diyos ang pagkakataong ito para magkaroon ako ng pagsulong bilang propesyunal at sa aking paghahanap sa katotohanan. Sa halip na mahalin iyon, nagsikap ako para sa katanyagan. Inatupag ko ang sarili kong interes habang tumutupad kuno sa tungkulin, ginagamit ang mga kapatid para makausad ako. Wala akong kabaitan. Sa lahat ng mga kilos ko, gumagawa ako ng masama at nagkakasala sa Diyos. Nakakasuklam at kamuhi-muhi iyon para sa Diyos! Nang mapagtanto ko iyon, nakaramdam ako ng takot at pagsisisi. Lumuluha akong nagdasal sa Diyos: “O Diyos ko, mali ako! Ayoko nang magrebelde at lumaban sa IYo para sa sarili kong pakinabang. Handa na akong magsisi.”

Kalaunan, nabasa ko ang mga salita ng Diyos na ito: “Ano ang ginagamit ni Satanas upang mapanatili ang tao sa mahigpit nitong kontrol? (Katanyagan at pakinabang.) Kaya, ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang kontrolin ang mga iniisip ng tao, hanggang sa ang naiisip ng mga tao ay pawang katanyagan at pakinabang na lamang. Nagsusumikap sila para sa katanyagan at pakinabang, nagtitiis ng mga paghihirap para sa katanyagan at pakinabang, nagbabata ng kahihiyan para sa katanyagan at pakinabang, isinasakripisyo ang lahat ng mayroon sila para sa katanyagan at pakinabang, at gagawa sila ng anumang paghatol o pagpapasiya para sa katanyagan at pakinabang. Sa ganitong paraan, iginagapos ni Satanas ang tao gamit ang kadenang hindi nakikita, at wala silang lakas ni tapang na iwaksi ang mga ito. Walang kaalam-alam nilang dinadala ang mga kadenang ito at lumalakad nang may matinding paghihirap. Para sa kapakanan ng katanyagan at pakinabang na ito, ang sangkatauhan ay lumalayo sa Diyos at pinagtataksilan Siya at mas lalo silang nagiging masama. Sa ganitong paraan, samakatuwid, nasisira ang sali’t salinlahi sa katanyagan at pakinabang ni Satanas” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Ang paghahayag ng salita ng Diyos ang nagbigay sa akin ng pag-unawa sa motibo ni Satanas na paggamit ng katanyagan at pakinabang para gawing tiwali ang tao. Ginagapos at pinipinsala nito ang mga tao sa ganitong paraan, nagtutulak sa kanilang pagtaksilan ang Diyos. Titulo’t katayuan ang mga gamit ni Satanas para sirain ang mga tao. Inimpluwensyahan ako ni Satanas ng mga pilosopiyang gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,” at “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa.” Inangkin ko ang mga iyon bilang personal kong mga kasabihan. Mas lalo akong naging mayabang, at kahit saan mang grupo, hinahabol ko ang katayuan para tingalain ako ng iba. Kahit nang maging mananampalataya ako, lagi ko pa ring hangad ang titulo’t katayuan imbes na hinahanap ang katotohanan. Naghirap ako para sa mga bagay na ito, talagang nagsipag ako para mas mapabuti ang kakayahan ko, upang makipagpaligsahan ako sa iba. Ang taas ng tingin ko sa sarili ko sa tuwing may nakakamit akong anuman, kaya mayabang kong pinagalitan ang mga kapatid. Talagang mapagmataas ako at palalo; wala akong wangis ng pagkatao. Nabubuhay ako sa satanikong mga pilosopiya, nagpupumilit na magkaroon ng titulo’t katayuan. Hindi ko lang sinaktan ang iba, napakarami ko pang nagawang mga bagay na karumal-dumal sa Diyos. Naapektuhan ko rin ang gawain ng iglesia dahil sa mga paglabag at masasama kong gawain. Maraming pinsalang naidulot sa akin ng titulo’t katayuan. Doon ko lang nakita na ang mga satanikong pilosopiya gaya ng “Mamukod-tangi sa iba” ay kamalian, at ang pamumuhay sa mga iyon ay humahantong lang sa higit pang kasamaan, nagsasanhi para lumaban sa Diyos ang tao’t maparusahan. Nang mapagtanto ko ang lahat ng ito, naramdaman kong napakabulag at walang alam ako sa pagtrato ko sa titulo’t katayuan na parang mga lubid kung saan ko kailangang kumapit, anuman ang mangyari. Nakita ko ring isang landas na sumasalungat sa landas ng Diyos ang pagsusumikap para sa titulo’t katayuan. Nanalangin at nagsisi ako sa harap ng Diyos. Matapos iyon, sa tuwing naiisip kong hangarin ang mga iyon sa tungkulin ko, talagang natatakot ako, kaya nagdasal ako, at tinalikuran ko ang laman. At saka, nagtapat ako sa mga kapatid, inilantad ang katiwalian ko. Matapos ang ilang panahon, nabawasan na ang sigla ko sa pagkakamit ng titulo’t katayuan, at nagkaroon ako ng panloob na kapayapaan.

Noong pumipili na ng pinuno ang iglesia, nagnasa uli ako ng titulo’t katayuan, at nauwi iyon sa panloob na laban: “Iboboto ko ba si Brother Li, o ang sarili ko? Kung ako, hindi ako magaling sa paglutas ng problema sa pamamagitan ng pagbabahagi. Pero si Brother Li naman, kung sakaling siya ang manalo sa halalan, ano’ng magiging tingin sa akin ng iba?” Napagtanto kong gaya nang dati, naghahangad ako ng katanyagan, at napakapangit ng pag-iisip na gayon. Nagdasal ako sa Diyos, sinumpa ko ang mga pag-iisip na iyon. Kalaunan, naisip ko ang isa pang sipi ng salita ng Diyos: “Kung ang puso mo ay puno ng mga ideya kung paano ka matataas ng posisyon, o kung ano ang gagawin sa harap ng iba para hangaan ka nila, mali ang landas na tinatahak mo. Nangangahulugan ito na ginagawa mo ang mga bagay para kay Satanas; ikaw ay nagsisilbi. Kung ang puso mo ay puno ng mga ideya kung paano magbago para mas lalo mong makawangis ang tao, nakaayon ka sa mga layon ng Diyos, nagpapasakop ka sa Kanya, kaya mong magpitagan sa Kanya, magpakita ng pagpipigil sa lahat ng ginagawa mo, at lubos mong matatanggap ang Kanyang masusing pagsusuri, bubuti nang bubuti ang lagay mo. Ito ang kahulugan ng pagiging isang tao na namumuhay sa harap ng Diyos. Sa gayon, mayroong dalawang landas: Ang isa ay binibigyang-diin lamang ang pag-uugali, tinutupad ang sariling mga ambisyon, hangarin, layon, at plano ng isang tao; ito ay pamumuhay sa harap ni Satanas at pamumuhay sa ilalim ng kapangyarihan nito. Ang isa pang landas ay binibigyang-diin kung paano mapalugod ang kalooban ng Diyos, pumasok sa realidad ng katotohanan, magpasakop sa Diyos, hindi magkaroon ng mga maling pagkaunawa o pagsuway sa Kanya, lahat para magtamo ng pagpipitagan sa Diyos at gampanang mabuti ang tungkulin ng isang tao. Ito ang ibig sabihin ng mamuhay sa harap ng Diyos” (“Sa Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan Maaaring Magtaglay ang Tao ng Normal na Pagkatao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Habang pinag-iisipan ko ang mga salita ng Diyos, naunawaan kong ang tinitingnan Niya ay ang mga motibo ng mga tao’t pananaw sa kilos nila. Kung motibasyon ko’y reputasyon at katayuan, at pagnanasang tingalain ako ng iba, kung gayon landas iyon na laban sa Diyos hindi iyon maghahatid sa akin sa pagpeperpekto ng Diyos. Pumayag akong maitama ang mga motibo ko, at mahalal man ako bilang pinuno o hindi, handa akong magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos at gampanan ang tungkulin ko. Noong oras na para bumoto, tinimbang ko ang mga prinsipyo’t binoto si Brother Li. Sa huli, siya ang napiling maging pinuno ng iglesia. At kahit gayon, ayos lang sa akin. Hindi man ako nanalo, wala akong pagsisisi, dahil isinasagawa ko na ang katotohanan, naitapon ko na ang tanikala ng titulo’t katayuan. Nakaramdam din ako ng kapayapaa’t katatagan mula sa pagsasagawa ng katotohanan, at naranasan kong ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay kaligtasan para sa akin.

36. Pinalaya Mula sa Katanyagan at Kayamanan

Ni Xiao Min, Tsina

Nahalal ako na maging isang lider ng iglesia noong isang taon. Alam ko na ito ay kabutihan at pagtataas ng Diyos. Tahimik akong nagpasya na masugid na hanapin ang katotohanan at gawin nang mabuti ang aking tungkulin. Pagkatapos nito, naging abala ako sa gawain ng iglesia, at kapag naharap ako sa mga paghihirap, sumandal ako sa Diyos at umasa sa Kanya. Tinalakay ko rin ang mga ito sa aking mga kasamahan at hinanap ang katotohanan para malutas ang mga ito. Matapos ang ilang panahon, nagsimula nang sumulong ang bawat aspeto ng gawain ng iglesia, at taos-puso kong pinasalamatan ang Diyos para sa Kanyang patnubay. Hindi nagtagal, isang eleksiyon ang ginanap para sa isa pang lider ng iglesia, at sa gulat ko, napili si Sister Xia, na kasama kong gumawa ng tungkulin ilang taon na ang nakakaraan. Si Sister Xia ay hindi naniwala sa Diyos sa matagal na panahon at medyo mababaw ang kanyang karanasan sa buhay. Nang magkasama kaming gumawa noon, kinailangan ko siyang tulungang lutasin ang ilan sa mga hirap at problema na kinaharap niya. Naramdaman kong sa pagkakataong ito ng paggawa namin nang magkasama, tiyak na mas may kakayahan ako kaysa sa kanya.

Minsan, pagkauwi ko, may nakita akong mensaheng iniwan ni Sister Xia para sa akin, sinasabing may isang lider ng grupo sa Iglesia ng Chengxi na hindi makagawa ng praktikal na gawain at kailangan nang palitan, at na mayroon pang ibang mga praktikal na problema na kailangan ng agarang solusyon. Gusto niyang pumunta ako at tumulong. Habang pinag-iisipan iyon, naramdaman kong iniisip niya siguro talaga na mas may kakayahan ako sa kanya, at dahil napakataas ng tingin niya sa akin, kailangan kong husayan at huwag ipahiya ang sarili ko! Habang lalo ko itong iniisip, mas nagiging masaya ako. Pagdating ko sa pagtitipon, natuklasan ko na may detalyadong pagkaunawa sa gawain si Sister Xia, at may iba’t ibang antas at praktikal ang kanyang pagbabahagi ng katotohanan. Nagulat akong makita na malaki ang iniunlad niya sa nakalipas na ilang taon. Inakala kong mas may kakayahan ako kaysa sa kanya at kakailanganin ko siyang bigyan ng maraming patnubay sa gawain, pero mukhang hindi naman ako nakakalamang sa kanya sa kakayahan! Talagang hindi ako nasiyahan at sa tingin ko ay siya na ang mangunguna, kaya pakiramdam ko ay kailangan kong ipakita sa lahat ng kapatid ang kakayahan ko! Hindi ako nangahas na magpakatamad nang kahit kaunti at sa halip ay piniga ko ang utak ko para makaisip kung paano ko mas mapapabuti ang pagbabahagi ko kaysa sa kanya. Bunga nito, naging kasing labo ng tubig-kanal ang pagbabahagi ko, at maski ako ay walang nakuhang kasiyahan mula rito. Naramdaman kong nawalan ako ng karangalan at talagang nalungkot ako.

Simula noon, hindi ko na mapigilang makipagkompetensiya kay Sister Xia. Minsan sa isang pagtitipon, nang malaman niya ang tungkol sa kalagayan ng mga kapatid, nakahanap siya ng nauugnay na mga salita ng Diyos, pagkatapos ay pinagtagpi-tagpi ang mga iyon kasama ang aktuwal niyang karanasan sa kanyang pagbabahagi, at nakita kong tumatango ang lahat habang nakikinig. May ilang nagsusulat, at may ilang nagsabing, “Mula ngayon may landas na kaming tatahakin.” Nakaramdam ako rito ng kapwa paghanga at inggit, kaya ano ang iniisip ko? “Ngayon, kailangan kong magmadali at magbahagi. Anuman ang mangyari, hindi puwedeng magmukhang wala akong laban sa kanya.” Pero habang lalo kong iniisip iyon, lalong hindi ako makapag-isip ng anumang ibabahagi. Nagsimula akong magkaroon ng masamang palagay laban kay Sister Xia, iniisip na, “Kailangan mo bang magbahagi ng masyadong mahaba? Nasabi mo na ang lahat ng puwedeng sabihin. Nakaupo lang ako rito na parang mga tenga ng isang taong bingi—pang-dekorasyon lang. Hindi puwede ito, kailangan kong magbahagi para mabawi ang aking dangal.” Nang huminto siya para uminom ng tubig, inilipat ko ang upuan ko papunta sa harap at nagsimula akong magbahagi. Gusto kong magbahagi ng isang bagay na talagang maganda, pero parang hindi ko iyon magawa nang tumpak. Magulo ang pagbabahagi ko. Nang makita kong kakaiba na ang tingin sa akin ng mga kapatid, napagtanto kong lumihis na ako sa paksa. Talagang hindi ako mapakali at gusto kong maghanap ng butas na mapagtataguan. Pinagmukha kong hangal ang sarili ko. Gusto ko lang na magmukhang kaaya-aya, pero nagmukha akong katawa-tawa sa huli. Inilagay ko ang sarili ko sa entablado, at nakita ng lahat na nabigo ako. Sa puso ko, sinimulan kong sisihin ang Diyos sa pagbibigay ng kaliwanagan sa aking kapatid, ngunit hindi sa akin, at nag-alala ako kung paano ako makikita ng ibang mga kapatid simula noon. Habang lalo ko itong iniisip, mas lalo akong nabalisa. Gusto kong takbuhan ang sitwasyon at ayoko na siyang makasama pa sa gawain. Naalala ko minsan sa isang pagtitipon, dalawang sister ang nasa hindi gaanong magandang kalagayan, at walang anumang pagbuti matapos ang pagbabahagi ni Sister Xia. Hindi lang ako hindi tumulong na magbahagi, pero naisip ko pa, “Ngayon ay makikita ng lahat na hindi niya kayang lumutas ng mga problema, kaya hindi nila siya titingalain habang hinahamak ako.” Noong panahong iyon, patuloy kong sinubukang makipagkompetensiya kay Sister Xia, at dumilim nang dumilim ang espirituwal na kalagayan ko. Wala akong anumang liwanag kapag nagbabahagi ako ng mga salita ng Diyos sa mga pagtitipon, at nang makita ko ang mga kapatid na nahaharap sa mga paghihirap o problema, hindi ko alam kung paano lulutasin ang mga iyon. Nagsimula akong antukin nang napakaaga tuwing gabi, at kinailangan kong puwersahin ang sarili ko na gawin ang tungkulin ko. Lumaki nang lumaki ang paghihirap ko. Wala akong magawa kundi ang manalangin sa Diyos at hilingin sa Kanya na iligtas ako.

Nabasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos sa aking debosyonal isang araw: “Sa sandaling pumasok na sa usapan ang posisyon, mukha, o reputasyon, lumulukso sa pag-asam ang puso ng lahat, at gusto palagi ng bawat isa sa inyo na mamukod-tangi, maging tanyag, at makilala. Lahat ay ayaw sumuko, sa halip ay palaging nagnanais na makipagtalo—kahit nakakahiya at hindi tinutulutan ang pagtatalo sa sambahayan ng Diyos. Gayunman, kung walang pagtatalo, hindi ka pa rin kuntento. Kapag nakikita mong may ibang namumukod-tangi, naiinggit ka, namumuhi, at na hindi iyon patas. ‘Bakit hindi ako namumukod-tangi? Bakit palagi na lang ang taong iyon ang namumukod-tangi, at hindi ako kahit kailan?’ Sa gayo’y naghihinanakit ka. Sinusubukan mo itong pigilin, ngunit hindi mo magawa. Nagdarasal ka sa Diyos at gumaganda ang pakiramdam mo sandali, ngunit kapag naharap kang muli sa ganitong sitwasyon, hindi mo ito madaig. Hindi ba iyan tayog na kulang pa sa gulang? Hindi ba isang patibong ang pagkahulog ng isang tao sa gayong katayuan? Ito ang mga kadena ng likas na katiwalian ni Satanas na gumagapos sa mga tao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Lubos na ibinunyag ng mga salita ng Diyos ang aking kalagayan at tumagos iyon sa aking puso. Pinagnilayan ko kung bakit namumuhay ako sa ganoon kahirap at nakakapagod na paraan. Ang ugat nito ay ang napakalakas na pagnanasa ko para sa pangalan at katayuan, at dahil napakamapagmataas ng disposisyon ko. Ginunita ko noong kasisimula ko pa lang gawin ang tungkuling ito. Nang nagkaroon ako ng kaunting tagumpay sa gawain ko at tiningala ako ng mga kapatid, talagang hinangaan ko ang sarili ko at inisip kong may talento ako. Nang makatrabaho ko si Sister Xia at nakita kong mas mahusay siya kaysa sa akin, nainggit ako, naging mahirap makasundo, at palaging nakikipagkompetensiya sa kanya. Nang hindi ko siya mahigitan, naging negatibo ako at nagreklamo, at nagbulalas pa ng aking mga damdamin sa aking tungkulin. Nang makita ko na hindi niya nalutas ang kalagayan ng mga sister na iyon, hindi lang ako hindi tumulong sa pagbabahagi, ayoko ring gumawa ng anuman at nagsaya ako sa kanyang pagkabigo. Determinado akong makita siyang napapahiya. Paano iyon naging paggawa sa aking tungkulin? Bilang isang lider sa iglesia, lubos akong iresponsable at hindi ko talaga inisip ang gawain ng iglesia o kung nalutas na ba ang mga problema ng mga kapatid. Ang iniisip ko lang ay kung paano ko siya mahihigitan. Napakamakasarili ko at kasuklam-suklam, at napakatuso. Ginulo ng pangalan at katayuan ang utak ko. Handa akong makitang hindi nalutas ang mga problema ng mga kapatid, makitang nalalagay sa kompromiso ang gawain ng iglesia, basta’t napoprotektahan ko ang aking reputasyon at katayuan. Hindi ba kinakagat ko ang kamay na nagpakain sa akin? Hindi talaga ako karapat-dapat sa ganoon kahalagang tungkulin. Napakakasuklam-suklam nito, napakakamuhi-muhi sa Diyos! Nang maisip ito, hindi ako nagsayang ng oras at lumapit ako sa Diyos para manalangin at magsisi, hinihiling sa Kanya na tulungan akong itapon ang mga kadena ng pangalan at katayuan.

Nabasa ko kalaunan ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Huwag kang laging gumawa ng mga bagay para sa sarili mong kapakanan at huwag mong palagiang isaalang-alang ang iyong mga sariling interes; huwag isipin ang iyong sariling katayuan, katanyagan, o reputasyon. Huwag mo ring isaalang-alang ang mga interes ng tao. Kailangan mo munang isipin ang mga interes ng bahay ng Diyos, at unahin ang mga iyon. Dapat mong isaalang-alang ang kalooban ng Diyos at magsimula sa pamamagitan ng pagmumuni-muni kung ikaw ay naging dalisay o hindi sa pagtupad mo sa iyong tungkulin, kung nagawa mo ang lahat ng iyong makakaya upang maging matapat, nagawa ang lahat ng iyong makakaya upang matupad ang iyong mga pananagutan, at naibigay ang lahat mo, gayundin kung buong-puso mo nang naisaisip o hindi ang iyong tungkulin at ang gawain ng bahay ng Diyos. Kailangan mong isaalang-alang ang mga bagay na ito. Isipin mong madalas ang mga ito, at magiging higit na madali sa iyong gampanan nang maayos ang iyong tungkulin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Mabilis na nagliwanag ang puso ko pagkabasa ng mga salitang ito mula sa Diyos, at pagkatapos ay nagkaroon ako ng landas. Kung gusto kong makalaya mula sa pagkakagapos sa pangalan at katayuan, kailangan ko munang itama ang sarili kong puso. Kailangan kong ituon ang isip ko sa ibinigay na gawain ng Diyos at isaalang-alang ang kalooban ng Diyos, at kailangan kong isipin kung paano ko magagawa nang mabuti ang tungkulin ko. Habang napupuno ang puso ko ng mas maraming positibong bagay, nagiging mas madali nang bitawan ang mga negatibong bagay gaya ng pangalan, katayuan, kayabangan at karangalan. Napagtanto ko na ang paghanga sa akin ng iba ay hindi nangangahulugan na sinasang-ayunan ako ng Diyos, at ang panghahamak sa akin ng iba ay hindi nangangahulugan na hindi ako ililigtas ng Diyos. Ang mahalaga ay ang pag-uugali ko sa Diyos, at kung kaya kong isagawa ang katotohanan at gawin nang mabuti ang aking tungkulin. Nagpasalamat ako sa pagbibigay-liwanag ng Diyos na nagpatalikod sa akin mula sa aking mga maling gawain. Ayoko nang makipagkompetensiya kay Sister Xia, at gusto ko na lang gawin ang tungkulin ng isang nilikha para malugod ang Diyos. Simula noon, sadya akong nanalangin sa Diyos at isinapuso ko ang aking tungkulin, at sa mga pagtitipon ng iglesia ay nakinig akong mabuti sa pagbabahagi ng mga kapatid. Nang may matuklasan akong ilang problema, seryoso kong pinag-isipan ang mga ito, tapos ay naghanap ng nauugnay na mga salita ng Diyos at isinama ang mga iyon sa sarili kong mga karanasan para sa aking pagbabahagi. Natuto rin ako mula sa mga kalakasan ni Sister Xia para makabawi sa sarili kong mga kahinaan. Mas lumuwag at guminhawa ang pakiramdam ko dahil sa pagsasagawa sa ganitong paraan, at malaki ang ibinuti ng kalagayan ko. Nakadama ako ng pagpapasalamat sa Diyos mula sa kaibuturan ng aking puso. Pero malalim na nakaugat sa loob ko ang pagnanasa sa pangalan at katayuan na sa sandaling lumitaw ang tamang sitwasyon, muling lumabas ang aking satanikong kalikasan.

Naaalala ko na may isang pagkakataon na aasikasuhin ko na ang ilang problema sa isang grupo, at habang papalabas na ako, sinabi ni Sister Xia na medyo komplikado ang mga problema sa grupong iyon, at gusto niyang sumama sa akin. Nang marinig kong sinabi niya iyon, nadurog ang alon ng kaligayahang sinasakyan ko. Naisip ko, “Kung gayon ay ikaw lang ang makakaayos ng mga bagay-bagay? Nagpapasikat ka lang ba? Ano ang ibig mong sabihin sa pagsasabi nito sa harap ng nakatataas sa atin? Sinasadya mo bang sirain ako sa iba?” Talagang sumama ang loob ko noong oras na iyon. Sa huli ay mag-isa akong umalis, pero hindi mawala ang sama ng loob na naramdaman ko. Reklamo ako nang reklamo tungkol kay Sister Xia habang papunta ako roon na hindi ko nagawang makita ang lugar na pagtitipunan at kinailangan kong bumalik. Lungkot na lungkot ako. Naisip ko, “Talaga bang wala akong silbi? Ni hindi ko makita ang isang lugar ng pagtitipon. Ano ang iisipin sa akin ng mga nakatataas sa amin? Talagang ipinahiya ko ang sarili ko sa pagkakataong ito!” Nang makabalik ako at nakita ang ibang mga sister, ayokong makipag-usap sa kanila.

Kinabukasan, magkahiwalay kaming pumunta ni Sister Xia sa iglesia para isakatuparan ang ilang gawain, at muli akong dumanas ng emosyonal na pagkaligalig. Iniisip ko, “Wala akong pakialam kung ano ang akala mo sa sarili mo, tingnan na lang natin kung sino ang mas magaling!” Tamang-tama ang pagdating ko sa iglesia at dumiretso ako sa pagsasakatuparan sa mga gawain, sabay na nakikipagbahagian at nagtatalaga ng mga gawain. Naisip ko, “Talagang nagsikap ako sa pagkakataong ito. Tiyak na magbubunga ito, at pagkatapos ay mauunahan ko na si Sister Xia.” Sa isang pulong ng mga kapwa-manggagawa kalaunan, nalaman kong ako ang may pinakakaunting nakamit sa aking tungkulin. Ni sa panaginip, hindi ko inasahan na puwedeng mangyari iyon. Nawalan ako ng pag-asa noong sandaling iyon at naramdaman ko na gaano mang pagsisikap ang gawin ko, hindi ko kailanman matatalo si Sister Xia. Noong mga sandaling iyon, habang nakikita kong pinangangalagaan ng nakatataas sa amin si Sister Xia sa tuwing mahuhuli siya ng balik, pakiramdam ko ay naisantabi ako. Talagang nainggit ako sa kanya. Kapag nakikita ko siyang gumagawa nang mas maayos kaysa sa akin sa lahat ng bagay at lubos siyang pinahahalagahan ng nakatataas sa amin, pakiramdam ko ay hindi ko na kailanman mararanasang mapansin uli. Naisip kong mas magandang maging isang lider ng grupo kaysa maging isang lider ng iglesia. Kahit papaano ay titingalain ako at susuportahan ng mga kapatid. Pakiramdam ko ay mas gusto ko nang maging isang malaking isda sa isang maliit na lawa kaysa maging isang maliit na isda sa isang malaking lawa. Patuloy lang na bumuhos ang mga hinaing ko. Talagang labag sa loob ko na mapunta sa kapaligirang iyon at hindi na ako makapaghintay na makalabas doon sa lalong madaling panahon. Palala nang palala ang kalagayan ko. Naiinggit at naiinis ako kay Sister Xia, at pakiramdam ko ay hindi ako mapapansin dahil sa kanya. Naisip ko rin, “Kung siya ay gumawa lamang ng anumang pagkakamali sa tungkulin niya at inilipat, maganda sana iyon.”

Dahil patuloy akong nabubuhay sa kalagayang ito ng pakikipaglaban para sa reputasyon at mga personal na interes, nang hindi man lang nagninilay sa sarili, hindi nagtagal ay dumating sa akin ang pagdidisiplina ng Diyos. Minsan, nagsaayos ako ng isang pagtitipon kasama ang ilan sa ibang lider. Bukod sa walang dumating, na-flat-an din ako ng gulong habang pabalik, at hindi nagtagal ay nagkaroon ako ng matinding sakit sa likod. Masakit at namamaga, mahirap tiisin ang sakit. Umabot sa punto na ni hindi na ako makagawa ng tungkulin ko. Tapos ay naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Ang hinihingi sa inyo ngayon—ang gumawa nang magkakasama na may pagkakaisa—ay katulad ng paglilingkod na hiningi ni Jehova sa mga Israelita: Kung hindi, tumigil na lang kayo sa paglilingkod” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maglingkod Gaya ng Ginawa ng mga Israelita). Natakot ako rito. Posible kayang gusto ng Diyos na tanggalan ako ng pagkakataon na gawin ang aking tungkulin? Kalaunan ay nabasa ko ang isa pang sipi mula sa mga salita ng Diyos: “Habang nagpupumilit ka, lalong magdidilim ang paligid mo, at lalo kang maiinggit at mamumuhi, at lalong titindi ang hangarin mong magtamo. Habang mas tumitindi ang hangarin mong magtamo, lalo mo itong di matatamo, at habang mas kaunti ang natatamo, mas namumuhi ka. Habang mas namumuhi ka, lalong nagdidilim ang kalooban mo. Kapag lalong nagdilim ang iyong kalooban, lalo mong hindi magagampanan ang iyong tungkulin; kapag lalo mong hindi nagagampanan ang iyong tungkulin, lalo kang mawawalan ng silbi. Ito ay magkakaugnay at masamang bagay na paulit-ulit na nangyayari. Kung hindi mo magagampanan nang maayos ang iyong tungkulin kailanman, kung gayon ay unti-unti kang aalisin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Natakot at nanginig ako sa mahigpit na mga salita ng Diyos. Ramdam ko ang matuwid na disposisyon ng Diyos na hindi kumukunsinti sa anumang pagkakasala. Partikular nang mabasa ko ito mula sa mga salita ng Diyos, “Kung hindi mo magagampanan nang maayos ang iyong tungkulin kailanman, kung gayon ay unti-unti kang aalisin,” talagang naramdaman ko na nasa napipintong panganib ako. Pagkatapos niyon, narinig kong sinasabi ni Sister Xia, “Talagang palala na nang palala ang gawain ng iglesia sa lahat ng paraan….” Labis ang pagkabahala niya na nagsimula siyang umiyak. Pagkatapos ay naalala ko noong sinusuri ng nakatataas sa amin ang diwa ng pagkabigo namin na maayos na gumawa nang magkasama, sinasabing ginagambala at sinasabotahe nito ang gawain ng bahay ng Diyos. Hindi na ako nangahas pang ituloy na isipin ang tungkol doon, sa halip ay nagmadali na lang akong lumapit sa Diyos sa panalangin at paghahanap. Alam na alam ko na ang paghahangad ng pangalan at katayuan at pagkainggit sa iba ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos, kaya bakit hindi ko mapigilan ang sarili ko sa paghahangad ng masasamang bagay na iyon?

Kalaunan ay nabasa ko ang isa pang sipi ng mga salita ng Diyos. “Ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang kontrolin ang mga iniisip ng tao, hanggang sa ang naiisip ng mga tao ay pawang katanyagan at pakinabang na lamang. Nagsusumikap sila para sa katanyagan at pakinabang, nagtitiis ng mga paghihirap para sa katanyagan at pakinabang, nagbabata ng kahihiyan para sa katanyagan at pakinabang, isinasakripisyo ang lahat ng mayroon sila para sa katanyagan at pakinabang, at gagawa sila ng anumang paghatol o pagpapasiya para sa katanyagan at pakinabang. Sa ganitong paraan, iginagapos ni Satanas ang tao gamit ang kadenang hindi nakikita, at wala silang lakas ni tapang na iwaksi ang mga ito. Walang kaalam-alam nilang dinadala ang mga kadenang ito at lumalakad nang may matinding paghihirap. Para sa kapakanan ng katanyagan at pakinabang na ito, ang sangkatauhan ay lumalayo sa Diyos at pinagtataksilan Siya at mas lalo silang nagiging masama. Sa ganitong paraan, samakatuwid, nasisira ang sali’t salinlahi sa katanyagan at pakinabang ni Satanas. Kung titingnan ngayon ang mga pagkilos ni Satanas, hindi ba kasuklam-suklam ang masasamang motibo nito? Marahil hindi pa rin ninyo nakikita ngayon nang malinaw ang masasamang motibo ni Satanas sapagka’t iniisip ninyo na hindi maaaring mabuhay kung walang katanyagan at pakinabang. Iniisip ninyo na kapag iniwan ng mga tao ang katanyagan at pakinabang, hindi na nila makikita ang daan sa hinaharap, hindi na makikita ang kanilang mga layunin, na ang kanilang hinaharap ay magiging madilim, malamlam at mapanglaw” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Nagawa kong matagpuan ang ugat ng problema sa mga pagbubunyag ng mga salita ng Diyos. Hindi ko kailanman mapigilan ang sarili ko sa paghabol sa reputasyon at katayuan dahil tinuruan ako sa eskuwelahan at inimpluwensiyahan ng lipunan mula noong maliit ako. Malalim na naitanim sa puso ko ang mga satanikong pilosopiya at kamalian, gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,” “Isa lang ang lalaking maaaring manguna,” “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa,” at “Iniiwan ng tao ang kanyang pangalan kahit saan man siya maglagi, tulad ng pagputak ng gansa saanman ito lumipad.” Itinuring ko ang mga bagay na iyon bilang mga salitang dapat kong isabuhay at itinakda ko ang mga iyon bilang mga layunin sa buhay na dapat pagsikapan. Sa mundo man sa labas o sa loob ng bahay ng Diyos, hinangad ko lang ang mataas na pagtingin ng iba. Gusto kong malagay sa prominenteng posisyon nasaan man akong grupo, at na mapalibutan ako ng lahat. Akala ko ay iyon lang ang makabuluhang paraan para mabuhay. Hindi ganoon kahusay ang kakayahan ko kailanman, at hindi rin talaga ako magaling sa anumang bagay, pero hindi ko lang talaga matiis ang pagiging mas mababa sa iba. Kapag mas magaling sa akin ang isang tao, talagang sumasama ang loob ko, at hindi ko mapigilan ang sarili ko na makipagpaligsahan at makipagkompetensiya sa kanila. Sinusubukan kong mag-isip ng anuman para mauna. Kung hindi ko ito magawa, nagseselos ako at kinamumuhian sila, at sinisisi ko ang lahat maliban ang aking sarili. Isa iyong napakasamang paraan para mabuhay. Nakita ko rin sa wakas na ang paghahangad ng pangalan at katayuan ay hindi talaga ang tamang landas, at kapag lalo ko iyong ginawa, lalo akong magiging mapagmataas at makitid ang isip. Magiging mas makasarili ako at masama na walang anumang pagkakatulad sa tao. Pagkatapos ay tiningnan ko si Sister Xia: Maingat at seryoso niyang ginawa ang tungkulin niya, at nagtataglay ng liwanag ang pagbabahagi niya. Nagawa rin niyang lutasin ang mga praktikal na suliranin ng mga kapatid. Kapaki-pakinabang iyon para sa iba at para sa gawain ng iglesia. Isa iyong kamangha-manghang bagay at isang bagay na makakapagdala ng aliw sa Diyos. Ako naman, sa kabilang banda, ay makitid ang isip at inggitera, laging iniisip na ninanakaw niya sa akin ang atensiyon ng iba, kaya kumiling ako laban sa kanya. Gustong-gusto ko na mabigo siya at mapalitan. Nakita ko kung gaano ako kamalisyosa sa kalooban ko! Hinahangad ng Diyos na makakita ng mas maraming tao na naghahanap ng katotohanan at nagsasaalang-alang ng Kanyang kalooban, at nagagawa ang kanilang tungkulin para malugod Siya. Pero sa pagsisikap ko na ingatan ang sarili kong reputasyon at posisyon, hindi ko matiis ang mga kapatid na gumagawa nito. Nainggit ako sa kanila at hindi ko sila matagalan. Hindi ba paglaban iyon sa Diyos at pagsalungat sa Kanya? Hindi ba nito ginagambala ang gawain ng bahay ng Diyos? Ano ang pagkakaiba ko sa demonyong si Satanas? Saka nandiyan ang lahat ng mga opisyal ng Partido Komunista na bumubuo ng mga pangkat at nakikisali sa mga pagpupursigi para sa reputasyon at posisyon, at gagawin ang lahat para pigilin ang isang kalaban, pinupuksa ang kanilang mga kaaway at sinisiil ang mga tao. Hindi masabi kung gaano karaming kasamaan na ang naidulot nila, kung gaano karaming tao na ang pinatay nila! Sa huli, nagdudulot sila ng pagkawasak sa sarili nila, at parurusahan sila sa impiyerno kapag namatay sila. Bakit kaya sila nagtatapos sa ganitong paraan? Hindi ba dahil inuuna nila ang reputasyon at posisyon bago ang lahat? Pagkatapos, kung titingnan ang sarili kong asal, bagama’t hindi iyon kasing sama ng sa kanila, talagang magkapareho ito. Nabubuhay ako ayon sa mga satanikong pilosopiya at batas, at ang disposisyong inihayag ko ay mapagmataas, tuso, at masama. Malademonyo ang isinabuhay ko na walang anumang pagkakatulad sa tao. Paano magiging hindi karumal-dumal at nakamumuhi iyon sa Diyos? Ang madisiplina sa ganoong paraan ay ang matuwid na disposisyon ng Diyos na dumarating sa akin, at higit pa rito, ito ang pagliligtas Niya sa akin. Nang mapagtanto ang lahat ng ito, mabilis akong lumapit sa Diyos sa panalangin. Sinabi ko, “O Diyos ko, hindi ko hinahanap ang katotohanan. Pangalan at katayuan lang ang hinahangad ko. Ako ay pinaglaruan at ginawang tiwali ni Satanas, hindi ko na talaga nadaramang isa akong tao. Nang mawalan ako ng reputasyon at katayuan, ayoko nang gawin ang tungkulin ko at malapit na Kitang ipagkanulo. Diyos ko, gusto kong magsisi sa Iyo. Handa na akong hanapin ang katotohanan, makipagtulungan sa aking kapatid, at maging mapagpakumbaba sa tungkulin ko para sa ikalulugod Mo.”

Pagkatapos nito, naging bukas ako kay Sister Xia. Idinetalye ko ang mga paraan ng pakikipagkompetensiya ko sa kanya para sa pangalan at pakinabang. Hiniling ko rin sa kanya na bantayan niya ako at tulungan niya ako. Matapos niyon, nagawa na naming mas maayos na magtulungan sa aming tungkulin. Kahit na nagpapakita pa rin ako minsan ng pagnanasa para sa pangalan at pakinabang, nakikita ko agad na ito ay ang satanikong disposisyon ko na nagpapakita ng sarili nito. Iniisip ko ang kalikasan at resulta ng pagpapatuloy nang ganito, at pagkatapos ay kaagad akong nananalangin sa Diyos at maingat na pinag-iisipan ang lahat. Masigasig akong nakikinig sa pagbabahagi ng aking kapatid at natututo mula sa mga kalakasan niya. Kapag nakikita kong mayroon siyang nakaligtaan sa kanyang pagbabahagi, sumisingit ako kaagad. Noong mga panahong iyon, iniisip ko kung paano malinaw na maibabahagi ang katotohanan para makinabang ang lahat mula rito. Nararamdaman ng lahat na talagang nakakapagbigay-liwanag ang ganoong uri ng mga pagtitipon at nakikinabang din ako mula sa mga iyon. Nararamdaman kong malaya at magaan ang puso ko. Gaya lang ito ng sinasabi ng mga salita ng Diyos: “Kung kaya mong tuparin ang iyong mga responsibilidad, gampanan ang iyong mga obligasyon at tungkulin, isantabi ang iyong mga makasariling hangarin, isantabi ang sarili mong mga layon at motibo, mayroon kang konsiderasyon sa kalooban ng Diyos, at inuuna mo ang mga interes Niya at ng Kanyang sambahayan, kung gayon pagkaraang danasin ito sa sandaling panahon, madarama mo na maganda ang ganitong pamumuhay. Ito ay pamumuhay nang prangka at tapat, nang hindi nagiging isang hamak at walang-silbing tao, at pamumuhay na makatarungan at marangal kaysa pagiging makitid ang utak o salbahe. Madarama mo na ganyan dapat mamuhay at kumilos ang isang tao. Unti-unti, mababawasan ang hangarin sa puso mo na bigyang-kasiyahan ang sarili mong mga interes. … nararamdaman mong may kahulugan at pagtustos sa gayong pamumuhay. Ang iyong espiritu ay magiging mapagpakumbaba, panatag at nasisiyahan. Ang gayong kalagayan ay magiging iyo, bilang isang reulta ng iyong pagbitaw sa iyong mga pansariling motibo, interes, at makasariling hangarin. Ito ay iyong makakamit” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Lubos kong pinahahalagahan kung gaano kamangha-mangha na mamuhay ayon sa mga salita ng Diyos. Salamat sa Diyos!

37. Inalog ng mga Salita ng Diyos Hanggang Magising ang Aking Espiritu

Ni Nannan, USA

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa kasalukuyang yugto ng gawain ng Diyos sa mga huling araw na ito, hindi na Niya basta iginagawad ang biyaya at mga pagpapala sa tao tulad ng ginawa Niya dati, ni sinusuyo Niya ang tao na sumulong. Sa yugtong ito ng gawain, ano ang nakita ng tao mula sa lahat ng aspeto ng gawain ng Diyos na kanyang naranasan? Nakita ng tao ang pag-ibig ng Diyos at ang paghatol at pagkastigo ng Diyos. Sa panahong ito, pinaglalaanan, sinusuportahan, nililiwanagan at ginagabayan ng Diyos ang tao, nang sa gayon ay unti-unti niyang nalalaman ang Kanyang mga intensyon, nalalaman ang mga salita na sinasabi Niya at ang katotohanang iginagawad Niya sa tao. … Ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay nagbibigay-daan upang unti-unting makilala ng mga tao ang katiwalian at satanikong diwa ng sangkatauhan. Iyong ipinagkakaloob ng Diyos, ang Kanyang pagbibigay kaliwanagan sa tao at ang Kanyang paggabay ay nagbibigay-daan sa sangkatauhan upang higit pa lalong makilala ang diwa ng katotohanan, at patuloy na malaman kung ano ang kinakailangan ng mga tao, kung anong daan ang dapat nilang tahakin, para sa ano ang kanilang pamumuhay, ang kahalagahan at kahulugan ng kanilang mga buhay, at kung paano lumakad sa daang tatahakin. … Kapag napasigla na ang puso ng tao, hindi na niya nais pang mabuhay na may masama at tiwaling disposisyon, kundi sa halip ay nais hanapin ang katotohanan upang palugurin ang Diyos. Kapag ang puso ng tao ay nagising na, makahihiwalay na nang husto ang tao kay Satanas. Hindi na siya mapipinsala pa ni Satanas, hindi na muling kokontrolin o lilinlangin nito. Sa halip, ang tao ay maaaring maagap na makipagtulungan sa gawain ng Diyos at sa Kanyang mga salita upang bigyang-kasiyahan ang puso ng Diyos, sa gayon ay nakakamit ang pagkatakot sa Diyos at ang paglayo sa kasamaan. Ito ang orihinal na layunin ng gawain ng Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Mayroon akong kaunting karanasan sa siping ito ng mga salita ng Diyos.

Noong Hunyo ng 2016, naitalaga akong gawin ang aking tungkulin sa pangkat ng pagbigkas sa Ingles. Masaya talaga ako dahil sa wakas ay masusubukan ko ang kakayanan ko sa Ingles. Maipapakita ko nang husto ang mga kakayanan ko! Hindi ako makapaghintay na sabihin sa mga kapatid ko sa amin, at ipaalam sa kanila ang magandang balita. Pinapantasya ko pa nga ang inggit sa kanilang mga mukha kapag nalaman nila ito.

Pagkatapos kong magsimula sa tungkulin, napansin ko na talagang matatas magbasa ng Ingles ang ibang mga kapatid at maganda rin ang kanilang pagbigkas. Madalas silang nag-uusap sa Ingles, at maging sa mga pagpupulong at habang tinutupad ang mga tungkulin, lahat ng pakikipag-usap nila ay sa Ingles. Hindi kasing husay ng sa kanila ang aking Ingles. Nainggit ako at nabalisa, ngunit sinabi ko sa aking sarili: Basta’t mag-aral akong mabuti, darating ang araw na magiging kasinggaling din nila ako o mas magaling pa nga! Kaya’t nagsimula akong gumising nang napakaaga at nagpupuyat sa gabi para mag-aral ng Ingles at magsaulo ng bokabularyo. Palagi kong iniisip kung paano ko mapagbubuti ang aking pagganap sa gawain. Sa tuwing may naririnig akong nagbabahagi ng kanilang karanasan sa gawain, inilalabas ko ang aking panulat at nagsisimulang magtala. Mabilis na lumipas ang maraming buwan. Ako pa rin ang pinakamabagal ang pag-unlad at pinakamahina sa pangkat. Sa kabatirang hindi ko natutupad ang aking mga tungkulin, at na madalas na kailangan ko pang kumuha ng mga tip at tulong mula sa mga nakababatang kapatid, dagdag pa ang katotohanang madalas na binibigyan lang ako ng pinuno ng pangkat ng mababang uri at pangkaraniwang gawain noong panahong iyon, naramdaman kong lubos akong hindi kailangan sa pangkat. Talagang nanghina at sumama ang loob ko. Kalaunan, dumating ang isang bagong sister para magtrabaho sa aming pangkat. Hindi niya alam ang mga tungkulin ng aming pangkat, kaya’t pinatulungan siya sa akin. Lihim akong natuwa na hindi na ako ang pinakamahina sa aming pangkat. Ngunit laking gulat ko na may talento ang sister na ito at mabilis matuto, kaya’t mabilis na gumaling ang kanyang Ingles. Sa loob ng dalawa o tatlong buwan, mas mahusay na siya kaysa sa akin. Nagitla ako dahil dito: “Sa ganitong bilis, hindi magtatagal at ako na naman ang pinakamahinang miyembro ng aming pangkat. Kauna-unawa na hindi ako kasinghusay ng ibang mga miyembro na mas matagal nang gumagawa kaysa sa akin. Ngayon ay pumasok ang baguhang ito at pinatulungan siya sa akin, ngunit sa sandaling panahon lang ay naging mas magaling na siya kaysa sa akin. Nakakahiya iyon!” Nabubuhay ako sa bawat araw na nakikipagpaligsahan para sa katayuan at reputasyon at palagi akong hindi mapalagay. Lumipas ang mga araw ko sa lubos na kalungkutan. Hinahanap-hanap ko na ang mga nakalipas na araw na tinutupad ko ang aking tungkulin sa aming bayan. Dati’y ako ang nangunguna sa mga diskusyon at pagpaplano. Sumasang-ayon ang lahat ng mga kapatid sa aking mga pananaw at mataas ang pagtingin sa akin ng mga pinuno ng simbahan. Dati’y importante akong tao, ngunit ngayo’y labis akong nalugmok. Habang lalo ko itong iniisip, lalo kong naramdaman na ako ay naapi at ginawan ng mali. Minsan, umabot ako sa pagtatago sa loob ng palikuran at umiiyak. Noong gabing iyon, pabaling-baling ako sa aking higaan at hindi ako makatulog. Hindi ko mapigilang isipin, “Unang araw pa lang, ako na ang pinakamahinang miyembro sa aking pangkat. Ano kaya ang iniisip ng ibang mga kapatid tungkol sa akin? Ayaw ko nang manatili rito.” Ngunit naisip ko kung paanong taimtim akong nanumpa sa Diyos na gugugulin ang aking sarili para sa Kanya upang suklian ang Kanyang pag-ibig habang nabubuhay ako. Kung pababayaan ko ang aking mga tungkulin, hindi ba’t sisirain ko ang aking pangako? Hindi ba’t dinadaya at pinagtataksilan ko ang Diyos? Masamang-masama ang loob ko, kaya’t nanalangin ako sa Diyos, sinabi ko: “Mahal kong Diyos, hindi ko alam kung paano malalampasan ang kalagayang ito o kung ano ang matututunan ko rito. Gabayan po Ninyo ako at bigyan ng kaliwanagan.”

Pagkatapos noon, binasa ko sa aking telepono ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Sa inyong paghahangad, napakarami ninyong indibidwal na mga kuru-kuro, pag-asam, at hinaharap. Ang kasalukuyang gawain ay para iwasto ang inyong hangaring magkaroon ng katayuan at ang inyong maluluhong pagnanasa. Ang mga pag-asam, katayuan, at mga kuru-kuro ay pawang mga halimbawang kumakatawan ng satanikong disposisyon. Umiiral ang mga ito sa puso ng mga tao dahil palaging sinisira ng lason ni Satanas ang isipan ng mga tao, at palaging hindi maiwaksi ng mga tao ang mga tuksong ito ni Satanas. Nakasadlak sila sa kasalanan subalit hindi sila naniniwala na kasalanan iyon, at iniisip pa rin nila: ‘Naniniwala kami sa Diyos, kaya kailangan Niya kaming pagkalooban ng mga pagpapala at angkop na isaayos ang lahat para sa amin. Naniniwala kami sa Diyos, kaya kailangan makalamang kami sa iba, at kailangan magkaroon kami ng mas magandang katayuan at kinabukasan kaysa sa iba. Dahil naniniwala kami sa Diyos, kailangan Niya kaming bigyan ng walang-hanggang mga pagpapala. Kung hindi, hindi iyon matatawag na paniniwala sa Diyos.’ Sa loob ng maraming taon, ang mga kaisipang naging sandigan ng mga tao para manatiling buhay ay sumisira na sa kanilang puso hanggang sa sila ay maging taksil, duwag, at kasuklam-suklam. Hindi lamang sila walang malakas at matibay na pagpapasya, kundi sila rin ay naging ganid, mapagmataas at sutil. Walang-wala silang anumang paninindigan na dumaraig sa sarili, at higit pa riyan, wala silang katiting na tapang na iwaksi ang mga paghihigpit ng mga impluwensiyang ito ng kadiliman. Ang isipan at buhay ng mga tao ay bulok na bulok kaya ang kanilang mga pananaw tungkol sa paniniwala sa Diyos ay napakapangit pa rin, at kahit kapag nagsasalita ang mga tao tungkol sa kanilang mga pananaw sa paniniwala sa Diyos, talagang hindi iyon matitiis pakinggan. Ang lahat ng tao ay duwag, walang kakayahan, kasuklam-suklam, at marupok. Wala silang nadaramang pagkasuklam para sa mga puwersa ng kadiliman, at wala silang nadaramang pagmamahal para sa liwanag at katotohanan; sa halip, ginagawa nila ang lahat upang maalis ang mga ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Tamang-tama ang paliwanag ng salita ng Diyos sa aking kalagayan! Hindi ba’t labis akong nasaktan at tumatanggi pa ngang tuparin ang aking mga tungkulin at ninanais pang pabayaan ang aking mga tungkulin at pagtaksilan ang Diyos dahil hindi nabigyang-kasiyahan ang aking pagnanasa para sa katayuan? Mula noong sumali ako sa pangkat, gusto ko lang patunayan ang aking sarili at mapansin sa pangkat kaya’t nag-aaral akong mabuti ng Ingles para mapagbuti ang aking pagganap sa gawain. Sa napakabilis na paghusay ng bagong sister, nag-alala akong malalampasan niya ako at muli akong magiging pinakamahinang miyembro sa pangkat. Ginugol ko ang buong araw na nag-aalala tungkol sa katayuan at nabuhay ako sa lubos na kalungkutan. Sa pagtingin sa mga salita ng Diyos “ang mga kaisipang naging sandigan ng mga tao para manatiling buhay ay sumisira na sa kanilang puso,” tinanong ko ang aking sarili: “Bakit ako nagsisikap para sa katayuan? Anong mga kaisipan ang nagdudulot sa akin ng lahat ng kalungkutang ito?” Pagkatapos lang na pagbulay-bulayan ang mga salita ng Diyos ko naunawaan na nabubuhay ako ayon sa mga satanikong kasabihan gaya ng “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,” “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa,” at “Ako ang sarili kong panginoon sa buong langit at lupa.” Mula pagkabata ay tinuturuan na tayo ng ating mga guro na manguna, maging pinakamagaling sa mga magagaling. Palagi akong humahanga at naiinggit sa mga mararangal at kilalang tao, at nais kong maging kagaya nila. Saan man ako naroon, nais ko na palaging mataas ang tingin sa akin ng mga tao, at mas maganda pa kung hinahangaan, sinusuportahan, at pinupuri nila akong lahat. Akala ko ito ang paraan ng pamumuhay nang masaya at may kapaki-pakinabang na buhay. Malungkot ang buhay at nagiging matamlay ako kapag hindi ko nakukuha ang paghanga at papuri ng iba. Hinangad ko pa rin ang mga bagay na ito pagkatapos kong simulang tuparin ang mga tungkulin ko sa bahay ng Diyos. Ngunit kapag wala akong masyadong nakikitang pagbabago o hindi ko nakakamit ang papuri at paghanga ng iba, ako’y nagiging pesimista, nawawalan ng sigla at nasisiraan ng loob. Naisip ko pa ngang pabayaan ang aking mga tungkulin at magtaksil sa Diyos. Nilamon na ako ng aking pagkahumaling sa karangalan. Titiisin ko ang anumang paghihirap at makikipaglaban sa anumang digmaan para lang makamit ito, hanggang sa umiikot na ang mundo ko sa iisang bagay na ito. Noon ko napagtanto na pinagsusumikapan ko ang maling bagay. Hindi ko tinutupad ang aking mga tungkulin para hanapin ang katotohanan at suklian ang pag-ibig ng Diyos, ginagawa ko lang ito para bigyang-kasiyahan ang sarili kong pagnanasa para sa karangalan at katayuan.

Ipinakita sa akin ng mga paghahayag sa mga salita ng Diyos kung paanong mali ang aking paghahangad. Kalaunan, nabasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Para sa bawat isa sa inyo na tumutupad sa inyong tungkulin, gaano man kalalim ang pagkaunawa mo sa katotohanan, kung nais mong pumasok sa katotohanang realidad, ang pinakasimpleng paraan para magsagawa ay isipin ang mga interes ng sambahayan ng Diyos sa lahat ng ginagawa mo, at bitiwan ang iyong mga makasariling hangarin, indibidwal na layon, mga motibo, reputasyon, at katayuan. Unahin mo ang mga interes ng sambahayan ng Diyos—ito ang pinakamaliit na dapat mong gawin. … Bukod pa riyan, kung kaya mong tuparin ang iyong mga responsibilidad, gampanan ang iyong mga obligasyon at tungkulin, isantabi ang iyong mga makasariling hangarin, isantabi ang sarili mong mga layon at motibo, mayroon kang konsiderasyon sa kalooban ng Diyos, at inuuna mo ang mga interes Niya at ng Kanyang sambahayan, kung gayon pagkaraang danasin ito sa sandaling panahon, madarama mo na maganda ang ganitong pamumuhay. Ito ay pamumuhay nang prangka at tapat, nang hindi nagiging isang hamak at walang-silbing tao, at pamumuhay na makatarungan at marangal kaysa pagiging makitid ang utak o salbahe. Madarama mo na ganyan dapat mamuhay at kumilos ang isang tao. Unti-unti, mababawasan ang hangarin sa puso mo na bigyang-kasiyahan ang sarili mong mga interes” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos mabasa ang mga salita ng Diyos, napagtanto ko na hindi mahalaga ang hangaan ng iba. Ang pagpapasakop sa kataas-taasang kapangyarihan at mga plano ng Diyos, pagtataguyod sa gawain ng bahay ng Diyos, pagsasagawa sa katotohanan at pagtupad sa mga tungkulin—ang mga ito ang talagang mahalaga, at ang mga ito ang paraan ng pamumuhay nang bukas at matapat. Pagkatapos kong maunawaan ang kalooban ng Diyos, nakadama ako ng matinding ginhawa. Ako pa rin ang pinakamahina sa aming pangkat, ngunit hindi na masama ang pakiramdam ko tungkol dito. At kapag may nakasasakit sa aking karangalan at katayuan, hindi na ako kasinghina nang dati. Sadya akong nananalangin sa Diyos at tinatalikuran ang mga mali kong motibo, at nagiging kalmado ako at natutupad ang aking mga tungkulin. Ngunit malalim na ang pagkakatanim ng lason ni Satanas sa akin at naging mismong kalikasan ko na. Hindi sapat ang pag-unawa lang upang matanggal ito. Kailangan ko pang dumanas ng higit pang paghatol at pagpipino upang malinis at mabago.

Itinalaga ng pinuno ng aming pangkat sina Sister Liu at Sister Zhang upang mangasiwa sa aming gawain dahil kapwa sila may mahuhusay na kakayanang propesyunal. Nainggit at nagselos ako. Tila ba tanda ng karangalan ang magsanay sa ibang mga kapatid. Bakit ba hindi ako maging kagaya nila? Ang tanging nagagawa ko lang ay ang mga gawaing para lang may mapagkaabalahan na hindi nangangailangan ng anumang kakayanan. Hindi nagtagal, inirekomenda ako upang gawin ang tungkulin ng pagdidilig sa pangkat na tumutulong sa iba na lutasin ang kanilang mga paghihirap. Ngunit hindi ko kinasabikan ang pagkakataong ito at minaliit pa nga ang tungkuling ito. Sa akin ay para bang ang naitatalaga sa tungkuling ito ay iyong mga tao lang na walang tunay na kakayanan. Kung maayos ang pagganap ng aming pangkat, sasabihin ng lahat na dahil iyon sa dalawang sister. Sinong makapapansin sa akin na gumagawa nang walang nakakakita, na nagbabahagi ng katotohanan upang lumutas ng mga suliranin? Dahil mali ang pag-iisip ko at hindi ko makamit ang gawain ng Banal na Espiritu, hindi talaga ako makaramdam ng motibasyon para tuparin ang aking mga tungkulin. Naiisip ko minsan: “Bakit hindi makapantay ang kakayahan ko sa iba? Saan ba ako magaling? Kailan ko lubos na maipakikita ang mga kakayanan ko?” Unti-unti, nagsimula akong makaramdam ng mas higit pang pagtutol at pagkabalisa. Hindi nagtagal, tuwing sinasabihan ako ni Sister Zhang na magsara ng pinto o magbukas ng bintana, pakiramdam ko’y gusto kong magalit. Naisip ko: “Gaano katagal ka na bang mananampalataya? Mas magaling ka lang nang kaunti sa mga kakayanan, iyon lang. Karapat-dapat ka na bang utus-utusan ako?” Sa huli, hindi ko na lang pinapansin si Sister Zhang kapag kinakausap niya ako. Kung minsan kapag nagtatanong siya sa akin, nagkukunwari na lang ako na hindi ko siya narinig. Kung sumasagot man ako, hindi ko ito sinasabi sa magandang paraan. Nang makita ko na napipigilan siya dahil dito, nakonsiyensiya naman ako. Ngunit pagdating sa mga usaping may kinalaman sa katayuan at karangalan, hinahayaan ko pa ring mapangunahan ako ng damdamin.

Isang umaga, nakita ko sina Sister Liu at Sister Zhang na palabas para sa isang gawain. Sa kanilang mga kasuotan ay mukha talaga silang sosyal at nakasunod sa moda. Sumama ang loob ko at nainggit sa kanila. Naisip ko, “Tinatanggap ninyo ang lahat ng papuri samantalang naiiwan ako rito para magtrabaho nang hindi napapansin. Walang makakaalam kung gaano ako naghihirap sa paggawa.” Nang bumalik ang mga sister kinagabihan, nagmamadaling binati sila ng lahat ng miyembro ng aming pangkat. Ipinaghanda pa nga sila ng hapunan ng iba. Noong una, gusto ko rin sanang bumati sa kanila at tanungin kung ano ang nangyari sa gawain nila, ngunit noong nakita ko kung paano sila binati ng iba, muli na naman akong nainggit, at naisip ko: “Nakukuha na naman ninyong dalawa ang lahat ng papuri at ngayon lalo na naman akong nagmukhang walang kuwenta.” Sa saloobing iyon, tumalikod ako at bumalik sa aking kuwarto. Hindi ako mapalagay kaya’t nanalangin ako sa Diyos. Sinabi ko: “Mahal kong Diyos, muli na namang nagpakita ang pagkahumaling ko sa katayuan. Gusto ko nang bitiwan ang aking pagnanasa para sa karangalan at katayuan pero hindi ko talaga magawa. Ipakita Mo po sa akin kung paano ako makalalaya sa mga panggapos ng karangalan at katayuan.”

Kinabukasan, nakita ng isa sa mga sister na hindi maganda ang timpla ko at binasa sa akin ang sumusunod na sipi: “Sa sandaling pumasok na sa usapan ang posisyon, mukha, o reputasyon, lumulukso sa pag-asam ang puso ng lahat, at gusto palagi ng bawat isa sa inyo na mamukod-tangi, maging tanyag, at makilala. Lahat ay ayaw sumuko, sa halip ay palaging nagnanais na makipagtalo—kahit nakakahiya at hindi tinutulutan ang pagtatalo sa sambahayan ng Diyos. Gayunman, kung walang pagtatalo, hindi ka pa rin kuntento. Kapag nakikita mong may ibang namumukod-tangi, naiinggit ka, namumuhi, at na hindi iyon patas. ‘Bakit hindi ako namumukod-tangi? Bakit palagi na lang ang taong iyon ang namumukod-tangi, at hindi ako kahit kailan?’ Sa gayo’y naghihinanakit ka. Sinusubukan mo itong pigilin, ngunit hindi mo magawa. Nagdarasal ka sa Diyos at gumaganda ang pakiramdam mo sandali, ngunit kapag naharap kang muli sa ganitong sitwasyon, hindi mo ito madaig. Hindi ba iyan tayog na kulang pa sa gulang? Hindi ba isang patibong ang pagkahulog ng isang tao sa gayong katayuan? Ito ang mga kadena ng likas na katiwalian ni Satanas na gumagapos sa mga tao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na hindi ko pa talaga nababago ang hinahanap ko. Hinahangad ko pa rin ang karangalan, katayuan at ang manguna sa iba. Pinangungunahan ng mga bagay na ito, nais kong laging mangibabaw at mapansin, at gumawa ng mga tungkulin na mahalaga o nangangailangan ng kakayanan. Inisip ko na ito lang ang tanging paraan na igagalang ako at pahahalagahan ng iba, at na matatanggap at sa huli’y pagpapalain ng Diyos. Binabalewala ko ang anumang gawaing iniisip kong hindi mahalaga at minamaliit pa na may kasamang paghamak ang tungkulin kong pagdidilig. Sa pagkakitang naitatalaga ang dalawang sister sa mahahalagang tungkulin samantalang nabibigyan lang ako ng maliliit na katungkulan na hindi kailanman mapapansin, nagselos at naghinanakit ako. Nagrereklamo pa nga ako, sinisisi ang Diyos sa hindi pagbibigay sa akin ng mas mataas na kakayahan o mga kasanayan. Talagang wala ako sa katwiran! Dahil hindi nabigyang-kasiyahan ang pagnanasa ko para sa katayuan, hindi ko pinagbuti ang aking tungkulin, at nagagalit pa nga sa mga sister para lang mailabas ang aking kawalang-kasiyahan. Walang dudang nakapipigil at nakasasakit ito sa aking mga sister. Habang pinagninilayan ko ito, lalo akong nakonsiyensiya. Napagtanto ko kung gaano ako naging makasarili at kulang sa pagkatao.

Kalaunan, nabasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Palaging nais ng mga tao na maging sikat o maging mga kilalang tao; hinihiling nilang magtamo ng malaking katanyagan at mabuting pangalan, at magdala ng karangalan sa mga ninuno nila. Mga positibong bagay ba ang mga ito? Lubhang hindi kaayon ang mga ito ng mga positibong bagay; higit pa roon, taliwas ang mga ito sa batas ng pagkakaroon ng Diyos ng kapamahalaan sa kapalaran ng sangkatauhan. Bakit Ko sinasabi iyan? Anong uri ng tao ang nais ng Diyos? Nais ba Niya ng isang dakilang tao, isang kilalang tao, isang maharlikang tao, o isang taong yumayanig sa mundo? (Hindi.) Kaya, kung gayon, anong uri ng tao ang nais ng Diyos? Nais Niya ng isang taong matatag na nakatapak ang mga paa sa lupa, na naghahangad na maging karapat-dapat na nilalang ng Diyos, na kayang tuparin ang tungkulin ng isang nilalang, at na kayang manatili sa lugar ng isang tao” (“Maaayos lamang ang mga Tiwaling Disposisyon sa pamamagitan ng Paghahanap sa Katotohanan at Pagtitiwala sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sa pagninilay sa mga salita ng Diyos, napagtanto ko na hindi nais ng Diyos ng mga marangal na tao o mga talentong napakadakila, kundi mga taong matino na makatutupad sa kanilang mga tungkulin bilang mga nilalang ng Diyos. Hindi hinihiling ng Diyos sa akin na magkaroon ng dakilang kakayahan o mataas na uri ng kakayanang propesyunal. Hinihiling lang Niya na manatili ako sa aking lugar at gawin ang aking makakaya para tuparin ang aking mga tungkulin. At ito ay isang bagay na magagawa ko. Binibigyan ng Diyos ang bawat tao ng magkakaibang kakayahan at magkakaibang talento. Hangga’t ginagawa natin ang ating makakaya, tinutulungan ang isa’t isa at gumagawa ng magkasama, matutupad natin ang ating mga tungkulin at mapalulugod ang Diyos.

Nabasa ko rin ang mga salitang ito ng Diyos: “Pinagpapasyahan Ko ang hantungan ng bawat tao hindi batay sa gulang, katandaan, tindi ng pagdurusa, at lalong hindi batay sa kung gaano siya kaawa-awa, kundi batay sa kung taglay niya ang katotohanan. Wala nang ibang pagpipilian kundi ito. Dapat ninyong matanto na parurusahan din ang lahat ng hindi sumusunod sa kalooban ng Diyos. Ito ay isang di-nababagong katotohanan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan). Ang Diyos ay matuwid na Diyos; kung sino ang pinupuri ng Diyos, at kung anong wakas at kahahantungan ang itinatakda Niya para sa bawat tao ay hindi nakabatay sa kung mayroon silang karangalan o kabantugan, kung ilang tao ang sumusuporta at tumatanggap sa kanila o kung ano ang mapagkukunan nila. Bagkus, ang lahat ng ito ay nakabatay sa kung isinasagawa nila ang katotohanan, nagpapasakop sa Diyos, at tinutupad ang kanilang mga tungkulin bilang mga nilalang ng Diyos. Gawin nating halimbawa ang mga punong saserdote, mga eskriba at mga Fariseo. Nagkaroon sila ng katayuan at impluwensiya, maraming humanga at sumunod sa kanila, ngunit noong dumating ang Panginoong Jesus upang gawin ang Kanyang gawain, hindi nila hinangad ang katotohanan o tinanggap ang gawain ng Diyos. Kinondena at nilabanan pa nila nang walang pagpipigil ang Panginoong Jesus upang protektahan ang sarili nilang katayuan at kita, hanggang sa maipapako Siya sa krus at pagdusahan ang mga sumpa at kaparusahan ng Diyos. Naisip ko rin si Noe—ginawa niya ang arko ayon sa tagubilin ng Diyos. Noong panahong iyon, inisip ng lahat na nababaliw siya, ngunit dahil nakinig at sumunod siya sa Diyos, tinanggap niya ang papuri ng Diyos at nakaligtas siya sa baha. Pagkatapos ay nariyan ang mahirap na biyuda sa Biblia. Maaaring walang halaga sa iba ang dalawang kusing na ibinigay niya, ngunit pinuri siya ng Diyos, dahil ibinigay niya ang lahat ng mayroon siya sa Diyos. Sa pagninilay sa mga kuwentong ito, nakita ko na tunay na matuwid ang Diyos. Pinahahalagahan ng Diyos ang katapatan ng mga tao. Maisasabuhay lang natin ang buhay na may kabuluhan sa pamamagitan ng pakikinig sa salita ng Diyos, pagpapasakop sa Diyos, pagsasagawa sa mga salita ng Diyos at pagtupad sa tungkulin bilang nilalang ng Diyos. Itutulak lang tayo ng pagsisikap na purihin ng iba sa paggawa ng kasamaan, paglaban sa Diyos at pagtanggap sa Kanyang kaparusahan. Napagtanto ko na isinaayos ng Diyos na gawin ko ang aking tungkulin sa kapaligirang iyon hindi dahil nais Niyang maghirap at mapahiya ako, kundi dahil mayroon Siyang plano para sa akin. Labis lang akong nahumaling sa katayuan, kaya’t kinailangan kong maranasan ang mailantad at mapino upang talagang makilala ko ang aking sarili, at makalaya sa mga panggapos ng karangalan at katayuan, at mamuhay nang malaya at hindi napipigilan sa harapan ng Diyos. Iyon ang pinakamabuting paraan para mabago at madalisay ako ng Diyos. Pag-ibig at pagliligtas iyon ng Diyos. Sa isiping iyon, nanalangin ako sa Diyos, “O Diyos ko, salamat po sa detalyadong pagsasaayos sa mga kapaligirang ito upang mailigtas at malinis ako. Ayaw ko nang mabuhay para sa karangalan at katayuan. Anumang tungkulin ang nakatalaga sa akin, gaano man kababa ito sa paningin ng iba, nakahanda akong magpasakop at gumawang kasama ng aking mga kapatid upang tuparin ang aming mga tungkulin.”

Hindi nagtagal, kinailangan ng aking pangkat ng ilang tao upang lumabas para sa mga gawain ng simbahan. Noong nalaman ko ito, muli na namang lumutang sa aking kalooban ang pagnanasa. Naisip ko na marahil sa wakas ay magkakaroon na ako ng pagkakataon na ipakita ang aking sarili. Habang nagpapasya ang aking mga kapatid kung sino ang aalis, umaasa akong mapipili ako, ngunit sa huli’y napagpasyahang ipadadala sina Sister Liu at Sister Zhang. Nadismaya ako nang kaunti. Tila ba hindi na ako magkakaroon ng sandaling kasikatan. Napagtanto kong muli na naman akong nakikipagpaligsahan para sa katanyagan, kaya’t nanalangin ako sa Diyos at binitiwan ang aking mga maling motibo. Naisip ko kung paanong sa loob ng nga mga panahong ito’y hindi ako nakatuon sa aking gawain, kundi sinayang ang lahat ng mahalagang oras at lakas na ito sa pakikipagtunggali para sa katayuan, at hindi natupad ang aking mga tungkulin ni kaunti. Araw-araw akong lumaban para sa karangalan at katayuan, at pangit na pakiramdam talaga iyon. Pakiramdam ko’y nalinlang ako ni Satanas. Masisira talaga ng katayuan at karangalan ang mga tao. Sa totoo lang, may iba’t ibang kasanayan at kakayahan ang mga kapatid sa aming pangkat. Isinaayos ng Diyos na magkakasama kaming gumawa dahil nais Niyang magamit na mabuti ng bawat isa sa amin ang aming mga kasanayan, matuto at mapunan ang isa’t isa at gumawang mabuti nang magkakasama upang tuparin ang aming mga tungkulin. Matagal nang pinagpasyahan ng Diyos ang aking kakayahan at katayuan. Itinalaga na rin ng Diyos kung anong papel ang gagampanan ko sa pangkat at kung anong gawain ang gagawin ko. Kaya’t dapat akong maging masaya kung saan man ako naroon, gawin ang lahat ng makakaya ko upang tuparin ang aking tungkulin, at maging taong may katinuan na nagpapasakop sa Diyos. Matapos na mapagtanto ito, mas gumaan ang pakiramdam ko. Tuwing lalabas ang dalawang sister para sa kanilang tungkulin, ipinagdarasal ko na lang sila at ginagawa ang aking makakaya upang matapos ang lahat ng pangkaraniwang gawain upang makatuon sa paggawa sa sarili nilang mga tungkulin ang ibang mga sister. Hinimok ko rin ang mga kapatid na dagdag pa sa gawain, bigyang pansin din ang kanilang espirituwal na debosyonal upang makahanap din sila ng panahon para sa pagpasok sa buhay. Nang simulan kong gawin ang mga bagay-bagay nang may higit na pagtutok, naramdaman kong mas matino at mapayapa na ako. Pakiramdam ko’y mas napalapit ako sa Diyos at naging normal ang mga ugnayan ko sa mga kapatid. Hindi na ako naglalagay ng labis na pagpapahalaga sa karangalan at katayuan at naging mas bukas ako. Puno ng pasasalamat sa Diyos ang aking puso para sa munting pagbabagong ito. Ginising ang puso ko ng paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, ipinakita sa akin ang kahungkagan at pagdurusang dulot ng paghahangad ng katanyagan at katayuan, at tinulungan akong maunawaan na makapamumuhay lamang tayo nang may kabuluhan sa pamamagitan ng pananampalataya sa Diyos, paghahanap sa katotohanan at pagtupad sa tungkulin ng isang nilikha!

38. Paghahanap ng Kalayaan Mula sa Katayuan

Ni Don En, France

Naging pinuno ako ng iglesia noong 2019. Ginawa ko ang mga bagay-bagay ayon sa aking sariling pamamaraan, naging hindi responsable sa aking tungkulin, at hindi ako nagtalaga ng mga tamang tao sa mga naaayon na tungkulin, na nakaapektong lahat sa buhay-iglesia. Punung-puno ako ng pagsisisi. Kaya’t pinagpasyahan kong pangasiwaang mabuti ang gawain ng iglesia. Sa panahong iyon, mayroong dalawang pinuno ng mga grupo na ililipat ng iglesia, ngunit hindi ako makahanap ng sinumang angkop na pamalit sa kanila. Nilalamon ako ng pag-aalala, at inisip ko, “Kung hindi ako makahanap ng sinumang angkop para sa mga posisyong ito, sasabihin ng aking pinuno na hindi ko kayang gampanan ang praktikal na gawain. Paano kung sa huli ay ako ang palitan?” Nag-isip ako nang mabuti at pagkatapos ay naalala ko si Sister Zhang: Maganda ang kanyang katayuan at magaling siya sa kanyang tungkulin. Magiging magaling siyang pinuno ng grupo. Pagkaisip ko nito, nakahinga ako nang maluwag. Pakiramdam ko’y nakahanap na ako ng taong ilalagay sa posisyong iyon, at magiging mas madali na ang gawain ko ngayon dahil tamang tao ang gaganap sa trabaho.

Ngunit noong sandaling iyon, tinawagan ako ni Sister Li, isang pinuno sa ibang iglesia, at sinabi na maraming nadagdag na bagong nagbalik-loob sa kanyang iglesia ngunit hindi sapat ang tao na magdidilig sa kanila. Gusto niya akong kausapin tungkol sa pagtatalaga kay Sister Zhang sa kanyang iglesia para pamahalaan ang pagdidilig sa mga bagong nagbalik-loob. Labis akong tutol sa ideyang ito. “Paano na ang aming iglesia?” inisip ko. “Ano ang gagawin namin kapag inilipat si Sister Zhang sa ibang lugar? Kung hindi ako makakahanap ng iba na maaaring maging pinuno ng grupo at hindi ko mapamahalaan ang gawaing ito, baka sa huli ay mapalitan ako!” Napansin na hindi ako kumikibo, sinabi ni Sister Li, “Karamihan ng mga tao sa iglesia mo ay matagal nang mananampalataya at matibay na sa kanilang pananampalataya. Kung malilipat si Sister Zhang, maaari ka namang magsanay ng ibang tao. Hindi masyadong maaapektuhan ang gawain mo.” Talagang ayaw kong marinig ito at nakaramdam ako ng labis na pagtutol. Inisip ko, “Masyado mo itong minamaliit na para bang gayon kadali magsanay sa isang tao!” Alam ko na kailangan ng tulong ng iglesia ni Sister Li, ngunit nasa ilalim ako ng pagpigil ng aking tiwaling disposisyon. Anuman ang sabihin niya, tumanggi akong ibigay ang kanyang hinihiling. Sinisi ko rin siya, dahil iniisip kong makasarili siya at ang sariling iglesia niya lang ang kanyang iniisip. Nakikitang nilalabanan ko ang gusto niya, tumigil si Sister Li sa pamimilit. Pagkatapos ng tawag, hindi ako mapalagay at nagpasya ako sa aking sarili na hindi ko siya pagbibigyan, na hindi ko isusuko si Sister Zhang kahit sino pa man ang humiling. Noong sumunod na araw, kinausap ako ng aking pinuno tungkol sa usaping ito. Nagpaliwanag ako nang nagpaliwanag tungkol sa kakulangan sa tao ng aming iglesia at lahat ng kahirapan na aming hinaharap. Nagsalita ako nang nagsalita tungkol sa aming mga paghihirap upang mawalan ng dahilan ang pinuno. Sa huli ay wala na siyang masabi, at hindi na niya ipinilit ang usapin. Natuwa ako rito: hindi mawawala sa amin si Sister Zhang. Noong gabing iyon, kinausap ko ang ilang diakono tungkol sa pagtaas ng ranggo ni Sister Zhang. Hindi ko nabanggit ang mga paghihirap na hinaharap ni Sister Li sa kanyang iglesia, o na hiniling ng sarili naming pinuno na ilipat si Sister Zhang. Dahil hindi ko sinabi sa kanila ang lahat ng nangyari, lahat sila’y sumang-ayon na maging pinuno ng grupo si Sister Zhang. Habang nalulugod ako sa aking sarili, biglaang dumalaw ang pinuno namin upang kausapin ako at ang aking kasama sa gawain. Napagpasyahan na ayon sa mga pangangailangan ng gawain, ililipat si Sister Zhang. Dahil lahat ay sumang-ayon dito, hindi na ako nakatutol, ngunit hindi talaga ako masaya tungkol dito; pakiramdam ko’y may pumutol sa aking kanang kamay. Sa mga sumunod na araw, naiinis ako kapag naaalala ko ang tungkol dito. Wala rin akong gana na gampanan ang aking tungkulin. Nahihiga ako sa kama sa gabi at nagpapabaling-baling, hindi makatulog ni kaunti dahil sa paulit-ulit na pag-iisip sa bagay na ito. Sa wakas, nanalangin ako sa Diyos: “Mahal na Diyos, hindi po ako naging handang pakawalan si Sister Zhang para lamang ingatan ang sarili kong posisyon. Hindi ko po ito basta mabitiwan. Mahal na Diyos, gabayan Mo po ako at pangunahan sa sitwasyong ito. Tulungan Mo po akong pakawalan ang aking sarili at mas makilala pa nang kaunti ang aking sarili.”

Pagkatapos kong bigkasin ang panalanging ito, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Bihirang isinsagawa ng mga tao ang katotohanan, na kadalasa’y tumatalikod sila sa katotohanan, at nabubuhay sila sa tiwaling mala-satanas na disposisyong makasarili at masama. Pinahahalagahan nila ang kanilang sariling karangalan, reputasyon, katayuan, at mga kapakinabangan, at hindi nila nakamit ang katotohanan. Dahil dito, labis ang kanilang pagdurusa, marami ang kanilang mga alalahanin, at di mabilang ang mga gumagapos sa kanila” (“Ang Pagpasok sa Buhay ay Dapat Magsimula sa Karanasan ng Pagganap sa Tungkulin ng Isa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Malupit na sangkatauhan! Ang pakikipagsabwatan at intriga, ang pag-aagawan at paghahablutan sa isa’t isa, ang pagkukumahog para sa reputasyon at kayamanan, ang pagpapatayan—kailan ba ito matatapos? Bagama’t nakapagsalita na ang Diyos ng daang-libong mga salita, walang isa man ang natatauhan. Ang mga tao ay kumikilos para sa kapakanan ng kanilang mga pamilya, mga anak na lalaki at babae, para sa kanilang mga propesyon, inaasahan, katayuan, karangyaan, at kayamanan, para sa pagkain, damit, at sa laman. Ngunit mayroon bang sinuman na ang mga pagkilos ay talagang para sa kapakanan ng Diyos? Kahit sa gitna ng mga kumikilos para sa Diyos, kaunti lamang ang nakakakilala sa Diyos. Ilan ang hindi kumikilos para sa kapakanan ng kanilang sariling mga interes? Ilan ang hindi nang-aapi at nagtatakwil ng iba para sa pagpapanatili ng kanilang sariling katayuan?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Masama ay Tiyak na Parurusahan). Tumagos sa aking puso ang mga salita ng Diyos. Ipinakita ng Diyos ang kapangitan ng pagtitiwali ni Satanas sa sangkatauhan, ang pagpupunyagi ng mga tao para sa kasikatan at kayamanan—ito mismo ang kalagayan ko. Inisip ko ang naihayag ko sa usaping ito tungkol kay Sister Zhang. Upang ingatan ang aking posisyon bilang pinuno, pinabayaan ko ang gawain ng tahanan ng Diyos sa kabuuhan, dahil sa takot na kapag nawala sa amin si Sister Zhang, maaapektuhan ang gawain ng aming iglesia at matatanggal ako sa posisyon bilang pinuno. Kaya’t noong hilingin ng aming pinuno si Sister Zhang, gumawa ako ng iba’t ibang dahilan upang tumanggi. Pinangunahan ko ang pagsasaayos sa mga tungkulin ni Sister Zhang. Sinubukan kong lokohin si Sister Li at ang aking pinuno, at nagbalak na linlangin ang mga diakono. Pinagsikapan ko at pinag-isipang mabuti kung paano ingatan ang aking sariling kasikatan, kayamanan, at katayuan. Napakasakim, napakasama, at mapanlinlang ako! Naisip ko tuloy ang mababangis na hayop sa kaharian ng mga hayop. Nilalabanan nila at pinapatay ang isa’t isa para sa teritoryo at pagkain, at nangingibabaw ang pinakamalalakas. Pagkatapos ay naroon ako: Sa pamamagitan ng pakikipagtunggali para makontrol ang mga tao at maingatan ang aking posisyon, ako ay naging katulad ng isang mabangis na hayop, na lubusang walang pagkatao. Napagtanto ko kung gaano nakagigimbal ang aking naging pagkilos. Bagama’t tila nagdadala ako ng pasanin at isinasaalang-alang ang gawain ng ating iglesia, ang talagang isinasaalang-alang ko ay ang aking sariling posisyon. Gaya ng inihahayag ng mga salita Diyos: “Ilan ang hindi kumikilos para sa kapakanan ng kanilang sariling mga interes? Ilan ang hindi nang-aapi at nagtatakwil ng iba para sa pagpapanatili ng kanilang sariling katayuan?” Mula umpisa hanggang dulo, pinagsisikapan kong kontrolin si Sister Zhang. Hindi ako nakahandang pakawalan siya. Iniisip ko na isa siyang kaanib sa aming iglesia, at dapat ay mayroon kaming masasabi tungkol sa kanyang tungkulin. Dapat na ako ang magkaroon ng pamamahala at walang pahihintulutang gumambala. Nakita ko kung gaano ako naging mapagmalaki. Nawala ang aking pagkatao at katinuan, tiyak iyon! Noong sandaling iyon, naisip ko ang pangangaral ko ng ebanghelyo sa mga taong relihiyoso, nakita ng mga pastor na maraming mga kaanib ng kanilang kongregasyon ang tumatanggap sa gawain ng Diyos sa mga huling araw at hindi na nila mapapanatili ang kanilang posisyon. Ginawa nila ang lahat ng kanilang magagawa upang mapigilan ang mga tao sa pagsasaliksik sa tamang landas. Hindi lamang nila tinuligsa ang mga nagpapalaganap ng ebanghelyo, kundi walang kahihiyang inangkin ang mga mananampalataya bilang kanilang sariling kawan, at walang maaaring magnakaw sa kanila. Napagtanto ko noon na ang aking ginawa, sa katunayan, ay katulad ng ginagawa ng mga pastor na iyon. Upang mapanatili ang aking posisyon at kabuhayan, ninais kong pigilan ang mga kapatid at hindi ko pinahihintulutan ang tahanan ng Diyos na ilipat sila. Sinisikap kong kunin ang mga tupa ng Diyos at makipagtunggali sa Diyos para sa mga taong ito! Sa pagkaunawa nito, nagsimula akong mangamba. Nanginginig sa takot, nagtungo ako sa harapan ng Diyos at nanalangin: “Mahal na Diyos, nakagawa ako ng kamalian. Nilabanan kita at nais kong magsisi sa Iyo.”

Hindi nagtagal, muling isinaayos ng Diyos ang isang sitwasyon upang subukan ako. Nagpadala ng mensahe ang isang pinuno sa ibang iglesia na agad na humihiling para sa isang tao na maaaring mamahala sa gawain ng pag-edit sa mga dokumento. Narinig niya na si Sister Chen sa aming iglesia ay magaling dito at ginagampanan ang kanyang tungkulin, kaya’t nais niyang itanong kung maaaring tanggapin ni Sister Chen ang posisyon na ito. Alam na alam ko na magiging angkop si Sister Chen para rito, ngunit siya’y isang mangangaral sa aming iglesia, at magaling din siya sa gawaing iyon. Ano ang mangyayari kapag nalipat si Sister Chen at nagdusa ang aming gawain sa ebanghelyo dahil dito? Paano kung sabihin ng pinuno na hindi ko kaya ang praktikal na gawain? Baka mawala ako sa posisyon. Nagpasya akong mas mabuti pang maghanap sila ng iba kaya’t sinadya kong hindi tumugon sa mensaheng iyon ng pinuno. Pagkatapos ay bigla kong naisip, “Dati’y hindi ako naging handang ibigay si Sister Zhang para ingatan ang sarili kong posisyon. Hindi ako dapat na maging sagabal ngayon.” Ngunit nahihirapan at nagdadalawang-isip pa rin ako. Inisip ko, “Bakit ko nilalabanan nang husto kapag may kailangang ilipat? Palagi akong nag-aalala na maaapektuhan ang aming gawain at mawawala ako sa posisyon. Paano ako makakalaya mula sa mga tanikala at panggapos ng kasikatan, kayamanan, at katayuan?” Pagkatapos ay nanalangin ako nang tahimik sa Diyos na hinihiling sa Kanyang gabayan ako at pangunahan na maunawaan ang diwa ng aking pagsisikap para sa katayuan at tulungan akong talikuran ang aking laman at isagawa ang katotohanan.

Sa aking mga debosyonal, binabasa ko ang bahaging ito ng mga salita ng Diyos: “Ang diwa ng pag-uugali ng mga anticristo ay ang patuloy na gumamit ng iba’t ibang mga pamamaraan upang makamit ang kanilang layunin na magkaroon ng katayuan, mang-akit ng mga tao at pasunurin ang mga ito at ipagpitagan sila. Posibleng sa kaibuturan ng kanilang mga puso ay hindi nila sinasadyang makipag-agawan sa Diyos para sa sangkatauhan, ngunit isang bagay ang tiyak: Kahit na hindi sila nakikipag-agawan sa Diyos para sa mga tao, nais pa rin nilang magkaroon ng katayuan at kapangyarihan sa gitna nila. Kahit na dumating ang araw na mapagtanto nila na nakikipagkumpitensya sila sa Diyos para sa katayuan, at magpigil man sila ng kanilang sarili, gumagamit pa rin sila ng iba pang mga pamamaraan upang makakuha ng katayuan sa mga tao at mapatunayan nila ang kanilang sarili. Sa madaling sabi, kahit na ang lahat ng ginagawa ng mga anticristo ay lilitaw na binubuo ng isang tapat na pagganap ng kanilang mga tungkulin, at tila mga totoong tagasunod sila ng Diyos, ang kanilang ambisyon na kontrolin ang mga tao—at makakuha ng katayuan at kapangyarihan sa gitna nila—ay hindi kailanman magbabago. Kahit ano pa ang sabihin o gawin ng Diyos, at kahit anong hinihingi Niya sa mga tao, hindi nila ginagawa ang dapat nilang gawin o ginagampanan ang kanilang mga tungkulin sa paraang angkop sa Kanyang mga salita at iniaatas, ni hindi rin nila isinusuko ang kanilang paghahangad ng kapangyarihan at katayuan bilang resulta ng pagkaunawa sa Kanyang mga sinalita at ng katotohanan; sa buong panahon, nilalamon sila ng kanilang ambisyon, kinokontrol at pinangungunahan nito ang kanilang pag-uugali at kaisipan, at siyang nagdidikta ng landas na kanilang tinatahak. Ito ang halimbawa ng isang anticristo. Ano ang binibigyang-diin dito? Ang ilang mga tao ay nagtatanong, ‘Hindi ba’t ang mga anticristo ang mga nakikipag-agawan sa Diyos upang makaakit ng mga tao, at hindi kumikilala sa Kanya?’ Maaaring kinikilala nila ang Diyos, maaaring totohanan silang kumikilala at sumasampalataya sa Kanyang pag-iral, at maaaring handa silang sundin Siya at hanapin ang katotohanan, ngunit isang bagay ang hindi kailanman magbabago: Hindi nila kailanman bibitawan ang kanilang ambisyon para sa kapangyarihan at katayuan, ni isusuko nila ang kanilang paghahangad ng mga bagay na iyon dahil sa kanilang mga kapaligiran o sa pagtingin ng Diyos sa kanila. Ito ang mga katangian ng mga anticristo. Gaano man nagdusa ang isang tao, gaano man karami ang katotohanang naunawaan nila, gaano man karaming katotohanang realidad ang napasok nila, at gaano man karaming kaalaman tungkol sa Diyos ang taglay nila, lampas sa mga panlabas na kaganapan at kahayagang ito, hindi sila kailanman magpipigil o bibitaw sa kanilang ambisyon para sa, at paghahangad ng, katayuan at kapangyarihan, at ito mismo ang nagtatakda sa kanilang diwang kalikasan. Walang kahit na kaunting pagkakamali na tukuyin ng Diyos ang gayong mga tao bilang mga anticristo; natukoy na ito ng kanilang pinakadiwang kalikasan” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (3)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inihayag ng Diyos ang kalikasan at mga katangian ng mga anticristo bilang nagpapahalaga sa kapangyarihan at katayuan at ginagawa ang mga bagay na ito na mga dahilan ng kanilang pamumuhay. Ang pagnanasa sa kasikatan, kayamanan at katayuan ang ugat at motibasyon ng bawat pagkilos nila, labis na ganito kaya inaangkin na nila sa kanilang sarili ang mga tupa ng Diyos, nilalabanan ang Diyos, at lubos na tumatangging magsisi, hanggang, sa wakas, sila’y malantad at maalis. Nagsimula akong mangamba habang iniisip ko ang mga salita ng Diyos. Sadyang pinahahalagahan ko ang aking katayuan. Noong unang pagkakataong iyon, tumanggi akong pahintulutan si Sister Zhang na mailipat upang ingatan ang aking posisyon. Ngayon sa pagkakataong ito, hindi na naman ako handang pakawalan ang isang tao para sa kapakanan ng aking sariling posisyon. Ang tanging iniisip ko’y ang aking katayuan at hindi ako nagpakita ng anumang pagsasaalang-alang sa kalooban ng Diyos, lalong hindi ko inisip ang tungkol sa gawain ng tahanan ng Diyos. Determinado akong panatilihin ang aking posisyon, kahit nakataya ang gawain ng tahanan ng Diyos, at kaya ko pa ngang makipagtagisan sa Diyos para sa kapakanan ng aking sariling katayuan. Nasaan ang aking paggalang sa Diyos? Wala sa Diyos ang aking pananampalataya; inilagay ko ang aking pagtitiwala sa katayuan at kapangyarihan, at hindi ba ito ang kalikasan ng isang anticristo? Alam na alam ko na magaling si Sister Chen sa pag-edit ng mga dokumento at natutuwa siya sa gayong uri ng gawain. Ngunit para maingatan ang sarili kong posisyon, hindi ko hiningi ang kanyang opinyon o itinalaga siya sa katungkulang angkop sa kanyang mga kalakasan, bagkus ay kumilos ako na parang kanyang amo at tumangging payagan siyang gampanan ang kanyang tungkulin sa ibang iglesia. Itinuring ko ang iglesia na parang aking sariling teritoryo at walang maililipat na hindi ko sinasang-ayunan. Hindi ba’t nagsisikap akong ikulong at kontrolin ang mga tao gaya ng isang anticristo? Para mahawakang mabuti ang aking posisyon, sinubukan kong panatilihin ang mga kapatid na may kakayanan at kalakasan sa aking iglesia. Itinuring ko sila na parang sarili kong pag-aari at naghari sa kanila, nagnanais na mas maraming tao ang magtrabaho para sa kapakanan ng sarili kong posisyon. Talagang kinamuhian ng Diyos ang ambisyon kong ito at dapat lang na isumpa ako! Nakita ko na ang aking mga pananaw tungkol sa pagsisikap sa isang bagay ay hindi nagbago sa lahat ng mga taon ng aking pananampalataya sa Diyos, na ako’y mahigpit na iginapos ng kasikatan, kayamanan, at katayuan, at ako’y naglalakad sa landas ng mga anticristo. Naalala ko ang isang anticristo na nakilala ko noon. Palagi niyang pinagsisikapan ang kasikatan, kayamanan, at katayuan at, noong naging isa siyang pinuno, sinikap niyang pagtibayin ang kanyang posisyon sa pamamagitan ng pagkontrol sa mga tao at pagsisikap na magtatag ng sarili niyang independyenteng kaharian. Hindi niya tinanggap ang anumang katotohanan at kumilos na tulad ng isang diktador. Naging sanhi siya ng matinding pagkaantala ng gawain ng tahanan ng Diyos, at sa huli siya’y nalantad at natanggal. Nakilala ko na ang pagsisikap para sa kasikatan, kayamanan, at katayuan ay siyang landas ng mga anticristo na hahantong sa impyerno! Isinaayos ng Diyos ang mga pangyayari upang paulit-ulit akong malantad para makilala ko ang sarili kong malasatanas na kalikasan at makita ko na ako’y nasa maling landas upang makabalik ako sa tamang panahon. Paghatol sa akin ang mga sitwasyong ito, ngunit higit pa rito, ang mga ito’y dakilang pag-ibig at pagliligtas ng Diyos! Habang iniisip ko ang mga napakaingat na pagsisikap na ginawa ng Diyos, nagsimula akong sumuko at hindi ko na nilalabanan ang mga ganitong sitwasyon. Naramdaman ko na ang lahat ng bagay na isinaayos ng Diyos ay siyang kinakailangan ko. Ninais kong tunay na magsisi at maranasan ang mga sitwasyon na iyon na may pusong nagpapasakop.

Kalaunan ay nabasa ko ang dalawang bahaging ito ng mga salita ng Diyos. “Ano ang tungkulin? Hindi mo pinamamahalaan ang tungkulin—hindi mo ito sariling karera o sarili mong trabaho; sa halip, gawain ito ng Diyos. Hinihingi ang iyong pakikipagtulungan sa gawain ng Diyos, na siyang humahantong sa iyong tungkulin. Ang bahagi ng gawain ng Diyos na dapat makipagtulungan ng tao ay ang kanyang tungkulin. Bahagi ng gawain ng Diyos ang tungkulin—hindi mo ito karera, hindi mo mga gawaing bahay at hindi mo rin pansariling alalahanin sa buhay. Ang iyong tungkulin ay paghawak man sa panlabas o panloob na gawain, gawain ito ng tahanan ng Diyos, bumubuo ito sa isang bahagi ng plano ng pamamahala ng Diyos, at ito’y tagubiling ibinigay sa iyo ng Diyos. Hindi mo ito pansariling gawain” (“Tanging sa Paghahanap ng Mga Prinsipyo ng Katotohanan Nagagampanan nang Maigi ng Isa ang Kanyang Tungkulin” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Anumang tungkulin ang isinasagawa mo, kailangan mong isagawa ito nang naaayon sa mga hinihingi ng Diyos. Halimbawa, kung napili kang maging isang pinuno ng iglesia, tungkulin mo kung gayon ang pamumuno sa iglesia—paano mo ito dapat gawin kung itinuturing mo ito bilang iyong tungkulin? (Alinsunod sa mga hinihingi ng Diyos.) Ang paggawa alinsunod sa mga hinihingi ng Diyos ay isang pangkalahatang paraan ng pagtanaw dito. Ano ang mga partikular na detalye? Una, dapat mong malaman na ito ay isang tungkulin, hindi isang katungkulan. Magbubunga ng mga suliranin kung iniisip mong naluklok ka sa isang katungkulan. Gayunman, kung sinasabi mong ‘Napili akong maging isang pinuno ng iglesia, kaya’t kailangan kong maging mababa nang isang antas kaysa sa iba; lahat kayo ay higit na nakatataas kaysa sa akin at higit na dakila kaysa sa akin,’ ito ay hindi rin wastong saloobin; kung hindi mo nauunawaan ang katotohanan, walang idudulot na kabutihan sa iyo ang kahit gaano kalaking pagkukunwari. Sa halip, dapat kang magkaroon ng marapat na pagkaunawa nito. Una, dapat alam mong napakahalaga ng tungkuling ito. Ilang dosena ang mga kasapi sa isang iglesia, at dapat mong isipin kung paano aakayin ang mga taong ito sa harap ng Diyos at bibigyang-kakayahan ang karamihan sa kanila na maunawaan ang katotohanan at makapasok sa katotohanang realidad. Dagdag pa rito, dapat kang magsikap na mapahinto ang mahihina at hindi aktibong tao sa pagiging ganoon upang masigasig nilang maisakatuparan ang kanilang mga tungkulin, at tungkol naman sa mga nakatutupad sa kanilang mga tungkulin, dapat mong maipagawa at mapagampanan sa kanila ang mga ito sa abot ng kanilang makakaya. Ipaunawa sa kanila ang mga katotohanang kaugnay sa pagsasakatuparan ng kanilang mga tungkulin upang hindi sila maging pabaya sa pagtupad sa mga ito, matupad nila nang maayos ang mga ito, at makaya nilang magkaroon ng isang normal na ugnayan sa Diyos. May mga tao ring nagiging dahilan ng pagkagambala at mga kaguluhan, o sumampalataya na sa Diyos sa maraming taon ngunit may taglay na masamang pagkatao; sa mga tao na ito, dapat mong iwasto ang mga dapat iwasto, at patalsikin ang dapat patalsikin, sa pamamagitan ng mga naaayong pagsasaayos para sa bawat tao ayon sa kanilang uri. Mahalaga rin at marapat na malinang lahat ang iilan sa iglesia na mabuti-buti ang pagkatao, may kakaunting kakayahan, at makatatanggap ng pananagutan para sa isang aspeto ng gawain. … Dapat mong maipalabas ang pinakamainam sa bawat tao, ganap na pinakikinabangan ang kanilang pansariling kakayahan at isinasaayos ang naaangkop na mga tungkulin para sa kanila batay sa kung ano ang kanilang magagawa, ang uri ng kanilang kakayahan, ang kanilang edad, at gaano katagal na silang sumasampalataya sa Diyos. Dapat kang makapaghanda ng isang pang-isahang plano para sa bawat uri ng tao at pag-iba-ibahin ito sa bawat tao, upang maisakatuparan nila ang kanilang mga tungkulin sa tahanan ng Diyos at maibuhos ang kanilang mga takdang-gawain sa kayang abutin ng mga ito” (“Ano ang Sapat na Pagtupad ng Tungkulin?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na ang tungkulin ay hindi pansariling gawain ng isang tao. Nagmumula sa Diyos ang ating tungkulin, at dapat natin itong gampanan sa paraang hinihiling Niya. Hinihiling ng Diyos sa mga pinuno na sanayin ang mga tao. Inihanda ng Diyos ang lahat ng uri ng taong may kakayanan para sa Kanyang gawain at bilang isang pinuno sa iglesia, kailangan kong gampanan ang aking tungkulin ayon sa Kanyang mga hinihiling at mga alituntunin. Kapag may natagpuan akong taong may talento, dapat ko silang sanayin at irekomenda, upang magamit nang mabuti ng lahat ang kanilang mga kalakasan sa tamang lugar, magampanan ang kanilang tungkulin, at matupad ang kanilang kanya-kanyang gawain upang lalo pang mapalawak ang gawain ng ebanghelyo. Tanging ito lamang ang nakaayon sa kalooban ng Diyos, at ito rin ang nais gawin ng mga magkakapatid. Noong maunawaan ko ang kalooban ng Diyos, nagpadala ako ng mensahe sa pinuno ng kabilang iglesia para kumpirmahing ipalilipat ko si Sister Chen. Gumaan ang aking pakiramdam noong nagsimula akong kumilos nang ganito. Noon ko nakita ang mga pagpapala ng Diyos. Nagulat ako, noong Nobyembre ng taong iyon, na ang bilang ng mga nagbalik-loob na nagkaroon kami mula sa aming gawaing ebanghelyo ay natriple mula nang nakalipas na buwan. Alam ko na nakamit ito sa pamamagitan ng gawain ng Diyos at hindi ako makatigil sa pagpapasalamat at pagpuri sa Kanya!

Dati, hindi ako nakadama ng anumang pagkamuhi sa mga katiwalian ng pakikipagtunggali para sa kasikatan at kayamanan o pagsisikap para sa kasikatan, kayamanan, at katayuan. Inakala ko na, dahil sa ang lahat ay ginawang tiwali ni Satanas, kung gayon ang lahat ay may magkakatulad na disposisyon, at hindi ito maaaring mabago sa loob lamang ng ilang araw. Ito ang pumigil sa akin na hanapin ang katotohanan upang malutas ang suliranin. Sa pamamagitan ng pagdanas ng kahatulan at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, at sa pamamagitan ng pagsubok at pagkakalantad sa akin, nagkaroon din ako ng kaunting pagkaunawa sa diwa ng pagsisikap para sa mga bagay na iyon. Nakita ko na ang pagsisikap para sa mga bagay na ito ay pakikipaglaban sa Diyos at nagsimula kong kamuhian ang aking sarili mula sa kaibuturan ng aking puso. Naging handa akong pagsikapan ang katotohanan, magsisi, at magbago. Dahil sa gawain ng Diyos, nagagawa ko na ngayong itakwil ang aking laman at isagawa ang ilang katotohanan. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

39. Nagsasabuhay na ng Kawangis ng Tao sa Wakas

Ni Zhou Hong, Tsina

Nang maging lider ako sa iglesia noong 2018, nalaman ko na may isang kapatid na Yang ang apelyido na may mataas na kakayahan at naghanap ng katotohanan. Naisip ko, “Kung masasanay ko siyang mabuti, magiging madali ang buhay ko, bubuti ang gawain namin, at pupurihin din ako ng lider namin.” Kaya nagpursigi akong sanayin siya. Nagbabahagi ako sa kanya sa tuwing may nagiging problema siya at itinalaga ko siya na maging isang lider ng pangkat. Mabilis siyang gumaling at maasikaso siya sa kanyang tungkulin. Hindi nagtagal, gumanda ang gawain ng pangkat niya. Naisip ko, “Kung meron pang ibang tulad ni Sister Yang, malaki ang ibubuti ng lahat ng gawain namin sa iglesia. Makakapagpahinga ako nang kaunti at mas maganda ang magiging resulta namin, at sasabihin ng lahat na magaling ang ginagawa ko.” Isang araw, kinailangan namin ng taong magtitipon ng mga dokumento tungkol sa paglilinis at pag-aalis ng mga anticristo at gumagawa ng masama. Nagkasundo ako at ang aking mga kasama sa gawain na si Sister Yang ang dapat gumawa nito. Laking gulat ko nang madali niyang nakuha ang mga prinsipyo at nakagawa ng mga dokumento na patas at tama. Sa panahong ito, madalas tanungin ng lider ko kung may kasamahan kami na magaling sa pag-aasikaso ng mga dokumento at alam kong karapat-dapat si Sister Yang doon. Pero kapag naiisip kong malilipat siya at kung anong magiging epekto noon sa gawain namin, ayaw ko siyang pakawalan at hindi ko siya inirekomenda sa lider.

Isang araw, sa isang pagtitipon, sinabi ng lider na kailangan nila ng taong magtitipon ng mga dokumento sa paglilinis at pag-aalis ng mga anticristo at mga gumagawa ng masama at tinanong kami kung may maimumungkahi kami. Naisip ko, “Magiging magaling diyan si Sister Yang, pero kung pakakawalan ko siya, kakailanganin kong magsanay ng iba. Malaking trabaho iyon. Ano na lang ang iisipin ng lider ko sa akin kapag nagsimulang sumama ang gawain namin? Magaling din naman si Sister Tang sa pagtitipon ng mga dokumento, pero hindi siya gaanong aktibo sa tungkulin niya at kinakailangan niya pa ng tulong. Siya na lang ang irerekomenda ko. Sa ganitong paraan, may maibibigay ako para sa trabaho at hindi mawawala si Sister Yang. Hindi maaapektuhan ang gawain namin.” Kaya’t inirekomenda ko si Sister Tang at ibinida ko ang mga kalakasan niya at sinadya kong palabasin na hindi ganoon kagaling si Sister Yang. Makalipas ang ilang araw, napili si Sister Tang para sa trabahong iyon. Kalaunan ay nalaman kong hindi makayanan ni Sister Tang ang gawain nang mag-isa. Naisip ko, “Kaya iyon ni Sister Yang, walang problema. Pero ayaw ko siyang pakawalan. Ang galing-galing niya sa tungkulin niya, anong mangyayari sa gawain namin kapag umalis siya?” Kaya pinili ko pa ring hindi irekomenda si Sister Yang. Ilang araw matapos iyon, hiniling mismo ng lider ko si Sister Yang at sinabihan kaming maghanap agad ng kapalit niya. Tutol talaga ako sa ideyang ito. Naisip ko, “Kapag umalis si Sister Yang, sinong magtitipon ng mga dokumento ng iglesia? Kahit makahanap pa kami ng karapat-dapat na tao, baguhan lang iyon at hindi alam ang mga prinsipyo. Kakailanganin nila ng pagsasanay. Hindi lang magdurusa ang gawain namin, magiging mahirap at matrabaho pa iyon para sa akin.” Alam kong mali ako para isipin ito, pero patuloy akong nagdahilan para sa sarili ko: “Ako mismo ang nagsanay kay Sister Yang. Kapag umalis siya, walang tao sa pangkat namin ang makakagawa ng trabaho niya. Paano na iyon matatapos? Hindi, kailangan ko itong talakayin sa mga kasamahan ko sa gawain at sulatan ang lider para hilingin na manatili si Sister Yang nang ilang buwan pa hanggang sa makapagsanay na kami ng iba.” Nang sabihin ko ito sa dalawa kong kasama sa gawain, pinagsabihan nila ako. Sabi nila, “Nagsasanay tayo ng mga tao para gawin ang gawain ng bahay ng Diyos. Kapag umalis na si Sister Yang, makakapagsanay pa tayo ng iba. Hindi ba’t nagiging makasarili ka sa pagpigil sa pag-alis ni Sister Yang?” Pero hindi ako nagnilay sa aking sarili, sa halip inisip ko, “Ang bait mo naman. Akala mo ba madaling magsanay ng tao?” Lalong sumama ang loob ko. Lumaban ako at nainis ako sa mga kasama ko sa gawain dahil hindi nila naunawaan ang panig ko. Hindi nagtagal, pakiramdam ko ay nag-iinit ako, para akong nasusunog, at nanghihina ang buong katawan ko. Naisip ko, “Ayos naman ang panahon, at wala akong sipon. Kakatwa naman ito.” Napagtanto kong pagtutuwid at pagdidisiplina ito ng Diyos sa akin. Naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Ngayon, kapag Ako ay gumagawa sa gitna ninyo, kumikilos kayo sa ganitong paraan—kung darating ang araw na walang sinuman ang naroon upang bantayan kayo, hindi ba kayo magiging gaya ng mga bandido na ipinapahayag ang kanilang sarili na mga hari ng kanilang mga munting bundok?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Isang Napakaseryosong Problema: Pagtataksil 1). Nagulat ako nang mapagtanto kong ibinubunyag mismo ng mga salita ng Diyos ang kalagayan ko. Tinatrato ko si Sister Yang na parang pag-aari ko siya. Akala ko na dahil ako ang nagsanay sa kanya, sa akin dapat siya at dapat siyang manatili sa iglesia ko para maging maganda ang tingin sa akin. Ayaw kong pumayag na makuha siya ng iba. Sa totoo, ginagawa ng lahat ng kapatid ang kanilang mga tungkulin sa bahay ng Diyos at ang mga tagubilin sa kanila ay galing lahat sa Diyos. Ginagawa nila ang kanilang mga gawain kung kailan at kung saan kailanganin ng bahay ng Diyos at kung paano isaayos ng Diyos. Pero naging mapanlinlang ako at dinaya ko ang iba para sa sarili kong reputasyon at katayuan, ginagawa ang makakaya ko para manatili sa akin si Sister Yang. Hindi ba’t isa ako sa “mga bandido na ipinapahayag ang kanilang sarili na mga hari ng kanilang mga munting bundok”? Sinubukan kong kontrolin si Sister Yang at agawin siya sa Diyos. Ito ang ginagawa ng mga anticristo at isa itong landas papunta sa pagkawasak. Nang mapagtanto ko ito, labis akong nakonsiyensiya. Masyado akong mapagmataas at makasarili.

Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ano ang pamantayan kung paano hinuhusgahan ang mga gawa ng isang tao bilang mabuti o masama? Depende ito sa kung taglay mo o hindi, sa iyong mga iniisip, pagpapahayag, at kilos, ang patotoo tungkol sa pagsasagawa ng katotohanan at pagsasabuhay ng katotohanang realidad. Kung wala ka ng realidad na ito o hindi mo ito isinasabuhay, walang duda na ikaw ay isang masamang tao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Kung naniniwala sa Diyos ang isang tao ngunit hindi nakikinig sa Kanyang mga salita, hindi tinatanggap ang katotohanan, o hindi nagpapasakop sa Kanyang mga pagsasaayos at orkestrasyon; kung nagpapakita lamang sila ng ilang mabubuting pag-uugali, ngunit hindi magawang talikuran ang laman, at walang inaalis sa kanilang pagmamataas o kapakinabangan; kung, bagama’t sa lahat ng pagpapakita ay ginagampanan nila ang kanilang tungkulin, nabubuhay pa rin sila sa kanilang mga satanikong disposisyon, at hindi binibitawan man lamang ang mga pilosopiya at pamamaraan ng pag-iral ni Satanas, at hindi nagbabago—paano nila maaaring paniwalaan ang Diyos kung gayon? Iyon ay paniniwala sa relihiyon. Tinatalikdan ng gayong mga tao ang mga bagay at ginugugol ang kanilang sarili nang may kababawan, ngunit ang landas na kanilang tinatahak at ang pinagmumulan at lakas ng lahat ng kanilang ginagawa ay hindi nakabatay sa mga salita ng Diyos o sa katotohanan; sa halip, patuloy silang kumikilos alinsunod sa kanilang mga sariling paglalarawan sa isip, pagnanasa, at pansariling palagay, at ang mga pilosopiya at disposisyon ni Satanas ang patuloy na pinagbabatayan ng kanilang pag-iral at mga kilos. Sa mga bagay na hindi nila nauunawaan ang katotohanan, hindi nila ito hinahanap; sa mga bagay na nauunawaan nila ang katotohanan, hindi nila ito isinasagawa, hindi ipinagbubunyi ang Diyos bilang dakila, o pinahahalagahan ang katotohanan. Bagama’t maituturing silang tagasunod ng Diyos, ito ay sa salita lamang; ang laman ng kanilang mga kilos ay walang iba kundi pagpapahayag ng kanilang mga tiwaling disposisyon. Walang palatandaan na ang kanilang layon at hangarin ay upang isagawa ang katotohanan at kumilos ayon sa mga salita ng Diyos. Ang mga taong iniisip ang kanilang mga sariling kapakanan bago ang iba pa, na inuunang tuparin ang kanilang mga sariling hangarin at layon—ito ba ang mga taong sumusunod sa Diyos? (Hindi.) At maaari bang maghatid ng pagbabago sa kanilang mga disposisyon ang mga taong hindi sumusunod sa Diyos? (Hindi.) At kung hindi nila mababago ang kanilang mga disposisyon, hindi ba sila kalunos-lunos?” (“Ang Paniniwala sa Relihiyon ay Hindi Kailanman Hahantong sa Kaligtasan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pinag-isipan ko ang mga salita ng Diyos at pinagnilayan ang naging asal ko. Mukha akong nagsasakripisyo para sa Diyos, pero ang motibo ko sa tungkulin ko ay ang tugunan ang sarili kong mga interes. Nang maghanap ang lider ko ng taong makapag-aasikaso ng mga dokumento, alam kong si Sister Yang ang pinakamagaling sa trabahong iyon. Pero nagsinungaling ako at nanlinlang para protektahan ang sarili kong mga interes, at sa halip ay inirekomenda si Sister Tang. Kahit nang makita kong nahihirapan si Sister Tang sa trabaho at alam kong makakaantala siya sa gawain, hindi ko pa rin inirekomenda si Sister Yang. Hindi ko inisip ang bahay ng Diyos o isinaalang-alang ang kalooban ng Diyos. Ginamit ko lang na kasangkapan ang mga kapatid para pag-ingatan ang sarili kong reputasyon at katayuan. Masyado akong masama, makasarili, at malupit. Matagal na akong naniniwala sa Diyos, pero lahat ng saloobin at pananaw ko ay nakabatay sa aking mga satanikong disposisyon at sa mga taktika ni Satanas para mabuhay. Hindi ko sinunod ang mga salita ng Diyos o isinagawa ang katotohanan. Isa akong walang pananampalataya, katulad ng inilalarawan ng mga salita ng Diyos. Hindi na ako puwedeng maging makasarili. Kailangan kong magrekomenda ng taong may talento at magsanay ng iba pang tao para sa iglesia namin. Nagsaayos kami ng tao na aako sa gawain ni Sister Yang sa pangkat namin at nalipat na siya. Kalaunan, nalaman kong mabilis na natipon ni Sister Yang ang mga dokumento sa paglilinis at pag-aalis ng tao. Nalungkot ako nang mabalitaan ko ito. Kung nairekomenda ko lang siya agad at isinantabi ang sarili kong mga interes, hindi maaantala nang ganito katagal ang gawaing ito. Nangyari ito dahil sa pagiging makasarili ko. Nagkasala ako at nakagawa ng masama. Tinanggap ko ito bilang isang babala na huwag na ulit uunahin ang aking mga interes kaysa sa bahay ng Diyos.

Akala ko nabago ako nang kaunti ng karanasang ito, pero ang problema pa ring ito ay naghihintay lang ng tamang sitwasyon para muling magpakita. Hindi nagtagal, tinanong ako ng lider ko tungkol kay Sister Liu. Gusto niyang magpatulong sa kanya sa pagdidilig sa mga bagong mananampalataya sa kalapit na iglesia. Nakadama ako ng kaunting pag-aatubili, pero naisip kong hindi ako dapat maging makasarili, na kailangan kong itaguyod ang gawain ng Iglesia, at puwede naman akong magsanay ng iba. Pumayag akong pakawalan si Sister Liu. Pero pagkatapos ay sinabi niyang itataas ang tungkulin ni Sister Li na nangangasiwa sa pag-aasikaso ng mga dokumento at sinabi sa aking gumawa ng ebalwasyon. Sobra na ito para sa akin. Kapag umalis si Sister Li, sino nang mangangasiwa sa pag-aasikaso ng mga dokumento? Ayaw kong pakawalan si Sister Li kaya ipinagpaliban ko ang paggawa ng ebalwasyon niya. Gusto kong antalahin ng ilang araw ang pag-alis niya para pansamantalang makahanap ng ibang tao ang lider ko at maiwan si Sister Li sa amin. Napansin ng kasama ko sa gawain na hindi ko ginagawa ang ebalwasyon at pinilit akong gawin na iyon. Binalewala ko lang siya at sinabing gagawin ko na iyon, pero hindi ko pa rin iyon ginawa. Makalipas ang sampung araw, sinabi ng kasama ko, “Inilipat na ng lider natin si Sister Li matapos malaman mula sa iba ang tungkol sa kaniya.” Hindi ko agad ito naintindihan. Masyadong mabilis ang pangyayari! Nakuha na ang lahat ng may mabubuting kakayahan sa pangkat ko. Wala na kaming matatapos sa iglesia ngayon. Napuno ng mga saloobing iyon ang isip ko hanggang sa parang sasabog na ito. Parang ang bigat-bigat ng puso ko. Nawalan ako ng ganang kumain sa mga sumunod na araw. Ang naiisip ko lang ay kung paanong kailangan kong maghanap ng mga tao at kung gaano katinding pasanin ang dala ko. Magiging matrabaho ang lahat ng iyon. Habang iniisip ko iyon, lalo akong napupuno ng pag-aalala, at napagod ako.

Isang araw, bumababa ako ng hagdan nang mawalan ako ng balanse. Nakarinig ako ng lagutok sa paa ko, parang butong nabali. Naisip ko, “Lagot na talaga. Hindi ko magagawa ang tungkulin ko nang bali ang paa ko.” Alam kong iyon ang Diyos na dumidisiplina sa akin. Naisip ko kung paano ko pinanood na isa-isang malipat ang mga tao at kung paano ako nakipagtalo sa Diyos sa puso ko at nilabanan ang lahat ng iyon. Malamang ay nasuklam ang Diyos sa ugali ko sa tungkulin ko, kaya’t binawi ng Diyos ang tungkulin ko. Labis akong natakot sa isiping ito. Napakasakit din ng paa ko. Paulit-ulit akong nanalangin sa Diyos, handang magsisi. Laking gulat ko nang pagkatapos ng tanghalian noong araw na iyon ay biglang nawala ang sakit ng paa ko, para bang hindi ako nasaktan. Alam ko sa puso ko na isa itong babala mula sa Diyos para pagnilayan at kilalanin ko ang aking sarili. Naisip ko, “Bakit ba lagi kong inuuna ang sarili kong mga interes?”

Kalaunan ay nanood ako ng video ng pagbasa ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Hangga’t hindi nararanasan ng mga tao ang gawain ng Diyos at natatamo ang katotohanan, ang likas na pagkatao ni Satanas ang namamahala at nagdodomina sa kanilang kalooban. Ano ba ang partikular na nakapaloob sa likas na pagkataong iyon? Halimbawa, bakit ka makasarili? Bakit mo pinoprotektahan ang sarili mong katungkulan? Bakit ka mayroong gayon katinding mga damdamin? Bakit ka nasisiyahan sa mga di-matutuwid na bagay na iyon? Bakit gusto mo ang mga kasamaang iyon? Ano ang batayan ng pagkahilig mo sa mga ganoong bagay? Saan nagmumula ang mga bagay na ito? Bakit ka masayang-masaya na tanggapin ang mga ito? Sa ngayon, naunawaan na ninyong lahat na ang pangunahing dahilan sa likod ng lahat ng bagay na ito ay dahil nasa kalooban mo ang lason ni Satanas. Tungkol naman sa kung ano ang lason ni Satanas, lubos itong maipapahayag sa mga salita. Halimbawa, kung tatanungin mo ang ilang masamang tao kung bakit sila gumawa ng kasamaan, sasagot sila: ‘Dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili, at bahala na ang iba.’ Ipinahahayag ng nag-iisang pariralang ito ang pinakaugat ng problema. Ang lohika ni Satanas ay naging buhay na ng mga tao. Maaari silang gumawa ng mga bagay-bagay para sa ganito at ganoong layunin, ngunit ginagawa lamang nila iyon para sa kanilang sarili. Iniisip ng lahat ng tao na dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili at bahala na ang iba, dapat mabuhay ang mga tao para sa sarili nilang kapakanan, at gawin ang lahat ng makakaya nila para magkaroon ng magandang posisyon alang-alang sa pagkain at marangyang pananamit. ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’—ito ang buhay at ang pilosopiya ng tao, at kinakatawan din nito ang likas na pagkatao. Ang mga salitang ito ang mismong lason ni Satanas, at kapag isinapuso ito ng mga tao, nagiging kalikasan na nila ito. Ang kalikasan ni Satanas ay inilalantad sa pamamagitan ng mga salitang ito; lubos itong kinakatawan ng mga ito. Ang lasong ito ay nagiging buhay ng mga tao at nagiging pundasyon din nila sa buhay, at ang sangkatauhang ginawang tiwali ay patuloy nang pinangingibabawan ng lasong ito sa loob ng libu-libong taon” (“Paano Lakaran Ang Landas ni Pedro” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Sinasabi ng mga salita ng Diyos na matapos gawing tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, lahat ng klase ng satanikong lason ay natanim sa ating mga puso at naging ating kalikasan. Halimbawa ang “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba.” Nabubuhay ang lahat sa satanikong lason na ito, lahat ng ginagawa natin ay para sa sarili nating pakinabang, at iniisip nating tama at dapat ito, kaya lalo tayong nagiging makasarili at mapanlinlang. Nagnilay ako sa aking sarili. Nang ilipat ng lider ang mga tao paalis sa iglesia ko, lumaban ako at sinubukan iyong pigilan, hanggang sa punto ng panlilinlang. Tinrato ko ang mga tao na parang pag-aari ko sila at tumangging makuha sila ng bahay ng Diyos. Masyado akong makasarili at kasuklam-suklam, talagang wala sa katwiran. Humahadlang ako sa gawain ng bahay ng Diyos! Nang dumating ang Panginoong Jesus para gumawa, sinubukan ng mga Fariseo na protektahan ang sarili nilang katayuan at kabuhayan sa pamamagitan ng pagpigil sa mga tao sa pagsunod sa Kanya. Tinrato nilang pag-aari ang mga mananampalataya at nakipagkompetensiya sa Panginoon para sa kanila. Sa huli, nagkasala sila sa disposisyon ng Diyos at pinarusahan Niya sila. Anong pagkakaiba ng ugali ko sa mga Fariseo? Ang mga kapatid ay mga tupa ng Diyos at may karapatan ang bahay ng Diyos na italaga sila ayon sa nais nito. Wala akong karapatang makialam. Bilang isang lider ng iglesia, dapat kong gawin ang tungkulin ko gaya ng hinihiling ng bahay ng Diyos at nang naaayon sa mga prinsipyo, ibahagi ang katotohanan para lutasin ang mga problema at magsanay ng mga tao. Ito ang tungkulin ko, ang aking responsibilidad. Pero hindi ko isinaalang-alang ang kalooban ng Diyos o itinalaga ang mga tao nang naaayon sa mga prinsipyo. Hindi ako nakahandang magsikap na magsanay pa ng mga tao. Hindi ko inirekomenda ang mga taong alam kong may talento, sa halip ay sinubukan ko silang kontrolin, pinagtatrabaho at pinagsisilbi sila para sa sarili kong reputasyon. Hindi ba’t ginagawa ko ang sarili kong gusto na salungat sa bahay ng Diyos? Nilalabanan ko ang Diyos at nilalakaran ang landas ng mga anticristo. Natakot ako sa isiping iyon at nagpasalamat ako sa Diyos sa pagdidisiplina Niya sa akin at pagpipigil sa aking gumawa pa ng kasamaan.

Kalaunan, nanood ako ng isa pang video ng pagbasa ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang mga damdamin ng sangkatauhan ay makasarili at nabibilang sa daigdig ng kadiliman. Hindi sila umiiral para sa kapakanan ng kalooban, lalong hindi para sa plano ng Diyos, at kaya ang tao at Diyos ay hindi kailanman maaaring pag-usapan nang magkasabay. Ang Diyos ay walang hanggang kataas-taasan at marangal kailanman, samantalang ang tao ay hamak magpakailanman at walang halaga hanggang sa walang katapusan. Ito ay sapagkat ang Diyos ay walang hanggang gumagawa ng mga sakripisyo at nag-uukol ng sarili Niya para sa sangkatauhan; ang tao, gayunman, ay walang hanggang nangunguha at nagsisikap para lamang sa sarili niya. Ang Diyos ay walang katapusan ang pagpapakahirap para makaligtas ang sangkatauhan, gayon pa man, ang tao ay hindi kailanman nag-aambag ng anumang bagay para sa kapakanan ng liwanag o para sa pagkamakatuwiran. Kahit na magsikap ang tao sa maikling panahon, hindi nito makakayanan ang isang dagok, dahil ang pagsisikap ng tao ay palaging para sa sarili niyang kapakanan at hindi para sa iba. Palaging makasarili ang tao, samantalang ang Diyos ay hindi makasarili magpakailanman. Ang Diyos ang pinagmumulan ng lahat ng makatarungan, mabuti, at maganda, habang ang tao ay ang siyang nagtatagumpay at nagpapamalas ng lahat ng kapangitan at kasamaan. Hindi kailanman babaguhin ng Diyos ang diwa ng pagkamakatuwiran at kagandahan Niya, gayon pa man, ang tao ay ganap na may kakayahan, sa anumang oras at sa anumang kalagayan, na ipagkanulo ang pagkamakatuwiran at lumayo mula sa Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Napakahalagang Maintindihan ang Disposisyon ng Diyos). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na ang Diyos ay hindi makasarili. Lahat ng ginagawa Niya ay ginagawa para iligtas tayo; tayong lahat ang nakikinabang doon. Ang bahay ng Diyos ay nagtataas at nagsasanay ng mga tao para ang mga naghahanap ng katotohanan na may mataas na kakayahan ay magkaroon ng higit pang pagsasanay at sa huli ay maisagawa ang mga tagubilin ng Diyos. Napapakinabangan ito ng mga kapatid at ng gawain ng bahay ng Diyos. Ako naman, malaya kong natanggap ang pagdidilig at panustos ng mga salita ng Diyos, at pagsasanay mula sa bahay ng Diyos, pero hindi ko inisip na gawin ang tungkulin ko para suklian ang pagmamahal ng Diyos. Ang inisip ko lang ay kung paano makontrol ang mga tao. Para sa sarili kong reputasyon at katayuan, hindi ako nag-atubiling hadlangan ang pagsasanay ng bahay ng Diyos sa mga tao, na nakaantala sa gawain nito. Masyado akong naging makasarili at mapaminsala, hindi karapat-dapat mabuhay sa harap ng Diyos. Alam kong hindi ako puwedeng magpatuloy nang ganoon. Kailangan kong bigyan ang bahay ng Diyos ng mga taong may talento nang sa gayon ay mas maraming mga kapatid ang makagawa ng tungkuling nakalaan sa kanila sa tamang lugar. Nang maisaayos ko na ang isip ko, mabilis akong nakakita ng taong aako sa gawain ni Sister Li at nag-alay ako ng pasasalamat sa Diyos. Kahit na hindi alam ng bagong tao ang mga prinsipyo at kailangan kong mas magsikap, payapa at panatag ang pakiramdam ko. Handa akong magsakripisyo para magawa ang anumang magagawa ko, at manalangin kasama ng mga kapatid ko para magawa namin nang mabuti ang gawain namin sa iglesia.

Makalipas ang dalawang linggo, sinabi ng lider ko, “Gusto naming ilipat si Sister Zhao, na nag-eedit ng mga dokumento, sa isa pang iglesia para gampanan ang kanyang tungkulin.” Nang marinig ito, naisip ko, “Dapat kong isipin ang buong gawain ng bahay ng Diyos. Hindi na ako puwedeng maging makasarili. Sa isang banda, kakasimula pa lang naming magsanay ng isa pang sister para gawin ang gawaing ito at hindi pa niya alam ang mga prinsipyo. Magdurusa ang gawain namin. Mas mabuting manatili si Sister Zhao kung nasaan siya.” Napagtanto kong sariling mga interes ko na naman ang iniisip ko. Naisip ko kung paano kong nilakaran ang landas ng mga anticristo, paulit-ulit na inaantala ang gawain ng iglesia at nagkakasala sa disposisyon ng Diyos. Labis akong natakot. Naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Huwag kang laging gumawa ng mga bagay para sa sarili mong kapakanan at huwag mong palagiang isaalang-alang ang iyong mga sariling interes; huwag isipin ang iyong sariling katayuan, katanyagan, o reputasyon. Huwag mo ring isaalang-alang ang mga interes ng tao. Kailangan mo munang isipin ang mga interes ng bahay ng Diyos, at unahin ang mga iyon. Dapat mong isaalang-alang ang kalooban ng Diyos at magsimula sa pamamagitan ng pagmumuni-muni kung ikaw ay naging dalisay o hindi sa pagtupad mo sa iyong tungkulin, kung nagawa mo ang lahat ng iyong makakaya upang maging matapat, nagawa ang lahat ng iyong makakaya upang matupad ang iyong mga pananagutan, at naibigay ang lahat mo, gayundin kung buong-puso mo nang naisaisip o hindi ang iyong tungkulin at ang gawain ng bahay ng Diyos. Kailangan mong isaalang-alang ang mga bagay na ito. Isipin mong madalas ang mga ito, at magiging higit na madali sa iyong gampanan nang maayos ang iyong tungkulin. Kung mahina ang iyong kakayahan, mababaw ang iyong karanasan, o hindi ka bihasa sa iyong mga propesyunal na gawain, kung gayon ay maaaring may ilang pagkakamali o kakulangan sa iyong gawain, at maaaring hindi maging napakaganda ng mga resulta—ngunit naibuhos mo na ang iyong buong pagsisikap. Kapag hindi mo iniisip ang iyong mga makasariling paghahangad o isinasaalang-alang ang iyong mga pansariling interes sa mga bagay na ginagawa mo, at sa halip ay nagbibigay ng palagiang pagsasaalang-alang sa gawain ng tahanan ng Diyos, taglay sa isip ang mga kapakanan nito, at ginagampanan nang mahusay ang iyong tungkulin, makakaipon ka, kung gayon, ng mabubuting gawa sa harap ng Diyos. Ang mga taong gumaganap sa mabubuting gawang ito ay yaong mga may angking katotohanang realidad; sa gayon, mayroon silang patotoo” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ibinigay sa akin ng mga salita ng Diyos ang landas ng pagsasagawa. Kailangan kong alalahanin ang kalooban ng Diyos at gawain ng iglesia. Hindi ako puwedeng maging makasarili at subukang sarilinin ang talento ng tao. Kaya nanalangin ako sa Diyos: “Mahal kong Diyos, masyado akong naging makasarili at malupit, lagi kong pinipigilan ang bahay ng Diyos na magtaas ng mga tao at pinipinsala ang gawain ng iglesia. Ayaw ko nang lumaban sa Iyo. Patnubayan Mo akong talikdan ang aking laman at isagawa ang katotohanan.” Matapos manalangin, pinuntahan at kinausap ko si Sister Zhao tungkol sa paglipat niya. Kahit na nalipat siya, hindi na masama ang loob ko tulad ng dati. Sa halip, nadama kong kabutihan at pagpapala ng Diyos ang magawa kong magpadala ng ganoong talento sa bahay ng Diyos. Nagawa ko ring gampanan ang sarili kong tungkulin at napuno ng kapayapaan at saya ang aking puso. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

40. Gamot Para sa Inggit

Ni Xunqiu, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang laman ng tao ay kay Satanas, ito ay puno ng mga masuwaying disposisyon, nakakahiya ang karumihan nito, at ito ay isang bagay na hindi malinis. Masyadong nag-iimbot ang mga tao sa kasiyahan ng laman at napakaraming pagpapakita ng laman; ito ang dahilan kaya medyo kinasusuklaman ng Diyos ang laman ng tao. Kapag itinakwil ng mga tao ang marumi at tiwaling mga bagay ni Satanas, nakakamit nila ang pagliligtas ng Diyos. Ngunit kung hindi pa rin nila inaalis sa kanilang sarili ang karumihan at katiwalian, nabubuhay pa rin sila sa ilalim ng sakop ni Satanas. Ang pakikipagsabwatan, panlilinlang, at kabuktutan ng mga tao ay pawang mga bagay ni Satanas. Ang pagliligtas sa iyo ng Diyos ay upang palayain ka mula sa mga bagay na ito ni Satanas. Ang gawain ng Diyos ay hindi maaaring magkamali; lahat ay ginagawa upang iligtas ang mga tao mula sa kadiliman. Kung medyo naniwala ka na at magagawa mong alisin sa iyong sarili ang katiwalian ng laman, at hindi na nababalot ng katiwaliang ito, hindi ba naligtas ka na? Kung nabubuhay ka sa ilalim ng sakop ni Satanas wala kang kakayahang maipahayag ang Diyos, ikaw ay marumi, at hindi mo matatanggap ang pamana ng Diyos. Kapag nalinis at nagawa ka nang perpekto, ikaw ay magiging banal, magiging isa kang normal na tao, at pagpapalain ka ng Diyos at magiging kalugud-lugod ka sa Kanya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pagsasagawa 2). Napagtanto ko sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos na may pakikibaka tayo sa inggit at mga alitan sa pagitan ng tao dahil tayo ay ginawang tiwali ni Satanas, at lahat tayo ay nabubuhay sa ating mapanlinlang at masasamang mala-demonyong disposisyon at lubhang makasarili. May panahon na ako ay namuhay sa isang naiinggit na katayuan, palaging nagbabalak laban sa ibang mga tao at nagsisikap para sa pangalan at pakinabang. Ito’y mahirap na paraan ng pamumuhay, pero sadyang hindi ko kayang mapalaya ang aking sarili. Lahat ito ay utang na loob ko sa paghatol at pagkastigo ng Diyos na ako ay maaaring bahagyang magbago at makatakas sa paghihirap na iyon.

Hunyo 2017 noon nang mabigyan ako ng tungkulin bilang pinuno ng grupo sa simbahan na responsable sa buhay-simbahan para sa ilang mga lugar ng pagtitipon. Talagang masaya akong magkaroon ng gayong tungkulin at naramdaman ko na itinataas ako ng Diyos, na kinailangan kong gawin ito nang maayos para masuklian ang pagmamahal ng Diyos. Matapos iyon, naging labis akong aktibo sa pagbabahagi sa mga pagtitipon, at kapag nakita ko na ang mga kapatid ay humaharap sa kahirapan, o nasa mahirap na kalagayan, maghahanap ako ng mga salita ng Diyos upang ibahagi at sagutin ang mga suliranin. Ganap akong tinanggap ng iba kalaunan at sinabi na kaya kong lutasin ang mga praktikal na isyu sa pamamagitan ng pagbabahagi sa mga pagtitipon, na ako ay naging responsable sa aking tungkulin at naging mapagmahal sa mga kapatid. Talagang nalugod ako sa aking sarili nang marinig ko ito.

Hindi nagtagal, narinig ko na magkakaroon ng eleksyon para sa isang lider ng simbahan at naisip ko, “Mataas ang tingin sa akin ng lahat, kaya maaring palarin ako rito. Kapag nahalal ako, ang mga kapatid ay talagang lalo pang hahanga sa akin.” Pareho kaming nominado ni Sister Yang matapos ang isang botohan. Medyo natakot ako nang makita ko na tumanggap siya ng bahagyang mas maraming boto kaysa sa akin. Naisip ko, “Responsable ako sa aking tungkulin at kaya kong gawin ang mga praktikal na gawain. Paano siya nagkaroon ng mas maraming boto kaysa sa akin?” Pero naisip ko, “Nominasyon lang ang mga ito at hindi pa ang huling botohan. May pag-asa pa ako. Kailangan kong magkaroon ng katotohanan sa aking sarili ngayon at mas tulungan ang iba na lutasin ang kanilang paghihirap sa pagpasok sa buhay para makita nilang lahat na hindi siya lamang sa akin, at siguradong mahahalal ako!” Naisip ko ang isang isyu na nabanggit ni Sister Wang noong huling pagtitipon na hindi pa nalulutas, kaya nagmadali akong maghanda ng ilang mga nauugnay na mga salita ng Diyos upang ibahagi sa kanya sa susunod. Nang dumating ang araw ng pagtitipon, pumunta ako sa lugar ng aming pulong, ngunit sa sandaling pumasok ako, nakita ko si Sister Yang na nagbabahagi kay Sister Wang. Talagang hindi ako natuwa. Naisip ko, “Pumunta ako ngayon para magbahagi sa kanya upang malutas ang kanyang isyu at nauna mo itong nasunggaban! Kung naayos mo na ito, paano ko maipapakita ang kaya kong gawin?” Gaya ng inaasahan, napangiti si Sister Wang matapos ang pagbabahagi ni Sister Yang, at lahat ng ibang mga kapatid ay tumango nang may pag-sang-ayon. Talagang hindi ako natuwa na makita ito. Nainggit ako kay Sister Yang, na iniisip na ninakaw niya sa akin ang aking katanyagan. Naisip ko, “Bago ka sumali sa pagtitipong ito, gusto ng lahat na marinig ang aking pagbabahagi. Pero ngayon, lahat ay hinahangaan ka at walang pakialam sa akin.” Lahat ay masayang nakisali sa pagbabahagi sa sandaling iyon, pero hindi ko matanggap ang anuman dito at hindi makapaghintay na makaalis.

Pag-uwi ko, malungkot akong naupo sa aking kama, mas nabubugnot habang mas dinidibdib ko ito. Naisip ko, “Kapag nagpatuloy ito, ang tsansa kong maging isang pinuno ay talagang magiging maliit. Hindi puwede, kailangan kong maging mas maagap sa pagbabahagi. Talagang hindi na ako maaaring magpatalo sa kanya.” Kalauna’y napansin kong nababalisa si Sister Xiang dahil sa malupit na pag-uusig ng CCP at mukhang napipigilan sa kanyang tungkulin, kaya agad akong naghanap ng mga salita ng Diyos para ibahagi sa kanya bago ang pagtitipon. Maaga akong dumating sa lugar ng pagtitipon kinabukasan, pero sa gulat ko, mas maagang nakarating doon si Sister Yang at nagbabahagi na kay Sister Xiang. Nadismaya ako at naisip ko, “Paano mo nagawa ulit ito? Kailangan kong makita kung anong uri ng liwanag mayroon ang pagbabahagi mo. Hindi ako basta naniniwala na masasaklawan nito ang lahat ng bagay.” Hindi kumbinsido, naupo ako sa tabi nila para marinig kung ano ang sasabihin niya. Habang nakikinig ako, natuklasan ko na nagbahagi si Sister Yang ng ilang mga landas ng pagsasagawa na naaayon sa mga salita ng Diyos, pero hindi niya nabanggit ang ugat ng kahinaan at pagiging negatibo ni Sister Xiang. Naisip ko, “Kailangan kong samantalahin ang pagkakataong ito upang ibahagi ang sarili kong pagkaunawa at maliitin ang kakayahan ni Sister Yang.” Sa sandaling ito, nagmadali akong magbahagi, na sinasabing “Sister, hindi sapat ang pagkakaroon ng landas ng pagsasagawa para malutas ang negatibong kalagayan. Kailangan din nating magkaroon ng pagkaunawa ng katotohanang ukol sa kung paanong ginagamit ng Diyos ang malaking pulang dragon bilang hambingan upang gawing perpekto ang mga taong hinirang Niya. Tanging sa pagkaunawa ng gawain, pagiging makapangyarihan, at karunungan ng Diyos tayo maaaring makawala mula sa negatibong kalagayan. Sama-sama nating basahin ang ilan sa mga salita ng Diyos.” Habang tumatango si Sister Xiang, palihim kong sinulyapan si Sister Yang at nakita kong nag-aalangan siyang umuupo sa gilid. Naramdaman ko na parang nanalo ako sa isang laban, at naisip ko, “Makikita ng lahat kung kaninong pagbabahagi ang talagang epektibo kapag naghahambing sila. Maaari na uli akong magmataas, at napatunayan nito na hindi naman ako ganoon kasama.” Matapos iyon ay naging mas aktibo ako sa aking tungkulin. Sa sandaling naririnig ko na may nasa masamang kalagayan o humaharap sa kahirapan, wala akong sinasayang na oras sa paghahanap ng mga salita ng Diyos, pagsusulat ng mga tala, at pagkatapos ay pagbabahagi sa kanila. Kapag nakita kong may tumatango, masaya ako, samantalang kapag walang anumang reaksyon, nagiging lubha akong balisa, kapag lalo akong balisa, mas kakaunti ang nauunawaan ko sa kalagayan ng iba o nalulutas na mga problema. Pakiramdam ko ri’y mas lalo akong napapagod, at naisip ko, “Kung ang mga bagay ay magpapatuloy nang ganito, tiyak na sasabihin ng mga kapatid na wala akong realidad ng katotohanan at hindi nila ako ihahalal bilang pinuno.” Lalo na noong nakita kong nagbibigay ng praktikal na pagbabahagi si Sister Yang sa katotohanan na sinang-ayunan ng mga kapatid, Mas lalo pa akong naging balisa. Ang aking inggit at kawalan ng kakayahan kong matanggap ito ang nanaig. Nagsimula akong maghinanakit sa kanya at ni ayaw ko siyang makausap. Namumuhay ako sa ganoong kalagayan ng pakikipaglaban para sa pangalan at pakinabang. Talagang masakit ito para sa akin. Wala akong nakukuhang anumang kaliwanagan mula sa mga salita ng Diyos, at sa panalangin ay iniraraos ko lang. Naramdaman ko na palayo ako nang palayo mula sa Diyos.

Kalaunan, nanalangin ako sa Diyos at hiningi ang Kanyang kaliwanagan, upang maunawaan ko ang aking tiwaling disposisyon at makaalis sa masamang kalagayang iyon. Tanging sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos ako nagkamit ng kaunting pagkaunawa sa aking tiwaling kalagayan. Ito ang sinasabi ng mga iyon: “Takot palagi ang ilang tao na maging mas sikat sa kanila ang iba at mahigitan sila, na nagtatamo ng pagkilala habang sila naman ay kinaliligtaan. Dahil dito, inaatake at ibinubukod nila ang iba. Hindi ba ito isang kaso ng pagkainggit sa mga taong mas may kakayahan kaysa sa kanila? Hindi ba makasarili at nakasusuklam ang ganitong pag-uugali? Anong klaseng disposisyon ito? Masama ito! Sarili lang ang iniisip, sariling mga hangarin lamang ang binibigyang-kasiyahan, walang konsiderasyon sa mga tungkulin ng iba, at iniisip lamang ang sariling mga interes at hindi ang mga interes ng bahay ng Diyos—ang ganitong klaseng mga tao ay may masamang disposisyon, at hindi sila mahal ng Diyos. Kung talagang kaya mong bigyan ng konsiderasyon ang kalooban ng Diyos, magagawa mong tratuhin nang patas ang ibang mga tao. Kung binibigyan mo ng rekomendasyon ang isang tao, at nagkaroon ng talento ang taong iyon, at sa gayo’y nagdadala ka ng isa pang taong may talento sa bahay ng Diyos, hindi ba nagawa mo nang maayos ang iyong gawain? Hindi ba naging tapat ka sa pagganap sa iyong tungkulin? Magandang gawa ito sa harap ng Diyos, at ganitong klaseng konsiyensya at katwiran ang dapat taglayin ng mga tao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakaramdam ako ng hiya matapos basahin ang mga salita ng Diyos at naisip ko ang lahat ng bagay na may inggit, lahat ng pagsisikap para sa pangalan at pakinabang na ginawa ko. Labis ko itong ninasa simula nang marinig kong maghahalal ng pinuno ang iglesia, at noong nakita kong mas maraming nakuhang boto si Sister Yang kaysa sa akin sa nominasyon, nagsimula akong makita siya bilang kalaban ko, tahimik na nakikipaglaban at nakikipagpaligsahan sa kanya. Nang makita ko siyang lutasin ang mga problema ng mga kapatid sa pamamagitan ng pagbabahagi ng katotohanan, nainggit ako. Akala ko inagaw niya ang katanyagan ko, na nanganganib ang tsansa ko sa pagiging pinuno dahil sa kanya. Sikreto akong nakipagpalisahan sa kanya, hinahanapan ng mali at pinupuna ang kanyang pagbabahagi. Patago ko siyang minaliit habang inaangat ang sarili ko, at pinipigilan ko ang pagiging positibo niya sa kanyang tungkulin. Nang makita konghindi ako mananalo, naghinanakit ako sa kanya at ni ayaw ko siyang pansinin. Nagsikap ako para sa pangalan at pakinabang at may inggit ako sa aking tungkulin. Nagalit ako sa kanya at isinantabi siya. Wala akong ibang ibinunyag kundi ang satanikong disposisyon. Naging masyado akong makasarili, kasuklam-suklam at masama! Ibinabatay ko ang aking buhay sa mga satanikong disposisyon, hindi ko lang sinasaktan ang iba, kundi nabubuhay ako sa galit at hinanakit. Ipinaalala nito sa akin si Zhou Yu sa Ang Pagmamahalan ng Tatlong Kaharian. Makitid ang isip niya, laging naiinggit kay Zhuge Liang, at bago ang kanyang kamatayan sinabi niya, “Mula nang isinilang si Yu, ano pa’ng silbi ni Liang?” Namatay siya sa galit. Hindi ba’t iyon ang mga teribleng kahihinatnan ng inggit? Napagtanto ko na pareho kami, na nainggit ako sa pagsisikap ko na magkamit ng katayuan, na hindi lang nahahadlangan ang sarili kong pagpasok sa buhay, kundi nasasaktan ko pa ang iba. Talagang kulang ako sa pagkatao. Nakakamuhi at nakakapoot ito sa Diyos. Sa katunayan, isinaayos ng Diyos na makasama ko ang isang taong mas mataas ang kakayahan, umaasa na matuto ako sa kanyang mga kalakasan upang mapabuti ko ang mga kahinaan ko. Pero lumaban lang ako at nagkumpara. Wala akong napala sa huli at labis na nasaktan. Napakahangal ko. Isa pa, katotohanan ang naghahari sa bahay ng Diyos, at may mga prinsipyo para sa pagpili ng mga lider. Kahit paano, mga tao sila na may mabuting pagkatao na kayang tanggapin at isagawa ang katotohanan, pero lagi akong naiinggit, nakikipagpaligsahan para sa pangalan at pakinabang, at hindi nagsasakabuhayan ng anumang pagkatao. Ginagawa ako noong hindi karapat-dapat sa pamumuno. Alam ko na kailangan kong itigil ang pakikipaglaban, na tumuon sa pagsasagawa ng katotohanan at mabuhay ayon sa mga salita ng Diyos. Iyon ang tanging tamang landas. Talagang gumaan ang loob ko pagkatapos kong tanggapin ang lahat ng iyon.

Ipinanalangin ko ito sa araw ng halalan: “O, Diyos! Anuman ang maging resulta, nakahanda akong sundin Ka, at boboto ako nang patas.” Pero nagdalawang-isip pa rin ako nang dumating na ang oras ng pagboto. Naisip ko, “Kapag ibinoto ko si Sister Yang at siya ang napili sa huli, anong iisipin ng iba sa akin? Tiyak na sasabihin nila na hindi kami magkapantay.” Ang mga salitang ito ng Diyos ang naisip ko noon: “Kailangan mong matuto na hayaan at isantabi ang mga bagay na ito, na irekomenda ang iba, at tulutan silang mamukod-tangi. Huwag kang magpumilit o magmadaling manamantala sa sandaling magkaroon ka ng pagkakataong mamukod-tangi o mapuri. Kailangan mong matuto na pagbigyan ang iba, ngunit huwag mong ipagpaliban ang pagsasagawa ng iyong tungkulin. Maging isang taong nagtatrabaho nang patago, at hindi nagpapasikat sa iba habang matapat mong ginagampanan ang iyong tungkulin. Kapag lalo mong binitiwan ang iyong kasikatan at katayuan, lalo mong bibitiwan ang sarili mong mga interes, mas mapapayapa ka, at magkakaroon ng mas malaking puwang sa iyong puso at bubuti ang lagay mo” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Dahil doon, naisip ko, “Kailangan kong isagawa ang mga salita ng Diyos. Hindi ako puwedeng manatiling nabubuhay para sa aking katanyagan at katayuan.” Inisip ko ang tungkol sa pagkakaroon ni Sister Yang ng mahusay na kakayahan at sa kanyang praktikal na pagbabahagi, kaya makikinabang ang iglesia kung siya ang magiging pinuno pati ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid. Kailangan kong isagawa ang katotohanan at itaguyod ang mga interes ng iglesia. Kung kaya’t siya ang ibinoto ko. Siya ang ibinoto na maging lider at naging napaka-kalmado at mapayapa ko rito. Naramdaman ko na sa wakas, naisagawa ko ang katotohanan. Salamat sa Diyos!

Kalaunan, noong Abril 2018, Napili ako para sa tungkulin ng pagiging lider ng simbahan, katrabaho ko ang ilang kapatid na responsable sa mga gawain ng iglesia. Sa umpisa, tinalakay namin ang lahat ng mga gawain ng iglesia at talagang maayos na nagtulungan. Pero sa kalaunan, napansin ko na si Sister Li, na nangangasiwa ng aming gawain ng pagsusulat ay mahusay ang kakayahan at mabilis matuto ng mga bagay. Nakaliliwanag at nagpapatibay ang kanyang pagbabahagi sa iba. Talagang hinangaan ko siya pero nakadama ako ng kaunting inggit. Sinimulan kong naising mapasama sa gawaing saklaw niya, nagnanais na matuto ng mas maraming kasanayan at prinsipyo upang hindi niya ako mapag-iwanan. Isang araw natanggap ko ang isang sulat mula sa aming lider sinasabing kailangan nila ng taong tatanggap ng gawain sa isang iglesia sa ibang lugar at tinatanong kung nababagay ba si Sister Li. Nagtanong siya kung puwede akong mangolekta ng ilang ebalwasyon ukol sa kanya. Biglang sumiklab ang inggit ko, at naisip ko, “Gusto nilang linangin si Sister Li. Mahusay ang kakayahan niya at mabilis siyang matuto, pero hindi pa siya matagal na mananampalataya at mababaw pa ang kanyang pagpasok sa buhay. Sa anong paraan hindi kami magkapantay? Bakit hindi ako ang ipadala? Kapag tinanggap ni Sister Li ang tungkuling iyon, ano ang iisipin ng iba sa akin? Tiyak na sasabihin nila na mas magaling siya sa akin.” Lalo akong hindi naging komportable sa mga kaisipang ito, at ni hindi ko siya pinansin noong makita ko siya pagkatapos noon. Ang makita ako sa ganoong asal ay pumipigil sa kanya at tumigil siyang talakayin sa akin ang mga bagay gaya nang dati. Pagkalipas ng ilang araw, nakuha ko ang mga ebalwasyon ng mga kapatid kay Sister Li, at talagang nainggit ako nang makita ko na positibo ang lahat ng ito, mag maganda kaysa sa mga ebalwasyon nila sa akin. Isa akong lider, pero ni hindi ako makapantay sa isang katrabaho. Kahiya-hiya ako! Lalo akong hindi naging komportable nang maisip ko ang tungkol dito. Tiniyak kong masabihan ang isang sister, “Ano itong ebalwasyon mo? Wala kang anumang pagkaunawa. Gumaling na si Sister Li, pero ang kanyang pagpasok sa buhay ay mababaw. Pinalabas mong napakagaling niya, pero kapag napunta siya sa ibang iglesia at naantala ang kanilang gawain dahil hindi niya kayang gawin ang praktikal na gawain, makakagawa ka ng masama!” Nang marinig ito mula sa akin, natakot nang bahagya ang sister. Sinabi niya na isinulat niya iyon batay sa mga tunay na pangyayari, pero hindi niya naisip ang lahat, at muli niya itong sinuri. Kahit nagawa ko ang gusto kong gawin, hindi ko kayang maging masaya. Lalo na nang makita ko si Sister Li, nakonsensya ako, at talagang naramdaman kong may kasalanan ako. Nakagawa ako ng masama, kahiya-hiya, at hindi ko siya tinangkang tingnan sa mata. Nang makitang mukha akong hindi maayos, lumapit siya at nag-aalalang sinabi, “May problema ba?” Mas lalo akong nakonsensya nang marinig kong sabihin niya iyon, kaya’t pautal kong sinabi, “O-oo,” at tumakbo ako sa kabilang kuwarto at lumuhod upang manalangin sa Diyos. Sinabi ko, “O, Diyos, labis akong hindi makatwiran. Nainggit ako kay Sister Li noong makita ko ang mga ebalwasyon ng lahat at siniraan ko pa siya sa kanyang likuran. O, Diyos ko, alam ko po na kinapopootan Mo ang ganitong uri ng bagay, pero nakatali ako sa aking tiwaling disposisyon. Hindi ko kayang pigilan ang sarili ko. O, Diyos ko, pakiusap liwanagan Mo ako upang tunay kong makilala ang aking sarili at itigil ang pamumuhay sa aking tiwaling disposisyon.” Mas kalmado na ako pagkatapos ng aking panalangin, binuksan ko ang aking computer at nagbasa ng ilang sipi ng mga salita ng Diyos.

Sabi ng Diyos, “Kung may nakikita ang ilang tao na sinumang mas magaling kaysa sa kanila, sinasawata nila ang mga ito, nagpapasimula sila ng tsismis tungkol sa mga ito, o gumagamit sila ng ilang nakakahiyang paraan para hindi hangaan ng ibang tao ang mga ito, at na walang taong mas mahusay kaysa iba, sa gayo’y ito ang tiwaling disposisyon ng kayabangan at pagmamagaling, gayundin ng kabuktutan, panloloko at katusuhan, at walang makakapigil sa mga taong ito na makamtan ang kanilang mga layon. Ganito ang buhay nila subalit iniisip pa rin nila na malalaking tao at mabubuting tao sila. Gayunman, may takot ba sila sa Diyos? Una sa lahat, para magsalita mula sa pananaw ng likas na mga katangian ng mga bagay na ito, hindi ba ginagawa lamang ng mga taong ganitong kumilos ang gusto nila? Isinasaalang-alang ba nila ang mga interes ng pamilya ng Diyos? Iniisip lamang nila ang sarili nilang damdamin at nais lamang nilang makamtan ang sarili nilang mga layon, anuman ang mawala sa gawain ng pamilya ng Diyos. Hindi lamang mayabang at mapagmagaling ang ganitong mga tao, makasarili rin sila at nakakamuhi; wala talaga silang pakialam sa intensyon ng Diyos, at ang ganitong mga tao, walang duda, ay walang takot sa Diyos. Kaya nga ginagawa nila ang anumang gusto nila at kumikilos sila nang walang-ingat, nang walang nadaramang anumang pagsisisi, walang anumang pangamba, walang anumang pagkabalisa o pag-aalala, at hindi iniisip ang mga ibubunga nito. Ito ang madalas nilang ginagawa, at kung paano sila palaging kumikilos. Ano ang mga kahihinatnan na hinaharap ng ganitong mga tao? Magkakaproblema sila, hindi ba? Sa mas magaang salita, ang mga gayong tao ay napakamainggitin at may napakalakas na paghahangad para sa pansariling kasikatan at katayuan; sila ay napakamapanlinlang at taksil. Sa mas masakit na pananalita, ang mahalagang problema ay ang mga puso ng gayong mga tao ay wala ni katiting na takot sa Diyos. Hindi sila takot sa Diyos, naniniwala sila na sila ang pinakamahalaga, at itinuturing nila na bawat aspeto ng kanilang sarili ay mas mataas kaysa sa Diyos at mas mataas kaysa sa katotohanan. Sa kanilang puso, ang Diyos ang pinaka-hindi nararapat banggitin at pinaka-walang halaga, at wala man lang anumang mataas na katayuan ang Diyos sa kanilang puso. Nakapasok na ba sa katotohanan yaong mga walang lugar sa puso nila para sa Diyos, at hindi nagpipitagan sa Diyos? (Hindi.) Kaya, kapag karaniwan ay masaya silang kumikilos at pinananatiling abala ang kanilang sarili at gumugugol ng matinding lakas, ano ang ginagawa nila? Sinasabi pa ng mga taong ito na tinalikuran na nila ang lahat upang gumugol para sa Diyos at nagdusa na sila nang malaki, ngunit ang totoo, ang motibo, prinsipyo, at layunin ng lahat ng kilos nila ay para makinabang sila mismo; sinusubukan lang nilang protektahan ang lahat ng sarili nilang interes. Masasabi ba ninyo o hindi na masama ang ganitong uri ng tao? Anong uri ng tao ang masasabi ninyong hindi nagpipitagan sa Diyos? Mayabang ba siya? Ang ganitong tao ba ay si Satanas? Anong uri ng mga bagay ang hindi nagpipitagan sa Diyos? Bukod sa mga hayop, kasama sa lahat ng hindi nagpipitagan sa Diyos ang mga demonyo, si Satanas, ang arkanghel, at yaong mga nakikipaglaban sa Diyos” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Nagmumula ang tiwaling disposisyon ng tao sa pagkalason at pagyurak sa kanya ni Satanas, mula sa napakalaking pinsalang idinulot ni Satanas sa kanyang pag-iisip, moralidad, kaunawaan, at katinuan. Sumasalungat ang tao sa Diyos at hindi nauunawaan ang katotohanan dahil mismo nagawa nang tiwali ni Satanas ang mga pangunahing bagay ng tao, at lubhang hindi na katulad ng orihinal na pagkakalikha ng Diyos sa kanila” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos).

Labis na sumama ang loob ko at nadismaya dahil sa mga salita ng Diyos. Hindi ba’t eksaktong ibinunyag Niya ang aking kalagayan? Nainggit ako at nagkaroon ng masamang palagay noong gustong linangin ng lider si Sister Li at siniraan at hinusgahan ko pa siya sa mga kasuklam-suklam na paraan. Inisip ko ang lahat para mahadlangan siyang makuha ang tungkuling iyon nang hindi man lang iniisip ang mga interes ng iglesia. Ginawa ko ang gusto ko upang makuha ang nais ko. Ako’y naging mayabang, di-makatuwiran, at walang paggalang sa Diyos. Umaasa ang Diyos na mas maraming tao ang magsasaalang-alang sa Kanyang kalooban at gagawin ang kanilang mga tungkulin. Alam na alam ko na may mahusay na kakayahan si Sister Li at nakatuon siya sa paghahanap ng katotohanan, kaya sa mas maraming pagkakataon ng pagsasanay, ang kanyang pagpasok sa buhay at mga kasanayan ay lalago, at iyon ay pakikinabangan ng gawain ng iglesia. Pero pinigilan ko siya, sinisikap na protektahan ang sarili kong katanyagan at katayuan, gumagamit pa nga ng mga pailalim na paraan upang hadlangan siyang mailipat sa tungkuling iyon. Hindi ko namamalayan, naging kampon na ako ni Satanas at ginagambala ang gawain ng iglesia. Talagang sinaway ko ang aking sarili. Alam ko na ang inggit ay salungat sa kalooban ng Diyos, pero hindi ko kailanman inisip na itutulak ako nito upang gumawa ng bagay na lubhang hindi makatao, na gagambalain ko ang gawain ng iglesia, gagawa ng kasamaan, at lalaban sa Diyos. Naalala ko ang mga salita ng Diyos: “Nagmumula ang tiwaling disposisyon ng tao sa pagkalason at pagyurak sa kanya ni Satanas.” Naisip ko kung paanong lagi akong naiinggit at hindi ko kayang makita ang sinumang mas magaling sa akin dahil ang pag-iisip at mga pananaw ko ay binaluktot ng mga lason ni Satanas, gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Ako ang sarili kong panginoon sa buong langit at lupa,” at “Isa lang ang lalaking maaaring manguna.” Nabubuhay sa mga lasong ito, gusto kong makipagtagisan upang manguna sa anumang grupo, iniisip na dapat na mas mataas ako sa iba, at hindi ko kayang tratuhin nang patas ang sinuman kapag sa tingin ko’y mas magaling sila kaysa sa akin. Naiinggit ako at may kinikilingan, tinitingnan sila bilang tinik sa aking dibdib. Kinaiingitan ko, hindi isinasali, at nagagalit ako sa mga tao sa paligid ko na naghahanap ng katotohanan, sinisiraan pa sila nang palihim. Talagang kulang ako sa pagkatao! Palaging gusto ko na itaas ang sarili ko at ibaba ang iba, lumaban, manalo, at hindi ako papatalo kahit kanino. Gusto ko lang magpasikat. Hindi ba’t isa akong buhay na Satanas? Noon ko lang nakita na ang mga satanikong lason at mga patakaran para mabuhay ay naging likas ko na. Ibinatay ko ang aking buhay sa mga iyon, mas nagiging makasarili, mayabang, at masama. Kapag ipinagpatuloy ko ang pagtanggi na magsisi sa Diyos, alam ko na kapopootan at tatanggalin Niya ako. Talagang natakot ako nang mapagtanto ko ang lahat ng ito. Madali akong nanalangin sa Diyos, sinasabi sa Kanya na gusto kong magsisi, na susubukan kong isagawa ang katotohanan mula noon at ititigil ang pamumuhay sa mga satanikong lason na iyon.

Makalipas ang ilang araw, natanggap ko ang isang sulat mula sa lider na sinasabing sa pangkalahatan, mukhang angkop si Sister Li para sa gawain sa ibang iglesia. Naramdaman ko na may napukaw sa loob ko nang mabasa ko ito, pero agad kong napagtanto na iyon ang inggit na kinokontrol muli ako. Agad akong nanalangin sa Diyos at naging handa na talikdan ang aking sarili. Binasa ko ang dalawa pang sipi ng mga salita ng Diyos pagkatapos ng panalangin ko. Sabi ng Diyos, “Kapag ibinunyag mo ang iyong sarili na makasarili at di-marangal, at nagkaroon ng kabatiran nito, dapat mong hanapin ang katotohanan: Ano ang dapat kong gawin upang maging kaayon ng kalooban ng Diyos? Paano ako dapat kumilos upang mapakinabangan ito ng lahat? Ibig sabihin, kailangan mong simulang isantabi ang iyong sariling mga interes, dahan-dahang isuko ang mga ito ayon sa iyong tayog, nang paunti-unti. Matapos mong maranasan ito nang ilang beses, naisantabi mo na ito nang lubusan, at habang ginagawa mo ito, madarama mong mas lalo kang matatag. Kapag lalo mong isinasantabi ang iyong mga interes, lalo mong madarama na bilang isang tao, dapat kang magkaroon ng konsiyensya at katwiran. Madarama mo na kung wala kang mga makasariling motibo, ikaw ay prangka at matuwid na tao, at ginagawa mo ang mga bagay-bagay para lamang palugurin ang Diyos. Madarama mo na ang gayong pag-uugali ay ginagawa kang karapat-dapat na matawag na ‘tao,’ at na sa pamumuhay nang ganito sa lupa, ikaw ay bukas at tapat, ikaw ay isang tunay na tao, mayroon kang malinis na konsyensya, at karapat-dapat ka sa lahat ng bagay na ipinagkaloob sa iyo ng Diyos. Kapag lalo kang namumuhay nang ganito, lalo kang magiging matatag at mas masigla ang pakiramdam mo. Sa gayon, hindi ka ba nakatahak na sa tamang landasin?” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Kung talagang kaya mong bigyan ng konsiderasyon ang kalooban ng Diyos, magagawa mong tratuhin nang patas ang ibang mga tao. Kung binibigyan mo ng rekomendasyon ang isang tao, at nagkaroon ng talento ang taong iyon, at sa gayo’y nagdadala ka ng isa pang taong may talento sa bahay ng Diyos, hindi ba nagawa mo nang maayos ang iyong gawain? Hindi ba naging tapat ka sa pagganap sa iyong tungkulin? Magandang gawa ito sa harap ng Diyos, at ganitong klaseng konsiyensya at katwiran ang dapat taglayin ng mga tao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Malinaw na binalangkas ng mga salita ng Diyos ang isang landas ng pagsasagawa. Dapat kong pabayaan ang sarili kong mga interes at isipin ang mga interes ng bahay ng Diyos. Dapat kong irekomenda ang sinumang mas malakas sa akin sa isang larangan upang magamit ng bawat may kakayahang tao ang kanilang mga kalakasan sa bahay ng Diyos at gampanan ang kanilang bahagi sa pagpapalaganap ng ebanghelyo ng kaharian. Tanging ang ganoong uri ng tao ang may pagkatao, at nagsasaalang-alang sa kalooban ng Diyos at kayang itaguyod ang mga interes ng bahay ng Diyos. Nakakamit nila ang pagsang-ayon ng Diyos at iyon ay isang mabuting gawa. Binisita ko si Sister Li nang gabing iyon at tinanong siya kung gusto niyang umalis upang tanggapin ang tungkuling iyon. Sinabi niya na handa siyang gawin ito, pero nag-alala siya na hindi niya magagawa nang maayos dahil bago lang siya sa pananampalataya at ang kanyang tayog ay maliit pa. Matapos marinig ang kanyang pangamba, nagbahagi ako sa kanya ukol sa kalooban ng Diyos, na hinihimok siya na sumandal at tumingin sa Diyos at magtuon sa paghahanap ng mga prinsipyo ng katotohanan sa kanyang tungkulin. Umalis siya para sa kanyang bagong tungkulin makalipas ang ilang araw. Talagang masaya ako, at naramdaman kong ang pagsasagawa ko ng katotohanan at hindi pamumuhay para sa katanyagan o katayuan ang tanging paraan upang mabuhay nang may integridad at dignidad. Lubos na naging payapa ang puso ko.

Kapag binabalikan ko noong nabubuhay ako sa aking tiwaling disposisyon, laging naiinggit, at nakikipaglaban para sa pangalan at katayuan, ginawang tiwali at pinaglaruan ni Satanas, nakikita ko na ito’y napakahirap na paraan ng pamumuhay. Isinaayos ng Diyos ang lahat ng uri ng mga tao, bagay, pangyayari, at kapaligiran upang ibunyag ako, at iligtas ako. Ginamit Niya rin ang Kanyang mga salita upang ibunyag at hatulan ako, at upang diligan at tustusan ako hanggang sa magkaroon ako ng kaunting kaalaman sa aking satanikong kalikasan, at makita ko ang likas at kahihinatnan ng pagkakaroon ng inggit at pakikipaglaban para sa pangalan at pakinabang. Noon ko lang maisasagawa ang bahagyang katotohanan at makakamit ang kaunting konsensya at katinuan. Salamat sa Diyos!

41. Pagpapalit sa Pagkainggit ng Pagpaparaya

Ni Fu Dan, Tsina

Ilang taon na ang nakakalipas, inilipat sa iglesia namin si Sister Xiaojie para tulungan ako sa mga tungkulin sa pamumuno. Sa paglipas ng panahon nalaman ko na sa kabila ng pagiging bata, maganda na ang kakayahan niya at talagang mahusay siya. Isinagawa niya ang katotohanan nang lumitaw ang mga problema at nagtuon siya sa paghahanap sa mga prinsipyo ng katotohanan. Hindi kami magkapantay sa kakayahan o abilidad sa paggawa. Talagang hinangaan ko siya at naramdaman kong may talento siya. Minsan, sa isang pagpupulong ng mga kapwa-manggagawa, tinanong ako ng isang lider kung may mga tao ba sa iglesia na naghanap sa katotohanan at may mataas na kakayahan. Walang atubili kong sinabi sa kanya ang tungkol sa mga kalakasan ni Sister Xiaojie. Kalaunan, inimbita siya ng lider sa isang pagpupulong ng mga kapwa-manggagawa at hiniling sa kanya na pumunta rin sa susunod na maraming pagpupulong. Unti-unti akong nagsimulang maging hindi komportable, iniisip na, “Ako lagi ang dumadalo sa mga pagtitipon at sa akin tinatalakay ng lider ang gawain ng iglesia. Ngayon si Xiaojie ang pinapapunta niya. Mukhang gusto niyang ituon ang mga pagsisikap niya sa pagsasanay sa kanya. Kung alam ko lang, hindi ko na sana binanggit ang malalakas niyang puntos.” Pakiramdam ko nakalimutan na ako at napag-iwanan dahil sa kanya. Mas lalo pang sumama ang loob ko, at isang ideya ang tahimik na nabubuo, na magiging maganda sana kung ililipat siya ng lider. Hangga’t hindi kami magkasama, hindi ako magmumukhang mas mahina sa kanya at baka sakaling sa akin talakayin ng lider ang mga bagay-bagay. Pero alam kong hindi na uli ililipat agad si Xiaojie. Pakiramdam ko parang may mabigat na dumidiin sa puso ko. Hindi lang iyon, kundi hindi ko rin gusto na magparaya. Palihim kong itinuon ang sarili ko sa mga salita ng Diyos, binabasa, isinasaulo, at mas pinagbubulay-bulayan ang mga iyon para malampasan ko siya sa pagbabahagi ng katotohanan para mapatunayan ang sarili ko. Pero mali ang mga motibo ko. Nakikipagpaligsahan lang ako sa kanya para sa katayuan kaya hindi ko taglay ang gawain ng Banal na Espiritu sa aking tungkulin. Hindi ko maunawaan o malutas ang anumang mga problema.

Minsan, dalawang sister ang napili bilang mga diakono ng iglesia. Nag-alala silang hindi sapat ang naunawaan nilang katotohanan para lutasin ang mga praktikal na problema ng iba sa pagpasok sa buhay. Ayaw nilang tanggapin ang posisyon. Pagkarinig nito, naisip ko, “Anong mga salita ng Diyos ang maibabahagi ko para malutas ang kanilang kalagayan para makita ng lahat na hindi mas magaling kaysa sa akin si Sister Xiaojie?” Nang matapos magsalita ang mga sister na iyon, nagmadali akong basahin ang ilan sa mga sipi ng mga salita ng Diyos at pagkatapos ay nagbahagi ako. Pero gusto ko lang magpasikat at tingalain, hindi upang payapain ang sarili ko sa harap ng Diyos at hanapin ang katotohanan para makita ang ugat ng problema. Nabigo ang pagbabahagi ko. Talagang nakakailang na makita silang nakaupo roon na hindi sumasagot. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Tapos ay nagsimulang magbahagi si Sister Xiaojie tungkol sa kahulugan ng paggawa sa aming tungkulin at sinabi ang tungkol sa sarili niyang karanasan at pag-unawa, at tungkol sa kalooban ng Diyos. Naiyak sa pagkaantig ang mga sister at nagpasya na tanggapin ang tungkuling iyon. Nainis ako nang makitang tinitingnan nila nang may paghanga si Xiaojie. Talagang inayunan ako ng lahat bago siya dumating, pero nakontrol niya na agad ang lahat matapos niyang sumali sa iglesia. Pinahalagahan siya ng lider at tiningala siya ng mga kapatid, at hindi ko siya mapantayan kahit mas matagal akong naging isang lider. Inalala ko kung ano ang iniisip ng iba tungkol sa akin. Sasabihin kaya nila na wala akong realidad ng katotohanan, na pinagmukha ko lang siyang mahusay kung ikukumpara? Kinain nito ang isipan ko noong mga panahon na iyon. Pakiramdam ko hinahadlangan ni Sister Xiaojie na mapansin ako ng iba at nainggit ako sa kanya. Minsan ninanais ko na mapaalis ko siya sa iglesia namin sa ilang paraan. Pinag-isipan ko ito nang husto, pero wala akong mabuong anuman. Naramdaman ko rin na mas lalo akong nagiging malayo sa Diyos at nahuhulog na sa kadiliman ang aking espiritu. Walang liwanag ang mga pagbabahagi ko tungkol sa mga salita ng Diyos at hindi ko matulungan ang iba sa kanilang mga problema. Araw-araw ko pa ring ginawa ang tungkulin ko, pero nahirapan ako at nasasaktan. Inilapit ko sa Diyos ang kalagayan ko sa panalangin, hinihiling sa Kanya na patnubayan ako na maunawaan ang kalooban Niya at malaman ang sarili kong katiwalian.

Nabasa ko kalaunan ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Bilang mga pinuno ng iglesia, dapat ninyong matutuhan kung paano tumuklas at luminang ng talento, at hindi mainggit sa mga taong may talento. Sa ganitong paraan, kasiya-siyang magagampanan ang inyong tungkulin, at matutupad ninyo ang inyong pananagutan; magagawa rin ninyo ang inyong buong makakaya upang maging matapat. Takot palagi ang ilang tao na maging mas sikat sa kanila ang iba at mahigitan sila, na nagtatamo ng pagkilala habang sila naman ay kinaliligtaan. Dahil dito, inaatake at ibinubukod nila ang iba. Hindi ba ito isang kaso ng pagkainggit sa mga taong mas may kakayahan kaysa sa kanila? Hindi ba makasarili at nakasusuklam ang ganitong pag-uugali? Anong klaseng disposisyon ito? Masama ito! Sarili lang ang iniisip, sariling mga hangarin lamang ang binibigyang-kasiyahan, walang konsiderasyon sa mga tungkulin ng iba, at iniisip lamang ang sariling mga interes at hindi ang mga interes ng bahay ng Diyos—ang ganitong klaseng mga tao ay may masamang disposisyon, at hindi sila mahal ng Diyos” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Talagang nasaktan ako ng mga salita ng Diyos. Inilantad nito ang eksakto kong kalagayan. Nang makita ang mataas na kakayahan at praktikal na pagbabahagi ng sister ko, na pinahahalagahan siya ng lider at tinitingala siya ng iba, nainggit ako at nilayuan ko siya. Hindi na ako makapaghintay na iwan niya ang iglesia namin. Hindi ko isinaalang-alang kung paano iyon makakaapekto sa gawain ng iglesia o sa mga interes ng bahay ng Diyos. Wala akong ipinakita kundi kalupitan at partikular na naging makasarili at kasuklam-suklam. Lubos akong walang normal na pagkatao! Paanong hindi masusuklam ang Diyos sa paggawa ko ng tungkulin ko sa ganoong paraan? Naiwala ko ang patnubay ng Banal na Espiritu sa aking tungkulin at nahulog ako sa kadiliman. Iyon ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Kaya nanalangin ako sa Diyos, hinihiling sa Kanya na patnubayan ako na pakawalan ang aking katayuan, magsabuhay ng normal na katauhan, at gumawa nang mabuti kasama ang aking sister.

Pagkatapos nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Kung talagang kaya mong bigyan ng konsiderasyon ang kalooban ng Diyos, magagawa mong tratuhin nang patas ang ibang mga tao. Kung binibigyan mo ng rekomendasyon ang isang tao, at nagkaroon ng talento ang taong iyon, at sa gayo’y nagdadala ka ng isa pang taong may talento sa bahay ng Diyos, hindi ba nagawa mo nang maayos ang iyong gawain? Hindi ba naging tapat ka sa pagganap sa iyong tungkulin? Magandang gawa ito sa harap ng Diyos, at ganitong klaseng konsiyensya at katwiran ang dapat taglayin ng mga tao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Mas lalo akong nakaramdam ng pagsisisi at pagkakonsiyensiya. Gusto ng Diyos na mas maraming mga taong naghahanap ng katotohanan ang bumangon at makipagtulungan sa Diyos. Isa akong lider ng iglesia pero wala sa puso ko ang ninanais ng Diyos. Nang makita ko ang ganoong uri ng tao na gumagawa sa iglesia, hindi lang ako hindi natuwa tungkol doon, kundi nainggit lang ako at nag-alala tungkol sa katayuan ko. Wala ako ng pinakabatayang konsiyensiya at katwiran ng isang tao. Nakita kong lubos akong hindi akma na maging isang lider at kinamuhian ko kung gaano ako kamakasarili. Ang pagkakaroon ni Sister Xiaojie ng magandang kakayahan at paglutas niya ng mga problema sa pamamagitan ng pagbabahagi ay mabuti para sa gawain ng iglesia at sa buhay ng mga kapatid. Dapat ay sinusuportahan ko siya at natututo mula sa mga kalakasan niya. Ang paggawa nang mabuti sa aming tungkulin kasama niya ang tanging paraan para maging maalalahanin sa kalooban ng Diyos. Nang maunawaan ko ang kalooban ng Diyos, nakaramdam pa rin ako ng kaunting inggit nang mahalata kong sinasang-ayunan ng iba si Sister Xiaojie, pero nanalangin ako sa Diyos at tinalikdan ang aking sarili. Nagtuon ako sa pamumuhay sa harap ng Diyos para gawin nang mabuti ang tungkulin ko at itinigil ang labis na pag-iisip tungkol sa kung sino ang tinitingala at nabawasan ang inggit ko. Nagawa kong maghanap at magtalakay ng mga bagay kasama niya sa harap ng isang problema at humugot sa kanyang mga kalakasan para kontrahin ang mga kahinaan ko, at magkasama naming hinahanap ang mga prinsipyo ng katotohanan. Naging mas malaya at mas magaan ang pakiramdam ko. Matapos dumanas ng ilang pagbabago, inakala kong bumuti ang likas kong pagiging mainggitin ngunit nagulat ako nang maharap ako sa isa pang sitwasyon na nagpakita kung gaano kalalim ang pagkakaugat ng aking satanikong kalikasan. Kailangan kong dumanas ng mas maraming paghatol at pagkastigo ng Diyos para malinis.

Minsan, pumunta kami ni Xiaojie sa isang pagpupulong ng mga kapwa-manggagawa kung saan daglian akong binati ng lider at pagkatapos ay sinimulang talakayin kay Xiaojie ang gawain ng iglesia. Naupo lang ako sa tabi, pakiramdam ko nabalewala ako at talagang mabilis na sumama ang pakiramdam ko. Hindi nasisiyahang tiningnan ko si Xiaojie at hindi ko napigil na makaramdam ng paghihinala, iniisip na, “Kung ganoon mas pinahahalagahan ka ng lider kaysa sa akin. Ikaw ang paborito sa iglesia at sa mga mata ng lider at pinagmumukha lang kitang mahusay kung ikukumpara sa akin.” Narinig ko kalaunan na isinaayos ng lider na dumalo si Xiaojie ng mga sermon sa ibang lugar at kumuha ng ilang pagsasanay. Talagang hindi ako natuwa nang marinig ito. “Bakit gusto niyang si Xiaojie ang pumunta, at hindi ako?” naisip ko. “Talaga bang ganoon ako kasama? Hindi ba ako karapat-dapat kahit sa kaunting pagsasanay?” Napahiya ako at para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ko iyon lubos na matanggap, iniisip na pinagsisikapan ko rin ang tungkulin ko kagaya niya, pero napag-iiwanan ako habang nakikinig siya ng mga sermon. Pakiramdam ko hindi ako napapansin at ano man ang gawin ko, hindi ko siya mapapantayan kailanman. Mas sumama ang pakiramdam ko nang lalo kong ikumpara ang sarili ko sa ganoong paraan at nagsimula akong mamuhay muli sa kalagayan ng pagkainggit at sama ng loob. Gustong-gusto ko nang paghiwalayin kami ng lider sa gawain para magkaroon na ako ng pagkakataong mapansin.

Pagkatapos niyon, nagkasakit nang malala ang asawa ni Xiaojie. Talagang naging mahirap iyon para sa kanya. Inaliw ko siya at hinimok siya na magdasal at hanapin ang kalooban ng Diyos sa pamamagitan ng pagsubok na ito pero hindi ko mapigilang isipin, “Talagang nasa pinakarurok na siya. Ngayon ay pinipino siya at nasa isang masamang kalagayan, kaya ito na ang pagkakataon ko na ipakita ang aking sarili. Kung mapabuti niya ang kanyang kalagayan, hindi ko na makukuha ang pagkakataong iyon. Sana magtagal para sa kanya ang pagpipinong ito. Sa gayon ay makikita ng lahat na nagbabahagi siya nang mabuti kapag normal ang mga bagay, pero hindi niya maisabuhay ang realidad ng mga salita ng Diyos. Tapos ay hindi na nila siya gaanong hahangaan. Baka makita ng lider na wala siyang realidad ng katotohanan at hindi na siya sasanayin at pagkatapos, natural lang na tataas ang tingin sa akin ng iba.” Hindi ko talaga gaanong inisip ang estado ng pag-iisip ko kundi hinayaan lang na lumipas ang mga saloobing iyon. Isang araw, ilang sister ang nagtanong tungkol kay Xiaojie dahil sa pag-aalala at sinabi kong nasa isa siyang napakahirap na kalagayan, at kahit maganda ang pagbabahagi niya kadalasan, naging negatibo siya sa pagsubok na iyon at kulang sa tunay na tayog. Hindi ako mapalagay matapos kong sabihin iyon. Pinalalaki ko ang mga bagay para hatulan at hamakin siya. Pero nang makita kong pinaniwalaan ng mga sister na iyon ang sinabi ko, lihim akong natuwa. Naisip kong hindi na nila gaanong hahangaan si Xiaojie. Pero nang makita ko siya kalaunan, bagaman talagang naghihirap siya at umiiyak sa tuwing nagdarasal siya, hindi niya iyon hinayaang makahadlang sa kanyang tungkulin. Hindi ko maiwasang bahagyang makonsiyensiya. Habang nahaharap sa ganoong pagsubok, magiging mahirap na hindi magdusa at makaramdam ng kaunting kahinaan. Ipagdarasal ko siya kung mayroon talaga akong pagkatao, at gagawin ang lahat ng magagawa ko para tulungan at suportahan siya. Pero ano ang ginawa ko? Nakonsiyensiya ako tungkol doon. Lumapit ako sa Diyos sa panalangin, sinasabing, “O Diyos ko! Masyado akong naiinggit. Hinatulan at hinamak ko si Sister Xiaojie para malampasan ko siya. Nagsaya pa ako sa kalungkutan niya, at hindi ako makapaghintay na maging negatibo siya at madapa. Lubos akong walang pagkatao. Diyos ko, patnubayan at bigyang-liwanag Mo po ako para malaman ang aking katiwalian at makalaya mula sa aking satanikong disposisyon.”

Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos matapos ang aking panalangin: “Kung ang ilang mga tao ay may nakikitang isang tao na mas magaling kaysa sa kanila, sinasawata nila ang mga ito, nagpapasimula sila ng tsismis tungkol sa mga ito, o gumagamit sila ng ilang nakakahiyang paraan para hindi hangaan ng ibang tao ang mga ito, at na walang taong mas mahusay kaysa iba, sa gayo’y ito ang tiwaling disposisyon ng kayabangan at pagmamagaling, gayundin ng kabuktutan, panloloko at katusuhan, at walang makakapigil sa mga taong ito na makamtan ang kanilang mga layon. Ganito ang buhay nila subalit iniisip pa rin nila na malalaking tao at mabubuting tao sila. Gayunman, may takot ba sila sa Diyos? Una sa lahat, para magsalita mula sa pananaw ng likas na mga katangian ng mga bagay na ito, hindi ba ginagawa lamang ng mga taong ganitong kumilos ang gusto nila? Isinasaalang-alang ba nila ang mga interes ng pamilya ng Diyos? Iniisip lamang nila ang sarili nilang damdamin at nais lamang nilang makamtan ang sarili nilang mga layon, anuman ang mawala sa gawain ng pamilya ng Diyos. Hindi lamang mayabang at mapagmagaling ang ganitong mga tao, makasarili rin sila at nakakamuhi; wala talaga silang pakialam sa intensyon ng Diyos, at ang ganitong mga tao, walang duda, ay walang takot sa Diyos. Kaya nga ginagawa nila ang anumang gusto nila at kumikilos sila nang walang-ingat, nang walang nadaramang anumang pagsisisi, walang anumang pangamba, walang anumang pagkabalisa o pag-aalala, at hindi iniisip ang mga ibubunga nito. Ito ang madalas nilang ginagawa, at kung paano sila palaging kumikilos. Ano ang mga kahihinatnan na hinaharap ng ganitong mga tao? Magkakaproblema sila, hindi ba? Sa mas magaang salita, ang mga gayong tao ay napakamainggitin at may napakalakas na paghahangad para sa pansariling kasikatan at katayuan; sila ay napakamapanlinlang at taksil. Sa mas masakit na pananalita, ang mahalagang problema ay ang mga puso ng gayong mga tao ay wala ni katiting na takot sa Diyos. Hindi sila takot sa Diyos, naniniwala sila na sila ang pinakamahalaga, at itinuturing nila na bawat aspeto ng kanilang sarili ay mas mataas kaysa sa Diyos at mas mataas kaysa sa katotohanan. Sa kanilang puso, ang Diyos ang pinaka-hindi nararapat banggitin at pinaka-walang halaga, at wala man lang anumang mataas na katayuan ang Diyos sa kanilang puso. … Masasabi ba ninyo o hindi na masama ang ganitong uri ng tao? Anong uri ng tao ang masasabi ninyong hindi nagpipitagan sa Diyos? Mayabang ba siya? Ang ganitong tao ba ay si Satanas? Anong uri ng mga bagay ang hindi nagpipitagan sa Diyos? Bukod sa mga hayop, kasama sa lahat ng hindi nagpipitagan sa Diyos ang mga demonyo, si Satanas, ang arkanghel, at yaong mga nakikipaglaban sa Diyos” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Talagang tumama sa puso ang pagbabasa ko nito. Ganoon mismo akong uri ng tao. Alam kong may magandang kakayahan si Sister Xiaojie, hinanap niya ang katotohanan, at karapat-dapat na sanayin, pero nang makita kong pinahalagahan siya ng lider at gusto siyang ipadala sa mga pagtitipon, bigla akong nalito. Pakiramdam ko naaagrabyado ako at hindi ko iyon matanggap. Nainggit ako at nagalit ako sa kanya at gustong-gusto ko na ilipat siya ng lider. Nang siya ay mahina at nasasaktan sa kanyang pagsubok, kumilos ako na parang tinutulungan ko siya, pero nagsaya ako sa paghihirap niya. Gusto kong maging negatibo siya para makuha ko ang atensiyon ng lahat. Hinatulan at hinamak ko pa siya sa harap ng iba para iangat ang sarili ko para lang mapansin ako. Maraming taon akong naniwala sa Diyos pero wala akong paggalang sa Kanya. Nainggit ako at gumawa ng mga hindi makatwirang bagay para lang protektahan ang sarili kong katayuan. Napakakasuklam-suklam ko at malisyoso. Makitid ang utak ko, banidoso, masama, at mababaw! Anong kaibahan ko kay Satanas? Si Satanas lang ang hindi makatagal na makitang maging maayos ang mga bagay at gustong maging negatibo ang mga tao, malayo sa Diyos, at ipagkanulo ang Diyos. Malinaw na kumikilos ako bilang tagasunod ni Satanas, ginagambala ang gawain ng iglesia. Pinahihina ko ang bahay ng Diyos at gumagawa ng masama, tumatayo kasama ni Satanas laban sa Diyos! Gayon pa man, maraming beses kong inisip ang sarili ko. Malinaw na wala akong realidad ng katotohanan at hindi pantay ang kakayahan ko sa kakayahan ni Sister Xiaojie. Palagi akong nakikipagpaligsahan para sa katayuan, ninanais na talunin siya. Napakamapagmataas ko at wala akong kamalayan sa sarili! Sa puntong iyon, talagang kinamuhian ko ang aking sarili at madaliang ninais na makalaya sa aking satanikong disposisyon.

Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos matapos iyon: “Ang ugat ng pagsalungat at pagiging mapanghimagsik ng tao laban sa Diyos ay ang kanyang katiwalian sa pamamagitan ni Satanas. Dahil sa katiwalian ni Satanas, naging manhid ang konsensiya ng tao; imoral siya, masama ang kanyang mga saloobin, at paurong ang kanyang pangkaisipang pananaw. Bago siya ginawang tiwali ni Satanas, likas na tumatalima sa Diyos ang tao at sumusunod sa Kanyang mga salita pagkatapos marinig ang mga ito. Siya ay likas na may maayos na katinuan at konsensiya, at may normal na pagkatao. Matapos gawing tiwali ni Satanas, pumurol at pinahina ni Satanas ang orihinal na katinuan, konsensiya, at pagkatao ng tao. Sa gayon, nawala niya ang kanyang pagkamasunurin at pag-ibig sa Diyos. Nalihis ang katinuan ng tao, naging katulad na ng sa hayop ang kanyang disposisyon, at nagiging mas madalas at mas matindi ang kanyang pagiging mapanghimagsik sa Diyos. Nguni’t hindi pa rin ito batid ni kinikilala ng tao, at basta na lamang siyang sumasalungat at naghihimagsik. Ibinubunyag ng mga pagpapahayag ng kanyang katinuan, kaunawaan, at konsensiya ang disposisyon ng tao; dahil wala sa ayos ang kanyang katinuan at kaunawaan, at sukdulan nang pumurol ang kanyang konsensiya, kaya mapanghimagsik laban sa Diyos ang kanyang disposisyon. Kung hindi mababago ang katinuan at pananaw ng tao, hindi posible ang mga pagbabago sa kanyang disposisyon, at ganoon din ang pagsunod sa kalooban ng Diyos. Kung hindi maayos ang katinuan ng tao, hindi niya maaaring paglingkuran ang Diyos at hindi siya akmang gamitin ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos). Tinulungan ako nitong maunawaan na palagi akong nagrerebelde at lumalaban sa Diyos, nabubuhay sa katiwalian dahil ginawa akong tiwali ni Satanas. Nalubog ako sa mga satanikong prinsipyo at lohika gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Ako ang sarili kong panginoon sa buong langit at lupa,” “Isa lang ang lalaking maaaring manguna,” “Iniiwan ng tao ang kanyang pangalan kahit saan man siya maglagi, tulad ng pagputak ng gansa saanman ito lumipad,” at iba pa. Tinanggap ko ang mga kasabihang ito mula kay Satanas, at ang aking mga pananaw, panuntunan para sa kaligtasan ng buhay, at katwiran ay binaluktot, ginagawa akong mas mapagmataas at masama at walang pagkatao. Kontrolado ng mga lasong ito mula kay Satanas, ginusto ko lang na maghanap ng pangalan at katayuan at tingalain. Gusto kong mapansin ako ng lahat ng tao at ayokong malampasan ako ng sinuman, at sa tuwing may nakakagawa noon, hindi ko mapigilang makipagpaligsahan. Kung hindi ko malampasan ang iba, maiinggit ako at magagalit o gagawa ng mga palihim na bagay para maabot ang aking layunin. Wala akong ipinakita kundi ang mga satanikong disposisyon ng kayabangan, panlilinlang, at kasamaan. Ipinahayag kong gumagawa ako ng aking tungkulin, pero sa katunayan gumagawa ako para sa sarili ko, gumagawa ng kasamaan at lumalaban sa Diyos. Naisip ko ang mga anticristo na pinaalis. Nainggit sila at sumama ang loob sa sinumang naghahanap ng katotohanan o nagmamahal sa kalooban ng Diyos at trinato na parang isang tinik sa kanilang tagiliran ang sinumang nagsisilbing banta sa kanilang sariling katayuan. Mapaniil sila at mapanikis at gusto pang mapatalsik ang iba sa iglesia para maaari silang maghari. Sa huli ay napaalis silang lahat sa iglesia dahil sa paggawa ng napakaraming kasamaan. Hindi ako mapanikis o gumagawa ng malaking kasamaan gaya ng mga anticristo, pero mainggitin ako at kontrolado ng aking mapagmataas at masamang kalikasan. Ibinukod ko pa at hinatulan si Sister Xiaojie para mapanatili ang sarili kong katayuan. Nasa landas ako ng isang anticristo na laban sa Diyos. Walang kinukunsinting pagkakasala ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Alam kong kung hindi ako nagsisi, tatanggihan at aalisin ako ng Diyos. Nakakatakot iyon para sa akin. Alam ko na pinoprotektahan ako ng Diyos gamit ang Kanyang malupit na paghatol. Kung hindi, hindi ako magninilay sa aking sarili, pagkatapos ay huli nang darating ang mga pagsisisi kapag gumawa ako ng isang bagay na totoong masama. Talagang naantig ako habang pinagbubulayan ang kalooban ng Diyos. Nanalangin ako sa Diyos, handang magsisi at magbago.

Nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos sa aking mga debosyonal isang araw: “Para sa bawat isa sa inyo na tumutupad sa inyong tungkulin, gaano man kalalim ang pagkaunawa mo sa katotohanan, kung nais mong pumasok sa katotohanang realidad, ang pinakasimpleng paraan para magsagawa ay isipin ang mga interes ng sambahayan ng Diyos sa lahat ng ginagawa mo, at bitiwan ang iyong mga makasariling hangarin, indibidwal na layon, mga motibo, reputasyon, at katayuan. Unahin mo ang mga interes ng sambahayan ng Diyos—ito ang pinakamaliit na dapat mong gawin. Kung hindi ito magawa ng isang taong gumaganap sa kanyang tungkulin, paano masasabi na ginagampanan niya ang kanyang tungkulin? Hindi ito pagganap ng isang tao sa tungkulin. Dapat mo munang isaalang-alang ang mga interes ng bahay ng Diyos, isaalang-alang ang mga sariling interes ng Diyos, at isaalang-alang ang Kanyang gawain, at unahin ang mga bagay na ito; pagkatapos niyan, saka mo lamang maaaring isipin ang katatagan ng iyong katayuan o kung ano ang tingin sa iyo ng iba. … Bukod pa riyan, kung kaya mong tuparin ang iyong mga responsibilidad, gampanan ang iyong mga obligasyon at tungkulin, isantabi ang iyong mga makasariling hangarin, isantabi ang sarili mong mga layon at motibo, mayroon kang konsiderasyon sa kalooban ng Diyos, at inuuna mo ang mga interes Niya at ng Kanyang sambahayan, kung gayon pagkaraang danasin ito sa sandaling panahon, madarama mo na maganda ang ganitong pamumuhay. Ito ay pamumuhay nang prangka at tapat, nang hindi nagiging isang hamak at walang-silbing tao, at pamumuhay na makatarungan at marangal kaysa pagiging makitid ang utak o salbahe. Madarama mo na ganyan dapat mamuhay at kumilos ang isang tao. Unti-unti, mababawasan ang hangarin sa puso mo na bigyang-kasiyahan ang sarili mong mga interes” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Hindi magkapareho ang mga tungkulin. May isang katawan. Bawat isa’y ginagawa ang kanyang tungkulin, bawat isa’y nasa kanyang lugar at ginagawa ang kanyang buong makakaya—para sa bawat siklab may isang kislap ng liwanag—at naghahangad na lumago sa buhay. Sa gayon Ako ay masisiyahan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 21). Naunawaan ko mula sa mga salita ng Diyos na pinagpapasyahan nang mas maaga ng Diyos ang kakayahan ng lahat at kung anong papel ang mapupunan nila. Hindi tayo maaaring makipagtunggalian o makipaglaban para sa mga bagay na iyon. Kapag may mas magandang kakayahan ang ibang tao, kapag pinagpapasyahan ng Diyos na dapat akong maging damo, hindi ang puno, dapat akong maging piraso ng damong iyon at masayang isakatuparan ang papel na iyon. Ayoko nang makipagtunggalian sa iba para sa katayuan, kundi gusto kong pakawalan ang aking mga makasariling pagnanasa at hindi na mamuhay ayon sa aking satanikong disposisyon, unahin ang mga interes ng bahay ng Diyos, at totoong gawin nang mabuti ang aking tungkulin sa isang balanseng paraan. Iyon lang ang tanging paraan para mabuhay sa liwanag. Nagtapat ako sa mga sister tungkol sa aking katiwalian at humingi ng tawad kay Sister Xiaojie. Nang malaman niya ang tungkol sa aking mga malisyosong intensiyon at gawain, hindi niya ako sinisi bagkus nagbahagi siya sa katotohanan para tulungan ako. Talagang naantig ako. Kinamuhian ko rin na wala akong pagkatao at sinaktan ko siya. Nanalangin ako sa Diyos kalaunan para itigil ko na ang pagbabalak para sa katayuan at gawin na lang nang mabuti ang aking tungkulin.

Bumalik si Xiaojie mula sa biyahe niya mahigit isang buwan kalaunan at ibinahagi ang natutunan niya sa mga pagtitipon. Talagang nakapagpapatibay at kapaki-pakinabang ang pagbabahagi niya, pero nang makita ko ang iba na masigasig na nakikinig ay nagkaroon na naman ako ng hindi komportableng pakiramdam na iyon. Napagtanto kong naiinggit at nakikipaglaban na naman ako para sa katayuan, kaya agad akong nanalangin sa Diyos para isantabi ang sarili ko. Naalala ko ang isang bagay na narinig ko sa isang sermon na ang isang makatwirang tao na naglilingkod sa Diyos ay hindi maiinggit bagkus ay hahangarin na maging mas mabuti ang iba kaysa sa sarili nila para mas maraming tao ang makatulong sa pagbabahagi ng pasanin ng Diyos. Ang isang taong ganoon ay magagalak kapag nakakamit ng Diyos ang isang tao. Napagtanto kong lumago siya at natuto ng mga bagay mula sa biyahe niya para makinig sa mga sermon at kaya niyang diligan at tulungan ang iba. Mabuti ito para sa pag-unawa ng lahat sa katotohanan at magdadala ng aliw sa Diyos. Kailangan kong matuto mula sa kanya at humugot sa kanyang kalakasan sa aking tungkulin. Mahalaga iyon. Nang nanalangin ako at tinalikdan ang sarili ko sa ganoong paraan, mas gumaan ang pakiramdam ko. Anuman ang inisip ng mga kapatid at anuman ang posisyon ko sa iglesia ay hindi na importante para sa akin. Huminahon lang ako at nakinig sa kanyang pagbabahagi at tinanggap ang kaliwanagan. Gumawa akong kasama niya para hanapin ang mga prinsipyo ng katotohanan sa aming gawain. Pagkatapos niyon, nang makita ko ang lider na may tinatalakay na bagay sa kanya, ayos lang iyon sa akin at hindi ako nakaramdam ng inggit. Isa itong malaking ginhawa para sa akin. Personal kong naranasan na mas magaan at kagalang-galang ang pakiramdam ko kapag binibitawan ko ang aking pagkainggit at sa paglipas ng panahon nagawa kong magsabuhay ng isang pagkakatulad sa tao. Nagbago ako nang kaunti, lahat ay dahil sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos. Nagpapasalamat ako sa Diyos para sa aking kaligtasan!

42. Nakakahinga nang Maluwag na Walang Panibugho

Ni Anjing, Tsina

Noong Enero ng 2017, nabigyan ako ng tungkulin ng pagdidilig sa loob ng iglesia. Labis akong nagpasalamat sa Diyos para sa pagkakataong magsanay sa tungkuling ito, at nagpasya akong gawin ito nang maasikaso at mabuti. Makalipas ang ilang panahon, nagkamit ako ng ilang resulta, sa pagtulong man sa pagtatama ng kalagayan ng mga kapatid, o sa pagbabahagi kasama nila sa mga pagpupulong. Mataas ang pagtingin sa akin ng aking mga kapatid at ng mga pinuno ng iglesia, at nagsimula akong labis na malugod sa aking sarili, na mahusay ang aking ginagawa.

Noong Hunyo, isinaayos ng aking mga pinuno sa iglesia na gumawang kasama ko si Sister Wenjing, at hiniling sa aking tulungan ang sister kung saan niya kailangan, na malugod kong sinang-ayunang gawin. Habang magkasama kaming gumagawa, napag-alaman kong hinangad ni Sister Wenjing ang katotohanan, at mahusay lahat ang kanyang kakayahan at paggamit sa mga salita. Pagkakita nito, naging bahagyang maingat ako sa kanya. Nagsimula akong mag-isip: “Sa kaunting pagsasanay pa, malalagpasan na niya ako. Tiyak na magsisimula siyang tingalain ng aming mga kapatid, gugugol ng mas maraming panahon ang mga pinuno sa pagpapayabong sa kanyang talento, at pagkatapos wala nang titingala sa akin.” Ngunit hindi nagtagal ay nangyari ang aking kinatatakutan. Isang araw, pagkatapos ng isang pagpupulong, dinalaw ko ang isang pinuno ng iglesia upang ibigay sa kaniya ang mga patotoo sa karanasan, na isinulat ko at ni Sister Wenjing. Pagkatapos basahin ang mga ito, ngumiti ang aming pinuno sa iglesia at sinabing, “Hindi masama ang lathalang patotoo ni Sister Wenjing. Mayroong ilang praktikal na karanasan dito, at magaling siyang magsulat.” Pagkarinig sa kanya na pinupuri si Sister Wenjing nang ganito, lubos akong hindi nasiyahan. Inisip ko sa aking sarili: “Totoo nga, may mabuting kakayahan si Sister Wenjing. Ngunit mas marami na akong nalutas na mga suliranin sa gawain kaysa sa kanya. Mas magaling pa rin ako sa kanya sa aspetong iyon. Kailangan kong galingan pa—hindi ko maaaring hayaang malagpasan niya ako, kung hindi matatanggal ako sa posisyon ko dito.”

Makalipas ang ilang araw, sumulat ng isa pang patotoo sa karanasan si Sister Wenjing. Binasa ito ng aming pinuno sa iglesia, at muli niyang pinuri ang kakayahan ni Sister Wenjing at ang pagiging positibo nang pagkakasulat ng kanyang artikulo, at hiniling sa akin na bigyan ng higit pang oras ang aking sariling artikulo. Nanggalaiti ako sa kanyang mga salita, at nagsimulang sisihin ang pinuno, iniisip kong: “Palagi mong sinasabi kung gaano kahusay ang kakayahan ni Wenjing. Mas magaling ba siya kaysa sa akin sa lahat ng bagay? Ilang lugar ng pagtitipon lamang ang kailangang daluhan ni Sister Wenjing, kaya’t marami siyang oras na magsulat ng mga artikulong ito. Kung hindi ako masyadong abala sa gawain ng iglesia, magkakaroon din ako ng maraming oras para magsulat ng mga artikulo.” Nagsawa akong marinig na pinupuri siya, kaya’t sinabi ko na lang nang tuwiran sa aking pinuno ng iglesia: “Marunong din akong magsulat.” Pagkaraan ng isang linggo, pinuri ng isa pang pinuno ng iglesia ang patotoo sa karanasan ni Sister Wenjing dahil sa pagiging napaka-praktikal nito, at inudyukan siyang magsulat pa ng mas marami, habang hinihiling din sa aking magsulat sa paraang nakakapagpakilos na tulad ng sa kanya. Talagang nainis ako—sandali pa lang siyang narito at nakapagsulat na ng dalawang patotoo sa karanasan, at pinupuri siya ng mga pinuno ng iglesia. Matagal-tagal ko nang ginagawa ang tungkuling ito ngunit nakakasulat pa lang ng isa—anong iisipin ng mga pinuno ng iglesia tungkol sa akin? Sasabihin ba nila na hindi ko maisaayos ang aking oras, na hindi ako handang magdusa o magsakripisyo upang isulat ang aking mga patotoo? Naungusan na ako ng kalidad ng nakalalamang na kakayahan ni Sister Wenjing, at ngayong naisulat niya ang mga artikulong ito, tiyak na iisipin ng mga pinuno na mas magaling siya kaysa sa akin. Kung magpapatuloy siya sa pagsusulat ng mga ito, hindi ba’t lalo akong magmumukhang walang kakayahan? Napagpasyahan ko na ang kailangan kong gawin ay makahanap ng paraan upang panatilihin siyang abala, nang sa gayon hindi siya magkakaroon ng oras na magsulat ng mga artikulong ito at hindi magmumukhang may malaking kaibahan sa pagitan namin sa mata ng mga pinuno. Upang mapanatili ang aking katayuan sa iglesia, sinimulan kong pataasin ang panggigipit sa kanya, at ipinagkatiwala sa kaniya ang ilang pagpupulong ng grupo para sa pagbabahagi. Pagkakita sa kung gaano siya naging abala araw-araw pagkatapos nito, naisip kong ialok na bawiin ang ilan sa kanyang mga tungkulin. Ngunit inisip ko sa aking sarili: “Kung hindi ka ganito kaabala, magkakaroon ka ng oras na magsulat ng mga artikulong iyon. Mas mabuting panatilihin kang abala.” Isang gabi, nahuli ko siyang nagsusulat ng isang artikulo at sa mahigpit na tono ay pilit ko siyang tinanong tungkol sa mga detalye ng gawain ng lahat ng mga grupo na pinamamahalaan niya, at napag-alaman kong mayroong ilang bagong mananampalataya na may mga suliraning hindi pa nalulutas. Pinagsabihan ko siya, sinasabing hindi siya nagiging maasikaso sa kanyang tungkulin. Pagkatapos ko siyang mapagalitan, yumuko lamang siya, at walang sinabi.

Pagkatapos ng isang buwan, napansin ng isang pinuno ng iglesia kung paanong hindi masyadong nagiging matagumpay si Sister Wenjing sa mga grupong pinamamahalaan niya at kung paanong mayroon pa ring mga suliraning hindi pa niya nalulutas, at tinanong niya ako kung anong nangyayari. Naisip ko sa sarili ko: “Napakataas ng pagtingin mo sa kanya, ngunit ngayon alam mo nang wala siyang masyadong nakakamit sa kanyang tungkulin, hindi na magiging mataas ang tingin mo sa kaniya!” Ngunit, sa laking gulat ko, mariin siyang humihiling sa akin na tulungan pa siya! Labis ang pagtutol ko dito. “Si Sister Wenjing lang ang nakikita mo,” naisip ko. “Mas mataas ang kakayahan niya kaysa sa akin. Kung patuloy ko siyang tutulungan, mapapalitan na niya ako.” Nagsimula akong magdahilan, ngunit nakita ng pinuno ng iglesia ang aking tunay na kalagayan. Inilantad niya ang aking pagkamakasarili at pagkahamak ng ugali, at sinabi na hindi ko itinataguyod ang gawain ng bahay ng Diyos. Sinabi rin niya na may mabuting kakayahan si Sister Wenjing at karapat-dapat sanayin, na kailangan kong magbahagi sa kanya at tulungan pa siya, at na hindi maaaring sariling katayuan at reputasyon ko lamang ang aking inaalala. Hindi nagtagal, pinilit ko ang aking sarili na tanungin si Sister Wenjing kung nahihirapan siya sa pagganap sa kanyang tungkulin. Nakita ko na pakiramdam niya nasasakal ko siya at ayaw magsabi sa akin. Nagbigay dapat iyon sa akin ng dahilan para magnilay-nilay tungkol sa aking sarili, ngunit hindi ko siya gusto at inisip ko sa aking sarili: “Sinubukan ko siyang tulungan, ngunit ayaw niyang magsalita.” Unti-unti, naging mas madilim ang aking espiritu. Kapag pinag-uusapan ang gawain ng iglesia, hindi ko naalintana ang umuusbong na ilang maliliwanag na suliranin. Mas madalas ko siyang nakikita, mas lalo akong naiinis sa kanyang presensya. Isang araw, nakita ko siyang nagkakamali, at nagalit ako at mahigpit siyang pinagsabihan, sinabing, “Pinag-usapan na natin ang suliraning ito, at hindi mo pa rin nalulutas. Palagi kang nag-iingat kapag sinusulat mo ang mga artikulong iyon—sayang na hindi mo rin iyon magawa kapag ginagampanan mo ang iyong tungkulin!” Pagkatapos nito, lalong naramdaman ni Sister Wenjing na nasasakal ko siya at hindi na nangahas na magsulat ng mga patotoo. Alam kong nasaktan ko siya, pero hindi ko mapigilan—palagi akong nagagalit sa kanya, na hindi ko naman sinasadya. Nagdurusa rin ako sa aking puso, kaya’t nanalangin ako sa Diyos na tulungan akong makaalis sa ganitong kalagayan.

Kinabukasan, sa isang pagpupulong, sinabi ni Sister Wenjing na pakiramdam niya parang napakalaki ng kanyang mga pagkukulang, na hindi niya kayang gawin ang tungkuling ito at nais nang bumalik sa tungkuling ginagawa niya noon. Pagkarinig nito, agad kong naisip: “Ang lahat ng ito ba ay dahil sa pasakit na idinulot ko sa kanya? Kung totoo iyon, talagang nakagawa ako kung gayon ng isang masamang bagay.” Bahagya akong nagulantang at natakot. Tinanong ko sa kaniya ang dahilan ng lahat ng ito, at nagbahagi sa kalooban ng Diyos upang tulungan siya. Pagkatapos ng pagbabahagi sa kaniya, lubos na bumuti ang kanyang kalagayan, at—sa labis na kaluwagan ng aking damdamin—sinabi niya na handa siyang magpatuloy sa tungkuling ito. Sa sandaling iyon, napadaan ang isang pinuno ng iglesia. Nang malaman niya na pinipigilan ko si Sister Wenjing at na ayaw na ni Wenjing na magpatuloy na gumawa kasama ako, magaspang niya akong iwinasto. Sabi niya, “Bakit hindi mo magawang magbahagi sa kanya nang mahinahon at tulungan siya kapag nakikita mong nagkakamali siya ng ginagawa? Sa halip, umiinit ang ulo mo at hindi siya tinatrato nang maganda. Kapansin-pansin na kamakailan ay hindi maganda ang mga resulta ng iyong mga tungkulin—kailangan mo ng ilang taimtim na pagnilay-nilay sa sarili.” Talagang tinamaan ako sa sinabi niya. Naluha ako, at sa loob ko pakiramdam ko hindi tama ang pagtrato sa akin at nagsimula akong umangal: “Kung hindi maayos ang nangyayari sa gawain kamakailan, hindi lang iyon dahil sa akin—bakit ako lang ang iwinawasto?” Ngunit sa sandaling iyon, naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Kung naniniwala ka sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, kung gayon ay dapat kang maniwala na ang mga pang-araw-araw na pangyayari, mabuti man o masama ang mga ito, ay hindi basta na lamang nagaganap. Hindi ito dahil may isang sinasadyang magpahirap sa iyo o pumuntirya sa iyo; lahat ng ito ay isinaayos ng Diyos. Bakit isinasaayos ng Diyos ang lahat ng mga bagay na ito? Hindi ito para ibunyag kung sino ka o upang ilantad ka; ang paglalantad sa iyo ay hindi ang panghuling layunin. Ang layunin ay gawin kang perpekto at iligtas ka” (“Para Tamuhin ang Katotohanan, Dapat Matuto Ka Mula sa Mga Tao, Mga Pangyayari, at Mga Bagay sa Paligid Mo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Totoo ito—dahil sa pahintulot ng Diyos kaya nakakaharap ko ang mga tao, pangyayari, at mga bagay-bagay na ito ngayon. Hindi sa sinasadya akong pahirapan ng pinuno ng iglesia; ang sarili kong tiwaling disposisyon ang kailangan kong pagnilay-nilayan at lutasin. Kailangan kong tumigil sa paggawa ng mga dahilan at sa pagrereklamo—kailangan kong magkaroon ng masunuring puso at tanggapin ang mga nangyayari. Nang maisip ko ito, bahagyang nabawasan ang nararamdaman kong pagka-api dahil sa lahat ng nangyari.

Nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Nakahiga ako sa kama, pabaling-baling, habang paulit-ulit na kusang bumabalik sa aking isipan ang lahat ng nangyari sa araw na iyon, parang isang pelikula. Paulit-ulit kong tinatanong ang aking sarili: “Kung isinaayos ng Diyos ang pinuno ng iglesia upang iwasto at tabasan ako, ano ang kailangan kong matutunan mula sa lahat ng ito? Paano ko tinatrato si Sister Wenjing?” Alam na alam kong mabuti ang kaniyang kakayahan, ngunit hindi ko sinubukang matuto sa kanya—sa halip, sinubukan kong makipagpaligsahan sa kanya. Ninais niyang magsulat ng mga artikulo na nagpapatotoo para sa Diyos, ngunit sinubukan kong sirain ang kanyang sigla sa pagsusulat ng mga artikulong ito. Paano ko nagawa ang isang bagay na napakasama? Ano ang naging pag-iisip sa likod niyon, at saan ito nagmula?

Kinabukasan sa panahon ng aking debosyonal, binasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Takot palagi ang ilang tao na maging mas sikat sa kanila ang iba at mahigitan sila, na nagtatamo ng pagkilala habang sila naman ay kinaliligtaan. Dahil dito, inaatake at ibinubukod nila ang iba. Hindi ba ito isang kaso ng pagkainggit sa mga taong mas may kakayahan kaysa sa kanila? Hindi ba makasarili at nakasusuklam ang ganitong pag-uugali? Anong klaseng disposisyon ito? Masama ito! Sarili lang ang iniisip, sariling mga hangarin lamang ang binibigyang-kasiyahan, walang konsiderasyon sa mga tungkulin ng iba, at iniisip lamang ang sariling mga interes at hindi ang mga interes ng bahay ng Diyos—ang ganitong klaseng mga tao ay may masamang disposisyon, at hindi sila mahal ng Diyos. Kung talagang kaya mong bigyan ng konsiderasyon ang kalooban ng Diyos, magagawa mong tratuhin nang patas ang ibang mga tao. Kung binibigyan mo ng rekomendasyon ang isang tao, at nagkaroon ng talento ang taong iyon, at sa gayo’y nagdadala ka ng isa pang taong may talento sa bahay ng Diyos, hindi ba nagawa mo nang maayos ang iyong gawain? Hindi ba naging tapat ka sa pagganap sa iyong tungkulin? Magandang gawa ito sa harap ng Diyos, at ganitong klaseng konsiyensya at katwiran ang dapat taglayin ng mga tao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Malupit na sangkatauhan! Ang pakikipagsabwatan at intriga, ang pag-aagawan at paghahablutan sa isa’t isa, ang pagkukumahog para sa reputasyon at kayamanan, ang pagpapatayan—kailan ba ito matatapos? Bagama’t nakapagsalita na ang Diyos ng daang-libong mga salita, walang isa man ang natatauhan. Ang mga tao ay kumikilos para sa kapakanan ng kanilang mga pamilya, mga anak na lalaki at babae, para sa kanilang mga propesyon, inaasahan, katayuan, karangyaan, at kayamanan, para sa pagkain, damit, at sa laman. Ngunit mayroon bang sinuman na ang mga pagkilos ay talagang para sa kapakanan ng Diyos? Kahit sa gitna ng mga kumikilos para sa Diyos, kaunti lamang ang nakakakilala sa Diyos. Ilan ang hindi kumikilos para sa kapakanan ng kanilang sariling mga interes? Ilan ang hindi nang-aapi at nagtatakwil ng iba para sa pagpapanatili ng kanilang sariling katayuan?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Masama ay Tiyak na Parurusahan). Ang binanggit ng mga salita ng Diyos ay ang mismong sarili kong kalagayan. Lumabas na nakikipagpaligsahan ako sa aking kapatid para sa pagkilala at reputasyon. Nasilo ako ng aking pagnanasa para sa kasikatan at katayuan, at hindi ko matanggal ang aking sarili mula rito. Mula noong magsimula akong gumawa kasama si Sister Wenjing sa tungkuling ito at nakita ang kanyang mabuting kakayahan at ang kanyang hilig sa pagsusulat ng mga patotoo sa karanasan, at ang pag-puri sa kaniya ng mga pinuno ng iglesia, nanibugho ako at hindi ko ito matanggap. Inilalaban ko ang aking sarili sa kanya, nakikipagkompitensya sa kanya sa sarili kong isip. Itinalaga ko siyang mamahala sa maraming pagpupulong ng mga grupo upang hindi siya magkaroon ng panahon na isulat ang kanyang mga artikulo, at noong nagkakaroon siya ng mga suliranin sa kanyang tungkulin, hindi lang sa hindi ko siya tinulungan kundi pinagalitan ko pa siya hanggang maging pasibo siya at masakal. Alam kong may mabuti siyang kakayahan at karapat-dapat sanayin, at na dapat lalo ko pa siyang tinutulungan. Ngunit kinaiinggitan ko ang kanyang mga kakayanan, at ayaw ko na may ibang mas magaling kaysa sa akin. Noong napagtanto ko na mas magaling siya sa akin, nanibugho ako at nainis. Upang mapanatili ang sarili kong posisyon at reputasyon, hindi lang sa hindi ko siya tinulungan, kundi inapi ko siya at sinubukang sirain ang kanyang sigasig sa pagsusulat ng mga artikulo. Napakasama ng aking hangarin at ako’y kasuklam-suklam! Biniyayaan ako ng Diyos, pinahihintulutan akong magsanay sa pagganap sa tungkulin ng pagdidilig. Hindi ko nagampanang mabuti ang aking tungkulin upang suklian ang pagmamahal ng Diyos, bagkus ay nanibugho sa mga kakayanan ni Wenjing at nakipagpaligsahan sa kanya para sa kasikatan at pakinabang. Wala ako ni katiting na budhi o katinuan. Napuno ako ng mataos na pagsisisi at pagsisi sa sarili, kaya’t nanalangin ako sa Diyos, hinihiling sa Kanya na gabayan akong mahanap ang pinagmumulan ng suliraning ito.

Pagkatapos, binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Ginagamit ni Satanas ang katanyagan at pakinabang upang kontrolin ang mga iniisip ng tao, hanggang sa ang naiisip ng mga tao ay pawang katanyagan at pakinabang na lamang. Nagsusumikap sila para sa katanyagan at pakinabang, nagtitiis ng mga paghihirap para sa katanyagan at pakinabang, nagbabata ng kahihiyan para sa katanyagan at pakinabang, isinasakripisyo ang lahat ng mayroon sila para sa katanyagan at pakinabang, at gagawa sila ng anumang paghatol o pagpapasiya para sa katanyagan at pakinabang. Sa ganitong paraan, iginagapos ni Satanas ang tao gamit ang kadenang hindi nakikita, at wala silang lakas ni tapang na iwaksi ang mga ito. Walang kaalam-alam nilang dinadala ang mga kadenang ito at lumalakad nang may matinding paghihirap. Para sa kapakanan ng katanyagan at pakinabang na ito, ang sangkatauhan ay lumalayo sa Diyos at pinagtataksilan Siya at mas lalo silang nagiging masama. Sa ganitong paraan, samakatuwid, nasisira ang sali’t salinlahi sa katanyagan at pakinabang ni Satanas” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Habang pinagninilayan ko ang mga salita ng Diyos, naunawaan ko na mga tanikala ang katanyagan at pakinabang na ginagamit ni Satanas upang gapusin tayo, at mga kagamitang gamit ni Satanas upang gawin tayong tiwali. Hindi ko nagawang palayain ang aking sarili mula sa mga tanikala at pagpigil ng katanyagan at pakinabang dahil lagi nang mali ang aking mga layunin sa buhay, kaisipan at pananaw. Hindi ako kumikilos batay sa mga salita ng Diyos at alinsunod sa Kanyang mga hinihingi—ginagawa ko ito alinsunod sa mga mala-satanas na alituntunin ng pamumuhay na itinatanim ni Satanas sa atin, gaya ng, “Mamukod-tangi sa iba,” “Nagsusumikap ang tao na umangat; dumadaloy ang tubig pababa,” at “Dapat laging magsikap ang mga kalalakihan para maging mas mabuti kaysa sa kanilang mga kapanahon.” Sa paaralan man o sa pagtatrabaho sa lipunan, palagi akong nakikipagpunyagi araw at gabi upang magkamit ng katanyagan o pakinabang, upang maging pinaka-una at paluguran ang aking hangarin na maging iba sa lahat. Pagkatapos manampalataya sa Diyos, namumuhay pa rin ako na nahuhumaling sa reputasyon at katayuan. Kapag pinupuri ako at tinitingala ng mga kapatid dahil sa aking tungkulin, at napupunuan ang aking pagnanasa para sa katanyagan, pakinabang, at katayuan, nagagalak ako sa ligaya ng pagiging iba at nagiging masaya ako. Ngunit noong nakita ko na mas magaling sa akin si Sister Wenjing, nanibugho ako sa mga kakayanan niya. Nangamba akong madadaig niya ako at magiging isang banta sa aking posisyon, kaya’t ginawa ko ang lahat upang pigilin at apihin siya nang hindi iniisip ang kapakanan ng bahay ng Diyos, o ang kanyang damdamin. Sa sandaling iyon, malinaw kong nakita na ako’y naging tapat na alipin sa katanyagan at pakinabang, at sa paghahanap sa mga bagay na iyon naiwala ko ang aking budhi at katinuan. Naging mapanira ako, nagkaroon ng masamang hangarin, lalong nagiging makasarili at malupit, at wala akong ibang isinabuhay kundi ang imahe ng diyablong si Satanas. Tunay na naging mga kagamitan ni Satanas ang katanyagan, pakinabang, at katayuan upang gawin akong tiwali at linlangin ako sa paglabanan at pagtataksil sa Diyos. Naisip ko iyong mga anticristo na napalayas mula sa bahay ng Diyos noon: Pinahalagahan nila ang katayuan nang higit sa lahat. Alang-alang sa katayuan, ibinukod at inapi nila ang kanilang mga kapatid at pinarusahan at itiniwalag ang mga tao ayon sa kanilang kalooban. Sa huli, ginawa nila ang lahat ng uri ng kasamaan at naalis. Ipinakita ko ang sarili kong anticristong disposisyon sa naging pagtrato at pagkilos ko kay Sister Wenjing, at alam ko na kung hindi ko tinanggap ang paghatol at pagdalisay ng Diyos, at taimtim na nagsisi, hindi magtatagal maaalis din ako gaya ng mga anticristong iyon. Nakita ko na nasa mapanganib akong kalagayan, na ang kadiliman sa aking espiritu at mga kabiguan sa aking tungkulin ay mahigpit na paghatol at pagdisiplina ng Diyos. Kalooban ng Diyos na ako’y magnilay-nilay sa aking sarili at tumalikod, at iwanan ang maling landas na aking sinusundan, bago pa mahuli ang lahat.

Kaya, nanalangin ako sa Diyos, at hinilingan Siyang gabayan ako tungo sa daan ng pagsasagawa. Pagkatapos binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Isaalang-alang mo ito: Anong mga uri ng pagbabago ang kailangang gawin ng isang tao kung nais niyang maiwasang mabitag sa mga kundisyong ito, mapalaya ang sarili niya mula sa mga ito, at mapakawalan mula sa pagkayamot at pagkagapos ng mga bagay na ito? Ano ang kailangang makamit ng isang tao bago siya maging tunay na malaya at napakawalan? Sa kabilang banda, kailangan niyang makita nang malinaw ang mga bagay-bagay: Ang katanyagan at yaman at posisyon ay mga kasangkapan at pamamaraan lamang na ginagamit ni Satanas upang gawing tiwali ang mga tao, bitagin sila, saktan sila, at gawin silang ubod ng sama. Sa teorya, kailangan mo munang magtamo ng malinaw na pagkaunawa rito. Bukod pa roon, kailangan mong matutuhang pakawalan at isantabi ang mga bagay na ito. … Kailangan mong matuto na hayaan at isantabi ang mga bagay na ito, na irekomenda ang iba, at tulutan silang mamukod-tangi. Huwag kang magpumilit o magmadaling manamantala sa sandaling magkaroon ka ng pagkakataong mamukod-tangi o mapuri. Kailangan mong matuto na pagbigyan ang iba, ngunit huwag mong ipagpaliban ang pagsasagawa ng iyong tungkulin. Maging isang taong nagtatrabaho nang patago, at hindi nagpapasikat sa iba habang matapat mong ginagampanan ang iyong tungkulin. Kapag lalo mong binitiwan ang iyong kasikatan at katayuan, lalo mong bibitiwan ang sarili mong mga interes, mas mapapayapa ka, at magkakaroon ng mas malaking puwang sa iyong puso at bubuti ang lagay mo. Kapag lalo kang nagpumilit at nakipagkumpitensya, lalong didilim ang lagay mo. Kung hindi mo ito pinaniniwalaan, subukan mo at makikita mo! Kung gusto mong baligtarin ang ganitong klaseng kalagayan, at hindi ka makontrol ng mga bagay na ito, kailangan mo munang isantabi at isuko ang mga ito” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Hindi magkapareho ang mga tungkulin. May isang katawan. Bawat isa’y ginagawa ang kanyang tungkulin, bawat isa’y nasa kanyang lugar at ginagawa ang kanyang buong makakaya—para sa bawat siklab may isang kislap ng liwanag—at naghahangad na lumago sa buhay. Sa gayon Ako ay masisiyahan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 21). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang landas ng pagsasagawa. Ipinakita nila sa akin na, kapag nakakaisip ako ng mga mapanibughong kaisipan, kailangan kong manalangin sa Diyos at itakwil ang sariling kong layuning may kapintasan, isantabi ang aking sariling personal na interes, unahin sa lahat ang gawain ng bahay ng Diyos, at maging maalalahanin sa kalooban ng Diyos. Lahat tayo’y may kanya-kanyang kalakasan at kahinaan—ngunit kalooban ng Diyos na matuto tayo mula sa kalakasan ng bawat isa at punan ang ating mga kahinaan, upang makatayo ang lahat sa kanilang lugar at makaganap ng kanilang layunin sa pinakamahusay na magagawa nila. May mabuting kakayahan si Sister Wenjing, isang naghangad sa katotohanan. Ang dahilan kung bakit isinaayos ng bahay ng Diyos na gumawa siya kasama ko ay hindi upang manibugho ako sa kanyang mga kakayanan at makipagpaligsahan sa kanya sa pagpapakitang-gilas, kundi upang matuto ako mula sa kanyang mga kalakasan at mapunan ang aking mga kahinaan. Kabutihan ito ng Diyos sa akin. Kailangan kong itama ang aking saloobin: Kapag mas magaling kaysa sa akin ang iba at nagtataglay ng kanilang kalakasan, kailangan kong harapin ang katotohanan, at aminin ang sarili kong mga kahinaan at kakulangan. Kailangan kong matuto mula sa kapatid kong babae. Matagal-tagal ko nang ginagawa ang tungkuling ito at higit na nauunawaan ang mga prinsipyo. Dahil dito, kailangan kong gawin kung ano ang kaya ko upang tulungan ang aking kapatid na babae, para magkasama naming magampanan ang aming tungkulin nang magkasundo.

Nilapitan ko kalaunan si Sister Wenjing at umamin sa kanya tungkol sa mga katiwaliang ipinapakita ko. Humingi ako ng tawad sa kanya, at binuksan niya ang kanyang puso sa akin at nagbahagi tungkol sa natutunan niya sa pangyayaring ito. Inaliw niya ako at pinalakas ang aking loob, at labis akong napahiya at nagsisi. Pagkaraan, kapag nakita ko siyang nahihirapan sa kanyang tungkulin, iniisip ko minsan sa aking sarili: “Kung tutulungan ko siyang lutasin ang suliraning ito, siya lamang ang makikita ng mga pinuno na magaling sa gawain. Walang makakaalam kung ano ang ginawa ko para tulungan siya. Nasa kanya lamang ang pagkakataong umungos at magpakitang-gilas.” Dahil dito, makakadama ako ng kaunting pagdadalawang-isip na tulungan siya—ngunit mabilis kong mamamalayan na muli na naman akong nakikipagpaligsahan sa kanya para sa katanyagan at pakinabang, at mananalangin ako sa Diyos na tulungan ako na maitama ang aking mga motibo at magkukusang-loob na tulungan siya. Sa paglipas ng panahon, bumuti ang aking kalagayan. Hindi ko na nararamdaman ang sakit at pagkabigo na dati kong nadarama sa kaibuturan ng aking puso, at naging mas mabuti ang aking ugnayan kay Sister Wenjing. Hayagang magbabahagi si Sister Wenjing sa akin tungkol sa kanyang kalagayan o kung ano ang kanyang nakamit, at napupuno ng tamis at tuwa ang aking puso.

Dahil dinanas ko ang karanasang ito nakilala ko ang tunay na katiwalian ng aking panibugho at pagkataong mapaghangad ng masama. Naging dahilan ito upang kamuhian ko ang aking sarili, habang tinutulungan ako nitong magkaroon ng ilang praktikal na pag-unawa sa matuwid na disposisyon ng Diyos. Tinulungan ako nitong matuto kung paano makatakas sa mga tanikala at pagpigil ng sarili kong panibugho, at natikman ko ang kapayapaan at katatagan na nagmumula sa pagkilos nang alinsunod sa katotohanan ang salita ng Diyos. Binigyan ako nito ng kalooban na hangarin ang katotohanan, itakwil ang aking tiwaling disposisyon, at gampanang mabuti ang aking tungkulin. Salamat sa pagliligtas ng Diyos!

43. Sa Pagbitaw Ko sa Pagiging Makasarili Nakalaya Ako

Ni Xiaowei, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Walang kabuktutan o panlilinlang sa mga disposisyon ng normal na mga tao, normal ang relasyon ng mga tao sa isa’t isa, hindi sila nag-iisa, at ang kanilang buhay ay hindi karaniwan ni bulok. Gayundin naman, dinadakila ang Diyos sa lahat; ang Kanyang mga salita ay lumalaganap sa tao, namumuhay ang mga tao nang payapa sa piling ng isa’t isa at sa pangangalaga at proteksyon ng Diyos, ang lupa ay puspos ng pagkakasundo, na walang panghihimasok ni Satanas, at ang kaluwalhatian ng Diyos ang itinuturing na pinakamahalaga sa tao. Ang gayong mga tao ay parang mga anghel: dalisay, masigla, hindi kailanman nagrereklamo tungkol sa Diyos, at inilalaan ang lahat ng pagsisikap nila para lamang sa kaluwalhatian ng Diyos sa lupa” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 16). Pinapakita sa atin ng mga salita ng Diyos na walang kabuktutan, pandaraya, pagkamakasarili, at pagkakasuklam ang disposisyon ng isang normal na tao. Ang taos-pusong pagtanggap sa tagubilin ng Diyos, pakikipagtrabaho nang maayos sa mga kapatid, at paggawa sa abot ng kanilang makakaya para sa kanilang tungkulin ang mga pinakapayak na bagay na dapat magawa ng isang tao. Nabubuhay ako dati sa satanikong mga pilosopiya tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba” at “Kapag alam na ng isang estudyante ang lahat ng alam ng guro, mawawalan ng kanyang kabuhayan ang guro.” Ako ay makasarili, nakakasuklam, baluktot, tuso, at ganap na hindi kawangis ng tao. Saka lang nagsimulang magbago ang satanikong disposisyon ko nang maranasan ko ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos.

Hunyo ng taong 2018 nang sumali sa pangkat si Brother Zhang para makatuwang ko sa aking tungkulin. Noong panahong iyon naisip ko, “Matagal-tagal ko na ring ginagawa ang tungkuling ito, kaya’t gamay ko na ang mga prinsipyo at nakakita na ako ng ilang mga resulta. Siguro sa isang punto iiwanan ko ang pangkat na ito para humawak ng mas malaking responsibilidad. Kailangan kong tulungan si Brother Zhang na matuto sa pinakamabilis na panahon para pwede niyang akuin ang trabaho sa aming pangkat.” Nagsimula akong turuan siya ng mga pangunahing kasanayang natutunan ko sa aking tungkulin. Pagkatapos ng tatlong buwan ay nakita kong mayroon nang batayang pagkakaintindi si Brother Zhang sa lahat ng bagay at mabilis ang kanyang pag-unlad. Sa puntong iyong nagsimula akong matakot, naisip ko, “Ang bilis ng pagkatuto ni Bro. Zhang sa kanyang tungkulin, kung magpapatuloy ito, hindi kaya’t mauungusan niya agad ako? Pag nalaman ng pinuno kung gaano kabilis ang kanyang pag-unlad, hindi kaya’t bigyan siya ng mahalagang posisyon?” Nang mapagtanto ko ito, naisip ko sa sarili ko, “Hindi, kailangan kong magpigil. Hindi ko na pwedeng ibahagi lahat ng alam ko sa kanya.” Simula noon sa aming trabaho, tuwing makikita kong may pagkukulang sa mga kakayahan si Brother Zhang, sasabihan ko na lamang siya ng ilang mga mabababaw na bagay nang hindi ibinabahagi nang buo ang kaalaman ko. Alam kong hindi iyon ang tamang gawin, pero naisip ko ang lumang kasabihan, “Kapag alam na ng isang estudyante ang lahat ng alam ng guro, mawawalan ng kanyang kabuhayan ang guro.” Kung siya ang napapansin ng madla, paano ako magpapakitang gilas? Hindi ko pwedeng hayaang malampasan niya ako. Sa pagpapatuloy ng trabaho naming magkasama, tuwing may itatanong sa akin si Bro. Zhang, bibigyan ko siya ng kulang na sagot at itatago ang kabuuan nito sa sarili ko.

Pagkatapos noon, hindi nagtagal ay hinanap ng pinuno si Brother Zhang para pag-usapan ang isang mahalagang gawain. Bumilis ang tibok ng puso ko nang malaman ko ito. Naisip ko, “Mas matagal na ako sa pangkat kaysa kay Brother Zhang. Bakit ayaw akong kausapin ng pinuno? Hindi ba ako kasing galing niya? Ako ang nagsasanay sa kanya, pero ngayon siya ang paborito at isinantabi ako. Nasa kanya ang pansin at nakalimutan na ako. Kung patuloy ko siyang tuturuan, hindi ba’t mas matututo siya nang mabilis? Kung makakakuha siya ng mahalagang posisyon, sino na ang titingala sa akin?” Kaya sa trabaho namin simula noon, tuwing makikita kong may kinakaharap na problema si Brother Zhang, ayoko na siyang tulungan. Bilang resulta ng hindi pagresolba ng mga bagay agad-agad, naging mahirap ang aming pag-unlad, at naging sanhi ito ng pagkabagal ng gawain ng iglesia. Nakaramdam ako ng kaunting pagsisisi at hindi naging kumportable, pero hindi ko pinagnilayan ang aking sarili. Isang araw bigla na lang nangati ang kili-kili ko, at wala akong magawa para mawala ito. Kahit ang paglalagay ng pamahid ay hindi nakatulong. Kinabukasan, hindi ko maigalaw ang braso ko sa sobrang sakit. Napagtanto kong hindi aksidente ang kondisyon na ito, kaya’t humarap ako sa Diyos sa pagdarasal at naghahanap, sinabi ko, “Diyos ko, nagsimula lang bigla ang kondisyong ito. Alam ko ang Iyong butihing kagustuhan ang nasa likod nito. Pero masyado akong manhid at hindi ko alam ang Iyong kalooban. Paliwanagan at gabayan Mo ako.”

Isang araw sa aking mga debosyonal, naisip ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Kung hindi taos sa puso mo na ihandog ang lahat ng mayroon ka, kung itinatago at itinatabi mo ito, madulas sa iyong mga kilos…” (“Makakaya Lamang ng Mga Tao na Maging Totoong Masaya sa Pamamagitan ng Pagiging Matapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Isang pampagising ito para sa akin. Nabubuhay ako sa isang kalagayan ng pagnanais sa kasikatan at pakinabang, takot na malampasan ako nitong kapatid, kaya’t hindi ako naging tapat sa aming trabaho, at ayokong ibahagi ang kaalaman ko sa kanya. Nakita kong babala ito ng Diyos sa kondisyong iyon, para pagnilayan ko ang aking sarili. Binasa ko ang sipi na ito ng mga salita ng Diyos: “Ang mga di-mananampalataya ay may isang tiyak na klase ng tiwaling disposisyon. Kapag nagtuturo sila sa ibang tao ng isang propesyonal na kaalaman o kasanayan, naniniwala sila sa ideya na ‘Kapag alam na ng isang estudyante ang lahat ng alam ng guro, mawawalan ng kanyang kabuhayan ang guro.’ Naniniwala sila na kung ituturo nila sa iba ang lahat ng alam nila, wala nang hahanga sa kanila at mawawala na ang kanilang katayuan. Dahil dito, ramdam nila na kailangan nilang ipagkait ang ilan sa kaalamang ito, itinuturo lamang sa mga tao ang walumpung porsiyento ng nalalaman nila at tinitiyak na sarilinin ang iba nilang kaalaman; pakiramdam nila ay ito lamang ang paraan para maipakita nila ang kanilang ranggo bilang guro. Laging ipinagkakait ang impormasyon at sinasarili ang kaalaman—anong uri ng disposisyon ito? Ito ay panlilinlang. … Huwag mong isipin na ayos lang ang ginagawa mo o na hindi ka nagkait ng kaalaman kung nagsasabi ka lamang sa lahat ng mga pinakamabababaw o pinakabatayang bagay; hindi ito maaari. Kung minsan maaaring nagtuturo ka lang ng ilang teorya o mga bagay na literal na mauunawaan ng mga tao, ngunit ni hindi man lamang kayang matanto ng mga baguhan ang anuman sa diwa o mahahalagang punto. Nagbibigay ka lang ng buod, nang hindi ito pinalalawak o idinedetalye, samantalang iniisip mo pa rin sa sarili mo, ‘Ano’t anuman, nasabi ko na sa iyo, at wala akong sinadyang naipagkait na anuman. Kung hindi mo nauunawaan, ito’y dahil lubhang napakababa ng iyong kakayahan, kaya huwag mo akong sisihin. Tingnan na lang natin kung paano ka gagabayan ng Diyos ngayon.’ Ang gayong pag-iisip ay may kasamang panlilinlang, hindi ba? Hindi ba iyon makasarili at di-marangal? Bakit hindi mo maituro sa mga tao ang lahat ng nasa puso mo at lahat ng nauunawaan mo? Bakit sa halip ay ipinagkakait mo ang kaalaman? Problema ito sa iyong mga layon at iyong disposisyon” (“Tanging sa Paghahanap ng Katotohanan Magagawa ng Isang Tao na Makapasok sa Realidad Nito” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ibinunyag ng Diyos ang mismong sitwasyon ko. Ayokong ituro sa kanya ang mga kakayahang natutunan ko para sa kapakanan ng sarili kong pangalan at posisyon. Natakot akong matutunan niya ito at maungusan ako. Iniisip na kapag alam na ng estudyante ang lahat ng alam ng guro, mawawalan ng kabuhayan ang guro. Sa pagpipigil ko, masyado akong naging makasarili, nakakasuklam, buktot, at mandaraya. Naisip ko rin na noong sumali sa pangkat si Brother Zhang. Ang motibo ko sa pagtuturo sa kanya ay para maako niya ang trabaho ng pangkat kaagad. Nang sa ganoon ay may mapagpapasahan ako ng aking tungkulin dahil umaasa akong pagagampanan sa akin ang mas mahalagang posisyon. Ngunit nang makita ko kung gaano niya kabilis matutunan ang mga bagay at pinahalagahan talaga siya ng pinuno, nabahala ako. Nag-alala ako na kung patuloy siyang magiging mahusay sa trabaho, malalampasan niya ako kalaunan, at mapapalitan niya ako. Dahil doon, ayokong ibahagi ang mga nalalaman ko sa kanya. Minsan kapag alam kong may nakakaharap siyang problema sa kanyang tungkulin ayoko siyang tulungan, na nagsanhi ng pagbagal ng gawin ng iglesia. Nakita kong lagi akong nagtatrabaho para protektahan ang sarili kong pangalan at posisyon nang hindi isinasaalang-alang ang gawain ng bahay ng Diyos. Naging makasarili at mapanlinlang talaga ako. Kung wala ang agarang disiplina ng Diyos, at nangyari sa akin ang kondisyon na iyon, hindi ko pa rin sana pinagnilayan ang sarili ko. Binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Mula nang manalig ka sa Diyos, nakain at nainom mo na ang mga salita ng Diyos; tinanggap mo ang Kanyang paghatol at pagkastigo at tinanggap ang Kanyang pagliligtas. Gayunman, kung hindi pa nagbabago ang mga prinsipyong pinagbabatayan ng pagkilos mo at ang direksyong pinagbabatayan ng paggawa mo ng mga bagay-bagay at ng pag-uugali mo bilang isang tao, kung kapareho ka ng mga di-mananampalataya, kikilalanin ka ba ng Diyos bilang isang nananalig sa Diyos? Hindi. Sasabihin Niya na tumatahak ka pa rin sa landas ng mga di-mananampalataya. Sa gayon, tumutupad ka man sa iyong tungkulin o natututo ng propesyonal na kaalaman, kailangan mong sumunod sa mga prinsipyo sa lahat ng ginagawa mo. Kailangan mong tratuhin ang lahat ng ginagawa mo alinsunod sa katotohanan, at magsagawa alinsunod sa katotohanan. Kailangan mong gamitin ang katotohanan upang lutasin ang mga problema, upang lutasin ang mga tiwaling disposisyon na nabunyag sa iyo, at lutasin ang iyong mga maling paggawi at kaisipan. Kailangan mong patuloy na madaig ang mga ito. Sa isang bagay, kailangan mong suriin ang iyong sarili. Kapag nagawa mo na ito, kung matuklasan mo ang isang tiwaling disposisyon, kailangan mo itong lutasin, supilin, at talikuran. Kapag nalutas mo na ang mga problemang ito, kapag hindi mo na ginagawa ang mga bagay batay sa iyong mga tiwaling disposisyon, at kapag naiwawaksi mo na ang iyong mga motibo at interes at nakapagsasagawa na ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan, saka mo lamang magagawa ang dapat gawin ng isang tunay na sumusunod sa Diyos” (“Tanging sa Paghahanap ng Katotohanan Magagawa ng Isang Tao na Makapasok sa Realidad Nito” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Kailangan mong kunin ang diwa at mahahalagang punto ng propesyonal na kaalamang iyon—ang mga bagay na hindi pa naarok o natanto ng iba—at sabihin ang mga ito sa mga tao para magamit nila ang kanilang buong lakas, at pagkatapos ay malaman ang mas marami, mas malalim, at mas nasa gulang pang mga bagay. Kung inaambag mo ang lahat ng ito, mapapakinabangan ang mga ito ng mga taong tumutupad sa tungkuling ito at pati na rin ng gawain ng tahanan ng Diyos. … Kapag ipinaaalam sa karamihan ng mga tao sa unang pagkakataon ang ilang partikular na aspeto ng propesyonal na kaalaman, maaari lamang nilang maunawaan ang literal na kahulugan nito, samantalang ang bahaging may kinalaman sa mga pangunahing punto at diwa ay kinakailangan ng pagsasagawa sa loob ng ilang panahon bago ito maunawaan ng mga tao. Kung naunawaan mo na ang mga pangunahing punto at diwang ito, dapat mong sabihin ito sa kanila nang diretsahan; huwag kang magpaliguy-ligoy at magsayang ng oras para magawa ito. Responsibilidad mo ito; ito ang dapat mong gawin. Hindi ka magkakait ng anuman kung sasabihin mo lang sa kanila ang pinaniniwalaan mong mga pangunahing punto at diwa, at doon ka lamang magiging hindi makasarili” (“Tanging sa Paghahanap ng Katotohanan Magagawa ng Isang Tao na Makapasok sa Realidad Nito” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Mula sa mga salita ng Diyos, napagtanto ko na kailangan kong pagtuunan ang pagninilay ng sarili sa aking tungkulin at hanapin ang katotohanan para iresolba ang aking satanikong likas. Kinailangan kong iwaksi ang aking mga maling kaisipan at ideya at matutunang magtrabaho kasama ang mga kapatid sa aking tungkulin. Napagtanto kong ang bawat isa sa atin ay labis ang pagkukulang, sa katotohanan man o sa ating gawain, kaya kailangan ng tulong at suporta ng mga kapatid sa kanilang mga tungkulin, at magbahagi tungkol sa hindi nila naiintindihan nang hindi nagpipigil. Sa pamamagitan ng pag-ako sa pagkukulang ng isa’t isa sa ganitong paraan, mababawasan ang posibilidad na malihis tayo ng landas. Ang totoo, ang pagiging mas mahusay ko nang bahagya kay Brother Zhang ay dahil lamang sa kabutihan ng Diyos. Dapat ay mas isinaalang-alang ko ang kagustuhan ng Diyos, at binitawan ang pagiging makasarili, at itinuro sa kanya ang lahat ng nalalaman ko para maisakatuparan niya nang mahusay ang kanyang tungkulin sa pinakamabilis na panahon. Iyon lamang ang nakaayon sa kalooban ng Diyos. Nang mapagtanto ko iyon, nagmamadali akong humarap sa Diyos sa panalangin, handang talikdan ang sarili kong maling pag-iisip at hindi na mamuhay sa aking mga satanikong disposisyon. Kinalaunan ay hinanap ko si Brother Zhang para makausap siya nang matapat tungkol sa naging kalagayan ko, at para himayin ang mga satanikong disposisyon kong ito. Ibinahagi ko rin sa kanya ang mga batayang punto ng aking mga kakayahan. Nang sinimulan kong magsagawa sa ganitong paraan, naging mas komportable ako, at hindi nagtagal ay nawala ang problema ko sa kalusugan.

Akala ko ay nagbago na ako pagkatapos kong pagdaanan iyon, pero nakaugat nang malalim ang mga satanikong disposisyong ito. Sa sandaling dumating ang tamang mga kondisyon, wala akong magawa kundi hayaang lumabas muli ang mga lasong iyon.

Noong Marso taong 2019, sabay kaming naluklok ni Brother Zhang para maging pinuno ng iglesia. Noong umpisa, talagang maayos kaming nagtutulungan. May isyu man sa iglesa o kung may makaharap kaming paghihirap, magkasama naming hinanap ang katotohanan para maresolba ito. Ngunit isang araw, may narinig ako sa iglesia na nagsabing, “Medyo praktikal ang pagbabahagi ni Brother Zhang sa katotohanan, at napakaresponsable niya sa kanyang tungkulin.” Nabagabag ako nang marinig ko ito at naisip ko, “Kung mahigitan ako ni Brother Zhang, hindi ba nakakahiya iyon?” Sa lahat ng diskyusyon sa gawain namin pagkatapos noon, puro mga pagkakamali at kapintasan lang ang ipinunto ko at itinago ang mga landas ng pagsasagawa para iresolba ko ang mga ito sa sarili ko. Minsan kapag lumalapit siya sa akin para maghanap, pipigilan ko ang aking sarili at magbibigay ng kaunting sagot, takot na kapag marami siyang naintindihan, ireresolba niya ang mga isyu nang hindi ako nakakapagpasikat. Naaalala ko may isang beses noong mag-aalok siya ng suporta sa ilang mga kapatid na dumaranas ng mga kahinaan. Natakot siya na kung walang tamang uri ng pagbabahagi, hindi ito magbubunga, kaya lumapit siya sa akin para kumonsulta kung anong mga katotohanan ang pinakamainam na pagtuunan ng pansin. Ngunit ang naging konsiderasyon ko noong panahon na iyon ay kung sasabihin ko sa kanya ang lahat ng nalalaman ko at matugunan niya ang problema, titingalain siya ng mga kapatid, pagkatapos noon anong ibabahagi ko sa susunod? Hindi ba’t magmumukha siyang mas magaling kaysa sa akin? Kaya noong panahong iyon naisip ko, “Hindi, kailangang may itago ako para sa susunod na pagbabahagian nang makita nilang ako ang mas may kakayahang magresolba ng mga isyu.” Binigyan ko lamang si Brother Zhang ng maikling buod ngunit hindi ako nagbanggit ng mga detalye, o anumang sadyang napakahalaga. Dahil may itinatago akong pagkamakasarili at ayokong ibahagi lahat ng nalalaman ko sa kanya, sinadya kong iwasan si Brother Zhang sa trabaho namin at dumalang din ang pag-uusapan namin tungkol sa mga bagay kumpara dati. May mga panahon talagang nakonsensya ako at sinabi sa sarili, “Sa pagtupad ng tungkulin ko sa ganitong paraan, hindi ako gumagawa nang kasundo ang aking kapatid, at hindi ito isang bagay na ikalulugod ng Diyos.” Pero naisip ko, “Kung mahigitan niya ako, titingalain siya ng lahat,” kaya ayokong isagawa ang katotohanan. Laging matigas ang ulo ko noong panahong iyon, at dumating sa akin ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Laging umiikot ang isip ko. Ang pagbabahagi ko sa mga pagtitipon ay walang anumang kaliwanagan at wala akong nararating sa aking tungkulin, at nagsimula akong naiidlip nang maaga tuwing gabi. Pabalisa nang pabalisa ang aking pakiramdam. Sa puntong iyon napagtanto kong umalis na sa akin ang Diyos, pagkatapos ay natakot ako. Nagmadali akong humarap sa Diyos at nagdasal, “O Diyos ko, masyado akong naging makasarili at kasuklam-suklam. Alam kong kasuklam-suklam ito sa Iyo, ngunit hindi ko mapigilan ang sarili ko. Hindi ko sila matanggal sa sarili ko. Diyos ko, paliwanagan Mo ako nang sa gayon ay mapalapit ako sa mas totoong pagkakaintindi ng sarili kong likas at diwa.”

Pagkatapos ng aking dasal ay binasa ko ang sipi na ito ng mga salita ng Diyos: “Hangga’t hindi nararanasan ng mga tao ang gawain ng Diyos at natatamo ang katotohanan, ang likas na pagkatao ni Satanas ang namamahala at nagdodomina sa kanilang kalooban. Ano ba ang partikular na nakapaloob sa likas na pagkataong iyon? Halimbawa, bakit ka makasarili? Bakit mo pinoprotektahan ang sarili mong katungkulan? Bakit ka mayroong gayon katinding mga damdamin? Bakit ka nasisiyahan sa mga di-matutuwid na bagay na iyon? Bakit gusto mo ang mga kasamaang iyon? Ano ang batayan ng pagkahilig mo sa mga ganoong bagay? Saan nagmumula ang mga bagay na ito? Bakit ka masayang-masaya na tanggapin ang mga ito? Sa ngayon, naunawaan na ninyong lahat na ang pangunahing dahilan sa likod ng lahat ng bagay na ito ay dahil nasa kalooban mo ang lason ni Satanas. Tungkol naman sa kung ano ang lason ni Satanas, lubos itong maipapahayag sa mga salita. Halimbawa, kung tatanungin mo ang ilang masamang tao kung bakit sila gumawa ng kasamaan, sasagot sila: ‘Dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili, at bahala na ang iba.’ Ipinahahayag ng nag-iisang pariralang ito ang pinakaugat ng problema. Ang lohika ni Satanas ay naging buhay na ng mga tao. Maaari silang gumawa ng mga bagay-bagay para sa ganito at ganoong layunin, ngunit ginagawa lamang nila iyon para sa kanilang sarili. Iniisip ng lahat ng tao na dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili at bahala na ang iba, dapat mabuhay ang mga tao para sa sarili nilang kapakanan, at gawin ang lahat ng makakaya nila para magkaroon ng magandang posisyon alang-alang sa pagkain at marangyang pananamit. ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’—ito ang buhay at ang pilosopiya ng tao, at kinakatawan din nito ang likas na pagkatao. Ang mga salitang ito ang mismong lason ni Satanas, at kapag isinapuso ito ng mga tao, nagiging kalikasan na nila ito. Ang kalikasan ni Satanas ay inilalantad sa pamamagitan ng mga salitang ito; lubos itong kinakatawan ng mga ito. Ang lasong ito ay nagiging buhay ng mga tao at nagiging pundasyon din nila sa buhay, at ang sangkatauhang ginawang tiwali ay patuloy nang pinangingibabawan ng lasong ito sa loob ng libu-libong taon” (“Paano Lakaran Ang Landas ni Pedro” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pinakita sa akin ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos na hindi ko lang mapigilang kumilos ng makasarili at kasuklam-suklam dahil ang mga lason at pilosopiya ni Satanas tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba” ay naging pinakalikas ko. Tinanggap ko ang mga ito bilang positibong mga bagay, bilang mga alituntuning isasakabuhayan, iniisip na ganoon dapat mabuhay ang mga tao, na ito lang ang paraan para protektahan ang ating mga sarili. Bilang resulta, lalo akong naging makasarili at napakasama, sarili ko lang ang iniisip ko. Lagi akong natatakot na magiging mas magaling sa akin si Brother Zhang sa tungkuling magkasama naming tinugunan, kaya tuwing mag-uusap kami tungkol sa trabaho, pinapasadahan ko lang ang mga bagay, ginagawa ko lang kung ano’ng pwede na, nang hindi ibinabahagi lahat ng nalalaman ko. Nang magkaproblema si Brother Zhang sa kanyang tungkulin at lumapit siya sa akin sa paghahanap, hindi ang gawain ng bahay ng Diyos ang inalala ko, kundi iyon ay kung itinuro ko sa kanya ang lahat, mawawalan na ako ng pagkakataong magpakitang gilas sa iglesia. Kahit na alam na alam kong hindi iyon ang tamang paraan, ayoko pa rin siyang tulungan. Nakikita kong hindi ko ginagawa ang aking tungkulin dahil sa pagsasaalang-alang sa kalooban ng Diyos o para pagtibayin ang gawain ng bahay ng Diyos, pero ginagawa ko ito sa pagnanais para sa pansariling pangalan at katayuan. Napakamakasarili at tuso ko talaga. Umaasa sa mga satanikong lason na iyon sa aking tungkulin, paano ko makakamit ang gabay at mga pagpapala ng Diyos? Akala ko kapag hindi ko itinuro ang nalalaman ko sa kahit na sino ako ang magiging pinakamagaling sa iglesia at hahangaan ng lahat, pero ang talagang nangyari kapag lalo akong nagpipigil, lalong dumidilim ang aking espiritu, at lalo akong nawawalan ng gabay ng Diyos. Umabot sa puntong hindi ko na magawa ang kaya kong gawin dati. Naisip ko ang mga salitang ito ng Panginoong Jesus: “Sapagka’t sinomang mayroon ay bibigyan, at siya’y magkakaroon ng sagana: nguni’t sinomang wala, pati ng nasa kaniya ay aalisin sa kaniya” (Mateo 13:12). Tunay kong pinahalagahan ang matuwid na disposisyon ng Diyos dahil sa pinagdaanan kong iyon. Noong lalo ko itong pinag-isipan, nakita kong ang kakayanan na makita ang ilang mga isyu sa aking tungkulin ay lubos na nagmula sa paggabay at kaliwanagan ng Diyos, at kung wala ang gabay ng mga salita ng Diyos, ako’y bulag, hindi kayang umintindi ng kahit ano, at hindi kayang magresolba ng kahit anong problema. Pero ako ay talagang walang kamalayan sa sarili, at walang kahihiyang napagkamalan ko ang kaliwanagan ng Banal na Espiritu bilang aking sariling kakayanan. Hindi ko ba sinusubukang nakawin ang kaluwalhatian ng Diyos? Nakikita ng Diyos ang puso at isip ng tao. Alam ko na kung patuloy akong magiging makasarili at kasuklam-suklam, ako’y tiyak na tatanggihan at tatanggalin ng Diyos. Sa isiping iyon mabilis akong humarap sa Diyos para magdasal, na sinasabing, “Diyos ko, hindi na ako magiging makasarili at kasuklam-suklam sa aking tungkulin. Talagang gusto kong magtrabaho nang maigi kasama si Brother Zhang at gawin ang aking tungkulin nang maayos.”

Pagkatapos niyan, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Huwag kang laging gumawa ng mga bagay para sa sarili mong kapakanan at huwag mong palagiang isaalang-alang ang iyong mga sariling interes; huwag isipin ang iyong sariling katayuan, katanyagan, o reputasyon. Huwag mo ring isaalang-alang ang mga interes ng tao. Kailangan mo munang isipin ang mga interes ng bahay ng Diyos, at unahin ang mga iyon. Dapat mong isaalang-alang ang kalooban ng Diyos at magsimula sa pamamagitan ng pagmumuni-muni kung ikaw ay naging dalisay o hindi sa pagtupad mo sa iyong tungkulin, kung nagawa mo ang lahat ng iyong makakaya upang maging matapat, nagawa ang lahat ng iyong makakaya upang matupad ang iyong mga pananagutan, at naibigay ang lahat mo, gayundin kung buong-puso mo nang naisaisip o hindi ang iyong tungkulin at ang gawain ng bahay ng Diyos. Kailangan mong isaalang-alang ang mga bagay na ito. Isipin mong madalas ang mga ito, at magiging higit na madali sa iyong gampanan nang maayos ang iyong tungkulin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Kapag ibinunyag mo ang iyong sarili na makasarili at di-marangal, at nagkaroon ng kabatiran nito, dapat mong hanapin ang katotohanan: Ano ang dapat kong gawin upang maging kaayon ng kalooban ng Diyos? Paano ako dapat kumilos upang mapakinabangan ito ng lahat? Ibig sabihin, kailangan mong simulang isantabi ang iyong sariling mga interes, dahan-dahang isuko ang mga ito ayon sa iyong tayog, nang paunti-unti. Matapos mong maranasan ito nang ilang beses, naisantabi mo na ito nang lubusan, at habang ginagawa mo ito, madarama mong mas lalo kang matatag. Kapag lalo mong isinasantabi ang iyong mga interes, lalo mong madarama na bilang isang tao, dapat kang magkaroon ng konsiyensya at katwiran. Madarama mo na kung wala kang mga makasariling motibo, ikaw ay prangka at matuwid na tao, at ginagawa mo ang mga bagay-bagay para lamang palugurin ang Diyos. Madarama mo na ang gayong pag-uugali ay ginagawa kang karapat-dapat na matawag na ‘tao,’ at na sa pamumuhay nang ganito sa lupa, ikaw ay bukas at tapat, ikaw ay isang tunay na tao, mayroon kang malinis na konsyensya, at karapat-dapat ka sa lahat ng bagay na ipinagkaloob sa iyo ng Diyos. Kapag lalo kang namumuhay nang ganito, lalo kang magiging matatag at mas masigla ang pakiramdam mo. Sa gayon, hindi ka ba nakatahak na sa tamang landasin?” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos kong basahin ito, naintindihan ko na kung gusto kong gawin ang aking tungkulin nang maayos, kailangan kong pag-isipan muna kung paano panindigan ang gawain sa bahay ng Diyos, paano ibigay ang lahat sa aking tungkulin, at paano gagawin ito na may sukdulang responsibilidad. Ang pagtutok ng Diyos ay nasa ating pag-uugali sa ating tungkulin. Inaasahan Niyang haharap tayo sa Kanya nang may tunay na puso, na ilagay natin ang lahat sa paggawa ng ating mga tungkulin nang maayos, na tayo ay maging mga taong may konsiyensya at pagkatao. Nang maintindihan ko ang Kanyang kalooban, taimtim akong nagdasal sa Diyos, sinasabi sa Kanya na handa na akong pakawalan ang aking pagkamakasarili at itigil ang pagsasaalang-alang ng aking mga personal na interes. At gagawin ko ang anumang kapaki-pakinabang sa iglesia at sa buhay ng aking mga kapatid. Pagkatapos noon, pinuntahan at kinausap ko si Brother Zhang, ikinukwento ko sa kanya ang tungkol sa aking makasarili, kasuklam-suklam, at mapanlinlang na mga motibo. Sabay rin naming hinanap ang katotohanan sa mga problema at kapintasan sa aming trabaho para ito’y lutasin, at nagbahagi ako ng tungkol sa lahat ng bagay na alam ko, nang walang reserbasyon. Nang nagsagawa ako sa ganoong paraan, nakaranas ako ng kapayapaan. Naramdaman ko kung gaano kamangha-manghang maging ganoong uri ng tao, maging bukas at tapat. Ang aking kalagayan ay unti-unting napabuti at nagsimula akong makakita ng ilang mga resulta sa aking tungkulin. Kahit na paminsan-minsan ako’y mayroon pa ring makasarili at kamuhi-muhing pag-iisip, sa sandaling maisip ko kung gaano iyon kinasusuklaman ng Diyos, haharap ako sa Diyos sa panalangin, tatalikuran ang maling pag-iisip, at hihiling na magsagawa ayon sa Kanyang mga salita.

Sa pagdanas sa ganoong karanasan, talagang naramdaman ko na ang paggawa sa ating tungkulin nang nakaasa sa mga satanikong disposisyon at lason ni Satanas ay lalo lang tayong gagawing maramot, kamuhi-muhi, at makasarili. Mawawalan tayo ng lahat ng pagkawangis sa tao, hindi lang magdudulot ng sakit sa ating mga sarili, ngunit magiging mahirap ding makatrabaho kasama ang iba. Dagdag pa, wala itong nagagawa kundi sirain ang gawain ng bahay ng Diyos. Nang isagawa ko ang katotohanan bilang isang tapat na tao ayon sa mga salita ng Diyos, at hindi na nagplano para sa sarili kong mga interes, nagkaroon ako ng kaliwanagan at gabay ng Banal na Espiritu sa aking tungkulin, at nakaramdam ako ng kapayapaan sa aking kalooban. Salamat sa Diyos! Ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos ang nagbigay sa akin ng bahagyang kaalaman sa aking satanikong disposisyon, at sa wakas ay nakaya kong magsagawa ng kaunting katotohanan at isakabuhayan ang sukat pagkawangis ng tao.

44. Nakikita Ko Na sa Wakas ang Katotohanan Tungkol sa Sarili Ko

Ni Shen Xinwei, Italy

Ang tungkulin ko noong 2018 sa iglesia ay pagsasalin ng mga dokumento, kasama ko sina Sister Zhang at Sister Liu. Maayos naman ang pagsasama namin. Minsan naming ibinahagi kung paano kinikilala’ng isang huwad na pinuno: Ito ang pagtataya ni Sister Liu sa huwad na pinuno: “Pinapalitan niya ang mga tao nang walang prinsipyo. Nilipat niya si Sister Zhang pero hinayaan niyang manatili iyong isang kapatid sa grupo kahit hindi naman talaga iyon kasing-sigasig o kasing-sipag sa tungkulin niya.” At noong oras na binasa iyon ng isa pang pinuno sa harap ng mga kapatid, biglang namula ang mukha ko. Naramdaman kong malupit ang mga salita ni Sister Liu. Pinilit ko na manatiling kalmado, pero sa loob ko, puno ako ng ligalig. Tatatlo lang naman kami sa grupo namin eh, at tiyak akong ako iyong binanggit niya. Pakiramdam ko iisipin ng lahat na hindi ako ganoon kasigasig o kasipag sa tungkulin ko. Ano pang mukha ang maihaharap ko matapos ang lahat ng iyon? Simula noon, nagkaroon na ako ng sama ng loob kay Sister Liu at unti-unti kaming naging malayo sa isa’t isa.

Hindi nagtagal, siya ang napiling maging pinuno ng grupo. Talagang maingat at matiyaga siya sa gawain, maingat niyang sinusuri ang lahat ng mga isinalin ko. Pinanatili ko ang positibo kong saloobin noong una, pero kalaunan, lumaban na ako sa kanya. Pakiramdam ko kasi, matagal ko nang ginagawa ang tungkuling iyon pero wala pa rin siyang tiwala sa akin, na para bang may kakulangan ang kakayahan ko. Binibigyan niya rin ako ng mga suhestiyon paminsan-minsan, kaya pakiramdam ko, hinahamak niya ako at pinahihirapan. Ang talagang hindi ko matagalan ay iyong kapag pinag-uusapan namin ang gawain namin, lagi niyang inuungkat iyong mga pagkukulang ko sa harap mismo noong taong namumuno sa amin. Naisip ko, “Hindi ba parang sinusubukan mong pasamain ang imahe ko sa harap ng pinuno natin?” Lumaki nang lumaki ang hinanakit ko sa kanya, pati ang sama ng loob ko sa kanya. Matapos iyon, kapag nakakasama ko siya sa gawain, ayaw ko na siyang makita, naiirita ako sa kanya. Ayoko ng kinukumusta niya ang gawain ko at sumisimangot ako kapag nagbibigay siya ng suhestiyon. Minsan iniisip ko kung papaano ko ba magagawang bawasan ang yabang niya. Noong may makita akong mga problema sa tungkulin niya, ayoko siyang tulungan, sa halip, hindi ko siya gaanong inisip at hinangad ko pa ngang magkaproblema siya para maturuan siya ng leksyon. Minsan, nagtapat si Sister Liu sa isang pagtitipon, sabi niya, nasasakal daw siya sa akin, masyado raw mainitin ang ulo ko at hindi niya alam kung paano ako pakisamahan. Pagkasabi niya noon, talagang sumiklab ang galit ko sa kanya. Naisip ko, “Kunwari nagtatapat ka, pero ang totoo, sinusubukan mo lang akong ilantad sa iba. Ngayong alam na ng lahat na nasasakal ka dahil sa init ng ulo ko, ano’ng iisipin nila sa akin?” Lalo akong nagalit habang mas iniisip ko iyon. Pakiramdam ko sinusubukan niya akong sirain. Nagkaroon ako ng pagkiling laban sa kanya’t sumimangot at nanahimik hanggang sa dulo ng pagtitipon. Matapos iyon, napansin ni Sister Liu na tahimik ako, kaya lumapit siya at tahimik niyang sinabing, “Mukhang masama ang loob mo, at hindi ka nagsalita kanina. Kung mayroon ka mang iniisip, pwede nating pag-usapan iyon. Kung may pagkukulang ako, ipaalam mo rin sa akin.” Pero hindi ko matagalan na makita siya, nasusuklam ako sa kanya. Naisip ko, “Nagtanong ka pa talaga? Sino ang matutuwa sa ganoong paraan ng ‘pagtatapat’ mo?” Pagkatapos noon, naupo siya sa tabi ko. Tapos tiningnan ko siya na puno ng pangmamata, at hindi ko na napigil ang galit ko habang naiisip ko iyong ginawa niyang pagpuna sa akin sa harap ng lahat. Inilabas ko sa kanya ang lahat ng kamalian niya at ang katiwaliang ipinakita niya, na kulang siya sa karunungan, naninira ng iba, sumasakal ng mga tao, at talagang mayabang siya. Kumalma ang loob ko nang makita kong parang nalungkot siya at talagang nakatungo ang ulo niya. Nilabas ko ang lahat ng sama ng loob na matagal kong kinimkim. Tapos sabi sa akin ni Sister Liu, “Hindi ko akalaing masyado kitang nasaktan. Pasensya ka na talaga.” Noong lumayo siya at nagpunas ng luha, nakaramdam ako ng pagkakonsensya. Hindi kaya masyado kong nasobrahan? Maging negatibo kaya ang lagay niya dahil doon? Pero naisip ko, “Naging tapat lang naman ako. Sinabi ko iyon para makilala niya ang sarili niya.” Dahil doon, nawala iyong pang-uusig ng konsensya ko. Lalong naasiwa sa akin si Sister Liu matapos iyon, hindi na siya nagtangkang kumustahin ang trabaho ko, at hindi na rin siya nagbigay ng mga suhestiyon.

Kalaunan, pinagsulat kami ng pagsusuri tungkol sa mga pinuno ng grupo para makilatis ang pagiging epektibo nila ayon sa mga prinsipyo. Palihim akong natuwa noong marinig ko ang tungkol doon. Sabik akong ilantad ang lahat ng mga katiwaliang ipinakita ni Sister Liu para malaman ng lahat kung ano siya, at para magpakumbaba siya. Nakaramdam ako ng panandaliang pagkabalisa at napagtanto kong mali ang pag-iisip ko, na dapat akong maging patas, at tanggapin ang pagsusuri ng Diyos. Binalak kong maging patas sa pagsusuri ko, pero noong naisip ko kung paanong lagi akong hinihiya ni Sister Liu, talaga namang nag-umapaw ang sama ng loob ko. Ibinuhos ko sa pagsusuring iyong lahat ng mga pagkiling ko laban sa kanya sa paghahangad na pakikitunguhan siya ng pinuno o kaya, ilipat na lang siya. Masaya na ako basta mawala siya. Hindi nagtagal, natanggal nga si Sister Liu. Medyo nabalisa ako dahil sa balitang iyon. Naisip ko, “May kinalaman kaya iyong sinulat ko sa pagkatanggal niya? Sinulat ko lang iyong ilan sa katiwalian niya, pero hindi siya dapat matanggal nang dahil doon, hindi ba?” Matapos iyon, nakita kong nasa negatibong lagay si Sister Liu at nakaramdam ako ng pang-uusig ng konsensya. Nawalan ako ng lakas para sa tungkulin.

Kinausap ko ang pinuno namin tungkol sa kalagayan ko, na nagsabi sa aking natanggal si Sister Liu dahil sa limitado niyang kakayahan at hindi siya angkop maging pinuno ng grupo. Wala iyong kinalaman sa pagsusuri ko. Pero sinabi niyang naging malupit ako sa mga kamalian niya, at hindi ako naging patas, na nagpakita ako ng pagiging mapaghiganti at mayroong malisyosong disposisyon. Noong marinig ko iyon, nabigla ako. Hindi ba ang “malisyoso” at “mapaghiganti” ay sinasabi tungkol sa taong masama? Ilang araw akong nakaramdam ng pagkabalisa lalo na tuwing naiisip ko iyong sinabi niyang iyon. Inisip ko kung talagang malisyosong tao ako. Nanalangin ako sa Diyos sa gitna ng sakit na nararamdaman ko: “Diyos ko, malisyoso raw ang disposisyon ko, pero hindi ko makita iyon. Nawa’y liwanagan Niyo po ako para tunay kong makilala ang sarili ko.”

Matapos magdasal, nabasa ko ang siping ito ng salita ng Diyos: “Kaya ba ninyong mag-isip ng iba-ibang paraan para parusahan ang mga tao dahil ayaw ninyo sa kanila o dahil hindi mo sila makasundo? Nagawa na ba ninyo ang gayong uri ng bagay dati? Gaano karami nito ang nagawa ninyo? Hindi ba ninyo hinahamak palagi ang mga tao nang di-tuwiran, nagbibitaw ng masasakit na salita, at nagiging mapanuya sa kanila? (Oo.) Ano ang mga kalagayan ninyo habang ginagawa ninyo ang gayong mga bagay? Noon, bumubulalas kayo, at masaya kayo; nakaisa kayo. Gayunman, pagkatapos, naisip ninyo sa inyong sarili, ‘Kasuklam-suklam ang ginawa ko. Wala akong takot sa Diyos, at hindi naging patas ang pagtrato ko sa taong iyon.’ Sa kaibuturan mo, nakonsiyensya ka ba? (Oo.) Bagama’t wala kayong takot sa Diyos, kahit paano’y may konsiyensya kayo. Sa gayon, kaya mo pa rin bang gawing muli ang ganitong klaseng bagay sa hinaharap? Maiisip mo bang atakihin at paghigantihan ang mga taong ito, pinahihirapan sila at ipinapakita sa kanila kung sino ang amo tuwing inaalipusta mo sila at hindi mo sila makasundo, o tuwing hindi sila sumusunod o nakikinig sa iyo? Sasabihin mo bang, ‘Kung hindi mo gagawin ang gusto ko, maghahanap ako ng pagkakataong parusahan ka nang hindi iyon nalalaman ninuman. Walang sinumang makakaalam, ngunit pipilitin kitang magpailalim sa akin; ipapakita ko sa iyo ang aking kapangyarihan. Pagkatapos niyon, walang sinumang mangangahas na kalabanin ako!’ Sabihin mo sa Akin: Anong klaseng pagkatao ang taglay ng isang taong gumagawa ng gayong bagay? Pagdating sa kanilang pagkatao, siya ay malisyoso. Kung ikukumpara sa katotohanan, hindi siya nagpipitagan sa Diyos” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nanlumo ako matapos basahin ang salita ng paghatol ng Diyos. Inihayag noon ang eksakto kong kalagayan. Kung iisipin, maayos naman ang pagsasama namin noong una ni Sister Liu. Nagkaroon ako ng problema sa kanya nang masaling ako ng pagsusuri niya para sa iba at nasaktan ang pagtingin ko sa sarili sa harap ng iba. Sinimulan niyang ungkatin ang mga kakulangan ko matapos siyang maging pinuno ng grupo. Pakiramdam ko nawalan ako ng mukhang ihaharap sa iba. Nagsimula akong mairita sa kanya at ginusto ko siyang hiyain sa ibang tao. Nang sabihin niya ang kalagayan niya para makahanap ng solusyon, ang akala ko, inilalantad niya lang ang mga pagkukulang ko, sinisira ang imahe ko sa harap ng mga kapatid. Lumaki ang sama ng loob ko laban sa kanya at pinalaki ko ang mga problema niya nang sa gayo’y mailantad siya, kumilos ako ayon sa masamang hangarin. Ginamit ko ang pagsusuri ko sa kanya bilang pagkakataong gumanti. Sinulat ko ang lahat ng kamalian at katiwalian niyang napansin ko nang hindi binabanggit ang mga kalakasan niya. Gusto ko lang na makilala siya ng pinuno namin, na umaasang mailipat siya. Kapag iniisip ko iyong naging pagkilos ko noon, talagang hindi ako mapakali sa nararamdaman ko. Nagtanim ako ng sama ng loob dahil lang sa tinamaan ng mga salita ni Sister Liu ang imahe’t katayuan ko, kaya nagkaroon ako ng galit laban sa kanya. Ginawa ko kung anuman ang gusto kong gawin. Napagtanto kong wala akong paggalang para sa Diyos at talagang mayroon akong malisyosong likas. Ang buong akala ko dati, talagang nakakasundo ko ang mga kapatid at sabik akong tumulong sa nahihirapan. Akala ko mabuting tao ako dahil sa ilang mabuting ginawa ko. Napagtanto kong ganoon iyon dahil walang nagtaya sa personal kong interes. Nang nadamay na ang mga interes ko, saka lumabas ang satanikong disposisyon ko. Hindi ko napigil na kumilos at maghiganti. Kung hindi lulutasin ang disposisyong iyon, makakagawa ako ng masama anumang oras. Napakadelikado noon.

Matapos iyon, nagnilay ako sa sarili. Kung kaya ko ang ganoong kasamaan, anong pag-iisip ang kumontrol sa akin? Nabasa ko ang salita ng Diyos: “Ang ugat ng pagsalungat at pagiging mapanghimagsik ng tao laban sa Diyos ay ang kanyang katiwalian sa pamamagitan ni Satanas. Dahil sa katiwalian ni Satanas, naging manhid ang konsensiya ng tao; imoral siya, masama ang kanyang mga saloobin, at paurong ang kanyang pangkaisipang pananaw. Bago siya ginawang tiwali ni Satanas, likas na tumatalima sa Diyos ang tao at sumusunod sa Kanyang mga salita pagkatapos marinig ang mga ito. Siya ay likas na may maayos na katinuan at konsensiya, at may normal na pagkatao. Matapos gawing tiwali ni Satanas, pumurol at pinahina ni Satanas ang orihinal na katinuan, konsensiya, at pagkatao ng tao. Sa gayon, nawala niya ang kanyang pagkamasunurin at pag-ibig sa Diyos. Nalihis ang katinuan ng tao, naging katulad na ng sa hayop ang kanyang disposisyon, at nagiging mas madalas at mas matindi ang kanyang pagiging mapanghimagsik sa Diyos. Nguni’t hindi pa rin ito batid ni kinikilala ng tao, at basta na lamang siyang sumasalungat at naghihimagsik. Ibinubunyag ng mga pagpapahayag ng kanyang katinuan, kaunawaan, at konsensiya ang disposisyon ng tao; dahil wala sa ayos ang kanyang katinuan at kaunawaan, at sukdulan nang pumurol ang kanyang konsensiya, kaya mapanghimagsik laban sa Diyos ang kanyang disposisyon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos). “Ganito mag-isip ang mga tao: ‘Kung hindi ka magiging mabait, hindi ako magiging makatarungan! Kung bastos ka sa akin, magiging bastos din ako sa iyo! Kung hindi mo ako pakikitunguhan nang may dignidad, bakit kita pakikitunguhan nang may dignidad?’ Anong klaseng pag-iisip ito? Hindi ba ito isang mapaghiganting klase ng pag-iisip? Sa mga pananaw ng isang karaniwang tao, hindi ba posible ang ganitong perspektibo? ‘Mata para sa mata, ngipin para sa ngipin’; ‘Ito ang karma mo’—sa mga di-mananampalataya, ang lahat ng ito ay mga pangangatwirang tama at lubos na umaayon sa mga kuru-kuro ng tao. Subalit, bilang isang taong naniniwala sa Diyos—bilang isang taong hinahangad na maunawaan ang katotohanan at naghahangad ng isang pagbabago sa disposisyon—masasabi mo bang tama o mali ang mga ganoong salita? Anong dapat mong gawin upang makilala ang mga ito? Saan nagmumula ang mga ganitong bagay? Nagmumula ang mga ito sa malisyosong kalikasan ni Satanas; nagtataglay ang mga ito ng lason, at tinataglay ng mga ito ang totoong mukha ni Satanas na puno ng pagkamalisyoso at kapangitan. Tinataglay ng mga ito ang pinakadiwa ng kalikasang iyon. Ano ang katangian ng mga perspektibo, saloobin, pagpapahayag, pananalita, at pati na rin mga kilos na nagtataglay ng diwa ng kalikasang iyon? Hindi ba mula kay Satanas ang mga iyon? Umaayon ba sa sangkatauhan ang mga aspetong ito ni Satanas? Umaayon ba ang mga ito sa katotohanan, o sa katotohanang realidad? Ang mga ito ba ang mga pagkilos na dapat gawin ng mga sumusunod sa Diyos, at mga saloobin at pananaw na dapat nilang taglayin? (Hindi.)” (“Ang Paglutas Lang sa Iyong Tiwaling Disposisyon ang Makapagpapalaya sa Iyo Mula sa Isang Negatibong Kalagayan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Napagtanto kong ang mga tao ay napakatiwali at masama dahil ginawa silang tiwali ni Satanas. Sa pamamagitan ng pormal na edukasyon at impluwensya ng lipunan, binababad tayo ni Satanas sa mga lason niya, gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Hindi kami aatake maliban na lang kung inatake kami; kung inatake kami, siguradong gaganti kami ng atake,” “Pakitunguhan mo ang isang tao tulad ng pakikitungo niya sa iyo,” at “Para sa maginoo hindi lubhang huli ang maghintay bago maghiganti.” Naging batas iyon sa pamumuhay ng mga tao nang hindi nila namamalayan. Nagiging mas arogante sila, tuso, makasarili, at malisyoso. Hindi tunay na maaruga o mapagpatawad ang mga tao, walang tunay na pagmamahal. Kapag nasaling ang personal nilang interes, nagagalit sila at saka lumalayo. Baka nga magkaroon pa sila ng mga kaaway at maghiganti. Nagiging mas malamig ang mga tao at malayo sa iba at nawawalan ng normal na katauhan. Nababad ako sa ganoong pag-iisip mula pagkabata. Sinunod ko ang mga bagay na iyon, kaya naging mas malisyoso ang disposisyon ko. Kapag may nakasaling sa personal kong mga interes, hindi ko mapigil na kamuhian sila at gantihan. Noong panahong kasama ko si Sister Liu, may mga sinabi siyang nakakompromiso sa interes ko, kaya sumama ang loob ko’t sinamantala ang pagkakataong gumanti. Gusto kong ipakita ang kaya kong gawin para hindi niya na ako galitin uli. Ginusto ko pa nga siyang paalisin. Ano’ng kaibahan ko sa mga anticristo’t masasamang tao na napatalsik ng iglesia? Ang gusto lang ng mga taong iyon ay ang papuri at pagsang-ayon ng iba pero hindi nila natiis ang salitang naglantad sa katiwalian nila. Kikilos sila laban sa sinumang nagsalita o gumawa ng nakakasakit sa kanila. Nagkasala sila sa disposisyon ng Diyos sa kasamaan nila, ginalit nila ang iba’t napalayas sa iglesia. Tuluyan na silang nawalan ng pagkakataong maligtas. At ako naman, nilabanan ko si Sister Liu dahil lang sa nasugatan ang pagpapahalga ko sa sarili nang dahil sa mga salita niya. Wala akong ibang ginawa kundi ang saktan siya. Gumagawa ako ng masama! Nakita ko ang napakasama kong katauhan, na may masama akong likas gaya ng anticristo, at kinasusuklaman iyon ng Diyos. Kung hindi ako nagsisi, malulubog ako sa kasamaan at parurusahan ng Diyos gaya ng isang anticristong gumagawa ng masama! Habang iniisip ko iyon, lalo akong natakot. Nagdasal ako sa Diyos: “Diyos ko, kulang ako sa kabutihan. Nabubuhay ako sa katiwalian ko’t nilabanan ang kapatid ko. Wala akong wangis ng isang tao. Kung hindi Mo ako pinakitunguhan sa sitwasyong ito, hindi ko mapagninilayan ang sarili ko. Patuloy akong gagawa ng masama. Diyos ko, gusto kong magsisi. Ayoko nang mabuhay sa mga lason ni Satanas. Gabayan Mo akong maging matapat at makatwirang taong may kabaitan.”

Matapos iyon, nabasa ko ito sa salita ng Diyos: “Ang pagmamahal at pagkamuhi ay mga bagay na dapat taglayin ng normal na pagkatao, ngunit kailangan mong makita nang malinaw ang pagkakaiba sa pagitan ng iyong minamahal at ng iyong kinamumuhian. Sa puso mo, dapat mong mahalin ang Diyos, mahalin ang katotohanan, mahalin ang mga positibong bagay, at mahalin ang iyong mga kapatid, samantalang dapat mong kamuhian ang diyablong si Satanas, kamuhian ang mga negatibong bagay, kamuhian ang mga anticristo, at kamuhian ang masasamang tao. Kung nagtatanim ka ng pagkamuhi sa iyong mga kapatid, malamang na supilin mo sila at paghigantihan sila; lubhang nakakatakot iyan. Ang nasa isip lamang ng ilang tao ay pagkamuhi at masasamang ideya. Pagkaraan ng ilang panahon, kung hindi makasundo ng gayong mga tao ang taong kinamumuhian nila, sisimulan nilang layuan ito; gayunman, hindi nila ito tinutulutang makaapekto sa kanilang mga tungkulin o maimpluwensyahan ang kanilang normal na pakikisama sa iba, dahil nasa puso nila ang Diyos at nagpipitagan sila sa Kanya. Ayaw nilang magkasala sa Diyos, at natatakot silang gawin iyon. Bagama’t maaaring magkimkim ng ilang pananaw ang mga taong ito tungkol sa isang tao, hindi nila ginagawa ang mga iniisip nila o nagsasalita man lang ng isang salita na lihis, dahil ayaw nilang magkasala sa Diyos. Anong klaseng ugali ito? Isang halimbawa ito ng pagkilos at pamamahala sa mga bagay-bagay nang may prinsipyo at walang pinapanigan. Maaaring hindi ka kaayon sa personalidad ng isang tao, at maaaring ayaw mo sa kanya, ngunit kapag nakikipagtulungan ka sa kanya, nananatili kang walang pinapanigan at hindi mo ibubunton ang mga pagkadismaya mo sa paggawa ng iyong tungkulin, isasakripisyo ang iyong tungkulin, o ilalabas ang mga pagkadismaya mo sa mga interes ng pamilya ng Diyos. Magagawa mo ang mga bagay-bagay ayon sa prinsipyo; sa gayon, mayroon kang pangunahing pagpipitagan sa Diyos. Kung mayroon kang medyo higit pa riyan, kapag nakita mo na may ilang kamalian o kahinaan ang isang tao—kahit nagkasala siya sa iyo o napinsala niya ang iyong sariling mga interes—kaya mo pa rin siyang tulungan. Mas makabubuti pang gawin iyon; mangangahulugan iyon na ikaw ay isang taong may taglay na pagkatao, katotohanang realidad, at pagpipitagan sa Diyos” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Kayang tratuhin ng mga may takot sa Diyos ang iba ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan. Maaaring minsan, may pagkiling sila laban sa mga kapatid, pero hindi sila sutil sa pakikisalamuha at hindi sila gumagawa ng makakasakit sa Diyos. Ang walang takot sa Diyos, ginagawa ang anumang nais ng puso nila, at paggawa iyon ng masama’t kinokondena iyon ng Diyos. Napakadirekta ni Sister Liu kung magsalita, pero tapat naman iyong sinabi niya tungkol sa akin. Hindi iyon para puntiryahin ako. Seryoso at responsable niyang ginawa ang tungkulin niya at karamihan ng suhestiyon niya, malaking tulong sa gawain namin. Hindi ko dapat sinadyang gawing mahirap sa kanya ang lahat. Sinabi ko sa kanya ang katiwalian ko at humingi ako ng tawad. Sabi niya wala lang sa kanya iyon, at nagbahagi siya ng ilang katotohanan. Nahiya ako at namuhi sa sarili ko. Ayoko nang mabuhay sa tiwali kong disposisyon. Matapos iyon, kapag nagbibigay si Sister Liu ng suhestiyon o may sinabi siyang nakasakit sa pagpapahalaga ko sa sarili, mas nakayanan ko iyon at nagtuon sa paghahanap ng katotohanan. Pwede na kaming magkasama uli sa gawain. Isa iyong malaking ginhawa sa akin. Salamat sa paghatol ng Diyos na siyang bumago sa akin.

45. Pamumuhay sa Harap ng Diyos

Ni Yongsui, South Korea

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Upang makapasok sa realidad, kailangang ibaling ng isang tao ang lahat sa tunay na pamumuhay. Kung, sa paniniwala sa Diyos, hindi makilala ng mga tao ang kanilang sarili sa pamamagitan ng pagpasok sa tunay na pamumuhay, at kung hindi sila makapamuhay nang normal bilang tao sa tunay na pamumuhay, mabibigo sila. Yaong mga sumusuway sa Diyos ay pawang mga taong hindi makakapasok sa tunay na pamumuhay. Sila ay pawang mga taong nagsasalita tungkol sa pagiging makatao, ngunit isinasabuhay ang likas na pagkatao ng mga demonyo. Sila ay pawang mga taong nagsasalita tungkol sa katotohanan, ngunit sa halip ay isinasabuhay ang mga doktrina. Yaong mga hindi makayang isabuhay ang katotohanan sa tunay na pamumuhay ay yaong mga naniniwala sa Diyos, ngunit kinasusuklaman at inaayawan Niya. Kailangan mong isagawa ang iyong pagpasok sa tunay na pamumuhay, alamin ang iyong mga kakulangan, pagsuway, at kamangmangan, at alamin ang iyong abnormal na pagkatao at mga kahinaan. Sa gayong paraan, ang iyong kaalaman ay mapag-iisa sa iyong aktwal na kalagayan at mga paghihirap. Ang klaseng ito lamang ng kaalaman ang tunay at maaaring magtulot sa iyo na tunay na maunawaan ang iyong sariling kalagayan at mabago ang iyong disposisyon” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pagtalakay sa Buhay Iglesia at sa Tunay na Buhay). “Sa paghahangad na makapasok sa buhay, kailangang suriin ng isang tao ang kanyang sariling mga salita, mga gawa, mga kaisipan, at mga ideya sa bawat bagay na nakakaharap niya sa pang-araw-araw na buhay. Kailangang maunawaan ng isang tao ang kanyang sariling mga kalagayan, at pagkatapos ay ikumpara ang mga ito sa katotohanan, hangarin ang katotohanan, at pumasok sa realidad ng katotohanang kanyang nauunawaan. Sa proseso ng pagpasok sa realidad ng katotohanan, kailangang maunawaan ng isang tao ang kanyang sariling mga kalagayan, at madalas na humarap sa Diyos upang manalangin at magsumamo sa Kanya. Kailangan ding madalas na makibahagi ang isang tao sa ibang mga kapatid nang bukas ang puso, maghanap ng landas papasok sa realidad ng katotohanan, at hangarin ang mga prinsipyo ng katotohanan. Sa bandang huli, malalaman ng isang tao kung anong mga disposisyon ang kanyang ibinubunyag sa pang-araw-araw na buhay, kung nagagalak ba ang Diyos sa mga ito o hindi, kung tumpak ba ang isinasagawa niyang landas o hindi, kung nasuri na ba niya o hindi ang mga kalagayang matatagpuan sa kanyang kalooban sa pamamagitan ng pagsusuri sa kanyang sarili kumpara sa mga salita ng Diyos, kung nasuri na ba nang tumpak ang mga ito o hindi, kung naaayon ba ang mga ito sa mga salita ng Diyos o hindi, at kung tunay ba siyang nagtagumpay at talagang nakapasok na pagdating sa mga kalagayang iyon na naaayon sa mga salita ng Diyos. Kapag madalas kang namumuhay nang napapaloob sa mga kalagayang ito, sa mga kundisyong ito, unti-unti, magkakaroon ka ng pangunahing pagkaunawa sa ilang katotohanan at sa iyong totoong mga kalagayan” (“Ang Pag-unawa sa Disposisyon ng Isang Tao ang Pundasyon ng Pagbabago Nito” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ibinubunyag ng mga salitang ito ang tamang landas sa pagpasok sa buhay, na siyasatin ang lahat ng kaisipan at kilos sa nangyayari sa tunay na buhay, at saka isaalang-alang natin ang mga paghahayag ng mga salita ng Diyos, pagnilayan ang mga tiwali nating disposisyon at saka hanapin ang katotohanan. Ito lang ang paraan upang makilala natin ang sarili natin at makapasok sa mga salita ng Diyos.

Kamakailan, ibinahagi ni Brother Chen ang karanasan niya sa isang pagtitipon. Nang matapos siya, naisip ko na naging matigas ang ulo niya at walang prinsipyo sa kanyang tungkulin, kaya tinabasan at pinakitunguhan siya. Hindi siya nangangatwiran para sa sarili niya, at lumabas na nagpasakop siya. Ngunit kung tungkol sa kung bakit naging matigas ang ulo niya, kung ano ang kanyang tiwaling disposisyon o ang pinakadahilan, hindi niya sinubukang unawain ito, o hanapin ang katotohanan para lutasin ito. Ang pagkamasunurin niya’y pagsunod lang sa mga tuntunin. Hindi iyon tunay na pagpapasakop. Naisip ko sa sarili ko, “Hindi ba’t dapat kong ipaalam sa kanya ang pagkukulang na ito?” Pero naisip ko rin na, “Mas matagal na siyang mananampalataya kaysa sa akin, daig ng karanasan niya ang sa akin. Kung magmumungkahi ako sa kanya, magiging para akong nagmamarunong. Magmumukha akong mapagmataas. Wala na lang akong sasabihin.” Nang matapos na siya sa pagbabahagi, hiniling niyang sabihin sa kanya ang anumang mga pagkukulang na maaaring napansin namin. Gusto kong ituro ang isyu niya, ngunit hindi ko magawa ito. Naisip ko, “Talagang lubos na mas matanda siya kaysa sa akin. Kung sasabihin kong hindi siya tunay na nagpasakop at sumusunod lang siya, lubha siyang mapapahiya at malalagay ko siya sa alanganin. Kung hindi niya ito tatanggapin at sasabihin na mapagmataas ako, o na sadyang wala akong karanasan, mapapahiya ako. Hindi ko siya lubusang kilala, at hindi sulit isapalarang maging masama ang palagay niya sa akin.” Matagal akong nag-atubili, at sinabi ko, “Mayroon kang karanasan at praktikal din ang pagkaunawa mo.”

Hindi ako mapalagay pagkasabi nito. Nakikita ko ang mga problema niya pero hindi ko siya sinabihan dito. Magaganda lang ang sinabi ko na salungat sa konsensya ko. Wala namang tapat o totoo tungkol sa sinabi ko. Naisip ko kung ano ang madalas na pinag-uusapan namin sa aming mga pagtitipon sa loob ng panahong iyon. Dapat naming pagnilayan at kilalanin ang sarili araw-araw, upang makita ang mga kasinungalingan o malabnaw na katotohanang nabibigkas namin, kung mga personal na layunin ang naging motibo ng sinabi namin, at kung anong mga bagay ang sinabi o ginawa namin na salungat sa katotohanan. Napagtanto ko noon na nagsinungaling lang ako kay Brother Chen. Alam kong paulit-ulit tayong hinihimok ng Diyos na maging matapat, na makikita sa mga kasabihan tulad ng huwag magpaligoy-ligoy, at magsalita nang tahasan. At gayon man, hindi ko naisagawa ang pinakabatayang pangangailangan na ito. Sa puntong iyon, nadismaya talaga ako. Nagmadali akong humarap sa Diyos, at nanalangin para makilala ang sarili ko. Pagkatapos, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “May pinag-aralan kayong lahat. Binibigyang-pansin ninyong lahat ang pagiging pino at pinababa sa inyong pananalita, at maging sa paraan ng inyong pagsasalita: Maingat kayong magsalita, at natuto na kayong hindi sirain ang paggalang sa sarili at ang dangal ng iba. Sa inyong mga salita at kilos, tinutulutan ninyo ang mga tao na makakilos nang maayos. Ginagawa ninyo ang lahat ng makakaya ninyo para mapanatag ang mga tao. Hindi ninyo inilalantad ang kanilang mga pilat o pagkukulang, at sinisikap ninyong huwag silang masaktan o mapahiya. Gayon ang prinsipyong pinagbabatayan ng kilos ng karamihan sa mga tao. At anong klaseng prinsipyo ito? Ito ay tuso, madulas, mapanlinlang, at mapanira. Nakatago sa likod ng nakangiting mukha ng mga tao ang maraming malisyoso, mapanira, at kasuklam-suklam na bagay. Halimbawa, kapag nakikihalubilo sa iba, ang ilang tao, pagkakita na may kaunting katayuan ang taong iyon, ay magsisimulang magsalita sa isang suwabe, maganda sa pandinig, at nakapupuri na paraan para mapanatag ang taong iyon. Ngunit iyon nga kaya ang talagang iniisip nila? Tiyak na nagkikimkim sila ng mga layon at lihim na motibo. Ang gayong mga tao ay may kasamaan sa kanilang puso at lubhang kasuklam-suklam. Ang paraan ng pagkilos sa buhay ng gayong mga tao ay kasuklam-suklam at karima-rimarim” (“Anim na Pahiwatig ng Pag-unlad sa Buhay” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ibinunyag ng mga salita ng Diyos ang kalagayan ko. Hindi ako matapat sa mga salita ko. Paligoy-ligoy ako. Paikot-ikot ang sinasabi ko para hindi ako makasakit ng damdamin ng iba. Kung titingnan mula sa labas, nagmukhang iniisip ko ang iba, pero ang mga motibo ko’y para maganda ang sabihin ng iba sa akin at para protektahan ang sarili kong katayuan. Sa pakikinig sa kanyang mga karanasan, alam kong labis ang pagsunod ni Brother Chen sa mga tuntunin, at alam ko na hindi rin ito nakakatulong para sa pagpasok niya sa buhay. Ngunit mapapahiya siya, at magiging masama ang palagay niya sa akin kung babanggitin ko ito sa kanya, kaya patuloy akong nanahimik. Sa katunayan, kahit noong hiningian niya kami ng mga mungkahi, hindi ako naging diretsahan. Sa halip, labis-labis ko siyang pinuri at nilinlang. Sobra akong tuso at mapanlinlang! Hiniling ni Brother Chen na ituro namin sa kanya ang mga mali niya, dahil gusto niyang bumawi sa mga pagkukulang niya. Nabigo ako sa responsibilidad kong tulungan siya, sa huwad na mga pamumuri at panlilinlang ko sa kanya. Noon ko lang napagtanto na habang mukha akong nakikisama at walang nasasaktang damdamin, hindi ko isinagawa ang katotohanan. Hindi iyon pagiging mabuting tao, kundi pagiging tuso at mapanlinlang. Dati itinuring ko ang sarili ko na walang muwang at walang karanasan at nalalaman sa mga paraan ng mundo. Nakita ko lang na tuso ako noong naharap na sa mga katunayan at nagsimula akong kamuhian ang sarili ko. Hindi ko gustong maging lubos na mapanlinang. Kaya nanalangin ako sa Diyos, handang magsisi, sabihin ang katotohanan, at maging matapat gaya ng iniaatas Niya.

Nagpasya ako na sulatan si Brother Chen tungkol sa kung ano’ng natuklasan ko sa kanya pero nag-atubili ako habang nagsusulat. Nag-alala ako na baka mali ang pagkakasabi ko, na baka hindi niya tanggapin nang mabuti iyon, at isipin niyang walang saysay ang sinasabi ko. At dahil nanahimik ako noon, kung bigla na lang akong may sasabihin sa kanya ngayon, hindi ba’t babalewalain niya lang iyon? “Siguro, hindi ngayon ang tamang oras. Sa susunod na nga lang.” Pero nadismaya ulit ako sa inisip kong iyon. Hindi isinaayos ng Diyos ang pagkakataong ito para lang makilala ko ang sarili ko. Inaasahan Niyang tatanggapin ko ang mga salita Niya at isasagawa ang mga ito. Kung magpapatalo ako at pagpapasyahan kong hayaan ito, hindi ba’t pandaraya iyon sa Diyos? Nanalangin ulit ako, at sinabing, “Hindi ko na gustong mag-alala tungkol sa pagmamataas ni Brother Chen o kung ano ang iisipin ng iba sa akin. Tulungan Mo akong isagawa ang katotohanan.” Pagkatapos, inisip ko ang karanasan ni Brother Chen at natagpuan ang ilang angkop na mga salita ng Diyos. Isinulat ko ang napansin kong mga isyu at kaunti ng sarili kong pagkakaunawa, at ipinadala ito kay Brother Chen. Mas palagay ang pakiramdam ko sa pagsasagawa sa ganoon. Nakakuha ako sa kanya ng sagot kinabukasan. Sinulat niya na lubos siyang naantig nang mabasa niya ang liham ko, at nagmula ang isinulat ko sa pag-ibig ng Diyos. Nabigo siyang magtuon sa paghahanap ng katotohanan noong may nangyaring ilang problema, at noong tinabasan siya, hindi niya ito pinagdaanan nang maayos. Gusto niyang tugunan kung paano niya naranasan ang mga bagay. Lubos akong naantig nang mabasa ko ang sagot niya. Hindi ko na kailangang mag-alala nang lubos sa pakikipag-ugnayan ko sa iba. Kailangan ko lang ng tamang motibo pag may tinuturo akong problema, at matatanggap nila ito. Imahinasyon ko lang ang pag-aalala ko; mula ito sa tiwaling disposisyon ko. Naunawaan ko ring ang mga ugnayan sa iglesia ay hindi nakadepende sa mga pilosopiya sa buhay o mga mapanlinlang na kilos, kundi nakabatay sa pagsasagawa ng mga salita ng Diyos at sa katapatan.

Lubos akong ginawang tiwali ni Satanas, at nakaugat na nang malalim ang tiwali kong disposisyon, na kapag may banta sa pangalan at mga interes ko, nahihirapan akong isagawa ang katotohanan.

Pagkatapos niyon, may napansin akong kapatid na madalas nagbabasa ng nobela. Bumilis agad ang tibok ng puso ko. Naisip ko, “Karamihan sa mga nobela sa Internet ay mga kathang-isip na gawa ng tao. Kung mapupuno ang isip niya nito, hindi na niya gugustuhing basahin ang mga salita ng Diyos. Maiwawaglit niya ang gawain ng Banal na Espiritu, at magiging malaking kawalan iyon sa buhay niya. Dapat kong sabihin ang isyu sa kanya.” Pero nang magsasalita na ako, pinanghinaan ako: “Maiinis ba siya dahil dito, at iisipin niyang nakikialam ako? Kung hindi maganda ang reaksiyon niya, magiging asiwa kaming makita ang isa’t isa sa buong araw. Siguro’y dapat ko na lang iulat ito sa pinuno ng iglesia at hayaan ang pinuno na magbahagi sa kanya.” Pero alam kong hindi tama ang pag-iisip na ito. Ako ang nakatuklas nito, kaya ako dapat ang magbahagi sa kanya. Hindi ko dapat ipasa ang responsibilidad sa iba. Pagkatapos niyon, ilang beses ko ring inisip na sabihin ito, pero hindi ko mailabas ang mga salita. Hindi ko alam kung saan magsisimula. Nagpatuloy ito sa pagdaan ng araw hanggang tinanong sa akin ng pinuno ng iglesia ang tungkol sa kalagayan ng kapatid. Noon ko lang binanggit ang lahat ng iyon. Sa gulat ko, sinabi ng pinuno na abala siya at hiniling niyang kausapin ko ang kapatid. Napagtanto kong isinaayos ng Diyos ang sitwasyong ito upang makita kung maisasagawa ko ba ang katotohanan. Nagsimula kong isipin na medyo matagal-tagal na rin akong nababalisa. Sa bawat oras na nakikita ko siya, naiisip ko noong hindi ko siya kinausap. Hindi ko siya minahal o inako ang responsibilidad, at nagdusa ang konsensya ko. Batid kong mabuti ang mga dalang panganib ng mga nobela sa Internet. Ginagamit ni Satanas itong masasamang uso na ito upang linlangin niya at gawing tiwali ang mga tao, upang kontrolin sila, at palayuin sila sa Diyos, upang lalo silang maging masama hanggang sa lamunin sila nito. Hindi ko man lang naisip kung paano puwedeng masira ang buhay ng kapatid na iyon dahil doon, o na kung siya’y nagagambala nang husto sa tungkulin niya, puwede niyang mapinsala ang gawain ng iglesia. Natakot akong masaktan ko ang damdamin niya, kaya naging maingat ako para mapanatili ang ugnayan namin. Makasarili at kamuhi-muhi iyon!

Pagkatapos, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Maraming tao ang naniniwala na ang pagiging mabuting tao ay talagang madali, at kailangan lang dito na bawasan ang pagsasalita at dagdagan ang paggawa, magkaroon ng mabuting puso, at huwag maghangad ng masama. Naniniwala sila na titiyakin nito na uunlad sila saanman sila pumunta, na magugustuhan sila ng mga tao, at na sapat na ang maging gayong klaseng tao. Ni ayaw na nga nilang hangarin ang katotohanan; nasisiyahan na sila sa pagiging mabuting tao. Iniisip nila na ang paghahangad ng katotohanan at paglilingkod sa Diyos ay napaka-kumplikado; iniisip nila na kailangan dito ang pag-unawa sa maraming katotohanan, at sino ang makagagawa niyon? Nais lang nilang tumahak sa mas madaling landas—maging mabubuting tao at gampanan ang kanilang mga tungkulin—at iniisip nila na sapat na iyon. Makatwiran ba ang posisyong ito? Talaga bang napakadaling maging mabuting tao? Makakakita kayo ng maraming mabubuting tao sa lipunan na napakatayog magsalita, at kahit sa tingin ay tila wala silang nagawang anumang malaking kasamaan, sa kanilang kalooban sila ay mapanlinlang at tuso. Nakikita nila lalo na kung ano ang direksyon ng ihip ng hangin, at suwabe at makamundo silang magsalita. Sa tingin Ko, ang gayong ‘mabuting tao’ ay isang huwad, isang ipokrito; ang gayong tao ay nagkukunwari lamang na mabuti. Lahat ng nananatili sa isang masayang kalagayan ang pinakamasama. Sinisikap nilang huwag saktan ang damdamin ninuman, pinapasaya nila ang mga tao, sumasabay sila sa agos, at walang makaunawa sa kanila. Ang gayong tao ay isang buhay na Satanas!” (“Sa Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan Naiwawaksi Mo ang Mga Tali ng Isang Tiwaling Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tumagos sa puso ko ang mga salitang ito ng Diyos. Nakita ko na isa akong “palasang-ayon” na tao, na palagi lang akong nasa gitna, ayaw makasakit o pumuna ng iba, gaya ng sabi ng salita ng Diyos. Kung magsalita man ako, isinaalang-alang ko muna ang sitwasyon. Hindi ako handang ilagay sa panganib ang pagkakaibigan o hayaan silang hanapan ako ng mali. Napansin kong may problema ang kapatid na ito at ginusto kong kausapin siya, ngunit kapag iniisip kong baka masaktan ang damdamin niya, paulit-ulit ko itong iniwasan, at ipinasa ang responsibilidad sa pinuno ng iglesia. Napagtanto ko na sarili ko lang ang iniisip ko, na wala akong ginawa na makakasakit sa sinuman, at ayokong malagay sa panganib ang mga interes ko. Malinaw na naging gayon ang pag-uugali ko sa mga kapatid ko. Tuwing may napapansin akong ilang senyales ng katiwalian sa iba, magbubulag-bulagan na lang ako, at hindi ko babanggitin ito. Sa panlabas, parang kasundo ko ang lahat. Parang napakamaunawain ko. Pero ang totoo, huwad na pagpapanggap lang iyon. Tinago ko ang damdamin ko at hindi ko ibinahagi ang iniisip ko. Nagkukunwari lang ako. Isa talaga akong mapanlinlang na ipokrita! Nilinlang ko ang mga kapatid ko, ngunit kasabay nito, gusto ko ring mabuti ang isipin nila sa akin. Lubha akong walang kahihiyan! Nakita kong ako’y walang iba kundi mapanlinlang at tusong palasang-ayon. Isa akong huwad.

Pagkatapos ay binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Hangga’t hindi nararanasan ng mga tao ang gawain ng Diyos at natatamo ang katotohanan, ang likas na pagkatao ni Satanas ang namamahala at nagdodomina sa kanilang kalooban. Ano ba ang partikular na nakapaloob sa likas na pagkataong iyon? Halimbawa, bakit ka makasarili? Bakit mo pinoprotektahan ang sarili mong katungkulan? Bakit ka mayroong gayon katinding mga damdamin? Bakit ka nasisiyahan sa mga di-matutuwid na bagay na iyon? Bakit gusto mo ang mga kasamaang iyon? Ano ang batayan ng pagkahilig mo sa mga ganoong bagay? Saan nagmumula ang mga bagay na ito? Bakit ka masayang-masaya na tanggapin ang mga ito? Sa ngayon, naunawaan na ninyong lahat na ang pangunahing dahilan sa likod ng lahat ng bagay na ito ay dahil nasa kalooban mo ang lason ni Satanas. Tungkol naman sa kung ano ang lason ni Satanas, lubos itong maipapahayag sa mga salita. Halimbawa, kung tatanungin mo ang ilang masamang tao kung bakit sila gumawa ng kasamaan, sasagot sila: ‘Dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili, at bahala na ang iba.’ Ipinahahayag ng nag-iisang pariralang ito ang pinakaugat ng problema. Ang lohika ni Satanas ay naging buhay na ng mga tao. Maaari silang gumawa ng mga bagay-bagay para sa ganito at ganoong layunin, ngunit ginagawa lamang nila iyon para sa kanilang sarili. Iniisip ng lahat ng tao na dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili at bahala na ang iba, dapat mabuhay ang mga tao para sa sarili nilang kapakanan, at gawin ang lahat ng makakaya nila para magkaroon ng magandang posisyon alang-alang sa pagkain at marangyang pananamit. ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’—ito ang buhay at ang pilosopiya ng tao, at kinakatawan din nito ang likas na pagkatao. Ang mga salitang ito ang mismong lason ni Satanas, at kapag isinapuso ito ng mga tao, nagiging kalikasan na nila ito. Ang kalikasan ni Satanas ay inilalantad sa pamamagitan ng mga salitang ito; lubos itong kinakatawan ng mga ito. Ang lasong ito ay nagiging buhay ng mga tao at nagiging pundasyon din nila sa buhay, at ang sangkatauhang ginawang tiwali ay patuloy nang pinangingibabawan ng lasong ito sa loob ng libu-libong taon” (“Paano Lakaran Ang Landas ni Pedro” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Natulungan ako nitong maunawaan ang pinakadahilan ng pagiging palasang-ayon ko, iyon ay dahil ang mga pilosopiya at lason ni Satanas ay malalim na nakaugat sa akin. Dahil sa mga lason tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan,” at “Sumambit ng mabubuting salita na umaayon sa mga damdamin at katwiran ng iba, dahil naiinis ang iba sa pagiging prangka,” Sarili ko lang ang iniisip ko, ang sarili kong reputasyon at katayuan. Hinanap ko ang pagsang-ayon ng ibang tao sa akin. Para dito, magiging makasarili at mapanlinlang ako. Higit pa rito mula pagkabata ko, sinabi ng mga magulang kong mas makinig ako kaysa magsalita. Huwag daw akong lubos na tahasan dahil hindi iyon magugustuhan ng mga tao. Namuhay ako ayon sa mga satanikong pilosopiya, at bihira akong maging matapat sa iba. Ganito rin ako sa matatalik kong kaibigan. Bihira akong nagtatapat para ituro ang mga mali nila, takot na mapasama ko ang loob nila, at masira ang tingin nila sa akin. Sumasakay lang ako sa nararamdaman nila at pinupuri ko sila, ngunit kasinungalingan ang lahat ng iyon. Pagkatapos ay napagtanto kong ang pamumuhay ayon sa mga satanikong pilosopiya ay ginagawa lang akong huwad, tuso, makasarili, at nakaririmarim. Sariling mga interes ko lang ang inisip ko, at hindi ko man lang inisip ang iba. Wala akong pagmamahal sa iba, at hindi ako matapat. Talagang imposible sa akin na makatulong o makabuti sa sinuman sa anumang paraan. Walang katuturang maging malapit sa akin. Ang mga satanikong pilosopiyang ito’y tunay na hindi makatwiran, at hindi ito dapat maging mga prinsipyo ng asal. Ang pamumuhay ayon sa mga pilosopiyang ito ay gagawin lang tayong mas tiwali at mas nagkukulang sa pagkatao. Sa tuwing binabalewala ko ang isang problema, nakakaramdam ako ng pagkakonsensya na kalaunan, hindi ko na malampasan. Alam ko ang totoo pero hindi ko maisagawa ito. Duwag ako at walang dignidad o integridad. Sa aking edad, hindi ko magawang maging disente at hindi alam ang mga prinsipyo para sa pagkikipag-ugnayan ng tao. Sa halip, sinusunod ko ang mga pilosopiya sa buhay na itinuro’t pinalaganap ni Satanas. Sa sandaling iyon, talagang kinamuhian ko ang sarili ko. Ayoko nang mamuhay ayon sa mga satanikong pilosopiyang ito. Gusto ko lang na kumilos alinsunod sa mga salita ng Diyos.

Hindi nagtagal, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ano ang pinakamahalagang pagsasagawa ng pagiging matapat na tao? Ito ay ang kailangan na maging bukas ang iyong puso sa Diyos. Ano ang ibig Kong sabihin ng ‘bukas’? Ang ibig sabihin nito ay pagbibigay sa Diyos ng malinaw na pagkakita sa lahat ng iniisip mo, kung ano ang iyong mga layon, at ano ang kumokontrol sa iyo. Ang sinasabi mo ay kung ano ang nasa puso mo, nang wala ni katiting na pagkakaiba at walang anumang pagtatago, walang masamang bahagi, nang hindi na kailangan pang manghula at malalim na manuri ang ibang tao sa pamamagitan ng pagtatanong, at nang hindi mo na kailangang magpaliguy-ligoy pa, sa halip ay basta sinasabi mo ang iniisip mo, nang walang iba pang layon, ibig sabihin nito ay bukas ang puso mo. Kung minsa’y nasasaktan at hindi natutuwa ang iba sa iyong kaprangkahan. Gayunman, may magsasabi ba ng, ‘Masyado ka namang tapat magsalita at talagang nasaktan mo ako; hindi ko matatanggap ang katapatan mo’? Wala; walang magsasabi noon. Kahit nasasaktan mo ang mga tao paminsan-minsan, kung kaya mong maging bukas sa kanila at hihingi ka ng paumanhin, aaminin na nagsalita ka nang hindi nag-iisip at hindi inaalintana ang kanilang mga kahinaan, makikita nila na wala kang sama ng loob, na ikaw ay isang matapat na tao, at na hindi mo lang talaga pinapansing masyado ang iyong pananalita at napakaprangka mo lang talaga; walang magdaramdam sa iyo. … Ang pinakamahalagang bahagi ng pagiging isang matapat na tao ay na ang iyong puso ay kailangang maging bukas sa Diyos. Pagkatapos, matututo kang maging bukas sa ibang tao, magsalita nang tapatan at totoo, sabihin ang nasa puso mo, maging isang taong may dangal, integridad, at pagkatao, at hindi magsalita nang mayabang o nang mali o gumagamit ng mga salita para pagtakpan ang sarili mo o linlangin ang iba” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Pagiging Matapat Maaaring Makapamuhay na Tulad ng Isang Tunay na Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Habang pinagninilayan ko ito, labis akong naantig. Ramdam kong inakay ako ng Diyos at tinuruan akong maging tao. Upang maging matapat, magsalita at kumilos nang may katapatan, maging ganap na bukas ang puso sa Diyos, maging totoo sa iba, at tumangging gamitin ang mga taktika o manlinlang—hindi nakakapagod ang mabuhay nang ganito. Kalaunan, kinausap ko ang kapatid na iyon tungkol sa aking inaalala, at nagbahagi kami sa mga panganib ng mga nobela sa Internet. Noong una kaming nagsimula, aaminin ko na mukhang hindi siya masaya, at siyempre, nakakaasiwa iyon, ngunit sa pagbabahagi ko sa kanya, nagawa niyang mapagtanto na talagang nasa panganib siya. Sinabi rin niyang hindi na siya magbabasa ng mga ito, at pagtutuonan na niya ang kanyang tungkulin. Nang marinig ko siya, lumuwag ang pakiramdam ko sa wakas, pero sinisi ko rin ang sarili ko. Kasi, kung mas maaga akong nagsalita, marahil ay mas maagang naitama ang kalagayan niya. Dahil lamang humanap ako ng pagsang-ayon at naghintay ako nang matagal sa pagsasagawa ng katotohanan, kaya’t nagpatuloy ito. Talagang nakakasira ang pagiging palasang-ayon. Pagkatapos niyon, tuwing mahihiwatigan ko ang isang isyu sa mga tungkulin ng mga kapatid, nag-aalala pa rin ako na mapasama ang loob nila, ngunit sa pananalangin sa Diyos at pagsasagawa ng katotohanan upang maging matapat, nalaman kong kaya kong tapat na ituro ang problema kalaunan. Sa gabay ng mga salita ng Diyos, sa wakas ay natutuhan ko kung paano makipag-ugnayan sa ibang tao. Nakita ko kung gaano kahalaga ang salita ng Diyos. Ito ang mga prinsipyo para sa mga kilos natin. Sa tungkulin man natin o asal, lagi nating kailangan ang mga salita ng Diyos. Kung hinahanap natin ang katotohanan ay may landas tayong susundan.

Kung aalalalahin, sa teorya lang ako sumang-ayon na mapanlinlang nga akong tao, ngunit hindi ko kinumpara ang sarili ko sa mga salita Niya upang siyasatin ang tiwali kong disposisyon. Bihira ko ring hinanap ang mga salita Niya para sa landas ng pagsasagawa, kung kaya’t walang naging pagbabago sa mapanlinlang kong disposisyon. At isa pa, kahit na nakaranas lang ako ng ilang mababaw na usapin sa buhay, kapag sinisiyasat ko ang sarili ko at hinahanap ang katotohanan sa salita ng Diyos, umaani ako ng bunga at kaliwanagan. Nakakaramdam din ako ng totoong kapayapaan at nagtatamo ng kaunti sa landas ng pagpasok sa buhay. Ang pagdating sa pagkaunawang ito at pag-ani sa bungang ito ay dahil lahat sa gabay ng mga salita ng Diyos sa akin! Salamat sa Diyos!

46. Makakamit ba ng mga Nagpapalugod ng mga Tao ang Papuri ng Diyos?

Ni Liu Yi, Tsina

Bago ako naging mananampalataya, lagi akong nag-iingat na hindi makasakit ng damdamin ng ibang tao, at nakakasundo ko ang sinuman. Tumutulong ako tuwing may nakikita akong sinumang nahihirapan, kaya naramdaman kong may mabuting pagkatao ako, at na ako ay isang mabuting tao. Nang maranasan ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay saka ko lamang napagtanto na pinangangalagaan ko lamang ang ugnayan ko sa iba at wala akong pagkaunawa sa katarungan. Hindi ko kailanman napanindigan ang mga prinsipyo ng katotohanan o napangalagaan ang mga kapakanan ng sambahayan ng Diyos tuwing ito’y kailangang-kailangan. Nakita kong ako’y isang makasarili at mapanlinlang na nagpapulugod ng mga tao na kasuklam-suklam sa Diyos. Puno ng pagsisisi at namumuhi sa sarili, sinimulan kong magtuon sa pagsasagawa ng katotohanan, at saka ako nagsimulang magbago.

Dati akong gumagawa kasama si Sister Li noong ako’y namumuno sa pangkat ng mga tagapagdilig ng iglesia. Kalaunan, napansin ko na hindi siya nagsusunong ng pasanin sa kanyang tungkulin at hindi masikap sa anumang ginagawa niya. Halos hindi niya tinutulungan ang mga kapatid na lutasin ang mga suliranin ng mga ito at napagpapalit-palit pa niya kung minsan ang mga oras para sa mga pagtitipon. Ninais kong tawagin ang kanyang pansin sa mga bagay na ito, ngunit naisip ko kung gaano katagal nang hindi niya nagagampanan ang gayong tungkulin, kaya’t kapag may sinabi akong anuman, baka isipin niyang labis na marami akong hinihingi at napakahigpit ko. Napakaganda ng pagkakilala niya sa akin, kaya’t magbabago ba ang kanyang palagay sa akin kapag binanggit ko ang mga bagay na ito? Nagpasya akong sarilinang magbahagi sa kanya noong gabing iyon upang hindi siya mapahiya. Habang nagbabahagian kami, hindi ko ipinagbigay-alam ang katotohanan upang lutasin ang kanyang mga suliranin, bagkus ay maingat siyang pinayuhan, “Hindi ka gaanong naging mabisa sa iyong tungkulin kamakailan. Napagnilayan mo na ba ito? Kung nabubuhay ka sa isang maling kalagayan na hindi naiwawasto, hindi lamang sa hindi mo mahusay na magagampanan ang iyong tungkulin, kundi maaari rin itong makahadlang sa paraan ng iyong pagpasok sa buhay.” Sa katunayan, alam kong pabaya siya at mapagwalang-bahala sa kanyang tungkulin at dapat akong makapagbahagi ng katotohanan sa kanya upang mahimay ang kalikasan ng suliranin, na dapat ko siyang harapin at ilantad upang maunawaan niya ang kanyang mga problema. Ngunit kung labis na tapatan akong magsasalita at hindi niya ito matanggap, nag-aalala akong masisira nito ang aming ugnayan at maaaring kamuhian niya ako. Kaya matiyaga na lamang akong nagbahagi sa kanya.

Kalaunan ay nakita kong nakikipagkumpitensya talaga si Sister Li sa kanyang tungkulin at laging sumusubok na maungusan ang iba. Nababaon siya sa pagiging negatibo kapag hindi niya nakakamit ang paghanga ng ibang tao. May ilang ulit din akong nakipagbahagian sa kanya nang sarilinan at tila tinanggap naman niya ito nang mabuti, ngunit walang anumang nagbago. Naisip kong iulat ang sitwasyon sa mga pinuno, ngunit natakot ako na magiging pagsaksak iyon ng patalim sa likod ni Sister Li. Paano kami magkakasundo pagkatapos nito kung masaktan ko ang kanyang damdamin? Matagal na kaming magkakilala, at naramdaman ko na may mga pakinabang na nakikilala namin nang husto ang isa’t isa. Naisip kong patuloy kong susubukang tulungan siya, at kung magpapatuloy siya sa kanyang gawi, magkakaroon pa rin ako ng panahon na kausapin ang mga pinuno.

Patuloy na pumapalya si Sister Li sa pagganap ng kanyang tungkulin at hindi niya nagawang lutasin ang mga suliranin ng mga kapatid. Minsan sa isang pagpupulong, habang sinusubukang lutasin ang mga suliranin ng mga bagong mananampalataya, nagbahagi siya nang wala sa lugar. Magkakasama naming itong inayos, ngunit pagkaraan nito’y muli niyang ginawa ang maling pagbabahaging iyon nang hinarap niya ang gayon ding uri ng suliranin. Hindi lamang siya nabigong lutasin ang mga suliranin ng mga bagong mananampalataya, iniligaw pa niya ang mga ito. Talagang sinisi ko ang aking sarili nang mapag-alaman ko ito at ibig kong ilantad si Sister Li na gumagawa sa kanyang tungkulin sa isang nakakasirang paraan, ngunit nahirapan akong magsalita nang nakita ko siya. Pinagtakpan ko na lamang ito, sinasabing nagbahagi siya nang hindi wasto sa mga kapatid. Malabo ako at nagpaligoy-ligoy, natatakot na sumama ang kanyang loob at mapaisip siya nang masama tungkol sa akin kung labis ko siyang iwawasto. Dahil dito, hindi siya nagtamo ng anumang pagkaunawa sa kanyang sarili. Nakita kong wala siyang mabuting pagkaunawa sa mga bagay-bagay at hindi siya angkop sa tungkulin ng pagdidilig, kaya alinsunod sa mga prinsipyo, dapat ay inilipat siya sa ibang tungkulin at dapat ay iniulat ko ito kaagad sa mga pinuno. Ngunit nagbago ako ng isip, natatakot na masaktan ang kanyang damdamin at maging magkaaway kami sa halip na magkaibigan pagkaraan ng mahabang panahong ng magkasamang paggawa. Sa huli, hindi ko pinanindigan ang mga prinsipyo ng katotohanan at ipinagpaliban ko ang pag-uulat sa kanya sa mga pinuno. Humantong ako sa isang masamang kalagayan dahil hindi ko isinagawa ang katotohanan at naging bulag ako sa mga suliranin sa aking gawain. Nasanay ako sa paggawa ni Sister Li at nasisiyahan hangga’t paimbabaw kaming nagkakasundo. Hindi ko inisip ang tungkol sa pagtataguyod sa gawain ng sambahayan ng Diyos, at hindi ko sinabi sa mga pinuno ang tungkol sa talagang nangyayari.

Hanggang isang araw, nalaman ni Sister Li na minamatyagan siya ng mga espiya ng mga pulis ng Partido Komunista ng China, at kung magpapatuloy siya sa pagganap sa kanyang tungkulin, maaaring madamay sa kanya ang ibang mga kapatid. Kinabahan ako nang marinig ko ang balitang ito. Dahil alam ko na ito ay isa talagang seryosong usapin, sa wakas ay ibinahagi ko sa mga pinuno ang kanyang kalagayan. Sumulat sa akin ang mga pinuno ng isang mahigpit na tugon: “Pabaya si Sister Li sa kanyang tungkulin at ligaw ang kanyang pag-unawa. Matagal na itong nakagagambala, ngunit hindi mo ito iniulat sa loob ng mahabang panahon. Ikaw ay tumatahak lamang sa gitnang daan, at sumusunod sa mga prinsipyo ng isang nagpapalugod ng mga tao. Naantala at napinsala nito ang gawain ng sambahayan ng Diyos. Kailangan mo talagang magnilay at kilalanin ang iyong sarili.” Naglakip din sila ng isang sipi mula sa isang sermon mula sa Itaas: “Nabibigong gamitin ng mga nagpapalugod ng mga tao ang kanilang kakayahang kumilala. Alam na alam nila ang mga prinsipyo ng katotohanan, ngunit hindi nila pinaninindigan ang mga ito. Sa anumang bagay na may epekto sa kanilang mga pansariling kapakinabangan, isinasaisantabi pa nila ang mga prinsipyo ng katotohanan, pinangangalagaan lamang ang pansarili nilang pakinabang. Kapag nakikita ng isang nagpapalugod ng mga tao ang isang masamang tao na gumagawa ng masasamang gawa, alam nila na ang masasamang gawang ito’y gumagambala sa gawain ng sambahayan ng Diyos at umaabala sa buhay ng iglesia, ngunit hindi sila nagsasabi ng isang salita sa pangambang masaktan ang damdamin ng mga ito. Hindi nila inilalantad o iniuulat ang mga ito. Ganap na kulang sila ng anumang diwa ng katarungan o pananagutan. Hindi angkop na gumanap sa anumang tungkulin sa iglesia ang mga ganitong tao—mga wala silang silbi. Mistulang tapat ang mga nagpapalugod ng mga tao at iniisip ng iba na sila’y mabubuting tao na may mabuting pagkatao, at pinagyayaman pa nga sila ng ilang pinuno at manggagawa. Ito’y malaking kahangalan. Huwag subukang pagyamanin kailanman ang isang nagpapalugod ng mga tao, dahil wala silang matutupad na anuman. Talagang hindi sila nagmamahal sa katotohanan o tumatanggap sa katotohanan, lalo nang hindi nila isinasagawa ang katotohanan. Ito ang dahilan kung bakit kinamumuhian ng Diyos nang higit sa lahat ang mga nagpapalugod ng mga tao. Kung hindi totoong magsisisi ang mga ganitong tao, sila’y matatanggal” (Isang Kolekyon ng mga Pagsasaayos ng Gawain ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos). Napakahirap para sa akin ang malupit na matabasan at maiwasto ng mga pinuno, lalo na nang makita ko ang mga salitang “nagpapalugod ng mga tao.” Hindi ko mapigilan ang aking luha: Paano ako naging nagpapalugod ng mga tao? Kinamumuhian ng Diyos ang mga nagpapalugod ng mga tao. Wala silang silbi, at tatanggalin. Lubos na sumama ang loob ko at hindi magawang kilalanin ang katunayan na ako’y isang nagpapalugod ng mga tao, bagama’t talagang ginawa ko ang mismong ginagawa ng mga nagpapalugod ng mga tao. Habang lumuluha, sinabi ko ang panalanging ito sa Diyos: “O Diyos, ginambala ko ang gawain ng sambahayan ng Diyos sa hindi pagsasagawa sa katotohanan. Nakagawa ako ng masama, at tama na iwinasto ako ng mga pinuno. Ngunit wala pa rin akong malalim na pagkaunawa sa aking sarili. Pakiusap, liwanagan Mo po ako at patnubayang makilala ko ang aking sarili.”

Pagkaraang manalangin, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Palaging ipinagyayabang ng ilang tao na nagtataglay sila ng mabuting pagkatao, sinasabing hindi sila kailanman nakagawa ng anumang masama, nakapagnakaw ng mga pag-aari ng iba, o nakapaghangad ng mga pag-aari ng ibang tao. Umaabot pa sila sa puntong pinahihintulutan nila ang iba na makinabang sa kanilang sariling kapinsalaan kapag mayroong pagtatalo sa mga interes, pinipiling dumanas ng pagkatalo, at hindi sila nagsasabi ng anumang masama tungkol sa sinuman para lamang isipin ng lahat na mabubuti silang tao. Gayunpaman, kapag ginagampanan ang kanilang mga tungkulin sa bahay ng Diyos, tuso at madaya sila, palaging nagbabalak para sa kanilang sarili. Hindi nila kailanman iniisip ang kapakanan ng bahay ng Diyos, hindi nila kailanman tinatrato na madalian ang mga bagay na tinatrato ng Diyos na madalian o nag-iisip gaya ng pag-iisip ng Diyos, at hindi nila kailanman kayang isantabi ang mga sarili nilang kapakanan upang magampanan ang kanilang mga tungkulin. Hindi nila kailanman tinalikdan ang sarili nilang kapakanan. Kahit na nakikita nilang gumagawa ng kasamaan ang masasamang tao, hindi nila inilalantad ang mga ito; wala silang mga prinsipyo o kung anuman. Hindi ito isang halimbawa ng mabuting pagkatao. Huwag ninyong pansinin ang sinasabi ng gayong tao; kailangan ninyong makita ang kanyang ipinamumuhay, ang kanyang ipinapakita, at ang kanyang saloobin kapag ginagampanan niya ang kanyang mga tungkulin, pati na ang kalagayang panloob niya at ang kanyang minamahal. Kung ang pagmamahal niya sa kanyang sariling katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa kanyang katapatan sa Diyos, kung ang pagmamahal niya sa kanyang sariling katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa mga interes ng Diyos, o kung ang kanyang pagmamahal sa sarili niyang katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa konsiderasyong ipinapakita niya para sa Diyos, hindi siya isang taong may pagkatao. Nakikita ng iba at ng Diyos ang kanyang paggawi; samakatuwid, napakahirap para sa gayong tao na matamo ang katotohanan” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Maraming tao ang naniniwala na ang pagiging mabuting tao ay talagang madali, at kailangan lang dito na bawasan ang pagsasalita at dagdagan ang paggawa, magkaroon ng mabuting puso, at huwag maghangad ng masama. Naniniwala sila na titiyakin nito na uunlad sila saanman sila pumunta, na magugustuhan sila ng mga tao, at na sapat na ang maging gayong klaseng tao. Ni ayaw na nga nilang hangarin ang katotohanan; nasisiyahan na sila sa pagiging mabuting tao. Iniisip nila na ang paghahangad ng katotohanan at paglilingkod sa Diyos ay napaka-kumplikado; iniisip nila na kailangan dito ang pag-unawa sa maraming katotohanan, at sino ang makagagawa niyon? Nais lang nilang tumahak sa mas madaling landas—maging mabubuting tao at gampanan ang kanilang mga tungkulin—at iniisip nila na sapat na iyon. Makatwiran ba ang posisyong ito? Talaga bang napakadaling maging mabuting tao? Makakakita kayo ng maraming mabubuting tao sa lipunan na napakatayog magsalita, at kahit sa tingin ay tila wala silang nagawang anumang malaking kasamaan, sa kanilang kalooban sila ay mapanlinlang at tuso. Nakikita nila lalo na kung ano ang direksyon ng ihip ng hangin, at suwabe at makamundo silang magsalita. Sa tingin Ko, ang gayong ‘mabuting tao’ ay isang huwad, isang ipokrito; ang gayong tao ay nagkukunwari lamang na mabuti. Lahat ng nananatili sa isang masayang kalagayan ang pinakamasama. Sinisikap nilang huwag saktan ang damdamin ninuman, pinapasaya nila ang mga tao, sumasabay sila sa agos, at walang makaunawa sa kanila. Ang gayong tao ay isang buhay na Satanas!” (“Sa Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan Naiwawaksi Mo ang Mga Tali ng Isang Tiwaling Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tamang-tama sa akin ang lahat ng nasa mga salita ng Diyos, at ako’y lubos na nakumbinsi. Nakita ko na ako’y isang nagpapalugod ng mga tao, lubus-lubusan na isang “mabait na tao.” Labis-labis ang aking pag-iingat sa aking gawain kasama si Sister Li upang mapangalagaan ang aming ugnayan. Nang makita kong hindi niya pinapasan ang kanyang tungkulin at laging nakagagawa ng mga pagkakamali, na lagi siyang nakikipag-kumpitensya para sa pagkilala at pakinabang at nakakaapekto sa gawain ng sambahayan ng Diyos, dapat ay nagbahagi ako sa kanya at agad na tinukoy ang mga ito. Ngunit dahil sa takot na masaktan ko ang kanyang damdamin, pinagtakpan ko na lamang ang usapin sa kanya. Hindi ito nakatulong o pagmamahal sa kanya—nakasama ito. Alam kong lihis ang kanyang pagkaunawa at hindi siya naaangkop na gumawa sa tungkulin ng pagdidilig, ngunit ayaw kong masaktan ang kanyang damdamin at mag-isip siya ng masama tungkol sa akin, kaya ipinagpaliban ko ang pag-uulat nito sa mga pinuno. Hinayaan ko ang isang pabayang tao na may baluktot at maling pagkaunawa na gumanap sa tungkulin ng pagdidilig at makasagabal sa gawain ng sambahayan ng Diyos. Naging isa ako sa mga kampon ni Satanas at lubhang ginambala ang gawain ng sambahayan ng Diyos. Sa aking pananampalataya, paimbabaw kong iniwan ang aking pamilya at karera, gumawa araw at gabi at nagbayad ng halaga, ngunit nang lumitaw ang mga usapin, gumawa lang ako ng mga pakana para sa mga sariling kapakinabangan at hinding-hindi pinangalagaan ang mga kapakinabangan ng sambahayan ng Diyos. Naniwala ako sa Diyos, ngunit hindi ako kaisa ng puso at isip Niya. Paano ko matatawag ang aking sarili na isang mananampalataya? Hindi ako karapat-dapat na mabuhay sa harap ng Diyos! Ako’y balot ng pagdurusa dahil sa naiisip na ito at puno ng pagsisisi na hindi ko pinanindigan ang mga prinsipyo ng katotohanan o pinangalagaan ang mga kapakanan ng tahanan ng Diyos.

Pagkaraan ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ginagawang tiwali ni Satanas ang mga tao sa pamamagitan ng edukasyon at impluwensiya ng mga pambansang pamahalaan at ng mga sikat at dakila. Ang kanilang mga malademonyong salita ay naging buhay kalikasan na ng tao. Ang ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’ ay isang sikat na satanikong kasabihan na naikintal na sa lahat at iyan ay naging buhay na ng tao. May iba pang salita ng pilosopiya para sa pamumuhay na katulad rin nito. Ginagamit ni Satanas ang mainam na tradisyunal na kultura ng bawa’t bayan para turuan ang mga tao, nagsasanhi sa sangkatauhan na mahulog at masadlak sa isang walang-hanggang bangin ng pagkawasak, at sa huli ay winawasak ng Diyos ang tao dahil naglilingkod sila kay Satanas at nilalabanan ang Diyos. Isipin na kunwari’y itinatanong mo ito sa isang tao na maraming taon nang aktibo sa lipunan, ‘Ipagpalagay nang nabubuhay ka na sa mundo at napakarami mo nang nagawa, anong mga bantog na kasabihan ang batayan mo sa buhay?’ Maaaring sabihin niya, ‘Ang pinakamahalaga ay “Hindi gagalawin ng mga opisyal ang mga sipsip sa kanila, at ang mga hindi nambobola ay walang mapapala.”’ Hindi ba kumakatawan ang mga salitang ito sa kanyang likas na pagkatao? Naging kalikasan na niya ang walang-pakundangang paggamit ng anumang paraan para makakuha ng katungkulan, at ang pagiging opisyal ang nagbibigay-buhay sa kanya. Marami pa ring satanikong lason sa buhay ng mga tao, sa kanilang pag-uugali at asal; halos wala man lamang silang taglay na katotohanan. Halimbawa, ang mga pilosopiya nila sa pamumuhay, ang kanilang mga paraan ng paggawa ng mga bagay-bagay, at kanilang mga kasabihan ay pawang puno ng mga lason ng malaking pulang dragon, at lahat ng ito ay galing kay Satanas. Kaya, lahat ng dumadaloy sa mga buto at dugo ng mga tao ay pawang kay Satanas. Lahat ng opisyal na iyon, na may kapangyarihan, at yaong mga nagtatagumpay ay may sarili nilang landas at lihim sa tagumpay. Hindi ba lubos na kumakatawan ang mga lihim na iyon sa kanilang likas na pagkatao? Napakalaki ng mga nagawa nila sa mundo, at walang sinumang nakakaaninag sa mga pakana at intrigang nasa likod ng mga iyon. Nagpapakita ito na lubhang masama at makamandag ang kanilang likas na pagkatao. Labis nang nagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Ang kamandag ni Satanas ay dumadaloy sa dugo ng bawat tao, at makikita na ang kalikasan ng tao ay tiwali, masama, at radikal, puno ng at lubos na nakalubog sa mga pilosopiya ni Satanas—ito, sa kabuuan nito, ay isang likas na pagkatao na nagtataksil sa Diyos. Ito ang dahilan kaya nilalabanan at sinasalungat ng mga tao ang Diyos” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng paghahayag ng mga salita ng Diyos na, bilang isang nagpapalugod ng mga tao, ako ay nalinlang at kinontrol ng mga pilosopiya ni Satanas, gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Ang isa pang kaibigan ay nangangahulugan ng isa pang landas,” “Nagdadala ng mga pakinabang ang isang pamilyar na mukha,” “Kapag alam mong may mali, tumahimik ka na lang,” at “Huwag kailanman sampalin sa mukha ang ibang tao o pagalitan sila sa kanilang pagkukulang.” Malalim na nakabaon sa akin ang mga mala-satanas na pilosopiyang ito at ang mga bagay na ito ang ipinamuhay ko. Lalo akong naging makasarili at tuso. Noong hindi pa ako nananampalataya sa Diyos, wala akong ginawang anuman na magpapasama ng loob ninuman. Sa negosyo, sinabi ko ang anumang ibig marinig ng mga tao at naramdaman ko na ang pamumuhay ayon sa mga mala-satanas na pilosopiyang iyon ay isang matalinong paraan ng pamumuhay, na magpapakita ng kakayanan ang pagkilos sa paraang iyon, at nagpakitang gilas pa nga ako. Pagkaraang maging mananampalataya, hindi ko isinagawa ang katotohanan, ngunit patuloy na nabubuhay sa mga lason ni Satanas. Nakita ko na si Sister Li ay nagpapakita ng katiwalian sa kanyang tungkulin, ngunit hindi ko ito tinukoy sa kanya sa aming pagbabahagian. Lalong hindi ko pinangahasang ilantad o himayin ang kanyang katiwalian, bagkus ay binanggit lamang ito sa kanya sa kaswal na paraan, labis na nangangambang masira ang aming ugnayan kapag sinabi ko ang katotohanan. Nang makita ko siyang ginagambala ang gawain ng sambahayan ng Diyos, hindi ko ito iniulat sa aming mga pinuno, bagkus ay inisip na ang pagbabahagi ng kalagayan sa mga pinuno ay pagsusumbong sa kanya, na pagsaksak sa kanyang likuran. Sadyang kakatwa ako! Ang pag-uulat ng isang suliranin ay pagtataguyod sa gawain ng tahanan ng Diyos—tama at marapat ito, at makatarungan ito. Mabibigyan din sana nito ng pagkakataon ang iglesia na ihanda si Sister Li na tanggapin ang tungkuling angkop sa kanyang kakayahan at katayuan. Makakabuti sana ito kapwa kay Sister Li at sa iglesia, ngunit inisip kong masamang bagay ito. Natanto ko ang malubhang kasiraang ginagawa sa mga tao ng mga mala-satanas na lason na ito. Nilinlang at ginawang tiwali ako ng mga ito hanggang naging baluktot ang aking pananaw sa mga bagay-bagay at hindi ko na alam ang tama at mali, ang itaas at ibaba. Ako’y makasarili at kasuklam-suklam, at gumagawa lamang para sa sarili kong mga kapakinabangan. Ginawa ko ang mga bagay-bagay nang lubos na walang prinsipyo, walang paninindigan. Nagkulang ako sa diwa ng katarungan at namumuhay nang napakalayo sa wangis ng isang tunay na tao. Sa pagkakatanto nito, napuno ako ng pagkamuhi at pagkasuklam sa mga mala-satanas na pilosopiyang ito at sa sarili kong mga ideya ng pagpapalugod sa mga tao. Talagang kinamuhian ko ang aking paraan ng pagkilos at ayaw ko nang manatiling gayon, mula sa kaibuturan ng aking puso. Ayoko nang maituring na hangal at saktan pa ni Satanas. Naramdaman ko rin kung gaano kahalaga ang magsagawa ng katotohanan, kaya agad kong sinimulang hanapin ang katotohanan upang lutasin ang aking suliranin ng pagiging isang nagpapalugod ng mga tao.

Sa aking paghahanap, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Kailangang may pamantayan para sa pagkakaroon ng mabuting pagkatao. Hindi kasama rito ang pagtahak sa landas ng pagtitimpi, hindi pagkapit sa mga prinsipyo, pagsisikap na huwag makasakit ng sinuman, pagsipsip kahit saan ka magpunta, pag-aayos at pagpapaganda para sa lahat ng iyong nakakasalubong, at pagpapagaan sa pakiramdam ng lahat. Hindi ito ang pamantayan. Ano kung gayon ang pamantayan? Kinabibilangan ito ng pagtrato sa Diyos, sa ibang tao, at sa mga pangyayari nang may isang tunay na puso, pagkakaroon ng kakayahang umako ng pananagutan, at paggawa ng lahat ng ito sa paraang maliwanag para makita at maramdaman ng lahat. Bukod doon, sinisiyasat ng Diyos ang mga puso ng mga tao at kinikilala sila bawat isa” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Tunay bang mabuting tao ang isang likas na oo-nang-oo? Anong uri ng tao ang tinitingnan ng Diyos bilang tunay na mabuting tao na nagtataglay ng katotohanan? Una sa lahat, kailangang maunawaan ang kalooban ng Diyos at maintindihan ang katotohanan. Ikalawa, kailangang maisagawa ang katotohanan, base sa pagkaunawa rito. … Ibig sabihin, sa sandaling natutuklasan ng taong ito na mayroon silang suliranin, nagagawa nilang lumapit sa Diyos upang lutasin ito, at nagagawang panatilihin ang isang normal na kaugnayan sa Kanya. Maaaring mahina at tiwali ang gayong tao, at mapaghimagsik rin, at maaaring ibunyag ang lahat ng uri ng tiwaling disposisyon gaya ng pagmamataas, pagmamagaling, kabuktutan, at panlilinlang. Gayunman, sa sandaling sinalamin nila ang kanilang sarili at nagkamalay sa mga bagay na ito, malulutas nila ang mga ito nang nasa oras at makapipihit pabalik. Isa itong taong nagmamahal sa katotohanan at isinasagawa ang katotohanan; ang gayong tao, sa paningin ng Diyos, ay mabuting tao” (“Ang Pagkakaroon ng Wangis ng Tao ay Nangangailangan ng Maayos na Pagtupad ng Iyong Tungkulin Gamit ang Iyong Buong Puso, Isip, at Kaluluwa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos ay naisip ko ang isa pang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Sa iglesia, maging matatag kayo sa inyong patotoo sa Akin, panindigan ang katotohanan; ang tama ay tama at ang mali ay mali. Huwag malito sa kung alin ang itim at puti. Makikipagdigma kayo kay Satanas at dapat ninyong lubusang magapi ito upang sa gayon ay hindi na ito kailanman babangon. Dapat ninyong ibigay ang lahat ng mayroon kayo upang pangalagaan ang Aking patotoo. Ito ang magiging layunin ng inyong mga pagkilos—huwag kalimutan ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 41). Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko na ang isang totoong mabuting tao ay hindi nananatiling ganap na kasundo ng iba at hindi nagsasabi ng anumang makasasakit sa damdamin ng iba. Sa halip, ang isang mabuting tao ay matapat at matuwid, malinaw na nakikita ang kaibhan ng pag-ibig at pagkamuhi, at naisasantabi ang sarili nilang mga kapakanan kapag nasasangkot ang mga kapakinabangan ng sambahayan ng Diyos. Pinaninindigan nila ang mga prinsipyo ng katotohanan, hindi sila natatakot na masaktan ang damdamin ng ibang tao, at pinangangalagaan nila ang mga kapakinabangan ng sambahayan ng Diyos. Tanging ang ganyang uri ng tao ang may diwa ng katarungan, isang tao na kayang makamit ang papuri ng Diyos. Nang maunawaan ko ang mga hinihingi ng Diyos, nanalangin ako at nagpasya na mula roon, magsasagawa ako ng katotohanan at iingatan ang mga kapakinabangan ng sambahayan ng Diyos; magpapaalam na ako sa matandang nagpapalugod ng mga tao na taglay ko, at gagawing bago ang aking sarili.

Kalaunan ay sinuri ng mga pinuno ang usapin at kinumpirma na kailangang matanggal si Sister Li sa kanyang tungkulin, at hinilingan nila akong magbahagi sa kanya. Naisip ko, “Bakit ako? Kapag nalaman niyang ako ang nagsabi sa mga pinuno ng tungkol sa kanya at iyon ang dahilan kung bakit siya papalitan, tiyak na maghihinanakit siya sa akin at masisira ang aming ugnayan.” Habang naiisip ito, naalala ko ang pinsalang nagawa ko sa gawain ng sambahayan ng Diyos dahil sa kabiguan kong magsagawa ng katotohanan at alam kong kailangan kong tumigil sa pagiging nagpapalugod ng mga tao. Sinusubukan ako ng Diyos sa pamamagitan ng pagpapabahagi kay Sister Li, upang makita kung makapagsasagawa ako ng katotohanan at makapagsasaayos ng mga bagay-bagay alinsunod sa mga prinsipyo. Panay ang panalangin ko sa Diyos habang patungo roon, humihingi ng Kanyang patnubay. Alam ko rin na kung hindi maging malinaw ang pagbabahagi ko kay Sister Li tungkol sa kanyang mga problema at hindi niya naunawaan ang mga iyon, hindi ito talaga makatutulong sa kanya, bagkus ay makasasakit pa sa kanya. Nang maisip ko ito, nagpasya akong hindi na muling magiging isang nagpapalugod ng mga tao. Kaya nagbahagi ako kay Sister Li at hinimay ang kalikasan at mga kahihinatnan ng kanyang kawalang-ingat sa kanyang tungkulin, at inilahad kong lahat ang kanyang pag-uugali na nakagambala sa gawain ng sambahayan ng Diyos. Nang marinig niya ang lahat ng ito, handa siyang magpasakop at magnilay sa kanyang sarili. Higit na gumaan at pumayapa ang pakiramdam ko pagkaraang magsagawa ng katotohanan.

Naghanda ang Diyos ng isa pang sitwasyon upang subukan ako. Pagkaraang makilala ang isang nakababatang kapatid na babae nang ilang panahon, napagtanto kong may mayabang siyang disposisyon at atubiling tanggapin ang mga mungkahi ng ibang kapatid na babae, na humantong sa pagkadama ng ilan sa kanila na sila’y nahahadlangan niya. Kasama si Sister Liu, isa pang kapatid na gumagawang kasama ko, pinuntahan namin siya upang magbahagi sa kanya at ilantad ang kanyang paraan ng pagkilos, ngunit ayaw niya itong tanggapin. Nangatwiran siya sa kanyang mga ginagawa at nag-anyong malungkot. Bahagya akong natigilan nito, iniisip na magiging mababa ang pagtingin niya sa akin. Paano ko siya haharapin pagkatapos nito? May iba pang nangyari noon, kaya kinailangan naming umalis. Habang pabalik, inisip ko ang tungkol sa katigasan ng ulo ng nakababatang kapatid na ito at na mahirap para sa kanyang tanggapin ang katotohanan. Kapag walang maayos na pagbabahagi, tiyak na magiging mahirap ang aming ugnayan. Naisip ko na sa susunod ang kasama ko ang pagbabahagiin ko sa kanya. Nakita ko siyang muli mga ilang araw pagkaraan noon at talagang mabait siya sa akin. Napagtanto kong hindi talaga namin nalutas ang kanyang suliranin sa huli naming pagbabahagi, kaya kailangan kong magbahaging muli sa kanya, at kung tatanggi pa rin siyang tanggapin ang katotohanan, dapat na siyang mailantad at maiwasto. Ngunit nang bigyan niya ako ng upuan at nagtanong tungkol sa aking kalusugan, naramdaman ko na tila isinara ang aking bibig. May ibig akong sabihin sa pagbabahagi, ngunit sadyang hindi ko maibuka ang aking bibig. Naramdaman ko na sa sandaling magsalita ako sa pagbabahagi, masisira ang aming ugnayan at mapapawi ang magiliw na kapaligiran. Kung taglay niya ang gayon ding saloobin gaya noong una at hindi tatanggapin ang katotohanan, malalagay ako sa alanganin. Naisip ko na kaya kong piliin nang mabuti ang aking mga salita, iwasang maging magaspang, at gumamit ng kaunting karunungan. Halos kasabay nito, napagtanto kong nagkaroon ako ng simbuyong muling maging isang nagpapalugod ng mga tao at pangalagaan ang aking mga ugnayan sa kapwa. Agad akong nanalangin sa Diyos at humingi sa Kanya ng lakas. Naisip ko ang siping ito ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos pagkatapos ng aking panalangin: “Kinokontrol ka ng iyong napakasama at tiwaling disposisyon; hindi ka man lang panginoon ng sarili mong bibig. Kahit nais mong magsalita nang tapat, hindi mo magawa at takot ka ring sabihin ang mga ito. Hindi mo maipangako kahit ang isang sampu-kalibo ng mga bagay na dapat mong gawin, mga bagay na dapat mong sabihin, at ang responsibilidad na dapat mong tanggapin; nakatali ang iyong mga kamay at paa sa iyong napakasama at tiwaling disposisyon. Ni hindi man lang ikaw ang namamahala. Sinasabi sa iyo ng iyong napakasama at tiwaling disposisyon kung paano magsalita, kaya ka nagsasalita sa ganyang paraan; sinasabi nito sa iyo kung ano ang gagawin, kaya ginagawa mo iyon. … Hindi mo hinahanap ang katotohanan, ni isinasagawa ang katotohanan, ngunit nagpapatuloy ka sa pagdarasal, pinatatatag mo ang iyong determinasyon, gumagawa ka ng mga pagpapasiya, at sumusumpa. At ano ang kinalabasan ng lahat ng ito? Sunud-sunuran ka pa rin: ‘Hindi ko gagalitin ang sinuman, ni hindi ko sasaktan ang sinuman. Kung may isang bagay na hindi ko problema, lalayuan ko ito; hindi ako magsasalita ng anuman tungkol sa mga bagay na walang kinalaman sa akin, at gagawin ko ito para sa lahat. Kung may anumang makakasira sa sarili kong mga interes, sa aking dangal, o sa paggalang ko sa sarili, hindi ko rin iyon papansinin, at maingat kong uunawain ang lahat ng iyon; hindi ako dapat magpadalus-dalos. Ang pakong nakausli ang unang napupukpok, at hindi ako ganoon kabobo!’ Lubos kang sumasailalim sa pagkontrol ng iyong mga tiwaling disposisyon ng kasamaan, katusuhan, katigasan, at pagkamuhi sa katotohanan. Sinisira ka nito, at higit ka pang nahihirapang pasanin iyon kaysa sa isinuot na Ginintuang Singsing ng Haring Unggoy. Ang pamumuhay sa ilalim ng pagkontrol ng isang tiwaling disposisyon ay lubhang nakakapagod at napakasakit! Sabihin ninyo sa Akin, kung hindi ninyo hinahanap ang katotohanan, madali bang iwaksi ang inyong katiwalian? Kaya bang lutasin ang suliraning ito? Sinasabi Ko sa inyo, kung hindi ninyo hinahanap ang katotohanan at naguguluhan kayo sa inyong paniniwala, walang magagawa ang kahit ilang taon pang pakikinig sa mga sermon, at kung mamamalagi kayo sa ganitong paraan hanggang sa huli, kung gayon, mapalad nang maging isa kang huwad na relihiyoso at isang Fariseo, at iyon na ang magiging wakas niyon. Kung malala pa kayo kaysa rito, maaaring may dumating na pangyayari kung saan ay mahuhulog kayo sa tukso, at mawawala sa inyo ang inyong tungkulin at pagtataksilan ninyo ang Diyos. Malalaglag ka na. Lagi kang mapapasabingit ng isang bangin! Sa ngayon, walang mas mahalaga kaysa sa paghahanap ng katotohanan. Walang silbing hanapin ang iba pang bagay” (“Yaon Lamang Mga Nagsasagawa ng Katotohanan ang May Takot sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ganap na inilantad ng mga salita ng Diyos ang katotohanan ng aking pagiging isang nagpapalugod ng mga tao. Noong makita ko na matigas ang ulo ng nakababatang kapatid at nahihirapang tanggapin ang katotohanan, ayaw kong palalain pa ang kalagayan o lubusang mapahiya, ngunit nais ko lang na umiwas na harapin ang suliranin. Ibig ko pa ngang iba na ang magbahagi sa kanya para lamang mapangalagaan ang ugnayan ko sa kanya. Nagpapalugod pa rin ako ng mga tao! Naisip ko ang pinsalang nagawa ko noon sa gawain ng sambahayan ng Diyos dahil hindi ako nagsagawa ng katotohanan. Nabigo akong magsagawa ng katotohanan noong panahong iyon, at ngayon ay alam kong hindi ako maaaring mapuno ng pagsisisi sa huli. Bago ko pa ito malaman, nakadama ako ng silakbo ng lakas: Pinakamahalaga ang pagsasagawa ng katotohanan, at hindi ako maaaring muling magkulang. Tinipon ko ang aking tapang at nagbahagi sa kapatid na ito, inilalantad kung ano ang kanyang ginagawa at ang kalikasan ng kanyang mga pagkilos. Pinakinggan niya ako at tinanggap ito, at handa siyang magsisi. Nakaramdam ako ng hindi maipaliwanag na kasiyahan sa aking puso. Sa wakas ay naisagawa ko ang katotohanan, at nakaramdam ako ng kapayapaan at kasiyahan sa aking espiritu. Sa pakiramdam ko’y tila isang matuwid na paraan iyon upang mabuhay, na tila may wangis ako ng tao.

Habang iniisip ang maraming maliliit na bagay na ginawa ng Diyos sa akin, nakikita ko na talagang ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ang mismong kailangan upang baguhin ang aking tiwaling disposisyon. Kung hindi Niya isinaayos ang mga sunud-sunod na kalagayan upang ilantad ako, at kung hindi dahil sa paghatol at paghahayag ng Kanyang mga salita, hindi ko kailanman makikilala kung anong uri ng tao talaga ako. Hindi ko kailanman malalaman ang kahabag-habag na katotohanan kung paano ako nabubuhay sa mga lason ni Satanas. Natutuhan kong pahalagahan kung gaano kapraktikal ang pagliligtas at pagbabago ng Diyos sa sangkatauhan, at kung gaano kahirap nakamit ang mga ito! Ang kakayahan kong magsagawa ng katotohanan at magsabuhay ng kaunting wangis ng tao ngayon ay dahil sa paghatol at pagkastigo ng Diyos. Labis akong nagpapasalamat sa pagliligtas ng Diyos sa akin!

47. Makakamit Ba ng mga Nagpapalugod sa Tao ang Kaligtasan ng Diyos?

Ni Hao Zheng, Tsina

Nagmula ako sa isang mahirap at makalumang nayon sa kabundukan na may mga sinaunang kaugalian at mga kumplikadong interpersonal na relasyon. Talagang naimpluwensyahan ako ng lugar na iyon at ng mga bagay na sasabihin ng mga magulang ko, tulad ng, “Mag-isip bago magsalita at magsalita nang may pagtitimpi,” “Ang pag-iingat ay mas matimbang kaysa sa mahusay na pananalita, at madalas magkamali yaong panay ang salita,” “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan,” “Sumambit ng mabubuting salita na umaayon sa mga damdamin at katwiran ng iba, dahil naiinis ang iba sa pagiging prangka.” Ang lahat ng mga pilosopiyang ito ay naging mga salita ng karunungan para sa akin sa aking buhay. Kahit sa mga kapatid ko, maingat ko silang inoobserbahan palagi, sinusubukang magsabi ng magagandang bagay at papuri para mapasaya sila. Kapag may isang gumawa ng pagkakamali at tinanong ako ng mga magulang ko kung sino ito, lagi kong sinasabi na hindi ko alam, kaya medyo gusto ako ng mga kapatid ko. Palaging sinasabi ng Mama ko na mabuti rin akong bata. Sa oras na makalabas ako sa mundo, kasama ko man ang mga kaibigan ko o lahat ng iba’t ibang uri ng tao roon, lagi akong maingat sa aking mga kilos para protektahan ang aking mga relasyon. Wala akong ginagawang makakasakit sa kahit sino o nakikipagtalo kanino man. Kung may nakasakit sa akin, talagang mapagpatawad ako at hindi gagawa ng gulo. Palagi akong talo sa mga usapan, at nagkikimkim at nagagalit ako, pero kumakapit ako sa “Mas mabuti pang manahimik, kaysa magsalita at magkamali” at kinikimkim na lang ang mga nararamdaman ko. Nakilala ako sa aming pamilya’t mga kaibigan bilang isang mabuting tao. Binabati at pinupuri ako ng lahat sa pagiging ganoon, pero palagi kong nararamdaman ang bigat at sakit sa puso ko na hindi ko mailarawan. Lagi akong nakabantay sa lahat para wala akong masaktan na sinuman, at hindi ako kailanman nangahas na magkwento sa isang tao. Palagi akong nagpapaubaya at nagpapakitang-tao para protektahan ang mga sarili kong interes. Isa iyong masakit, nakakapagod, at nakalulungkot na paraan para mabuhay. Palagi kong iniisip dati, “Kailan ba matatapos ang pagdurusa kong ito? Paano ako mamumuhay nang mas madali?” Kapag naliligaw ako’t nasasaktan, iniaabot ng Makapangyarihang Diyos ang Kanyang kamay ng kaligtasan sa akin.

Noong 1998, pinalad akong tanggapin ang mga gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw. Natutuhan ko mula sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos na ang Diyos ay nagkatawang-tao at dumating upang iligtas ang sangkatauhan, higit sa lahat ay upang lutasin ang ating mga tiwaling disposisyon at hayaan tayong mamuhay nang isang tunay na kawangis ng tao. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Dapat ninyong malamang gusto ng Diyos yaong mga tapat. Sa diwa, matapat ang Diyos, at kaya naman palaging mapagkakatiwalaan ang mga salita Niya; higit pa rito, walang mali at hindi mapag-aalinlanganan ang mga kilos Niya, kung kaya gusto ng Diyos yaong mga lubos na tapat sa Kanya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). “Hinihingi ng Aking kaharian ang mga tapat, ang mga hindi mapagkunwari o mapanlinlang. Hindi ba’t ang mga tunay at tapat na tao ay hindi sikat sa mundo? Mismong kabaligtaran Ako. Katanggap-tanggap na lumapit sa Akin ang matatapat na tao; nalulugod Ako sa ganitong uri ng tao, at kailangan Ko rin ang ganitong uri ng tao. Ito mismo ang Aking pagiging matuwid” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 33). Sinasabi sa atin ng Diyos na maging tapat, payak, at bukas, iyon ang tanging paraan para makapasok sa kaharian ng langit. Nang mabasa ko ito, lubos kong naramdaman na ito ang mas madali at mas masayang paraan para mabuhay at hinahangad kong maging tapat ayon sa hinihiling ng Diyos. Sa mga pakikisalamuha’t pakikipagtipon sa mga kapatid, napansin kong lahat sila ay tapat at malayang nagsasalita. Sila ay tapat at totoo. Kapag may mga opinyon sila tungkol sa isang tao o may nakita silang naghahayag ng katiwalian, kaya nila itong sabihin para tulungan sila, at kaya nilang magsabi at pag-usapan ang nalalaman nila sa kanilang sarili. Talagang nakakagulat ito para sa akin, dahil ang akala ko, ang opinyon ng isang tao tungkol sa iba ay lubos na hindi pwedeng pag-usapan, na sa pagiging tapat, masasaktan ko ang iba at maipapahamak ang sarili ko. Pero hindi ko iyon kailangang alalahanin dito. Hindi sila kasing huwad tulad ng mga tao sa mundo, at hihingi sila ng tawad kapag may nasaktan silang iba. Palagi nilang isinasaalang-alang ang iba. Alam kong kaya nilang isagawa iyon at isabuhay nang lubos dahil sa gawain at mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Lalo kong natiyak doon na ang salita ng Makapangyarihang Diyos ang katotohanan, na nililinis at binabago ng mga ito ang tao, at gusto ko talagang maging isang matapat na tao. Pero ang mga pilosopiya ni Satanas sa pamumuhay ay nakatanim sa akin noon pa man, naging sarili kong mga panuntunan para mabuhay. Sa pakikisalamuha ko sa aking mga kapatid, hindi ko namamalayan, na umaasa pa rin ako sa mga satanikong pilosopiyang iyon. Natatakot akong magsabi at magsalita mula sa puso, natatakot na makasakit ng tao o masira ang reputasyon ko. Patuloy akong naging maingat upang protektahan ang mga relasyon ko sa kanila at pakiramdam ko’y napakahirap maging tapat. At para linisin at baguhin ako, maingat na isinaayos ng Diyos ang tamang kapaligiran para ihayag ang aking katiwalian at mga pagkukulang, inaakay ako papunta sa realidad ng pagiging isang tapat na tao.

Kalaunan, nag-umpisa akong gumawa bilang pinuno ng grupo kasama si Brother Li. Maganda ang aming samahan at tinutulungan niya ako sa maraming bagay. Ngunit sa aming tungkulin, nalaman ko na siya ay mapagmataas, makasarili, at hindi umaayon sa mga prinsipyo. Tuwing may gusto akong sabihin, ibubuka ko na ang aking bibig, tapos ay lulunukin ko lang din ang aking mga salita. Naisip ko, “kapag pinuna ko siya, sasabihin niyang wala akong konsensiya, na naging mabait siya sa akin pero lagi kong sinisita ang mga problema niya. Paano kung maging laban siya sa akin, at hindi na kami magkasundo sa aming tungkulin?” hindi ko ito kailanman binanggit sa kanya, para maprotektahan ko ang samahan namin. Kalaunan ay lubhang naapektuhan ni Brother Li ang gawain ng iglesia dahil siya’y mapagmataas at pinabayaan niya ang kanyang mga tungkulin, at siya’y pinalitan. Sa kabila nito, hindi ko pa rin pinagnilayan ang aking sarili. Pero isang araw nung pumunta ako sa bahay ni Brother Li para sa isang bagay, may sinabi ang asawa niya sa akin, “May kinalaman ka sa pagkakatanggal ng asawa ko. Kung nabigyan mo siya ng babala at tinulungan mo siya, maaaring hindi naging matigas ang kanyang ulo at naging pabaya sa kanyang tungkulin. At napinsala ang gawain ng iglesia. Bakit hindi mo kayang itaguyod ang gawain sa iglesia? Nagpapalugod ka ng tao, hindi mo isinasagawa ang katotohanan!” Ang marinig ito sa kanya ay nakakapanlumo para sa akin, at nakaramdamam ako ng labis na kahihiyan. Pagkaalis ko, hindi ko mapigilan ang mga luha. Nanalangin ako sa Diyos sa aking paghihirap, na sinasabing, “Oh Diyos ko, hinayaan Mo ang sister na ito na pakitunguhan at pangaralan ako ngayon, pero hindi ko tunay na kilala ang sarili ko. Pakiusap, liwanagan at gabayan Mo ako.” Dahan-dahan akong huminahon pagkatapos ng aking panalangin at nag-umpisa kong isipin ang mga panahong nakatrabaho ko si Brother Li. Nakita kong namumuhay ako sa mga pilosopiya ni Satanas para mabuhay. Malinaw kong nakita na sumasalungat siya sa mga prinsipyo pero hindi ko siya pinigilan o tinulungan. Natakot akong masaktan ang damdamin niya at masira ang aming relasyon sa trabaho. May pananagutan ako na hindi ko matatakasan sa pagkahantong ni Brother Li sa puntong iyon. Lalo akong nakonsensya at nagsisi.

Maya-maya’y binasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos. “Kailangang may pamantayan para sa pagkakaroon ng mabuting pagkatao. Hindi kasama rito ang pagtahak sa landas ng pagtitimpi, hindi pagkapit sa mga prinsipyo, pagsisikap na huwag makasakit ng sinuman, pagsipsip kahit saan ka magpunta, pag-aayos at pagpapaganda para sa lahat ng iyong nakakasalubong, at pagpapagaan sa pakiramdam ng lahat. Hindi ito ang pamantayan. Ano kung gayon ang pamantayan? Kinabibilangan ito ng pagtrato sa Diyos, sa ibang tao, at sa mga pangyayari nang may isang tunay na puso, pagkakaroon ng kakayahang umako ng pananagutan, at paggawa ng lahat ng ito sa paraang maliwanag para makita at maramdaman ng lahat. Bukod doon, sinisiyasat ng Diyos ang mga puso ng mga tao at kinikilala sila bawat isa. Palaging ipinagyayabang ng ilang tao na nagtataglay sila ng mabuting pagkatao, sinasabing hindi sila kailanman nakagawa ng anumang masama, nakapagnakaw ng mga pag-aari ng iba, o nakapaghangad ng mga pag-aari ng ibang tao. Umaabot pa sila sa puntong pinahihintulutan nila ang iba na makinabang sa kanilang sariling kapinsalaan kapag mayroong pagtatalo sa mga interes, pinipiling dumanas ng pagkatalo, at hindi sila nagsasabi ng anumang masama tungkol sa sinuman para lamang isipin ng lahat na mabubuti silang tao. Gayunpaman, kapag ginagampanan ang kanilang mga tungkulin sa bahay ng Diyos, tuso at madaya sila, palaging nagbabalak para sa kanilang sarili. Hindi nila kailanman iniisip ang kapakanan ng bahay ng Diyos, hindi nila kailanman tinatrato na madalian ang mga bagay na tinatrato ng Diyos na madalian o nag-iisip gaya ng pag-iisip ng Diyos, at hindi nila kailanman kayang isantabi ang mga sarili nilang kapakanan upang magampanan ang kanilang mga tungkulin. Hindi nila kailanman tinalikdan ang sarili nilang kapakanan. Kahit na nakikita nilang gumagawa ng kasamaan ang masasamang tao, hindi nila inilalantad ang mga ito; wala silang mga prinsipyo o kung anuman. Hindi ito isang halimbawa ng mabuting pagkatao. Huwag ninyong pansinin ang sinasabi ng gayong tao; kailangan ninyong makita ang kanyang ipinamumuhay, ang kanyang ipinapakita, at ang kanyang saloobin kapag ginagampanan niya ang kanyang mga tungkulin, pati na ang kalagayang panloob niya at ang kanyang minamahal. Kung ang pagmamahal niya sa kanyang sariling katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa kanyang katapatan sa Diyos, kung ang pagmamahal niya sa kanyang sariling katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa mga interes ng Diyos, o kung ang kanyang pagmamahal sa sarili niyang katanyagan at kapalaran ay nakahihigit sa konsiderasyong ipinapakita niya para sa Diyos, hindi siya isang taong may pagkatao. Nakikita ng iba at ng Diyos ang kanyang paggawi; samakatuwid, napakahirap para sa gayong tao na matamo ang katotohanan” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na ang pagiging mabuting tao ay hindi pagkukunwaring mabait. Hindi ito pakikisama nang mayos sa mga tao o pagkuha sa kanilang pagsang-ayon. Ito’y pagtuon ng iyong puso sa Diyos, pagiging tapat, pagsasagawa ng katotohanan para itaguyod ang gawain ng bahay ng Diyos, pagsunod sa mga prinsipyo ng katotohanan, at pagtulong at espirituwal na pagsuporta sa mga tao sa kanilang mga buhay. Pero kahit na nakita kong naging matigas ang ulo ni Brother Li at maraming beses siyang lumabag sa katotohanan, at naging napakamapagmataas at hindi tumatanggap ng mga mungkahi ng ibang tao, kahit na alam kong parehong masama ito para sa kanya at sa bahay ng Diyos, sumunod pa rin ako sa satanikong pilosopiya ng “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan.” Nagbulag-bulagan ako. Hindi ko siya tinulungan o binanggit ito sa isang pinuno ng iglesia. Nanood lang ako habang napipinsala ang gawain ng iglesia. Hindi ko kayang basta isakripisyo ang reputasyon ko para isagawa ang katotohanan at maging responsable. Napakamakasarili ko, kasuklam-suklam, at mapanlinlang! Hindi ba’t kinukunsinti ko ang kasalanan niya? Hindi ba’t pumapanig ako kay Satanas? Ako’y naging kasuklam-suklam, makasariling tao dahil sa takot kong makasakit ng damdamin ng sinuman. Wala akong diwa ng katuwiran! Talagang hindi ako mabuting tao. Sa paghahangad kong maging isang mabuting tao, naging tagapagpalugod ako ng tao at mapanlilang na tao na kinamumuhian ng Diyos. Sa labas, ayos lang na maging ganoon, ngunit sa bahay ng Diyos, ikinamumuhi Niya iyon. Tapos ay napagtanto ko na ang hindi pagsasagawa ng katotohanan, pero pagiging mabuti para protektahan ang mga relasyon ay nakapagpapahamak talaga sa tao. Sa unang pagkakataon, nayanig ang pananaw ko sa pagiging mabuting tao. Nakita ko na maling-mali ang pagsunod ko sa mga satanikong pilosopiya sa aking mga relasyon, at ang mapakitunguhan sa ngayon ay nag-iwan ng malalim na marka sa akin na hindi ko malilimutan. Pakiramdam ko’y may nilabag ang kapatid ko, ngunit ang naiwan sa akin ay isang walang hanggang utang. Sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo ng Diyos, nagkamit ako ng pag-unawa sa mali kong paghahanap sa loob ng maraming taon at ayoko nang mabuhay nang ganoon. Naging handa akong maging tapat, matuwid na tao na kinakailangan ng Diyos. Nagkaroon ako ng pagnanasa na magsikap na maging isang tapat na tao, pero dahil masyadong malalim ang aking katiwalian at satanikong disposisyon at hindi ko lubos na naintindihan at kinamuhian ang aking likas at diwa bilang isang tapagpalugod ng tao, hindi ako tunay na nagbago. Hindi nagtagal, bumalik ako sa mga dati kong gawain.

Ang asawa ni Sister Zhang mula sa kalapit na barangay ay talagang isang masamang sanggano na humahadlang sa kanyang pananampalataya. Tuwing makikita niyang paalis siya para sa isang pagtitipon magsisimula siya ng gulo sa ibang mga kapatid para hindi sila matahimik. Isang beses, nang siya ay umalis para sa isang pagtitipon, kinuha ng asawa niya ang kahoy na gagamitin ng isang brother upang magtayo ng isang bahay at sinunog iyong lahat. Sinabi sa kanya ng pinuno ng iglesia, “Huwag ka nang pumunta sa mga pagtitipon—kailangan nating panatilihing ligtas ang lahat. Gawin mo na lang ang iyong mga debosyonal at basahin ang mga salita ng Diyos sa iyong bahay.” Pero kalaunan, talagang gusto na niyang dumalo sa mga pagtitipon at hindi na niya napigilang pumunta sa aming nayon para makipagkita kay Sister Wang. Hindi alam ang gagawin, kinausap ako ni Sister Wang. Alam na alam kong kailangang unahin ang kapakanan ng iglesia, at dapat nang umuwi si Sister Zhang. Pero naisip ko, “hindi ako isang pinuno ng iglesia. Anong iisipin ng iba kung maling hakbang ito? Isa pa, kapag nalaman ni Sister Zhang na pinigilan ko siya sa pagdalo sa pagtitipon, anong iisipin niya sa akin?” Sa isiping ito, nagpaliguy-ligoy ako, sinasabing, “Talagang kailangan mong makipag-usap sa isang pinuno ng iglesia tungkol dito. Puntahan mo ang isa sa kanila.” Sa huli’y walang siyang nahanap ni isa, kaya’t hinayaan niyang manatili si Sister Zhang.

Noong sumunod na gabi, habang nasa bahay ako’t ginagawa ang aking mga debosyonal at nakikinig sa mga himno ng mga salita ng Diyos, bigla kong narinig na may malakas na kumakatok sa pinto. Nang buksan ng anak ko ang pinto, tatlo o apat na malalaking lalaking may dalang mga kahoy na pamalo ang pumasok at apat o lima pa ang lumundag mula sa aming bubong. Dinaganan nila ako sa kama nang walang sabi-sabi at walang-awa akong binugbog. Talagang takot na takot ako. Walang tigil akong nanalangin at tumawag sa Diyos. At kung kailan talagang lumalala na ang sakit nabali ang kama at bumagsak ako sa sahig. Inakala ng mga maton na iyon na lubha akong nasaktan at tumakbo sila sa takot. Akala ko matapos mabugbog nang ganoon ay siguradong may mga nabali akong buto, pero nagulat ako na mabababaw na sugat lang ang mga ito at walang pinsala sa mga buto. Alam kong iyon ay pag-aalaga at proteksyon ng Diyos. Makaraan ang isang araw, nalaman ko na alam ng asawa ni Sister Zhang na siya ay aalis para sa isang pagtitipon at inakala niyang ako ang nag-ayos nito, kaya’t inutusan niya ang mga lalaking iyon na bugbugin ako. Napagtanto ko na nangyari iyon dahil hindi ako sumunod sa mga prinsipyo. Kung sumunod ako, at pinigilan ko si Sister Zhang na dumalo sa pagtitipon na iyon, hindi na sana humantong sa ganito. Ang magulpi ng mga sangganong iyon ay dahil lahat sa pagiging makasarili at kasuklam-suklam ko. Sariling mga interes ko lang ang inisip ko at isa akong “mabuting tao” na hindi nagsasagawa ng katotohanan. Ako ang nagdala nito sa sarili ko.

Kalauna’y lumapit ako sa Diyos sa paghahanap at pagninilay: Bakit hindi ko mapigilang protektahan ang sarili kong mga interes at pagiging tapagpalugod ng mga tao? Bakit hindi ko maisagawa ito gayong alam ko ang katotohanan? Isang beses, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ginagawang tiwali ni Satanas ang mga tao sa pamamagitan ng edukasyon at impluwensiya ng mga pambansang pamahalaan at ng mga sikat at dakila. Ang kanilang mga malademonyong salita ay naging buhay kalikasan na ng tao. Ang ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’ ay isang sikat na satanikong kasabihan na naikintal na sa lahat at iyan ay naging buhay na ng tao. May iba pang salita ng pilosopiya para sa pamumuhay na katulad rin nito. Ginagamit ni Satanas ang mainam na tradisyunal na kultura ng bawa’t bayan para turuan ang mga tao, nagsasanhi sa sangkatauhan na mahulog at masadlak sa isang walang-hanggang bangin ng pagkawasak, at sa huli ay winawasak ng Diyos ang tao dahil naglilingkod sila kay Satanas at nilalabanan ang Diyos. … Marami pa ring satanikong lason sa buhay ng mga tao, sa kanilang pag-uugali at asal; halos wala man lamang silang taglay na katotohanan. Halimbawa, ang mga pilosopiya nila sa pamumuhay, ang kanilang mga paraan ng paggawa ng mga bagay-bagay, at kanilang mga kasabihan ay pawang puno ng mga lason ng malaking pulang dragon, at lahat ng ito ay galing kay Satanas. Kaya, lahat ng dumadaloy sa mga buto at dugo ng mga tao ay pawang kay Satanas. Lahat ng opisyal na iyon, na may kapangyarihan, at yaong mga nagtatagumpay ay may sarili nilang landas at lihim sa tagumpay. Hindi ba lubos na kumakatawan ang mga lihim na iyon sa kanilang likas na pagkatao? Napakalaki ng mga nagawa nila sa mundo, at walang sinumang nakakaaninag sa mga pakana at intrigang nasa likod ng mga iyon. Nagpapakita ito na lubhang masama at makamandag ang kanilang likas na pagkatao. Labis nang nagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Ang kamandag ni Satanas ay dumadaloy sa dugo ng bawat tao, at makikita na ang kalikasan ng tao ay tiwali, masama, at radikal, puno ng at lubos na nakalubog sa mga pilosopiya ni Satanas—ito, sa kabuuan nito, ay isang likas na pagkatao na nagtataksil sa Diyos. Ito ang dahilan kaya nilalabanan at sinasalungat ng mga tao ang Diyos” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nalaman ko ang ugat ng problema habang pinag-iisipan ko ito. Palagi akong nagpapalugod ng mga taong hindi kayang isagawa ang katotohanan dahil puno ako ng mga pilosopiya at lason ni Satanas: “Ang pag-iingat ay mas matimbang kaysa sa mahusay na pananalita, at madalas magkamali yaong panay ang salita,” “Kapag alam mong may mali, tumahimik ka na lang,” “Matitinong tao’y mabuti’t maingat sa sarili, tanging hangad nila’y hindi magkamali,” “Mag-isip bago magsalita at magsalita nang may pagtitimpi,” “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan.” Tinanggap ko ang mga salitang ito bilang batayan sa buhay, bilang mga panuntunan sa pag-uugali ko at ginawa ko lahat ng makakaya ko para maging mabuting tao batay sa mga bagay na ito. Sa lahat ng aking mga pakikisalamuha, wala akong ibang inisip kundi ang huwag makasakit ng tao, paano ko sila magagawang purihin at tingalain ako. Naperpekto ko ang tuso at mapanlinlang na mga pilosopiya ni Satanas at naging mga bagay na karaniwan kong ibinubunyag. Kahit na mukha akong mabuting tao sa mundo at pinupuri ako bilang isang mabuting tao, malayong-malayo ito sa pagiging isang tunay na mabuting tao. Ano bang napapala ko sa pamumuhay nang ayon sa mga lason na ito ni Satanas? Nawala sa akin ang kamusmusang mayroon dapat ang isang bata noong ako’y maliit pa at nagpakitang-tao ako sa lahat. Masyado akong maingat at palaging nagmamasid sa iba sa tuwing ako ay magsasalita at kikilos Lagi akong nakabantay sa lahat. Kahit kailan ay hindi ako nagsabi at nagsalita mula sa puso kanino man. Mapanlinlang ako kahit sa sarili kong pamilya. Maraming beses kong nilabanan ang sarili kong konsyensiya at ipinagbili ang sarili kong dignidad at integridad, dahil takot akong makasakit ng iba. Hindi ako nangahas kailanman na ipaglaban kung ano ang tama at ikinumpromiso ko ang aking integridad para lamang protektahan ang imahe ko. Pinilit kong ngumiti kahit ako ay galit. Hindi lang ako pinigilan ng mga bagay na ito na magsakabuhayan ng isang normal na pagkatao, nguni’t ako pa ay makasarili, kasuklam-suklam, mapanlinlang, at hindi alam ang mabuti sa masama. Ang pamumuhay sa mga satanikong pilosopiyang ito ay nag-ani nga sa akin ng papuri mula sa ibang tao sa sandaling ito, pero para akong tinatalian ng hindi nakikitang mga tanikala, sobrang higpit na nakagapos. Hindi ako makapagsalita o makakilos nang malaya. Wala akong anumang kalayaan, at ako’y talagang nalulumbay at nasasaktan. Ngayon, nakikita ko na ang pagiging tagapagpalugod ng tao na dati kong pinagsusumikapan ay hindi talaga pagiging isang mabuting tao, sa halip ay naging tuso ako, isang taong may maitim na budhi na hindi hinahanap ang katotohanan. Kinakalaban at tinatraydor ko ang Diyos. Hindi ako maliligtas nang wala ang paghatol at paglilinis ng Diyos. Napagtanto ko na pinayagan ng Diyos na bugbugin ako ng mga sangganong iyon. Binibigyan Niya ako ng babala para dumulog ako sa Diyos at pagnilayan ang aking sarili, alamin ang diwa at mga kahihinatnan ng pagiging tagapagpalugod ng tao, at magsisi.

Sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos, nakita ko ang likas at diwa ng pagiging tagapagpalugod pati na ang mga panganib at kahihinatnan nito. Nanalangin ako sa Diyos, handa na talagang hanapin ang katotohanan, lumaya sa mga tanikala ng mga pilosopiya ni Satanas, at maging tapat ayon sa mga salita ng Diyos. Minsan, nalaman kong inilipat sa ibang iglesia si Sister Lin at napili bilang isang diakono. Alam kong isa talaga siyang mapanlinlang na tao at noon pa’y tuso na siya sa kanyang gawain sa iglesia, iba ang sinasabi sa kanyang ginagawa. Alam ko na di dapat maging diakono ng iglesia ang taong ganoon ka-mapanlinlang at dapat kong itaguyod ang gawain ng iglesia. Napagpasyahan kong sumulat sa pinuno ng iglesiang iyon, ipinapaliwanag ang sitwasyon. Pero nag-atubili ako habang kinukuha ko ang panulat, iniisip na, “Ito’y isang paksang para sa kanilang iglesia. Sasabihin kaya ng pinuno na sumosobra ako, na nanghihimasok ako?” Tapos ay naalala ko ang ilan sa mga salita ng Diyos. “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos? Itanong mo sa iyong sarili: Ikaw ba’y isang tao na nagpakita ng pagsasaalang-alang para sa pasanin Niya? Makakapagsagawa ka ba ng katuwiran para sa Kanya? Makakapanindigan ka ba at makakapagsalita para sa Akin? Maisasagawa mo ba nang matatag ang katotohanan? Ikaw ba’y may sapat na lakas ng loob na labanan ang lahat ng gawa ni Satanas? Makakaya mo bang isantabi ang iyong mga damdamin at ilantad si Satanas para sa kapakanan ng Aking katotohanan? Mapapahintulutan mo ba ang Aking mga layunin na matupad sa iyo? Naihandog mo na ba ang iyong puso sa pinakamahalagang sandali? Ikaw ba’y taong gumaganap sa Aking kalooban?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Bawa’t isa sa mga salita ng Diyos ay nangusap sa aking puso at naramdaman ko agad ang kalooban Niya, umaasang isasagawa ng mga tao ang katotohanan at itataguyod ang pagkamakatuwiran, mangangahas na “humindi” sa mga pwersa ni Satanas at akuin ang responsibilidad na itaguyod ang gawain ng Diyos. Ayaw Niyang kuwentahin natin ang ating mga pakinabang at kalugihan, kundi pagtuunan natin ang interes ng iglesia. Oras na maunawaan ko ang kalooban ng Diyos, nagkaroon ako ng kumpiyansang isagawa ang katotohanan, kaya isinulat ko ang liham na iyon para sa pinuno ng ibang iglesia tungkol kay Sister Lin. Pagkalipas ng ilang araw, sinabi sa akin ng pinuno na siniyasat nila ito at nakumpirmang si Sister Lin ay isang mapanlinlang na tao, kaya’t binago nila ang kanyang tungkulin. Napanatag at nakahinga ako nang makita kong ganoon ang kinahinatnan nito. Natanto kong kamangha-mangha ang pagiging tapat at nakagawa ako ng isang makabuluhang bagay. Kalauna’y sinabi ng mga kapatid sa akin na ang pagsulat ng liham na iyon para protektahan ang mga interes ng iglesia ay nagpakita na ako’y talagang nagbago na, na nagkamit ako ng diwa ng katuwiran. Naantig ako nang marinig ito sa kanila. Alam ko sa puso ko na ang pagsasagawa ng katotohanan, pagkakaroon ng bahagyang pagbabago, ay nakakamit lahat sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo ng Diyos Nagpapasalamat ako sa Makapangyarihang Diyos para sa aking pagkakaligtas!

48. Isagawa ang Katotohanan upang Maisabuhay ang Pagiging Kawangis ng Tao

Ni Miao Xiao, Tsina

Inakala ko noon na sa pamamagitan ng paggawa ng tungkulin ko, pakikipagkasundo sa mga kapatid, at hindi paggawa ng mga hayag na kasalanan, ay namumuhay ako na kawangis ng tao. Pero ako ay nahatulan at ibinunyag nang paulit-ulit ng mga salita ng Diyos at sa wakas ay nakita ko na ang pagiging kawangis ng tao ay hindi lang tungkol sa panlabas na asal. Ang susi ay ang isagawa ang mga salita ng Diyos, pakawalan ang ating sariling mga interes, at panghawakan ang mga prinsipyo kapag may bagay na nangyayari, itaguyod ang gawain ng Diyos, at isaalang-alang ang Kanyang kalooban.

Noong Hulyo 2018, isang sister sa simbahan ang inaresto habang nagpapalaganap ng ebanghelyo. Nagpunta siya sa bahay ko, kaya malalaman ng pulisya kung saan ako nakatira kung sinusundan nila siya. Nagmadali kaming lumipat sa ibang lugar. Pagkatapos lumipat, isang superbisor ang dumating at nagsabi, “Tatlong kapatid ang sinundan at inaresto. Lahat ng nasa lugar na pinuntahan nila para sa mga pagtitipon ay inilipat. Dapat kayong mag-ingat.” Naisip ko, “Dahil inaresto na ng pulisya ang ilang kapatid, maaring sinusubaybayan na sila nang matagal na panahon. Napopoot ang Partidong Komunista sa Diyos at sa katotohanan. Naghihintay silang mahanap ang mga palatandaan at mahuli ang malaking isda upang wasakin ang iglesia ng Diyos at hulihin ang mga mananampalataya. Lahat ng mga lugar ng pagtitipon namin ay maaring minatyagan na at ang lahat ng nakatira sa mga lugar na iyon ay dapat lumipat sa lalong madaling panahon.” Pero inabisuhan lang ng superbisor ang mga lugar na pinuntahan ng mga inaresto, hindi ang iba pa. Inisip ko kung dapat kong sabihin ito sa kanya. Kung hindi ako magsasabi at may nangyari, sino ang makakaalam kung ilan ang maaaresto at papahirapan? Mapipinsala rin nito ang gawain ng iglesia. Pero kapag nagsalita ako at hindi siya nakinig, o sinabi niya na napakahina ng loob ko, hindi ba masisira ang positibong imahe ko sa kanya? Naisip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos habang inaalala ko ito: “Gawin mo ang lahat ng bagay na kapaki-pakinabang sa gawain ng Diyos at hindi ang anumang nakasasama sa kapakanan ng gawain ng Diyos. Ipagtanggol mo ang pangalan ng Diyos, ang patotoo ng Diyos, at ang gawain ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Sampung Atas Administratibo na Dapat Sundin ng Hinirang na Bayan ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian). Ipinaalala nito sa akin na bilang isang mananampalataya, dapat kong itaguyod ang gawain ng Diyos at ang mga interes ng iglesia. Dahil dito, sinabi ko ang mga iniisip at pananaw ko sa kanya. Hindi pa ako nakakatapos sa pagsasalita ay nalungkot na siya at sinabi, “Lumipat? Kung tatakas tayo dahil sa napakaliit na bagay, pananampalataya ba iyon sa pamumuno ng Diyos? Akala ko dati ay mayroon kang tayog at kayang mamuno sa grupo, pero lumalabas na umuurong ka agad sa oras na may nangyayari.” Sobrang sumama ang loob ko nang marinig ko ito. Ano ang iisipin ng iba pagkatapos na pinakitunguhan niya ako sa ganoong paraan? Paano ko siya haharapin matapos niyon? Pero naisip ko ang tungkol sa pagtataguyod sa gawain ng iglesia at pagpoprotekta sa kaligtasan ng mga kapatid, kaya gusto ko uling sabihin ito sa kanya. Pero nag-alala ako dahil nakita ko kung gaano siya naninindigan. Kung patuloy ko itong babanggitin pagkatapos na maiwasto, sasabihin niya na wala akong realidad ng katotohanan at mayabang at matigas ang ulo ko. Ituturing pa rin ba niya ako bilang isang naghahanap ng katotohanan? Lagi niya akong pinahahalagahan, isinasali ako sa mga importanteng tungkulin at kinokonsulta ako ukol sa mga bagay-bagay. Kapag pinagpilitan ko ang sarili kong opinyon, maaaring itigil niya ang pagsasanay sa akin at ang iba ay bababa ang tingin sa akin. Nagpasya ako na hayaan ito. Tumungo ako at hindi na umimik.

Pagkatapos niyang umalis, talagang hindi ako mapalagay, kaya nanalangin ako nang tahimik. Pagkatapos ay naisip ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ang pinakapangunahin at pinakamahalagang mga bahagi ng pagkatao ng sinuman ay ang konsiyensya at katwiran. Anong klaseng tao ang isang taong walang konsiyensya at walang katwiran ng normal na pagkatao? Sa pangkalahatan, siya ay isang taong walang pagkatao, isang taong masama ang pagkatao. Suriin natin itong mabuti. Paano nagpapakita ng tiwaling pagkatao ang taong ito para sabihin ng mga tao na wala siyang pagkatao? Anong mga katangian ang taglay ng gayong mga tao? Anong partikular na mga paghahayag ang ipinapakita nila? Ang gayong mga tao ay basta lang sa kanilang mga pagkilos, at walang malasakit sa mga bagay na wala silang pansariling kinalaman. Hindi nila isinasaalang-alang ang mga kapakanan ng tahanan ng Diyos ni nagpapakita sila ng pagsasaalang-alang para sa kalooban ng Diyos. Wala silang pinapasang kabigatan ukol sa pagpapatotoo sa Diyos o sa pagganap sa kanilang mga tungkulin, at hindi sila responsable. … May iba pa ngang mga tao na, kapag nakakakita ng problema sa pagganap sa kanilang tungkulin, nananatiling tahimik. Nakikita nila na ang iba ay nagsasanhi ng mga pag-antala at mga paggambala, datapuwa’t wala silang ginagawa para pigilan ito. Hindi nila isinasaalang-alang kahit man lamang ang mga kapakanan ng tahanan ng Diyos, ni iniisip man lamang ang kanilang sariling mga tungkulin o pananagutan. Sila ay nagsasalita, kumikilos, namumukod-tangi, nagpupunyagi, at gumugugol ng lakas para lamang sa kanilang sariling kalayawan, karangalan, katungkulan, mga kapakanan, at karangalan” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inihayag ng mga salita ng Diyos ang eksaktong kalagayan ko. Nalaman ko na ang mga lugar na iyon ay maaaring nasa panganib at ang mga tao roon ay maaring maaresto kung hindi sila nailipat. Pero natakot ako na sabihin ng superbisor na duwag ako at walang pananampalataya at hindi na magiging mataas ang tingin niya sa akin. Hindi ako naglakas-loob na manatili sa mga prinsipyo at panindigan ang gawain ng iglesia. Nalaman ko ang katotohanan pero hindi ko isinagawa ito. Nanalangin ako sa Diyos, “O Diyos! Ipinakita ng realidad na hindi ko isinasagawa ang katotohanan sa aking pananampalataya. Hindi ko itinataguyod ang gawain ng Diyos. Iniisip ko lang ang sarili kong reputasyon, estado, at mga interes. Labis akong makasarili at kasuklam-suklalm! Diyos ko, pakiusap, ibigay Mo sa akin ang Iyong patnubay. Nais ko pong tunay na magsisi.” Pagkatapos, naalala ko na itinakda ng Mga Isinaayos na Gawain na dapat laging nasa isip natin ang kaligtasan sa ating tungkulin. Sa ligtas na paligid, makakagawa nang matiwasay ang mga kapatid ng kanilang tungkulin, at ang gawain ng sambahayan ng Diyos ay hindi madaling magagambala. Pagkatapos niyon, ibinahagi ko ang mga iniisip ko sa ilang tao sa grupo, at sumang-ayon sila sa akin na ang ibang mga lugar ay nasa panganib at dapat na mailipat. Nagpasya ako na muling banggitin ito sa superbisor kapag nakita ko siya. Nanalangin din ako sa Diyos at humingi sa Kanya ng katapangan na maisagawa ang katotohanan.

Pagkalipas ng ilang mga araw, si Sister Zhang na isa pang superbisor, ay bumisita sa aming team. Tinanong niya kami kung narinig namin ang tungkol sa mga pag-aresto at kung ano ang naisip namin. Mabilis kong sinabi, “Sa tingin ko ang ibang mga lugar ng pagtitipon ay maaaring hindi rin ligtas. Dapat natin silang sabihan na umalis agad kung sakali—” Bago ako makatapos, mahigpit na sinabi ni Sister Zhang, “Ligtas? Saan ligtas manampalataya sa Diyos sa China? Saan tayo malaya mula sa panganib? Napakaimportanteng panahon ito para ipahayag ang ebanghelyo. Paano tayo makakagawa ng tungkulin natin kung natatakot tayo lagi? Gusto ba ninyong magtago hanggang matapos ang gawain ng Diyos at bumabagsak na ang Partidong Komunista?” Matapos marinig ang sinabi niya, naisip ko, “Hindi iyan ang ibig kong sabihin. Sinabi sa atin ng Diyos na sa Kapanahunan ng Biyaya, ‘Narito, sinusugo Ko kayong gaya ng mga tupa sa gitna ng mga lobo: mangagpakatalino nga kayong gaya ng mga ahas at mangagpakatimtimang gaya ng mga kalapati’ (Mateo 10:16). ‘Pagka kayo’y pinagusig nila sa isang bayang ito, ay magsitakas kayo tungo sa kasunod na bayan’ (Mateo 10:23).” Ang paggawa ng tungkulin natin sa China ay nangangailangan ng karunungan. Pero sa sagot ni Sister Zhang, nakita ko na hindi niya gustong mailipat ang mga lugar na ito at kung ipagpilitan ko ito, maaaring sabihin niya na hindi ko matanggap ang katotohanan, na may mali sa akin. Pagkatapos ay nagpatuloy siyang magsabi, “Hindi makakagawa ang mga duwag ng tungkulin nila. Magiging mga Judas sila kapag inaresto sila.” Naguluhan talaga ako dahil dito. Kung patuloy akong magmumungkahi na ilipat ang lahat, maaaring ituring lamang akong duwag ng mga superbisor. Baka tanggalin pa nila ako. Ano ang iisipin ng iba sa akin pagkatapos? Dahil sa sigasig ko, nagkaroon sila ng mabuting impresyon sa akin at hinihiling nila sa akin na magbahagi tungkol sa kanilang mga problema. Kung naisip nila na ako ay naduwag at hindi tumatangap ng katotohanan, hindi nila ako ituturing sa parehong paraan at mahihiya akong harapin sila. Pinag-isipan ko itong mabuti, pero ang pagnanais kong gawin ang tama ay naglaho. Ayokong paging isang pahirap sa superbisor. Sinabi ko, “Nagbabahagi lang ako ng mga ideya ko. Anuman ang mangyari ay kayo ang bahala.”

Isang umaga, pagkalipas ng ilang araw, sinabi ng isang sister sa amin, na natataranta, na pagkatapos ng mga pag-arestong iyon ang ilan sa mga lugar ng pagtitipon ay hindi agad nailipat. Sinusubaybayan sila ng pulisya, kaya tatlong superbisor at ilang mga tao mula sa mga lugar ng pagtitipon ang ikinulong. Sobrang nakakasama ng loob sa akin na marinig ito. Kung nanindigan ako sa mga prinsipyo at ipinaliwanag ang halaga sa oras na iyon, o kung kinontak ko nang direkta ang pinuno ng iglesia, maaaring wala kami sa sitwasyong iyon. Napakaraming inaresto at ang gawain ng simbahan ay seryosong nahadlangan. Direktang may kaugnayan ito sa akin dahil ako ay hindi naging responsable o sumunod sa mga prinsipyo. Pero sobrang huli na ang lahat ngayon. Ang tanging bagay na magagawa ay abisuhan agad ang lahat ng posibleng nasa panganib upang hindi sila mahulog sa masasamang kamay ng CCP. Inutusan ko agad ang mga kapatid ukol doon.

Pinagnilayan ko ito kalaunan. Nalaman ko na dapat kong protektahan ang mga interes ng sambahayan ng Diyos at ang gawain ng iglesia, pero bakit hindi ko ginawa iyon? Bakit naging napakamakasarili ko, bakit prinotektahan ko lang ang sarili kong mga interes? Pagkatapos ay binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Hangga’t hindi nararanasan ng mga tao ang gawain ng Diyos at natatamo ang katotohanan, ang likas na pagkatao ni Satanas ang namamahala at nagdodomina sa kanilang kalooban. Ano ba ang partikular na nakapaloob sa likas na pagkataong iyon? Halimbawa, bakit ka makasarili? Bakit mo pinoprotektahan ang sarili mong katungkulan? Bakit ka mayroong gayon katinding mga damdamin? Bakit ka nasisiyahan sa mga di-matutuwid na bagay na iyon? Bakit gusto mo ang mga kasamaang iyon? Ano ang batayan ng pagkahilig mo sa mga ganoong bagay? Saan nagmumula ang mga bagay na ito? Bakit ka masayang-masaya na tanggapin ang mga ito? Sa ngayon, naunawaan na ninyong lahat na ang pangunahing dahilan sa likod ng lahat ng bagay na ito ay dahil nasa kalooban mo ang lason ni Satanas. Tungkol naman sa kung ano ang lason ni Satanas, lubos itong maipapahayag sa mga salita. Halimbawa, kung tatanungin mo ang ilang masamang tao kung bakit sila gumawa ng kasamaan, sasagot sila: ‘Dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili, at bahala na ang iba.’ Ipinahahayag ng nag-iisang pariralang ito ang pinakaugat ng problema. Ang lohika ni Satanas ay naging buhay na ng mga tao. Maaari silang gumawa ng mga bagay-bagay para sa ganito at ganoong layunin, ngunit ginagawa lamang nila iyon para sa kanilang sarili. Iniisip ng lahat ng tao na dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili at bahala na ang iba, dapat mabuhay ang mga tao para sa sarili nilang kapakanan, at gawin ang lahat ng makakaya nila para magkaroon ng magandang posisyon alang-alang sa pagkain at marangyang pananamit. ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’—ito ang buhay at ang pilosopiya ng tao, at kinakatawan din nito ang likas na pagkatao. Ang mga salitang ito ang mismong lason ni Satanas, at kapag isinapuso ito ng mga tao, nagiging kalikasan na nila ito. Ang kalikasan ni Satanas ay inilalantad sa pamamagitan ng mga salitang ito; lubos itong kinakatawan ng mga ito. Ang lasong ito ay nagiging buhay ng mga tao at nagiging pundasyon din nila sa buhay, at ang sangkatauhang ginawang tiwali ay patuloy nang pinangingibabawan ng lasong ito sa loob ng libu-libong taon” (“Paano Lakaran Ang Landas ni Pedro” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inihahayag ng mga salita ng Diyos ang ugat ng ating pagkamakasarili. Namumuhay tayo sa mga satanikong pilosopiya gaya ng, “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba” at “Matitinong tao’y mabuti’t maingat sa sarili, tanging hangad nila’y hindi magkamali.” Naging tunay na kalikasan natin ang mga ito. Lahat ay nakikipaglaban at nabubuhay para sa kanilang sarili at magsasakripisyo ng mga interes ng iba para sa kanilang sarili. Ang lahat ng tiwaling tao ay nabubuhay sa ganitong paraan, nagiging mas makasarili at mapanlinlang, at ang mundo’y nagiging mas madilim at mas masama. Kahit bilang isang tao ng pananampalataya, hindi ko naging buhay ang mga salita ng Diyos. Ang isipan ko ay sinisira pa rin ng mga satanikong lason, kaya nga alam ko ang katotohanan ngunit hindi ko isinagawa ito. Natakot ako na mapasama ko ang loob ng mga superbisor at masira ang reputasyon ko. Hindi na ang katotohanan at ang gawain ng iglesia ang pinakamahalaga, kundi ang sarili kong pangalan at estado. Naging napakamakasarili ko! Itinalaga ng Diyos kung anong tungkulin ang gagawin ko at kung kailan. Pero inisip ko nang may kahangalan na ang tadhana ko ay nasa mga kamay ng mga superbisor, kaya ang pasamain ang loob nila ay magiging katapusan ng tungkulin ko. Hindi ko ba itinatanggi na ang katotohanan at ang pagiging matuwid ang nangunguna sa sambahayan ng Diyos? Nakita ko lang ang mga bagay-bagay gaya ng isang hindi mananampalataya. Hindi ako naging isang mananampalataya. Pagkatapos ay naisip ko ito sa mga salita ng Diyos: “Gaano man kalaki ang nawala sa gawain ng Diyos at sa mga interes ng Kanyang sambahayan, wala kang madaramang paninisi mula sa iyong konsiyensya, na nangangahulugan na magiging isa kang tao na nabubuhay ayon sa kanilang malademonyong disposisyon. Kinokontrol ka ni Satanas at hinihikayat kang mamuhay nang hindi bilang tao ni demonyo. Kinakain mo ang sa Diyos, iniinom mo ang sa Diyos, at tinatamasa mo ang lahat ng nagmumula sa Kanya, subalit, kapag dumaranas ng anumang kawalan ang gawain ng sambahayan ng Diyos, iniisip mo na walang kinalaman iyon sa iyo, at, kapag nakita mong nangyayari ito, nagagawa mo pang ‘ibaluktot ang siko mo palabas,’[a] at hindi ka pumapanig sa Diyos, ni hindi mo pinaninindigan ang gawain ng Diyos o mga interes ng sambahayan ng Diyos. Nangangahulugan ito na may kapangyarihan si Satanas sa iyo, hindi ba? Namumuhay ba ang gayong mga tao bilang mga tao? Malinaw na sila ay mga demonyo, hindi mga tao!” (“Yaon Lamang Mga Nagsasagawa ng Katotohanan ang May Takot sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tinusok ang puso ko ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos na gaya ng isang espada. Nilanghap ko ang hangin at kinain ang pagkaing ginawa ng Diyos, nasisiyahan sa buhay at katotohanang mula sa Kanya na hindi iniisip ang pagsusukli sa Kanyang pag-ibig. Nakita ko ang gawain sa sambahayan ng Diyos na seryosong nasira at ang mga kapatid ay nasa panganib, pero hindi ako naglakas-loob na itaguyod ang mga prinsipyo, dahil sa takot para sa sarili ko. Iyan ay nagdulot ng lagpas dalawampung katao na naaresto, nakulong at napahirapan at ang aming gawain ng ebanghelyo ay seryosong nahadlangan. Ang pamumuhay sa katiwalian ay nagkaroon ng napakasasamang resulta. Gumagawa lang ako ng kasamaan. Hindi ko kailanman naunawaan kung bakit napopoot ang Diyos sa mga makasariling tao, kung bakit sinabi Niya na sila ay kulang sa pagiging tao at pag-aari ni Satanas. Naintindihan ko na ngayon na ang makasarili ay iniisip lang ang kanilang sarili, at hindi ang iba, at pinoprotektahan nila ang kanilang sariling mga interes sa ikapipinsala ng gawain ng iglesia. Paano naging makatao iyon? Mas mabuti pa ang mga hayop. Alam ng mga aso kung paano maprotektahan ang mga bahay ng kanilang mga amo at maging tapat, pero kahit na binigyan ako nang labis ng Diyos, kinagat ko pa rin ang kamay ng nagpakain sa akin. Hindi ako lubusang naging matapat at hindi ako nararapat na tawaging tao. Pagkatapos ay nakita ko na ang pagtawag ng Diyos sa mga makasariling tao bilang mga buhay na Satanas ay hindi kalabisan. Kung hindi ako magsisisi at magbabago at magsasagawa ng katotohanan, ako ay gagawa ng kasamaan, lalaban sa Diyos, at mapaparusahan Niya. Ipinakita ng kabiguang ito sa akin na kung walang paghahangad sa katotohanan at paglutas sa mga satanikong disposisyon, hindi natin maisasagawa ang katotohanan at masusunod ang Diyos. Kung gayon ay hindi tayo kailanman makapagbabago ng ating mga disposisyon o maliligtas gaano man katagal tayong manampalataya, gaano man tayo magsakripisyo o magdusa. Pagkatapos ay nanalangin ako sa Diyos, “Makapangyarihang Diyos! Labis na pinsala ang dumating sa gawain ng iglesia at sa mga kapatid dahil ako ay hindi nagsagawa ng katotohanan o naging maprinsipyo. Diyos ko, gumawa ako ng kasamaan. Handa akong magsisi at tanggapin ang Iyong pagsusuri. Kung hindi pa rin ako magbabago, kundi ay magiging makasarili at hindi susuportahan ang gawain ng sambahayan ng Diyos, nawa’y hatulan at kastiguhin Mo ako.”

Binasa ko ito sa mga salita ng Diyos pagkatapos ng panalangin ko: “Kapag ibinunyag mo ang iyong sarili na makasarili at di-marangal, at nagkaroon ng kabatiran nito, dapat mong hanapin ang katotohanan: Ano ang dapat kong gawin upang maging kaayon ng kalooban ng Diyos? Paano ako dapat kumilos upang mapakinabangan ito ng lahat? Ibig sabihin, kailangan mong simulang isantabi ang iyong sariling mga interes, dahan-dahang isuko ang mga ito ayon sa iyong tayog, nang paunti-unti. Matapos mong maranasan ito nang ilang beses, naisantabi mo na ito nang lubusan, at habang ginagawa mo ito, madarama mong mas lalo kang matatag. Kapag lalo mong isinasantabi ang iyong mga interes, lalo mong madarama na bilang isang tao, dapat kang magkaroon ng konsiyensya at katwiran. Madarama mo na kung wala kang mga makasariling motibo, ikaw ay prangka at matuwid na tao, at ginagawa mo ang mga bagay-bagay para lamang palugurin ang Diyos. Madarama mo na ang gayong pag-uugali ay ginagawa kang karapat-dapat na matawag na ‘tao,’ at na sa pamumuhay nang ganito sa lupa, ikaw ay bukas at tapat, ikaw ay isang tunay na tao, mayroon kang malinis na konsyensya, at karapat-dapat ka sa lahat ng bagay na ipinagkaloob sa iyo ng Diyos. Kapag lalo kang namumuhay nang ganito, lalo kang magiging matatag at mas masigla ang pakiramdam mo. Sa gayon, hindi ka ba nakatahak na sa tamang landasin?” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Huwag kang laging gumawa ng mga bagay para sa sarili mong kapakanan at huwag mong palagiang isaalang-alang ang iyong mga sariling interes; huwag isipin ang iyong sariling katayuan, katanyagan, o reputasyon. Huwag mo ring isaalang-alang ang mga interes ng tao. Kailangan mo munang isipin ang mga interes ng bahay ng Diyos, at unahin ang mga iyon. Dapat mong isaalang-alang ang kalooban ng Diyos at magsimula sa pamamagitan ng pagmumuni-muni kung ikaw ay naging dalisay o hindi sa pagtupad mo sa iyong tungkulin, kung nagawa mo ang lahat ng iyong makakaya upang maging matapat, nagawa ang lahat ng iyong makakaya upang matupad ang iyong mga pananagutan, at naibigay ang lahat mo, gayundin kung buong-puso mo nang naisaisip o hindi ang iyong tungkulin at ang gawain ng bahay ng Diyos. Kailangan mong isaalang-alang ang mga bagay na ito. Isipin mong madalas ang mga ito, at magiging higit na madali sa iyong gampanan nang maayos ang iyong tungkulin” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos ay naunawaan ko na bilang isang Kristiyano, ang tanging paraan upang mabuhay na may integridad, karangalan, at pagkatao ay ang ipamuhay ang mga salita ng Diyos at ang katotohanan, ang isaisip ang Kanyang kalooban, pakawalan ang ating mga interes at protektahan ang gawain ng Diyos sa lahat ng bagay. Kung magkagayon ay makakaramdam tayo ng kapayapaan. Alam kong kailangan kong isagawa ang mga salita ng Diyos at hangaring maging isang matuwid na tao.

Isang gabi ng Nobyembre, pagkatapos mag-alas diyes ng gabi nang si Sister Li, isang bagong superbisor, ay nagpunta sa aming grupo. Sinabi niya na si Sister Liu, na kasama niya sa gawain, ay umalis para makipagkita sa isang sister na galing sa ibang bayan dalawang araw na ang nakalilipas, pero hindi pa siya nakakabalik. Natakot siya na baka naaresto siya. Kung ganoon, dapat masabihan ang iba na maglipat na agad. Naisip niya na maaaring umuwi rin si Sister Liu dahil sa ilang dahilan at ang paglilipat sa lahat ay makakaapekto sa kanilang mga tungkulin. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Pagkarinig ko nito, naisip ko, “Nanampalataya si Sister Liu sa Diyos sa maraming taon at naging matatag sa kanyang tungkulin. Ipapaalam niya sa amin kung nakauwi na siya. Maaring inaresto siya. Dapat kong sabihin ito kaagad sa mga pinuno.” Pero naisip ko, “Superbisor si Sister Li. Kung hindi siya tiyak at takot siyang gambalain ang gawain ng iglesia, paano ako makakatiyak? Kung gagawin namin ang lahat para mailipat ang lahat pero hindi naman inaresto si Sister Liu, maaaring harapin kami ng pinuno at sabihan na ginagambala namin ang gawain ng iglesia. Magsasalita ba ako o hindi?”

Sa paghihirap ko, binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Gawin mo ang lahat ng bagay na kapaki-pakinabang sa gawain ng Diyos at hindi ang anumang nakasasama sa kapakanan ng gawain ng Diyos. Ipagtanggol mo ang pangalan ng Diyos, ang patotoo ng Diyos, at ang gawain ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Sampung Atas Administratibo na Dapat Sundin ng Hinirang na Bayan ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian). “Kung sa mas mapanganib na sandali, mas nagagawa ng mga tao na magpasakop at talikdan ang kanilang sariling mga interes, kahambugan, at kayabangan, at isagawa nang wasto ang kanilang mga tungkulin, saka lamang sila aalalahanin ng Diyos. Iyon ay pawang mabubuting gawa! Anuman ang gawin ng mga tao, alin ang mas mahalaga—ang kanilang kahambugan at kayabangan, o ang kaluwalhatian ng Diyos? (Kaluwalhatian ng Diyos.) Alin ang mas mahalaga—ang iyong mga responsibilidad, o ang sarili mong mga interes? Ang pagganap sa iyong mga responsibilidad ang pinakamahalaga, at tungkulin mo ang mga ito” (“Pagtatamo sa Diyos at sa Katotohanan ang Pinakamasaya sa Lahat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Malinaw na sinasabi sa atin ng Diyos na itaguyod ang Kanyang gawain at gawin ang tungkulin natin nang maayos. Ngayong humaharap sa isang sigalot sa pagitan ng mga interes ko at ng iglesia, nakatingin ang Diyos. Kung magiging makasarili ako gaya noon, iyon ay kakulangan sa pagiging tao. Naging isang masakit na aral ang nangyari nitong huli, isang teribleng halaga ang kabayaran. Hindi ko maaaring ulitin ang pagkakamaling iyon. Sinabi ko kay Sister Li, “Posibleng umuwi si Sister Liu, pero hindi tayo nakakatiyak. Dapat tayong magplano para sa pinakamasama at ilipat ang mga kapatid na iyon. Kahit na mali tayo, para ito sa gawain ng iglesia at para sa kaligtasan ng lahat. Tinitingnan natin ang pangkalahatang sitwasyon. Kung nakakita tayo ng panganib at hindi nakakilos agad at naaresto ang mga tao, magiging mga Judas tayo at anumang panghihinayang ay magiging huli na. Lumalaki ang panganib bawat araw. Ayusin natin ito agad.” Sinabi ko sa kanya kung paano inaresto dati ang ilang mga miyembro ng simbahan at sumang-ayon siya sa akin. Maaga niyang inumpisahan ang mga bagay-bagay kinabukasan ng umaga, at sa gabi pagkatapos niyon, umalis na rin kami sa lugar namin.

Habang ginagawa ito, sinabi ng superbisor, “Sina Sister Liu at ang isa pang sister na iyon ay inaresto at kinuha rin ng pulisya ang apat na iba pa mula sa isang lugar ng pagtitipon. Lumipat kami sa tamang oras. Kung naghintay kami, mas maraming tao pa ang madadampot.” Nagngitngit ako nang narinig ko ito. Ang Partido Komunista ay napakasama! Sa isang bansang kasing laki ng China, walang lugar na mapagtataguan ang mga Kristiyano! Naramdaman ko rin kung gaano kahalaga ang maprotektahan ang mga interes ng iglesia. Mas maayos ang pakiramdam ko dahil ngayon nakaya kong maisagawa ang katotohanan at maging responsable at dahil dito ay mas kaunting pinsala ang nagawa. Naramdaman ko na ang pamumuhay ng mga salita ng Diyos ang tanging paraan upang mabuhay nang may pagkatao. Personal ko ring naranasan na kung walang paghatol ng mga salita ng Diyos, matatali pa rin ako sa mga satanikong pilosopiya at disposisyon, gumagawa ng masama at lumalaban sa Diyos. Hindi ko magagawang pakawalan ang sarili kong mga interes at sumunod sa mga prinsipyo, at hindi ako kailanman magkakaroon ng pagkatao. Gaya ng sinasabi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Kung kaya mong tuparin ang iyong mga responsibilidad, gampanan ang iyong mga obligasyon at tungkulin, isantabi ang iyong mga makasariling hangarin, isantabi ang sarili mong mga layon at motibo, mayroon kang konsiderasyon sa kalooban ng Diyos, at inuuna mo ang mga interes Niya at ng Kanyang sambahayan, kung gayon pagkaraang danasin ito sa sandaling panahon, madarama mo na maganda ang ganitong pamumuhay. Ito ay pamumuhay nang prangka at tapat, nang hindi nagiging isang hamak at walang-silbing tao, at pamumuhay na makatarungan at marangal kaysa pagiging makitid ang utak o salbahe. Madarama mo na ganyan dapat mamuhay at kumilos ang isang tao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Talababa:

a. Ang “ibaluktot ang siko mo palabas” ay isang kawikaang Tsino, na ang ibig sabihin ay isang taong tumutulong sa iba kahit mapahamak ang mga taong malapit sa kanya, halimbawa’y mga magulang, anak, kamag-anak, o kapatid.

49. Isang Magandang Paraan Para Mabuhay

Ni Xunqiu, Japan

Noong bata pa ako, sinabihan ako na huwag akong magsalita nang tahasan sa iba, at kailanma’y huwag gagawa ng bagay na ikagagalit nila. Iyon ang naging diskarte ko sa buhay. Kaya palagi akong namuhay sa mga pilosopiya ni Satanas gaya ng “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan” at “Huwag kailanman sampalin sa mukha ang ibang tao o pagalitan sila sa kanilang pagkukulang” sa pakikisama ko sa mga kaklase, kaibigan, kapit-bahay—lahat. Kapag nakakakita ako ng tao na may ginagawang mali, ayaw kong ipahiya sila o ibunyag ang kanilang mga pagkakamali. Pinupuri ako ng mga tao sa pagiging maunawain at maalalahanin ko sa iba, at naisip ko na ito ay mabuti, na ito ang pangunahing prinsipyo ng mga relasyon. Sa pamamagitan ng pagdanas ng paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos napagtanto kong hindi iyon pagiging mabuting tao, sa halip ito ay ayon sa mga pilosopiya ni Satanas. Hindi ito nakakatulong sa kahit sino, at maaaring makasakit pa ng ibang tao. Nagbago ang pananaw ko sa mga bagay at binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng mga prinsipyo ng tamang pag-uugali.

Nang mapili ako bilang pinuno ng iglesia noong 2019, laking pasasalamat ko sa pagkakataon na iyon. Napagpasiyahan kong akuin ang responsibilidad na ito. Paglaon, may napansin akong ilang mga mali sa trabaho ng aking mga kapatid. Ang ilan sa kanila ay pabaya sa kanilang tungkulin, na humahantong sa mga problemang nahahalata sa mga video na pinagtrabahuan nila. Ang ilan sa kanila ay hindi kayang makisama nang maayos sa iba, na naging sanhi ng hindi pagkakatugna ng kanilang trabaho, at hindi ito naging maayos. Nang makita ko ito, naisip ko, “Nagpapakita sila ng katiwalian sa kanilang tungkulin. Maaapektuhan ang gawain ng tahanan ng Diyos kung hindi ito bibigyan ng pansin. Kailangan kong magbahagi sa kanila upang maunawaan nila ito at sila’y magbago.” Pagkatapos ay naisip ko, “Kung ibubunyag ko ang kanilang mga problema sa simula pa lamang, ano ang iisipin nila sa akin? Sasabihin ba nilang labis akong mahigpit sa kanila, at sobrang hirap kong pakisamahan? Hindi ba’t magwawatak-watak ang lahat kung ganoon ang maiisip nila? Hindi bale. Hindi ko na lang babanggitin ito. Dapat makabuo ako ng mabuting ugnayan sa lahat sa kanila.” Kaya’t pinalampas ko na lamang ang lahat ng kamalian at problema ng aking mga kapatid. Natatakot akong masira ang aming ugnayan kapag pinahiya ko sila.

Minsan, may nagsabi sa akin na si Brother Wang ay matigas ang ulo sa kanyang tungkulin at hindi tumatanggap ng mga mungkahi, at ito’y nagpapabagal sa pagsulong ng aming gawain. Nagtanung-tanong ako upang makakuha ng iba pang mga opinyon, at lahat ay nagsasabi na si Brother Wang ay mayabang, palautos at mapanghamak. Karamihan sa mga taong nakatrabaho niya ay nalilimitahan. Nang marinig ko ang mga punang ito, napagtanto kong may seryosong problema si Brother Wang at ang hindi pagharap dito agad ay hindi makatutulong sa kanyang pagpasok sa buhay o sa gawain ng tahanan ng Diyos. Kinailangan kong hanapin siya para bahaginan at tulungan siyang maunawaan ang kabigatan ng problemang ito. Ngunit nang makausap ko si Brother Wang, gusto ko na lamang umatras. Naisip ko, “Ang lahat ng mga kamaliang ito na sinabi ng iba ay siyang pinakamasasamang kaugalian ni Brother Wang. Kung iisa-isahin ko ang bawat problema, hindi kaya’t maramdaman niyang minamaliit ko siya na para bang wala siyang kuwenta? Hindi ba magiging kahiya-hiya iyon? Kung pakiramdam niya ay personal ko siyang inaatake, hindi ba sasama ang loob niya sa akin? Madalas kaming nagkikita, sa mga pagtitipon, na ginagawa ang aming mga tungkulin. Paano kami magkakasundo kung magkakalamat ang aming ugnayan?” Pagkatapos ay naisip ko iyong palagi niyang sinabi na mayroon siyang mayabang na disposisyon, kung doon ko sisimulan, nang hindi tinatamaan ang mga parte na sensitibo, hindi masyadong nakahihiya para sa kanya at hindi magkakalamat ang aming samahan. Kaya sa aming pagbabahagi bahagya kong binanggit ito, at sinabing mayabang siya at nangmamaliit ng iba. Pinakinggan niya ako at inamin na mayroon nga siyang ganoong mga problema, at alam niya ito. Alam kong hindi pa niya namamalayan ang kabigatan ng problema, pero wala na akong iba pang sinabi. Dahil hindi niya nakamit ang totoong pag-unawa sa sarili, nanatili siyang matigas ang ulo sa kanyang tungkulin. Dahil hindi siya makapagtrabaho kasama ang iba, at nagdulot ng mga pagkaantala sa gawain ng iglesia, inilipat siya kalaunan. Siya ay binigyan ng ibang tungkulin, ngunit dahil nasa kanya pa rin ang bigat ng kanyang tiwaling disposisyon, hindi rin siya naging epektibo. Isang araw, galit na sinabi sa akin ng kanyang tagapangasiwa, “Alam mo ba ang problema ni Brother Wang? Bakit hindi ka nakipagbahagi sa kanya? Nagkaroon siya ng matinding epekto sa pagsulong ng gawain namin.” Sa bigat ng kanyang pananalita, pakiramdam ko ay pinagagalitan ako ng Diyos sa pamamagitan niya dahil hindi ko naisagawa ang katotohanan. Nakonsensya talaga ako. Kung binigyang pansin ko lamang ang kanyang mga kamalian at pinagnilayan niya ang mga ito, maaaring nagawa niyang maayos ang kanyang tungkulin. Ngunit wala siyang naging anumang tunay na pag-unawa sa likas niyang mala-satanas, hindi lamang siya nabigo noong nakaraang tungkulin, bagkus ay hindi rin siya nakapagbago pagkatapos niyang malipat. Hinahadlangan niya pa rin ang gawain ng iglesia. Hindi ba’t ipinapahamak ko ang gawain ng tahanan ng Diyos? Akala ko dati’y mayroon akong mabuting pagkatao, ngunit ngayon, napansin kong iniingatan ko lang ang aking relasyon sa iba upang hindi sila maipahiya at bigyan sila ng masamang impresyon. Ngunit hindi ito maganda para sa pagpasok sa buhay ng iba, o sa gawain ng tahanan ng Diyos. Iyon ba ang may mabuting pagkatao?

Pagkatapos ay binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Kailangang may pamantayan para sa pagkakaroon ng mabuting pagkatao. Hindi kasama rito ang pagtahak sa landas ng pagtitimpi, hindi pagkapit sa mga prinsipyo, pagsisikap na huwag makasakit ng sinuman, pagsipsip kahit saan ka magpunta, pag-aayos at pagpapaganda para sa lahat ng iyong nakakasalubong, at pagpapagaan sa pakiramdam ng lahat. Hindi ito ang pamantayan. Ano kung gayon ang pamantayan? Kinabibilangan ito ng pagtrato sa Diyos, sa ibang tao, at sa mga pangyayari nang may isang tunay na puso, pagkakaroon ng kakayahang umako ng pananagutan, at paggawa ng lahat ng ito sa paraang maliwanag para makita at maramdaman ng lahat. Bukod doon, sinisiyasat ng Diyos ang mga puso ng mga tao at kinikilala sila bawat isa. Palaging ipinagyayabang ng ilang tao na nagtataglay sila ng mabuting pagkatao, sinasabing hindi sila kailanman nakagawa ng anumang masama, nakapagnakaw ng mga pag-aari ng iba, o nakapaghangad ng mga pag-aari ng ibang tao. Umaabot pa sila sa puntong pinahihintulutan nila ang iba na makinabang sa kanilang sariling kapinsalaan kapag mayroong pagtatalo sa mga interes, pinipiling dumanas ng pagkatalo, at hindi sila nagsasabi ng anumang masama tungkol sa sinuman para lamang isipin ng lahat na mabubuti silang tao. Gayunpaman, kapag ginagampanan ang kanilang mga tungkulin sa bahay ng Diyos, tuso at madaya sila, palaging nagbabalak para sa kanilang sarili. Hindi nila kailanman iniisip ang kapakanan ng bahay ng Diyos, hindi nila kailanman tinatrato na madalian ang mga bagay na tinatrato ng Diyos na madalian o nag-iisip gaya ng pag-iisip ng Diyos, at hindi nila kailanman kayang isantabi ang mga sarili nilang kapakanan upang magampanan ang kanilang mga tungkulin. Hindi nila kailanman tinalikdan ang sarili nilang kapakanan. Kahit na nakikita nilang gumagawa ng kasamaan ang masasamang tao, hindi nila inilalantad ang mga ito; wala silang mga prinsipyo o kung anuman. Hindi ito isang halimbawa ng mabuting pagkatao” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita ng mga salita ng Diyos ang mga prinsipyo ng pag-uugali. Ang isang mabuting tao ay hindi dinadaan sa pagtitimpi o kaya’y nanatiling tahimik patungkol sa mga problema ng iba. Hindi nila hinahangad ang lubusang pagkakasundo, o sinusubukang mapanatili ang perpektong ugnayan sa iba. Ang pamantayan para sa isang tunay na mabuting tao ay nakasalalay sa pagiging maprinsipyo at pagkakaroon ng pagpapahalaga sa katarungan. Sinusuportahan nito ang mga prinsipyo nang walang takot na masaktan ang ibang tao upang protektahan ang tahanan ng Diyos kapag ang mga interes nito ay napapahamak. Sa pakikipag-ugnayan ko sa aking mga kapatid, nakatuon lamang ako sa hindi pagpapahiya o makasakit sa sinuman, na iniisip na mabuti ang magiging tingin ng lahat sa akin kung panatilihin ko ang aking mga relasyon sa kanila. Hindi talaga ito naaayon sa mga prinsipyo ng katotohanan. Nakita ko ang iba na gumagawa mula sa katiwalian at ginagambala ang gawain ng tahanan ng Diyos. Ngunit sa kagustuhan kong protektahan ang maganda kong imahe, hindi ko naprotektahan ang mga interes ng iglesia at nagbulag-bulagan. Pinalampas ko ang mga problemang nakikita ko naman nang malinaw. Lalo na kay Brother Wang, alam ko na ang kanyang mga kamalian ay lubhang nakaapekto sa gawain ng tahanan ng Diyos. Ngunit natakot ako na baka isipin niya na inaatake ko siya nang personal, na hindi niya tatanggapin ang sinabi ko at gagamitin iyon laban sa akin. Kaya’t nang nakipagbahagi ako sa kanya, bahagya ko lang binanggit ang mga ito, at hindi masyadong binigyang pansin. Bilang resulta, hindi niya sineryoso ang kanyang mga problema. Sa panlabas, napanatili ko ang aking mabuting imahe, ngunit sa katunayan, napipinsala ko ang gawain ng iglesia at ang pagpasok sa buhay ng iba. Napansin ko na masyado kong inaalala ang iisipin sa akin ng iba, isang ganap na manlilinlang.

Nabasa ko ang mga salita ng Diyos sa aking mga debosyonal pagkatapos noon: “Hindi pinagsasabihan ng ilang lider ng iglesia ang mga kapatid na nakikita nilang walang-ingat at wala sa puso kung tumupad ng kanilang tungkulin, bagama’t dapat nila iyong gawin. Kapag nakakakita sila ng isang bagay na malinaw na makapipinsala sa mga interes ng bahay ng Diyos, nagbubulag-bulagan sila at hindi nag-uusisa, upang hindi makapagdulot ng bahagya mang sama ng loob sa iba. Ang tunay nilang layunin at pakay ay hindi ang magpakita ng pagsasaalang-alang sa mga kahinaan ng iba—alam na alam naman nila kung ano ang kanilang intensyon: ‘Kapag ipinagpatuloy ko ito at hindi ako nakapagdulot ng sama ng loob sa kahit kanino, iisipin nila na mabuti akong lider. Magkakaroon sila ng mabuti at mataas na pagtingin sa akin. Papaboran at magugustuhan nila ako.’ Gaano man kalaki ang magiging pinsala sa mga interes ng bahay ng Diyos at gaano man katinding mahahadlangan ang pagpasok sa buhay ng mga hinirang na tao ng Diyos, o gaano man katinding magagambala ang kanilang buhay-iglesia, namamalagi ang gayong mga tao sa sataniko nilang pilosopiya na hindi makapagdulot ng sama ng loob. Kailanman ay walang diwa ng paninisi sa sarili sa kanilang mga puso; at kung mayroon man, maaaring pahapyaw na kaswal nilang mabanggit ang isang usapin, at hanggang doon na lamang. Hindi nila ibinabahagi ang katotohanan, ni hindi rin nila sinasabi ang diwa ng mga suliranin ng iba, at lalong hindi nila sinusuri ang kalagayan ng mga tao. Hindi nila ginagabayan ang mga tao na makapasok sa katotohanang realidad, at hindi nila kailanman ipinababatid kung ano ang kalooban ng Diyos, o ang mga pagkakamaling madalas na ginagawa ng mga tao, o ang mga uri ng tiwaling disposisyong ibinubunyag ng mga tao. Hindi nila nilulutas ang mga praktikal na suliraning ito; sa halip, lagi nilang pinalalagpas ang mga kahinaan at pagiging negatibo ng iba, maging ang kawalan nila ng ingat at kawalan ng malasakit. Palagi nilang pinalalagpas ang mga kilos at pag-uugali ng mga taong ito nang hindi natutukoy kung ano ang mga iyon, at, dahil nga ginagawa nila iyon, naiisip ng karamihan sa mga tao na, ‘Parang ina na natin ang ating lider. Mas malawak pa nga ang pang-unawa nila sa mga kahinaan natin kaysa sa Diyos. Maaaring napakaliit ng ating tayog upang makatugon sa mga hinihingi ng Diyos, pero sapat iyon para makatugon tayo sa mga hinihingi ng ating lider. Mabuti silang lider para sa atin. Kapag dumating ang araw na papalitan na ng Itaas ang ating lider, dapat tayong magsalita, at imungkahi ang iba’t-iba nating opinyon at kahilingan. Dapat nating subukang makipagnegosasyon sa Itaas.’ Kapag nagkimkim ng ganoong saloobin ang mga tao—kapag mayroon silang ganitong kaugnayan sa kanilang lider, at ganoong impresyon tungkol sa kanila, at may namuong ganoong damdamin ng pag-asa, paghanga, paggalang, at pagtingala sa kanilang lider—ano, kung gayon, ang dapat na maramdaman ng lider? Kung, sa bagay na ito ay makaramdam sila ng kaunting pagsisisi sa sarili, kaunting pagkabagabag, at makaramdam ng utang na loob sa Diyos, kung ganoo’y hindi sila dapat tumuon sa kanilang katayuan o imahe sa puso ng iba. Dapat silang magpatotoo sa Diyos at purihin Siya, nang sa gayon ay magkaroon Siya ng lugar sa puso ng mga tao, at sa gayon ay igalang Siya ng mga tao bilang dakila. Sa gayoon lang tunay na magiging payapa ang kanilang puso, at ang taong gumagawa noon ay isang taong naghahanap sa katotohanan. Gayunman, kung hindi ito ang layunin sa likod ng kanilang mga kilos, at sa halip ay ginagamit nila ang mga pamamaraan at taktikang ito upang hikayatin ang mga taong lumihis sa tunay na daan at tumalikod sa katotohanan, sukdulang pagbigyan ang walang-ingat, wala sa puso, at iresponsableng pagtupad sa kanilang mga tungkulin, nang may pakay na magkaroon ng isang partikular na lugar sa puso ng mga tao at makuha ang kanilang kagandahang-loob, hindi ba’t isa itong pagtatangkang makuha ang loob ng mga tao? At hindi ba’t isa itong masama at karima-rimarim na bagay? Kasuklam-suklam ito!” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (1)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inilahad ng mga salita ng Diyos ang pinakabuod at mga motibo sa likod ng aking mga kilos. Mula nang maging pinuno ako, naging maingat ako sa pakikisama sa mga tao sa paligid ko. Hindi ko pinupuna ang mga kamalian ng tao, upang maprotektahan ang kanilang dignidad. Wala nga akong anumang naramdamang pagmamadali noong makita si Brother Wang na nakagagambala at nakahahadlang sa gawain ng iglesia. Sa halip, binantayan ko lang ang aking pananalita sa lahat, sa pagnanais na manatiling kabilang nila. Tila parang napakaamo at hindi nakapipinsala ang aking panlabas na anyo, ngunit ito’y pakitang tao lamang na nakapanlinlang sa aking mga kapatid. Ginamit ko iyong inaakala ng mga tao bilang magandang pag-uugali at mga salita upang makuha ang loob ng iba para magustuhan at tingalain nila ako. Sa ganoong paraan, mas mapapatibay nito ang aking posisyon. Ninais kong maging maayos ang sarili kong landas at ginawa ko iyon kapalit ang mga kapakanan ng tahanan ng Diyos. Sumalungat ako sa mga prinsipyo ng katotohanan at naipahamak ang gawain ng tahanan ng Diyos. Ako ay nasa landas ng mga anticristo. Sa puntong ito, sumagi sa isip ko ang mga salita ng Diyos: “Maaaring napakabait mo at tapat ka sa iyong mga kamag-anak, kaibigan, asawa, anak, at magulang, at hindi ka nagsasamantala sa iba kailanman, ngunit kung hindi mo kayang umayon kay Cristo, kung hindi mo magawang makihalubilo sa Kanya nang maayos, kahit gugulin mo pa ang iyong lahat-lahat sa pagtulong sa iyong mga kapitbahay o sa masusing pag-aalaga sa iyong ama, ina, at mga miyembro ng inyong sambahayan, sasabihin Ko na masama ka pa rin, at bukod dito ay puno ka ng mga tusong panlilinlang” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos). Hinayaan akong mamuno ng tahanan ng Diyos upang gabayan ang iba na maisagawa ang katotohanan, gawin ang kanilang tungkulin, itaguyod ang gawain ng Diyos, makipagbahagi sa katotohanan upang lutasin ang mga problema ng iba para maunawaan nila ang kanilang tiwaling diposisyon at matutunang gawin ang kanilang tungkulin na may prinsipyo. Iyon ang aking tungkulin. Ngunit hindi ko ito ginawa ayon sa hinihiling ng Diyos. Nakatuon ako sa aking mga ugnayan at katayuan sa iba, na sa huli’y ipinahamak ang gawain ng tahanan ng Diyos at hinadlangan ang pagpasok sa buhay ng iba. Kumikilos ako sa panig ni Satanas. Ako mismo iyong inilantad ng Diyos sa Kanyang mga salita. Hindi lamang ako masama, kundi madaya, makasarili, at kasuklam-suklam ako. Kung hindi ako nagsisi at nagbago, magiging hadlang ako sa pagpasok sa buhay ng aking mga kapatid. Sa wakas naintindihan ko ang mga patakaran ng aking buhay sa aking pakikipag-ugnayan sa iba. Napagtanto kong mabuti na ang “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan” at “Huwag kailanman sampalin sa mukha ang ibang tao o pagalitan sila sa kanilang pagkukulang” ay mga mala-satanas na lason, hindi mga prinsipyo para sa tamang pag-uugali. Humarap ako sa Diyos sa panalangin, upang magsisi at itama ang aking maling gawain.

Paglaon ay binasa ko ito ayon sa mga salita ng Diyos: “Kung nais mong magkaroon ng normal na kaugnayan sa Diyos, kailangang bumaling ang puso mo sa Diyos. Sa pundasyong ito, magkakaroon ka rin ng normal na kaugnayan sa ibang tao. Kung wala kang normal na kaugnayan sa Diyos, anuman ang gawin mo upang mapanatili ang iyong kaugnayan sa ibang tao, gaano ka man magsumikap o gaanong lakas man ang iyong ibuhos, tutukoy lamang ang lahat ng ito sa isang pilosopiya ng tao sa pamumuhay. Pinananatili mo ang iyong katayuan sa mga tao sa pamamagitan ng isang pananaw ng tao at isang pilosopiya ng tao upang purihin ka ng mga tao, ngunit hindi mo sinusunod ang salita ng Diyos para magtatag ng mga normal na kaugnayan sa mga tao. Kung hindi ka magtutuon ng pansin sa iyong mga kaugnayan sa mga tao kundi magpapanatili ng isang normal na kaugnayan sa Diyos, kung handa kang ibigay ang puso mo sa Diyos at matututong sundin Siya, natural lamang na magiging normal ang iyong mga kaugnayan sa lahat ng tao. Sa ganitong paraan, hindi itinatatag ang mga kaugnayang ito sa laman, kundi sa pundasyon ng pagmamahal ng Diyos. Halos walang pakikipag-ugnayan sa laman, ngunit sa espiritu ay may pagsasamahan, pagmamahalan, kapanatagan sa isa’t isa, at paglalaan para sa isa’t isa. Lahat ng ito ay ginagawa sa pundasyon ng isang pusong nakakalugod sa Diyos. Ang mga kaugnayang ito ay hindi pinananatili sa pag-asa sa pilosopiya ng tao sa pamumuhay, kundi likas na likas na nabubuo sa pamamagitan ng pagdadala ng isang pasanin para sa Diyos. Hindi nito kinakailangan ang pagsisikap na gawa ng tao. Kailangan mo lamang magsagawa ayon sa prinsipyong salita ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Napakahalagang Magtatag ng Isang Normal na Kaugnayan sa Diyos). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na ang tamang mga pag-uuganayan ay hindi maitatatag gamit ang mga makasanlibutang pilosopiya. Dapat nating alagaan ang kalooban ng iba alinsunod sa mga salita ng Diyos, at sa ganitong paraan lamang mapakikinabangan ng lahat. Nang makita kong ginagawa ng iba ang kanilang tungkulin na may tiwaling disposisyon na nakaapekto sa kanilang gawain, hindi dapat ako nagtuon sa sarili kong imahe. Dapat ay ginamit ko ang mga salita ng Diyos sa problema upang matulungan silang maunawaan ang kanilang mga tiwaling disposisyon, at nagbahagi tungkol sa kalooban ng Diyos upang maisagawa nila nang maayos ang kanilang tungkulin. Sasang-ayunan sana ito ng Diyos. Madalas na naiintindihan ni Brother Wang ang kanyang sarili ayon sa mga salita ng Diyos, na nangangahulugang nais niyang tugunan ang kanyang mga problema. Ngunit hindi niya naintindihan ang ugat ng kanyang kamalian at hindi niya tunay na kinamuhian ang kanyang sarili kaya’t siya’y nabuhay pa rin sa kanyang tiwaling disposisyon noong nagbangon ang mga suliranin. Kung ginamit ko ang mga salita ng Diyos para suriin ang problema upang makahanap siya ng isang landas ng pagsasagawa, matutulungan sana siya nito. Noong napagtanto ko ito, ninais kong baguhin ang aking gawain at kumilos alinsunod sa mga hinihiling ng Diyos. Pagkatapos noon, ibinuod ko ang mga kamalian ni Brother Wang sa kanyang tungkulin at isa-isa kong inilista. Nakipagbahagi ako sa kanya, pinag-aaralan ang ugat ng kanyang mga problema. Pagkatapos, hindi niya ako kinamuhian o iniwasan tulad ng inakala kong gagawin niya, bagkus ay tinanggap niya ang aking pagbabahagi. Nagpadala siya sa akin ng mensahe na nagsasabing “Salamat sa pagpuna nito, dahil kung hindi ay hindi ko sana malalaman kung gaano kaseryoso ang problema.” Naantig talaga ako. Sa sandaling naitama ko ang aking mga motibo at hindi sa aking imahe nakatuon, at naisagawa ang mga salita at mga prinsipyo ng Diyos, maaari akong magbigay ng praktikal na suporta sa iba. Nakaramdam din ako ng kapayapaan.

Paglaon, napansin ko ang isang kapatid na nagpaliban sa kanyang tungkulin, na humantong sa maraming mga problema. Naging negatibo siya nang makita ang mga problemang ito. Napagtanto ko na ang mga problemang ito ay nagmula sa pag-uugali niya sa kanyang tungkulin, kaya ginusto kong magsalita. Ngunit naisip ko, “Pinanghihinaan na siya ng loob. Kung pag-uusapan pa namin ang kanyang mga problema, hindi ba’t parang nilalagyan ko ng asin ang sugat niya? Kung mas magiging negatibo siya, maaaring sabihin ng mga tao na napakasama ng pagkatao ko, at pagkatapos ay ibubukod nila ako.” Naisip ko na kung makakahanap ako ng paraan upang maayos ang mga problema sa kanyang tungkulin, ay hindi ko na kakailanganing banggitin ang mga ito. Pagkatapos ay napagtanto ko na kumikilos akong muli ayon sa mga pilosopiya ni Satanas, at kung hindi ko pupunahin ang kanyang mga kamalian, hindi niya makikita ang kanyang tiwaling disposisyon at hindi iyon makakatulong sa kanya. Nanalangin ako sa Diyos at hinanap ang mga prinsipyo ng katotohanan. Pagkatapos, binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Ang Diyos ay hindi kailanman nag-aalangan o nag-aatubili sa Kanyang mga kilos; ang mga prinsipyo at mga layunin sa likod ng Kanyang mga pagkilos ay malinaw at nakikita ng lahat, dalisay at walang kapintasan, lubos na walang mga daya o mga balakin na nakahalo sa loob. Sa madaling salita, walang nakahalong kadiliman o kasamaan sa diwa ng Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II). “Hindi namamagitan ang Diyos; hindi Siya nadudungisan ng mga ideya ng tao. Para sa Kanya, ang isa ay isa at ang dalawa ay dalawa; ang tama ay tama at ang mali ay mali. Walang anumang kalabuan” (“Tanging ang Pagiging Totoong Masunurin ang Tunay na Paniniwala” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita nito sa akin na ang Diyos ay napakamaprinsipyo sa Kanyang mga salita at gawa, na alam Niya kung ano ang gusto Niya at kung ano ang ayaw Niya. Sinasang-ayunan ng Diyos kapag gumawa ang mga tao ng mga positibong bagay, ngunit kapag nilabag nila ang katotohanan at ipinahamak ang tahanan ng Diyos, kinamumuhian Niya ito. Ang Diyos ay tiyak sa Kanyang mga kilos—walang kalabuan. Dahil dito’y napaisip ako kung paano bago ipinako sa krus ang Panginoong Jesus, sinabi ni Pedro, “Panginoon, malayo ito sa Iyo: kailan man ay hindi mangyayari ito sa Iyo” (Mateo 16:22). Ngunit sinabi ng Panginoon, “Lumagay ka sa likuran Ko, Satanas” (Mateo 16:23). Sa pagsasabi nito, pinipigilan ni Pedro ang gawain ng Diyos, kung kaya’t kinilala ito ng Diyos bilang nagmumula kay Satanas. Hindi nagpigil ang Panginoong Jesus sa takot na masaktan ang pagsasaalang-alang sa sarili ni Pedro. Malinaw ang ginawa Niyang pagpapasiya batay sa mga ikinilos ni Pedro upang makita niya ang pag-uugali ng Diyos na tiyak at may kamalayan sa likas ng kanyang mga kilos. Ipinakita sa akin ng pag-uugali ng Diyos ang mga prinsipyo ng pagsasagawa. Ang pagpapaubaya at pagpasensya ay katanggap-tanggap para sa ilang mga problema, ngunit kung may makakaapekto o makapipigil sa gawain ng tahanan ng Diyos, ay kinakailangan na ng pakikipagbahagi at pagtupad sa mga prinsipyo ng katotohanan. Hindi puwedeng isaalang-alang ko palagi ang iba. Alam kong negatibo ang pakiramdam ng aking kapatid, ngunit sa tamang mga motibo, na hindi minamaliit o pinagagalitan siya, bagkus ay sa mapagmahal na pakikipagbahagi sa katotohanan upang makatulong na pag-aralan ang kanyang mga problema, maiintindihan niya ang kanyang tiwaling disposisyon. Sa gayo’y maaari naming hangarin ang landas ng pagsasagawa at magagawa ko ang aking tungkulin ayon sa kalooban ng Diyos. Pagkatapos ay hinanap ko siya upang magpagbahagi sa kanyang mga problema at talakayin ang kanyang mga maling pananaw. Nagbahagi rin ako ng aking karanasan upang magsilbing gabay. Natakot ako na baka masyadong malupit ang ganitong uri ng pakikipagbahagi at baka hindi niya ito kayanin. Ngunit nang matapos ako, hindi siya nalumbay o sumama ang loob sa akin tulad ng naisip ko, sa halip ay taos-puso niyang sinabi na hindi niya naintindihan ang kanyang mga problema noon at maaari niyang tanggapin ang ganitong pakikitungo. Naging mabuti ang kanyang pag-uugali sa kanyang tungkulin pagkatapos noon at nagsimula siyang hanapin ang mga prinsipyo ng katotohanan. Masaya akong nakita ito. Ang pagsasagawa ng katotohanan at paggawa ng aking tungkulin alinsunod sa mga salita ng Diyos ay napakasarap sa pakiramdam.

Sa aking pakikipag-ugnayan sa iba, palagi akong natatakot na mapahiya ang mga tao sa pagiging agresibo ko, kung kaya’t ang aking mga ugnayan ay nakabatay sa mga makamundong pilosopiya. Isang nakapapagod na paraan upang mabuhay. Sa pamamagitan ng mga karanasang ito at ng patnubay ng mga salita ng Diyos, nalaman ko kung ano talaga ang pagiging mabuting tao. Naranasan ko rin na mahalaga na mapanindigan ang mga prinsipyo ng katotohanan at isagawa ang mga salita ng Diyos kapag nakikipag-ugnayan sa iba. Iyon ang tunay na prinsipyo ng mabuting pag-uugali. Salamat sa Diyos!

50. Ang Nasa Likod ng Isang “Magandang Imahe”

Ni Wei Chen, South Korea

Noong Disyembre 2019, nagtrabaho ako bilang diyakono ng ebanghelyo sa iglesia. Paglaon, nalaman ko na kapag napapansin ng mga lider ang mga kamalian sa paggawa ng mga kapatid sa kanilang tungkulin, deretsahan nilang pinupuna ito, minsan, mabagsik ang tono ng pananalita. Naisip ko na tama lang na punahin nila ang mga bagay na ito, ngunit ang kanilang paraan ay pamamahiya at nakakasakit ng damdamin ng tao. Ayokong maging katulad nila. Ang mga ganitong bagay ay dapat sinasabi sa mas maayos na paraan upang mag-iwan ng magandang impresyon sa mga tao. Sa ganoong paraan makukuha ko ang suporta ng lahat at mas madali kong magagawa ang aking trabaho. Para sa susunod na eleksyon, maaari akong magkaroon ng pagkakataong mapili bilang isang pinuno. Sa pag-iisip na iyon, sobra akong naging maingat sa pakikitungo sa mga kapatid. Sinubukan kong maging mas maayos sa pakikitungo at hindi makasakit ng damdamin ninuman upang mas maging kasiya-siya ang lahat.

Sa isang punto, napansin ko na namimili si Sister Cheng ng mas madaling mga gawain at iniiwasan ang anumang mahirap, at umaatras siya sa tuwing kinakailangan niyang ibahagi ang ebanghelyo sa isang tao na may maraming kuru-kuro o pangit na pag-uugali. At pagkatapos hindi niya ihahanda ang kanyang sarili sa mga nauugnay na katotohanan para malutas ang kanilang mga kuru-kuro. Nakita kong hindi tama ang kanyang pag-uugali sa kanyang tungkulin at hindi niya magagawa nang maayos ang kanyang tungkulin kung magpapatuloy siya sa ganoong pamamaraan. Babanggitin ko sana ito sa kanya at magbabahagi, ngunit noong ipapadala ko na ang mensahe, bigla akong napaisip na bagaman siya ay umaatras kapag may paghihirap na hinaharap, ay may nakakamit naman siya sa kanyang tungkulin. Kung babanggitin ko ang problema niya, baka sabihin niyang masyado akong maraming hinihiling, at baka mainis siya sa akin. Kung gayo’y anong gagawin ko kung hindi siya susunod sa anumang pag-aayos ng trabaho na gagawin ko sa hinaharap? Kapag hindi ko nagampanan nang maayos ang tungkulin ko, hindi ba’t sasabihin ng mga lider na hindi ko kaya ang trabaho? Upang hindi siya masaktan, inilihim ko sa kanya ang kanyang problema, at nagpadala na lang ng mensaheng pampalakas ng loob: “Ang ilan sa mga taong binabahagihan natin ng ebanghelyo ay maraming mga kuru-kuro, ngunit sila ay tapat na naniniwala. Kailangan nating magkaroon ng pagmamahal at pasensya, at mas lalong manalangin at umasa sa Diyos. Habang mas maraming paghihirap ang haharapin natin, mas magiging sakdal ang ating pananampalataya. Hindi tayo dapat umatras.” Sumang-ayon siya noon, pero nang walang anumang pagkakaunawa sa kanyang problema, patuloy niyang tinatalikuran ang anumang bagay na mahirap. Hindi siya nagbago. Ngunit wala akong kamalayan sa problema noon at naisip kong maganda ang ginagawa ko. Sa tuwing may makakaharap akong katulad noon, ganoong paraan ang ginagamit ko. Kailanma’y hindi ako nakitungo sa mga tao o inilantad ang kanilang katiwalian o mga kamalian, kaya masaya ang mga kapatid na makatrabaho ako at nilalapitan nila ako para pag-usapan ang kanilang mga katayuan. Lalo akong nagkaroon ng tiwala sa paraan ko at inakala kong mataas ang tingin sa akin ng aking mga kapatid, na suportado ako ng lahat.

Paglaon, napansin ko na si Sister Xia ay medyo mapagmataas at mapagmagaling. Matigas ang ulo niya at hindi maayos makipagtrabaho sa iba, at nagkaroon ito ng epekto sa aming gawain sa ebanghelyo. Naisip ko kung paanong mapagmataas si Sister Xia at hindi tumatanggap ng mga mungkahi ng iba, na nakaapekto sa kanyang tungkulin. Naisip ko na dapat ko itong banggitin sa kanya upang mabago niya ang mga pangyayari. Ngunit napaisip ako, kung pupunahin ko nga ito at hindi niya ito tanggapin, bagkus ay magtampo, ano na ang gagawin ko? Minsan sa isang pagtitipon, narinig ko siyang magbigay ng positibong komento sa akin, kaya nag-alala ako na kapag nasaktan ko siya, baka masira ang magandang imahe ko sa kanya. Kapag nagbago ang kanyang impresyon sa akin, maaari itong makaapekto sa pagkakataon kong maging isang lider. Matapos kong pag-isipan ng mabuti ang lahat, hindi ko rin nagawang banggitin ang katiwalian at kamalian ni Sister Xia. Sa halip ay sinabi ko, “Nauunawaan ko ang hindi pagkamit ng magagandang resulta sa iyong tungkulin o ang pagdanas ng mga paghihirap, ngunit kailangan mong pagnilayan ang iyong sarili at isipin kung bakit. Kailangan din nating maayos na makatrabaho ang ating mga kapatid.” Iniwasan ko ang pangunahing problema, at binibigyan lamang siya ng ilang mga payo at mga salitang pampatibay-loob. Makalipas ang ilang araw, kinumusta ako ng isa sa mga lider tungkol sa aming trabaho at nabanggit ko na si Sister Xia ay mapagmataas at mapagmagaling, at hindi siya maayos makipagtrabaho sa iba. Noong sumunod na makita ako ni Sister Xia, sinabi niya, “Nang tanungin ka ng lider tungkol sa ating gawain noong nakakaraang mga araw, naglalakad ako at nagkataong narinig na sinabi mong mapagmataas ako at mapagmagaling, at hindi ako maayos makipagtrabaho sa iba. Alam mong mayroon akong seryosong problema, pero wala kang sinabi sa akin tungkol dito. Naging mahinahon ka lang. Napansin ko noon na kahit kaila’y hindi umiinit ang ulo mo o pinagsasabihan ang mga tao, sa halip ay palagi mo lang silang pinakakalma. Akala ko talaga mabuting tao ka. Ngayon napagtanto kong tunay na ‘mahusay’ ka, na may sarili kang taktika. Sa madaling salita, isa kang hipokrito.” Sa direkta niyang pagpuna, sandali ay naramdaman kong namumula ang aking mukha. Ang mga salitang “hipokrito” at “taktika” ay tumatak sa isipan ko. Sobrang sama ng loob ko at lumapit ako sa Diyos sa panalangin, na hinihiling sa Kanyang gabayan ako upang maunawaan ang aking tiwaling disposisyon.

Binasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos sa aking debosyonal nang sumunod na araw. “Madalas na halata sa panlabas ang panlilinlang. Kapag sinasabing napakamapanlinlang at napakatusong manalita ng isang tao, iyon ay panlilinlang. At ano ang pinakapangunahing katangian ng kasamaan? Ang kasamaan ay kapag partikular na masarap sa pandinig ang sinasabi ng mga tao, kapag tila tama itong lahat, at wala ritong maipipintas, at mabuti kahit sa anumang paraan mo ito tingnan, subalit partikular na masasama ang kanilang mga kilos, at lubhang patago, at hindi madaling makilala. Madalas silang gumagamit ng ilang tamang salita at mga magagandang pakinggang pananalita, at gumagamit ng ilang doktrina, argumento, at pamamaraan na umaayon sa damdamin ng mga tao upang makapanlinlang; nagkukunwari silang magpunta sa isang daan ngunit ang totoo nagpupunta sila sa isa pa, gumagamit ng mga kilos na tila ba mabubuti, at tama, na umaayon sa mga damdamin ng mga tao, at may prinsipyo upang makamit ang mga lihim nilang pakay. Ito ang kasamaan. Karaniwan na itong inaakala ng mga tao na panlilinlang. Mas kakaunti ang kanilang kaalaman sa kasamaan, at bihira rin itong suriin nang mabuti; sa totoo lang ay mas mahirap tukuyin ang kasamaan kaysa panlilinlang, dahil mas nakatago ito, at mas ‘tuso’ ang mga sistema at pamamaraang sangkot dito. Kapag may mapanlinlang na disposisyon ang mga tao sa loob nila, karaniwan nang inaabot lamang ng dalawa o tatlong araw bago mo makita na mapanlinlang sila, o na ang kanilang mga kilos at ang mga uri ng mga bagay na sinasabi nila ay nagpapakita ng isang mapanlinlang na disposisyon. Subalit kapag sinabing masama ang isang tao, hindi ito isang bagay na makikilala sa isa o dalawang araw. Dahil kung walang nangyayaring makabuluhan o tiyak sa loob ng maikling panahon, aakalain mong mabuti silang tao sa pakikinig lamang sa kanilang mga salita, na nagagawa nilang isuko ang mga bagay at gugulin ang kanilang sarili, na nauunawaan nila ang mga espirituwal na bagay, at tama ang lahat ng kanilang sinasabi, at mahihirapan kang tukuyin kung ano talaga sila. Marami ang nagsasalita ng tamang bagay, gumagawa ng tamang bagay, at kayang sumambit ng iba-ibang doktrina. Pagkaraan ng dalawa o tatlong araw kasama ng gayong tao, iisipin mo na sila ay mga tao na nakauunawa ng mga espirituwal na bagay, na may pusong nagmamahal sa Diyos, kumikilos nang may budhi at kabuluhan. Ngunit nagsimula kang pagtiwalaan sila ng mga gawain, at napagtanto mo agad na hindi sila matapat, at higit pa nga silang taksil kaysa mga mapanlinlang na tao—na sila ay masasama. Madalas nilang pinipili ang mga tamang salita, mga salitang akma sa katotohanan, na umaayon sa mga damdamin ng mga tao at sa pagkatao, mga salitang magandang pakinggan, at mapanlinlang na mga salita upang gamitin sa pakikipag-usap sa mga tao, sa isang banda, upang maitindig ang kanilang mga sarili, at sa isang banda, upang makapanlinlang ng iba, binibigyan sila nito ng katayuan at karangalan sa gitna ng mga tao, kung saan ang lahat ay madaling nakakagayuma sa mga walang kaalam-alam, sa mga may mababaw na pagkaunawa sa katotohanan, sa mga hindi nakauunawa ng mga espirituwal na bagay, at kulang ng saligan sa kanilang pananampalataya sa Diyos. Ganito ang ginagawa ng mga taong may masasamang disposisyon” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (3)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sa pagmamatigas sa sariling pag-uugali laban sa mga salita ng Diyos, napagtanto kong ang aking masamang disposisyon ang nagtutulak sa aking mga kilos. Nang makita ko ang mga problema sa tungkulin ng aking mga kapatid na nakakaapekto sa kanilang gawain, hindi ko sila inilalantad o binabanggit ang kanilang mga problema para masabi nilang lahat na mabuting tao ako at maganda ang sasabihin nila tungkol sa akin. Malinaw kong nakita na hindi tama ang pag-uugali ni Sister Cheng sa kanyang tungkulin, na ginagawa lamang niya kung alin ang madali at iniiwasan ang anumang mahirap. Nakita ko rin na mapagmataas at mapagmagaling si Sister Xia, at negatibo itong nakakaapekto sa gawain ng ebanghelyo ng iglesia. Dapat binanggit ko ang mga bagay na ito at nagbahagi sa kanila upang matulungan sila. Pero inalala ko kung ano ang iisipin nila sa akin, na hindi nila ako susuportahan sa aking gawain, at pagkatapos ay pag-iisipan ako ng masama ng mga lider kapag hindi naging maayos ang aking trabaho. Kung kaya’t nagsabi na lamang ako ng ilang mabubulaklak, mapanlinlang na bagay para palakasin ang loob nila. Sa ganitong paraan mapoprotektahan ko ang aking mga ugnayan sa kanila at mapapanatili ang aking imahe, at patuloy nilang magugustuhan ang gawain ko—pareho ko iyong magagawa sa isang taktika. Napakatuso at mapanlinlang ko, at niloloko ko ang mga tao. Nilinlang ko sila, pinaniwalang tunay akong nagmamalasakit at nakakaunawa, at tunay na tinitingala nila ako at iniidolo. Noon ko lang nakita na mayroon akong mapanlinlang, masamang disposisyon. Kung hindi dahil sa pagpuna ni Sister Xia sa akin, at sa mga paghahayag ng mga salita ng Diyos, hindi ko pa rin mauunawaan ang aking masamang disposisyon o magkaka-ideya kung gaano ito kaseryoso. Nakita ko kung gaano kasama at kasuklam-suklam ang mga naging kilos ko, na ito ay nakasusuklam sa Diyos at nakasusuklam sa iba!

Pagkatapos noon ay binasa ko ito sa mga salita ng Diyos. “Hindi pinagsasabihan ng ilang lider ng iglesia ang mga kapatid na nakikita nilang walang-ingat at wala sa puso kung tumupad ng kanilang tungkulin, bagama’t dapat nila iyong gawin. Kapag nakakakita sila ng isang bagay na malinaw na makapipinsala sa mga interes ng bahay ng Diyos, nagbubulag-bulagan sila at hindi nag-uusisa, upang hindi makapagdulot ng bahagya mang sama ng loob sa iba. Ang tunay nilang layunin at pakay ay hindi ang magpakita ng pagsasaalang-alang sa mga kahinaan ng iba—alam na alam naman nila kung ano ang kanilang intensyon: ‘Kapag ipinagpatuloy ko ito at hindi ako nakapagdulot ng sama ng loob sa kahit kanino, iisipin nila na mabuti akong lider. Magkakaroon sila ng mabuti at mataas na pagtingin sa akin. Papaboran at magugustuhan nila ako.’ Gaano man kalaki ang magiging pinsala sa mga interes ng bahay ng Diyos at gaano man katinding mahahadlangan ang pagpasok sa buhay ng mga hinirang na tao ng Diyos, o gaano man katinding magagambala ang kanilang buhay-iglesia, namamalagi ang gayong mga tao sa sataniko nilang pilosopiya na hindi makapagdulot ng sama ng loob. Kailanman ay walang diwa ng paninisi sa sarili sa kanilang mga puso; at kung mayroon man, maaaring pahapyaw na kaswal nilang mabanggit ang isang usapin, at hanggang doon na lamang. Hindi nila ibinabahagi ang katotohanan, ni hindi rin nila sinasabi ang diwa ng mga suliranin ng iba, at lalong hindi nila sinusuri ang kalagayan ng mga tao. Hindi nila ginagabayan ang mga tao na makapasok sa katotohanang realidad, at hindi nila kailanman ipinababatid kung ano ang kalooban ng Diyos, o ang mga pagkakamaling madalas na ginagawa ng mga tao, o ang mga uri ng tiwaling disposisyong ibinubunyag ng mga tao. Hindi nila nilulutas ang mga praktikal na suliraning ito; sa halip, lagi nilang pinalalagpas ang mga kahinaan at pagiging negatibo ng iba, maging ang kawalan nila ng ingat at kawalan ng malasakit. Palagi nilang pinalalagpas ang mga kilos at pag-uugali ng mga taong ito nang hindi natutukoy kung ano ang mga iyon, at, dahil nga ginagawa nila iyon, naiisip ng karamihan sa mga tao na, ‘Parang ina na natin ang ating lider. Mas malawak pa nga ang pang-unawa nila sa mga kahinaan natin kaysa sa Diyos. Maaaring napakaliit ng ating tayog upang makatugon sa mga hinihingi ng Diyos, pero sapat iyon para makatugon tayo sa mga hinihingi ng ating lider. Mabuti silang lider para sa atin. …’ Kapag nagkimkim ng ganoong saloobin ang mga tao—kapag mayroon silang ganitong kaugnayan sa kanilang lider, at ganoong impresyon tungkol sa kanila, at may namuong ganoong damdamin ng pag-asa, paghanga, paggalang, at pagtingala sa kanilang lider—ano, kung gayon, ang dapat na maramdaman ng lider? Kung, sa bagay na ito ay makaramdam sila ng kaunting pagsisisi sa sarili, kaunting pagkabagabag, at makaramdam ng utang na loob sa Diyos, kung ganoo’y hindi sila dapat tumuon sa kanilang katayuan o imahe sa puso ng iba. Dapat silang magpatotoo sa Diyos at purihin Siya, nang sa gayon ay magkaroon Siya ng lugar sa puso ng mga tao, at sa gayon ay igalang Siya ng mga tao bilang dakila. Sa gayoon lang tunay na magiging payapa ang kanilang puso, at ang taong gumagawa noon ay isang taong naghahanap sa katotohanan. Gayunman, kung hindi ito ang layunin sa likod ng kanilang mga kilos, at sa halip ay ginagamit nila ang mga pamamaraan at taktikang ito upang hikayatin ang mga taong lumihis sa tunay na daan at tumalikod sa katotohanan, sukdulang pagbigyan ang walang-ingat, wala sa puso, at iresponsableng pagtupad sa kanilang mga tungkulin, nang may pakay na magkaroon ng isang partikular na lugar sa puso ng mga tao at makuha ang kanilang kagandahang-loob, hindi ba’t isa itong pagtatangkang makuha ang loob ng mga tao? At hindi ba’t isa itong masama at karima-rimarim na bagay? Kasuklam-suklam ito!” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (1)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nang makita ko ang isiniwalat ng mga salita ng Diyos, napagtanto ko na ang pagkilos batay sa aking masamang disposisyon ay panlilinlang sa mga tao at paghihikayat sa kanila sa pagtatangka na mapasaakin sila, upang makontrol ko sila. Taliwas ito sa Diyos at ganito mismo kumilos ang isang anticristo! Hindi ko mapigilang matakot sa kaisipang ito. Upang maprotektahan ang posisyon na pinanghahawakan ko sa puso ng iba at ang pagkakataon kong mapili bilang pinuno, nang makakita ako ng mga problema sa tungkulin ng mga kapatid, kailanma’y hindi ko direktang pinuna ang mga ito o nagbahagi ng katotohanan upang malutas ang mga ito. Sa halip, nagsabi ako ng ilang mabubulaklak na salita upang magustuhan ako ng iba at makita nila ako bilang maaalahanin at mapagmahal. Nang hindi namamalayan, nagtitipon ako ng mga tagasunod at sa huli ang mga taong nalinlang ko ay hindi makita ang kanilang mga problema at hindi maitama ang mga ito, napinsala pa ang kanilang pagpasok sa buhay, at tiningala pa nila ako at inidolo. Napakasama at kasuklam-suklam ko! Ang kawalan ko ng malasakit sa buhay ng mga kapatid, at pagkunsinti sa kanila sa paggawa sa kanilang mga tungkulin na umaasa sa kanilang mga tiwaling disposisyon, ay nagkaroon ng negatibong epekto sa aming gawain. Ako ay ganap na kumikilos bilang isang alagad ni Satanas, inaantala at sinisira ang gawain ng tahanan ng Diyos. Sa pagtanto nito, nagsimula akong kamuhian ang aking katiwalian mula sa kaibuturan ng aking puso. Humarap ako sa Diyos upang manalangin at magsisi. Sinabi ko, “O Diyos ko, ipinakita sa akin ng Iyong mga salita kung gaano kaseryoso ang aking masamang disposisyon at naglalakad ako sa landas ng isang anticristo. Nais kong magsisi at talikuran ang aking personal na mga motibo at itigil ang pagkilos ayon sa aking masamang disposisyon.”

Matapos ang panalangin ko naisip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “‘At iniutos ng Diyos na si Jehova sa lalake, na sinabi, Sa lahat ng punong kahoy sa halamanan ay makakakain ka na may kalayaan: Datapuwa’t sa kahoy ng pagkakilala ng mabuti at masama ay huwag kang kakain; sapagka’t sa araw na ikaw ay kumain niyaon ay walang pagsalang mamamatay ka.’ … May nakikita ka bang anumang disposisyon ng Diyos sa maiikling salitang winika ng Diyos? Totoo ba ang mga salitang ito ng Diyos? Mayroon bang anumang panlilinlang? Mayroon bang anumang kabulaanan? Mayroon bang anumang pananakot? (Wala.) Matapat, makatotohanan at taos-pusong sinabi ng Diyos sa tao kung ano ang maaari niyang kainin at kung ano ang hindi niya maaaring kainin. Malinaw at payak na nagsalita ang Diyos. May natatago bang kahulugan sa mga salitang ito? Hindi ba tapat ang mga salitang ito? Kinakailangan bang maghaka-haka? (Hindi.) Hindi na kailangang manghula. Sa isang sulyap ay litaw na litaw ang kahulugan ng mga ito. Sa pagbasa sa mga ito, lubos na malilinawan ang sinuman sa kahulugan ng mga ito. Ibig sabihin, ang nais na sabihin ng Diyos at ang nais Niyang ipahayag ay nagmumula sa Kanyang puso. Ang mga bagay na ipinahahayag ng Diyos ay malinis, tapat at malinaw. Walang mga lingid na layunin o anumang natatagong mga kahulugan. Tuwiran Siyang nagsasalita sa tao, sinasabi sa kanya kung ano ang maaari niyang kainin at kung ano ang hindi niya maaaring kainin” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi IV). Nabasa ko ito at naramdaman ko kung gaano talaga katotoo ang Diyos sa atin. Nang utusan ng Diyos si Adan, malinaw Niyang sinabi kung ano ang maaari at hindi maaring kainin upang malinaw na malaman ng tao ang dapat gawin. Walang anumang nakalilito o nakaliligaw sa mga salita ng Diyos, at walang anumang pandaraya o panlilinlang doon. Nais lamang ng Diyos ang pinakamabuti para sa sangkatauhan. Tunay ngang iniisip Niya tayo. Tapat na kinakausap Niya ang mga tao. Nakita ko na ang diwa ng Diyos ay tapat, banal, mapagkawanggawa at kaibig-ibig. Nararapat talaga Siya sa ating pagtitiwala at paghanga. Ngunit para sa akin, hindi ako naging tapat sa mga kapatid. Lahat ng sinabi at ginawa ko ay may bahid ng personal kong mga motibo. Puno ako ng mga kasinungalingan at panlilinlang. Nanlilinlang at nanggagamit lang ako ng tao at sa huli ay nakapipinsala sa mga kapatid. Napakasama ko! Labis akong nakonsensya at napuno ng pagsisisi sa kaisipang ito. Pagkatapos noon ay hinanap ko sina Sister Xia at Sister Cheng at nagsabi sa kanila tungkol sa aking tiwaling disposisyon. Sinabi ko rin sa kanila ang tungkol sa mga problemang nakita ko sa kanilang mga tungkulin. Hindi nila ako pinag-isipan ng masama, bagkus sinabi nila na ang aking malinaw na pagpuna sa kanilang mga problema ay makakatulong na isapuso nila ang mga ito, kung hindi ay hindi nila mapagtatanto kung gaano kaseryoso ang kanilang mga problema. Sinabi rin nila sa akin na huwag mag-atubili na muling ipaalam sa kanila kung makakita ako ng mga problema sa hinaharap. Nakakita ako ng mga pagbabago sa kanila pagkatapos noon, at nagsimula silang paghusayan ang kanilang mga tungkulin. Napasaya talaga ako nito.

Pagkatapos noon sa aking mga debosyonal, tumuon ako sa paghahanap ng mga solusyon sa aking tiwaling disposisyon sa mga salita ng Diyos. Binasa ko ang ilang sipi ng mga salita ng Diyos. “Kung tinutupad mo man ngayon ang iyong tungkulin o tinatahak ang mga unang bahagi ng pagbabago ng disposisyon, anumang mga tiwaling disposisyon ang ibinubunyag mo—dapat mong hanapin ang katotohanan upang lutasin ang mga ito. … Halimbawa, kung lagi kang nagpapanggap sa pamamagitan ng kaaya-ayang mga salita, kung lagi kang naghahangad ng isang lugar sa puso ng iba at nang maging mataas ang pagkakilala nila sa iyo, kung may ganito kang mga hangarin, ibig sabihin ay nakokontrol ka ng iyong disposisyon. Dapat mo bang salitain ang mga kaaya-ayang salitang ito? (Hindi.) Kung hindi mo sinasalita ang mga ito, kinikimkim mo lamang ba ang mga ito sa loob? Kung makahanap ka ng mas tusong paraan kung paano ito sabihin, ibang paraan ng pagsasalita kung saan hindi mahahalata ng ibang tao ang iyong mga hangarin, isang suliranin pa rin ito sa iyong disposisyon. Anong disposisyon? Iyong sa masama. Madali bang lutasin ang mga tiwaling disposisyon? Kinapapalooban ito ng kalikasang diwa ng isang tao. May ganitong diwa, ganitong ugat ang mga tao, at dapat itong hukayin nang unti-unti. Dapat itong hukayin mula sa bawat kalagayan, mula sa mga hangarin sa likod ng bawat salitang sinasabi mo. Dapat itong suriing mabuti at maunawaan mula sa mga salitang sinasabi mo. Kapag palinaw nang palinaw ang gayong kamalayan at patalino nang patalino ang iyong espiritu, makakamit mo kung gayon ang pagbabago” (“Kapag Kilala Mo ang Iyong Sarili, Saka Mo Lamang Hahangaring Matamo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Lahat ng iyong ginagawa, bawat kilos, bawat layunin, at bawat tugon ay dapat dalhin sa harap ng Diyos. Kahit ang iyong pang-araw-araw na espirituwal na buhay—ang iyong mga dalangin, ang iyong pagiging malapit sa Diyos, kung paano ka kumakain at umiinom ng mga salita ng Diyos, ang pakikibahagi mo sa iyong mga kapatid, at ang buhay mo sa loob ng iglesia—at ang iyong paglilingkod na bilang magkatuwang ay maaaring dalhin sa harap ng Diyos para sa Kanyang masusing pagsusuri. Ang gayong pagsasagawa ang tutulong sa iyo na lumago sa buhay. Ang proseso ng pagtanggap sa masusing pagsusuri ng Diyos ang proseso ng pagdadalisay. Kapag mas matatanggap mo ang masusing pagsusuri ng Diyos, mas napapadalisay at mas umaayon ka sa kalooban ng Diyos, kaya hindi ka maaakit sa kahalayan, at mabubuhay ang puso mo sa Kanyang presensya. Kapag mas tinatanggap mo ang Kanyang masusing pagsusuri, mas napapahiya si Satanas at mas tumataas ang kakayahan mong talikdan ang laman. Kaya, ang pagtanggap sa masusing pagsusuri ng Diyos ay isang landas ng pagsasagawa na dapat sundan ng mga tao. Anuman ang ginagawa mo, kahit kapag nakikipagniig ka sa iyong mga kapatid, maaari mong dalhin ang iyong mga kilos sa harap ng Diyos at hangarin ang Kanyang masusing pagsusuri at hangaring sundin ang Diyos Mismo; gagawin nitong mas tama ang iyong pagsasagawa. Kung dadalhin mo ang lahat ng iyong ginagawa sa harap ng Diyos at tatanggapin ang masusing pagsusuri ng Diyos, saka ka lamang magiging isang tao na nabubuhay sa presensya ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pineperpekto ng Diyos Yaong mga Kaayon ng Kanyang Puso). Habang isinasaalang-alang ko ang mga salita ng Diyos, naging malinaw na sa isang problemang hinaharap, kailangan kong suriin ang aking sariling mga saloobin, pagnilayan ang mga motibo sa likod ng aking mga salita at gawa, ialay ang aking pananalita at mga kilos sa Diyos at tanggapin ang Kanyang pagsusuri, pag-aralan at kilalanin ang sarili kapag nakikita kong nagbubunyag ako ng isang masamang disposisyon, at manalangin at talikuran ang aking sarili nang walang antala. Sa ganitong paraan, ang aspetong iyon ng aking katiwalian ay unti-unting malilinis.

Paglaon, napansin ko na may isang kapatid na tila mahina at ayaw sumailalim sa anumang paghihirap. Umaatras siya tuwing nagkakaroon siya ng mga problema sa kanyang gawain sa ebanghelyo. Naisip ko na hindi niya inaako ang responsibilidad sa kanyang tungkulin at kailangan kong magbahagi agad sa kanya upang baguhin ang mga bagay. Ngunit muling bumalik ang aking problema. Naisip ko na kung babanggitin ko ang kanyang problema, baka isipin niya na masyado akong malupit, at baka lumaban siya at tumutol sa akin. Napaisip ako kung paano ito magiging katanggap-tanggap para sa kanya at hindi siya maging laban sa akin. Sa kaisipang ito, napagtanto ko na pinoprotektahan ko muli ang aking katayuan at imahe sa mga kapatid. Sa aking puso’y sinabi ko ang panalanging ito sa Diyos: “O Diyos ko, handa akong tanggapin ang Iyong pagsusuri at talikuran ang aking mga personal na motibo. Nais kong maagbahagi ng katotohanan upang matulungan ang aking sister at gawin ang aking tungkulin.” Pagkatapos nito ay nagbahagi ako sa sister na ito, pinag-aralan ang kanyang problema. Nagkamit ako ng kapayapaan pagkatapos maisagawa ito. Ngayon mayroon akong kaunting pag-unawa sa aking masamang disposisyon, at kapag may problema akong hinaharap, agad kong hahanapin ang katotohanan at tatalikuran ang aking makasariling mga motibo. Nagagawa kong kumilos batay sa mga salita ng Diyos. Nakamit ang lahat ng ito sa paghatol ng salita ng Diyos. Laking pasasalamat ko sa kaligtasan ng Diyos!

51. Nakita Ko na ang Katotohanan ng Pagiging Isang Taong Nagbibigay-lugod sa mga Tao

Ni Nuli, Tsina

Dati’y nagsusumikap akong mabuti sa pagpapanatili ng mga personal na relasyon sa aking pakikisalamuha sa mga kaibigan, pamilya, at mga kapitbahay. Titiisin ko ang anumang bagay at pababayaan ang mga tao na masunod ang gusto nila upang walang makapagsalita ng masama tungkol sa akin. Hindi ako nakikipagtalo kaninuman. Kahit pa napansin ko na may problema ang isang tao, hindi pa rin ako nagsasalita. Paglipas ng panahon, inisip ng lahat na ako’y isang mabuting tao. Patuloy kong ginamit ang pilosopiyang ito para sa pamumuhay sa aking mga gawain at pakikisalamuha sa iba kahit nang ako’y naging isang mananampalataya na. Naalala ko, hindi pa nagtatagal pagkatapos kong magkaroon ng pananampalataya, napansin ko na si Brother Tian, na may pananagutan sa mga pagtitipon ng aming grupo, ay palaging napakabanayad sa kanyang pagsasalita at ang kanyang pagbabahagi ng mga salita ng Diyos ay nakapagbibigay ng kaliwanagan. Kapag may nangyayari sa akin o kaya ay nahihirapan ako, gustong-gusto kong hanapin siya upang tulungan akong lutasin ito, at palagi siyang matiyaga sa pagbabahagi sa akin. Nagkakasundo kami. Parehas kaming naihalal bilang mga pinuno ng iglesia makalipas ang ilang taon, at natuwa akong magkaroon ng pagkakataon na gawin ang aking tungkulin kasama siya. Ngunit pagkalipas ng ilang panahon, napansin ko na si Brother Tian ay hindi talaga nagbubuhat ng pasanin sa kanyang tungkulin, at kapag nagiging negatibo at mahina ang mga kapatid, kunwari lamang niyang gagawin ang kanyang tungkulin at magbibigay ng payak na pagbabahagi. Wala talaga siyang pakialam kung may mangyari man dito o wala. Naisip ko, “Hindi ba siya nagiging pabaya sa kanyang tungkulin? Tiyak na maaantala nito ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid. Kailangan kong magbahagi sa kanya. Ngunit sa kabilang banda, mas matagal na niyang ginagawa ang tungkuling ito kaysa sa akin at may karanasan na siya sa gawaing ito. Nagsisimula pa lamang akong gawin ang aking tungkulin bilang isang pinuno. Ano ang iisipin niya tungkol sa akin kapag sinabi ko sa kanyang hindi siya nagtataglay ng pasanin sa kanyang gawain?” Gaya ng sinasabi nila, “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan.” Dahil dito, upang mapanatili ang aming relasyon, nakipag-usap na lamang ako sa kanya at hindi na pinalawak pa ang kanyang mga suliranin.

Sa isa sa mga pagpupulong namin, binanggit ng ilang mga kapatid ang mga kahirapang napagdaanan nila sa pagbabahagi ng ebanghelyo, at umaasang makakatulong kami na lutasin ang kanilang mga suliranin. Kinausap ko si Brother Tian tungkol sa pagtungo naming magkasama, ngunit nagpaumanhin siya at nagsabing hindi niya kalakasan ang gawain ng ebanghelyo, kung kaya’t ayaw niyang sumama. Nagbahagi ako sa kanya, at sinabing nahihirapan ang aming mga kapatid sa kanilang tungkulin, kaya’t kailangan naming gawin ang aming makakaya para tulungan sila, at na hindi namin dapat gawin ang aming tungkulin nang naaayon lamang sa aming mga kagustuhan. Katahimikan ang kanyang naging tugon, kung kaya’t inakala ko na sumasang-ayon siya. Nagulat ako na hindi man lamang siya nagpakita kinabukasan. Bahagya akong nadismaya sa kanya—hindi ba kawalan ng pananagutan bilang pinuno ng iglesia ang tumangging tulungan ang mga kapatid na lutasin ang kanilang mga problema? Alam ko na kailangan ko itong banggitin sa kanya.

Pinuntahan ko si Brother Tian pagkatapos na pagkatapos ng pagtitipon. Habang nasa daan patungo doon ay iniisip ko kung paano magbabahagi sa kanya. Ngunit napakamagiliw niya at palakaibigan noong nakarating ako sa kanyang bahay, at nagsimula akong manahimik. Naisip ko, “Ngiti nang ngiti si Brother Tian at pinaiinom pa ako ng tsaa. Paano ko ito sasabihin sa kanya? Kapag sinabi kong wala siyang pananagutan sa kanyang tungkulin at siya’y nasa mapanganib na kalagayan, hindi ba’t mapapahiya siya? Gaya ng sinasabi nila, ‘Huwag mong pagbuhatan ng kamay ang mukhang nakangiti.’ Palagi kaming nagkakasundo. Paano kami magpapatuloy sa paggawa nang magkasama kung sisirain ko ang aming ugnayan? Palagi kaming nagkikita, kaya’t talagang nakakaasiwa!” Dahil dito, malumanay kong sinabi sa kanya, “Kailangan nating magkaroon ng pakiramdam ng pasanin sa ating mga tungkulin. Hindi natin maaaring gawin ang mga bagay-bagay nang naaayon lamang sa sarili nating mga kagustuhan.” Noong itinungo niya ang kanyang ulo at hindi umimik, inisip kong hindi ko na kailangan pang magsalita. Inisip ko kung paanong halos kasisimula ko pa lamang sa pagiging pinuno ng iglesia at hindi ko pa lubos na alam ang gawain ng iglesia. Maraming mga bagay kung saan kailangan ko ang kanyang tulong, at sang-ayon sa matandang kasabihan, “Huwag mong sunugin ang iyong mga tulay.” Naisip ko na hindi ko siya dapat pahirapan nang husto, kaya’t hindi na ako nagsalita.

Kalaunan, may dumating na mensahe mula sa aming mga pinuno na ipinababatid sa amin ang tungkol sa isang pagpupulong. Napagpasiyahan namin ni Brother Tian na bawat isa sa amin ay ipaaalam ito sa ilang mga kapatid. Tinanong ko siya kung nasabi na niya ang balita nang magkita kami kinabukasan, ngunit sinabi niya, nang walang pagkabahala, na labis siyang naging abala sa ibang mga bagay at nakalimutan niya ito. Dahil sa nakita kong kawalan niya ng pakiramdam, hindi ko napigilang pagsabihan siya. Sabi ko, “Iresponsable ang ganitong paraan ng paggawa mo sa iyong tungkulin at maaaring maantala ang gawain ng iglesia dahil dito.” Nagulat ako nang umasim ang kanyang mukha, kinuha ang kanyang susi, at basta na lamang umalis. Nang makita ang pagkainis niya, hindi na ako nangahas na magsalita sa pangambang masira nang lubusan ang aming relasyon.

Nakita ko na na hindi nagtataglay si Brother Tian ng anumang pasanin sa kanyang tungkulin, na siya’y pabaya, na madalas siyang nagiging sanhi ng pagkaantala, at sa harap ng mga suliranin ay kulang siya sa kaalaman sa sarili. Kapag nagbabahagi ang iba o ipinapakita sa kanya ang mga suliranin tungkol sa kanya, ayaw niya itong tanggapin. Hindi ba nito ipinapakita na siya’y isang huwad na pinuno, na hindi nakakatanggap ng katotohanan o nakakagawa ng praktikal na gawain? Kung mananatili siya sa posisyon bilang isang pinuno, maaantala ang gawain ng iglesia. Alam ko na kailangan kong ipaalam sa mga pinuno ang tungkol sa kanyang mga problema. Ngunit naisip ko kung paanong tiyak na tatabasan at iwawasto siya ng mga pinuno kapag nalaman nila ang lahat ng ito, at malamang ay mawawalan siya ng posisyon. Kapag nalaman ni Brother Tian na ako ang nag-ulat sa kanya, sasabihin niyang wala akong puso, na pinagtaksilan ko ang isang matagal ng kaibigan. Paano ko siya haharapin pagkatapos noon? Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko dahil dito. Pagkatapos ko itong pag-isipan nang mabuti, sa huli’y nagpasya akong ipagpaliban ang pag-uulat tungkol sa kanya. Kalalantad ko lamang ng kanyang mga problema—marahil ay pagninilay-nilayan niya at mauunawaan niya ang kanyang mga problema, at pagkatapos ay magsisisi siya. Matagal na siyang mananampalataya at naging napakaresponsable niya sa kanyang tungkulin dati. Kaya’t nagpasya akong bantayan siya sa loob ng ilang araw pa, at kung hindi pa rin siya magbabago, maaari ko na siyang iulat.

Pagkatapos nito, nagkaroon kami ng isang potensiyal na mahihikayat na may mabuting pagkatao at interesadong pag-aralan ang gawain ng Diyos sa mga huling araw. Ngunit kailangan niyang pumunta sa ibang bayan sa loob ng ilang araw dahil sa kanyang trabaho. Kailangan naming maghanap ng taong magbabahagi ng ebanghelyo sa kanya sa lalong madaling panahon. Pinag-usapan namin ito at napagpasyahang si Brother Tian ang pupunta. Ngunit, hindi inaasahan na nalito siya sa oras at hindi siya nakapunta sa araw na dapat siyang pumunta. Talagang nagalit ako nang malaman ko ito. Maraming beses ko na siyang binalaan, ngunit hindi siya nagbago, at sa pagkakataong iyon, talagang sinira niya ang isang mahalagang bagay. Napag-isip-isip ko na matagal-tagal ko na ring alam na nagwawalang-bahala si Brother Tian sa paggawa ng kanyang tungkulin, at wala siyang pakiramdam ng pananagutan, ngunit naging abala ako sa aming ugnayan. Natakot akong masaktan ang kanyang damdamin, kung kaya’t hindi ko sinabi sa mga pinuno ang tungkol sa kanyang mga problema. Paulit-ulit na naantala ang gawain ng iglesia dahil dito. Hindi ba’t masama ang ginagawa ko? Sumama ang loob ko at napuno ng kahihiyan sa sarili dahil sa isiping ito.

Noong gabing iyon, nanalangin ako sa Diyos, hinihiling sa Kanyang gabayan ako na maunawaan ang sarili kong mga problema. Pagkatapos ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Karamihan sa mga tao ay nais hanapin at isagawa ang katotohanan, ngunit kadalasan ay may pagpapasiya at hangaring lamang sila na gawin iyon; hindi nila taglay ang buhay ng katotohanan sa loob nila. Dahil dito, kapag nakahaharap sila ng masasamang puwersa o nakatatagpo ng mga taong balakyot na gumagawa ng masasama, o ng mga huwad na pinuno at anticristo na gumagawa ng mga bagay sa isang paraang lumalabag sa mga prinsipyo—sa gayon ay nagdaranas ng mga pagkalugi ang gawain ng tahanan ng Diyos, at napapahamak ang mga taong hinirang ng Diyos—nawawalan ng lakas ng loob ang mga tao na manindigan at magsalita. Ano ang ibig sabihin kapag wala kang lakas ng loob? Ibig bang sabihin niyan ay kimi ka o hindi makapagsalita? O hindi mo ito lubos na nauunawaan, at sa gayon ay wala kang tiwalang magsalita? Hindi sa ganoon; nangyari lamang na kontrolado ka ng iba’t ibang uri ng tiwaling disposisyon. Ang isa sa mga disposisyong ito ay ang pagiging tuso. Inuuna mong isipin ang iyong sarili, na nag-aakalang, ‘Kung magsasalita ako, paano ako makikinabang dito? Kung magsasalita ako at may sumama ang loob, paano kami magkakasundo sa hinaharap?’ Tusong pag-iisip ito, hindi ba? Hindi ba’t bunga ito ng isang tusong disposisyon? Ang isa pa ay makasarili at masamang disposisyon. Iniisip mo, ‘Ano ang kinalaman sa akin ng kawalan ng mga kapakinabangan sa bahay ng Diyos? Bakit ako mag-aalala? Wala itong kinalaman sa akin. Kahit na makita at marinig ko itong mangyari, hindi ko kailangang gumawa ng kahit ano. Hindi ko ito pananagutan—hindi ako pinuno.’ Nasa loob mo ang mga gayong bagay, na tila umusbong mula sa iyong walang malay na isip, at tila ba sumasakop sila ng mga palagiang katayuan sa iyong puso—sila ang mga tiwali at satanikong disposisyon ng tao. Kinokontrol ng mga tiwaling disposisyong ito ang iyong saloobin at itinatali ang iyong mga kamay at paa, at kinokontrol nila ang iyong bibig. Kapag may nais kang sabihin na nasa iyong puso, umaabot sa iyong mga labi ang mga salita ngunit hindi mo binibigkas ang mga ito, o, kung magsalita ka, paliguy-ligoy ang iyong mga salita, na nag-iiwan ng puwang upang makapanlinlang—sadyang hindi ka talaga nagsasalita nang malinaw. Walang naramdaman ang iba pagkatapos kang marinig, at ang suliranin ay hindi nalutas ng sinabi mo. Iniisip mo sa iyong sarili: ‘Nagsalita naman ako. Maalwan ang aking budhi. Natupad ko ang aking tungkulin.’ Ang totoo, alam mo sa iyong puso na hindi mo sinabi ang lahat ng dapat mong sabihin, na ang sinabi mo ay walang bisa, at nananatili ang pinsala sa gawain sa bahay ng Diyos. Hindi mo natupad ang iyong tungkulin, ngunit lantaran mong sinasabi na natupad mo ang iyong tungkulin, o hindi sa iyo malinaw ang nangyayari. Hindi ka ba ganap na nasasailalim ng kontrol ng iyong tiwali at mga satanikong disposisyon kung gayon?” (“Yaon Lamang Mga Nagsasagawa ng Katotohanan ang May Takot sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ang bawat isa sa mga salita ng Diyos ay tumama sa akin na parang kidlat, para bang harap-harapan akong nasa harap Niya habang hinahatulan at inilalantad Niya ako. Labis akong nakonsiyensiya. Napakalinaw kong nakita na si Brother Tian ay hindi nagtataglay ng pasanin sa kanyang tungkulin at naantala ang gawain ng iglesia dahil dito, ngunit umakto lamang ako bilang mabait na tao upang ingatan ang aking relasyon sa kanya, nagbubulag-bulagan. Nakaipon ako ng katapangan upang sabihin sa kanya ang kanyang mga problema, ngunit maging noong panahon na iyon ay pinigilan ko ang aking sarili, hindi nangahas na magsalita tungkol sa diwa at sa masasamang kahihinatnan ng kanyang mga pagkilos. At nilinlang ko ang aking sarili sa isiping isinasagawa ko ang katotohanan. Nakita ko ang kasamaang magagawa ng isang huwad na pinuno sa gawain ng bahay ng Diyos, ngunit para sa kapakanan ng pag-iingat sa sarili, hindi ko siya inilantad at iniulat. Mas handa akong mapasama ang loob ng Diyos kaysa mapasama ang loob ng isang tao. Ginagawa akong kampon ni Satanas ng ganitong pagkilos, nakatayo sa tabi ng isang huwad na pinuno, naglulublob sa putikan kasama niya, inaantala ang gawain ng iglesia. Ito’y kamuhi-muhi at nakakainis sa Diyos. Itinaas ako ng Diyos, pinahihintulutan akong tanggapin ang tungkulin ng isang pinuno ng iglesia sa pag-asang magbabahagi ako ng katotohanan, lulutas ng mga suliranin ng mga kapatid, at itataguyod ang gawain ng iglesia. Ngunit sa halip, iningatan ko lamang ang aking mga personal na relasyon at pinangalagaan ang isang huwad na pinuno habang sinisira niya ang gawain ng iglesia. Nakita ko na ako’y lubhang kulang sa debosyon sa aking gawain. Hindi lamang ako nabigong magsagawa ng katotohanan, kundi nakagawa pa ako ng kasalanan. Nabigo ko ang mga maingat na pagsisikap ng Diyos. Sa huli’y nakita ko na ang mga nagbibigay-lugod sa mga tao ay hindi talaga mabubuting tao, bagkus sila’y makasarili at tuso. Nakakainis para sa akin na maunawaan ito, at napakasama ng pagtingin ko sa aking sarili. Alam ko na hindi na ako maaaring maging isang nagbibigay-lugod sa mga tao, bagkus kailangan kong magsagawa ng katotohanan at ilantad si Brother Tian sa hindi niya paggawa ng praktikal na gawain. Kailangang sabihin ko sa mga pinuno ang katotohanan tungkol sa kanyang mga problema at huwag na siyang pagtakpan.

Noong gabi ding iyon, sumulat ako sa mga pinuno tungkol sa pagganap ni Brother Tian. Nakadama ako ng kaluwagan at kapayapaan noong matapos ko ang sulat, at naramdaman kong nagsimula na akong magkaroon ng pakiramdam ng katarungan, na hindi na ako kasing sama at kasuklam-suklam gaya ng dati. Gaya ng sinasabi ng Diyos: “Kung kaya mong tuparin ang iyong mga responsibilidad, gampanan ang iyong mga obligasyon at tungkulin, isantabi ang iyong mga makasariling hangarin, isantabi ang sarili mong mga layon at motibo, mayroon kang konsiderasyon sa kalooban ng Diyos, at inuuna mo ang mga interes Niya at ng Kanyang sambahayan, kung gayon pagkaraang danasin ito sa sandaling panahon, madarama mo na maganda ang ganitong pamumuhay. Ito ay pamumuhay nang prangka at tapat, nang hindi nagiging isang hamak at walang-silbing tao, at pamumuhay na makatarungan at marangal kaysa pagiging makitid ang utak o salbahe. Madarama mo na ganyan dapat mamuhay at kumilos ang isang tao. Unti-unti, mababawasan ang hangarin sa puso mo na bigyang-kasiyahan ang sarili mong mga interes” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nang makita ko si Brother Tian kinabukasan, nagbahagi ako sa kanya, sinusuri ang mga suliranin sa kanyang tungkulin, at nangusap ako tungkol sa kalikasan at kahahantungan ng pagiging napakapabaya at kakulangan ng interes sa gawain. Pagkatapos na mapakinggan ang sinabi ko, tinanggap nga niya na mayroon siyang problema. Kalaunan ay napagkasunduan ng aming mga pinuno sa pamamagitan ng kanyang pangkalahatang pagganap na hindi siya gumawa ng praktikal na gawain at siya’y isang huwad na pinuno, at siya’y natanggal. Bagama’t nawalan siya ng posisyon, mayroon pa rin akong hindi maipagkakailang pananagutan sa kasiraang ginawa niya sa gawain ng iglesia. Isinumpa ko sa aking sarili na hindi na ako muling magiging isang nagbibigay-lugod sa mga tao, na hindi na ako magiging hadlang sa gawain ng iglesia.

Hindi katagalan, nagsimula akong gumawa kasama si Brother Li na naging isang pinuno ng iglesia. Nagbahagi kami at pinag-usapan ang anumang kahirapan na nararanasan namin sa aming gawain. Noong ako’y nasa masamang kalagayan, tinulungan niya ako sa pamamagitan ng pagbabahagi. Nagkasundo kaming mabuti. Ngunit pagkalipas ng ilang panahon, naging malinaw sa akin na hindi gumagawa ng praktikal na gawain si Brother Li. Sa mga pagpupulong, ginagampanan lamang niya ang gawain nang walang interes, at hindi niya nilulutas ang mga totoong kahirapan ng mga kapatid. Napagtanto kong si Brother Li ay hindi responsable, at kailangan kong magbahagi sa kanya. Pagkalipas ng ilang panahon, inungkat ko sa kanya ang suliraning ito at inilantad ang kalikasan at mga kahihinatnan ng paraan niya ng paggawa sa kanyang tungkulin.

Napansin ko na bagama’t ilang panahon na ang nakalipas, hindi pa rin binabago ni Brother Li ang kanyang saloobin sa kanyang tungkulin, at higit pa rito, palagi siyang naghahangad ng pagkilala at katayuan. Kapag wala siyang anumang nakamit sa kanyang gawain at hindi nakukuha ang paghanga ng iba, nagiging negatibo siya at hindi pinapansin ang gawain ng iglesia. Nagtungo ako upang magbahaging muli sa kanya at hilingan siyang magnilay-nilay at sikaping maunawaan ang kanyang mga motibo sa kanyang tungkulin. Noong panahong iyon, inamin niya na ang kanyang pananaw sa kanyang paghahangad ay lisya, ngunit pagkatapos nito hindi pa rin nagbago ang kanyang kalagayan. Napagtanto kong kapag nagpatuloy siya sa tungkuling iyon ay makakasama ito sa gawain ng iglesia, kaya’t nagpasya akong ipaalam sa mga pinuno. Ngunit sa sandaling hinawakan ko ang aking panulat at naghandang isulat ang aking liham, naisip ko, “Kapag nalaman ng mga pinuno ang tungkol sa ginagawa ni Brother Li, tiyak na kikilos sila ayon sa mga prinsipyo at aalisin siya. Napakataas ng pagpapahalaga ni Brother Li sa kanyang reputasyon—hindi ba niya ako kaiinisan kapag siya’y natanggal? Noong nagsimula ako sa aking tungkulin, palagi siyang nagbabahagi at tinutulungan ako, kaya’t kung iuulat ko ang kanyang mga problema ngayon, hindi ba niya iisipin na wala akong puso? Paano ko siya haharapin pagkatapos niyon?” Pagkatapos, napagtanto kong ako’y malapit na namang maging isang nagbibigay-lugod sa mga tao at hindi ko itinataguyod ang gawain ng bahay ng Diyos. Bahagya akong nakonsiyensiya dahil dito, kaya’t agad akong nanalangin: “O Diyos, nakita ko ang mga suliranin ni Brother Li at nais ko pong iulat ang mga ito, ngunit ako’y nangangambang galitin siya. Alam ko ang katotohanan ngunit hindi ko ito maisagawa. Hindi iyon pagtataguyod sa gawain ng bahay ng Diyos. O Diyos, gabayan Mo po akong makilala ang aking sarili upang ako’y makapagsisi at magbago.”

Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos pagkatapos ng aking panalangin: “Ginagawang tiwali ni Satanas ang mga tao sa pamamagitan ng edukasyon at impluwensiya ng mga pambansang pamahalaan at ng mga sikat at dakila. Ang kanilang mga malademonyong salita ay naging buhay kalikasan na ng tao. Ang ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’ ay isang sikat na satanikong kasabihan na naikintal na sa lahat at iyan ay naging buhay na ng tao. May iba pang salita ng pilosopiya para sa pamumuhay na katulad rin nito. Ginagamit ni Satanas ang mainam na tradisyunal na kultura ng bawa’t bayan para turuan ang mga tao, nagsasanhi sa sangkatauhan na mahulog at masadlak sa isang walang-hanggang bangin ng pagkawasak, at sa huli ay winawasak ng Diyos ang tao dahil naglilingkod sila kay Satanas at nilalabanan ang Diyos. … Marami pa ring satanikong lason sa buhay ng mga tao, sa kanilang pag-uugali at asal; halos wala man lamang silang taglay na katotohanan. Halimbawa, ang mga pilosopiya nila sa pamumuhay, ang kanilang mga paraan ng paggawa ng mga bagay-bagay, at kanilang mga kasabihan ay pawang puno ng mga lason ng malaking pulang dragon, at lahat ng ito ay galing kay Satanas. Kaya, lahat ng dumadaloy sa mga buto at dugo ng mga tao ay pawang kay Satanas. … Labis nang nagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Ang kamandag ni Satanas ay dumadaloy sa dugo ng bawat tao, at makikita na ang kalikasan ng tao ay tiwali, masama, at radikal, puno ng at lubos na nakalubog sa mga pilosopiya ni Satanas—ito, sa kabuuan nito, ay isang likas na pagkatao na nagtataksil sa Diyos. Ito ang dahilan kaya nilalabanan at sinasalungat ng mga tao ang Diyos” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko na ang aking pagiging isang nagbibigay-lugod sa mga tao ay nag-uugat sa pagiging makasarili, kasuklam-suklam, baluktot, at tuso. Palagi kong inuuna ang sarili kong interes sa lahat ng bagay. Nabuhay ako sa pamamagitan ng mga satanikong batas para mabuhay at mga pananaw na gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan,” “Mag-isip bago magsalita at magsalita nang may pagtitimpi,” at “Huwag kailanman sampalin sa mukha ang ibang tao o pagalitan sila sa kanilang pagkukulang.” Pinanatili kong nakatikom ang aking bibig tungkol sa mga problema ng ibang tao, sinuman ang pinakikitunguhan ko, dahil iniisip ko na mapapamahal ako sa iba, na magugustuhan nila ako. Iningatan ko ang aking mga relasyon sa bawat pagkakataon; iningatan ko ang pagtingin nila sa akin. Ang sarili kong mga motibo at adulterasyon ay nakahalo sa lahat ng aking ginagawa, gayon din ang mga tusong pakana ni Satanas. Alam ko na hindi nakakadama ng anumang pananagutan sa kanyang tungkulin si Brother Tian at paulit-ulit niyang ginagambala at inaantala ang gawain ng iglesia, ngunit hindi ko pa rin binusisi ang kanyang suliranin o iniulat ito sa aming mga pinuno, sa takot na masaktan ang kanyang damdamin at umaasang mapanatili ang pagtingin niya sa akin. Nakasira ito sa gawain ng iglesia. At kamakailan lamang, nakita ko na nakatuon lamang si Brother Li sa paghahangad ng pagkilala at katayuan sa kanyang tungkulin at hindi siya nagtaglay ng anumang pananagutan sa gawain ng iglesia. Alam ko rin na wala siyang totoong pag-unawa sa kanyang sarili, na hindi siya angkop para sa posisyong iyon at kailangan kong sabihin agad sa mga pinuno upang maingatan ang gawain ng bahay ng Diyos. Gayunpaman, nag-alala akong kamumuhian niya ako at makokompromiso ang aking sariling interes at reputasyon, kaya’t nais kong tanggaping muli ang papel ng isang nagbibigay-lugod sa mga tao. Napagtanto kong sa bawat pagkakataon ay namumuhay ako sa pamamagitan ng mga satanikong pilosopiya sa buhay, inuuna ang sarili kong interes at reputasyon sa lahat ng bagay na hindi na isinasaalang-alang ang gawain ng iglesia. Tunay akong makasarili at kasuklam-suklam. Nakita ko na nangyari ang lahat ng ito dahil nabubuhay ako bilang isang nagbibigay-lugod sa mga tao batay sa mga satanikong pilosopiya sa buhay.

Iniisip ko dati na ang pakikipagkasundo sa bawat tao at hindi kailanman pananakit sa damdamin ninuman ay ginagawa akong mabuting tao. Ngunit pinakita sa akin ng realidad na bagama’t tila hindi nananakit ng kapwa ang mga nagbibigay-lugod sa mga tao, kapag may nakita silang nabubuhay sa loob ng kanyang tiwaling disposisyon, sinasaktan ni Satanas at sinisira ang mga interes ng iglesia, ang tangi nilang pinagmamalasakitan ay ang ingatan ang sarili nilang mga interes at personal na relasyon. Hindi nila kayang tumayo sa panig ng katotohanan upang tulungan at suportahan ang mga kapatid, at itaguyod ang gawain ng iglesia. Maaaring maging tila mabubuting tao na patas at maunawain ang mga nagbibigay-lugod sa mga tao, ngunit ang lahat ng ito ay panlabas lamang. Sa kaibuturan ng kanilang mga puso, iniisip lamang nila ang sarili nilang interes. Tumitingin pa sila ng tuwid nang walang pagdadalawang-isip habang nasisira ang gawain ng iglesia at naaantala ang pagsulong sa buhay ng mga kapatid. Hinahangad nila ang pansariling pakinabang sa kabila ng kapinsalaan ng iba. Nasaan ang pagkatao roon? Malinaw na sila’y mga mapagpaimbabaw na madulas, mapandaya, masama at kasuklam-suklam. Labis akong nahiya nang mapagtanto ko ito. Tinatamasa ko ang lahat ng nagmumula sa Diyos, ngunit noong naharap ako sa isang problema, tumayo ako sa panig ni Satanas bilang isang nagbibigay-lugod sa mga tao. Paano iyon naging paggawa sa aking tungkulin? Pinapaboran ko ang kaaway at kinakagat ang kamay ng nagpakain sa akin. Isa ako sa mga kampon ni Satanas, na ginagambala ang gawain ng iglesia, gumagawa ng masama at nilalabanan ang Diyos!

Nakakatakot talaga para sa akin ang napagtanto kong ito. Agad akong lumapit sa harapan ng Diyos sa panalangin: “O Diyos, napakarami kong nagawang kasamaan. Napakatagal ko nang naging karapat-dapat sa Iyong kaparusahan, ngunit binibigyan Mo pa rin ako ng pagkakataong gawin ang aking tungkulin. Nagpapasalamat ako para sa Iyong awa. O Diyos, nais ko pong magsisi. Gabayan po Ninyo ako at pangunahan ako upang mahanap ko ang landas ng pagsasagawa.”

Pagkatapos ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Kapag ang katotohanan ay naghahari sa iyong puso at naging buhay mo na, pagkatapos, kapag nakakita ka ng isang bagay na pasibo, negatibo, o masama na bumabangon, ang reaksiyon sa iyong puso ay ganap na naiiba. Una, nakararamdam ka ng pagsisisi at pagkabalisa, na kaagad susundan ng ganitong pakiramdam: ‘Hindi maaaring manatili na lamang akong walang ginagawa at magbulag-bulagan. Dapat akong manindigan at magsalita, dapat akong manindigan at tanggapin ang pananagutan.’ Sa gayon ay maaari kang manindigan at pahintuin ang masasamang gawaing ito, inilalantad ang mga ito, pinagsisikapang ingatan ang mga interes ng tahanan ng Diyos at maiwasang magambala ang gawain ng Diyos. Hindi ka lamang magkakaroon ng ganitong tapang at pagpapasya, at magagawa mong maunawaan nang lubusan ang pangyayari, kundi matutupad mo rin ang pananagutan na dapat mong pasanin para sa gawain ng Diyos at para sa mga kapakinabangan ng Kanyang tahanan, at ang iyong tungkulin ay matutupad. Paano ito matutupad? Matutupad ito sa pamamagitan ng pagbubuhos ng katotohanan ng bisa nito sa iyo at pagiging buhay mo” (“Yaon Lamang Mga Nagsasagawa ng Katotohanan ang May Takot sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Sa iglesia, maging matatag kayo sa inyong patotoo sa Akin, panindigan ang katotohanan; ang tama ay tama at ang mali ay mali. Huwag malito sa kung alin ang itim at puti. Makikipagdigma kayo kay Satanas at dapat ninyong lubusang magapi ito upang sa gayon ay hindi na ito kailanman babangon. Dapat ninyong ibigay ang lahat ng mayroon kayo upang pangalagaan ang Aking patotoo. Ito ang magiging layunin ng inyong mga pagkilos—huwag kalimutan ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 41). Ang pagbabasa ng mga salita ng Diyos ay nakatulong sa aking maunawaan na sa aking tungkulin, kailangan kong pagmalasakitan ang kalooban ng Diyos at palaging unahin ang mga interes ng iglesia. Kung may matuklasan akong anumang lumalabag sa mga prinsipyo ng katotohanan, hindi ko maaaring ingatan ang aking mga relasyon dahil sa sentimentalidad at bantayan ang aking mga personal na interes, sa halip kailangan kong maglakas-loob na ilantad ang mga negatibong bagay, gawin ang mga bagay-bagay na nakaayon sa mga prinsipyo, at itaguyod ang gawain ng bahay ng Diyos. Ito ang tanging paraan para matupad ko ang aking tungkulin at mga pananagutan. Si Brother Li ay isang pinuno ng iglesia, kaya’t kapag nakakita ako ng mga problema sa kanyang paggawa sa kanyang tungkulin ngunit hindi ito inilabas, hindi lamang ito makakasama sa gawain ng bahay ng Diyos, kundi makakasama rin ito kay Brother Li. Alam ko na anuman ang isipin niya tungkol sa akin o kung paano man niya ako itatrato pagkatapos niyon, kailangan kong itaguyod ang katotohanan at iulat ang kanyang mga suliranin. Habang naghahanda akong isulat ang liham na iyon, isinaayos ng mga pinuno ang isang pagpupulong para sa amin. Sa pagpupulong na iyon, ibinahagi ko ang lahat tungkol sa pagganap ni Brother Li. Pagkatapos na matiyak ng mga pinuno ang lahat ng ito kinabukasan at nakumpirmang hindi nakakagawa ng praktikal na gawain si Brother Li, tinanggal siya sa kanyang tungkulin. Lumuwag ang aking damdamin at nagkaroon ako ng kapayapaan sa paggawa nito.

Dati’y hindi ko kilala ang aking sarili. Palagi akong nagbibigay-lugod sa mga tao at nabubuhay sa pamamagitan ng mga satanikong pilosopiya sa lahat ng bagay. Iningatan ko ang sarili kong mga interes, natakot na magkamali at masira ang aking mga relasyon sa kapwa. Nanahimik ako kahit na alam kong gumagawa ng mali ang iba. Hindi ko naitaguyod ang mga prinsipyo ng katotohanan, at hindi ko iningatan ang mga interes ng bahay ng Diyos. Nabubuhay ako nang walang anumang dignidad o integridad. Sa pamamagitan ng pagbitiw sa aking mga makasariling pagnanasa, pagkakaroon ng pusong may paggalang sa Diyos sa aking tungkulin, at pagkapit sa mga prinsipyo at pag-iingat sa gawain ng bahay ng Diyos, nakakadama na ako ngayon ng lubos na kapayapaan. Nadarama kong ito lamang ang tanging paraan na mamuhay na kawangis ng tao. Nagpapasalamat ako sa pagliligtas ng Diyos!

52. Paalam, Mapagpasaya ng Mga Tao!

Ni Li Fei, Spain

Akala ko mabuti ang mga nagpapasaya ng tao noong hindi pa ako nananalig sa Diyos. Mahinahon ang mga disposisyon nila, gusto sila ng lahat, hindi sila nakakasakit ng iba. Hinangad kong maging gaya nila. Dahil mula noong bata ako, siniksik sa isip ko ng lipunan ang mga gaya ng “Ang pagkakasundo ay yaman, ang pagtitimpi ay isang kabanalan,” “Kapag alam mong may mali, tumahimik ka na lang,” “Matitinong tao’y mabuti’t maingat sa sarili, tanging hangad nila’y hindi magkamali,” “Huwag kailanman seryosohin ang anumang bagay,” “Kung kaluguran ang kamangmangan, kabaliwan ang maging mautak,” at “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan.” Isinaisip ko ang mga ideyang ito at isinakabuhayan. Hindi mahalaga kung pamilya at mga kaibigan o kakilala lang, hindi ako nakasakit sa sinuman, at laging sumusunod sa gusto ng iba. Pinuri ako ng lahat dahil mabait ako sa mga tao at madaling pakisamahan. Nadama ko rin na para mabuhay sa madilim, at masamang lipunang ito dapat kang makisama sa nakapaligid sa iyo, dahil iyon lang ang paraan para magkalugar ka. Nang tanggapin ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw, makastigo’t mahatulan ng salita Niya’t maunawaan ang ilang katotohanan, nakita kong mala-satanas na pilosopiya ang mga prinsipyong ito para mabuhay, mala-satanas na lason, hindi prinsipyong dapat panghawakan ng tao. Nakita kong sa pamumuhay sa ganitong paraan, lalo akong naging mapanlinlang, makasarili’t kasuklam-suklam, na wala akong wangis ng tao. Namuhi ako sa sarili ko’t nagsisi sa Diyos.

Noong 2018, naging pinuno ako ng distrito. Sa una, hindi ko gaanong alam ang tungkol sa gawain ng iglesia. Mahigit isang taon nang ginagawa ng kasama kong si Sister Liu ang tungkuling ito, naunawaan niya ang iba’t ibang aspeto ng gawain, kaya nagpatulong ako sa kanya tungkol sa problema ko, at malaki ang naitulong niya. Kalaunan, narinig kong binanggit ni Sister Liu na si Sister Zhang na pinuno ng isang iglesiang nasa ilalim ng pamamahala niya ay matagal nang hindi ginagawa nang mabuti ang tungkulin niya, doktrina lang ang sinasabi sa pulong, mapagmataas, at ayaw tumanggap ng mungkahi o tulong ng iba. Naisip ko noong sandaling iyon maaaring pagpapakita iyon ng isang huwad na pinunong hindi gumagawa ng praktikal na gawain, at dahil alam iyon ni Sister Liu, nagtaka ako kung bakit hindi niya tinanggal si Sister Zhang. Gusto ko sana siyang kausapin, pero naisip kong kasisimula ko pa lang at hindi ko gaanong kilala si Sister Zhang. Kung direkta akong magsasalita, baka pagsabihan ako ni Sister Liu na padalus-dalos at hindi ako maunawain. Dahil naisip iyon, ipinahiwatig ko lang kay Sister Liu ang nasasaloob ko, pero hindi niya iyon gaanong pinansin at hiniling niyang tulungan ko si Sister Zhang. Naisip ko, “Dapat alam niya ang mga prinsipyo sa pagpapalit ng mga pinuno, kaya kung babanggitin ko iyon uli, iisipin kaya niyang sinasabi kong hindi praktikal ang gawain niya? At tiyak na maiisip niyang nagdudulot ako ng problema’t mahirap akong pakisamahan. Kung magiging sanhi iyon ng gusot namin, Paano namin gagawin ang mga tungkulin bilang magkasama?” Noong sandaling iyon, nagpasiya akong huwag nang magsalita.

Ilang beses kong kinausap si Sister Zhang para ilantad at suriin ang mga isyu sa kanya. Bukod sa tumanggi siyang tanggapin iyon, nakipagtalo siya sa akin. Hanggang sa nagsumbong ang mga kapatid na hindi gumagawa ng praktikal na gawain si Sister Zhang. Doon ko lang napagtanto na mabigat ang problema ni Sister Zhang, at kung hindi namin agad malutas iyon, maaantala ang gawain ng iglesia at ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid. Kaya, binanggit ko uli kay Sister Liu na tanggalin si Sister Zhang. Pero sabi ni Sister Liu, “Naibigay na sa mga nakatataas ang mga sumbong na iyan. Maghintay tayong malaman nila ang puno’t dulo bago natin siya tanggalin.” Naisip ko, “Sa mga sumbong at pagsuri sa sitwasyon, makikita nating hindi gumagawa ng praktikal na gawain si Sister Zhang, puro kasabihan at doktrina lang ang sinasabi. Alam na namin na isa siyang huwad na pinuno, kaya ayon sa mga prinsipyo, dapat tanggalin siya agad. Mga pinuno tayo ng distrito, at lumitaw ang isang huwad na pinuno sa iglesia, pero imbes na harapin agad iyon, dinala pa natin iyon sa nakatataas. Hindi ba’t pag-antala iyon at pagpayag na ipahamak ang mga kapatid ng isang huwad na pinuno? Pagpanig iyon kay Satanas at pagsalungat sa Diyos! Napakabigat na problema iyon!” Gusto kong banggitin uli iyon kay Sister Liu, Pero naisip ko, “Noong huling banggitin ko iyon, ayaw niyang palitan si Sister Zhang, at sinabihan niya ako na magiliw ko iyong pakitunguhan. Tila talagang magkasundo sila, kaya kapag binanggit ko uli ang pagtanggal kay Sister Zhang, baka sabihin ni Sister Liu na masyado akong mayabang. Hindi kaya isipin niyang nagpapakitang-gilas lang ako, tulad ng nasa kasabihan ‘Kailangang patunayan ng mga baguhan ang kanilang kakayanan?’ Mas mabuti pang huwag magsalita. Tutal iniimbestigahan na iyon ng mga nakatataas sa amin. Maghihintay na lang kami ng ilan pang araw.” Kaya, nagtimpi ako, at hindi nagsalita. Makalipas ang ilang araw matapos iyong imbestigahan ng mga nakatataas, pinagsabihan kami nang mabagsik dahil hindi namin iyon inaksyunan agad, ginulo namin ang gawain ng iglesia at naantala ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid. Pakikipagsabwatan daw iyon kay Satanas at pinapahamak noon ang mga kapatid. Nang marinig ko iyon, talagang nalungkot ako. Napagtanto kong hindi ko isinagawa ang katotohanang alam ko, hindi ko pinanindigan ang prinsipyo. Talagang pinagtanggol ko ang isang huwad na pinuno. Pinagtakpan ko siya. Kaya, hindi ako nag-aksaya ng panahon na tanggalin siya. Pero pagkatapos noon, sinisi ko lang nang kaunti ang sarili ko, hindi ko sinamantala ang pagkakataong magsuri pa ng sarili. Kalaunan, natuklasan kong puro kasabiha’t doktrina lang si Sister Liu, at hindi niya malutas ang mga problema ng mga kapatid. Nang sabihin ko ang pagkukulang niya, ayaw niya iyong tanggapin at nagtangkang makipagtalo. Walang nakamit sa gawain na pinamamahalaan niya, at nang pagsabihan siya ng mga nakatataas, hindi niya iyon tinanggap, naging pabaya siya sa gawain, at natadtad ng mga reklamo. Noong panahong iyon, gusto kong ilantad ang kalagayan niya, pero napagtanto kong bilang kasama niya, pananagutan ko rin kung sakaling pumalpak kami, at kung susuriin ko ang problema niya, sasabihin niyang hindi ako maunawain, kaya hindi na ako nangahas na gawin iyon. Sa halip, inaliw ko na lang siya at hinikayat na huwag maging negatibo. Pero matapos iyon, napagtanto ko na hindi nagbago si Sister Liu kahit na kaunti. Wala talaga siyang kamalayan sa sarili! Kung magpapatuloy iyon, maaantala ang gawain ng iglesia at mapapahamak ang mga kapatid. Napagtanto kong kailangan kong isumbong iyon sa nakatataas sa lalong madaling panahon. Nagkataong nagsu-survey noon ang iglesia, at pinagsulat ako ng pagsusuri tungkol kay Sister Liu. Naghahanda na akong magsulat, pero naalala kong hindi alam ng karamihan sa mga kapatid ang ginagawa niya at suportado nila siya. Kaya, kung isusumbong ko ang problema kay Sister Liu, sasabihin kaya nilang pakana ko iyon at gusto ko siyang tanggalin, para ako na lang ang masunod sa lahat ng bagay? Maliban doon, magkasama kami sa tungkulin at marami siyang naitulong sa akin. Kung talagang matatanggal siya, magagalit kaya siya sa akin? Nag-isip akong mabuti, at nagpasiya sa huli na pagtatakpan ko ang mga detalye tungkol sa hindi niya paggawa ng praktikal na gawain o pagtanggap ng katotohanan. Pero pagkapasa ko noon, hindi mawala ang pagkabalisa ko. Alam kong tinatago ko ang totoo’t nililinlang ang Diyos, nagkaroon ako ng espirituwal na kadiliman. Nakakatulog ako kapag nagbabasa ng salita ng Diyos, at wala akong natamong kaliwanagan sa mga pagtitipon. Hindi ko matuklasan ang mga problema ng mga kapatid. Araw-araw akong lito, at walang kalakas-lakas, naramdaman ko na tinalikuran na ako ng Diyos.

Kalaunan, siniyasat ng mga nakatataas ang nangyari, at natanggal si Sister Liu bilang huwad na pinuno na hindi gumawa ng praktikal na gawain. Nakaramdam ako ng malaking kahihiyan at pagsisisi, lalo na kapag naisip ko ang salita ng Diyos, “Makakakita kayo ng maraming mabubuting tao sa lipunan na napakatayog magsalita, at kahit sa tingin ay tila wala silang nagawang anumang malaking kasamaan, sa kanilang kalooban sila ay mapanlinlang at tuso. Nakikita nila lalo na kung ano ang direksyon ng ihip ng hangin, at suwabe at makamundo silang magsalita. Sa tingin Ko, ang gayong ‘mabuting tao’ ay isang huwad, isang ipokrito; ang gayong tao ay nagkukunwari lamang na mabuti. Lahat ng nananatili sa isang masayang kalagayan ang pinakamasama. Sinisikap nilang huwag saktan ang damdamin ninuman, pinapasaya nila ang mga tao, sumasabay sila sa agos, at walang makaunawa sa kanila. Ang gayong tao ay isang buhay na Satanas!” (“Sa Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan Naiwawaksi Mo ang Mga Tali ng Isang Tiwaling Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inihahayag ng salita ng Diyos na ang nagpapasaya sa mga tao’y mga nabubuhay na Satanas. Napagtanto ko na ganoon nga ako. Matagal ko nang alam na huwad na pinuno si Sister Liu, pero para mapangalagaan ang pinagsamahan namin, pinili kong magkasala sa Diyos at hindi isinagawa ang katotohanan. Pinagtakpan ko ang huwad na pinuno, nagkasala sa Diyos, at nakagawa ng paglabag. Nadama kong wala na akong pag-asa, na hindi ililigtas ng Diyos ang gaya ko. Namuhay ako sa kalungkutan at pagiging negatibo sa loob ng ilang araw. Nawalan ako ng interes na gumawa ng anuman. Pero, naalala ko ang salita ng Diyos: “Maging anumang mga kamalian ang nagawa mo, gaano man kalayo kang naligaw o gaano ka man lumabag, huwag hayaan ang mga ito na maging mga pasanin o dagdag na pabigat na dadalhin mo sa iyong paghahangad na maunawaan ang Diyos: Ipagpatuloy mo ang paglalakad nang pasulong. Sa lahat ng panahon, hawak ng Diyos ang kaligtasan ng tao sa Kanyang puso; hindi ito kailanman nagbabago: Ito ang pinakamahalagang bahagi ng diwa ng Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi VI). Paulit-ulit kong pinagnilayan ang mga salitang ito ng Diyos, at nadama ko na bawat salita at linya ay nagdadala ng awa’t pag-asa para sa akin. Kahit na nagkasala ako sa disposisyon ng Diyos, ginamit pa rin ng Diyos ang salita Niya para aliwin at hikayatin ako, at sabihin sa akin na magpatuloy. Nakadama ako ng lubos na pasasalamat, at sinabi ko sa sarili kong hindi na ako magiging negatibo. Kapag nabigo ako, kailangan kong bumangon uli. Dapat kong maunawaan ang mga problema, at hanapin ang katotohanan para malutas iyon.

Nabasa ko ang isa pang sipi ng salita ng Diyos: “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos? Itanong mo sa iyong sarili: Ikaw ba’y isang tao na nagpakita ng pagsasaalang-alang para sa pasanin Niya? Makakapagsagawa ka ba ng katuwiran para sa Kanya? Makakapanindigan ka ba at makakapagsalita para sa Akin? Maisasagawa mo ba nang matatag ang katotohanan? Ikaw ba’y may sapat na lakas ng loob na labanan ang lahat ng gawa ni Satanas? Makakaya mo bang isantabi ang iyong mga damdamin at ilantad si Satanas para sa kapakanan ng Aking katotohanan? Mapapahintulutan mo ba ang Aking mga layunin na matupad sa iyo? Naihandog mo na ba ang iyong puso sa pinakamahalagang sandali? Ikaw ba’y taong gumaganap sa Aking kalooban? Itanong mo sa iyong sarili ang mga katanungang ito at madalas mo silang isipin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Matapos basahin ang salita ng Diyos, nakadama ako ng sakit na tumarak sa puso ko. Nakita ko na isa lang akong tusong nagpapasaya sa mga tao. Nang may problema, prinotektahan ko ang sarili ko hindi inisip ang kapakanan ng bahay ng Diyos, wala akong pakialam sa responsibilidad sa aking tungkulin. Dapat nilutas ko iyon agad nang lumitaw ang huwad na mga pinuno, Pero dahil sa takot ko na masaktan ko si Sister Liu, natakot ako na isagawa ang katotohanan o ilantad at isumbong iyon. Sinadya kong itago’t pagtakpan ang katotohanan para protektahan siya. Dahil doon naapektuhan ang lahat ng gawain ng iglesia at kinulang ang mga kapatid ko ng normal na buhay-iglesia. Ipinagkatiwala sa akin ng bahay ng Diyos ang mahalagang tungkuling iyon, pero nang lumitaw ang huwad na mga pinuno sa iglesia, tinalikuran ko ang prinsipyo ng katotohanan para sa sariling interes, muli’t muling pumanig kay Satanas at ipinagtanggol ko sila. Alam kong maaapektuhan ang gawain ng iglesia, pero hindi ko isinagawa ang katotohanan. Sa tuwing maaari akong makasakit sa isang tao, tinatalikdan ko ang prinsipyo ng katotohanan. Naging makasarili ako. Hindi ba nakakagulo sa gawain ng bahay ng Diyos ang paggawa sa ganitong paraan at pakikipagsabwatan kay Satanas? Hindi ako nangahas na isagawa ang katotohanan o panindigan ang mga prinsipyo. Paano ako naging pinuno ng iglesia? Makasarili ako, kasuklam-suklam, at makitid ang isip! Lalo akong nasaktan sa mga salita ng Diyos na kinasusuklaman Niya ang mga nagpapasaya sa mga tao, at sinasabi sa sermon na hindi tinatanggap ng bahay ng Diyos ang mga nagpapasaya ng mga tao bilang pinuno, dahil meron silang masasamang puso, at makakasira lang sa bahay ng Diyos at mga kapatid. Sa pagtatanggol at pagtatakip sa huwad na mga pinuno, nagkasala na ako sa Diyos at sa disposisyon Niya, kaya lumapit ako sa Diyos at nagdasal sa Kanya. “Diyos ko, nilabag ko ang kalooban Mo. Alam ko ang katotohanan pero hindi ko isinagawa, kaya nasira ang gawain ng iglesia. Handa kong tanggapin ang Iyong sumpa’t kaparusahan. Anuman ang pagtrato Mo sa akin sa hinaharap, handa akong sumunod at magsisi sa Iyo.”

Matapos magdasal, inisip ko kung bakit ko sinikap na pasayahin ang mga tao nang mangyari ang mga bagay-bagay. Ano ba iyong bagay na kumokontrol sa akin? Kalaunan nabasa ko ang salita ng Diyos: “Ginagawang tiwali ni Satanas ang mga tao sa pamamagitan ng edukasyon at impluwensiya ng mga pambansang pamahalaan at ng mga sikat at dakila. Ang kanilang mga malademonyong salita ay naging buhay kalikasan na ng tao. Ang ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’ ay isang sikat na satanikong kasabihan na naikintal na sa lahat at iyan ay naging buhay na ng tao. May iba pang salita ng pilosopiya para sa pamumuhay na katulad rin nito. Ginagamit ni Satanas ang mainam na tradisyunal na kultura ng bawa’t bayan para turuan ang mga tao, nagsasanhi sa sangkatauhan na mahulog at masadlak sa isang walang-hanggang bangin ng pagkawasak, at sa huli ay winawasak ng Diyos ang tao dahil naglilingkod sila kay Satanas at nilalabanan ang Diyos. … Marami pa ring satanikong lason sa buhay ng mga tao, sa kanilang pag-uugali at asal; halos wala man lamang silang taglay na katotohanan. Halimbawa, ang mga pilosopiya nila sa pamumuhay, ang kanilang mga paraan ng paggawa ng mga bagay-bagay, at kanilang mga kasabihan ay pawang puno ng mga lason ng malaking pulang dragon, at lahat ng ito ay galing kay Satanas. Kaya, lahat ng dumadaloy sa mga buto at dugo ng mga tao ay pawang kay Satanas. Lahat ng opisyal na iyon, na may kapangyarihan, at yaong mga nagtatagumpay ay may sarili nilang landas at lihim sa tagumpay. Hindi ba lubos na kumakatawan ang mga lihim na iyon sa kanilang likas na pagkatao? Napakalaki ng mga nagawa nila sa mundo, at walang sinumang nakakaaninag sa mga pakana at intrigang nasa likod ng mga iyon. Nagpapakita ito na lubhang masama at makamandag ang kanilang likas na pagkatao. Labis nang nagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Ang kamandag ni Satanas ay dumadaloy sa dugo ng bawat tao, at makikita na ang kalikasan ng tao ay tiwali, masama, at radikal, puno ng at lubos na nakalubog sa mga pilosopiya ni Satanas—ito, sa kabuuan nito, ay isang likas na pagkatao na nagtataksil sa Diyos. Ito ang dahilan kaya nilalabanan at sinasalungat ng mga tao ang Diyos” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos mabasa ang salita ng Diyos, nahanap ko ang ugat ng pagiging isang kong nagpapasaya sa tao. Dahil iyon sa noong bata pa ako, tinuruan ako ng Partidong Komunista ng Tsina, at pinuno ako ng makamundong pilosopiya, lohika’t patakaran, gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Hindi santo ang mga tao; paano sila magiging malaya mula sa pagkakasala?” “Kapag alam mong may mali, tumahimik ka na lang,” pati iyong “Matitinong tao’y mabuti’t maingat sa sarili, tanging hangad nila’y hindi magkamali,” “Tumatagal at gumaganda ang pagkakaibigan sa pananahimik sa mga kasalanan ng mabubuting kaibigan.” Itinanim sa puso ko ang mga bagay na iyon, at isinakabuhayan ko ang mga iyon. Naging mas mayabang ako, makasarili, kasuklam-suklam, at mapanlinlang. Ginawa kong kasabihan sa buhay ko ang mga iyon. Inobserbahan ko ang mga ekspresyon ng iba, at maingat kong pinakitunguhan ang lahat ng tao. Pinasaya ko ang mga tao, naging pangkaraniwan, hindi ako nanakit ng sinuman, hindi ako nangahas magsalita ng katotohanan, at nabuhay ako nang walang dignidad. Nang lumitaw ang huwad na mga pinuno, sa takot na saktan si Sister Liu, tinalikuran ko ang prinsipyo ko, pinili kong maging duwag, at tinulutan silang ipahamak ang mga kapatid at hadlangan ang gawain ng bahay ng Diyos. Paano ko masasabing mabuti ako? Maitim ang puso ko, “mabait na tao,” isang alipin ni Satanas. Wala akong anumang katuwiran o lakas ng loob. Kung sinuri ko at tinulungan nang mas maaga si Sister Liu, baka hindi siya nakagawa ng napakaraming paglabag, hindi sana nahadlangan ang gawain ng bahay ng Diyos at ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid. At hindi sana ako nagkasala sa disposisyon ng Diyos. Kaya nakita kong ang pamumuhay sa makamundong pilosopiyang iyon at pagiging isang nagpapasaya sa tao ay makakapagpahamak lang sa mga tao, at pati na rin sa sarili ko. Nakikita ko na mula sa mga katotohanang naibunyag na ang sataniko, makamundong pilosopiya at patakarang ito ay nagpapatiwali lang sa mga tao. Galit sila sa salita ng Diyos at katotohanan. Kapag isinasakabuhayan natin ang mala-satanas na mga pilosopiyang ito, gaano man tayo kabait o kahinahon, mandaraya pa rin tayo, kasuklam-suklam, at kalunus-lunos. Kung hindi natin isasagawa ang katotohanan, at magbabago, tatalikura’t aalisin tayo ng Diyos.

Nabasa ko ang isa pang salita ng Diyos: “Sa diwa, matapat ang Diyos, at kaya naman palaging mapagkakatiwalaan ang mga salita Niya; higit pa rito, walang mali at hindi mapag-aalinlanganan ang mga kilos Niya, kung kaya gusto ng Diyos yaong mga lubos na tapat sa Kanya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). “Ang hinihingi ng Diyos sa mga tao na maging matapat ang nagpapatunay na tunay na kinamumuhian Niya ang mga mandaraya, na hindi Niya gusto ang mga taong mandaraya. Ang katunayan na hindi gusto ng Diyos ang mga mandaraya ay nangangahulugan na hindi Niya gusto ang kanilang mga kilos, disposisyon, at ang kanilang mga motibo; iyon ay, hindi nais ng Diyos ang paggawa nila ng mga bagay-bagay. Kaya kung bibigyan natin ng kasiyahan ang Diyos, dapat muna nating baguhin ang ating mga kilos at paraan ng pag-iral” (“Ang Pinakasaligang Pagsasagawa ng Pagiging Isang Taong Tapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Sa sandaling nagkaroon ka na ng pananampalataya, kapag lumalapit sa Diyos nguni’t namumuhay pa rin sa dating gawi, ang iyo bang paniniwala sa Diyos ay makabuluhan? Mahalaga ba ito? Ang mga mithiin at mga prinsipyo ng iyong buhay at paraan ng iyong pamumuhay ay hindi nagbago, at ang tanging lamang mo sa mga hindi-mananampalataya ay ang iyong pagkilala sa Diyos. Sa tingin ay tila sumusunod ka sa Diyos, nguni’t hindi nagbago ni katiting ang iyong disposisyon. Sa huli, hindi ka maliligtas. Dahil sa ganyang kalagayan, hindi ba’t ito’y isang hungkag na paniniwala at hungkag na kagalakan?” (“Sa Pagsasagawa Lamang ng Katotohanan Naiwawaksi Mo ang Mga Tali ng Isang Tiwaling Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos mabasa iyon, nakita kong may diwa ng katapatan ang Diyos, gusto Niya ang matatapat na tao at hindi ang mandaraya. Nang mamuhay ako sa satanikong pilosopiyang iyon, hindi nagbago ang kilos ko’t pananaw sa mga bagay-bagay. Para akong hindi mananampalataya. Gaano katagal man akong manampalataya sa ganoong paraan, hindi ko makakamit ang katotohanan o kaligtasan. Iyon lang nagsasagawa ng katotohanan, na mga tapat na tao, na walang pandaraya sa puso, na may tapang na panindigan ang mga prinsipyo ng katotohanan, at pumapanig sa Diyos at nagsasaalang-alang ng kalooban Niya ang mga minamahal Niya, at lubos Niyang maililigtas! Matapos maunawaan ang hinihingi ng Diyos, nagdasal ako’t sumumpa na isasagawa ko ang katotohanan, at magiging tapat.

Ilang buwan kalaunan, nalaman kong ang bago kong kasama na si Brother Li ay kasabihan at doktrina lang ang sinasabi. Kinausap ko siya tungkol doon, pero walang pagbabago, kaya sinabi ko iyon sa mga nakatataas sa amin. Pero pagkatapos, inutos nila sa aking siyasatin at ilantad ang mga ugali niya, at nagsimula akong makadama ng pangamba. Parang umurong ang dila ko tungkol sa bagay na iyon, dahil mas matagal nang ginagampanan ni Brother Li ang tungkulin niya roon kaysa sa iba. Itinuring na siyang parang elder, at tinulungan niya ako sa gawain ko noon. Kung ilalantad ko ang kalagayan niya, ano’ng iisipin niya sa akin? Masasaktan kaya siya? Tapos, nabasa ko ang talatang ito ng mga salita ng Diyos: “Kung taglay mo ang mga motibasyon at pananaw ng isang ‘mabait na tao,’ lagi kang babagsak at mabibigo sa mga bagay na tulad nito. Kaya ano ang dapat mong gawin sa gayong mga sitwasyon? Kapag naharap ka sa ganitong mga bagay, dapat kang manalangin sa Diyos. Hilingin sa Kanya na bigyan ka ng lakas, na tulutan kang masunod ang prinsipyo, magawa ang dapat mong gawin, mapangasiwaan ang mga bagay-bagay ayon sa prinsipyo, manindigan, at pigilan ang anumang pinsala na dumating sa gawain sa bahay ng Diyos. Kung kaya mong talikdan ang sarili mong mga interes, reputasyon, at kinatatayuan ng isang ‘mabait na tao,’ kung ginagawa mo ang dapat mong gawin nang tapat at buong puso, kung gayon, natalo mo na si Satanas, at matatamo na ang aspetong ito ng katotohanan” (“Kapag Kilala Mo ang Iyong Sarili, Saka Mo Lamang Hahangaring Matamo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sa pagbabasa nito, naging malinaw sa akin na sinusubukan ako ng Diyos kaya ito dumating sa akin at binibigyan ako ng pagkakataong magsisi. Gustong makita ng Diyos kung paano ko ito pangangasiwaan. Hindi ko hahayaang protektahan ko uli ang relasyon ko sa iba gaya noon. Dapat kong unahin ang gawain ng iglesia, isagawa ang katotohana’t panindigan ang katuwiran. Kung naghahangad ng katotohanan si Brother Li, magagamit niya ang pagbabahagi para maunawaan ang sarili niya, na makakatulong sa pagpasok niya sa buhay, at pag-iwas na makagawa ng mas maraming paglabag. Kaya naman, pinuntahan ko si Brother Li, at isa-isang inilantad ang mga kalagayan at ugali niya gamit ang salita ng Diyos. Ang ikinagulat ko hindi lang hindi sumama ang loob niya sa akin, nagsisisi niya ring sinabing “Kung hindi mo ako inilantad sa ganitong paraan, hindi ko malalaman ang tungkol sa mga problema ko. Kailangan kong magnilay sa sarili ko.” Naantig ako nang husto nang marinig ang mga sinabing iyon ni Brother Li. Nag-alala akong baka maghinanakit siya sa akin sa paglalantad ko sa kanya, pero imahinasyon ko lang pala iyon. Nang sandaling iyon, tunay na naranasan kong ang pagsasagawa ng katotohanan ay nagdudulot ng kapayapaan ng isip, at mas inilalapit tayo sa Diyos. Naranasan kong ang paraan lang para mapangalagaan ang gawain ng bahay ng Diyos ay ang pagsasagawa ng katotohahan at panghawakan ang mga bagay sang-ayon sa mga prinsipyo. Ito rin lang ang paraan para tunay na matulungan ang mga kapatid. Sa paghatol at pagkastigo ng Diyos, nabago ang ilan sa mali kong mga pananaw, at nagbago ang tuso’t mapalinlang na satanikong disposisyon ko. Kapag nagpapakita ngayon ang mga kapatid ng katiwalian, o kapag tumatalikod sa prinsipyo ng katotohanan, hindi ko na sila pinagtatakpan, o pinoprotektahan ang pinagsamahan namin ng mga tao. Lagi ko nang sadyang isinasagawa ang katotohanan at inilalalantad ang mga bagay. Kahit na minsan nangangamba pa rin akong makasakit ng iba, pwede akong magdasal sa Diyos, kalimutan ang sarili, magsagawa ayon sa prinsipyo ng katotohanan, at hindi na isakabuhayan ang satanikong pilosopiya. Sa ganitong pagsasagawa, nakadama ako ng kapanatagan at katatagan. Magaan sa pakiramdam. Ang pagbabago’t pagtatamo nitong lahat ay dahil sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos.

53. Pagkalag sa mga Taling Gumagapos

Ni Cuibai, Italy

Sabi ng mga salita ng Diyos, “Para sa kapakanan ng kapalaran ninyo, dapat ninyong hanapin ang pagsang-ayon ng Diyos. Ibig sabihin, yamang kinikilala ninyong kasapi kayo ng tahanan ng Diyos, sa gayon ay dapat kayong magdala ng kapayapaan ng isip sa Diyos at magbigay-lugod sa Kanya sa lahat ng bagay. Sa madaling salita, dapat kayong maging maprinsipyo sa mga kilos ninyo at sumunod sa katotohanang nasa mga iyon. Kung hindi mo ito maiintindihan, kamumuhian at tatanggihan ka ng Diyos at itatakwil ka ng bawat tao. Kapag nahulog ka sa gayong kalagayan, kung gayon ay hindi ka na mabibilang sa tahanan ng Diyos, na siya mismong kahulugan ng hindi pagsang-ayon ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Mula sa mga salita ng Diyos ay nakikita natin kung ano ang iniaatas Niya sa atin: maging maprinsipyo sa ating mga pagkilos at umayon sa katotohanan upang matamo natin ang Kanyang pagsang-ayon at mapasaya Siya sa lahat ng bagay. Hindi ko ito nagawa dati, dahil higit sa lahat ay pinagharian ako ng aking mga emosyon, at palaging nabubuhay at kumikilos ayon sa damdamin ko. Bagaman parang wala naman akong ginagawang masama, ang mga ginawa ko ay laban sa mga prinsipyo ng katotohanan at nakahadlang ito sa gawain ng simbahan. Pero matapos akong hatulan at kastiguhin ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang mga salita, nagsimulang maintindihan ko ang likas at mga kahihinatnan ng ganitong pagkilos. Pagkatapos ay kaya ko nang harapin ang mga bagay nang may tamang mga motibo sa halip na umasa sa emosyon, at naisasagawa ko na ang mga salita ng Diyos.

Nang ang tungkulin ko ay pagiging isang lider ng simbahan noong nakaraang Nobyembre, nagkaroon ng isang survey kung kumusta na ang pinuno ng grupo sa bawat lugar ng pagtitipon. Sa mga sagot ay nakita ko na ang pinuno ng grupo na si Sister Li ay lagi na lamang nagpapabaya sa kanyang tungkulin at kapag nabanggit ang anumang pagkakamali niya, hindi lamang siya umaayaw na tanggapin ang katotohanan, kundi nakikipagtalo pa. Kapag may mga problema ang iba, hindi niya sila tutulungan sa pamamagitan ng pagbabahagi sa katotohanan, pero sa halip ay sesermunan pa sila sa mapagmataas na paraan at paghihigpitan sila…. Pagkatapos mabasa ang lahat ng ito, alam kong batay sa mga prinsipyo ng pagpili sa bahay ng Diyos ay dapat na siyang palitan. Pero magkababayan kami at magkasamang naglingkod sa aming mga tungkulin dati. Dati na kaming malapit sa isa’t isa at sobrang inasikaso niya ako. Kung tatanggalin ko siya, iisipin kaya niyang wala akong puso? Dalawang taon na ang nakalipas nang tinanggal siya sa kanyang posisyon bilang pinuno ng simbahan, at halos hindi pa niya naaalis ang sarili niya sa pagiging negatibo. Kung tatanggalan na naman siya ng isa pang posisyon, hindi kaya mas malaking dagok pa iyon? Makakayanan kaya niya ito? Naisip kong kailangan kong magbahagi agad sa kanya para makita niya kung gaano kapanganib ang kanyang sitwasyon. Naisip ko na kung mababago agad niya ang mga bagay, baka manatili pa rin siya sa kanyang posisyon. Kaya’t lumapit ako kay Sister Li para magbahagi tungkol sa kanyang mga problema pero natuklasan kong wala pa talaga siyang kamalayan sa sarili. Ibinigay ko ang lahat ng mayroon ako sa pagbabahaging iyon sa kanya, at pagkatapos nito ay ginusto niyang magbago, mag-isip-isip, at sa wakas ay nakahinga na ako nang maluwag. Naisip ko na kung makakapagsabi ako sa mga kasamahan niya sa paggawa ng ilang mabuting pahayag tungkol sa kanya, siguro’y puwede pa rin niyang ituloy na gawin ang tungkuling iyon.

Kinalaunan, habang pinag-uusapan ang gawain, ilang kasamahan niya sa paggawa ang nagsabing hindi raw kailanman tinanggap ni Sister Li ang katotohanan at nagkasundo silang lahat na palitan na siya. Naligalig ako nang marinig ko ito. Naisip ko, “May ilang problema nga kay Sister Li, pero handa siyang magbago, kaya hindi ba puwedeng bigyan ninyo siya ng isa pang pagkakataon?” Sa pagkakataong iyon, sinabi ni Sister Zhou na, “Matagal-tagal na ring ganito si Sister Li. Magaling siya magbahagi, pero hindi naman niya isinasagawa ang kanyang sinasabi. Wala pa rin talagang pagbabago. Hindi siya nababagay sa posisyong ito.” Agad akong sumingit, “Nahihirapan si Sister Li na tanggapin ang katotohanan, pero siya talaga’y may inisyatibo at responsable sa kanyang tungkulin. Kamakailan lamang, naging balintiyak ang ibang mga kapatid sa kanilang tungkulin at binigyan niya sila ng motibasyon.” Agad na sumagot si Sister Bai na, “Si Sister Li ay mukhang laging nagmamadali, at talagang nagkukusa, pero ang totoo’y ginagawa niya ito para magpakitang-gilas lamang, at hindi niya kayang lutasin ang mga tunay na problema.” Totoo lahat ang nasabi nila, at wala akong maisagot sa kanila. Sinabi naman ng isa pang pinuno ng simbahan, si Sister Zhang, na, “Totoong hindi bagay na maging pinuno ng grupo si Sister Li, pero wala pa tayong pupuwedeng ipalit sa kanya ngayon. Diyan na muna siya hanggang sa makakita tayo ng magandang pamalit sa kanya.” Ito mismo ang gusto kong mangyari, kaya’t agad kong idinagdag, “Tama. Palitan natin siya kapag may iba nang ipapalit.” Ang ikinagulat ko, hindi pa natatapos ang isang linggo, binanggit na naman ni Sister Zhou ang problemang ito pagkatapos naming mag-usap-usap tungkol sa gawain ng simbahan. Si Brother Chen daw ay magandang piliing kapalit, at may ibang mga kasamahan sa paggawa ang sang-ayon. Hindi ako makapagsalita sa kaba. Kung mapipiling pinuno ng grupo si Brother Chen, matatanggal si Sister Li. Kaya may mga sinabi ako tungkol sa mga katiwalian at kakulangan ni Brother Chen, at sinabi kong hindi siya angkop sa trabaho. Bawat isa ay nagsimula nang mag-alangan at medyo hindi ako mapakali, pero hindi ko pa rin hinanap ang katotohanan.

Kinalaunan hiniling sa akin ng pinuno ko na bigyan siya ng ulat tungkol sa mga pinuno ng grupo, at nang makarating ako kay Sister Li, hindi ko tumpak na sinabi ang pagsuri ng mga kapatid sa kanya. Medyo nabahala ako pagkaalis niya. Inisip ko kung bakit lagi ko na lang ipinagtatanggol si Sister Li, at lagi akong nag-aalala sa kanya. Hindi kaya ako’y may paboritismo? Anong uri ng motibo ang kumukontrol sa akin? Nabasa ko pagkatapos ang mga salitang ito ng Diyos: “Ano, una sa lahat, ang pagiging emosyonal? Ito ay isang tiwaling disposisyon. Kung gagamit tayo ng ilang salita para ilarawan ang mga praktikal na aspeto ng pagiging emosyonal, ang mga ito ay paboritismo at pagpili ng ilang taong poprotektahan, pagpapanatili ng mga relasyon ng laman, at pagiging di-makatarungan; ang mga ito ang pagiging emosyonal. Kaya, ang pagwaksi sa pagiging emosyonal ng isang tao ay hindi lang nangangahulugan ng hindi na pag-iisip tungkol sa isang tao. Karaniwan, maaaring ni hindi mo sila iniisip, ngunit sa sandaling may namintas sa iyong mga kapamilya, sa iyong bayang sinilangan, o sa sinumang may kaugnayan sa iyo, nagagalit ka at desididong ipagtanggol sila. Talagang napipilitan kang baligtarin ang sinabi tungkol sa kanila; hindi mo sila maaaring hayaang sumailalim sa isang kamaliang hindi naitama. Pakiramdam mo ay kailangan mong gawin ang lahat ng makakaya mo upang ipagtanggol ang kanilang reputasyon, pagmukhaing tama ang lahat ng mali, at hindi hayaan ang iba na sabihin ang totoo tungkol sa kanila o ilantad sila. Ito ay kawalan ng katarungan, at tinatawag na pagiging emosyonal” (“Ano ang Katotohanang Realidad?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Kung walang pagpipitagan ang mga tao sa Diyos, at kung walang puwang ang Diyos sa kanilang puso, hindi sila kailanman makakakilos ayon sa prinsipyo anumang tungkulin ang ginagampanan nila o mga problema ang kinakaharap nila. Walang kakayahan ang mga taong nabubuhay ayon sa kanilang mga intensyon at makasariling hangarin na pumasok sa realidad ng katotohanan. Dahil dito, tuwing dumaranas sila ng problema, hindi nila sinusuri ang mga intensyon nila at hindi nila matukoy kung saan nagkakamali ang mga intensyon nila. Sa halip, ginagamit nila ang lahat ng uri ng pagdadahilan upang bumuo ng mga kasinungalingan at mga palusot para sa sarili nila. Medyo magaling sila sa pagprotekta sa mga sarili nilang interes, reputasyon, at personal na relasyon sa iba, ngunit ang totoo, hindi pa sila nakapagtatag ng anumang relasyon sa Diyos” (“Ang Dapat na Saloobin ng Tao Patungkol sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Ipinapakita ng mga salta ng Diyos kung paanong sa harap ng mga problema, hindi tayo makakakilos nang patas ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan, at hindi natin nakikita kung alin ang tama at mali, pinapaburan at pinangangalagaan natin ang mga konektado sa atin, o kung sino’ng pinakikinabangan natin. Ito’y pagkilos ayon sa emosyon. Kapag pinaghaharian tayo ng emosyon, sa tungkulin man natin o sa pakikitungo sa problema, ang iniisip lamang natin ay ang ating mga makalaman na damdamin at personal na interes nang hindi man lamang isinasagawa ang katotohanan o ginagawa ang ating tungkulin nang mabuti. Iyan ang kalagayan ko noon. Ayaw kong tanggalin si Sister Li dahil kumikilos ako ayon sa mga emosyon ko. Pinangangalagaan ko ang relasyon namin at takot ako na baka magalit siya sa akin. Kaya nang gustong manindigan ng mga kasamahan ko sa paggawa sa mga prinsipyo at palitan siya, ginawa ko ang lahat ng magagawa ko upang pangalagaan siya para manatili siya sa kanyang posisyon. Nang ibinigay ko sa pinuno namin ang pagsusuri ko sa kanya pinaliit ko ito, pinagtakpan ko siya dahil sa paboritismo, at gumamit ng pangubli. Noong tiningnan ko ang nakaraan, nakikita ko na ang mga motibo at intensyon ko ay pinaghariang lahat ng emosyon. Nabubuhay ako sa tiwaling disposisyon ng katusuhan at pandaraya, handang ikompromiso ang mga kapakanan ng bahay ng Diyos para mapangalagaan ang isang relasyon, handang magkasala sa Diyos kaysa magkasala sa isang tao. Talagang wala akong paggalang sa Diyos, napakamakasarili at napakasama ko! Sobrang nakonsensya ako sa lahat ng ito, kaya agad kong pinuntahan ang aming pinuno para sabihin sa kanya ang katotohanan. Pagkatapos, ako’y nanalangin at lumapit sa Diyos: “Bakit lagi akong itinutulak ng emosyon, at hindi maisagawa ang katotohanan? Ano ang ugat ng problemang ito?”

Isang araw sa aking mga debosyonal, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Isinilang sa gayong napakaruming lupain, labis nang naimpluwensiyahan ng lipunan ang tao, naimpluwensiyahan na siya ng mga etikang pyudal, at naturuan na siya sa ‘mga institusyon ng mas mataas na pag-aaral.’ Ang kaisipang paurong, tiwaling moralidad, masamang pananaw sa buhay, kasuklam-suklam na pilosopiya sa pamumuhay, lubos na hungkag na pag-iral, at napakabuktot na uri ng pamumuhay at mga kaugalian—lubhang nanghimasok na sa puso ng tao ang lahat ng mga bagay na ito, at lubhang nagpahina at sumalakay sa kanyang konsensiya. Bilang resulta, mas lalong lumayo ang tao mula sa Diyos, at mas lalong naging tutol sa Kanya. Lalong nagiging mas mabangis ang disposisyon ng tao sa bawat araw, at wala ni isang tao ang magkukusang isuko ang anumang bagay para sa Diyos, wala ni isang tao ang magkukusang sumunod sa Diyos, ni, higit pa rito, isang taong magkukusang hanapin ang pagpapakita ng Diyos. Sa halip, sa ilalim ng sakop ni Satanas, walang ginawa ang tao kundi maghangad ng kalayawan, ibinibigay ang sarili sa katiwalian ng laman sa lupain ng putik. Marinig man nila ang katotohanan, hindi nag-iisip ang mga nananahan sa kadiliman na isagawa ito, ni nakahandang hanapin ang Diyos kahit na nasaksihan na nila ang Kanyang pagpapakita. Paano magkakaroon ng pagkakataon sa kaligtasan ang isang sangkatauhang napakasama? Paano mabubuhay sa liwanag ang isang sangkatauhang labis nang namumulok?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos). Napagtanto ko noon na ang pagkilos ayon sa emosyon ay karaniwang dahil sa pagliligaw at pagtiwali ni Satanas sa akin. Sa pamamagitan ng edukasyon sa paaralan at mga impluwensya ng lipunan, inilulubog ng diyablong si Satanas ang mga tao sa lahat ng uri ng mga makamundong pilosopiya at mga batas ng pananatiling buhay tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Mas matimbang ang dugo kaysa tubig,” at “Ang tao ay hindi patay; paano siya magiging malaya mula sa emosyon?” Nabuhay ako sa mga pilosopiyang ito, na nakikitang positibo ang pangangalaga sa mga malapit sa akin, at nakikitang pagiging mapagmahal ang simpatya at awa. Tungkol naman sa pagpalit kay Sister Li, lagi kong iniisip na galing kami sa iisang lugar at lagi niya akong inaasikaso, kaya nang nahaharap siya sa pagkakatanggal inisip ko na dapat ko siyang tulungan at ipagtanggol. Akala ko’y iyon ang tamang gawin. Alam kong hindi naman talaga siya nagtaglay ng pasanin para sa tungkulin niya bilang pinuno ng grupo kundi madalas na sinisermunan ang iba at kinokontrol sila. Kung hindi siya napalitan ay makasasama ito sa mga kapatid at makakaapekto ito sa gawain ng simbahan. Pero sinalungat ko ang mga prinsipyo ng katotohanan at binalewala ko ang mga kapakanan ng bahay ng Diyos, habang ginagawa ang lahat ng kaya ko para pangalagaan siya at mapanatili siya sa posisyon niya. Kinasangkapan ko ang aking tungkulin para maingatan ang aming relasyon at ginamit ko ang gawain ng simbahan para suklian ang kabaitan niya sa akin. Sinasamantala ko ang kapangyarihan at tungkulin ko para sa pansarili kong pakinabang. Paano magiging karapat-dapat sa gawain ng simbahan ang isang katulad ko? Bilang pinuno, iniisip ko dapat ang gawain ng simbahan at ang buhay ng mga kapatid, at kumikilos dapat ako ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan sa tungkulin ko. Pero inuuna ko ang damdamin higit sa lahat, kahit alam na alam ko ang katotohanan, pero hindi ito isinasagawa. Hindi ba iyan ay pagtataksil sa katotohanan at mga prinsipyo, at pagmamaliit sa gawain ng simbahan? Wala akong utang na loob! Nakita ko pagkatapos na ang mga makamundong pilosopiyang iyon ay mga kamaliang ginagamit ni Satanas para gawing tiwali at linlangin ang mga tao. Ang pagsasalita at pagkilos nang ganoon ay lubusang hindi patas at makatarungan, at talagang walang mga prinsipyo ng katotohanan dito. Ganyan mismo ang pilosopiya sa buhay ng mga opisyal ng Partido Komunista ng Tsina: “Kapag nakamit ng tao ang Tao, kahit ang kanyang mga alagang hayop ay umaakyat sa langit.” Kapag nagiging opisyal ang isang tao, nakikinabang din ang kanilang mga kamag-anak kahit saan, at talagang kaya nilang gawin ang kahit ano nang hindi napaparusahan. Ang lipunang kontrolado ng CCP ay napakadilim, napakasama, lubusang hindi patas at makatarungan. Bilang pinuno ng simbahan, na hindi kumikilos ayon sa mga prinsipyo ngunit nabubuhay sa mga makademonyong pilosopiyang ito, anong pinagkaiba ko sa isang opisyal ng CPP? Iyong ayaw kong matanggal si Sister Li ay hindi dahil sa tunay na pagmamahal o pagtulong, takot lamang akong masabi niyang ako’y walang-pakialam at manhid at magbago ang pagturing niya sa akin. Hindi ko man lamang isinasaalang-alang ang kanyang buhay. Ang pagpalit sa isang tao sa bahay ng Diyos ay ginagawa para himukin ang personal na pagmumuni-muni, para sila’y makapagsisi at makapagbago sa tamang panahon. Ito’y isang paraan ng pagliligtas at pangangalaga ng Diyos sa mga tao. Natanggal din ako sa aking tungkulin, at nang matuto ako ng leksyon ko mula sa aking pagkabigo, naghanda ang simbahan ng ibang nababagay na tungkulin para sa akin. Ang pagkatisod at pagkabagsak lamang ang nakapagpaisip sa akin at nagbigay sa akin ng tunay na kamalayan sa sarili. Mas naunawaan ko rin ang kalooban ng Diyos na iligtas ang tao at nakita kong ang awa at katuwiran ay parehong laman ng Kanyang pag-ibig. May mga prinsipyo sa pag-ibig ng Diyos; hindi Niya tayo pinapagmalabis o binibigyang-layaw. Pero ang “pag-ibig” ko para sa iba ay puno ng mga makademonyo at makamundong pilosopiya at nakabatay sa mga personal na kapakanan. Ito’y makitid at makasarili, nakakamuhi at nakakayamot sa Diyos. Noon ko lamang napagtanto na masama sa iba at sa ating sarili kapag tayo’y umasa sa ating damdamin, at iyan ang pinakamalaki kong hadlang sa pagsasagawa ng katotohanan at pagganap nang mabuti sa aking tungkulin. Kung hindi ko tinanggap ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, kung walang tunay na pagsisisi, nagkasala sana ako sa disposisyon ng Diyos at tinanggihan, kinamuhian, at inalis ako ng Diyos.

Kinalaunan ay nagbasa ako ng isa pang sipi ng mga salita ng Diyos: “Kung nais mong magkaroon ng normal na kaugnayan sa Diyos, kailangang bumaling ang puso mo sa Diyos. Sa pundasyong ito, magkakaroon ka rin ng normal na kaugnayan sa ibang tao. Kung wala kang normal na kaugnayan sa Diyos, anuman ang gawin mo upang mapanatili ang iyong kaugnayan sa ibang tao, gaano ka man magsumikap o gaanong lakas man ang iyong ibuhos, tutukoy lamang ang lahat ng ito sa isang pilosopiya ng tao sa pamumuhay. Pinananatili mo ang iyong katayuan sa mga tao sa pamamagitan ng isang pananaw ng tao at isang pilosopiya ng tao upang purihin ka ng mga tao, ngunit hindi mo sinusunod ang salita ng Diyos para magtatag ng mga normal na kaugnayan sa mga tao. Kung hindi ka magtutuon ng pansin sa iyong mga kaugnayan sa mga tao kundi magpapanatili ng isang normal na kaugnayan sa Diyos, kung handa kang ibigay ang puso mo sa Diyos at matututong sundin Siya, natural lamang na magiging normal ang iyong mga kaugnayan sa lahat ng tao. Sa ganitong paraan, hindi itinatatag ang mga kaugnayang ito sa laman, kundi sa pundasyon ng pagmamahal ng Diyos. Halos walang pakikipag-ugnayan sa laman, ngunit sa espiritu ay may pagsasamahan, pagmamahalan, kapanatagan sa isa’t isa, at paglalaan para sa isa’t isa. Lahat ng ito ay ginagawa sa pundasyon ng isang pusong nakakalugod sa Diyos. Ang mga kaugnayang ito ay hindi pinananatili sa pag-asa sa pilosopiya ng tao sa pamumuhay, kundi likas na likas na nabubuo sa pamamagitan ng pagdadala ng isang pasanin para sa Diyos. Hindi nito kinakailangan ang pagsisikap na gawa ng tao. Kailangan mo lamang magsagawa ayon sa prinsipyong salita ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Napakahalagang Magtatag ng Isang Normal na Kaugnayan sa Diyos).

Pagkabasa ko sa mga salita ng Diyos, naintindihan ko na ang mga relasyon sa mga kapatid ay pangunahing nakabatay sa pag-ibig ng Diyos. Hindi ito pinapanatili ng mga makamundong pilosopiya ni Satanas. Ang pagsasagawa ng katotohanan ang susi. Lalo na pagdating sa gawain ng bahay ng Diyos, kapag may nakikita tayong gumagawa ng kanilang tungkulin laban sa mga prinsipyo ng katotohanan, dapat tayong magbahagi tungkol sa katotohanan para tulungan at suportahan sila. Kung hindi pa rin sila magsisi pagkatapos ng maraming pagbabahagi, kailangan na silang tabasin at pakitunguhan kung kinakailangan. Kahit sa pamilya at mga kaibigan, hindi tayo maaaring umasa sa ating mga emosyon o sumunod sa mga makamundong pilosopiya. Kailangang gawin natin ang mga bagay ayon sa mga prinsipyo ng mga salita ng Diyos: magbahagi kung kinakailangan at kung hindi ito nakatulong ay palitan sila. Ang gawain ng simbahan at ang mga kapakanan ng bahay ng Diyos ay dapat laging pagmalasakitan. Ito lamang ang kaayon ng kalooban ng Diyos. Kinalaunan tinalakay ko ito sa ilang kasamahan sa paggawa at tinanggal ko si Sister Li batay sa mga prinsipyo ng katotohanan. Nagbahagi rin ako para masuri nang mabuti ang kanyang pagganap alinsunod sa mga salita ng Diyos at itinaas ko sa tungkulin si Brother Chen bilang pinuno ng grupo. Noon lamang ako nakaramdam ng ginhawa sa aking puso. Pagkalipas ng ilang panahon, binasahan ko ng mga salita ng Diyos si Sister Li at kinumusta ko siya. Sinabi niyang, “Salamat sa Diyos! Lahat ng ginagawa Niya ay mabuti. Noong una ay negatibo ako at nahihirapan, pero sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pananalangin, naintindihan kong ganito pala ang ginagawa ng Diyos para baguhin ako, at kung hindi ako natanggal at naituro sa akin ang mga problema ko, hindi ko sana nakilala ang sarili ko, o nagbago at nagsisi kagaya ng ginagawa ko ngayon.” Pagkarinig nito, nadama ko kung gaano kasarap ang talikdan ang laman at isagawa ang katotohanan. Naranasan ko rin na tanging ang pagsasagawa ng katotohanan at pag-ayon sa prinsipyo ang kaayon ng kalooban ng Diyos. Iyon lamang ang tanging marangal na paraan.

54. Isang Espirituwal na Labanan

Ni Yang Zhi, USA

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Magmula nang maniwala ang mga tao sa Diyos, nagkimkim na sila ng maraming maling intensyon. Kapag hindi mo isinasagawa ang katotohanan, nararamdaman mong lahat ng iyong layunin ay tama, ngunit kapag may nangyari sa iyo, makikita mong maraming maling intensyon sa kalooban mo. Kaya, kapag ginagawang perpekto ng Diyos ang mga tao, sinasanhi Niya na matanto nila na maraming kuru-kuro sa kanilang kalooban na humahadlang sa kanilang pagkakilala sa Diyos. Kapag natatanto mong mali ang iyong mga intensyon, kung nagagawa mong itigil ang pagsasagawa ayon sa iyong mga kuru-kuro at intensyon, at nagagawa mong magpatotoo sa Diyos at panindigan ang iyong posisyon sa lahat ng nangyayari sa iyo, nagpapatunay ito na nalabanan mo na ang laman. Kapag nilalabanan mo ang laman, tiyak na magkakaroon ng isang labanan sa iyong kalooban. Susubukang himukin ni Satanas ang mga tao na sundin ito, susubukan sila nitong utusan na sundin ang mga kuru-kuro ng laman at panindigan ang mga interes ng laman—ngunit liliwanagan at paliliwanagin ng mga salita ng Diyos ang kalooban ng mga tao, at sa oras na ito ay nasa iyo na kung susundin mo ang Diyos o susundin si Satanas. Pangunahing hinihingi ng Diyos sa mga tao na isagawa ang katotohanan upang pakitunguhan ang mga bagay na nasa kalooban nila, upang pakitunguhan ang kanilang mga kaisipan at mga kuru-kuro na hindi kaayon ng puso ng Diyos. Pinupukaw ng Banal na Espiritu ang mga tao sa kanilang puso, at nililiwanagan at pinaliliwanag sila. Kaya sa likod ng lahat ng bagay na nangyayari ay isang labanan: Tuwing isinasagawa ng mga tao ang katotohanan, o isinasagawa ang pag-ibig sa Diyos, mayroong isang malaking labanan, at bagama’t maaaring mukhang maayos ang lahat sa kanilang laman, sa kaibuturan ng kanilang mga puso, sa katunayan ay nagpapatuloy ang isang labanan sa pagitan ng buhay at kamatayan—at matapos lamang ng matinding labanang ito, matapos ang napakaraming pagmumuni-muni, saka mapagpapasyahan ang tagumpay o pagkatalo. Hindi alam ng isang tao kung tatawa o hihikbi. Dahil marami sa mga intensyon na nasa kalooban ng mga tao ang mali, o kaya’y dahil marami sa gawain ng Diyos ang taliwas sa kanilang mga kuru-kuro, kapag isinagawa ng mga tao ang katotohanan, isang malaking labanan ang nagaganap sa likod ng mga eksena. Matapos maisagawa ang katotohanang ito, sa likod ng mga eksena, hindi na mabilang ang mga patak ng luhang ibinuhos ng mga tao dahil sa kalungkutan bago nila tuluyang napagpasyahan na bigyang-kasiyahan ang Diyos. Dahil sa labanang ito kung kaya’t dumaranas ang mga tao ng paghihirap at pagdadalisay; ito ay totoong pagdurusa. Kapag nangyari sa iyo ang labanan, kung magagawa mong tunay na pumanig sa Diyos, magagawa mong bigyan ng kasiyahan ang Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, labis kong nadama na hindi naman simpleng bagay ang pagsasagawa ng katotohanan, at talagang kailangan ang espirituwal na pakikibaka. Ilang taon na nakararaan, nabunyag na masamang tao ang hipag ko. Nilayon ng iglesia na itiwalag siya, pero napigilan ako ng damdamin ko at hindi ko naisagawa ang katotohanan. Sa puso ko, nagtalo ako, at medyo naging miserable. Sa huli, sa tulong ng paghatol at mga paghahayag ng salita ng Diyos, malinaw kong nakita ang panganib at mga kahihinatnan ng magpadala sa emosyon ko. Noon ko lang nagawang talikuran ang aking laman, kalimutan ang aking damdamin, ilantad at itakwil ang masamang tao, at sa huli ay magtamasa ng kapayapaan at seguridad na hatid ng pagsasagawa ng katotohanan.

Nagbalik ako noong 2017 para tumanggap ng mga tungkulin sa pamumuno sa aking lokal na iglesia. Sa isang miting, sinabi sa akin ng mga kapatid na habang gumaganap si Han Bing, ang aking hipag, bilang isang lider ng iglesia, habang nakikibahagi sa mga miting, sinikap niyang magpasikat sa pamamagitan ng pagbibitiw ng mabababaw na salita at doktrina. Kahit saan siya nagpunta, ikinuwento niya ang mga tungkuling kanyang nagampanan at kung gaano siya nahirapan, kaya siya sinamba at pinakinggan ng iba. Matapos siyang kausapin ng mga kapatid tungkol sa ilang isyung nangyari sa kanilang mga tungkulin, hindi siya nagbahagi tungkol sa katotohanan para lutasin ang mga problemang ito, kundi sinermunan niya ang iba nang may kasupladahan. Dahil sa mga sermon niya, naging negatibo ang ilan sa mga kapatid at nawalan sila ng interes sa kanilang mga tungkulin. Kalaunan, pinalitan na si Han Bing. Pagkatapos noon, tumanggi na siyang magmuni-muni at unawain ang kanyang sarili, at nagkagalit-galit at nagtalu-talo ang mga kapatid, na nakagambala sa buhay-iglesia. Ilang beses siyang nabahaginan ng mga lider ng iglesia, at pinakitunguhan din siya at pinuna, pero tumanggi siyang tanggapin ang anuman doon. Nanatili siyang suwail at walang kasiyahan, at patuloy na nagpalaganap ng pagkanegatibo, na naging dahilan ng matinding kaguluhan sa buhay-iglesia. … Nang marinig ko na ganito ang inaasal ni Han Bing, galit na galit ako. Naalala ko ang mga salita ng Diyos: “Yaong mga nagbubulalas ng kanilang makamandag at malisyosong pananalita sa loob ng iglesia, na nagkakalat ng mga tsismis, nagpupukaw ng kawalan ng pagkakaisa, at iginugrupu-grupo ang mga kapatid—dapat ay natiwalag na sila sa iglesia. Subalit dahil ibang panahon na ngayon ng gawain ng Diyos, hinihigpitan ang mga taong ito, sapagkat tiyak na aalisin sila. Lahat ng nagawang tiwali ni Satanas ay may tiwaling disposisyon. Ang ilan ay walang anumang taglay kundi mga tiwaling disposisyon, samantalang ang iba ay hindi ganito: Hindi lamang sila mayroong tiwali at napakasamang disposisyon, kundi napakamalisyoso rin ng kanilang likas na pagkatao. Hindi lamang nahahayag sa kanilang mga salita at kilos ang kanilang tiwali at napakasamang disposisyon; ang mga taong ito, bukod dito, ang totoong diyablong si Satanas. Ang pag-uugali nila ay nakakaabala at nakakagambala sa gawain ng Diyos, nakakasama sa pagpasok ng mga kapatid sa buhay, at nakakasira sa normal na buhay ng iglesia. Sa malao’t madali, ang mga lobong ito na nakadamit-tupa ay kailangang mapalayas; hindi dapat kaawaan at tanggapin ang mga utusang ito ni Satanas. Ito lamang ang pumapanig sa Diyos, at yaong mga hindi nakakagawa nito ay nagtatampisaw sa putikan na kasama ni Satanas” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Isang Babala sa mga Hindi Nagsasagawa ng Katotohanan). Nung naalala ko ang siping ito, malinaw kong naintindihan na kapag sinukat ng salita ng Diyos ang kalikasan ni Han Bing, sa masamang tao nga yon. Pinag-aralan ng mga lider ng iglesia at kapwa-manggagawa ang paglaban niya sa mga salita ng Diyos, at sinabi nila na kahit kaya niyang magsakripisyo at gugulin ang kanyang sarili, at kaya niyang magdusa at magsakripisyo habang ginagampanan ang kanyang mga tungkulin, mayabang siya at sarili ang kanyang pinahahalagahan, hindi niya tinanggap man lang ang katotohanan, wala siyang pakundangan at pangahas, ginambala niya ang buhay-iglesia, at ayaw niyang itama ang kanyang mga pagkakamali kahit matapos siyang pagsabihan. Kaya siya naging masamang tao. Ayon sa mga regulasyon ng mga plano ng gawain ng bahay ng Diyos, kailangang itiwalag ang gayong mga tao. Matapos marinig ang napakaraming kapatid na sabihin na dapat siyang itiwalag sa iglesia, litung-lito ako: Sa tingin ko sa mga kilos niya, nakikita ko na masamang tao siya talaga at dapat itiwalag, pero nakababata siyang kapatid ng asawa ko, at maganda ang pagtrato sa akin ng mga biyenan ko at mahal na mahal niya ang pamilya ko. Kapag nalaman nila na pumayag na akong itiwalag si Han Bing, hindi ba nila iisipin na wala akong awa, walang utang na loob, at walang pagpapahalaga sa pamilya? Paano ko haharapin ang mga biyenan ko matapos kong gawin iyon? Pero bilang isang lider ng iglesia, kung hindi ako kumilos ayon sa mga prinsipyo, alam na alam na may isang masamang tao sa iglesia pero hindi siya itinitiwalag, at kung patuloy kong tutulutan ang masamang taong ito na gambalain ang buhay-iglesia at saktan ang mga taong hinirang ng Diyos, hindi ba lalabas na kasabwat ako ng isang masamang tao at isang kaaway ng Diyos? Natakot akong isipin pa iyon. Sa oras na iyon, naipit ako sa pagitan ng isang bato at isang matigas na lugar. Hindi ko alam kung ano ang gagawin. Nakita ni Sister Zhou na mukhang problemado ako, at sinabi niya sa akin, “Brother Yang, paulit-ulit na nagambala ni Han Bing ang iglesia, at hindi siya nagpapakita ng kahit bahagyang pagsisisi. Batay sa prinsipyo, dapat siyang itiwalag sa iglesia. Pinoprotektahan nito ang gawain ng iglesia. Iyan ang pinakamahalaga! Kailangan nating isaalang-alang ang kalooban ng Diyos, at hindi kumilos ayon sa sarili nating emosyon at personal na damdamin.” Pagkatapos kong makinig sa kanya, lalo akong nalito.

Noon din, ipinayo ng ilan sa mga kapatid, “Napakaraming taon nang naniwala sa Diyos si Han Bing, pinabayaan na niya ang kanyang pamilya at propesyon para isagawa ang kanyang mga tungkulin, at nagdusa siya nang husto. Palagay namin dapat siyang bigyan ng isa pang pagkakataon para magsisi.” Pagkarinig ko no’n, malinaw kong nalaman na sinabi lang ng mga kapatid ito dahil nalinlang sila ng pagpapakita ni Han Bing na gumagawa siya ng maganda, at na dapat akong magbahagi sa kanila tungkol sa katotohanan para pag-aralan ang ugali ni Han Bing upang mahiwatigan nila ang kanyang likas na pagkatao at diwa. Kaya lang naisip ko, si Han Bing ang paboritong anak ng mga biyenan ko, naguguluhan pa sa kanyang paniniwala sa Diyos ang biyenan kong babae, at hindi makahiwatig, at napakaemosyonal ng asawa ko. Kung ipasiya kong itiwalag si Han Bing at ilantad at pag-aralan ang kanyang masamang ugali sa aking mga kapatid, hindi ba hayagan kong sinasaktan ang buong pamilya ng asawa ko? Kung sumambit ako ng ilang magagandang salita tungkol kay Han Bing sa harap ng mga kapatid, at pagkatapos ay nagbahagi sa kanya para hilingin na magsisi siya at huwag nang gumawa ng iba pang mga kaguluhan, may posibilidad na hindi na siya kailanganing itiwalag sa iglesia, at sa gayong paraan, hindi ko na kailangang saktan ang pamilya ng asawa ko. Nabawasan ang pagkabahalang nadarama ko dahil sa ideyang ito, kaya sinabi ko sa aking mga kapatid, “Totoong nakagawa ng masama at nagkasala si Han Bing, pero kalooban ng Diyos na iligtas ang mga tao sa pinakamalawak na posibleng paraan, kaya dapat natin siyang bigyan ng isa pang pagkakataong magsisi. Kung muli siyang gumawa ng kasamaan, hindi pa huli ang lahat para itiwalag siya, at makukumbinsi natin siyang tanggapin iyon nang buong puso.” Nang marinig ni Sister Zhou na sabihin ko ang mabababaw na salitang iyon, parang may gusto siyang sabihin, pero sa huli ay nanatili siyang tahimik. Wala na ring ibang sinabi ang sinupamang iba, at nadama ko na nabawasan nang kaunti ang bigat sa puso ko. Naisip ko sa sarili ko na sa wakas ay hindi ko na kailangan pang alalahanin na masasaktan ko ang mga biyenan ko. Pero makalipas ang dalawang araw, bigla akong nagkaroon ng singaw sa bibig—tatlo pa. Pakiramdam ko parang nag-aapoy ang bibig ko; ang tindi ng init nito. Kung minsan napakasakit kaya hindi ako makapagsalita o makakain, at lumala nang husto ang sakit kaya nagigising ako sa gabi. Sa gitna ng paghihirap ko, nagdasal ako sa Diyos: “Diyos ko, alam ko na ang napakasasakit na singaw sa bibig at dila ko ay hindi nagkataong basta na lang tumubo; ito ang Iyong pagpaparusa at pagdisiplina sa akin. Diyos ko! Gusto kong makapagsisi sa Iyo.”

Kalaunan, sa mga debosyonal ko, nakita ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Ang Diyos ay palaging nasa puso ng mga taong tunay na naniniwala sa Kanya, at palagi silang may pusong nagpipitagan sa Diyos, isang pusong nagmamahal sa Diyos. Dapat gawin ng mga naniniwala sa Diyos ang mga bagay-bagay nang maingat at masinop, at lahat ng ginagawa nila ay dapat maging alinsunod sa mga kinakailangan ng Diyos at makalugod sa Kanyang puso. Hindi dapat maging matigas ang kanilang ulo, na ginagawa ang anumang gusto nila; hindi iyan nababagay sa banal na kaangkupan. Hindi dapat magwala ang mga tao, na iwinawagayway ang bandila ng Diyos kung saan-saan habang nagyayabang at nanggagantso kahit saan; ito ang pinakasuwail na uri ng pag-uugali. May mga panuntunan ang mga pamilya, at may mga batas ang mga bansa—hindi ba lalo na sa tahanan ng Diyos? Hindi ba mas mahigpit pa ang mga pamantayan? Hindi ba mas marami pang atas administratibo? Ang mga tao ay malayang gawin ang gusto nila, ngunit ang mga atas administratibo ng Diyos ay hindi maaaring baguhin kung kailan gustuhin. Ang Diyos ay isang Diyos na hindi nagpaparaya sa kasalanan ng mga tao; Siya ay isang Diyos na pumapatay ng mga tao. Hindi pa ba ito alam talaga ng mga tao?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Isang Babala sa mga Hindi Nagsasagawa ng Katotohanan). Nanginig ako sa takot sa mga salita ng Diyos. Nakita ko na banal, matuwid, at hindi nagpapalagpas ng kasalanan ang Kanyang disposisyon. Sa bahay ng Diyos, si Cristo at ang katotohanan ang may kapangyarihan. Ang saloobin ng Diyos sa masasamang taong gumagambala at nanggugulo sa gawain ng iglesia ay pagkasuklam at pagkayamot. At para sa mga may pang-unawa pero patuloy sa pumapanig sa masasamang tao at ipinagtatanggol sila, matindi ang pagkayamot at galit ng Diyos. Si Han Bing, bilang isang taong ayaw isagawa ang katotohanan, na gumambala sa gawain ng iglesia, ay ang klase mismo ng masamang tao na inilantad ng gawain ng Diyos, at nararapat na itiwalag. Pero para protektahan ang relasyon ko sa pamilya ng asawa ko, lantaran kong kinalaban ang aking konsiyensya sa pagiging hindi tapat sa mga prinsipyo ng katotohanan. Pinagtakpan at ipinagtanggol ko ang masamang tao. Pumanig ako sa masamang tao, at kumilos para protektahan siya. Hindi ba ako ginagawa nitong katulong at kasabwat ng isang masamang tao? Pinarangalan ako ng Diyos sa pamamagitan ng pagbibigay sa akin ng isang tungkulin sa pamumuno, pero wala akong pagpipitagan sa Kanya. Malinaw kong naunawaan ang katotohanan, pero hindi ko iyon isinagawa, sa halip ay naging abala ako sa isang sadyang panlilinlang para mapanatili ang isang masamang tao sa iglesia, kung saan nagambala niya ang buhay-iglesia at sinaktan ang aking mga kapatid. Alam at sadya akong nagkasala sa disposisyon ng Diyos! Maaaring malinlang ng mga kilos ko ang ibang mga tao, pero hindi maaaring malinlang ng mga ito ang Diyos. Nakikita ng Diyos ang nasa puso natin. Paano niya maaaring kunsintihin kailanman ang isang katulad ko, na gumawa ng di-makatwirang kapangahasan? Nakagawa na ako ng kasalanan, at alam ko na kung hindi ako nagsisi, aalisin ako ng Diyos. Kaya agad akong nagdasal sa Diyos para magsisi. Matapos talakayin ito sa ilan sa aking mga kapwa-manggagawa, inilista namin ang masasamang ginawa ni Han Bing at kumilos para matiwalag siya sa iglesia. Nang masumpungan kong magbalik-loob sa patnubay ng Diyos, himalang gumaling ang mga singaw ko sa bibig.

Pagkaraan ng dalawang araw, nagpunta ako sa bahay ng biyenan kong babae para gawin ang isang bagay, at naroon si Han Bing. Nang makita niya ako, tinitigan niya ako nang masama at pagkatapos ay pumihit at umalis. Galit na sinabi sa akin ng biyenan kong babae, “Naniwala na ang hipag mo sa Diyos nang napakaraming taon, at nagdusa nang malaki para ipalaganap ang ebanghelyo. Sino bang tao ang walang tiwaling disposisyon? Kapag itiniwalag siya ng iglesia, hindi ba siya mawawalan ng pagkakataong matamo ang pagliligtas ng Diyos? Maawa ka naman sa kanya!” Nagsalita rin ang asawa ko para ipagtanggol si Han Bing. Nang makita ko kung gaano sila kaemosyonal, at na hindi nila gaanong maunawaan si Han Bing, ibinahagi ko sa kanila ang mga kasamaang ginawa nito. Pero hindi man lang nakinig ang biyenan kong babae. Sa halip, pagalit niya akong sinigawan habang tumutulo ang mga luha mula sa kanyang mga mata. Nang makita ko ang kanyang galit, kinagalitan din ako ng asawa ko na nakatayo roon. Nang makita ko ang lahat ng ito, nanghina ako nang husto at naging miserable ni hindi ako makakain. Noong gabing yon, habang nakahiga ako sa kama, pabiling-biling ako, at hindi makatulog kahit anong pilit ko. Sa isang dako, kinailangan kong itiwalag ang masamang tao para protektahan ang gawain ng iglesia, pero sa kabilang dako, naroon ang mga paratang ng aking asawa at biyenang babae. Ano ang gagawin ko? Kung ititiwalag ko ang hipag ko, masasaktan ko ang buong pamilya ng biyenan kong babae, na maaaring makaapekto sa relasyon ko sa asawa ko at posibleng mauwi sa pagkakawatak-watak ng sarili kong pamilya. Pero ang pagtutulot na manatili ang masamang taong ito sa iglesia ay maaaring maging panganib sa buhay-iglesia at makapinsala sa buhay ng aking mga kapatid. Sa pag-iisip sa lahat ng ito, naging napakamiserable ko at lito. Ang tanging magagawa ko ay magdasal nang taimtim sa Diyos: “Diyos ko, hinang-hina ako. Tungkol sa pagtitiwalag kay Han Bing, ayaw kong saktan Ka, pero napipigilan ako ng aking mga emosyon at nahihirapan akong isagawa ang katotohanan. Isinasamo ko na bigyan Mo ako ng lakas at gabayan akong madaig ang mga puwersa ng kadiliman, para makapanindigan ako at makapagpatotoo sa Iyo.”

Pagkatapos kong magdasal, nagbasa ako ng iba pang mga salita ng Diyos: “Sa bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa gitna ng mga tao, sa panlabas ay mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na para bang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Ngunit sa likod ng mga eksena, ang bawat hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pustahan na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at nangangailangan sa mga tao na manindigan sa kanilang patotoo sa Diyos. Gaya nang si Job ay sinubukan, halimbawa: Sa likod ng mga eksena, nakikipagpustahan si Satanas sa Diyos, at ang nangyari kay Job ay mga gawa ng tao, at panghihimasok ng mga tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos? Itanong mo sa iyong sarili: Ikaw ba’y isang tao na nagpakita ng pagsasaalang-alang para sa pasanin Niya? Makakapagsagawa ka ba ng katuwiran para sa Kanya? Makakapanindigan ka ba at makakapagsalita para sa Akin? Maisasagawa mo ba nang matatag ang katotohanan? Ikaw ba’y may sapat na lakas ng loob na labanan ang lahat ng gawa ni Satanas? Makakaya mo bang isantabi ang iyong mga damdamin at ilantad si Satanas para sa kapakanan ng Aking katotohanan? Mapapahintulutan mo ba ang Aking mga layunin na matupad sa iyo? Naihandog mo na ba ang iyong puso sa pinakamahalagang sandali? Ikaw ba’y taong gumaganap sa Aking kalooban? Itanong mo sa iyong sarili ang mga katanungang ito at madalas mo silang isipin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Tumagos sa puso ko ang bawat naninising tanong ng mga salita ng Diyos. Nadama ko sa mga ito ang Kanyang agarang kalooban at mga kinakailangan. Umasa ang Diyos na makakaya kong itiwalag ang masamang tao nang hindi umaasa sa aking mga emosyon o personal na damdamin, at na buong-tapang akong papanig sa Diyos at magsasagawa ng katotohanan para mapalugod ang Kanyang kalooban. Naisip ko si Job sa oras ng kanyang mga pagsubok, at kung paano, habang sa tingin ay tinanggalan ng kanyang yaman, namatay ang kanyang mga anak, pinatay ang kanyang mga alipin, at inatake siya ng kanyang asawa at tatlong kaibigan, sa likod ng lahat ng kaganapang ito ay ang pusta ni Satanas sa Diyos. Mga tukso ni Satanas ang sumapit kay Job. Sa huli, nagawang pumanig ni Job sa Diyos dahil sa kanyang pananampalataya at pagpipitagan sa Diyos. Pinaranas niya nang lubos na kahihiyan at kabiguan si Satanas, at nagbigay siya ng matunog na patotoo para sa Diyos. Ang sa tingin ay mukhang pamimilit sa akin ng biyenan kong babae, sa katunayan, ay isang pakikibaka sa espirituwal na dako. Panlilinlang ito ni Satanas. Ito ang pagtatangka nitong pigilan ako mula sa pagsasagawa ng katotohanan sa pamamagitan ng pananamantala sa aking emosyal na mga karelasyon, para manatili ang masamang tao at patuloy na gambalain at wasakin ang gawain ng iglesia. Pero ginamit din ng Diyos ang bagay na ito para subukin ako, para makita kung magpapasakop ako kay Satanas dahil sa mga pagpigil ng aking asawa at biyenang babae, o kung sa halip ay paninindigan ko ang katuwiran, isasagawa ang katotohanan, at kikilos ayon sa mga prinsipyo. Kung pinili kong bigyang-kasiyahan ang aking laman at pumanig ako kay Satanas, hindi ba ibig sabihin niyan ay nahulog na ako sa mga panlilinlang ni Satanas? Kung ginawa ko iyon, mawawala ang aking patotoo sa presensya ng Diyos.

Nang maisip ko ang lahat ng iyon, nagsimula akong magmuni-muni sa aking sarili: Sa buong panahong ito, habang naharap sa pagpapasiyang ito, bakit ko nadama na naipit ako sa pagitan ng isang bato at isang matigas na lugar at natagpuan na napakamiserable nito? Malinaw kong naunawaan ang pangangailangang protektahan ang gawain ng iglesia, pero bakit ako patuloy na kumikilos ayon sa damdamin ko, at nahihirapan akong isagawa ang katotohanan at kumilos alinsunod sa mga prinsipyo? Pagkatapos nito, binasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos, “Isinilang sa gayong napakaruming lupain, labis nang naimpluwensiyahan ng lipunan ang tao, naimpluwensiyahan na siya ng mga etikang pyudal, at naturuan na siya sa ‘mga institusyon ng mas mataas na pag-aaral.’ Ang kaisipang paurong, tiwaling moralidad, masamang pananaw sa buhay, kasuklam-suklam na pilosopiya sa pamumuhay, lubos na hungkag na pag-iral, at napakabuktot na uri ng pamumuhay at mga kaugalian—lubhang nanghimasok na sa puso ng tao ang lahat ng mga bagay na ito, at lubhang nagpahina at sumalakay sa kanyang konsensiya. Bilang resulta, mas lalong lumayo ang tao mula sa Diyos, at mas lalong naging tutol sa Kanya. Lalong nagiging mas mabangis ang disposisyon ng tao sa bawat araw, at wala ni isang tao ang magkukusang isuko ang anumang bagay para sa Diyos, wala ni isang tao ang magkukusang sumunod sa Diyos, ni, higit pa rito, isang taong magkukusang hanapin ang pagpapakita ng Diyos. Sa halip, sa ilalim ng sakop ni Satanas, walang ginawa ang tao kundi maghangad ng kalayawan, ibinibigay ang sarili sa katiwalian ng laman sa lupain ng putik” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos). Mula sa salita ng Diyos, naunawaan ko na nabubuhay ako ayon sa aking mga emosyon, hindi ko maisagawa ang katotohanan at sinusuway at nilalabanan ko ang Diyos, lahat dahil nagawa akong tiwali ni Satanas. Ginamit ni Satanas, ang hari ng mga diyablo, ang pagtuturo ng doktrina ng lipunan at ang edukasyon na aking natanggap sa paaralan para itanim sa akin ang masasamang pilosopiya gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Mas matimbang ang dugo kaysa tubig,” at “Ang tao ay hindi patay; paano siya magiging malaya mula sa emosyon?” para makita ko na ang damdamin ko para sa ibang mga tao ang pinakamahalagang bagay sa buhay, para maisip ko na ang pag-iingat sa mga relasyon at pagiging sensitibo sa damdamin ng mga tao ay natural sa mga tao, at ang papaniwalain ako na ang hindi paggawa nito ay kawalan ng awa at kawalan ng pananampalataya, at na isisisi ito sa akin ng iba. Itinuring kong positibong mga bagay ang masasamang pilosopiyang ito, at itinuring ang mga ito bilang mga prinsipyong ipamumuhay, at sa pamumuhay ayon sa masasamang pilosopiya at batas na ito, nawalan ako ng prinsipyo at nalito tungkol sa tama at mali, naging labis na makasarili, kasuklam-suklam, tuso, at mapanlinlang. Pagdating sa pagtitiwalag kay Han Bing, natakot ako na baka sabihin ng mga kamag-anak ko na walang akong utang na loob at walang awa, at na magkakawatak-watak ang pamilya ko dahil dito; dahil dito, binalewala ko ang gawain ng iglesia at ang buhay ng aking mga kapatid. Talagang naging makasarili ako at kasuklam-suklam. Sa ganitong pag-uugali, talagang wala akong utang na loob at walang awa. Kaya napakadilim at napakasama ng ating lipunan, at walang katarungan o hustisya ay dahil lahat ng tao ay nabubuhay ayon sa masasamang pilosopiya at batas na ito. Ang inaalala lang ng mga tao ay ang mga makamundong emosyonal na relasyon. Nagsasalita lang sila para sa mga yaong pinakamalapit sa kanila. Kahit may ginagawa ang mga taong ito na ilegal o isang krimen, nag-iisip sila ng mga paraan para protektahan at tulungan sila, at nalilito sa tama at mali sa pagsisikap na ipagtanggol sila. Noon ko lang nakita nang malinaw na ang masasamang pilosopiya at batas na ito ay mukhang makatwiran at moral at umaayon sa mga kuru-kuro ng tao, pero ang totoo ay walang katotohanang mga pagkakamali ang mga ito na ginagamit ni Satanas para linlangin at gawing tiwali ang mga tao. Galit sila sa katotohanan at sa Diyos. Kapag nabubuhay tayo ayon sa mga bagay na ito, sinusuway at nilalabanan lang natin ang Diyos, sinasaktan ang iba, at isinasabuhay ang likas na katangian ng mga demonyo. Noong araw, namuhay ako ayon sa gayong masasamang pilosopiya at batas, pinrotektahan ko ang masamang tao, at nakibahagi sa kanyang mga maling ginagawa. Pero hindi ako sinisi ng Diyos sa nakaraan kong mga pagkakasala, at binigyan pa rin ako ng isang pagkakataong magsisi, na labis kong pinasasalamatan sa Diyos. Kaya, tahimik akong nagdasal sa Diyos at sumumpa: Diyos ko, ayaw ko nang kumilos ayon sa aking sariling mga emosyon. Ang gusto ko lang ay mahalin ang mahal Mo at kamuhian ang ayaw Mo ayon sa Iyong mga salita, panindigan ang mga prinsipyo ng katotohanan, at agad itiwalag ang masasamang tao sa iglesia.

Kinabukasan, sa miting ng mga manggagawa, nabalitaan ko mula sa mga kapwa-manggagawa na hindi pa rin maunawaan ni Han Bing ang sarili niya o nagpapakita ng anumang pagsisisi, at nagpapagalit pa rin siya, nag-uudyok ng pagsalungat, at nagtatangkang magbuo ng mga grupo. Nang mabalitaan ko ito, lalo kong sinisi ang sarili ko. Kinamuhian ko ang sarili ko dahil nagpadala ako sa mga emosyon ko at hindi ko siya kaagad itiniwalag, kaya nagambala niya ang buhay-iglesia. Kalaunan, sa sumunod na miting, nagsimula akong sadyang gumamit ng mga salita ng Diyos para pag-aralan at mahiwatigan ang bawat isa sa masasamang ugali ni Han Bing, at sa pamamagitan ng pagbabahagi, nakahiwatig din ang mga kapatid na nalinlang niya at nagsimulang itakwil siya. Nahiwatigan din ng asawa ko, matapos maunawaan ang katotohanan, ang likas na pagkatao at diwa ni Han Bing, at hindi na nakipagtalo pa na hindi naging makatarungan ang pagtrato sa kanya. Matapos matiwalag si Han Bing sa iglesia, hindi na iyon ginambala ng masamang tao, kaya nagawang dumalo ng mga kapatid sa mga miting at gampanang muli nang normal ang kanilang mga tungkulin. Pinuri naming lahat ang Diyos para sa Kanyang katuwiran! Dahil sa pangyayaring ito, nakita ko na sa bahay ng Diyos, ang Kanyang mga salita at ang katotohanan ang may kapangyarihan, na lahat ng bagay ay pinamamahalaan ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan, at na ang mga walang pananampalataya, masasamang tao, at anticristo ay hindi maaaring panatilihin ang kanilang sarili sa bahay ng Diyos. Personal ko ring naranasan na magdudulot lang ng pasakit ang pamumuhay ayon sa masasamang pilosopiya at batas. Wala tayong mapapala roon, o ang sinupamang iba. Sa pamamagitan lang ng pamumuhay ayon sa mga salita ng Diyos natin tunay na madarama ang kaligtasan at kapayapaan. Na ngayon ay hindi na ako nabubuhay ayon sa masasamang pilosopiya at batas, at na hindi na ako napipigilan ng aking mga emosyon, naisasagawa ko na ang ilang katotohanan, at kaya kong mabuhay nang may kaunting katuwiran—lahat ng ito dahil sa pagliligtas ng Diyos, at isang epektong nakamit ng paghatol at pagkastigo sa mga salita ng Diyos. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

55. Paglaya Mula sa Tanikala ng Pagkakagapos

Ni Zhou Yuan, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ngayon ang panahon na tinutukoy Ko ang katapusan ng bawat tao, hindi ang yugto na sinimulan Kong hubugin ang tao. Isinusulat Ko sa Aking talaang aklat, isa-isa, ang mga salita at kilos ng bawat tao, ang kanyang piniling landas sa pagsunod sa Akin, ang kanyang likas na mga katangian, at kung paano sila umasal sa dakong huli. Sa ganitong paraan, anumang uri ng tao sila, walang sinumang makatatakas sa kamay Ko, at ang lahat ay makakasama ng kanilang kauri ayon sa itinalaga Ko” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan). “Natutukoy ang kalalabasan ng lahat ayon sa diwang nagmumula sa kanilang asal, at palagi itong angkop na natutukoy. Walang sinumang makapapasan sa mga kasalanan ng iba; higit pa, walang sinumang makatatanggap ng kaparusahan na nauukol sa iba. Ito ay lubos. Ang mapagmahal na pag-aaruga ng isang magulang sa kanyang mga anak ay hindi nagpapahiwatig na makakaya niyang gampanan ang mga gawang matuwid sa halip ng kanyang mga anak, o ang masunuring pagkamagiliw ng isang anak sa kanyang mga magulang ay nangangahulugang makakaya niyang gampanan ang mga gawang matuwid sa halip ng kanyang mga magulang. Ito ang tunay na pakahulugan ng mga salitang, ‘Kung gayon ay magkakaroon ng dalawa sa larangan; ang isa ay kukunin, at ang isa ay iiwan. Maggigiling sa kiskisan ang dalawang babae; ang isa ay kukunin, at ang isa ay iiwan.’ Hindi madadala ng mga tao sa pamamahinga ang mga anak nilang gumagawa ng masama batay sa malalim nilang pagmamahal sa kanila, o hindi madadala ng sinuman sa pamamahinga ang kanyang asawa batay sa matuwid nilang asal. Isa itong administratibong panuntunan; hindi maaaring magkaroon ng mga pagtatangi para sa sinuman. Sa huli, ang mga gumagawa ng pagkamatuwid ay mga gumagawa ng pagkamatuwid, at ang mga tagagawa ng masama ay mga tagagawa ng masama. Tutulutang makaligtas sa kalaunan ang mga matuwid, samantalang wawasakin ang mga tagagawa ng masama. Ang mga banal ay mga banal; hindi sila madumi. Ang madudumi ay madudumi, at walang isa mang bahagi nila ang banal. Ang mga taong wawasakin ay ang lahat ng mga buktot, at ang mga makaliligtas ay ang lahat ng mga matuwid—kahit pa gumaganap ng mga matuwid na gawa ang mga anak ng mga buktot, at kahit pa gumagawa ng masasamang gawa ang mga magulang ng mga matuwid. Walang ugnayan sa pagitan ng isang naniniwalang esposo at ng hindi naniniwalang esposa, at walang ugnayan sa pagitan ng mga naniniwalang anak at mga di-naniniwalang magulang; ganap na hindi magkaayon ang dalawang uring ito ng mga tao. Bago pumasok sa pamamahinga, may pisikal na mga kamag-anak ang isang tao, ngunit sa sandaling pumasok sa pamamahinga ang isang tao, wala na siyang anumang pisikal na mga kamag-anak na masasabi” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Papasok sa Pahinga ang Diyos at ang Tao Nang Magkasama). Ang gawain ng Diyos sa mga huling araw ay ang pagsama-samahin ang tao ayon sa uri nila. Siya ang nagsasabi ng kahihinatnan at patutunguhan ng bawat tao base sa ugali at kalikasan at diwa nila. Walang makapagbabago ng bagay na ito at natutukoy ito ng matuwid na disposisyon ng Diyos. Gusto ng Diyos na tratuhin natin ang iba ayon sa Kanyang salita at mga prinsipyo ng katotohanan. Hindi natin pwedeng paboran ang sinuman base sa emosyon, kahit na ang mga mahal natin sa buhay. Salungat iyon sa katotohana at paglabag sa disposisyon ng Diyos.

Tatlong taon na ang nakararaan, patapos na ang pagpupulong noon nang kausapin ako ng isang lider: “Ang daddy mo, lagi niyang pinag-aaway ang mga kapatid. Ginugulo niya ang buhay-iglesia. Nagbahagi kami kasama siya, sinuri ito, at binalaan namin siya, pero ayaw niyang magsisi. Inireport ng mga kapatid na ginawa niya na iyon dati sa ibang lugar habang ginagawa ang kanyang tungkulin. Mangangalap kami ng patunay tungkol sa mga masasamang gawa niya” Kumabog ang puso ko nang narinig ko ito at naisip ko, “Ganoon ba talaga kasama iyon?” Pero naisip ko rin na habang nasa pagtitipon, ginugulo nga ni dad ang buhay-iglesia at ayaw niya sa katotohanan. Sa mga pagtitipon ay hindi siya nagbabahagi ng salita ng Diyos, at walang kinalaman sa katotohanan ang tinatalakay niya, pinupukaw ang mga tao kaya hindi na sila panatag na makapagnilay ng mga salita ng Diyos. Binanggit ko ito sa kanya pero ayaw talaga niyang makinig. Kung anu-anong palusot ang sinabi niya. Sinabi ko sa pinuno ng iglesia ang tungkol sa sitwasyon. Pagkatapos noon ay nagbahagi siya kay daddy, ilang beses din siyang tinulungan, at ipinaliwanag niya ang diwa at kahihinatnan ng pag-uugali niya. Pero hindi ito tinanggap ni dad. Patuloy lang siya sa pagpapalusot at pakikipagtalo. Ayaw talaga niyang magsisi. Tingin ko ay mas lumala ang sitwasyon dahil inireport na ito ng mga kapatid ngayon. Naalala ko na may dalawang tao sa iglesia na sinasabing masasama at tinanggal sila dahil ayaw nilang isagawa ang katotohanan, bagkus ay laging ginugulo ang buhay-iglesia, at ayaw magsisi. Kung katulad nilang dalawa si daddy, hindi ba dapat tanggalin din siya? Kung magkakatotoo iyon, tapos na ang daan ng pananampalataya niya. Maililigtas pa rin ba siya? Dahil doon ay mas nabagabag ako, at naramdaman ko na parang may pumipiga ng puso ko.

Kinagabihan, hindi ako mapakali sa kama, nahirapan talaga akong matulog, iniisip ko ang sinabi ng iba kay daddy. Alam kong pinoprotektahan lang nila ang buhay-iglesia mula sa mga panggagambala, pinahahalagahan ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid, at naaayon ito sa kalooban ng Diyos. Alam ko ang tungkol sa ugali ni daddy kaya naisip ko kung dapat ko ba siyang isumbong sa lider. Naisip ko kung gaano niya ako minahal at inalagaan noong bata pa ako. Kapag nag-aaway kami ng kapatid kong lalaki, ako lagi ang pinoprotektahan niya ako man ang mali o hindi. Kapag naman malamig at wala akong mainit na kubrekama sa paaralan, magbibisekleta siya nang lampas animnapung milya para dalhan ako ng kumot. Madalas na nasa malayong lugar si mommy noon dahil sa paggawa ng tungkulin, kaya madalas si daddy ang nagluluto at nag-aalaga sa akin. Habang iniisip ko ito, hindi ko mapigilang maiyak. Naisip ko, “Ang daddy ko ang nagpalaki sa akin. Kung ilalantad ko siya at nalaman niya ito, baka sabihin niyang wala akong konsensya at na wala akong puso? Paano ko siya haharapin sa bahay pagkatapos ko siyang ilantad?” Isinulat ko ang tungkol sa pag-uugali ni daddy, pero hindi ko maituloy. Naisip ko, “Paano kung isulat ko ang lahat ng alam ko tapos ay patalsikin siya? Huwag na nga. Hindi ko na ito isusulat.” Gusto kong makatulog nang mahimbing para makatakas sa realidad, pero hirap na hirap ako. Hindi ako mapalagay at nakokonsensya ako. Hindi maganda ang pag-uugali niya ngayon at may kaunti akong alam sa mga ginawa niya dati. Kung kikimkimin ko lang iyon, parang itinago ko ang katotohanan, hindi ba? Gulung-gulo talaga ang kalooban ko. Kinailangan kong humarap sa Diyos sa panalangin. Dasal ko, “Diyos ko, alam ko po ang ilan sa mga kasamaan ni daddy, at alam kong kailangan kong panindigan ang gawain ng iglesia at maging totoo sa kung ano ang alam ko, pero ayoko pong gawin iyon dahil patatalsikin siya. Diyos ko, gabayan Mo ako para maisagawa ko ang katotohanan, maging matapat ako, at mapanindigan ang gawain ng iglesia.” Napayapa ako pagkatapos kong magdasal. Tapos ay binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos? Itanong mo sa iyong sarili: Ikaw ba’y isang tao na nagpakita ng pagsasaalang-alang para sa pasanin Niya? Makakapagsagawa ka ba ng katuwiran para sa Kanya? Makakapanindigan ka ba at makakapagsalita para sa Akin? Maisasagawa mo ba nang matatag ang katotohanan? Ikaw ba’y may sapat na lakas ng loob na labanan ang lahat ng gawa ni Satanas? Makakaya mo bang isantabi ang iyong mga damdamin at ilantad si Satanas para sa kapakanan ng Aking katotohanan? Mapapahintulutan mo ba ang Aking mga layunin na matupad sa iyo? Naihandog mo na ba ang iyong puso sa pinakamahalagang sandali? Ikaw ba’y taong gumaganap sa Aking kalooban? Itanong mo sa iyong sarili ang mga katanungang ito at madalas mo silang isipin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). “Ang mga tao’y lahat namumuhay sa emosyon—kaya nga hindi iniiwasan ng Diyos ang isa man sa kanila, at inilalantad ang mga lihim na nakatago sa puso ng buong sangkatauhan. Bakit hirap na hirap ang mga tao na ihiwalay ang kanilang sarili sa kanilang damdamin? Higit pa ba ito kaysa sa mga pamantayan ng konsiyensya? Maisasakatuparan ba ng konsiyensya ang kalooban ng Diyos? Matutulungan ba ng damdamin na malagpasan ng mga tao ang kahirapan? Sa mga mata ng Diyos, ang damdamin ay Kanyang kaaway—hindi ba ito malinaw na nakasaad sa mga salita ng Diyos?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 28). Wala akong sagot sa mga tanong na ito sa salita ng Diyos. Alam na alam kong hindi hinangad ni dad ang katotohanan, at ginulo niya ang pagkain at pag-inom ng iba sa salita ng Diyos. Wala siyang pinakinggang pagbabahagi ng iba, hinusgahan ang mga tao sa likod nila, at naghasik ng alitan. Pero dahil sa emosyon ko, nalimutan kong nagulo ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid. Ayoko lang na magtapat sa pinuno para maprotektahan si daddy. Hindi ko isinagawa ang katotohanan at hindi isinaalang-alang ang kalooban ng Diyos. Naisip ko ang dalawang masamang taong tinanggal noon ng mga tao sa iglesia. Ayaw nilang isagawa ang katotohanan at ginulo ang buhay-iglesia kaya nagalit talaga ako, at makatuwiran at labis kong inilantad ang kasamaan nila. Kaya bakit hindi ko magawang maging matapat sa pagsusulat ng ugali ni daddy? Nakita ko na hindi ako tapat na tao, at hindi ako patas. Hindi ko isinagawa ang katotohanan o pinanindigan ang iglesia at ito ay isang napakahalagang sandali. Sa halip, pinagtakpan ko ang daddy ko dahil sa emosyon ko, itinago ang kanyang mga kasamaan, at kinalaban ko ang mga prinsipyo ng katotohanan. Hindi ba’t pagpanig iyon kay Satanas at pagkalaban sa Diyos? Nang natauhan ako, nagdasal at nagsisi ako sa Diyos. “Ayoko nang magpadala sa aking emosyon. Gusto kong maging tapat pagdating kay daddy.”

Pagkadasal ko, inalala ko ang ilan sa mga kasamaan ni daddy at isa-isa kong inilista ang mga ito. Habang naglilingkod bilang isang gospel deacon, naging mapanghusga siya sa kanyang kapareha na si Brother Zhang. Hinusgahan at minaliit siya ni daddy sa harap ng mga kapatid. Naapektuhan si Brother Zhang at naging negatibo ang lagay. Iwinasto ng lider si dad pero ayaw niyang makinig. Nang tinukoy ng mga kapatid ang mga isyu sa kanya, hindi niya tinanggap ang anuman sa mga iyon. Lagi siyang nakatuon sa kamalian ng iba at lagi niyang pinagsasamantalahan ang mga kahinaan nila at lagi niyang sinasabi, “Ilang taon na akong nananalig. Alam ko na ang lahat ng iyan!” Nang nakita niyang aktibo ako sa tungkulin ko, hinimok niya akong mag-asam ng pera at makamundong mga bagay, at puro negatibo ang sinasabi niya para mawalan ako ng gana sa tungkulin ko. Nang nasangkot siya sa isang car accident, pinuntahan siya ni Brother Lin n amula sa iglesia para kamustahin siya at magbahagi ng katotohanan, at kailangan daw niyang magnilay-nilay at matutuhan ang araw niya, pero hindi niya ginawa ang anuman sa mga ito. Iba ang sinabi niya sa mga tao, nagkalat ng tsismis si daddy na kinutya siya ni Brother Lin. Iyon ang dahilan kaya hinusgahan ng ilang kapatid si Brother Lin. Natigilan ako at nagalit habang iniisip ang lahat ng iyon. Naisip ko, “Si Daddy ba talaga ito? Hindi ba masamang tao ito?” Lagi kong inakalang sa mga taong nananalig siya, ginagawa niya ang kanyang tungkulin at nagpapalaganap ng ebanghelyo, kaya niyang magdusa at magbayad ng halaga. Naantig ako sa kung ano siya sa panlabas, akala ko totoong nananalig si dad. Kaya hindi ko binigyang-pansin ang pag-uugali niya. Masyado akong naging hangal at bulag. Ngayon, labis ko nang pinagsisisihan ang pagpapadala sa emosyon at pagprotekta sa kanya. Tapos ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Yaong mga nagbubulalas ng kanilang makamandag at malisyosong pananalita sa loob ng iglesia, na nagkakalat ng mga tsismis, nagpupukaw ng kawalan ng pagkakaisa, at iginugrupu-grupo ang mga kapatid—dapat ay natiwalag na sila sa iglesia. Subalit dahil ibang panahon na ngayon ng gawain ng Diyos, hinihigpitan ang mga taong ito, sapagkat tiyak na aalisin sila. Lahat ng nagawang tiwali ni Satanas ay may tiwaling disposisyon. Ang ilan ay walang anumang taglay kundi mga tiwaling disposisyon, samantalang ang iba ay hindi ganito: Hindi lamang sila mayroong tiwali at napakasamang disposisyon, kundi napakamalisyoso rin ng kanilang likas na pagkatao. Hindi lamang nahahayag sa kanilang mga salita at kilos ang kanilang tiwali at napakasamang disposisyon; ang mga taong ito, bukod dito, ang totoong diyablong si Satanas. Ang pag-uugali nila ay nakakaabala at nakakagambala sa gawain ng Diyos, nakakasama sa pagpasok ng mga kapatid sa buhay, at nakakasira sa normal na buhay ng iglesia. Sa malao’t madali, ang mga lobong ito na nakadamit-tupa ay kailangang mapalayas; hindi dapat kaawaan at tanggapin ang mga utusang ito ni Satanas. Ito lamang ang pumapanig sa Diyos, at yaong mga hindi nakakagawa nito ay nagtatampisaw sa putikan na kasama ni Satanas” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Isang Babala sa mga Hindi Nagsasagawa ng Katotohanan). Kung ikukumpara ang pag-uugali ni daddy sa mga salita ng Diyos, nakita ko na hindi lamang siya basta nagpapakita ng isang tiwaling disposisyon, kundi isang malisyosong kalikasan. Masigasig siya sa panlabas at kayang magpakahirap para sa tungkulin niya, at magpalaganap ng ebanghelyo kahit na inuusig ng Partido Komunista ng China, pero hindi niya kayang tanggapin ang katotohanan. Namumuhi pa nga siya sa katotohanan. Inilantad ng mga kilos niya ang tuso at karimarimarim niyang kalikasan. Isa siyang masamang tao na panig kay Satanas, kaya dapat siyang itiwalag. Kahit anak pa niya ako, maling magpadala ako sa emosyon. Kailangan kong tumayo sa panig ng Diyos sa aking pananampalataya, at ilantad at itakwil si Satanas. Naisip ko ang mga kapatid sa grupong pinamumunuan ko na walang alam tungkol kay dad. Kailangan kong magbahagi sa kanila at ilantad ang kasamaan ni daddy para hindi na sila maloko ng dad ko. Pero labis akong nag-alala: “Nanalig ang ilan sa kanila dahil sa daddy ko at maganda ang relasyon nila sa kanya. Kung ilalantad ko siya, sasabihin nilang wala akong konsensya at puso, hindi ba? At kapag itiniwalag siya at nawalan ng pagkakataong maligtas, siguradong napakasakit nito para sa kanya.” Labis kong ikinalungkot ang pag-iisip nito at nawalan na ako ng ganang magbahagi. Hindi ako nakatulog sa kaiisip noong gabing iyon, naisip ko kung hindi ko ilalantad ang kasamaan ni daddy at malilinlang niya ang mga kapatid at papanig sila sa kanya, siguradong magiging masama rin sila. Kung hahayaan ko lang sila na mailigaw at hindi ako magbabahagi sa kanila, ipinapahamak ko sila, hindi ba? Dahil sap ag-iisip noon sinisi ko ang sarili ko, kaya nagdasal ako sa Diyos: “Diyos ko, ang dami ko pong inaalala ngayon. Palakasin Niyo ako at ang pananampalataya ko, gabayan Ninyo akong maisagawa ang katotohanan at mailantad ang masamang taong ito.”

Pagkatapos kong magdasal, binasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Sa mga salita ng Diyos, anong prinsipyo ang binabanggit tungkol sa kung paano dapat pakitunguhan ng mga tao ang isa’t isa? Mahalin ang minamahal ng Diyos, at kamuhian ang kinamumuhian ng Diyos. Iyon ay, ang mga taong minamahal ng Diyos, na tunay na naghahabol ng katotohanan at gumagawa ng kalooban ng Diyos, ang mismong mga taong dapat mong mahalin. Ang mga hindi gumagawa ng kalooban ng Diyos, yaong mga namumuhi sa Diyos, yaong mga sumusuway sa Kanya, at yaong mga kinasusuklaman Niya ay mga taong dapat din nating kasuklaman at tanggihan. Ito ang hinihingi ng salita ng Diyos. Kung hindi naniniwala ang iyong mga magulang sa Diyos, kinamumuhian nila Siya kung gayon; at kung kinamumuhian nila Siya, tiyak na kinamumuhian sila ng Diyos. Kaya, kung sinabi sa iyong kamuhian mo ang iyong mga magulang, magagawa mo ba ito? Kung nilalabanan nila ang Diyos at nilalapastangan Siya, tiyak na sila ang mga taong kinamumuhian at isinusumpa Niya. Sa ilalim ng gayong mga pangyayari, paano mo dapat tratuhin ang iyong mga magulang kung hinadlangan nila ang paniniwala mo sa Diyos, o kung hindi nila ito ginagawa? Noong Kapanahunan ng Biyaya, sinabi ng Panginoong Jesus, ‘Sino ang aking ina? At sino-sino ang aking mga kapatid? … Sapagka’t sinomang gumaganap ng kalooban ng aking Ama na nasa langit, ay siyang aking kapatid na lalake at aking kapatid na babae, at ina.’ Umiiral na ang kasabihang ito noon pang Kapanahunan ng Biyaya, at lalo pang mas angkop ang mga salita ng Diyos ngayon: ‘Mahalin kung ano ang minamahal ng Diyos, at kamuhian kung ano ang kinamumuhian ng Diyos.’ Diretsahan ang mga salitang ito, ngunit madalas na hindi napapahalagahan ng mga tao ang tunay na kahulugan ng mga ito. Kung isinumpa ng Diyos ang isang tao, ngunit sa panlabas ay tila mabuti naman siya, o kung isa siyang magulang o kamag-anak mo, maaaring hindi mo magawang kamuhian ang taong iyon, at maaari pang nagkakapalagayan kayo ng loob at malapit kayo sa isa’t isa. Kapag naririnig mo ang ganoong mga salita mula sa Diyos, nababalisa ka at hindi mo kayang patigasin ang puso mo sa taong iyon o iwanan siya. Ito ay dahil mayroong kinaugaliang kuru-kuro rito na gumagapos sa iyo. Iniisip mo na kung gagawin mo ito, magagalit sa iyo ang Langit, parurusahan ka ng Langit, at isasantabi ka pa ng lipunan at iisipin ng mga tao na nagkasala ka. Bukod pa roon, ang mas pragmatiko pang problema ay na dadalhin iyon ng iyong konsensya. Nagmumula ang konsensyang ito sa itinuro sa iyo ng mga magulang mo mula pagkabata, o mula sa impluwensya at pagkahawa sa kultura ng lipunan, na alinman dito ay nagtanim ng ganoong ugat at paraan ng pag-iisip sa kalooban mo kung kaya hindi mo maisagawa ang salita ng Diyos at magawang mahalin kung ano ang minamahal Niya at kamuhian kung ano ang kinamumuhian Niya. Subalit, sa kaloob-looban mo, alam mong dapat mo silang kamuhian at tanggihan, dahil nagmula sa Diyos ang buhay mo, at hindi ibinigay ng mga magulang mo. Dapat sambahin ng tao ang Diyos at ibalik ang sarili niya sa Kanya. Bagama’t kapwa mo sinasabi at iniisip iyon, sadyang hindi ka makapagbago at sadyang hindi mo iyon maisagawa. Alam mo ba kung ano ang nangyayari dito? Iyon ay na naigapos ka na ng mga bagay na ito, nang kapwa mahigpit at malalim. Ginagamit ni Satanas ang mga bagay na ito upang igapos ang iyong mga saloobin, ang iyong isip, at ang iyong puso upang hindi mo magawang tanggapin ang mga salita ng Diyos. Ganap ka nang napuspos ng ganoong mga bagay, hanggang sa puntong wala ka nang puwang para sa mga salita ng Diyos. Higit pa roon, kung susubukan mong isagawa ang Kanyang mga salita, magkakabisa ang mga bagay na iyon sa loob mo at gagawin kang di-umaayon sa Kanyang mga salita at mga hinihingi, sa gayon ay gagawin kang walang kakayahang pakawalan ang iyong sarili mula sa mga buhol na ito at walang kakayahang makawala sa pagkakagapos na ito. Walang pag-asa ito, at, nang walang lakas na magpumiglas, susuko ka paglaon” (“Makikilala Mo ang Iyong Sarili sa Pamamagitan Lamang ng Pagkilala sa Iyong mga Maling Pananaw” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos ay naintindihan ko na ang hinihingi sa ating prinsipyo ng Diyos sa pakikitungo sa iba ay ang mahalin ang minamahal Niya at kamuhian ang kinamumuhian Niya. Ang mga nagmamahal sa katotohanan at kayang gawin ang kalooban ng Diyos ang dapat tratuhin nang may pagmamahal, habang ang masasamang tao na galit sa katotohanan at tumatanggi sa Diyos ang dapat nating kamuhian. Ito lang ang gawaing ayon sa kalooban ng Diyos. Pero lagi akong napipigil ng emosyon ko pagdating kay dad. Pinagtakpan at pinrotektahan ko siya. Hindi ko nagawang mahalin ang minamahal ng Diyos at masuklam sa kinasusuklaman ng Diyos. Dahil iyon sa mga lumang satanikong kuru-kuro na naghari sa puso ko: “Mas matimbang ang dugo kaysa tubig” at “Ang tao ay hindi patay; paano siya magiging malaya mula sa emosyon?” Hindi ko makilala ang mabuti sa masama. Naisip ko na kakatwa at hindi makatwiran. Natakot akong pintasan at kondenahin ng ibang tao. Para lang maprotektahan ang kapamilya, hindi ko pinanindigan ang katotohanan at hindi ko inilantad ang isang masamang tao, hindi ko inisip ang gawain ng Diyos at ang pagpasok sa buhay ng mga kapatid. Hindi ako naging makatuwiral at nagkulang ako sa pagkatao. Pinigilan ako ng luma’t satanikong kuru-kuro na isagawa ang katotohanan, kaya pumanig ako kay Satanas at tinanggihan ang Diyos, kahit na hindi ko binalak iyon. Sa katunayan, hindi kailanman sinabi ng Diyos na dapat tayong maging maingat sa pakikitungo sa mga demonyo at masasamang tao, hindi rin Niya sinabing imoral ang pagtanggi sa mga mahal sa buhay na kampon ni Satanas. Sa Kapanahunan ng Kautusan, namatay sa kalamidad ang mga anak ni Job na hindi nananalig, pero hindi siya nagreklamo sa Diyos tungkol sa kamatayan ng kanyang mga anak nang dahil sa emosyon. Sa halip, pinuri niya ang pangalan ng Diyos. Sa Kapanahunan ng Biyaya, hinadlangan si Pedro ng mga magulang niya na manalig, kaya naman tinalikuran niya sila at umalis ng tahanan nila, iniiwan ang lahat para sundin ang Diyos, kaya nakamit niya ang papuri ng Diyos. Dahil sa mga karanasan nina Job at Pedro, naintindihan ko nang bahagya ang hinihingi ng Diyos na mahalin ang minamahal Niya at kamuhian ang kinamumuhian Niya.

Tapos ay nagbasa pa ako ng mga salita ng Diyos: “Sino si Satanas, sino ang mga demonyo, at sino ang mga kaaway ng Diyos kundi ang mga mapanlaban na hindi naniniwala sa Diyos? Hindi ba sila yaong mga taong masuwayin sa Diyos? Hindi ba sila yaong mga umaangkin na may pananampalataya, subalit salat sa katotohanan? Hindi ba sila yaong mga naghahangad na matamo lamang ang mga pagpapala samantalang hindi magawang magpatotoo para sa Diyos? Nakikihalubilo ka pa rin ngayon sa mga demonyong iyon at nag-uukol ng budhi at pagmamahal sa kanila, ngunit sa pangyayaring ito, hindi ka ba nag-aabot ng mabubuting layon kay Satanas? Hindi ka ba nakikisama sa mga demonyo? Kung hindi pa rin magawa ng mga tao sa mga araw na ito na makita ang kaibhan ng mabuti at masama, at patuloy na bulag na maging mapagmahal at maawain nang walang anumang layon na hangarin ang kalooban ng Diyos o magawang kupkupin bilang kanila sa anumang paraan ang mga layunin ng Diyos, magiging higit na kahabag-habag ang kanilang mga katapusan. … Kung bumabagay ka sa mga yaong kinamumuhian Ko at hindi Ko sinasang-ayunan, at nag-uukol pa rin ng pagmamahal o pansariling damdamin sa kanila, hindi ka ba masuwayin sa gayon? Hindi mo ba sinasadyang labanan ang Diyos? Nagtataglay ba ng katotohanan ang gayong tao? Kung nag-uukol ng budhi ang mga tao patungkol sa mga kaaway, pagmamahal sa mga demonyo, at habag kay Satanas, hindi ba nila sinasadyang gambalain ang gawain ng Diyos sa gayon?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Papasok sa Pahinga ang Diyos at ang Tao Nang Magkasama). Pagkabasa ko nito, nabalisa ako nang labis at nakonsensya. Alam kong ayaw ni daddy sa katotohanan at palagi siyang nanggugulo sa buhay-iglesia, at masama ang kanyang kalikasan at diwa, pero nanatali pa rin akong tapat at mapagmahal sa kanya, pinrotektahan ko pa nga siya at pinagtakpan. Hindi ba’t iyon ang mismong sinabi ng Diyos na “nag-aabot ng mabubuting layon kay Satanas” at “nakikisama sa mga demonyo”? Hindi ba’t mapagmatigas kong sinasalungat ang Diyos at ginugulo ang gawain ng iglesia? Sa sambahayan ng Diyos, katotohanan at pagkamakatuwiran ang namamayani. Ang lahat ng masasamang puwersa ni Satanas, kabilang na ang lahat ng masasamang tao at mga anticristo, ay hindi maaaring manatili. Dapat silang ibunyag at alisin ng Diyos, at tanggalin sa iglesia. Natutukoy ito ng matuwid na disposisyon ng Diyos. Pero pinagtakpan ko ang isang masamang tao para manatili siya sa tahanan ng Diyos. Kinunsinti ko ang masamang tao na guluhin ang buhay-iglesia, hindi ba? Hindi ba tinulungan ko ang isang masamang kaaway at kinakalaban ang Diyos? Sa patuloy na paggawa noon ay nangangahulugan na parurusahan ako ng Diyos kasama ng masamang tao. Natakot ako talaga sa napagtanto kong ito. Nakita kong walang kinukunsinting paglabag ang disposisyon ng Diyos at napakamapanganib ang pagtatakip sa masamang tao dala ng personal na damdamin! Ayoko nang magsalita at kumilos base sa damdamin ko. Kahit ama ko pa siya, dapat kong isagawa ang katotohanan, mahalin ang minamahal ng Diyos, at panindigan ang interes ng sambahayan ng Diyos.

Tapos ay nagpunta ako sa pagtitipon kasama ng aking grupo at inilantad ko ang buong katotohanan tungkol sa kasamaan ni daddy. Ang mga kapatid na iniligaw ng daddy ko ay napagtanto na ang diwa ng aking ama. Kalaunan ay naglabas ng pabatid ng pagtitiwalag ang iglesia sa dad ko. Umuwi ako, binasa ko ito sa kanya, at tinalakay ang masamang pag-uugali niya. Nagulat ako nang sinabi niya nang may paghamak na, “Matagal ko nang alam na ititiwalag ako. Nanalig ako sa Diyos sa mga nagdaang taon para lang sa biyaya. Kung hindi, noon pa sana ako tumigil sa pananalig.” Nang nakita ko na walang intensyong magsisi ang daddy ko, nalaman ko sa puso ko na tuluyan nang nalantad ang masama niyang diwa. Pagkatiwalag kay daddy, wala nang nanggulo pa sa iglesia. Sa mga pagtitipon, hindi na nagagambala ang mga kapatid kapag ang lahat ay nagbabasa ng mga salita ng Diyos at nagbabahagi ng katotohanan. Ginawa nila ang kanilang tungkulin gaya ng dapat, at nagkabunga ang buhay-iglesia. Nakita ko na sa sambahayan ng Diyos, namamayani ang katotohanan at pagiging matuwid, at kapag isinagawa natin ang katotohanan ayon sa mga salita ng Diyos, masasaksihan natin ang paggabay at pagpapala ng Diyos. Tungkol naman kay daddy, pinalaya ko ang sarili ko sa personal kong damdamin at sa huli ay naisagawa ko nang bahagya ang katotohanan at sinuportahan ang gawain ng iglesia. Nangyari ang lahat ng ito sa tulong ng paghatol at pagkastigo ng salita ng Diyos!

56. Paano Malulutas ang Pagkamakasarili

Ni Zhang Jing, Czech Republic

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ano ang pamantayan kung paano hinuhusgahan ang mga gawa ng isang tao bilang mabuti o masama? Depende ito sa kung taglay mo o hindi, sa iyong mga iniisip, pagpapahayag, at kilos, ang patotoo tungkol sa pagsasagawa ng katotohanan at pagsasabuhay ng katotohanang realidad. Kung wala ka ng realidad na ito o hindi mo ito isinasabuhay, walang duda na ikaw ay isang masamang tao. Ano ang tingin ng Diyos sa masasamang tao? Ang mga iniisip at ipinapakita mong mga kilos ay hindi sumasaksi sa Diyos, ni pinapahiya o tinatalo ng mga ito si Satanas; sa halip, pinapahiya ng mga ito ang Diyos, at puno ng mga markang nagpapahiya sa Diyos. Hindi ka nagpapatotoo para sa Diyos, hindi mo ginugugol ang sarili mo para sa Diyos, ni hindi mo ginagampanan ang responsibilidad at mga obligasyon mo sa Diyos; sa halip, kumikilos ka para sa iyong sariling kapakanan. Ano ang ipinahihiwatig ng ‘para sa iyong sariling kapakanan’? Para kay Satanas. Samakatuwid, sa bandang huli, sasabihin ng Diyos, ‘Magsilayo kayo sa Akin, kayong manggagawa ng katampalasanan.’ Sa mga mata ng Diyos, hindi ka nakagawa ng mabubuting gawa; sa halip, naging masama ang iyong asal. Hindi ka gagantimpalaan at hindi ka aalalahanin ng Diyos. Hindi ba ito ganap na walang kabuluhan?” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinapakita sa atin ng mga salita ng Diyos na maaari tayong maggugol ng mga sarili natin at magdusa nang kaunti para sa ating tungkulin, ngunit kung ang motibo naman natin dito ay hindi para bigyang-lugod ang Diyos at wala tayong anumang patotoo sa pagsasagawa ng katotohanan, ngunit binibigyang-kasiyahan lamang ang ating mga sarili, itinuturing ito ng Diyos na paggawa ng kasamaan. Kasuklam-suklam ito sa Kanya. Dalawang taon na ang nakakaraan, napansin kong may kapatid na nakakagambala sa gawain ng iglesia, pero wala akong lakas na isagawa ang katotohanan o panindigan ang prinsipyo. Natakot ako na baka sumama ang loob niya. Hindi ko inilantad at inireport ang mga inaasal niya sa tamang panahon at napinsala ang gawain ng ebanghelyo dahil dito. May pagkakamali rin ako. Puno ako ng pagsisisi kapag naiisip ko ang tungkol dito.

Katapusan ng Marso taong 2018 nang sumama si Sister Chen sa team namin bilang lider. Di nagtagal, natuklasan ko na hindi niya ginagampanang mabuti ang tungkulin niya. Minsan, may tinuruan kami na gustong siyasatin ang gawain ng Diyos ng mga huling araw pero hindi niya agad isinaayos ang pagbabahagi at patotoo. Naantala nito ang gawain ng ebanghelyo. Hinanap ko siya para magbahagi, pero hindi ko halos binanggit ang mga problema tungkol sa kanya, sa takot na masamain niya ito. Nagpaliwanag siya, sinasabing may isa pa siyang tungkulin at hindi niya kayang makisabay, pero mas pagbubutihin niya raw sa hinaharap. Agad kong nakita na hindi niya ito sineseryoso. Hindi niya nakita ang bigat ng problema. Naisip kong dapat ay may sabihin ako para hindi na ito mangyari ulit at maantala ang gawain ng iglesia. Pero nang magsasalita na sana ako, naisip ko: “Siya ang namumuno, miyembro lang ako. Kung sasabihin ko ang problema sa kanya, hindi ba niya iisiping wala ako sa lugar, pakialamera, mayabang at wala sa katwiran? Di bale na lang. Hindi na ako magsasalita. Siya ang namumuno, kaya alam niya dapat ang halaga ng tungkuling ito. Aasikasuhin na niya ang mga ito sa susunod.” Ramdam ko na medyo hindi ako mapalagay, pero hindi ko na ito ulit binanggit sa kanya.

Hindi nagtagal, isang mangangaral mula sa Sola Fide Church ang gustong magsiyasat sa gawain ng Diyos ng mga huling araw. Talagang gipit na sa oras, pero sa napakahalagang sandaling ito, hindi ko makontak si Sister Chen. Nagmadali akong maghanap ng ibang gospel team leader para magbahagi. Nang malaman ito ni Sister Chen ay pinagalitan niya ako at sinabing, “Bakit kumuha ka ng ibang team leader para asikasuhin iyon? Problema ko na hindi ko ito nagawa sa oras at responsibilidad ko ang anumang problema. Ang pagdadala ng iba ay hindi nakaayon sa mga prinsipyo.” Noong oras na iyon, gusto ko siyang kausapin tungkol sa kanyang mga isyu sa pagbabahagi sa kanya pero nagbago ang isip ko, iniisip na, “Kung pupunahin ko siya agad pagkatapos niya akong iwasto at pagalitan, ano ang iisipin niya sa akin? Madalas kaming nagkikita—kung hindi kami magkakasundo, malamang na gagawin niyang mas mahirap ang mga bagay-bagay sa akin. Huwag na lang. Mas mabuti na ang walang inaalala. Gagawin ko na lang nang maayos ang tungkulin ko.” Kaya hindi ko na lang sinabi sa kanya ang gusto kong sabihin.

Makalipas ang mga isang buwan, ang isang kasamang manggagawa sa isang Kristiyanong iglesia ang interesado sa gawain ng Makapangyarihang Diyos. Ipinaalala ko ito kay Sister Chen nang ilang beses. Sabi ko, “Dapat may ihanda kang magbibigay sa kanya ng pagbabahagi.” Pumayag siya noon, pero laking gulat ko dahil dalawang araw na ang lumipas at wala pa siyang naihahanda. Galit na galit ako. Naisip ko, “Sinabihan na kita nang napakaraming ulit at sinabi ko sa iyo na madalian ito. Bakit hindi mo sineryoso ito kahit kaunti? Hindi, hindi ko na hahayaang tingnan lang na naaantala nang ganito ang gawain ng ebanghelyo. Dapat kong talakayin ito sa mga kapatid sa team at tingnan kung ano ang magagawa namin tungkol sa problema sa kanya.” Pero nag-alangan ulit ako nang kakausapin ko na ang iba. Kung malaman ni Sister Chen na tinalakay ko ito sa iba, baka isipin niya na sinasadya kong puntiryahin siya. Kapag nasaktan ko ang damdamin niya, baka gumanti siya sa akin at maghanap ng dahilan na tanggalin ako sa tungkulin ko. Naisip kong pag-iinitan ka pag naiba ka. Naisip kong ang pakong nakausli ay pinupukpok. Nagpasya akong maghintay hanggang sa may ibang magbabanggit nito.

Nang gabing iyon, habang iniisip ko kung ilan na ang mga pinabayaang tungkulin ni Sister Chen, nagsimula akong mabalisa nang husto, pero hindi pa rin ako nagtangkang magsalita. Hindi ko pa naman talagang nagagawa ang mga responsibilidad ko. Dahil hindi ako mapalagay, taimtim akong nagdasal sa Diyos. Binasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos matapos magdasal: “Ang pinakapangunahin at pinakamahalagang mga bahagi ng pagkatao ng sinuman ay ang konsiyensya at katwiran. Anong klaseng tao ang isang taong walang konsiyensya at walang katwiran ng normal na pagkatao? Sa pangkalahatan, siya ay isang taong walang pagkatao, isang taong masama ang pagkatao. Suriin natin itong mabuti. Paano nagpapakita ng tiwaling pagkatao ang taong ito para sabihin ng mga tao na wala siyang pagkatao? Anong mga katangian ang taglay ng gayong mga tao? Anong partikular na mga paghahayag ang ipinapakita nila? Ang gayong mga tao ay basta lang sa kanilang mga pagkilos, at walang malasakit sa mga bagay na wala silang pansariling kinalaman. Hindi nila isinasaalang-alang ang mga kapakanan ng tahanan ng Diyos ni nagpapakita sila ng pagsasaalang-alang para sa kalooban ng Diyos. Wala silang pinapasang kabigatan ukol sa pagpapatotoo sa Diyos o sa pagganap sa kanilang mga tungkulin, at hindi sila responsable. … May iba pa ngang mga tao na, kapag nakakakita ng problema sa pagganap sa kanilang tungkulin, nananatiling tahimik. Nakikita nila na ang iba ay nagsasanhi ng mga pag-antala at mga paggambala, datapuwa’t wala silang ginagawa para pigilan ito. Hindi nila isinasaalang-alang kahit man lamang ang mga kapakanan ng tahanan ng Diyos, ni iniisip man lamang ang kanilang sariling mga tungkulin o pananagutan. Sila ay nagsasalita, kumikilos, namumukod-tangi, nagpupunyagi, at gumugugol ng lakas para lamang sa kanilang sariling kalayawan, karangalan, katungkulan, mga kapakanan, at karangalan. … May konsiyensya at katwiran ba ang ganitong klaseng tao? Nakadarama ba ng pagsisisi sa sarili ang isang taong walang konsiyensya at katwiran na ganitong kumilos? Walang silbi ang konsiyensya ng ganitong klaseng tao, at hindi sila kailanman nakadama ng pagsisisi sa sarili. Kaya, mararamdaman ba nila ang paninisi o disiplina ng Banal na Espiritu?” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tumagos sa puso ko ang mga salita ng Diyos. Hindi ba ako ang klase ng taong inilalantad ng Diyos? Wala akong konsensiya, pagkatao, at iresponsable sa tungkulin ko. Nagpakita ako ng pagwawalang-bahala para proteksyunan ang mga interes ko. Hindi ko isinaalang-alang ang kalooban ng Diyos o sinuportahan ang gawain ng iglesia. Alam na alam kong hindi seryoso si Sister Chen sa tungkulin niya at pabaya rin siya, at napinsala na niya ang aming gawain sa ebanghelyo. Dapat ay binanggit ko na sa pagbabahagi namin ito. Pero natakot ako na sabihan niya ako na huwag nang makialam, kaya mabilis kong binanggit ang mga problema sa kanya. Hindi siya nabago kahit kaunti matapos ang nangyari. Gusto kong banggitin ulit ito para suriin ang kalikasan at epekto ng klase ng pagtupad niya ng tungkulin, pero natakot akong magalit ko siya, pagkatapos, maaari niyang gawing mahirap ang mga bagay-bagay sa akin at ipatanggal ako sa aking tungkulin. Nagbulag-bulagan ako at pinalampas na lang iyon. Hindi man lang ako nanindigan para sa kapakanan ng bahay ng Diyos para protektahan ang aking dangal, katayuan, at mga interes, habang pinapanood ko ang isang lider ng team na nagpapabaya sa tungkulin niya. Nasaan na ang konsensiya ko? Palala nang palala ang mga sakuna, kaya tiyak mas maraming nagsisiyasat sa tunay na daan. Ang paghikayat sa mga taong tanggapin ang pagliligtas ng Diyos ng mga huling araw ay napakahalagang prayoridad. Pero hindi ko aakuin ng responsibilidad na ito. Gusto ko lang protektahan ang sarili ko, hindi ang mga kapakanan ng bahay ng Diyos. Hindi iyan pagsasaalang-alang sa kalooban ng Diyos. Talagang ako ay napakamakasarili at kasuklam-suklam. Talagang pakiramdam ko, binigo ko ang Diyos nang naisip ko ito. Naisip ko, “Hindi ako dapat magpatuloy na maging ganito. Dapat akong humanap ng paraan para lutasin ito.” Kalaunan, humingi ako ng tulong sa mga kapatid sa team para talakayin ito at tingnan kung paano namin maisasaayos ang problema kay Sister Chen. Nagkaisa ang lahat na dapat na may isang tao na makakatulong sa kanya sa ibang mga responsibilidad. Sa ganyan nila matutulungan at mababantayan ang isa’t isa sa gawain.

Noong hapon ding iyon, tinawagan ko si Sister Chen at sinabi sa kanya ang pinag-usapan namin, at sinabi ang mga detalye tungkol sa pagtupad niya sa tungkulin kamakailan at ang pinsalang nagawa niya sa gawain ng ebanghelyo. Pero nagulat ako dahil wala man lang ni katiting na pagsisisi si Sister Chen sa mga inaasal niya, ngunit kaagad na tinanggihan ang plano namin. Matigas niyang sinabi na hindi niya kailangan ng sinumang makakatulong. Dahil nakita ko na wala siyang sariling kamalayan, patuloy akong nagbahagi sa kanya, pero hindi pa man ako natatapos, sinabi niyang may gagawin siya at ibinaba ang telepono. Naisip ko, “May katayuan si Sister Chen pero hindi siya gumagawa ng praktikal na gawain at ayaw ng katuwang. Hindi ba’t pagiging malupit iyon? Kung magpapatuloy ito, maaantala ang gawain ng bahay ng Diyos. Dapat kong ipaliwanag sa kanya ang problemang ito.” Nang mga sumunod na araw, patuloy ko siyang minessage, pero hindi siya sumagot kailanman. Pinanood ko lang na naantala ang gawain ng Diyos. Inisip ko na dapat ko nang ireport ito kaagad sa lider ng iglesia, pero nang gagawin ko na ito, gusto ko na namang umatras sa desisyon ko. Naisip ko, “Kung malaman ni Sister Chen na ako ang kumausap sa lider, ano ang mangyayari? Ano ang gagawin ko kapag nasaktan ko siya at magkaroon siya ng dahilan para tanggalin ako sa tungkulin ko? At paano kung sabihin ng mga kapatid na puro na lang problema kay Sister Chen ang pinapansin ko at hindi patas ang trato ko sa kanya?” Naguluhan talaga ako. Kung hindi ako magsasalita, papanoorin ko na lang ang di-pag-usad ng gawain ng team. Pero kung may sasabihin ako, baka masaktan ang damdamin niya. Nang sandaling iyon, isang kapatid ang dumating at nagtanong sa akin kung interesado akong sumali sa ibang team. Naisip ko, “Masaya na may bagong gawin, para maiwan ko na ang team ko. Hindi na ako makokonsensiya at maghihirap araw-araw.” Sinabi ko ang naiisip ko sa isa pang sister sa team kalaunan. Nakinig siya at pagkatapos ay sinabi niya sa akin, “Ikaw ang pinakasenior na miyembro ng team natin at pinakapamilyar sa gawain sa iglesia. Nagbubulag-bulagan si Sister Chen sa mga isyu ng team natin. Sa palagay mo ba, tamang panahon ito na umalis?” Nakonsensya talaga ako nang sabihin niya ito. Natanto ko na mas alam ko ang gawain ng team kaysa sa ibang kasamahan namin, at nanonood lang ako habang ginagambala na ang gawain ng bahay ng Diyos. Hindi lang ako nagbulag-bulagan kundi naduwag pa. Hindi iyon pagprotekta sa kapakanan ng bahay ng Diyos. Nagdasal ako sa Diyos at hiniling ko sa Kanya na gabayan ako.

Nagbasa ako ng mga salita ng Diyos sa aking mga debosyonal pagtapos noon. Sabi ng Diyos, “Kailangan mong pumasok mula sa panig ng pagiging positibo, maging aktibo at huwag kang balintiyak. Hindi ka dapat mayanig ng kahit sino o kahit ano, sa lahat ng sitwasyon, at hindi ka dapat maimpluwensyahan ng mga pananalita ng sinuman. Kailangan mong magkaroon ng isang matatag na disposisyon; anuman ang sabihin ng mga tao, kailangan mong isagawa kaagad ang nalalaman mong katotohanan. Kailangan mong isaloob palagi ang Aking mga salita, kahit sino pa ang kaharap mo; kailangan mong magawang maging matibay sa iyong patotoo sa Akin at magpakita ng konsiderasyon sa Aking mga pasanin. Hindi ka dapat malito, na pikit-matang sumasang-ayon sa mga tao nang wala kang sariling mga ideya; sa halip, kailangan mong maglakas-loob na manindigan at tumutol sa mga bagay na hindi nagmumula sa Akin. Kung alam na alam mo na may mali, subalit nananatili kang walang kibo, hindi ka isang taong nagsasagawa ng katotohanan. Kung alam mong may mali, pero iniiba mo ang usapan at hinaharangan ka ni Satanas, na nagiging dahilan para magsalita ka nang walang anumang epekto at hindi mo magawang magtiyaga hanggang katapusan, ibig sabihin ay may takot pa rin sa puso mo. Kung gayon ay hindi ba puno pa rin ng mga ideya ni Satanas ang puso mo?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 12). “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos? Itanong mo sa iyong sarili: Ikaw ba’y isang tao na nagpakita ng pagsasaalang-alang para sa pasanin Niya? Makakapagsagawa ka ba ng katuwiran para sa Kanya? Makakapanindigan ka ba at makakapagsalita para sa Akin? Maisasagawa mo ba nang matatag ang katotohanan? Ikaw ba’y may sapat na lakas ng loob na labanan ang lahat ng gawa ni Satanas? Makakaya mo bang isantabi ang iyong mga damdamin at ilantad si Satanas para sa kapakanan ng Aking katotohanan? Mapapahintulutan mo ba ang Aking mga layunin na matupad sa iyo? Naihandog mo na ba ang iyong puso sa pinakamahalagang sandali? Ikaw ba’y taong gumaganap sa Aking kalooban? Itanong mo sa iyong sarili ang mga katanungang ito at madalas mo silang isipin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Nang isa-isa kong binasa ang mga tanong, pakiramdam ko’y nakatayo sa harap ko ang Diyos, kinukuwestiyon ako. Parang dagok sa akin ang bawat salita. Tinatanong ko rin ang sarili ko, “Isinaalang-alang ko ba ang pasanin ng Diyos? Nagsagawa ba ako ng katuwiran para sa Diyos? Matatag ko bang isinagawa ang katotohanan?” Ang lahat ng sagot ay “Hindi.” Itinaas ako ng biyaya ng Diyos para gawin ang isang mahalagang tungkulin, kaya dapat ay akuin ko ang resposibilidad at makipagtulungan sa mga kapatid para magawa ito nang mabuti. Nakita kong nagpapabaya ang team leader namin, inaantala na ang gawain ng ebanghelyo nang paulit-ulit. Isa siyang huwad na lider na hindi gumagawa ng praktikal na gawain. Dapat ay nanindigan ako at inireport siya. Pero natakot akong masaktan ko ang damdamin niya at mawalan ako ng tungkulin, kaya ipinagwalang-bahala ko ito at pinanood na lang ang paggambala niya sa gawain ng bahay ng Diyos. HIndi ko pinanindigang protektahan ito. Labis akong makasarili at kamuhi-muhi. Hindi ako makatarungan at hindi ko ginawa ang responsibilidad ko! Pinrotektahan ko ang kahihiyan at katayuan ko sa bawat pagkakataon. Kahit hindi ko kailanman ginambala ang gawaing pang-ebanghelyo ng bahay ng Diyos tulad ni Sister Chen, nanahimik ako kahit may problema at hindi ko isinagawa ang katotohanan. Hindi ba’t pagpanig iyan kay Satanas, at pagpapahintulot lang dito na sirain ang gawain ng bahay ng Diyos? Hindi ko ba pinapaboran ang tagalabas, kinakagat ang kamay na nagpakain sa akin upang maging alagad ni Satanas? Nagalit ako sa sarili ko nang naisip ko iyon. Bakit ko nagawang maging napakamakasarili, na wala man lang pagkatao? Alam kong hindi ako dapat magpatuloy nang ganyan. Hindi ako dapat labis na mag-ingat para lang protektahan ang sarili ko. Kailangan kong isagawa ang katotohanan, maging makatarungan, manindigan sa panig ng Diyos at protektahan ang kapakanan ng Kanyang bahay. Nagpasiya akong ireport si Sister Chen nang sandaling iyon. Pagkaraan niyon, narinig ko mula sa isang sister na ilang bagong mananampalataya ang nanghina’t nag-isip ng negatibo nang makarinig ng sabi-sabi. Hindi nagsaayos si Sister Chen ng magbabahagi sa kanila upang malutas ang kanilang mga problema, kaya halos mawalan na sila ng pananampalataya dahil naligaw sila. Namuhi ako sa sarili ko nang marinig ko ang tungkol ito. Ito ang masamang kinahinatnan ng hindi ko pagsasagawa ng katotohanan! Matapos niyon, ilan sa mga miyembro ng team ang sama-samang nagsabi ng mga isyu kay Sister Chen sa lider ng iglesia. Nagulat ako na siniyasat niya ito at inalis si Sister Chen nang araw ding iyon. Pinagalitan ako ng lider kalaunan, sinabi niya, “Ang tagal na niyang naaantala ang mga bagay-bagay; bakit hindi mo ito binanggit kahit kailan noon?” Lalo akong nagsisi at nakonsensiya nang marinig ko iyon.

Kalaunan ay nagmuni-muni ako, kung bakit sa kabila ng pagiging iresponsable ni Sister Chen sa kanyang tungkulin at pag-antala nito sa gawain ng bahay ng Diyos, ay hindi ko pinanindigang ilantad at ireport siya. Ano ang pinag-ugatan ng hindi ko pagsasagawa ng katotohanan? Binasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Hangga’t hindi nararanasan ng mga tao ang gawain ng Diyos at natatamo ang katotohanan, ang likas na pagkatao ni Satanas ang namamahala at nagdodomina sa kanilang kalooban. Ano ba ang partikular na nakapaloob sa likas na pagkataong iyon? Halimbawa, bakit ka makasarili? Bakit mo pinoprotektahan ang sarili mong katungkulan? Bakit ka mayroong gayon katinding mga damdamin? Bakit ka nasisiyahan sa mga di-matutuwid na bagay na iyon? Bakit gusto mo ang mga kasamaang iyon? Ano ang batayan ng pagkahilig mo sa mga ganoong bagay? Saan nagmumula ang mga bagay na ito? Bakit ka masayang-masaya na tanggapin ang mga ito? Sa ngayon, naunawaan na ninyong lahat na ang pangunahing dahilan sa likod ng lahat ng bagay na ito ay dahil nasa kalooban mo ang lason ni Satanas. Tungkol naman sa kung ano ang lason ni Satanas, lubos itong maipapahayag sa mga salita. Halimbawa, kung tatanungin mo ang ilang masamang tao kung bakit sila gumawa ng kasamaan, sasagot sila: ‘Dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili, at bahala na ang iba.’ Ipinahahayag ng nag-iisang pariralang ito ang pinakaugat ng problema. Ang lohika ni Satanas ay naging buhay na ng mga tao. Maaari silang gumawa ng mga bagay-bagay para sa ganito at ganoong layunin, ngunit ginagawa lamang nila iyon para sa kanilang sarili. Iniisip ng lahat ng tao na dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili at bahala na ang iba, dapat mabuhay ang mga tao para sa sarili nilang kapakanan, at gawin ang lahat ng makakaya nila para magkaroon ng magandang posisyon alang-alang sa pagkain at marangyang pananamit. ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’—ito ang buhay at ang pilosopiya ng tao, at kinakatawan din nito ang likas na pagkatao. Ang mga salitang ito ang mismong lason ni Satanas, at kapag isinapuso ito ng mga tao, nagiging kalikasan na nila ito. Ang kalikasan ni Satanas ay inilalantad sa pamamagitan ng mga salitang ito; lubos itong kinakatawan ng mga ito. Ang lasong ito ay nagiging buhay ng mga tao at nagiging pundasyon din nila sa buhay, at ang sangkatauhang ginawang tiwali ay patuloy nang pinangingibabawan ng lasong ito sa loob ng libu-libong taon” (“Paano Lakaran Ang Landas ni Pedro” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng Diyos na ang dahilan ng hindi pagsasagawa ng katotohanan ay dahil puno ng mga pilosopiya ni Satanas ang pamumuhay ko, tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Matitinong tao’y mabuti’t maingat sa sarili, tanging hangad nila’y hindi magkamali,” “Hayaang umagos ang mga bagay kung wala naman itong personal na naaapektuhan,” “Mas kakaunti ang gulo, mas mainam,” at “Ang pakong hindi pinakamatibay ang pagkakabaon ang minamartilyo nang husto.” Ang mga ito’y matagal nang naging bahagi ng pagkatao ko. Naging likas na sa akin ang mga ito. Ako ay naging makasarili, tuso, at sarili ko lang ang iniintindi ko dahil ipinamumuhay ko ang mga bagay na ito. Wala akong ibang nagawa kundi protektahan ang mga interes ko sa harap ng problema. Bago ako naging mananampalataya, sa propesyon ko at maging sa personal kong buhay, kapag maaaring makasakit ako ng damdamin ng iba, kahit alam kong may pagkakamali sila, mananahimik ako. Patuloy kong ipinamuhay ang mga pilosopiyang ito ni Satanas kahit naging mananampalataya na ako. Hindi ko mapigilang protektahan ang mga interes ko sa aking mga tungkulin, kaya hindi ko maisagawa ang katotohanan. Si Sister Chen ang isang halimbawa niyan. Nakita kong hindi siya gumagawa ng praktikal na gawain at ayaw niyang tumanggap ng puna, na isa siyang huwad na lider kaya dapat ay nanindigan ako at inireport ko siya noon. Pero natakot ako na baka walang mangyari sa report ko at matanggalan pa ako ng tungkulin. “Ang pakong hindi pinakamatibay ang pagkakabaon ang minamartilyo nang husto,” at “Mas kakaunti ang gulo, mas mainam” ang mga pilosopiya ko sa pamumuhay. Isa akong duwag. Hinayaan ko ang iresponsableng tao na gambalain ang mga bagay-bagay nang hindi nagtatangkang manindigan. Talagang naging makasarili at naging mapanlinlang ako. Ang paggawa ng tungkulin ko’t pagprotekta sa mga kapakanan ng bahay ng Diyos ay positibong bagay at ayon sa kalooban ng Diyos. Kapag ang tao’y nakakagambala sa gawain ng bahay ng Diyos, iyon ang tamang panahon para manindigan sa panig ng Diyos at protektahan ang mga kapakanan ng Kanyang bahay. Hinihingi ito ng Diyos sa Kanyang mga pinili. Tungkulin at responsibilidad ko ito. Pero takot akong gumawa ng bagay kung saan ay mapipintasan ako, na magkokompromiso sa aking mga kapakanan, kaya hindi ako nanindigan sa gawain ng bahay ng Diyos. Hindi ko ginampanan ang tungkulin o responsibilidad ko. Ano bang klaseng mananampalataya ang gaya ko? Hindi ko nasabi ang dapat kong masabi, nakipagkompromiso ako kay Satanas at nagwalang-bahala. Hinayaan ko ang isang iresponsableng tao na gambalain ang gawain. Hindi ako nanindigan. Wala talaga akong lakas ng loob. Nabubuhay ako nang walang integridad o dignidad. Malinaw kong nakita na ginagambala ni Sister Chen ang gawain ng bahay ng Diyos, pero hindi lang ako nagbulag-bulagan kundi gusto ko pang takasan ito. Hindi ba’t pagpanig iyan kay Satanas at pagsalungat sa Diyos? Iyan ay isang malaking paglabag sa Diyos. Sa pag-iisip ko tungkol dito, hindi ko maisagawa ang katotohanan at natakot akong mawalan ng tungkulin kung irereport ko si Sister Chen. Pero ang talagang nangyari ay nang matapos naming ireport si Sister Chen, kaagad siyang inalis sa tungkulin. Nakaramdam ako ng hiya sa katotohanang ito at ipinakita nito sa akin na pagdating sa bahay ng Diyos, si Cristo at ang katotohanan lang ang tanging nananaig. Ang hindi nagsasagawa ng katotohanan at hinahadlangan ang gawain ng bahay ng Diyos ay hindi magkakaroon ng lugar doon. Sila’y matatanggal sa malao’t madali kung hindi sila magsisisi. Pero hindi ako tumitingin sa mga bagay-bagay batay sa mga prinsipyo ng katotohanan. Napipigilan lamang ako ng kapangyarihan at katayuan. Itinuring ko ang taong namumuno bilang nakatataas sa akin at inisip na kung masasaktan ko siya, hindi ako magkakaroon ng lugar sa bahay ng Diyos. Akala ko, ang bahay ng Diyos ay kasing dilim lang ng mundo, hindi patas o makatarungan. Hindi ba’t nilalapastangan ko ang Diyos? Kung hindi ako inilantad ng Diyos sa pamamagitan ng paghahanda ng kapaligirang iyon, kung walang paghatol at pagkastigo ng mga salita Niya, hindi ko pa rin malalaman ang masasamang kahihinatnan na dulot ng pamumuhay ng mga pilosopiya ni Satanas. Ang talagang natutuhan ko dito ay na, bilang mananampalataya, ang pamumuhay gamit ang mga salita ng Diyos, pagsasagawa ng katotohanan, at paninindigan sa mga prinsipyo ay talagang nagdudulot sa akin ng kapayapaan at katahimikan. Isang mabuting bagay ito na dapat gawin ng mananampalataya. Kalaunan, lahat kaming miyembro ng team namin ay nagbahagi ng mga naging karanasan at natamo namin. Bawat isa’y may natutuhang aral sa iba’t ibang antas, lalo na tungkol sa matuwid na disposisyon ng Diyos. Unti-unting bumuti ang gawain sa team namin.

Sa tungkulin ko matapos niyon, matapos ang mahigit isang buwang pakikipagkoordinasyon kay Sister Liu, ang lider ng isa pang team, natuklasan ko na mayabang siya at awtokratiko. Ayaw niyang tumanggap ng mga mungkahi ng ibang tao at ginambala na niya ang gawain sa bahay ng Diyos. Alam kong dapat kong ipaalam ito sa lider sa pagkakataong ito. Pero naisip ko na, “Sandali pa lang kaming nagkakasamang magtrabaho, kaya hindi ko pa siya gaanong kilala. Baka mali lang ang inaakala ko sa kanya? Paano kung siyasatin ito at malamang wala naman palang malaking problema sa kanya? Ano na lang ang iisipin sa akin ng lider ng iglesia at ng iba pa? Iisipin ba nila na mapaghanap ako ng mali? At ano ang iisipin ni Sister Liu sa akin kung malaman niya ito? Hindi bale na lang, wala akong sabihin.” Pagtatakpan ko na lang sana ang problemang ito pero pakiramdam ko, inuusig talaga ako ng konsiyensiya ko. Naalala ko dati kung paano nakompromiso nang labis ang gawain ng ebanghelyo dahil lang hindi ko kaagad inireport si Sister Chen. Pinagsisihan ko nang matindi ang nagawa ko. Naisip ko, “Di ako pwedeng mamuhay sa makasarili’t kasuklam-suklam na paraan. Ayoko nang may pagsisihan sa pagkakataong ito.” Isang sipi mula sa mga salita ng Diyos ang naisip ko: “Para sa bawat isa sa inyo na tumutupad sa inyong tungkulin, gaano man kalalim ang pagkaunawa mo sa katotohanan, kung nais mong pumasok sa katotohanang realidad, ang pinakasimpleng paraan para magsagawa ay isipin ang mga interes ng sambahayan ng Diyos sa lahat ng ginagawa mo, at bitiwan ang iyong mga makasariling hangarin, indibidwal na layon, mga motibo, reputasyon, at katayuan. Unahin mo ang mga interes ng sambahayan ng Diyos—ito ang pinakamaliit na dapat mong gawin. Kung hindi ito magawa ng isang taong gumaganap sa kanyang tungkulin, paano masasabi na ginagampanan niya ang kanyang tungkulin? Hindi ito pagganap ng isang tao sa tungkulin. Dapat mo munang isaalang-alang ang mga interes ng bahay ng Diyos, isaalang-alang ang mga sariling interes ng Diyos, at isaalang-alang ang Kanyang gawain, at unahin ang mga bagay na ito; pagkatapos niyan, saka mo lamang maaaring isipin ang katatagan ng iyong katayuan o kung ano ang tingin sa iyo ng iba” (“Ipagkaloob ang Iyong Tunay na Puso sa Diyos, at Makakamit Mo ang Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ang mga salita ng Diyos ang nagbigay sa akin ng landas ng pagsasagawa, na pag-uuna sa mga kapakanan ng bahay ng Diyos bago ang sarili ko. Hindi ko dapat pansinin ang iisipin ng iba, kundi gawin ang nararapat para sa gawain ng bahay ng Diyos. Sandali pa lang kaming magkakilala at hindi ko talaga siya kilalang mabuti, pero talagang nakita ko na ang pag-uugali niya ay tunay na nakagambala sa gawain ng bahay ng Diyos. Alam kong dapat kong sabihin ang nakita ko, itama ang mga motibo ko, at gawin ang tungkulin at mga responsibilidad ko. Kalaunan ay sinabi ko sa lider ng iglesia ang mga isyu kay Sister Liu at nang matapos imbestigahan ang tungkol dito, siya ay tinanggal ayon sa mga prinsipyo. Napanatag at napanatag ako nang mabalitaan ko ito at pakiramdam ko ay naitaguyod ko bahay ng Diyos. Talagang naranasan ko ring ang paraan lang para mabuhay nang may kabuluhan ay ang mamuhay ayon sa mga salita ng Diyos.

57. Iuulat o Hindi Iuulat

Ni Yang Yi, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Para sa kapakanan ng kapalaran ninyo, dapat ninyong hanapin ang pagsang-ayon ng Diyos. Ibig sabihin, yamang kinikilala ninyong kasapi kayo ng tahanan ng Diyos, sa gayon ay dapat kayong magdala ng kapayapaan ng isip sa Diyos at magbigay-lugod sa Kanya sa lahat ng bagay. Sa madaling salita, dapat kayong maging maprinsipyo sa mga kilos ninyo at sumunod sa katotohanang nasa mga iyon. Kung hindi mo ito maiintindihan, kamumuhian at tatanggihan ka ng Diyos at itatakwil ka ng bawat tao. Kapag nahulog ka sa gayong kalagayan, kung gayon ay hindi ka na mabibilang sa tahanan ng Diyos, na siya mismong kahulugan ng hindi pagsang-ayon ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Hinihingi ng Diyos na gawin natin ang mga bagay nang may prinsipyo, at sang-ayon sa katotohanan. Tungkulin din natin ito bilang mga mananampalataya. Hindi natin makakamit ang pagsang-ayon ng Diyos nang hindi pumapasa sa pamantayang ito. Noon, palagi akong nahahadlangan ng aking tiwaling disposisyon. Hindi ako nagsasalita o kumikilos nang may prinsipyo. Nang makakita ako ng mga bulaang lider o manggagawa sa iglesia, hindi ako naglakas-loob na ibunyag o iulat sila, at naantala nito ang gawain ng tahanan ng Diyos. Natutunan ko mula sa karanasan kung gaano kahalaga ang gawin ang mga bagay-bagay nang may prinsipyo.

Inilagay ako ng lider ng iglesia namin sa tungkulin ng pagsusulat noong nakaraang tag-init para matulungan ko ang lider ng grupo sa gawain ng grupo. Natanggal ako mula sa huli kong tungkulin tatlong buwan na ang nakakalipas, kaya’t taos-puso akong nagpasalamat sa Diyos para sa isa pang pagkakataon. Talagang pinahalagahan ko ang pagkakataong ito at gusto kong manalig sa Diyos sa pagganap sa gawaing ito. Ipinaliwanag sa akin ng lider ng grupo ang gawain ng grupo, at nakita ko na kulang sila sa tao para mag-edit ng mga dokumento. Nakaapekto ito nang labis sa kanilang pag-usad. Nagrekomenda ako ng ilang kapatid para mapag-usapan namin kung sino ang pinakanararapat para sa tungkuling iyon. Ngunit ang kanyang tugon ay, “Hindi naman tayo nagmamadali. Maghinay-hinay lang tayo—i-edit mo muna ang ilang mga dokumento, tapos titingnan natin.” Kinabahan ako nang makita ko ang kanyang kawalang-bahala. Kulang ang mga tao sa grupo na nakakaunawa sa katotohanan at may mahusay na kakayahan, at naapektuhan na nito ang gawain. Paano niya nasasabing, “Maghinay-hinay lang”? Hindi ba’t iresponsable iyon? Pakiramdam ko’y kailangan ko siyang kausapin tungkol dito. Ngunit naisip ko, “Siya ang nangangasiwa. Mas matagal na niyang ginagawa ang tungkuling ito kaysa sa akin at mas marami siyang prinsipyo na nauunawaan. Dapat ay alam niya kung paano isaayos ang mga bagay-bagay. Kasasali ko pa lang sa grupo at bago pa ang lahat sa akin. Kapag nagsalita ako, hindi ba niya sasabihin na nagiging mapilit ako at wala sa lugar? Kalimutan mo na ito. Titingnan ko na lang ang mangyayari.”

Pagkatapos ng ilang panahon, natuklasan ko na talagang pabaya siya sa pagsasanay sa mga miyembro ng grupo, at wala siyang prinsipyo sa pagtatalaga ng mga gawain sa mga tao. Ginagawa ng ilang kapatid ang isang tungkulin, at nang walang pakundangan sa pangkalahatang sitwasyon, sa kalakasan ng isang tao, o kung saang tungkulin sila nababagay, basta-basta niya silang itatalaga sa ibang pangkat. Nakaapekto ito sa gawain ng tahanan ng Diyos at naantala ang aming pag-usad. Binanggit ko sa kanya na wala sa prinsipyo at hindi angkop ang kanyang mga pagsasaayos, ngunit nagpatuloy pa rin siya. Nais kong magbahagi sa kanya upang himayin at ihayag ang kalikasan ng kanyang ginagawa. Ngunit naisip ko, “Baguhan ako sa pangkat. Kung lagi akong magmumungkahi, hindi ba’t masasabi niya na ako’y mapagmanipula at wala sa katwiran?” Nang maisip ko iyon, hindi na ko nangahas na banggitin muli ito.

Hindi nagtagal, nakatanggap ako ng sulat mula sa isang lider ng iglesia na nagtatanong kung may nahanap na kaming makakapag-eedit ng mga dokumento at kung maayos kaming nagkakatrabaho ng lider ng grupo. Nag-alala ako nang kaunti rito. Hindi ko alam kung paano ako tutugon. Kapag natuklasan ng lider ng grupo na sinabi ko sa lider ng iglesia na hindi siya gumagawa ng praktikal na gawain, paano pa kami makapagpapatuloy na magtrabaho nang magkasama? Isa pa, hindi ko alam kung ano ang tingin sa kanya ng ibang kasama sa grupo. Kung mali ang obserbasyon ko, sasabihin ba ng pinuno ng iglesia na masyado akong namumuna, na hindi ako patas? Ngunit kapag hindi ako nagsalita, pakiramdam ko’y hindi ako nagiging tapat o iniingatan ang interes ng tahanan ng Diyos. Pagkatapos itong pag-isipang mabuti, napagpasyahan kong alamin muna kung ano ang iniisip ng iba tungkol sa kanya. Sa susunod na ako tutugon sa liham.

Isang araw, nakita ko si Brother Yang sa isang pagtitipon. Sinabi niya na ilang buwan na siyang nasa grupo, at hindi masyadong naging responsable ang lider ng grupo. Hindi niya sinusubaybayan ang gawain o nangungumusta sa tamang oras, at hindi niya ginagabayan ang mga kapatid o tinutulungan silang makapasok sa mga prinsipyo. May ilan ding dokumentong madalian na hindi niya itinalaga sa mga tao sa tamang panahon, at wala siya masyadong pakialam sa mga problemang binabanggit ng ibang tao. Sinabi rin ni Brother Yang na hindi niya halos naririnig ang lider na nagbabahagi sa mga pagtitipon tungkol sa kung paano pagnilayanan at kilalanin ang kanyang sarili, at kung paano isagawa ang mga salita ng Diyos kapag mayroon siyang problema, kundi nagbabanggit lang siya ng ilang doktrina. Mahusay siyang magsalita, ngunit hindi talaga siya gumagawa ng tunay na gawain. Naisip ko, “Tila nagpapatuloy lamang siya nang hindi gumagawa ng anumang tunay na gawain. Ayaw niyang tanggapin ang katotohanan o ang mga mungkahi ng iba. Hindi ba’t iyon ang depenisyon ng isang bulaang pinuno? Kung magpapatuloy siya sa pagganap sa tungkuling ito, responsable sa napakahalagang gawain sa tahanan ng Diyos, maaari talagang makapinsala iyon sa gawain ng tahanan ng Diyos.” Ipinatanto nito sa akin kung gaano kabigat ang suliranin at na dapat ay sabihin ko agad ito sa isang lider ng iglesia. Ngunit naisip ko, “Kapag iniulat ko ito at hindi siya napalitan, baka pahirapan niya ako o tanggalin pa ako sa aking tungkulin. Nagde-debosyonal ako at nagninilay sa sarili sa loob ng tatlong buwan. Hindi pa ako nagtatagal sa tungkuling ito. Kapag natanggal ako, magkakaroon pa ba ako ng pagkakataon sa iba pang tungkulin? Gaya nang sinasabi sa lumang kasabihan, ‘Ang pakong hindi pinakamatibay ang pagkakabaon ang minamartilyo nang husto.’ Hindi ako dapat magsalita. Hihintayin ko hanggang sa may ibang mag-ulat sa kanya at makikisali na lamang ako. Sa gayong paraan ay hindi ko maisasapanganib ang sarili ko.”

Nais ko lang magpatuloy na nagbubulag-bulagan, ngunit nakikita ng Diyos ang ating mga puso. Hindi ako mapakali noong pauwi na ako. Nakokonsensya ako. Pakiramdam ko’y sinasaway ako ng Banal na Espiritu. Nanalangin ako sa Diyos at hiniling sa Kanyang liwanagan ako upang makilala ko ang aking sarili. Pagkatapos ng aking panalangin, naisip ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos? Itanong mo sa iyong sarili: Ikaw ba’y isang tao na nagpakita ng pagsasaalang-alang para sa pasanin Niya? Makakapagsagawa ka ba ng katuwiran para sa Kanya? Makakapanindigan ka ba at makakapagsalita para sa Akin? Maisasagawa mo ba nang matatag ang katotohanan? Ikaw ba’y may sapat na lakas ng loob na labanan ang lahat ng gawa ni Satanas? Makakaya mo bang isantabi ang iyong mga damdamin at ilantad si Satanas para sa kapakanan ng Aking katotohanan? Mapapahintulutan mo ba ang Aking mga layunin na matupad sa iyo? Naihandog mo na ba ang iyong puso sa pinakamahalagang sandali? Ikaw ba’y taong gumaganap sa Aking kalooban?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Wala akong maisagot dito. Talagang mabigat ang loob ko. Palagi kong sinasabi ang tungkol sa pagsasaalang-alang sa kalooban ng Diyos at pagtataguyod sa gawain ng iglesia, ngunit nang mayroon talagang nangyari na lumabag sa katotohanan at nakapinsala sa tahanan ng Diyos, itinaguyod ko lamang ang sarili kong mga interes. Alam ko nang pabaya ang lider ng grupo sa kanyang tungkulin at hindi siya gumaganap ng tunay na gawain, na naapektuhan na talaga noon ang gawain ng iglesia at kailangan ko iyong sabihin sa lider ng iglesia. Ngunit pinrotektahan ko lang ang aking sarili, natatakot na gagantihan niya ako o baka matanggal pa ako sa aking tungkulin. Umatras ako sa pinakadelikadong sandali, nagbubulag-bulagan, nagkukunwaring hindi ko alam kung anong nangyayari. Hindi ko itinataguyod ni kaunti ang kapakanan ng tahanan ng Diyos. Napakamakasarili at kasuklam-suklam ko, wala akong anumang pagkatao o katinuan!

Nang makauwi ako, nanalangin ako sa Diyos sa paghahanap: “Ano talaga ang nagtulak sa aking hindi magsagawa ng katotohanan, at hindi itaguyod ang gawain ng iglesia?” Kalauna’y nabasa ko ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Karamihan sa mga tao ay nais hanapin at isagawa ang katotohanan, ngunit kadalasan ay may pagpapasiya at hangaring lamang sila na gawin iyon; hindi nila taglay ang buhay ng katotohanan sa loob nila. Dahil dito, kapag nakahaharap sila ng masasamang puwersa o nakatatagpo ng mga taong balakyot na gumagawa ng masasama, o ng mga huwad na pinuno at anticristo na gumagawa ng mga bagay sa isang paraang lumalabag sa mga prinsipyo—sa gayon ay nagdaranas ng mga pagkalugi ang gawain ng tahanan ng Diyos, at napapahamak ang mga taong hinirang ng Diyos—nawawalan ng lakas ng loob ang mga tao na manindigan at magsalita. Ano ang ibig sabihin kapag wala kang lakas ng loob? Ibig bang sabihin niyan ay kimi ka o hindi makapagsalita? O hindi mo ito lubos na nauunawaan, at sa gayon ay wala kang tiwalang magsalita? Hindi sa ganoon; nangyari lamang na kontrolado ka ng iba’t ibang uri ng tiwaling disposisyon. Ang isa sa mga disposisyong ito ay ang pagiging tuso. Inuuna mong isipin ang iyong sarili, na nag-aakalang, ‘Kung magsasalita ako, paano ako makikinabang dito? Kung magsasalita ako at may sumama ang loob, paano kami magkakasundo sa hinaharap?’ Tusong pag-iisip ito, hindi ba? Hindi ba’t bunga ito ng isang tusong disposisyon? … Kinokontrol ka ng iyong napakasama at tiwaling disposisyon; hindi ka man lang panginoon ng sarili mong bibig. Kahit nais mong magsalita nang tapat, hindi mo magawa at takot ka ring sabihin ang mga ito. Hindi mo maipangako kahit ang isang sampu-kalibo ng mga bagay na dapat mong gawin, mga bagay na dapat mong sabihin, at ang responsibilidad na dapat mong tanggapin; nakatali ang iyong mga kamay at paa sa iyong napakasama at tiwaling disposisyon. Ni hindi man lang ikaw ang namamahala. Sinasabi sa iyo ng iyong napakasama at tiwaling disposisyon kung paano magsalita, kaya ka nagsasalita sa ganyang paraan; sinasabi nito sa iyo kung ano ang gagawin, kaya ginagawa mo iyon. … Hindi mo hinahanap ang katotohanan, ni isinasagawa ang katotohanan, ngunit nagpapatuloy ka sa pagdarasal, pinatatatag mo ang iyong determinasyon, gumagawa ka ng mga pagpapasiya, at sumusumpa. At ano ang kinalabasan ng lahat ng ito? Sunud-sunuran ka pa rin: ‘Hindi ko gagalitin ang sinuman, ni hindi ko sasaktan ang sinuman. Kung may isang bagay na hindi ko problema, lalayuan ko ito; hindi ako magsasalita ng anuman tungkol sa mga bagay na walang kinalaman sa akin, at gagawin ko ito para sa lahat. Kung may anumang makakasira sa sarili kong mga interes, sa aking dangal, o sa paggalang ko sa sarili, hindi ko rin iyon papansinin, at maingat kong uunawain ang lahat ng iyon; hindi ako dapat magpadalus-dalos. Ang pakong nakausli ang unang napupukpok, at hindi ako ganoon kabobo!’ Lubos kang sumasailalim sa pagkontrol ng iyong mga tiwaling disposisyon ng kasamaan, katusuhan, katigasan, at pagkamuhi sa katotohanan. Sinisira ka nito, at higit ka pang nahihirapang pasanin iyon kaysa sa isinuot na Ginintuang Singsing ng Haring Unggoy. Ang pamumuhay sa ilalim ng pagkontrol ng isang tiwaling disposisyon ay lubhang nakakapagod at napakasakit!” (“Yaon Lamang Mga Nagsasagawa ng Katotohanan ang May Takot sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inilahad nang mahusay ng mga salita ng Diyos ang aking tuso at masamang satanikong disposisyon. Noong una kong banggitin ang kakulangan ng mga tao sa grupo at nakitang lubos na hindi nababahala ang lider ng grupo at hindi siya tumanggap ng pananagutan, alam na alam kong makakaapekto ito sa gawain ng iglesia. Ngunit hindi ako nangahas na magsalita pa dahil sa takot na sabihin niyang wala ako sa lugar at hindi na niya ako magugustuhan. Kalaunan, nakita ko na naglilipat siya ang mga tao nang walang prinsipyo, ninanakawan si Pedro upang bayaran si Pablo at pinipinsala ang aming gawain. Halos hindi ko pa rin ito binanggit, na bahagya lang dinadaanan ito. Alam kong walang nangyari sa ginawa ko, ngunit natatakot akong pakitunguhan o ilantad siya. Nang may sinabi sa akin si Brother Yang tungkol sa kanya, wala akong pag-aalinlangang hindi siya gumagawa ng praktikal na gawain at hindi niya tinatanggap ang katotohanan, naisa siyang bulaang lider at dapat na iulat ko siya agad sa isang lider sa iglesia. Ngunit natatakot pa rin akong aalisin niya ako sa tungkulin, kaya’t binahag ko ang aking buntot at muling tumakbo para lamang protektahan ang aking posisyon at mga pagkakataon. Napakamakasarili at mapanlinlang ako! Sa tuwing makikita ko ang isa sa kanyang mga suliranin, hindi ako nangangahas na ilantad siya o magsabi sa isang lider ng iglesia. Dahil dito ay naantala ang gawain ng tahanan ng Diyos. Nabubuhay ako samga satanikong lason gaya ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Ang pakong hindi pinakamatibay ang pagkakabaon ang minamartilyo nang husto,” “Kung malakas ka, tama ka,” at “Hindi kayang utusan ng mga opisyal ng bayan ang mga tao sa paligid hindi gaya ng mga lokal na opisyal.” Tunay na katawa-tawa ang aking pananaw, at lalo akong naging interesado sa aking pansariling interes at naging mapanlinlang. Maingat ako at umiiwas magsalita sa lahat ng aking ginagawa, pinoprotektahan ang sarili kong mga interes sa bawat pagkakataon, nangangambang managot para sa anumang kaguluhang malikha. Hindi ko matanggap ang maisip na ako’y naguguluhan. Napakahirap para sa akin ang magsalita ng totoo, para sabihin kung ano talaga ang nangyayari. Wala akong lakas ng loob na mag-ulat at maglantad ng isang bulaang lider. Matibay akong nakagapos at kontrolado nitong mga satanikong disposisyon at lason. Hindi ko masabi ang katotohanan, at talagang wala akong katuwiran. Isa itong napakaduwag na paraan ng pamumuhay. Naranasan ko talaga kung gaanong katawa-tawa ang mga satanikong lason na ito, at habang namumuhay sa pamamagitan ng mga ito, ang lahat ng ginagawa ko’y salungat sa katotohanan at laban sa Diyos. Wala akong anumang pagiging kawangis ng tao.

Noon din, naglabas ang iglesia ng isang gawain ng pagsasaayos. Muli kaming sinabihan na kapag may nakitang sinuman na gumagawa ng masama at anticristo, o bulaang lider o manggagawa na hindi gumaganap ng praktikal na gawain, dapat silang iulat upang maprotektahan ang kapakanan ng tahanan ng Diyos. Iyon ang responsibilidad ng bawat isa sa mga hinirang na bayan ng Diyos. Bumigat ang loob ko nang iharap sa akin ang mga pangangailangang ito mula sa tahanan ng Diyos. Alam na alam kong may bulaang lider sa aming grupo, ngunit hindi ako nangahas na iulat siya. Paano ako naging karapat-dapat na maging isang hinirang ng Diyos? Naghanap ako ng ilang salita ng Diyos na angkop sa aking kalagayan at natagpuan ko ito: “Ano ang saloobing dapat taglayin ng mga tao pagdating sa kung paano tratuhin ang isang pinuno o manggagawa? Kung tama ang ginagawa niya, maaari mo siyang sundin; kung mali ang ginagawa niya, maaari mo siyang ibunyag, at labanan pa siya at magbigay ng ibang opinyon. Kung hindi siya nakakagawa ng praktikal na gawain, at nabunyag na isang huwad na lider, isang huwad na manggagawa o isang anticristo, maaari kang tumangging tanggapin ang kanyang pamumuno, at maaari mo rin siyang isumbong at ibunyag. Gayunman, hindi nauunawaan ng ilang taong hinirang ng Diyos ang katotohanan at lalo nang napakaduwag, kaya nga hindi sila nangangahas na gumawa ng anuman. Sinasabi nila, ‘Kung patatalsikin ako ng lider, tapos na ako; kung hihikayatin niyang ibunyag o pabayaan ako ng lahat, hindi ko na magagawang maniwala sa Diyos. Kung lilisanin ko ang iglesia, hindi ako gugustuhin at hindi ako ililigtas ng Diyos. Ang iglesia ay kumakatawan sa Diyos!’ Hindi ba naaapektuhan ng mga paraang ito ng pag-iisip ang saloobin ng gayong tao tungo sa mga bagay na iyon? Totoo nga kaya na kung itiwalag ka ng lider, hindi ka na maliligtas? Nakasalalay ba ang iyong kaligtasan sa saloobin ng iyong lider tungo sa iyo? Bakit napakaraming tao ang may gayon kalaking takot? Kung, sa sandaling bantaan ka ng isang huwad na lider o isang anticristo, hindi ka mangangahas na isumbong ito sa nakatataas at gagarantiyahan mo pa na mula sa oras na iyon, magkakaisa kayo ng isipan ng lider, hindi ba tapos ka na? Ito ba ang uri ng taong naghahanap sa katotohanan? Hindi ka lamang hindi nangangahas na ilantad ang gayon kasamang pagkilos na maaaring gawin ng napakasasamang anticristo, bagkus, sinusunod mo sila at itinuturing pang katotohanan ang kanilang mga salita, kung saan ikaw ay nagpapasakop. Hindi ba ito ang halimbawa ng kabobohan?” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (1)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Naliwanagan ang aking puso ng pagbabasa ng mga salitang ito mula sa Diyos. Natatakot akong iulat ang pinuno ng grupo pangunahin dahil sa aking pangambang pahihirapan niya ako kapag nasaktan ko siya, o maaari pa akong matanggal sa aking tungkulin. Na para bang kaya niyang pagpasyahan ang aking tungkulin o kahihinatnan. Isa itong napaka-katawa-tawang paraan ng pagtingin sa usapin. Nasa kamay ng Diyos kung matatanggal ako o kung ano ang nasa tadhana ko. Walang sinumang tao ang may huling pasya. Hindi iyon makukontrol ng mga bulaang lider at anticristo. Hindi kagaya ng sanlibutan ang tahanan ng Diyos. Dito, ang katotohanan at katuwiran ang naghahari. Hindi magkakaroon ng posisyon ang mga bulaang lider at anticristo sa tahanan ng Diyos. Maaari silang magkaroon ng kapangyarihan panandalian, ngunit sa huli, lahat sila’y malalantad at maaalis. Marami-rami na ring tinanggal at inalis na bulaang lider at anticristo ang iglesia sa nakaraan. Nakita ko ito nang napakalinaw, ngunit nang may isang lumitaw sa aking sariling grupo at kinailangan ko siyang iulat upang protektahan ang kapakanan ng tahanan ng Diyos, umatras ako. Mas ginusto ko pang maging utusan ni Satanas. Napakahina at napakaduwag ko. Hindi ko nauunawaan ang matuwid na disposisyon ng Diyos, at talagang hindi ko nakikita na pinamamahalaan at nakikita Niya ang lahat ng bagay. Natatakot ako na makasakit ng isang tao, ngunit hindi na magkasala sa Diyos. Paano iyon naging pagkakaroon ng lugar sa aking puso para sa Diyos?

Nabasa ko ang isa pang sipi mula sa mga salita ng Diyos pagkatapos noon. “Kung walang sinuman sa isang iglesia ang handang magsagawa ng katotohanan at walang sinumang maaaring tumayong saksi para sa Diyos, dapat ay ihiwalay nang lubusan ang iglesiang iyon, at kailangang putilin ang mga koneksyon nito sa ibang mga iglesia. Tinatawag itong ‘paglilibing sa kamatayan’; ito ang ibig sabihin ng palayasin si Satanas. Kung may ilang lokal na maton sa isang iglesia, at sinusundan sila ng ‘maliliit na langaw’ na lubos na hindi makaintindi, at kung ang mga nagtitipon, kahit nakita na nila ang katotohanan, ay wala pa ring kakayahang tanggihan ang mga gapos at manipulasyon ng mga maton na ito, lahat ng hangal na iyon ay aalisin sa huli. Maaaring walang nagawang kakila-kilabot ang maliliit na langaw na ito, ngunit mas mapanlinlang pa sila, mas tuso at mahusay umiwas, at lahat ng kagaya nito ay aalisin. Wala ni isang matitira! Yaong mga nabibilang kay Satanas ay ibabalik kay Satanas, samantalang yaong nabibilang sa Diyos ay tiyak na hahanapin ang katotohanan; ipinapasiya ito ng kanilang likas na pagkatao. Hayaang mapahamak ang lahat ng sumusunod kay Satanas! Walang habag na ipapakita sa gayong mga tao. Hayaan yaong mga naghahanap sa katotohanan na masustentuhan, at nawa’y masiyahan sila sa salita ng Diyos hangga’t gusto nila. Ang Diyos ay matuwid; hindi Siya magpapakita ng paboritismo kaninuman. Kung ikaw ay isang diyablo, wala kang kakayahang magsagawa ng katotohanan; kung ikaw ay isang taong naghahanap sa katotohanan, tiyak na hindi ka mabibihag ni Satanas. Walang kaduda-duda iyan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Isang Babala sa mga Hindi Nagsasagawa ng Katotohanan). Sa pagkabasa sa Kanyang mga salita, talagang nararamdaman ko ang banal, matuwid, at di-naaagrabyadong disposisyon ng Diyos. Hindi Niya pababayaan na gambalain ng mga bulaang lider at anticristo ang gawain ng Kanyang tahanan at mapinsala ang Kanyang mga hinirang. Kinamumuhian din Niya yaong mga hindi nagsasagawa ng katotohanan, hindi nagpoprotekta sa kapakanan ng tahanan ng Diyos kapag lumilitaw ang mga taong iyon. Kung hindi sila magsisisi, lahat sila ay maaalis at mapaparusahan din. Naisip ko kung paanong alam ko na na ang lider ng aming grupo ay isang bulaang lider, ngunit hindi ko isinagawa ang katotohanan o hindi ako nagkaroon ng lakas ng loob na iulat siya. Para lahat iyon sa sarili kong kapakanan. Paulit-ulit akong yumukod kay Satanas, kumakampi rito, na pinagbibigyan at ipinagsasanggalang ang bulaang lider na iyon sa ikapapahamak ng gawain ng tahanan ng Diyos. May bahagi ako sa kasamaang ginagawa niya. Tinatamasa ko ang katotohanang ipinagkakaloob ng Diyos at kumakain at umiinom mula sa Kanyang hapag. Ngunit sa mahalagang sandali noong naninira si Satanas sa tahanan ng Diyos, hindi ko nagawang protektahan ang kapakanan ng tahanan ng Diyos. Sa halip, tinalikuran ko ang sumusuporta sa akin at pinaboran ang isang kaaway. Pagtataksil iyon sa Diyos, at malaki iyong pagkakasala sa Kanyang disposisyon. Sa pagbubulay-bulay sa mga salitang ito ng Diyos, “Hayaang mapahamak ang lahat ng sumusunod kay Satanas!” talagang natakot ako. Alam ko na kapag hindi ako nagsisi, tiyak na aalisin ako ng Diyos, kasama ng bulaang lider. Nakita ko ang kalikasan at masamang kahahantungan ng hindi pag-uulat sa isang bulaang lider at talagang kinamuhian ko ang aking sarili dahil sa pagiging makasarili at kasuklam-suklam. Hindi ko talaga naprotektahan ang kapakanan ng tahanan ng Diyos. Kulang na kulang ako sa pagkatao. Pagkatapos ay humarap ako sa Diyos sa panalangin. “O Diyos ko, napakamakasarili at mapanlinlang ko. Nakakita ako ng isang bulaang lider sa iglesia na hindi ko iniulat o inilantad. Pinagtakpan at pinagbigyan ko siya, at kumilos ako bilang lingkod ni Satanas para lamang protektahan ang sarili kong kapakanan. Dapat akong maparusahan. Diyos ko, hindi ko na uulitin iyon. Nais kong magsisi. Bigyan Mo po ako ng lakas upang maisagawa ko ang katotohanan, maiulat at mailantad ko ang bulaang lider na iyon, at itaguyod ang gawain ng iglesia.”

Nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos sa aking debosyonal kinabukasan: “Kailangan mong matutuhang suriin ang iyong mga kaisipan at ideya. Alinmang mga bagay na ginagawa mo ang mali, at anumang mga kilos mo ang hindi magugustuhan ng Diyos, dapat mong labanan kaagad at ituwid ang mga ito. Ano ang layunin ng pagtutuwid sa mga ito? Iyon ay para tanggapin at kilalanin ang katotohanan, samantalang tinatanggihan ang mga bagay sa loob mo na nabibilang kay Satanas at pinapalitan ang mga ito ng katotohanan. Datihan ka nang umaasa sa iyong mga tiwaling disposisyon, tulad ng pagiging tuso at mapanlinlang, ngunit hindi na ngayon; ngayon, kapag gumagawa ka ng mga bagay-bagay, umaasa ka sa mga saloobin, kalagayan, at disposisyon na matapat, dalisay, at bukas. … Kapag naging buhay mo na ang katotohanan, kung may sinumang lalapastangan sa Diyos, walang paggalang sa Diyos, padalos-dalos sa kanilang tungkulin, nagdudulot ng mga pagkaantala o ginagambala ang gawain ng tahanan ng Diyos, at kapag nakita mong nangyayari ito, magagawa mong mawari at mailantad ito kung kinakailangan, at dinudulog ito nang ayon sa katotohanang prinsipyo” (“Yaon Lamang Mga Nagsasagawa ng Katotohanan ang May Takot sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na ang pinakapangunahing elemento ng pananampalataya ay ang pagkakaroon ng tapat na puso, pagsasagawa ng katotohanan, pagpoprotekta sa kapakanan ng tahanan ng Diyos, at paggawa ng mga bagay ayon sa prinsipyo. Sa ganitong paraan tayo makapagbibigay ng kasiyahan sa Diyos. Alam ko na kailangan kong isagawa ang katotohanan at iulat ang lider ng aming grupo sang-ayon sa prinsipyo. Kung kaya’t isinulat ko lahat ng kanyang ginawa nang eksakto at detalyado, at ibinigay iyon sa lider ng iglesia. Pagkatapos na mapatunayan lahat, kinumpirma ng lider ng iglesia na pabaya siya sa paggawa ng kanyang tungkulin at hindi talaga siya nakagawa ng tunay na gawain. Isa siyang tunay na bulaang lider at tinanggal siya sa kanyang tungkulin. Nakadama ako ng kapayapaan nang sabihin sa akin iyon. Ipinakita sa akin ng karanasang iyon kung gaano katuwid ang Diyos, sa Kanyang tahanan, si Cristo at ang katotohanan ang naghahari. Gaano man kataas ang posisyon ng isang tao, gaano man siya katagal doon, kailangan nilang magpasakop sa katotohanan at sa mga salita ng Diyos. Hindi makakatayo nang matibay sa tahanan ng Diyos yaong mga hindi nagsasagawa ng katotohanan. Matatanggal sila sa huli. Tanging ang pagiging matapat na tao, pagsasagawa sa mga salita ng Diyos, at pagganap sa mga bagay-bagay sa paraang may prinsipyo ang naaayon sa kalooban ng Diyos at magbubunga ng Kanyang pagsang-ayon.

58. Paglantad sa isang Huwad na Lider: Isang Personal na Pakikibaka

Ni Zheng Yi, South Korea

Noong nakaraang taon, ginagawa ko ang aking tungkulin sa isang simbahang nasa labas ng bayan, pero umuwi ako matapos mapalitan dahil sa hindi paggawa ng praktikal na gawain. Matapos niyon, nalaman kong ang aming lider na si Sister Li ay walang anumang sinasabing nagbibigay ng kaliwanagan tungkol sa mga salita ng Diyos, sa halip ay nangaral lang ng literal na doktrina. Hindi siya kailanman nagkuwento tungkol sa pagkakilala sa kanyang sarili o nagbahagi ng mga sarili niyang karanasan. Siya’y mapagmataas kapag tinutulungan ang iba sa kanilang mga problema na para bang isang maestrong tinuturuan ang kanyang mag-aaral, at hindi niya malutas ang mga praktikal na isyu ng sinuman. Palaging tungkol sa paggawa niya at paghihirap niya para sa kanyang tungkulin ang sinasabi niya para siya’y tingalain at hangaan. Siya ang batas sa kanyang sarili. May isang sister na bago sa pananampalataya na natatakot noon dahil nakikitang inaaresto ng Partido Komunista ng Tsina ang mga Kristiyano. Hindi nagbahagi si Sister Li tungkol sa katotohanan para suportahan siya at sa halip ay tinanggal niya lang ito sa kanyang tungkulin. Ako at ang ilang mga diakono’y nagmungkahi sa kanya nang maraming beses, ngunit gagawa lang siya ng mga dahilan at makikipagtalo sa amin. Batay sa mga prinsipyo, ang isang lider na hindi gumagawa ng mga bagay ayon sa mga prinsipyo ng katotohanan at hindi tumatanggap sa pangangasiwa’t pagpupungos ng mga kapatid, ay hindi isang taong tumatanggap at sumusunod sa katotohanan. Hindi kilala ni Sister Li ang kanyang sarili, kulang siya sa pagpasok sa buhay, at hindi malutas ang tunay na mga problema ng iba. Ang ganoong lider ng simbahan ay makasasama lamang sa gawain ng simbahan at sa buhay ng mga kapatid. Sigurado akong isang huwad na lider si Sister Li at hindi akma para sa gawain sa simbahan at ginusto ko siyang isumbong. Ngunit naduwag ako noong isinusulat ko na ang liham para isumbong siya. Katatanggal lang sa akin. Hindi ko ginagawa ang aking tungkulin. Kapag isinuplong ko si Sister Li at hindi makita ng iba ang nakita ko, maaaring ibalik lang nila sa akin iyon: “O, tingnan n’yo si Zheng Yi. Katatanggal lang sa kanya pero hindi siya makaiwas sa gulo. Sarili niya dapat ang tinitingnan niya at hindi ang ibang tao. Mukhang wala siyang kaalaman sa sarili o pagsisisi.” Kapag sinabi nila iyon, talagang hindi na ako magiging kumpyansa sa paligid nila. Bilang isang huwad na lider na natanggal, pakiramdam ko’y wala akong karapatang magsalita. Lalo kong naisip kung paanong ang pagsusumbong na iyon ay maaaring makapagpasama ng loob ni Sister Li, at dahil nasa iisang simbahan kami, palagi naming nakikita ang isa’t isa. Paano kami magkakaayos pagkatapos noon? Paano kung mapanatili niya ang kanyang posisyon at gawing mahirap ang mga bagay para sa akin? Habang lalo ko itong iniisip, mas lalo akong naiipit. Natanto kong maaring mapasama ang loob niya ng pagsusumbong ko at hindi ko dapat ipahamak ang sarili ko sa ganoong paraan. Hindi ko magagawa iyon dahil sa sarili kong kalagayan, at ang isang huwad na lider sa simbahan ay hindi isang isyu na dapat kong pasanin nang mag-isa. Iba na lang ang magsumbong sa kanya. Gusto ko na lang na patuloy na pumunta sa mga pagtitipon at panatilihin ang kapayapaan.

Nagpasya akong alisin ang isyung ito sa isipan ko, pero nakaramdam pa rin ako ng paulit-ulit na pagkabalisa. Habang nakahiga sa kama sa gabi, mapupuno ang isip ko ng mga isipin ng pagyayabang ni Sister Li sa mga pagtitipon at kanyang sauladong pangangaral. Mapanganib para sa mga kapatid kung magpapatuloy iyon. Nakonsensya ako sa hindi pagsasalita. Binasa ko kalaunan ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Ipagpalagay natin, halimbawa, na may isang pangkat ng mga tao na may nangunguna sa kanila; kung tinatawag ang taong ito bilang isang ‘pinuno’ o bilang isang ‘manggagawa,’ ano ang kanilang tungkulin sa loob ng pangkat? (Ang tungkulin ng pamumuno.) Ano ang epekto ng pamumuno ng taong ito sa kanilang pinangungunahan at sa pangkat sa kabuuhan? Nakakaapekto ito sa direksyon ng pangkat at sa landas nito. Ipinapahiwatig nito na kung ang taong ito na nasa posisyon ng pamumuno ay lumalakad sa maling landas, kung gayon, kahit papaano, makapagdudulot ito ng paglihis sa tamang landas ng mga taong nasa ilalim nila at ng buong pangkat; higit pa rito, maaaring magambala o masira nito ang direksyon ng buong pangkat habang sumusulong sila, pati na ang kanilang bilis at paghakbang. Kaya’t pagdating sa grupong ito ng mga tao, ang landas na kanilang sinusundan at ang direksyon ng landas na kanilang pinipili, ang abot ng kanilang nauunawaan sa katotohanan gayundin ang kanilang paniniwala sa Diyos ay nakakaapekto hindi lamang sa kanilang sarili, kundi sa lahat ng kapatid na nasasakupan ng kanilang pamumuno. Kung ang isang pinuno ay isang taong matuwid, na lumalakad sa tamang landas at hinahanap at isinasagawa ang katotohanan, kakain at iinom nang maayos at maghahanap nang maayos ang mga taong kanilang pinangungunahan, at, kasabay nito, ang pansariling pagsulong ng pinuno ay palaging makikita ng iba. Kaya, ano ang tamang landas na dapat lakaran ng isang pinuno? Ito ang kakayanang pangunahan ang iba tungo sa pagkaunawa ng katotohanan at sa pagpasok sa katotohanan, at akayin ang iba sa harapan ng Diyos. Ano ang maling landas? Ito ang madalas na pagtataas sa sarili at pagpapatotoo sa sarili, paghahangad ng katayuan, kasikatan, at pakinabang, at hindi kailanman nagpapatotoo sa Diyos. Ano ang epekto nito sa mga taong nasa ilalim nila? (Dinadala nito ang mga taong iyon sa harapan nila.) Maliligaw ang mga tao papalayo sa Diyos at hahantong sa ilalim ng kontrol ng pinunong ito. Hindi ba’t malinaw na ang mga taong dinadala sa harapan ng kanilang pinuno ay makokontrol ng pinunong iyon? At, siyempre, inilalayo sila nito mula sa Diyos. Kung pinangungunahan mo ang mga tao upang lumapit sa harapan mo, kung gayon pinangungunahan mo sila upang lumapit sa harapan ng tiwaling sangkatauhan, at pinapangunahan mo sila upang lumapit sa harapan ni Satanas, hindi sa Diyos. Tanging ang pangunguna sa mga tao upang humarap sa katotohanan ang siyang pangunguna sa kanila upang lumapit sa harapan ng Diyos. Ito ang mga epekto ng dalawang uri ng tao—silang lumalakad sa tamang landas at silang lumalakad sa maling landas—sa kanilang pinapangunahan” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (1)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakita ko sa mga salita ng Diyos na ang landas ng isang lider ay hindi lang personal na nakaaapekto sa kanila, kundi may direktang epekto sa pagpasok sa buhay ng iba at gawain ng buong simbahan. Hungkag na mga salita lamang ang ipinangangaral ni Sister Li at hindi niya malutas ang mga totoong paghihirap ng mga kapatid. Palagi siyang nagpapakitang-gilas at inililigaw ang mga tao at tiningala siya ng mga kapatid. Ang malala pa, siya’y mapagmataas at may pagka-diktador at siya lamang ang nasusunod sa marami sa mga gawain ng simbahan. Hindi niya hinanap ang mga prinsipyo ng katotohanan o tinanggap ang mga mungkahi ng iba, sa halip ay pinangasiwaan lang ang mga bagay batay sa kanyang sariling mga kuru-kuro. Malabong maitaguyod niya ang gawain ng simbahan—tahasan niya itong pinipigilan. Kung may gayong isang huwad na lider sa iglesia, ang mga kapatid ay mahihilang pababa kasama niya. Ang makitang napakaraming mga mananampalataya ang nalinlang ng isang huwad na lider at naghihirap sa kanilang buhay dahil dito ay sadyang nakalulungkot para sa Diyos. Napagtanto ko nang isang huwad na lider si Sister Li at nakita ko ang kapahamakang nagawa sa mga kapatid at sa buhay-simbahan ng pagkakaroon ng isang huwad na lider na namamahala. Pero dahil lang natakot akong mapasama ang loob niya, pinanood kong mapigilan ang gawain ng simbahan at ang pagpasok sa buhay ng iba nang mulat ang aking mga mata. Hindi ako nanindigan para ilantad o isumbong siya. Talagang hindi ako naging matuwid, at hindi ko isinaalang-alang ang kalooban ng Diyos. Napakawalang pakialam ko! Nasira ko na ang gawain ng simbahan sa hindi paggawa ng tunay na gawain sa aking dating tungkulin. Ngayon, wala akong hiya dahil nakita kong nililinlang ng isang huwad na lider ang hinirang ng Diyos, pero hindi ako nanindigan para isumbong siya o igiit ang mga interes ng simbahan! Mas lalo kong naramdamang utang ko ito sa Diyos, at bilang isang nilikhang nilalang, kailangan kong manindigan, isaalang-alang ang kalooban ng Diyos at pagtibayin ang gawain ng simbahan. Iyon ang tungkulin ko, at isa iyong responsibilidad na kailangan kong isakatuparan! Binigyan ako ng kaunting lakas ng ideyang ito at sinabi ko sa sarili ko, “Para sa mga interes ng simbahan at nang makapamuhay ng isang tunay na buhay-simbahan ang hinirang na mga tao ng Diyos, kailangan kong isagawa ang katotohanan at magsalita tungkol sa mga isyu ni Sister Li. Hindi ko na puwedeng hayaang iligaw ng isang huwad na lider ang mga kapatid!” Nang naghahanda na sana akong sumulat ng isang ulat, nabalitaan kong kamakailan, matapos ipaalam ng isang nakatatandang sister kay Sister Li ang ilang mga isyu sa kanya, tumigil siya sa pakikipagtipon dito. Nagalit ako nang marinig ito. Naramdaman kong talagang tumanggi siyang tanggapin ang katotohanan. Ngunit kasabay nito, lumitaw ulit ang mga pag-aalala ko. Ayaw na niyang isama ang sister na iyon dahil lang sa pagpapahayag ng ilang mga pananaw. Kapag nalaman niyang isinuplong ko siya, magtatanim ba siya ng galit sa akin at pahihirapan ako? Kapag sinimulan niyang husgahan ako at akusahan ako ng pag-atake sa mga lider at mga manggagawa, ano ang iisipin ng iba? Sa kanyang pagpigil sa akin, mawawalan ako ng pagkakataong gawin ang aking tungkulin at mas lalong magiging mahirap iyong tiisin. Ngunit talagang makokonsensya ako kapag hindi ko siya isinuplong. Mayroong pagtatalo sa loob ko—naguguluhan ako.

Kaya’t dinala ko ito sa Diyos sa panalangin at paghahanap. Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos matapos iyon: “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos? Itanong mo sa iyong sarili: Ikaw ba’y isang tao na nagpakita ng pagsasaalang-alang para sa pasanin Niya? Makakapagsagawa ka ba ng katuwiran para sa Kanya? Makakapanindigan ka ba at makakapagsalita para sa Akin? Maisasagawa mo ba nang matatag ang katotohanan? Ikaw ba’y may sapat na lakas ng loob na labanan ang lahat ng gawa ni Satanas? Makakaya mo bang isantabi ang iyong mga damdamin at ilantad si Satanas para sa kapakanan ng Aking katotohanan? Mapapahintulutan mo ba ang Aking mga layunin na matupad sa iyo? Naihandog mo na ba ang iyong puso sa pinakamahalagang sandali? Ikaw ba’y taong gumaganap sa Aking kalooban? Itanong mo sa iyong sarili ang mga katanungang ito at madalas mo silang isipin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Pakiramdam ko’y bawat salita’y kumakatok sa aking konsensya, lalo na ang “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos?” Para bang nakatayo mismo sa tabi ko ang Diyos, tinatanong ako ng katanungang ito. Alam kong isang huwad na lider si Sister Li at batid kong makasasama ito sa pagpasok sa buhay ng hinirang na mga tao ng Diyos kapag hindi ito nalutas kaagad, pero natakot akong mapasama ang loob niya at magtanim siya ng galit sa akin, o kaya’y ibukod ako at patalsikin sa Iglesia. Palaging mga sariling interes ko lamang ang pinanindigan ko, hindi nagtangkang panindigan ang mga prinsipyo at isumbong siya. Kinailangan kong magpatotoo sa pinakamahalagang pagkakataon sa espirituwal na labanang ito, pero pinrotektahan ko ang mga sarili kong interes at naging mapagpalugod sa mga tao, pinasusuya ang Diyos. Talagang kinamuhian ko ang sarili ko. Ayoko nang maging mapagpalugod sa mga tao. Matapos iyon, kumalma ako’t pinagnilayan ang sarili. Alam na alam kong isa siyang huwad na lider at handa akong isumbong siya ayon sa mga prinsipyo. Ngunit nang marinig kong may ibinukod siya dahil sa pagbibigay nito ng ilang payo, bakit ba pinili kong protektahan ang sarili ko sa halip na manindigan para sa gawain ng simbahan? Bakit palagi kong pinoprotektahan ang mga sarili kong interes? Nagsimula akong magdasal at maghanap tungkol sa partikular na isyung ito.

May nabasa ako na ilang mga salita ng Diyos sa isang debosyonal isang beses. “Karamihan sa mga tao ay nais hanapin at isagawa ang katotohanan, ngunit kadalasan ay may pagpapasiya at hangaring lamang sila na gawin iyon; hindi nila taglay ang buhay ng katotohanan sa loob nila. Dahil dito, kapag nakahaharap sila ng masasamang puwersa o nakatatagpo ng mga taong balakyot na gumagawa ng masasama, o ng mga huwad na pinuno at anticristo na gumagawa ng mga bagay sa isang paraang lumalabag sa mga prinsipyo—sa gayon ay nagdaranas ng mga pagkalugi ang gawain ng tahanan ng Diyos, at napapahamak ang mga taong hinirang ng Diyos—nawawalan ng lakas ng loob ang mga tao na manindigan at magsalita. Ano ang ibig sabihin kapag wala kang lakas ng loob? Ibig bang sabihin niyan ay kimi ka o hindi makapagsalita? O hindi mo ito lubos na nauunawaan, at sa gayon ay wala kang tiwalang magsalita? Hindi sa ganoon; nangyari lamang na kontrolado ka ng iba’t ibang uri ng tiwaling disposisyon. Ang isa sa mga disposisyong ito ay ang pagiging tuso. Inuuna mong isipin ang iyong sarili, na nag-aakalang, ‘Kung magsasalita ako, paano ako makikinabang dito? Kung magsasalita ako at may sumama ang loob, paano kami magkakasundo sa hinaharap?’ Tusong pag-iisip ito, hindi ba? Hindi ba’t bunga ito ng isang tusong disposisyon? Ang isa pa ay makasarili at masamang disposisyon. Iniisip mo, ‘Ano ang kinalaman sa akin ng kawalan ng mga kapakinabangan sa bahay ng Diyos? Bakit ako mag-aalala? Wala itong kinalaman sa akin. Kahit na makita at marinig ko itong mangyari, hindi ko kailangang gumawa ng kahit ano. Hindi ko ito pananagutan—hindi ako pinuno.’ Nasa loob mo ang mga gayong bagay, na tila umusbong mula sa iyong walang malay na isip, at tila ba sumasakop sila ng mga palagiang katayuan sa iyong puso—sila ang mga tiwali at satanikong disposisyon ng tao. Kinokontrol ng mga tiwaling disposisyong ito ang iyong saloobin at itinatali ang iyong mga kamay at paa, at kinokontrol nila ang iyong bibig. Kapag may nais kang sabihin na nasa iyong puso, umaabot sa iyong mga labi ang mga salita ngunit hindi mo binibigkas ang mga ito, o, kung magsalita ka, paliguy-ligoy ang iyong mga salita, na nag-iiwan ng puwang upang makapanlinlang—sadyang hindi ka talaga nagsasalita nang malinaw. Walang naramdaman ang iba pagkatapos kang marinig, at ang suliranin ay hindi nalutas ng sinabi mo. Iniisip mo sa iyong sarili: ‘Nagsalita naman ako. Maalwan ang aking budhi. Natupad ko ang aking tungkulin.’ Ang totoo, alam mo sa iyong puso na hindi mo sinabi ang lahat ng dapat mong sabihin, na ang sinabi mo ay walang bisa, at nananatili ang pinsala sa gawain sa bahay ng Diyos. Hindi mo natupad ang iyong tungkulin, ngunit lantaran mong sinasabi na natupad mo ang iyong tungkulin, o hindi sa iyo malinaw ang nangyayari. Hindi ka ba ganap na nasasailalim ng kontrol ng iyong tiwali at mga satanikong disposisyon kung gayon?” (“Yaon Lamang Mga Nagsasagawa ng Katotohanan ang May Takot sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, napagtanto kong tanging sarili ko lamang ang iniisip ko sa harap ng problema. Makasarili ako’t mapanlinlang. Sinunod ko ang mga satanikong pilosopiya tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Matitinong tao’y mabuti’t maingat sa sarili, tanging hangad nila’y hindi magkamali,” “Kapag alam mong may mali, tumahimik ka na lang,” at “Huwag gumawa nang walang gantimpala.” Nakaugat ang mga ito sa aking pinakakalikasan, pinananatili akong mahigpit na nakagapos para maging napakahirap ng pagsasagawa ng katotohanan. Alam kong dapat ko siyang isumbong ayon sa mga prinsipyo para sa kapakanan ng gawain ng simbahan, pero noong gagawin ko na, natakot akong mapasama ang loob niya at mahusgahan at maltratuhin niya. Sa pag-iisip niyon, ang pag-unawa ko ng obligasyon, responsibilidad, at tungkulin ay naglaho lang at pakiramdam ko’y hindi ko personal na problema ang isang huwad na lider sa simbahan. Ayokong gumawa ng kahit na anong gulo para maiwasan kong mapasama ang loob niya at protektahan ang aking sarili. Paulit-ulit kong nilabanan ang kaliwanagan ng Banal na Espiritu hanggang sa hindi na ako nakokonsensya. Lubos akong nagapos ng aking satanikong katiwalian. May nagawa na rin akong kaparehong paglabag sa aking tungkulin noon, namumuhay sa mga satanikong pilosopiya sa buhay. May nadiskubre akong isang mapagmataas na lider na may tagilid na pagkakaunawa sa katotohanan na dapat matanggal. Pero nakita kong may kakayahan siya at mahusay sa pangangaral ng literal na doktrina’t panlilinlang sa mga tao. Dahil nakita kong hindi ito nakikita ng maraming mga kapatid sa kanya, natakot akong huhusgahan nila ako at sasabihing wala akong puso kung siya’y mapalitan. Kaya’t ipinagpaliban ko ito nang higit sa dalawang buwan bago siya ipatanggal. Talagang labis itong nakagambala sa gawain ng simbahan. May nakita akong isang huwad na lider sa simbahan pero inulit ko ang dati ko ring pagkakamali. Ayokong makialam dito. Ipinakita ng paraan ko ng paggawa ng aking tungkulin na talagang makasarili’t mapanlinlang ako at hindi ko maisagawa ang katotohanan nang maapektuhan na nito ang mga sarili kong interes. Paulit-ulit kong nilabag ang katotohanan at nawala ang aking pagpapatotoo. Isa itong tanda ng kahihiyan. Sa pagkatanto nito, nagpatirapa ako sa harapan ng Diyos at nagdasal: “Diyos ko! Nakita ko na po ngayon kung gaano kalubha akong ginawang tiwali ni Satanas. Ako’y makasarili, kasuklam-suklam na mapagpalugod sa mga tao. Ako’y mababa’t marumi. O Diyos, pakiusap, iligtas mo po ako mula sa pagkakagapos sa aking tiwaling disposisyon.”

Nabasa ko kalaunan sa isang pagbabahagi na si Satanas ang namumuno sa mundo, ngunit ang Diyos at ang katotohanan ay namumuno sa simbahan, dalawang magkaibang mundo ang mga ito, at na sa bahay ng Diyos, kahit na may masamang tao o iyong may mababang pagkatao ang napili bilang lider, hindi siya magtatagal nang walang realidad ng katotohanan. Pinatutunayan nitong naghahari ang katotohanan sa bahay ng Diyos. Hawak ni Satanas ang mundo sa kadiliman at kailangang ng mga tao na magsalita at kumilos batay sa mga pilosopiya nito. Ang pambobola ay ang tanging paraan para mauna. Ang pagiging tapat at pagpapasama ng loob ng ibang tao’y humahantong sa parusa. Kabilang man sa mga karaniwang tao o makapangyarihan, mabu-bully at mai-etsa puwera ka dahil sa pagiging tapat, at maraming tao pa nga ang napapatay dahil dito. Ngunit ang katotohanan at pagiging matuwid ay naghahari sa bahay ng Diyos. Pinagpapala’t kinalulugdan ng Diyos ang mga naghahangad ng katotohanan, at mga taong tapat na may pag-unawa sa hustisya. Ang mga pinoprotektahan ang interes ng simbahan at ang hinirang na mga tao ng Diyos, na naglalakas ng loob na ilantad ang mga huwad na lider at mga anticristo, ay matatanggap, maliligtas, at mapeperpekto ng Diyos. Nakukuha rin nila ang pag-apruba at suporta ng iba. Pababayaan at ititiwalag ng Banal na Espiritu ang mga hindi nagpapasakop sa katotohanan at sa halip ay nilalabanan ito, gaano man kataas ang kanilang pangalan o katayuan, tulad na lang ng anticristong si Yang na pinatalsik sa simbahan noong nakaraang taon. Pinigilan at ibinukod niya ang sinumang hindi sumang-ayon noong siya ay isang lider at inilagay ang kanyang pamilya at mga kaibigan sa mahahalagang posisyon. Sinubukan niyang gumawa ng sarili niyang imperyong laban sa Diyos at ninakaw pa ang mga handog. Inakala niyang lubos niyang napalibutan ang kanyang sarili ng pamilya’t mga kaibigan kaya’t ang kanyang masasamang gawa ay hindi malalantad. Pero nakikita ng Diyos ang lahat ng bagay, at sa Kanyang karunungan, ginagamit niya ang mga pakana ni Satanas sa Kanyang pakinabang. Gumawa Siya ng isang kapaligiran para ang mga may pag-unawa sa katarungan ay magsumbong at ilantad ang kasamaan ni Yang. Matapos ang imbestigasyon at beripikasyon ng simbahan, hindi lang niya kinailangang ibalik ang kanyang ninakaw, kundi permanente rin siyang tinanggal sa Iglesia. Ipinapakita nito na anuman ang tungkulin o katayuan ng isang tao, walang sinumang gumagawa ng masama at hindi nagtataguyod ng katotohanan ang makatatakas sa matuwid na paghatol ng Diyos! Ang bahay ng Diyos ay hindi tulad ng mundo. Walang anumang laban sa katotohanan ang maaaring umunlad sa bahay ng Diyos. Ang sinumang nakatutuklas ng isang bagay na laban sa katotohanan ay makapanininndigan para ilantad at patigilin ito. Ipinakikita nitong ang katotohanan ay naghahari sa bahay ng Diyos. Tungkol sa pagsusumbong kay Sister Li, hindi ko naintindihan ang pagiging matuwid ng Diyos o napagtantong nakikita at pinamumunuan Niya ang lahat. Walang lugar ang mga huwad na lider at anticristo sa bahay ng Diyos. May tungkulin man akong dapat gawin at kung ano ang aking magiging kapalaran at kahihinatnan ay nasa kamay lahat ng Diyos, wala sa kung sino mang lider. Di na niya ako mapipigilan. Kaya gumawa ako ng isang ulat na nababatay sa katotohanan tungkol sa mga isyu kay Sister Li. May isang lider na pumunta kaagad sa aming simbahan para magsiyasat. Napagpasyahan na isang huwad na lider si Sister Li batay sa mga prinsipyo, at siya’y tinanggal. Matapos iyon, nagkamit si Sister Li ng ilang kaalaman sa sarili sa pamamagitan ng mga debosyonal at pagninilay at ninais niyang magsisi’t magbago. Ang sunod na napiling lider ay isang sister na nagtaguyod sa katotohanan at lahat ng gawain ng simbahan ay unti-unting umayos. Nakita ko rin ang pagiging matuwid ng Diyos at na ang katotohanan ay namamayani sa bahay ng Diyos. Inilantad ng Diyos ang aking pagkamakasarili’t pandaraya at nilinis ang aking katiwalian sa pamamagitan ng pagsusumbong ko sa huwad na lider. Pagliligtas at pagpeperpekto talaga ito sa akin ng Diyos!

59. Ang Bunga ng Isang Matapat na Ulat

Ni Zhao Ming, Tsina

Noong Abril 2011, kinailangan kong pumalit sa isang pinunong nagngangalang Yao Lan sa isang iglesia sa ibang bahagi ng bansa. Noong nagpapalitan, habang ibinibigay sa akin ni Yao Lan ang buod ng sitwasyon sa iglesia, nabanggit niya na ang kanyang anak na babae na si Xiaomin ay isang diyakono ng pagdidilig, at na tutulungan niya akong maging pamilyar sa gawain sa iglesia. Hindi ko mapigilang humanga nang kaunti habang ipinapaliwanag niya ang lahat ng bagay sa napakaayos na paraan. Tila napakabuti ng pagpapalakad ni Yao Lan sa gawain ng iglesia at mayroon siyang kakayanan, kaya’t hindi nakapagtatakang nagagawa niya ngayong pangunahan ang napakalawak na gawain. Nagpasya ako sa aking sarili na bigyang-konsiderasyon ang kalooban ng Diyos at gawin ang lahat ng aking makakaya upang gawin nang mabuti ang gawain ng iglesia.

Kinabukasan, isinama ako ni Xiaomin sa isang pagpupulong ng mga pinuno ng pangkat. Pagkatapos naming basahin ang mga salita ng Diyos, nagbahagi ako ng kaunting karanasan ko na may kaugnayan dito at ang aking pagkaunawa. Pagkatapos ay hindi natutuwang sinabi ni Sister Xia, “Ang aming dating pinunong si Yao Lan ay hindi nagbahagi sa mga salita ng Diyos sa ganiyang paraan. Ipinapaliwanag niya sa amin ang bawat linya, sinasabi ang mga bagay na gaya ng ‘Ito’y pagpapalakas ng loob,’ at ‘Ito’y isang babala.’” Idinagdag pa ng ibang mga kapatid na napakaliwanag magbahagi ni Yao Lan tungkol sa katotohanan. Lubos akong nagtaka at inisip: “Hindi ba’t ang pagbabahagi sa mga salita ng Diyos ay pagsasalita tungkol sa ating mga sariling karanasan at pagkaunawa base sa Kanyang mga salita? Bakit hindi nagsasalita si Yao Lan tungkol sa kung paano niya isinasagawa at nararanasan ang mga salita ng Diyos? Bakit niya ipinapaliwanag sa mga kapatid ang bawat linya ng mga salita ng Diyos? Matutulungan ba silang maunawaan ang katotohanan at makilala ang kanilang mga sarili ng pagbabahagi sa ganoong paraan?” Nais kong talakayin ang mga prinsipyo ng pagbabahagi ng mga salita ng Diyos sa mga pagpupulong kasama nila, ngunit naisip ko: “Bago ako sa iglesiang ito at may pananagutan si Yao Lan sa aking gawain. Narito rin ang kanyang anak na si Xiaomin. Kung sasabihin ko na ang paraan ni Yao Lan ng pagbabahagi sa mga salita ng Diyos ay pagpapaliwanag lang sa literal na kahulugan at nakarating ito sa kanya, maaari niyang sabihin na sinisiraan ko siya pagkarating ko pa lang, at pag-isipan ako ng masama. Nakakahiya kapag nasaktan ko ang damdamin niya.” Kaya’t tumahimik na lang ako, at natapos na iyon.

Isang araw, ibinigay sa akin ni Sister Xiao ang isang liham nang hindi nalalaman ni Xiaomin. Sinabi sa liham na dati’y nagmungkahi siya kay Yao Lan, ngunit hindi ito tinanggap ni Yao Lan. Hindi lang iyon, nagsimula pa si Yao Lan na pigilan siya at ayaw na siyang bigyan ng tungkulin ng pagiging punong-abala. Nagulantang ako. Naisip ko: “Siguro’y mali si Sister Xiao. Paano magagawang apihin ni Yao Lan ang sinuman?” Pagkatapos ay hinanap ko si Xiaomin upang maunawaan ang sitwasyon. Sinabi ni Xiaomin na masigasig si Sister Xiao, ngunit madalas na hindi niya nauunawaan ang mga bagay-bagay. Nagpatuloy siya sa pagsasabi na kilalang kilala si Sister Xiao sa lugar nila bilang isang mananampalataya, na hindi ligtas ang kanyang tahanan, at na kulang siya sa karunungan para mapanatili ang isang ligtas na kapaligiran sa tahanan. Marami siyang sinabing negatibo tungkol kay Sister Xiao. Naisip ko: “Kung totoo lahat ito, hindi talaga karapat-dapat si Sister Xiao para sa tungkulin ng pagiging punong-abala. Ngunit bakit niya sasabihin na inaapi siya ni Yao Lan? Marahil ay mayroon siyang sama ng loob kay Yao Lan.” Hindi pa rin ako mapalagay, kaya dinalaw ko si Sister Xiao sa kanyang tahanan. Natuklasan ko na ang kanyang tahanan ay medyo angkop para sa pagiging punong-abala, at hindi naman talaga siya kulang sa karunungan, kaya’t nagtaka ako. Inisip ko: “Paanong napakalayo ng mga bagay-bagay sa sinabi ni Xiaomin? Talaga bang inaapi ni Yao Lan si Sister Xiao?” Noong humingi ako ng dagdag na detalye kay Sister Xiao, napag-alaman ko na ginagamit na dahilan ni Yao Lan ang pangangailangan para sa isang ligtas na kapaligiran, na pinigilan niya ang ilang diyakono sa pagganap sa kanilang mga tungkulin, at dahil dito nawalan ng magdidilig sa mga kapatid. Hindi sila namumuhay ng normal na buhay iglesia. Noong binanggit ito ni Sister Xiao kay Yao Lan at sinabing hindi wasto ang kanyang pagsasaayos, hindi lamang tumanggi si Yao Lan na tanggapin ito, kundi binawi pa kay Sister Xiao ang kanyang tungkulin. Itinago pa niya ang liham ni Sister Xiao na nag-uulat sa kanyang mga problema. Nabigla akong marinig ito. Paano mangyayari iyon? Malinaw na mali si Yao Lan, ngunit hindi niya tinanggap ang sinabi ni Sister Xiao, at niyurakan pa siya at pinigilan ang kanyang liham. Talagang hindi siya isang taong tumatanggap ng katotohanan! Muli kong naisip kung paanong hindi siya nagsasalita tungkol sa sarili niyang mga karanasan at pagkaunawa kapag nagbabahagi siya sa mga salita ng Diyos, kundi kinukuha ang mga salita ng Diyos nang wala sa konteksto at inililigaw ang mga kapatid. Lubos niyang nilabag ang mga prinsipyo ng pagbabahagi sa mga salita ng Diyos. Napagtanto ko na baka mayroon siyang tunay na problema at kailangan ko itong iulat sa aming mga pinuno upang hindi maantala ang gawain ng bahay ng Diyos. Ngunit naisip ko: “Ayon sa sinabi ni Sister Xiao, mababa ang pagkatao ni Yao Lan. Pinamamahalaan niya sa kasalukuyan ang aking gawain, kaya’t kapag natuklasan niyang ako ang nag-ulat sa kanya, maaari niya akong apihin at tanggalin sa aking tungkulin.” Napabuntong hiningang nagpasya akong mas mabuti kung wala akong sasabihin, ngunit nagpasya rin akong isaayos ang pagpapatuloy ni Sister Xiao sa tungkulin ng pagiging punong-abala.

Hindi ko inaasahan, pagkalipas ng ilang araw, iniulat din sa akin ni Sister Chen ang ilan sa masasamang ginagawa ni Yao Lan. Sinabi niya na si Brother Wang at ang kanyang asawa ay mga bagong hikayat at natatakot sila dahil sa mga panghuhuli at pang-uusig ng Chinese Communist Party, kaya’t hindi sila naglakas-loob na tumanggap ng tungkulin ng pagiging punong-abala. Hindi lang hindi nagbahagi si Yao Lan tungkol sa katotohanan para matulungan sila, kundi pinagalitan pa sila at pinigilan ang sinumang gustong sumuporta sa kanila. Sa huli, nalugmok si Brother Wang at ang kanyang asawa sa pagiging negatibo at ayaw na dumalo sa mga pagpupulong. Noong sinabihan ni Sister Chen si Yao Lan na hindi dapat ganito tratuhin ang mga kapatid, hindi siya nagnilay-nilay sa kanyang sarili, kundi nag-imbento ng kuwento tungkol sa pagkakakompromiso ng seguridad ni Sister Chen. Pagkatapos ay inihiwalay niya si Sister Chen sa iglesia ng ilang buwan, hindi siya pinahihintulutang makilahok sa buhay iglesia. Mayroon pang isang sister na gumaganap sa tungkulin ng pagdidilig. Sa mga pagpupulong, isinasama niya ang mga salita ng Diyos sa kanyang pagbabahagi at lubusang nagiging bukas at matapat sa kung anong mga tiwaling disposisyon ang kanyang inilalantad. Sinamantala ni Yao Lan ang pagkakataon na ito para tanggalin siya sa tungkulin. Pagkatapos ay iniangat niya ang sarili niyang anak na si Xiaomin sa tungkulin ng pagdidilig at sinabihan ang mga kapatid na sanayin nang mabuti ang kanyang anak, dahil magkakaroon siya ng mahahalagang tungkulin sa bahay ng Diyos sa hinaharap. Itinaas din ni Yao Lan ang kanyang asawa sa pagiging pinuno ng pangkat, samantalang sa katunayan ay hindi siya isang tunay na mananampalataya, at hindi kayang magbahagi ng anumang may kahalagahan sa mga pagpupulong. Kumilos si Yao Lan sang-ayon sa emosyon at hinatak ang kanyang asawa papasok sa iglesia, pagkatapos ay binigyan siya ng tungkulin ng pagiging pinuno ng pangkat—napakalaking paglabag nito sa mga atas administratibo. At hindi natapos doon ang kanyang masasamang gawa. Pinamahalaan ni Yao Lan at ng kanyang anak na babae ang iglesia na parang mga hari, inaapi at pinag-uutusan ang mga kapatid sang-ayon sa kanilang kagustuhan, hanggang sa makita pa lamang siya ay natatakot na sila at walang naglalakas-loob na magbigay ng opinyon. Habang pinapakinggan ko si Sister Chen, ako’y nagugulantang at nagagalit. Sa simula, noong ibigay sa akin ni Yao Lan ang kanyang gawain, humanga ako sa kanya noong sinabi niyang tumatakbong mabuti ang buong gawain. Ngunit kasinungalingan lahat iyon. Hindi lamang niya binabanggit nang wala sa konteksto ang mga salita ng Diyos sa panahon ng pagbabahagi at inililigaw ang ilang mga kapatid sa pamamagitan ng pangangaral ng mga titik at doktrina, tinamasa din niya ang mga biyaya ng kanyang posisyon at sinupil ang mga kapatid. Umabot pa siya sa pamamahala sa iglesia sa paraang mapaniil, upang apihin ang iba ayon sa kanyang kagustuhan, at tanggalin ang mga tao sa kanilang tungkulin. Itinataas niya at pinapangalagaan iyong malalapit sa kanya, at nagsasagawa ng nepotismo. Ipinapakita ng ugali niyang walang habas at walang ingat, at ng marami niyang masasamang gawain na siya’y isang anticristong wala nang pag-asang magbago! Ngayong higit na malawak ang sakop ng kanyang gawain, tiyak na mas maraming mga kapatid ang mapipinsala. Alam kong kailangan ko siyang iulat sa isang nasa mas mataas na tungkulin sa lalong madaling panahon at itaguyod ang gawain ng iglesia. Subalit noong pinag-iisipan ko ang tungkol sa pag-uulat sa kanya, nagsimula akong mag-alala: “Si Yao Lan ang namamahala sa gawain ko. Kapag nalaman niyang ako ang nag-ulat sa kanya, dahil alam ko kung paano siya kumilos, malamang ay tatanggalin niya ako sa aking tungkulin bilang pinuno ng iglesia at pauuwiin ako. Baka makahanap pa siya ng dahilan para apihin at parusahan ako. Magiging napakahirap ng buhay ko. Paano kung mapatalsik ako sa iglesia? Kapag nagkagayon ay magwawakas na ang paglalakbay ko sa pananampalataya sa Diyos. Kailangan kong maging makatotohanan. Aayusin ko muna ang gawain ng iglesia, pagkatapos ay tingnan natin.” At sa gayon, upang protektahan ang aking sarili, nagpasya akong huwag siyang iulat at ilantad. Ngunit noong sumunod na pagpupulong, nakita ko ang mga umaasang tingin sa mukha ng mga inaaping kapatid. Nakadama ako ng lubos na pagkabahala at inusig ako ng aking konsiyensiya. Bukod dito, noong marinig ko silang sinasabi kung paano lumilibot sa iglesia si Xiaomin na itinataas ang kakayanan ni Yao Lan na magbahagi sa katotohanan, at pinipilit niya at pinapangaralan ang mga kapatid sa paraang nangmamaliit, lalo akong nagalit. Naisip ko: “Kailangan kong iulat ang kasamaang ginagawa nina Yao Lan at Xiaomin sa isang nasa mataas na tungkulin. Hindi ko sila maaaring pahintulutang gumawa ng masama at apihin ang mga kapatid sang-ayon sa kanilang kagustuhan.” Kaya’t isinulat ko ang lahat ng sinabi sa akin ng mga kapatid tungkol sa kanila. Ngunit pagkatapos ng pagtitipon, nakadama na naman ako ng pagdadalawang-isip: Ano ang parusang gagawin ni Yao Lan sa akin kapag nalaman niya ito? Ngunit hindi ba ako gumagawa ng masama kung piliin kong protektahan ang aking sarili at hindi ilantad ang dalawang ito? Nasa pagitan ako ng isang bato at isang matigas na bagay at labis akong naguguluhan na halos hindi na ako makahinga. Lumuhod ako at nanalangin sa Diyos nang umiiyak, sinasabing, “Mahal kong Diyos, nais kong iulat si Yao Lan at ang kanyang anak na babae sa aking mga pinuno, ngunit natatakot akong paghihigantihan nila ako. O Diyos, gabayan po Ninyo akong makalaya sa panunupil ng mga puwersa ng kadiliman, at magsagawa ng katotohanan at itaguyod ang gawain ng iglesia.”

Pagkatapos ng aking panalangin, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Lahat kayo’y nagsasabi na isinasaalang-alang ninyo ang pasanin ng Diyos at ipagtatanggol ang patotoo ng iglesia, ngunit sino ba talaga ang nagsaalang-alang sa pasanin ng Diyos? Itanong mo sa iyong sarili: Ikaw ba’y isang tao na nagpakita ng pagsasaalang-alang para sa pasanin Niya? Makakapagsagawa ka ba ng katuwiran para sa Kanya? Makakapanindigan ka ba at makakapagsalita para sa Akin? Maisasagawa mo ba nang matatag ang katotohanan? Ikaw ba’y may sapat na lakas ng loob na labanan ang lahat ng gawa ni Satanas? Makakaya mo bang isantabi ang iyong mga damdamin at ilantad si Satanas para sa kapakanan ng Aking katotohanan? Mapapahintulutan mo ba ang Aking mga layunin na matupad sa iyo? Naihandog mo na ba ang iyong puso sa pinakamahalagang sandali? Ikaw ba’y taong gumaganap sa Aking kalooban? Itanong mo sa iyong sarili ang mga katanungang ito at madalas mo silang isipin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Hiyang-hiya ako sa aking sarili noong mabasa ko ang mga paghahayag na ito sa mga salita ng Diyos. Nananampalataya ako sa Diyos, ngunit walang lugar ang Diyos sa aking puso. Hindi ko siniseryoso ang ibinigay na gawain ng Diyos, at tanging mga pansariling kapakanan ko lang ang iniisip ko sa harap ng mga problema. Hindi ko pinoprotektahan ang gawain ng bahay ng Diyos. Malinaw na natuklasan kong ipinapaliwanag ni Yao Lan ang mga salita ng Diyos sa pamamagitan ng pagbanggit sa mga ito nang wala sa konteksto, na naghahari-harian siya sa iglesia, at pinaparusahan at inaapi niya ang mga kapatid. Upang maitaas iyong mga pinakamalapit sa kanya at pagtibayin ang kanyang puwersa, tinatanggal niya ang mga tao mula sa kanilang mga tungkulin ayon sa sarili niyang kagustuhan, lubos na ginagambala at hinahadlangan ang buhay iglesia at pinipilit at pinipinsala ang mga kapatid. Lalo pa ngayong lumawak ang sakop ng kanyang gawain. Nasa posisyon siya upang lalo pang makapinsala sa mas maraming mga kapatid. Ngunit kinatakutan ko ang katayuan at impluwensiya ni Yao Lan, takot na maapi at matanggal niya, na mawala ang aking posisyon at mga pagkakataon sa hinaharap, at sa paghihiganti niya at ng kanyang anak na babae, kaya’t hindi ako nanindigan sa mga prinsipyo at iniulat sila. At sa gayon, mulat ang mga matang pinagmasdan ko habang naghuhuramentado ang mga anticristo sa iglesia. Inaapi ang mga kapatid at napipinsala ang kanilang mga buhay, ngunit hindi pa rin ako nangahas na manindigan at ilantad si Satanas. Ako’y napakasama, makasarili, at kasuklaam-suklam na tao! Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salita ng Diyos na nagsasabing: “Labis nang nagawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan. Ang kamandag ni Satanas ay dumadaloy sa dugo ng bawat tao, at makikita na ang kalikasan ng tao ay tiwali, masama, at radikal, puno ng at lubos na nakalubog sa mga pilosopiya ni Satanas—ito, sa kabuuan nito, ay isang likas na pagkatao na nagtataksil sa Diyos. Ito ang dahilan kaya nilalabanan at sinasalungat ng mga tao ang Diyos” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Tungkol naman sa kung ano ang lason ni Satanas, lubos itong maipapahayag sa mga salita. Halimbawa, kung tatanungin mo ang ilang masamang tao kung bakit sila gumawa ng kasamaan, sasagot sila: ‘Dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili, at bahala na ang iba.’ Ipinahahayag ng nag-iisang pariralang ito ang pinakaugat ng problema. Ang lohika ni Satanas ay naging buhay na ng mga tao. Maaari silang gumawa ng mga bagay-bagay para sa ganito at ganoong layunin, ngunit ginagawa lamang nila iyon para sa kanilang sarili. Iniisip ng lahat ng tao na dahil ang bawat tao ay para sa kanyang sarili at bahala na ang iba, dapat mabuhay ang mga tao para sa sarili nilang kapakanan, at gawin ang lahat ng makakaya nila para magkaroon ng magandang posisyon alang-alang sa pagkain at marangyang pananamit. ‘Bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba’—ito ang buhay at ang pilosopiya ng tao, at kinakatawan din nito ang likas na pagkatao. Ang mga salitang ito ang mismong lason ni Satanas, at kapag isinapuso ito ng mga tao, nagiging kalikasan na nila ito. Ang kalikasan ni Satanas ay inilalantad sa pamamagitan ng mga salitang ito; lubos itong kinakatawan ng mga ito. Ang lasong ito ay nagiging buhay ng mga tao at nagiging pundasyon din nila sa buhay, at ang sangkatauhang ginawang tiwali ay patuloy nang pinangingibabawan ng lasong ito sa loob ng libu-libong taon” (“Paano Lakaran Ang Landas ni Pedro” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na ako’y naging tiwali at niyurakan ni Satanas, at maging ang aking mga buto at dugo ay napuno at pinasukan ng mga satanikong lason, pilosopiya, at mga atas, hanggang ako mismo ay nagiging lalong masama at makasarili. Nabubuhay ako sa pamamagitan ng mga satanikong lason ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” “Kapag alam mong may mali, tumahimik ka na lang,” at “Matitinong tao’y mabuti’t maingat sa sarili, tanging hangad nila’y hindi magkamali.” Naging baluktot na ang aking mga kaisipan at masasama ang aking mga pagpapahalaga at pananaw sa buhay. Pinahalagahan ko ang aking sariling kapakanan, ang aking mga pagkakataon sa hinaharap, at ang aking tadhana bilang mas mahalaga kaysa ano pa mang ibang bagay. Nang makita si Yao Lan at ang kanyang pangkat ng masasamang puwersa ng anticristo na pinipinsala ang mga kapatid sa iglesia, nakumbinsi akong kailangan ko silang ilantad at iulat. Ngunit dahil natakot akong maapi at matanggal sa aking posisyon at mga pagkakataon sa hinaharap, hindi ako nangahas na gawin ito kahit gaano pa ang aking pagpapakasakit dito. Kaya’t pinahintulutan ko ang mga anticristo na gambalain ang iglesia at nagpaubaya ako dahil sa pakinabang, hindi nangangahas na bumigkas ni isa mang salitang walang kinikilingan. Napagtanto kong ako’y nakagapos nang napakahigpit at natatanikalaan ng mga lason ni Satanas, na ako’y naging kasapakat nito, utusang aso nito; kasuklam-suklam ito para sa Diyos, at hindi ako karapat-dapat na mamuhay sa Kanyang harapan. Natamasa ko ang mga taon ng gawain at paggabay ng Diyos, at itinaas Niya ako upang magampanan ko ang aking tungkulin bilang isang pinuno ng iglesia. Ngunit hindi ko alam kung paano ito pahahalagahan at hindi inisip kung paano pangangalagaan ang mga kapatid o itataguyod ang gawain ng bahay ng Diyos. Nabubuhay ako na lubos na nababalot ng aking mga makasariling pagnanasa, wala ni katiting na dignidad o integridad. Nabigo akong panindigan ang pagtitiwalang ibinigay sa akin ng mga kapatid, at higit pa riyan, nabigo akong panindigan ang ibinigay na gawain sa akin ng Diyos. Sa isiping ito, kinamuhian ko ang aking sarili sa aking pagiging makasarili at masama at bumigkas ako ng isang panalangin sa Diyos, nakahandang magsisi. Hiniling ko sa Diyos na bigyan ako ng kalakasan at gabayan ako na makatakas sa madidilim na impluwensiyang ito at maisagawa ang katotohanan.

Pagkatapos noo’y nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ang disposisyon ng Diyos ay nabibilang sa Tagapamahala ng lahat ng bagay at mga buhay na nilalang, sa Panginoon ng lahat ng nilikha. Kumakatawan ang disposisyon Niya sa karangalan, kapangyarihan, pagkamaharlika, kadakilaan, at higit sa lahat, sa kataas-taasang kapangyarihan. Ang disposisyon Niya ay ang sagisag ng awtoridad, ang sagisag ng lahat ng matuwid, ang sagisag ng lahat ng marikit at mabuti. Higit pa riyan, isa itong sagisag Niya na hindi maaaring[a] madaig o masalakay ng kadiliman at ng anumang puwersa ng kaaway, at sagisag rin Niya na hindi maaaring masaktan (ni hindi rin Siya nagpaparayang masaktan)[b] ng sinumang nilikha. Ang disposisyon Niya ang sagisag ng pinakamataas na kapangyarihan. Walang tao o mga tao na kaya o maaari na manggambala sa gawain Niya o disposisyon Niya” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Napakahalagang Maintindihan ang Disposisyon ng Diyos). Naunawaan ko mula sa mga salita ng Diyos na naghahari ang Diyos sa lahat ng bagay, na sagisag ng pinakamataas na awtoridad ang Kanyang disposisyon, at walang puwersa ng kaaway o puwersa ng kadiliman na makalalaban dito. Palalayasin ng Diyos mula sa iglesia ang lahat ng nakagagambalang puwersa ng kasamaan at lubos silang aalisin. Ito ang direksiyon ng gawain ng Diyos at ito’y realidad na tiyak na tutuparin ng Diyos. Pinamumunuan ni Yao Lan ang iglesia na tulad ng isang pinunong mapaniil, kinokontrol at inaapi ang mga kapatid, habang pinagyayaman iyong pinakamalapit sa kanya at nagtatayo ng sarili niyang kaharian. Ginambala at pinanghimasukan niya ang gawain ng Diyos, gumawa ng lahat ng uri ng kasamaan, at labis na nagkasala sa disposisyon ng Diyos. Isa siyang demonyong anticristo na hindi magtatagal ay palalayasin mula sa iglesia. Naisip ko kung paanong pinalayas dati ng bahay ng Diyos ang napakaraming masasamang tao at mga anticristo: Gaano man sila kabagsik, magtatagumpay lang sila ng sandali, at sa huli ay hindi nila matatakasan ang parusa ng Diyos. Hindi ba ito ang pagiging matuwid ng Diyos? Gayunman, hindi ko naunawaan ang pagiging matuwid ng Diyos, at hindi nagtiwala sa katotohanan na sa bahay ng Diyos, nangingibabaw ang katotohanan at pagiging matuwid, na ang Diyos ang naghahari. Tiningnan ko ang bahay ng Diyos na tila ba ito’y kagaya lang ng mundo, na para bang makokontrol ang aking kapalaran ng sinumang may katayuan at kapangyarihan, at kung magalit sa akin sina Yao Lan at ang kanyang anak na babae, akala ko’y mawawala sa akin ang aking pagkakataon at patutunguhan sa hinaharap. Natatakot pa nga akong paghihigantihan nila—hindi ako nagtiwala sa paghahari ng Diyos sa lahat. Kahiya-hiya sa Diyos ang ganitong uri ng pananampalataya! Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos pagkatapos noon: “Ang Aking mga salita ang batayan ng pagtakas ng tao mula sa mga impluwensya ng kadiliman, at ang mga taong hindi makapamuhay alinsunod sa Aking mga salita ay hindi magagawang takasan ang mga gapos ng impluwensya ng kadiliman. Ang mabuhay sa tamang kalagayan ay ang mabuhay sa ilalim ng patnubay ng mga salita ng Diyos, ang mabuhay sa kalagayan ng pagiging matapat sa Diyos, ang mabuhay sa kalagayan ng paghahanap sa katotohanan, ang mabuhay sa realidad ng taos na paggugol ng sarili para sa Diyos, at ang mabuhay sa kalagayan ng tunay na pagmamahal sa Diyos. Yaong mga nabubuhay sa ganitong mga kalagayan at ayon sa realidad na ito ay unti-unting magbabago habang pumapasok sila sa kailaliman ng katotohanan, at magbabago sila habang mas lumalalim ang gawain; at sa huli, tiyak na magiging mga tao sila na nakamit ng Diyos at nagmamahal sa Diyos nang tunay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tumakas Mula sa Impluwensya ng Kadiliman, at Kakamtin Ka ng Diyos). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang landas. Kung nais kong makalaya sa mga tanikala ng madilim na impluwensiya ni Satanas, kailangan kong gumawa alinsunod sa mga salita ng Diyos. Kailangan kong bitiwan ang sarili kong personal na kapakanan at kaisipan tungkol sa aking hinaharap, magsagawa ng katotohanan, ilantad at iulat iyong mga anticristo, at itaguyod ang gawain ng bahay ng Diyos. Kahit na ako’y matanggal sa aking tungkulin at mawala ang aking posisyon at mga pagkakataon, kailangan kong manatili sa mga katotohanang prinsipyo. Noong maunawaan ko ito, natagpuan ko ang aking kalakasan, at sumulat ako ng liham sa aking mga pinuno na iniuulat sina Yao Lan at Xiaomin.

Pagkalipas ng ilang araw, tinipon ng mga pinuno ang lahat ng mga kapatid upang tuklasin ang mga katunayan ng masasamang gawa nina Yao Lan at Xiaomin. Alinsunod sa mga prinsipyo, tinanggal sina Yao Lan, ang kanyang asawa, at si Xiaomin mula sa kanilang mga tungkulin. Hindi nagnilay-nilay sina Yao Lan at ang kanyang anak na babae o sumubok na kilalanin ang kanilang sarili, sa halip ay dinalaw nila ang mga kapatid sa kanilang mga tahanan, nagkukunwaring nagsisisi, at itinatangis kung paanong trinato sila ng masama sa pagsisikap na linlangin ang mga kapatid. Lubos silang hindi nagsisisi, at sa huli, dahil sa kanilang masasamang gawa, sila’y nakumpirmang mga anticristo at manggagawa ng masama na gumawa ng lahat ng uri ng kasamaan, at tinanggal sa iglesia. Nagbalik sa normal ang buhay iglesia, nagpalakpakan at nagalak ang mga kapatid, at pinuri ng lahat ang pagiging matuwid at kabanalan ng Diyos. Nakatulong ito sa akin na makita nang mas malinaw na nangingibabaw sa bahay ng Diyos ang pagiging matuwid at ang katotohanan, na naghahari si Cristo doon, at, gaano man kasama at kapalasak ang masasamang puwersa ng anticristo, hindi nito magagapi ang awtoridad ng Diyos o magagambala ang gawain ng Diyos, lalo na ang kontrolin ang tadhana ng sinuman. Tulad lang sila ng mga piyesa ng chess sa kamay ng Diyos, mga kagamitan na makatutulong sa mga hinirang ng Diyos para magkaroon ng pagkaunawa ng mabuti at masama. Pinahihintulutan ng kanilang mga pagganap na makita ng iba kung sino talaga ang mga anticristo at masasamang tao, upang hindi sila mailigaw. Sa pamamagitan ng karanasan na ito ng pag-uulat sa mga anticristong ito, ang kaliwanagan, gabay, at pangunguna ng Diyos ang nagbigay lakas sa akin upang makalaya sa mga puwersa ng kadiliman at magsagawa ng katotohanan. Nagkaroon ako ng kapahingahan at kapayapaan sa aking puso, at nakadama na ang pagkilos nang ganito ang tanging paraan upang mabuhay na may dignidad at integridad; nakadama ako ng kalayaan. Ito ang bunga ng pagsusulat ng tapat na ulat.

Lahat ng kaluwalhatian para sa Makapangyarihang Diyos! Amen!

Mga Talababa:

a. Ang nakasaad sa orihinal na teksto ay “ito ay simbolo ng pagiging walang kakayahang maging.”

b. Ang nakasaad sa orihinal na teksto ay “pati na rin bilang isang sagisag ng pagiging hindi nagagawang masaktan (at hindi nagpaparayang masaktan).”

60. Ang Diyos ay Napakamatuwid

Ni Zhang Lin, Japan

Noong Setyembre 2012, ako ang namamahala sa gawain sa iglesia nang makilala ko ang pinuno kong si Yan Zhuo. Nalaman kong hiniling niya sa mga kapatid na ipangaral ang ebanghelyo sa mga bahay-bahay. Isa iyong seryosong paglabag sa mga prinsipyo. Kaya sinabi namin sa kanya ng kasamahan ko sa gawain, “Kailangan nating sumunod sa mga prinsipyo ng bahay ng Diyos sa pagpapalaganap ng ebanghelyo. Salungat doon ang ginagawa mo ngayon at kapag napunta sa Iglesia ang mga di-mananamplataya’t masasama, magagambala noon ang gawain sa bahay ng Diyos. Gayunpaman, mapanganib na mangaral ng ebanghelyo nang ganoon. Kapag may taong tumawag ng pulis, parang itinapon mo ang iyong mga kapatid sa mga leon.” Hindi na nga siya nakinig, inakusahan pa kami na labis na metikuloso sa mga panuntunan. Sa mga pagtitipon, madalas niya kaming pagalitan ng kasamahan ko, hinaharang daw namin ang gawaing pang-ebanghelyo ng bahay ng Diyos. Naramdaman namin na talagang pinipigil niya kami. Noong Disyembre nang taong iyon, lumabas ang mga kaanib namin sa rehiyon para mangaral gaya ng sinabi ni Yan Zhuo at mahigit isandaang katao ang naaresto. Isa itong malaking dagok sa gawain ng bahay ng Diyos, pero ganap na walang pagsisisi si Yan Zhuo. Hindi ko rin siya nakitang nagsuri o malalim na nagnilay sa kayabangan o pagkawalang-ingat niya. Noong Nobyembre 2013, ako ang namahala sa paggawa ng mga video ng iglesia. Napansin kong mayabang niya pa ring ginagawa ang anumang bagay na gusto niyang gawin. Pinapagalitan at kinokondena niya ang sinumang nagpapahayag ng ibang opinyon. Pinigilan niya ang mga video na ipinasa ng mga kapatid para masuri, kaya hindi nakatanggap ang mga kapatid ng payo o tulong mula sa bahay ng Diyos. Binanggit ko sa kanya ang ilang kulang sa kung paano niya ginagawa ang tungkulin niya at nagbigay ng ilang suhestiyon, pero nagpatuloy lang siya gaya ng dati. Hindi siya nakinig, at sinabing ako ang mayabang. Kaya naman noong Mayo 2014, ipinatanggal niya ako at pinauwi sa amin. Pagkauwi ko sa bahay, nagkataong nabasa ko ang ilang prinsipyo tungkol sa pagkilala sa mga anticristo at huwad na pinuno. Habang kinukumpara ko sa kanila ang ugali ni Yan Zhuo, napagtanto ko kung gaano kayabang at malisyoso siya. Palagi siyang walang puso at mapandikta sa kanyang tungkulin. Hindi niya tinanggap ang katotohanan o suhestiyon mula sa mga kapatid, sa halip, kinondena niya ang mga tao. Hindi ba ipinapakita ng asal niya na isa siyang anticristong namumuhi sa katotohanan? Nagulat talaga ako nang makita ko ang asal niya sa kung ano iyon. Sa mahigit dalawang taong gumawa kami nang magkasama, nakita ko ang asal at pamamaraan niya, ngunit itinuring iyon na katiwalian. Hindi ko ginamit ang mga salita ng Diyos para suriin ang likas, diwa, o ang landas niya. Kaya tuwing kasama ko siya, kinailangan ko lang maging mapagparaya at matiyaga, na nakaantala at naka-apekto sa gawain ng bahay ng Diyos. Naisip ko, “Kung magpapatuloy si Yan Zhuo bilang pinuno ng iglesia, mas lalo niyang magagambala ang gawain ng bahay ng Diyos.” Nagpasya akong isumbong ang mga problema niya. Bumigkas ako ng panalangin sa Diyos at sumulat ng liham para isumbong siya. Sa dulo ng sulat, nagdagdag ako ng isang huling bagay. Alam ko noong panahong iyon na may isang video na may ilang problema, kaya hiniling ko sa bahay ng Diyos na siyasatin at suriin iyon.

At noong ipapadala ko na iyong natapos na sulat, nagkaroon ako ng mga pagdadalawang-isip. Naisip ko, “Binigyan ko na siya ng mga suhestiyon noon at ipinunto ko na rin ang mga problema sa kanyang tungkulin, pero hindi iyon naging maayos at pinauwi niya ako. Hindi ko man lang magawa ang tungkulin ko. Kung ipapadala ko ang sulat na ito para isumbong siya tapos nabasa niya ito, aakusahan niya akong nang-aatake ng mga pinuno, ano’ng mangyayari sa akin? Dapat ko na itong kalimutan. Dahil nasa labas na ako, mas mabuting huwag ko nang guluhin ang mga bagay.” Pero naisip ko: “Ginabayan ako ng Diyos na makita na tinatahak ni Yan Zhuo ang landas ng mga anticristo. Kung hindi ko isusumbong ito, ang gawain ng bahay ng Diyos at ang mga kapatid ang pinakamagdurusa. Hindi ba ako magiging katulong ni Satanas at isang masamang tao?” Talagang naglaban ang isip ko sa pagitan ng mga interes ng bahay ng Diyos at ng mga kapatid sa isang panig at sa mga hinahangad ko sa hinaharap sa kabila. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Sa loob ng ilang araw, madalas akong nanalangin sa Diyos, hinihiling sa Kanya na patnubayan ako. Hanggang may nabasa akong mga salita Niya: “Dapat kang magkaroon ng mga hangarin at ng lakas ng loob upang ikaw ay magawang perpekto, at hindi mo dapat laging isipin na hindi kaya ng iyong sarili. May pinapanigan ba ang katotohanan? Kaya bang sadyain ng katotohanan ang pagsalungat sa mga tao? Kung hahangarin mo ang katotohanan, kaya ka ba nitong madaig? Kung maninindigan ka para sa katarungan, pababagsakin ka ba nito? Kung tunay ngang ang hangarin mo ay pagsikapang matamo ang buhay, kaya ka bang iwasan ng buhay? Kung wala sa iyo ang katotohanan, hindi ito dahil sa hindi ka pinapansin ng katotohanan, kundi dahil sa lumalayo ka mula sa katotohanan. Kung hindi mo kayang manindigan nang matatag para sa katarungan, hindi ito dahil sa may kamalian ang katarungan, kundi dahil sa naniniwala kang nalilihis ito sa mga katunayan. Kung hindi mo natamo ang buhay matapos mong pagsumikapang hanapin ito sa loob ng maraming taon, ito ay hindi dahil sa ang buhay ay walang konsensya ukol sa iyo, kundi dahil sa wala kang konsensya ukol sa buhay, at naitaboy mo ang buhay. Kung namumuhay ka sa liwanag, at hindi mo nakayang makamit ang liwanag, ito ay hindi dahil sa hindi nagagawa ng liwanag na liwanagan ka, kundi dahil sa hindi mo nabigyang-pansin ang pag-iral ng liwanag, kung kaya’t tahimik kang nilisan ng liwanag. Kung hindi ka naghahangad, masasabi na lamang na ikaw ay walang-halagang basura, at walang lakas ng loob sa iyong pamumuhay, at hindi mo taglay ang espiritu para labanan ang mga puwersa ng kadiliman. Masyado kang mahina! Hindi mo kayang tumakas mula sa mga puwersa ni Satanas na umaatake sa iyo, at ang nais mo lamang ay magpatuloy sa ganitong uri ng ligtas at panatag na buhay at mamatay sa kamangmangan. Ang dapat mong makamit ay ang iyong pagsisikap na malupig. Ito ang iyong nakatakdang tungkulin. Kung sapat na para sa iyo ang malupig, itinataboy mo ang pag-iral ng liwanag. Dapat kang magdusa ng kahirapan alang-alang sa katotohanan, dapat mong ibigay ang iyong sarili sa katotohanan, dapat kang magtiis ng kahihiyan para sa katotohanan, at upang higit pang makamit ang katotohanan, dapat kang sumailalim sa higit pang pagdurusa. Ito ang dapat mong gawin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Binigyan ako ng pananalig at lakas ng siping ito. Naisip ko. “Hindi ako magpapatalo sa maitim na puwersang ito.” Hindi ako nagkaroon ng pagkilala kay Yan Zhuo noon. Pero ngayon, isinaayos ng Diyos ang mga bagay para makita ko ang likas, diwa at ang sinusundan niyang landas. Dapat nanindigan ako at inilantad ang lahat, pero pinakinggan ko ang pilosopiya ni Satanas na “Hayaang umagos ang mga bagay kung wala naman itong personal na naaapektuhan” alang-alang sa kinabukasan ko. Nakita ko kung gaano ako kasakim, walang konsensya o katinuan. Inisip ko ang mga taong nanampalataya ako sa Diyos at tinamasa ang pagdidilig at pagtutustos ng mga salita Niya. Ngunit ngayon, hindi ko pinapansin ang budhi ko para protektahan ang mga interes ko at nagbubulag-bulagan pa ako sa mga interes ng bahay ng Diyos. Wala akong utang na loob, masama, at kasuklam-suklam! Kaya naisip ko: “Dapat akong kumilos nang may konsiyensiya at pagpapahalaga sa hustisya, isagawa ang katotohanan at protektahan ang gawain ng Diyos.” Kaya lumapit uli ako sa Diyos nang maraming beses para manalangin at ginawa ang resolusyong ito: “Anuman ang maging kalalabasan ng pagsusulat ko ng ulat na ito, hindi ako pwedeng maging katulong ni Satanas para lang sa mga interes ko. Nakita ko ang mga problema kay Yan Zhuo, kaya dapat akong manindigan, ilantad ang kasamaan niya at protektahan ang gawain.” Pinadala ko ang sumbong sa bahay ng Diyos pagkatapos. Napakagaan ng pakiramdam ko pagkatapos noon at nagkaroon ako ng kapayapaan sa puso ko. Balisa akong naghintay araw-araw para magpadala ang bahay ng Diyos ng sisiyasat sa sitwasyon ni Yan Zhuo at para makita ng mga kapatid kung ano talaga ang anticristong iyon at tanggihan siya. Sa kasamaang palad, mas lumala ang sitwasyon ko dahil sa sulat na iyon.

Nung Agosto 2014, pumayag ang iglesia na gampanan ko ulit ang tungkulin. Pero noong kalagitnaan ng Oktubre, dumating ang pinuno na si Li sa tahanang tinutuluyan ko. Tinanong niya nang may masungit na mukha, “Gumawa ka ba ng isang ulat na liham dati?” Sinabi kong oo. Hindi nasisiyahan niyang sinabi, “Si Yan Zhuo ang namamahala sa gawain ng iglesia at madalas ko siyang makausap. Wala akong napansing indikasyon na kumikilos siya gaya ng isang huwad na pinuno o anticristo. Ang ginawa mong sulat ay atake sa mga pinuno at manggagawa.” Hindi ako makapaniwala sa narinig ko nang sinabi niya iyon. Hindi ko inakala ang ganoong kalalabasan matapos maghintay ng apat na buwan. Nanatili akong kalmado sa kabila ng mga sinabi niya. Alam kong ginawa ko ang sulat na iyon tungkol sa kanya alinsunod sa mga katotohanan at prinsipyo. Hindi iyon isang maling akusasyon. Tapos, sinabi ni Pinunong Li, “Nabanggit sa ulat na liham mo ang pagsusuri sa ilang video, kaya gumugol ng dalawang buwan ang bahay ng Diyos sa mga pagsisiyasat at pagsusuri. Malubhang nagambala noon ang gawain ng bahay ng Diyos at nagkasala sa disposisyon Niya.” Sinabi niya rin na iyon ang sinabi ng mga matataas na pinuno. Naiwan akong nanginginig sa pagkabigla dahil sa mga sinabi niya. Hindi ko inakala na magdudulot ang sulat ko ng matinding gambala sa gawain ng bahay ng Diyos at nagkasala sa disposisyon Niya. Kung gaya ng sinabi niya ang mga bagay, nakagawa nga ako ng malaking kasamaan. Naramdaman kong bigla akong naubusan ng lakas at hindi ko mapigilan ang pag-iyak ko. Tapos, sinabi ni Pinunong Li, “Kunin mo ang mga gamit mo, umuwi ka, at magnilay ka. Kapag tapos ka nang magnilay, puwede ka na ulit gumawa.” Naupo ako sa bus habang pauwi ako nang mayroong magulong pag-iisip at may matinding bigat sa puso ko. Napakaraming taon kong nanampalataya sa Diyos, pero naging masamang tao ako na malubhang gumambala sa gawain ng bahay ng Diyos. Napuno ako ng paninisi sa sarili at panghihinayang at hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin. Tinawag ko ang Diyos at hiniling na protektahan Niya ang puso ko. Paano man Niya ako pakikitunguhan, susundin ko ang mga pagsasaayos Niya. Hindi ko Siya sisisihin. Matapos magdasal, unti-unti akong kumalma. Tatlong araw pagkauwi ko, pinag-isipan ko ang tungkol sa sinabi ni Li at nagkaroon ako ng ilang tanong: Si Cristo at ang katotohanan ang namumuno sa bahay ng Diyos, at may mga prinsipyo sa ginagawa nito, at sa paghawak nito sa mga tao. Hindi iyon basta susunod sa ilang pansamantalang ugali ng isang tao. Kaya ano ba ang mga prinsipyo nila para ganituhin ako? Totoo ba talaga ang mga sinabi ni Pinunong Li? Hindi ko talaga malaman iyon, pero alam kong anuman ang katotohanan, pinahihintulutan ng Diyos na mangyari ang lahat ng iyon kaya kailangan kong magpasakop. Hindi nagtagal bago ako inilipat sa isang grupo para sa mga pagtitipon. Matapos ang mahigit isang buwan, inatasan akong dumalo sa mga pagtitipon sa bahay kasama ang mama ko, at hindi na kami pinayagang gumawa. Alam ko na noon na iniitsapwera na nila kami. Inisip ko kung paanong nanampalataya ako sa Diyos sa buong panahong ito, pero ngayon hindi lang ako ihinihiwalay sa bahay, ni hindi man lang ako makagawa ng tungkulin. Pakiramdam ko, nawalan talaga ako. Halos gabi-gabi akong nananaginip ng pakikipagtipon at paggawa ng tungkulin ko kasama ang mga kapatid ko. Nagigising ako at hindi na makatulog. Parang napakahaba ng bawat gabi ko, napakahirap tiisin. Kasama kong nagdusa ang mama ko noong mga panahong iyon. Lalo na kapag naririnig ko siyang umiiyak habang nananalangin siya sa Diyos, sinisisi ko ang sarili ko at nakakaramdam ng labis na lungkot. Pakiramdam ko, idinulot ko iyon sa kanya. Ang mga araw na iyon ang pinaka mahirap na pinagdaanan ko mula nang manampalataya ako sa Diyos. Bukod sa patuloy na pananalangin, wala na akong paraan para paginhawahin ang sakit sa puso ko. Kalaunan tinanong ko ang pinuno ng iglesia ko kung puwede na ba akong gumawa uli ng tungkulin ko. Sinabi niya, “Gusto mo pa ring gumawa ng tungkulin mo? Kung hindi ka magninilay gaya ng dapat mong gawin, patatalsikin ka!” Nang marinig ko ito, nakaramdam ako ng labis-labis na kawalan ng pag-asa. Nalaman kong ang paggawa ko sa tungkulin ko’y isang pangarap na lang. Linggu-linggong pumunta sa bahay namin ang mga pinuno para sa isang pagpupulong, pero pumupunta lang sila para magtanong tungkol sa akin kung nagpapalaganap ba ako ng negatibo o bumubuo ng grupo. Kaya sa tuwing pumupunta sila para magtanong tungkol sa akin, nakakaramdam ako ng kalungkutan. Minsan, gusto ko silang tanungin, “Bakit niyo ba ako tinatrato nang ganito? Nagawa kong isumbong si Yan Zhuo batay sa mga prinsipyo. Pero sa halip na imbestigahan siya, ang ginawa niyo’y panatilihin ako sa bahay. May mali ba sa pagsasagawa ng katotohanan?” Talagang sumama ang loob ko. Minsan nga, naiisip ko: “Bakit humantong sa ganito ang pagsasagawa ng katotohanan? Naniniwala akong matuwid ang Diyos pero hindi ko makita ang pagkamakatuwiran Niya sa nangyayari ngayon.” Tunay nga na litung-lito ako. Ginagawa ko na lang ang dapat kong gawin, hindi nagsasalita ng makasalanan o sinisisi ang Diyos. Madalas akong lumapit sa Kanya para manalangin, hinihiling na patnubayan akong maunawaan ang kalooban Niya at hindi magkamali ng pagkaunawa sa Kanya.

Doon sa pinakamahirap, pinakamasakit na panahon ko nabasa ang mga salita ng Diyos. “Paano ba talaga dapat malaman at maunawaan ng mga tao ang matuwid na disposisyon ng Diyos? Kapag natanggap ng mga matuwid ang Kanyang mga pagpapala at kapag isinumpa Niya ang masasama—ito ang mga halimbawa ng katuwiran ng Diyos. Tama ba ito? Sinasabi na ginagantimpalaan ng Diyos ang mabubuti at pinarurusahan ang masasama, at na ginagantimpalaan Niya ang bawat tao ayon sa kanyang mga gawa. Tama iyon, hindi ba? Gayunman, sa mga panahong ito, yaong mga sumasamba sa Diyos ay pinapatay o isinusumpa, o hindi Niya napagpala o kinilala kailanman; gaano man nila Siya sinasamba, hindi Niya sila pinapansin. Hindi pinagpapala ng Diyos ang masasama, ni pinarurusahan sila, subalit sila ay mayayaman at maraming supling, at lahat ay maayos para sa kanila; tagumpay sila sa lahat ng bagay. Ito ba ang katuwiran ng Diyos? Dahil dito, sinasabi ng ilang tao, ‘Hindi matuwid ang Diyos. Sinasamba namin Siya, ngunit hindi Niya kami napagpala kailanman, samantalang sa lahat ng bagay, mas nakakalamang ang masasamang lumalaban at hindi sumasamba sa Kanya at mas mataas ang mga katungkulan kaysa sa amin. Hindi matuwid ang Diyos!’ Ano ang ipinapakita nito sa inyo? Dalawang halimbawa lamang ang ibinigay Ko sa inyo. Alin dito ang bumabanggit sa katuwiran ng Diyos? Sinasabi ng ilang tao, ‘Parehong nagpapakita ng katuwiran ng Diyos ang mga ito!’ Bakit nila sinasabi ito? Mali ang kaalaman ng mga tao sa disposisyon ng Diyos; umiiral ito sa kanilang sariling isipan at pananaw, sa loob ng isang transakyonal na pananaw, o sa loob ng isang pananaw tungkol sa mabuti at masama, isang pananaw tungkol sa tama at mali, o isang lohikal na pananaw. Ang mga ito ay mga pananaw na hatid nila sa kanilang kaalaman tungkol sa Diyos; ang gayong mga tao ay hindi kaayon ng Diyos, at malamang na labanan Siya nila at magreklamo sila tungkol sa Kanya” (“Paano Mauunawaan ang Matuwid na Disposisyon ng Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

“Gagawin ng Diyos ang dapat Niyang gawin, at matuwid ang Kanyang disposisyon. Ang katuwiran ay walang kinalaman sa pagiging makatarungan o makatwiran; hindi ito egalitaryanismo, o pagbibigay sa iyo ng nararapat sa iyo alinsunod sa gawaing natapos mo, o binabayaran ka para sa anumang gawaing natapos mo, o ibinibigay sa iyo ang nararapat sa iyo ayon sa kung gaano ka nagsisikap. Hindi ito katuwiran. Ipagpalagay nang inalis ng Diyos si Job matapos siyang magpatotoo para sa Kanya: magiging matuwid din ang Diyos noon. Bakit ito tinatawag na katuwiran? Mula sa pananaw ng isang tao, kung nakaayon sa mga kuru-kuro ng mga tao ang isang bagay, napakadali para sa kanila ang sabihin na matuwid ang Diyos; gayunman, kung hindi nila nakikita na nakaayon ang bagay na iyon sa kanilang mga kuru-kuro—kung ito ay isang bagay na hindi nila kayang unawain—mahihirapan silang sabihin na matuwid ang Diyos. … Ang pinakadiwa ng Diyos ay katuwiran. Bagama’t hindi madaling unawain ang Kanyang ginagawa, matuwid ang lahat ng Kanyang ginagawa; hindi lamang talaga ito nauunawaan ng mga tao. Nang ibigay ng Diyos si Pedro kay Satanas, paano tumugon si Pedro? ‘Hindi maarok ng sangkatauhan ang Iyong ginagawa, ngunit lahat ng Iyong ginagawa ay kinapapalooban ng Iyong mabuting kalooban; mayroong katuwiran sa lahat ng iyon. Paanong hindi ko pupurihin ang Iyong matatalinong gawa?’ Ngayon, dapat mong makita na hindi pinupuksa ng Diyos si Satanas upang ipakita sa mga tao kung gaano sila nagawang tiwali ni Satanas at kung paano sila inililigtas ng Diyos; sa huli, dahil sa antas na nagawang tiwali ni Satanas ang mga tao, mamamasdan nila ang napakalaking kasalanan ng pagtitiwali sa kanila ni Satanas, at kapag pinuksa ng Diyos si Satanas, mamamasdan nila ang katuwiran ng Diyos at makikita na kinapapalooban ito ng disposisyon ng Diyos. Lahat ng ginagawa ng Diyos ay matuwid. Bagama’t maaaring hindi mo ito maarok, hindi ka dapat manghusga nang basta-basta. Kung may ginagawa Siya na mukhang hindi makatwiran para sa iyo, o kung mayroon kang anumang mga kuru-kuro tungkol doon, at hinihikayat ka nitong sabihin na hindi Siya matuwid, masyado kang hindi makatwiran. Nakikita mo na nakakita si Pedro ng ilang bagay na hindi maunawaan, ngunit sigurado siya na naroon ang karunungan ng Diyos at na nasa mga bagay na iyon ang Kanyang kabutihang-loob. Hindi maaarok ng mga tao ang lahat ng bagay; napakaraming bagay silang hindi nauunawaan. Sa gayon, hindi madaling malaman ang disposisyon ng Diyos” (“Paano Mauunawaan ang Matuwid na Disposisyon ng Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nagliwanag ang mga salita ng Diyos na parang isang ilaw sa dilim at bigla kong naunawaan ang lahat ng ito. Hindi ko makita ang katuwiran ng Diyos dahil sinusubukan kong unawain iyon gamit ang mga kuru-kuro at haka-haka ko. Nang makita ko ang mga anticristo’t huwad na pinuno na ginagambala ang gawain ng bahay ng Diyos, naniwala akong ang tapat na pagsusumbong sa kanila’y mabuti at matuwid na gawain na makakapagbigay sa akin ng pabor at proteksyon ng Diyos. Inakala kong agad-agad silang pakikitunguhan, at iyon lang ang katuwiran ng Diyos. Pero matapos kong iulat ang mga isyung ito ay nagpatuloy sila sa mga posisyon nila at kumilos pa rin nang walang habas, samantalang ako ang pinigilan at saka nilayuan ng mga tao. Sinimulan kong pagdudahan ang katuwiran ng Diyos sa puntong iyon. Matapos basahin ang mga salita ng Diyos, naunawaan ko na matuwid ang diwa Niya. Sang-ayon man o hindi ang mga kilos Niya sa mga kuru-kuro natin, lagi noong ipinapahayag ang Kanyang katuwiran. Kagaya lang iyon ng mga pagsubok ni Job. Isa siyang perpektong tao sa mga mata ng Diyos, pero ibinigay siya ng Diyos kay Satanas at kinuha ang lahat ng kayamanan at mga anak niya. Ito ang katuwiran ng Diyos. Natakot si Job sa Diyos at umasa sa kanyang pananalig para matibay at malakas na magpatotoo sa Diyos. Kaya pinagpala siya ng mahabang buhay, mas maraming kayamanan, at mas mabuting mga anak. Katuwiran din ito ng Diyos. Ipagpalagay na matapos sumaksi si Job sa Diyos, hindi siya pinagpala ng Diyos, sa halip ay winasak siya. Iyon ay katuwiran din Niya. Likas na matuwid ang diwa at disposisyon ng Diyos kaya lahat ng ginagawa Niya ay matuwid. Naisip ko si Pedro na sumailalim sa maraming pagsubok at pagpipino, ngunit pinuri pa rin niya ang katuwiran ng Diyos. Hindi niya maunawaan ang lahat ng nangyari pero nagtiwala siya na ang katuwiran at karunungan ng Diyos ang nasa likod noon. Tapos ako naman—hindi ko tunay na naunawaan ang katuwiran ng Diyos sa halip, kinilatis iyon ayon sa anyo ng mga bagay-bagay, kung ang kinalabasan ba’y ayon sa mga kuru-kuro ko. Kapag ang ginawa ng Diyos ay akma sa mga kuru-kuro ko at pinakinabangan ko, naniniwala ako sa katuwiran Niya. Pero kapag naghanda Siya ng mga sitwasyon na hindi ko pinakinabangan, nagsimula akong magduda sa katuwiran Niya, naniniwalang hindi patas ang mga bagay na inihanda Niya. Kahit hindi ko kailanman hayagang sinisi ang Diyos, patuloy akong nakikipagtalo sa Kanya sa puso ko. Nakita ko kung gaano ako naging walang isip. Hindi naging di-matuwid ang Diyos. Ako ang hindi nakaunawa sa Diyos. Naging napakasakim ko at mapanlinlang. Hindi ko hinahanap ang katotohanan o natututo sa sitwasyong inihanda Niya para sa akin. Sa halip, nahumaling ako sa sarili kong kinabukasan at mga interes, kaya paanong hindi ako makakaramdam ng hirap at mahuhulog sa dilim? Naunawaan ko sa wakas ang kalooban ng Diyos. Ginagamit Niya ang sitwasyong ito para baguhin ang mga mali kong pananaw para hindi ko na subukang unawain ang katuwiran Niya sa pamamagitan ng mga kuru-kuro ko. Ramdam kong naunawaan ko na sa wakas ang nangyayari. Nanalangin ako sa Diyos, handang magpasakop sa mga pagsasaayos Niya at unawain Siya sa sitwasyong ito.

Tapos, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Halos lahat ng tao ay hindi nauunawaan ang gawain ng Diyos. Hindi talaga iyon isang bagay na madaling unawain; kailangan munang malaman ng isang tao na may isang plano sa lahat ng gawain ng Diyos at ginagawang lahat iyon sa takdang panahon ng Diyos. Palaging hindi naaarok ng tao kung ano ang ginagawa ng Diyos at kung kailan Siya gumagawa; ginagampanan ng Diyos ang isang gawain sa isang partikular na panahon, at hindi Siya nagpapaliban; walang sinumang makakasira sa Kanyang gawain. Ang gumawa ayon sa Kanyang plano at ayon sa Kanyang layunin ang siyang prinsipyong sinusunod Niya sa pagganap sa Kanyang gawain, at hindi ito mababago ng sinumang tao. Sa gayong paraan, dapat mong makita ang disposisyon ng Diyos” (“Tanging sa Pamamagitan ng Pagkilala sa Pagkamakapangyarihan ng Diyos Magkakaroon Ka ng Totoong Paniniwala” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay kinakailangan, at may pambihirang kabuluhan, dahil ang lahat ng ginagawa Niya sa tao ay may kinalaman sa Kanyang pamamahala at pagliligtas sa sangkatauhan. Natural lamang na ang gawaing ginawa ng Diyos kay Job ay hindi naiiba, kahit na si Job ay perpekto at matuwid sa paningin ng Diyos. Sa madaling salita, kahit ano pa ang ginagawa ng Diyos o ang paraan na ginagamit Niya para gawin ito, kahit ano pa ang halaga, o ang Kanyang nilalayon, ang layunin ng Kanyang mga kilos ay hindi nagbabago. Ang Kanyang layunin ay upang ipasok sa tao ang mga salita ng Diyos, mga kinakailangan ng Diyos, at ang kalooban ng Diyos para sa tao, Sa madaling salita, ito ay upang ipasok sa tao ang lahat ng pinaniniwalaan ng Diyos na positibo alinsunod sa Kanyang mga hakbang, na nagbibigay sa tao ng pagkaunawa sa puso ng Diyos at pagkaintindi sa diwa ng Diyos, at nagpapahintulot sa kanya na sundin ang dakilang kapangyarihan at mga pagsasaayos ng Diyos, at nang sa gayon ay magkaroon ng daan upang matamo ng tao ang pagkakaroon ng takot sa Diyos at paglayo sa kasamaan—ang lahat ng ito ay isang aspeto ng layunin ng Diyos sa lahat ng Kanyang ginagawa. Ang isa pang aspeto ay, dahil si Satanas ang hambingan at nagsisilbing gamit-pangserbisyo sa gawain ng Diyos, ang tao ay madalas na ibinibigay kay Satanas; paraan ito na ginagamit ng Diyos upang makita ng mga tao ang kasamaan, kapangitan, at pagiging kasuklam-suklam ni Satanas sa gitna ng mga pagtukso at pag-atake nito, na nagiging dahilan upang kamuhian ng mga tao si Satanas at magawang malaman at makilala ang mga bagay na negatibo. Ang prosesong ito ay nagbibigay-daan sa kanila upang unti-unti nilang mapalaya ang kanilang mga sarili mula sa pamamahala ni Satanas, at mula sa mga paratang, pakikialam, at pag-atake nito—hanggang, salamat sa mga salita ng Diyos, ang kanilang kaalaman at pagsunod sa Diyos, at ang kanilang pananampalataya sa Diyos at takot sa Kanya, ay magdala sa kanila ng tagumpay laban sa mga pag-atake at paratang ni Satanas; doon lamang sila ganap na maiaadya mula sa nasasakupan ni Satanas” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na kumikilos Siya nang may prinsipyo at laging sa sarili Niyang panahon, at ang katuwiran at karunungan Niya ang nasa likod nito. Inakala kong ang katuwiran ng Diyos ay nangangahulugan ng agarang pagganti at dapat maparusahan agad ang lahat ng masasamang tao. Pero kung nangyari iyon gaya ng inakala ko, paano Niya ilalantad ang lahat ng uri ng tao at tutulutan ang mga pinili Niya na magkamit ng pagkilala? Pinahihintulutan Niya ang mga anticristo at huwad na pinuno na lumitaw sa iglesia para gamitin ang mga taong ito na tulungan tayong lumago sa buhay, para itulak tayong hanapin ang katotohanan. Kapag nakilala na natin sila gamit ang mga prinsipyo ng katotohanan, doon na natin nauunawaan at napapasok ang katotohanan. Kapag nangyari iyon, nagawa na ng mga anticristo’t huwad na pinuno ang layunin nila. Kahit na ilang mga anticristo at huwad na pinuno ang nasa kapangyarihan sa simbahan noong panahong iyon at tila nagagawang kontrolin at linlangin ang tao, si Cristo at ang katotohanan pa rin ang naghari sa buong iglesia kaya malalantad at mapapatalsik din silang lahat kalaunan.

Napagtanto ko rin kung gaanong mapanira at malisyoso ang likas ng mga anticristo, at sila’y lubusang walang pagkatao. Reputasyon at katayuan lang ang iniintindi nila at hindi ang tungkol sa pinili ng Diyos. Ang sinumang manghimasok sa kanilang mga interes ay nagiging isang tinik sa kanilang tagiliran. Aatakihin at paghihigantihan nila ang taong iyon, hindi titigil hanggang sa mapagod sila. Kumikilos sila gaya ng ginagawa ng demonyong si Satanas. Hangga’t hindi napapatalsik ang mga anticristo, hindi magkakaroon ng kaginhawahan ang mga pinili ng Diyos para mamuhay ng buhay-iglesia at gawin ang tungkulin nila. Pinahintulutan ng Diyos na mangyari ito sa akin para talagang makita ko sa mga taong ito kung gaano nila nilinlang at pininsala ang iba, makilala ang likas at diwa nila, maintindihan ang mga erehe nilang kamalian at matakasan ang kanilang panloloko. Gusto rin Niyang matuto ako sa mga mali nila para hindi ko tahakin ang maling landas. Pinakita sa akin na talagang inaayos Niya ang sitwasyong ito para iligtas at gawin akong perpekto. Gaya ng sabi ng mga salita ng Diyos: “Sa pamamagitan ng maraming salungat at negatibong bagay, at paggamit ng lahat ng uri ng pagpapakita ni Satanas—mga kilos nito, mga paratang, mga paggambala at panlilinlang—malinaw na ipinapakita ng Diyos sa iyo ang nakakatakot na mukha ni Satanas, at sa gayo’y ginagawang perpekto ang iyong kakayahang makilala si Satanas, upang kamuhian mo si Satanas at talikuran ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino). Salamat sa gabay ng Diyos na maunawaan ko ang mga pagsisikap Niya at sa pag-akay Niya sa akin palabas ng kadiliman.

Noong Enero 2015, sumulat ako ng isa pang liham na nagsusumbong kay Yan Zhuo. Araw-araw akong balisang naghintay na magpadala ang bahay ng Diyos ng magsisiyasat sa kanya. Pero dalawang buwan ang lumipas at naghihintay pa rin ako ng taong magsisiyasat noon. Dumating ang pinuno ng iglesia namin para paulit-ulit akong kwestyunin, “Mayroon ka bang problema sa Diyos o kaya’y sa bahay ng Diyos?” Nagsimula akong mag-alala nang sinabi niya iyon, at bigla ko tuloy naisip kung ano’ng mangyayari sa akin ngayong ginawa ko ang sulat na iyon. Naisip ko, “Nakahiwalay na nga ako mula sa iba, kaya kapag may nangyari pa, mapapatalsik na ako sa iglesia.” Bigla ko na lamang napagtanto na nagsimula na naman akong magduda sa katuwiran ng Diyos. Dali-dali akong nanalangin sa Diyos, ang sabi ko, “Diyos ko, kinikilala ko sa salita ang katuwiran Mo at naniniwala akong si Cristo at ang katotohanan ang naghahari sa bahay ng Diyos. Pero nang sinubok ng panahon at mga katotohanan, nakita ko kung gaano kaliit ang pananampalataya ko at hindi ko pa rin nauunawaan ang katuwiran Mo. Gusto kong bitawan ang mga interes ko at magpasakop sa mga pagsasaayos Mo. Gabayan Mo akong maunawaan ang Iyong kalooban.” Tapos nabasa ko ang mga salita Niya, “Para sa bawat isa na naghahangad na ibigin ang Diyos, walang katotohanang hindi matatamo at walang katarungan na hindi nila mapaninindigan. Paano ka ba dapat mamuhay? Paano mo ba dapat ibigin ang Diyos, at gamitin ang pag-ibig na ito para bigyang-kasiyahan ang Kanyang kagustuhan? Walang bagay na hihigit pa sa iyong buhay. Higit sa lahat, ikaw ay dapat magkaroon ng ganitong mga hangarin at pagtitiyaga, at hindi dapat maging tulad ng mga walang gulugod, mga mahihinang nilalang. Dapat mong matutunan kung paano maranasan ang isang makahulugang buhay, at maranasan ang makahulugang mga katotohanan, at hindi dapat ituring ang iyong sarili na walang sigla sa ganitong paraan. Ang iyong buhay ay lilipas nang hindi mo namamalayan. At pagkatapos, magkakaroon ka pa ba ng isa pang pagkakataon para ibigin ang Diyos? Maaari bang ibigin ng tao ang Diyos pagkatapos niyang bawian ng buhay? Dapat kang magkaroon ng mga hangarin at ng konsensya na katulad ng kay Pedro. Ang buhay mo ay dapat na maging makahulugan, at hindi mo dapat pinaglalaruan ang iyong sarili” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Ipinakita sa akin nito na ang pineperpekto Niya ay ang paghahangad natin sa katotohanan at katuwiran. Ano mang hirap, kabiguan, o atakeng kinakaharap natin, hindi tayo puwedeng umatras, kundi mabuhay tayo para sa Diyos at katotohanan. Huwag tayong susuko sa pwersa ni Satanas. Saka lang tayo magkakamit ng katotohanan at gagawing perpekto. Hindi ko tinataglay ang ganoong uri ng pagpapasya at paghahangad. Kahit nagdasal ako sa Diyos na protektahan ang gawain ng bahay Niya at isagawa ang katotohanan, sa sandaling makita kong lumilitaw ang masasamang puwersa, natakot akong masakal at naduwag pa. Hindi ko pa pala tunay na nauunawaan ang katuwiran ng Diyos at sarili ko lang ang iniisip ko kapag may nangyari nang mga bagay. Tapos naisip ko iyong isang bagay na sinabi ng Diyos: “Ang Masama ay Tiyak na Parurusahan.” Talagang tutuparin ng Diyos ang sinasabi Niya, at tatagal nang walang hanggan ang ginagawa Niya. Bawat masamang tao’y pagdurusahan ang parusa ng katuwiran ng Diyos. Gaano man katagal ang abutin o paano man iyon mangyari, sa huli, laging mangyayari ang mga sinasabi ng mga salita ng Diyos. Kaya naisip ko, “Kailangan kong bitiwan ang mga kuru-kuro ko, at ang mapanlinlang na sataniko kong disposisyon, magtiwala sa mga salita ng Diyos. Hindi ako yuyuko sa puwersa ni Satanas!” Nang mapagtanto ko ito, unti-unti akong kumalma at tumigil na rin sa matinding pag-aalala.

Noong Abril 2015, tumatanggap na ako ng mga sulat galing kay Pinunong Li at sa ibang mga pinuno at manggagawa tungkol sa kung paano sila nilinlang ni Yan Zhuo, at paano sila nagdulot ng malaking pinsala sa akin. Humingi sila ng paumanhin. At sa sulat niya, inamin ni Pinunong Li, “Hindi ang mga mataas na pinuno ang nag-akusa sa iyo ng panggagambala sa gawain ng iglesia, kundi si Yan Zhuo.” Alam ko na noon pa na nabasa ni Yan Zhuo ang mga sulat ko para isumbong siya. Para iligtas ang sarili niya, naghanda siya ng ebidensya para mapatalsik ako, pero nakita ng ilang pinuno at manggagawa ang mga problema sa kanya, kaya nagpadala sila ng sulat sa bahay ng Diyos para isumbong siya. Habang binabasa ko ang lahat ng sulat na ito, nakahinga ako nang maluwag. Lumuhod ako sa harap ng Diyos at umiyak ako. Pakiramdam ko’y napakalaki ng utang na loob ko sa Kanya noong sandaling iyon. Naniwala ako sa Kanya sa loob ng napakaraming taon pero lagi ko lang nakikita ang katuwiran Niya sa pamamagitan ng imahinasyon ko. Kapag may mga problema, inaangkop ko iyon sa kung ano’ng inaakala ko, at kapag hindi iyon umubra, hindi ko nauunawaan at sinisisi ko ang Diyos. Pero hindi Niya pinansin ang kahinaan at ang katiwalian ko at ginabayan ako sa pinakamasakit at hindi-mababatang panahon. Ipinakita sa akin ng karanasang ito na ginagamit ng Diyos ang espirituwal na labanang ito ng pagkilala ng mga huwad na pinuno para baguhin ang mga mali kong kuru-kuro at bigyan ako ng tunay na pagkaunawa sa Kanyang katuwiran. Napagtanto ko rin na tinitingnan ko ang lahat ng ginawa ng Diyos sa pamamagitan ng imahinasyon ko. Nilalapastangan at nililimitahan ko Siya, at nagkasala ako sa Kanyang disposisyon. Ipinakita sa akin ng karanasang ito na matuwid ang diwa ng Diyos. Umaayon man o hindi ang lahat ng sinasabi at ginagawa ng Diyos sa mga kuru-kuro ng tao, ito’y paghahayag ng Kanyang matuwid na disposisyon. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang matuwid na disposisyon ng Diyos ay ang Kanyang sariling tunay na diwa. Hindi ito isang bagay na hinubog o isinulat ng tao. Ang Kanyang matuwid na disposisyon ay ang Kanyang matuwid na disposisyon at wala itong relasyon o mga ugnayan sa alinman sa nilikha. Ang Diyos Mismo ay ang Diyos Mismo. Hindi Siya kailanman magiging bahagi ng nilikha, at kahit na maging kaanib Siya ng mga nilikhang nilalang, ang Kanyang likas na disposisyon at diwa ay hindi magbabago. Samakatuwid, ang pagkakilala sa Diyos ay hindi pagkakilala sa isang bagay; hindi ito pagsusuri sa isang bagay, ni pag-unawa sa isang tao. Kung ginagamit ng tao ang kanyang konsepto o pamamaraan ng pagkilala sa isang bagay o pag-unawa sa isang tao upang makilala ang Diyos, hindi ka kailanman magkakamit ng kaalaman tungkol sa Diyos. Ang pagkakilala sa Diyos ay hindi nakasalalay sa karanasan o imahinasyon, at samakatuwid hindi mo dapat ipagpilitan kahit kailan ang iyong karanasan o imahinasyon sa Diyos. Gaano man kayaman ang iyong karanasan at imahinasyon, may hangganan pa rin ang mga iyan. Higit pa riyan, ang iyong imahinasyon ay hindi umaayon sa mga katunayan, at lalong hindi ito umaayon sa katotohanan, at ito ay hindi katugma ng tunay na disposisyon at diwa ng Diyos. Hindi ka kailanman magtatagumpay kung aasa ka lamang sa iyong pag-iisip upang maunawaan ang diwa ng Diyos. Ang tanging landas ay ito: tanggapin ang lahat ng nagmumula sa Diyos, at pagkatapos, unti-unting danasin at unawain ito. Darating ang araw na liliwanagan ka ng Diyos upang Siya ay lubos mong maunawaan at makilala dahil sa iyong pakikipagtulungan at dahil sa iyong pagkagutom at pagkauhaw para sa katotohanan” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II).

Noong Mayo 2015, si Yan Zhuo ay pinatalsik sa Iglesia dahil sa kanyang mga kasamaan. Ang malalapit niyang kaibigan at kasabwat ay pinarusahan din. Nang mabasa ko ang abiso ng pagpapatalsik, naramdaman ko sa puso ko kung gaano kamakatuwiran ang Diyos, Ang katotohanan at si Cristo ang naghahari sa bahay ng Diyos! Salamat sa Diyos!

61. Ipinakita sa Akin ng Katotohanan ang Daan

Ni Shizai, Japan

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang paglilingkod sa Diyos ay hindi simpleng gawain. Ang mga hindi nagbabago ang tiwaling disposisyon ay hindi kailanman maaaring maglingkod sa Diyos. Kung ang disposisyon mo ay hindi pa nahatulan at nakastigo ng mga salita ng Diyos, ang disposisyon mo ay kumakatawan pa rin kay Satanas, na nagpapatunay na pinaglilingkuran mo ang Diyos ayon sa iyong mabubuting layunin, na ang paglilingkod mo ay batay sa iyong satanikong kalikasan. Naglilingkod ka sa Diyos gamit ang likas mong pagkatao, at ayon sa mga personal mong kagustuhan. Dagdag pa rito, lagi mong naiisip na ang mga bagay na handa kang gawin ay ang mga bagay na nakalulugod sa Diyos, at ang mga bagay na hindi mo nais gawin ay ang mga bagay na kinapopootan Niya; gumagawa ka nang ganap na naaayon sa sarili mong mga kagustuhan. Maaari ba itong matawag na paglilingkod sa Diyos? Sa huli, ang disposisyon mo sa buhay ay hindi magbabago ni katiting; sa halip, mas lalong magiging matigas ang ulo mo dahil sa iyong paglilingkod sa Diyos, na magpapalalim ng iyong tiwaling disposisyon. Dahil dito, mabubuo sa iyong kalooban ang mga alituntunin ukol sa paglilingkod sa Diyos na ang pangunahing batayan ay ang sarili mong pagkatao, at ang mga karanasang nakuha mo mula sa iyong paglilingkod ayon sa sarili mong disposisyon. Ito ang mga karanasan at mga aral ng tao. Ito ang pilosopiya ng tao sa pamumuhay sa mundo. Ang mga taong ganito ay maaaring mapabilang sa mga Fariseo at mga relihiyosong namumuno. Kung hindi sila kailanman magigising at magsisisi, tiyak na magiging mga huwad na Cristo at anticristo ang mga ito na manlilinlang sa mga tao sa mga huling araw. Magmumula sa ganitong mga tao ang binanggit noon na mga huwad na Cristo at anticristo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kailangang Maalis ang Paglilingkod na Pangrelihiyon). Ang pagbabasa ng talatang ito ng mga salita ng Diyos ay nagpaalala sa akin ng karanasan ko limang taon na ang nakaraan. Kahahalal ko lang noon bilang isang pinuno ng iglesia. Talagang naging masigasig ako at sineryoso ko ang tungkulin ko. Naging derterminado akong pangasiwaan nang maayos ang gawain sa iglesia. Noong sinimulan kong suriin ang lahat ng mga sitwasyon sa gawain ng mga grupo, nalaman kong ang ilang mga miyembro ay hindi angkop sa gawain, at hindi ito itinatama ng mga pinuno ng grupo. Ang ilan ay hindi nauunawaan ang mga prinsipyo at ang mga pinuno nila ay hindi nagbibigay ng pagbabahagi at agad na tumutulong, na nakaapekto sa gawain ng iglesia. Talagang nabahala ako dahil dito, at naisip ko, “Ang gayong mga lantarang problema ay hinahayaang hindi nalutas. Malinaw na hindi sila responsable sa kanilang gawain. Talagang kailangan ko silang sawayin sa susunod na pagtitipon at lubos na tiyakin na alam nila kung saan sila nagkakamali.” Sa sumunod na pagtitipon, paulit-ulit kong tinanong ang mga pinuno ng grupo tungkol sa kanilang gawain at sinita ko ang mga mali at mga problemang nakita ko. Kahit alam na nila na hindi nila ginagawa ang praktikal na gawain at gusto na nilang magbago, hindi pa rin ako nasiyahan. Inisip ko na kung hindi ako naging mahigpit, na talagang sinusuri ito at pinapakitunguhan sila, wala itong magiging resulta. Sa tinig na nagpapagalit, sinabi ko na wala silang interes sa kanilang mga tungkulin at hindi nila nilulutas ang mga praktikal na problema, na ginugulo nito ang gawain ng iglesia, at iba pa. Nang matapos ako, hindi ko sila tinanong kung anong naramdaman nila, sa halip ay pinuri ko lang ang sarili ko, iniisip na nahanap ko ang mga problema at nilutas ko ang mga ito. Pero makalipas ang ilang araw, may isang kasamahan ang nagsabi sa akin, “Sinabi ng isang pinuno ng grupo na takot siyang makita ka, iniisip niya na pakikitunguhan mo siya kapag may nakita kang mga problema sa gawain niya.” Bahagyang sumama ang loob ko sa pagkarinig ko nito, pero inisip ko agad na ginawa ko lang kung ano ang kinaakailngan, iyon ay ang alamin ang mga problema at pagkatapos ay itama ang mga ito, at pakitunguhan sila upang may matutunan silang aral. Hindi ko na inisip ang anumang tungkol dito. Sa sumunod na pulong kasama ang mga pinuno ng grupo, itinuloy ko ang mahigpit na pagtatanong sa gawain nila, pagkatapos pinakitunguhan ko sila at sinuri ang mga bagay kapag may nahanap akong problema. May kumpiyansa ko ring sinabi, “Ilang mga kapatid ang takot na matanong ukol sa kanilang gawain. Ano’ng dapat ikatakot kung ginagawa ninyo ang praktikal na gawain? Sa pamamagitan lamang ng pag-alam tungkol sa iyong gawain matatagpuan at maitatama kaagad ang mga problema.” Pagkatapos ng pagtitipon narinig ko ang sinabi ng isang pinuno ng grupo, “Pinag-aaralan ko pa kung paano gagawin ang tungkulin ko at marami akong paghihirap. Gusto kong lutasin ang mga ito sa pamamagitan ng pagbabahagi sa ating pagtititpon, pero sa halip, mas lalo lang akong nakunsumi.” Medyo nainis ako sa pagkarinig ko nito at pakiramdam ko’y bahagyang kasalanan ko na hindi naging mabunga ang pagtitipon. Pero naisip ko na baka dahil iyon sa maliit na katayuan ko, na hindi naging malinaw ang pagbabahagi ko. Normal para sa isang bagong pinuno ng grupo ang makadama ng labis na kahirapan. Sumagot na lang ako, “Nakakapangganyak ang stress. Hindi ito magiging tama kung hindi ganyan ang naramdaman mo.” Kalaunan, nalaman ng isang kasamahan na ang mga pinuno ng grupo ay natatakot na makita ako at mapakitunguhan ko, at nagbabala na, “Ang pakikitungo sa mga tao sa gayong paraan ay nagagawa dahil sa init ng ulo. Hindi ito nakapagpapatibay sa mga kapatid. Dapat tayong mas magbahagi sa katotohanan upang malutas ang kanilang mga problema at mga kahirapan.” Hindi ko pa rin inisip ang anuman sa mga ito, sa paniniwalang tama ang mga motibo ko at kahit na medyo naging mabagsik ako, naging responsable lang ako para sa gawain ko. Kaya sa kabila ng paulit-ulit na mga babala mula sa mga kasamahan ko, hindi ako nagtungo sa harapan ng Diyos upang pagnilayan ang sarili ko. Unti-unti kong nadama ang kadilimang bumabalot sa espiritu ko, at hindi ko na namalayan ang gawain ng Banal na Espiritu. Nagdurusa ako at nasasaktan. Noon lamang ako nagtungo sa harapan ng Diyos at pinagnilayan ang sarilli ko: “Bakit wala akong nakamit na anuman sa tungkulin ko, bakit lagi akong nahahadlangan? Bakit laging sinasabi ng mga kapatid na pinipigilan ko sila? Tama ba ang sinasabi ng mga kasamahan ko, na pinapakitunguhan ko ang mga tao nang mainit ang ulo? Pero istrikto ko lang na sinasabi ang mga bagay nang sa gayo’y magawa nang maayos ang mga gawain sa iglesia. Kung hindi, mapapagtanto ba ng mga kapatid kung gaano kaseryoso ang mga problemang ito?” Kahit habang nasa paghihirap na ito, sinusubok kong bigyang-katwiran ang sarili ko. Talagang nagdurusa ako.

Pagkatapos kong manalangin, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Bilang mga lider at manggagawa sa iglesia, kung gusto mong akayin ang mga piniling tao ng Diyos sa katotohanang realidad at maglingkod bilang mga saksi ng Diyos, pinakamahalaga, dapat na mas malalim ang pang-unawa mo sa pakay ng Diyos sa pagliligtas ng mga tao at sa layunin ng Kanyang gawain. Dapat mong unawain ang kalooban ng Diyos at ang Kanyang iba’t ibang hinihingi sa mga tao. Dapat kang maging praktikal sa mga pagsusumikap mo; isagawa lamang yaong naiintindihan mo at ipahayag lamang yaong nalalaman mo. Huwag magyabang, huwag magsalita nang labis, at huwag gumawa ng mga iresponsableng pahayag. Kung magsasalita ka nang labis, kamumuhian ka ng mga tao at makakaramdam ka ng paninisi pagkatapos; sadyang hindi ito kaangkop-angkop. Kapag ipinagkaloob mo ang katotohanan sa iba, hindi mo kailangang pagsabihan o kagalitan sila para matamo nila ang katotohanan. Kung ikaw mismo ay walang taglay na katotohanan at pinagsasabihan lang at pinanagalitan ang iba matatakot sila sa iyo, ngunit hindi ibig sabihin niyan ay nauunawaan nila ang katotohanan. Sa ilang gawaing administratibo, tama lang na pagsabihan at pungusan at disiplinahin ang iba kahit papaano. Ngunit kung hindi mo maipagkakaloob ang katotohanan at ang alam mo lamang ay magdomina at manermon sa iba, ang iyong katiwalian at kapangitan ay ibubunyag. Sa paglipas ng panahon, habang hindi natatamo ng mga tao ang panustos ng buhay o mga praktikal na bagay mula sa iyo, kamumuhian ka nila at kayayamutan. Yaong mga walang pagkaunawa ay matututo ng mga negatibong bagay mula sa iyo; matututuhan nilang pagsabihan at pungusan ang iba, magalit, at hindi makapagtimpi. Hindi ba’t katumbas iyan ng pag-akay sa iba tungo sa landas ni Pablo, sa landas patungo sa kapahamakan? Hindi ba’t masamang gawain iyan? Ang gawain mo ay dapat nakatuon sa pagpapahatid ng katotohanan at sa pagtustos ng buhay sa iba. Kung ang gagawin mo lamang ay pikit-matang pagsabihan at sermunan ang iba nang hindi mo pinag-iisipan, paano pa nila mauunawaan ang katotohanan. Sa paglipas ng panahon, makikita ng mga tao kung sino kang talaga at tatalikuran ka nila. Paano ka makakaasang madala ang iba sa harapan ng Diyos sa ganitong paraan? Paano ito nagiging paggawa ng gawain? Maiwawala mo ang lahat kung patuloy kang gagawa sa ganitong paraan. Ano ba talagang gawain ang inaasam mong maisakatuparan sa ganitong paraan? May ilang lider na walang kakayahang maghatid ng katotohanan para lumutas ng mga probema. Sa halip basta na lamang nilang pikit-matang pinagsasabihan ang iba at ipinangangalandakan ang kanilang kapangyarihan upang katakutan sila at sundin sila—ang ganitong mga tao ay mga huwad na lider at mga anticristo. Yaong mga hindi nagbago ng disposisyon ay walang kakayahang gumanap ng gawain ng simbahan at hindi kayang maglingkod sa Diyos” (“Yaon Lamang mga May Katotohanang Realidad ang May Kakayahang Mamuno” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Perpektong ibinunyag ng mga salita ng Diyos ang kalagayan ko. Ganoon ko mismo ginagawa ang aking tungkulin. Sa halip na nagtutuon sa pagbabahagi sa katotohanan para malutas ang mga problema, pinapakitunguhan, pinapagalitan, at sinasaway ko ang iba dahil sa galit. Bilang resulta, napilitan sila, takot, at iniwasan ako. Naiinis ko rin ang Diyos dahil namumuhay ako sa tiwaling disposisyon ko. Nawala sa akin ang gawain ng Banal na Espiritu at lumubog ako sa kadiliman. Kapag iniisip ko uli ang panahong iyon, noong nahanap ko ang mga problema sa mga tungkulin ng mga kapatid, bihira kong hinanap ang katotohanan o nahanap ang mga salita ng Diyos para sa isang partikular na pagbabahagi, at talagang hindi ko sila itinuturo tungo sa landas ng pagsasagawa. Sinisisi ko lang sila at kinakagalitan sa pamamagitan ng mayabang na disposisyon ko. Kahit nakita ko na nasasakal na sila dahil sa akin, hindi ko pa rin sinuri ang sarili ko. Akala ko nagiging responsable ako sa tungkulin ko, na isinasaalang-alang ko ang kalooban ng Diyos at nilulutas ko ang mga praktikal na problema. Binalaan ako ng Diyos sa pamamagitan ng mga kasamahan ko na huwag pakitunguhan ang mga tao nang hindi makatuwiran dahil sa init ng ulo. Bilang resulta, ang ilang mga kapatid ay naging negatibo. Natakot sila sa akin at iniwasan ako. At hindi rin naging maayos maging ang gawain sa iglesia. Malinaw na hinihingi ng Diyos na, una sa lahat, gawin ng mga pinuno at mga manggagawa ang kanilang gawain sa pamamagitan ng pagbabahagi sa katotohanan. Kailangang maunawaan ng mga kapatid ang katotohanan bago nila makikilala ang kanilang mga masasamang disposisyon, at ang katotohanan ng kanilang kasamaan, at doon lamang sila mahihimok na isagawa ang mga salita ng Diyos at gagawin nila ang kanilang mga tungkulin nang maayos. Pero inisip ko na dapat akong maging malupit sa gawain ko, na kapag may nalaman akong mga problema, kailangan walang tigil ko silang sawayin at pagalitan, at iyon ang tanging paraan para makita nila ang kanilang mga problema at maitama ang mga iyon. Akala ko ito ang tanging pataan para makamit ang mga resulta. Nakita ko kung gaano talaga kakaiba ang gayong pananaw! Sa paggawa sa ganoong paraan, sinasamantala ko ang posisyon ko at mayabang kong kinakagalitan at pinipigilan ang mga tao. Hindi ko nilulutas ang mga problema ng iba sa pamamagitan ng pagbabahagi ng katotohanan. Hinihingi ng Diyos sa mga pinuno na gamitin ang pagbabahagi sa katotohanan upang lutasin ang mga problema ng mga kapatid, na pantay-pantay silang lahat, na nagbabahagi sila sa mga salita ng Diyos batay sa aktuwal na paghihirap ng mga tao, at magbahagi base sa kanilang sariling karanasan at pagkaunawa para gabayan at tulungan ang iba. Kung pinakikitunguhan o ibinubunyag nila ang sinuman, dapat na nasa pundasyon ito ng pagbabahagi sa katotohanan, at kailangan nilang mabigyang-diin ang diwa at mga pangunahing puntos ng isang problema para maunawaan ng mga tao kung ano ang hinihingi ng Diyos, upang malinaw nilang makita ang kanilang sariling mga problema, ang likas ng kanilang mga problema, ang mga mapanganib na kahihinatnan ng kanilang mga problema, at upang malaman nila kung ano ang gagawin para maging ayon sa katotohanan at kung paano gagawin ang kanilang tungkulin ayon sa hinihingi ng Diyos. Ngunit hindi ko nagawa ang tungkulin ko ayon sa hiningi ng Diyos. Hindi ko pinakinggan ang mga paalala ng mga kasamahan ko, lalo na ang magnilay sa likas at kahihinatnan ng pagsaway ko sa mga tao batay sa mala-demonyong disposisyon ko sa tungkulin ko. Nangatwiran ako sa sarili ko, sinasabi ko na para iyon sa kanilang sariling kabutihan, at para sa gawain ng iglesia. Wala ako sa tamang landas sa tungkulin ko, at hindi lamang sa wala akong pakinabang sa iba, kundi pinipigilan ko talaga sila. Lahat sila ay miserable at nasasakal. Hindi ba’t nagagawan ko sila ng masama? Gumagawa ako ng kasamaan! Hindi ko naisip na ang paggawa sa tungkulin ko batay sa mala-demonyong disposisyon ko ay magkakaroon ng ganoon katinding resulta. Talagang pinagsisihan ko ang pakikitungo sa kanila at pananaway sa kanila sa gayong paraan. Dali-dali akong nagtungo sa harapan ng Diyos sa panalangin at naghahanap, at naisip ko: Ano ang eksaktong nagtulak sa akin na gawin ang kasamaan nang hindi man lang ito nalalaman?

Pagkatapos niyon, binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Kung talagang nasasaloob mo ang katotohanan, natural na magiging tama ang landas na iyong tinatahak. Kung wala ang katotohanan, madaling gumawa ng masama, at gagawin mo iyon kahit ayaw mo. Halimbawa, kung mayroon kang kayabangan at kahambugan, makikita mo na imposibleng hindi sumuway sa Diyos; mapipilitan kang sumuway sa Kanya. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito dahil nangingibabaw ang iyong likas na kayabangan at kahambugan. Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga; magiging dahilan ang mga ito para dakilain mo ang iyong sarili, lagi kang magpasikat, at, sa huli, papalit ka sa lugar ng Diyos at magpapatotoo para sa iyong sarili. Sa huli, gagawin mong mga katotohanan ang iyong sariling mga ideya, ang iyong sariling pag-iisip, at ang iyong sariling mga kuru-kuro para sambahin ka. Tingnan mo kung gaano kalaking kasamaan ang ginagawa ng mga tao dahil nangingibabaw ang kanilang likas na kayabangan at kahambugan!” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Inihayag ng mga salita ng Diyos ang ugat ng aking masamang gawain: kinokontrol ako ng mayabang at mapagmataas kong likas. Dahil sa mayabang at mapagmataas kong likas, iniisip ko lagi na mas responsable ako kaysa iba, kaya naghari-harian ako sa kanila. Kapag may mga mali o may nakaligtaan sa mga gawain ng mga kapatid, mababa ang tingin ko sa kanila, ginagamit ko ang posisyon ko sa pagsaway at pakikitungo sa kanila. Hindi ako maunawain o nakikisimpatya. Kontrolado ng mayabang na likas na ito, nagkaroon din ako ng lubos na tiwala sa aking sarili, iniisip na ang tanging paraan para malutas ang mga problema ay istriktong pakitunguhan ang mga tao. Inilahad ko ang sarili kong mga kuru-kuro at mga palagay bilang katotohanan. Kahit na nakita ko na ang paraang ginawa ko ay nakakasakal para sa iba, tuloy pa rin ako sa mga paraan ko, na ayaw makinig sa mga kapatid. Kahit na binalaan na ako ng mga kasamahan ko, hindi ko pa rin pinagnilayan ang sarili ko. Akala ko bahagyang mabagsik na tono lang ang ginagamit ko, at hindi nila ito nakayanang pakitunguhan. Ginagawa ko ang tungkulin ko batay sa mayabang na mala-demonyong disposisyon ko, sinasaktan ko ang mga kapatid at inaantala ang gawain ng iglesia. Ang tanging nagawa ko ay kasamaan ng paglaban sa Diyos!

Kalaunan, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Naglilingkod ka sa Diyos gamit ang likas mong pagkatao, at ayon sa mga personal mong kagustuhan. Dagdag pa rito, lagi mong naiisip na ang mga bagay na handa kang gawin ay ang mga bagay na nakalulugod sa Diyos, at ang mga bagay na hindi mo nais gawin ay ang mga bagay na kinapopootan Niya; gumagawa ka nang ganap na naaayon sa sarili mong mga kagustuhan. Maaari ba itong matawag na paglilingkod sa Diyos? Sa huli, ang disposisyon mo sa buhay ay hindi magbabago ni katiting; sa halip, mas lalong magiging matigas ang ulo mo dahil sa iyong paglilingkod sa Diyos, na magpapalalim ng iyong tiwaling disposisyon. Dahil dito, mabubuo sa iyong kalooban ang mga alituntunin ukol sa paglilingkod sa Diyos na ang pangunahing batayan ay ang sarili mong pagkatao, at ang mga karanasang nakuha mo mula sa iyong paglilingkod ayon sa sarili mong disposisyon. Ito ang mga karanasan at mga aral ng tao. Ito ang pilosopiya ng tao sa pamumuhay sa mundo. Ang mga taong ganito ay maaaring mapabilang sa mga Fariseo at mga relihiyosong namumuno. Kung hindi sila kailanman magigising at magsisisi, tiyak na magiging mga huwad na Cristo at anticristo ang mga ito na manlilinlang sa mga tao sa mga huling araw. Magmumula sa ganitong mga tao ang binanggit noon na mga huwad na Cristo at anticristo. Kung ang mga naglilingkod sa Diyos ay sumusunod sa sarili nilang pagkatao at kumikilos ayon sa sarili nilang kagustuhan, nanganganib silang mapalayas anumang oras. Ang mga gumagamit ng mga karanasan nila sa paglilingkod sa Diyos sa loob ng maraming taon upang makuha ang puso ng ibang tao, mapangaralan at makontrol sila, at manatiling nakatataas—at hindi kailanman nagsisisi, hindi kailanman nangungumpisal ng kanilang mga kasalanan, hindi kailanman tumalikod sa mga benepisyo ng posisyon—ang mga taong ito ay malalagas sa harap ng Diyos. Sila ang mga uri ng tao na katulad ni Pablo, umaasa sa pagiging una nila sa panunungkulan at ipinagmamagaling ang kanilang mga kuwalipikasyon. Hindi dadalhin ng Diyos ang mga taong tulad nito sa pagkaperpekto. Ang ganitong uri ng paglilingkod ay humahadlang sa gawain ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kailangang Maalis ang Paglilingkod na Pangrelihiyon). Nasaktan ako na basahin ang mga salitang ito, at naramdaman ko na walang pinahihintulutang pagkakasala ang disposisyon ng Diyos. Nakita ko na sa mga taon ko ng pananampalataya, hindi ako nagtuon sa paghahanap ng mga prinsipyo ng katotohanan, kundi ginagawa ko lang ang tungkulin ko sa sarili kong paraan. Hindi ako napigilan sa mayabang kong disposisyon, sinasaway at pinipigilan ang mga tao mula sa posisyon ko ng kapangyarihan, at nauwi ako sa pagpipigil sa aking mga kapatid. Nasasakal sila at nasasaktan. Nagkulang ako sa pagiging makatao. Hindi lamang ako nabigong lutasin ang mga praktikal na problema ng mga kapatid, kundi hinadlangan ko rin ang kanilang pagpasok sa buhay at naantala ang gawain ng iglesia. Paano naging paggawa iyon sa aking tungkulin? Hindi ba ako kumikilos bilang tagasunod ni Satanas? Iniisip ko lagi dati na ang mga motibo ko ay tama, na may pakialam ako sa gawain ng iglesia, ngunit nakita ko na ang pagkakaroon ng kaunting sigasig at bahagyang malaman ang doktrina ay hindi sapat upang masiyahan ang Diyos sa aking tungkulin. Kung hindi ko tatanggapin ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos, ang mala-demonyong disposisyon ko ay hindi mababago, at ang tungkulin ko ay hindi magiging ayon sa kalooban ng Diyos. Gagawin ko lang ang masama at lalaban sa Diyos kahit na ayoko. Inisip ko ang mga pekeng pinuno at mga anticristo na tinanggal na. Hindi nila tinanggap ang paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos o isinagawa ang katotohanan, sa halip ay ginawa ang kanilang tungkulin nang may mala-satanas nilang disposisyon, sobrang yabang, mapagmataas, at mapagmalaki, hindi makatuwirang pinapakitunguhan at sinasaway ang mga tao, tumatayong mataas, at nagiging malupit. Ang epekto nila sa iba ay talagang mapanira, at wala silang ginawa kundi sirain at gambalain ang gawain ng iglesia. Ang gawain nila ay walang iba kundi ang gawin ang masama at labanan ang Diyos! Gaya ito ng sinabi ng Panginoong Jesus: “Marami ang mangagsasabi sa Akin sa araw na yaon, Panginoon, Panginoon, hindi baga nagsipanghula kami sa Iyong pangalan, at sa pangalan Mo’y nangagpalayas kami ng mga demonio, at sa pangalan Mo’y nagsigawa kami ng maraming gawang makapangyarihan? At kung magkagayo’y ipahahayag Ko sa kanila, Kailan ma’y hindi Ko kayo nangakilala: magsilayo kayo sa Akin, kayong manggagawa ng katampalasanan” (Mateo 7:22–23). Amen! Medyo natakot ako dahil dito. Kapag ipinagpatuloy ko ang paggawa ng aking tungkulin na nakaasa sa aking mala-satanas disposyon, magagambala ko lamang ang gawain ng iglesia at hahatulan at tatanggalin ako ng Diyos gaya ng ibang mga gumagawa ng masama na lumaban sa Diyos. Pagkatapos ay napagtanto ko na ang buhay iglesia at ang tungkulin ko na hindi naging mabunga ay pagbubunyag sa akin ng Diyos, dapat akong magtungo sa harapan ng Diyos upang pagnilayan ang sarili ko at magsisi sa Kanya. Napakamapagmataas ko, at kung wala ang paghatol at pagbubunyag ng mga salita ng Diyos at kung ano ang inihayag ng katotohanan, hindi ko kailanman makakayang magpasakop. Hindi ko kailanman makikita ang mapanganib na kahihinatnan ng paggawa ng tungkulin sa pamamagitan ng mala-demonyong disposisyon ko. Talagang naantig ako noon, at naramdaman ko na hindi ko kayang magpatuloy nang gaya noon. Kailangan kong hanapin ang katotohanan upang lutasin ang aking kasamaan.

At pagkatapos ay binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Kapag nagkakaroon ka ng problema, kailangan mong kumalma at harapin ito nang tama, at kailangan mong magpasiya. Dapat mong matutuhang gamitin ang katotohanan para lutasin ang problema. Sa normal na mga panahon, ano ang silbi ng pag-unawa sa ilang katotohanan? Hindi iyon para busugin ka, at hindi lamang para mayroon kang masabi, ni hindi para lutasin ang mga problema ng iba. Ang mas mahalaga, ang silbi niyon ay para lutasin ang sarili mong mga problema, sarili mong mga paghihirap—pagkatapos mong lutasin ang sarili mong mga paghihirap, saka mo lamang malulutas ang mga paghihirap ng iba” (“Ang Mga Taong Lito ay Hindi Naliligtas” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Dapat may pagkaunawa ka sa mga taong iyong pinakikisamahan, at kailangang magbahagi kayo tungkol sa mga espirituwal na usapin sa buhay; saka mo pa lamang matutustusan ng buhay ang iba at mapupunan ang kanilang mga kakulangan. Hindi ka dapat gumamit ng tonong nagsesermon sa kanila; ito’y maling posisyon na maaari mong taglayin. Sa pakikisalamuha dapat kang magkaroon ng pagkaunawa sa mga espirituwal na bagay, dapat may karunungan ka, at dapat maunawaan mo kung ano ang nasa mga puso ng mga tao. Dapat kang maging isang taong nasa tama kung maglilingkod ka sa iba, at dapat makisalamuha kang gamit ang lahat ng mayroon ka” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 13). Sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko na upang malutas ang mga problema ng ibang mga tao, kailangan muna nating isagawa at makapasok sa mga salita ng Diyos. Kailangan nating hanapin ang katotohanan at lutasin ang ating sariling kasamaan. Iyon ang pinakamahalaga. Mahalagang magkaroon ng pagkaunawa sa ating masamang disposisyon, para kapag may sinumang naghahayag ng ganoong uri ng kasamaan, malalaman natin kung paano sila tutulungan, kung paano magbabahagi ng ating sarilling karanasan at pagkaunawa para maipakita sa kanila ang landas ng pagsasagawa. Magagawa rin nating malapitan ang iba nang tama at makikita natin na may pareho rin tayong kasamaan na nakikita sa iba, na ganap itong pareho. Kaya hindi natin iisipin na mas magaling tayo sa iba, kundi makakapagbahagi tayo sa parehong antas. Iyon lamang ang tanging paraan para makapagbahagi na mapapakinabangan ng iba. Pero ano ’yung ginagawa ko? Hindi ako nagtutuon sa sarili kong pagpasok o nagninilay sa sarili kong mga problema sa tungkulin ko. Sa halip, gumagawa lang ako alang-alang sa paggawa, na akala mo ay wala akong kasamaan. Naging abala ako sa paglutas sa mga problema ng ibang tao, at nang hindi nakatulong ang pagbabahagi ko, pinagalitan ko sila nang may pagmamataas. Hindi ako namumuhay nang kawangis ng tao. Naging tulad ako ng isang demonyo. Nakasusuklam at nakapopoot ako sa Diyos at kamuhi-muhi sa ibang mga tao. Ang totoo niyan, ginustong gawin nang maayos ng mga kapatid na iyon ang kanilang tungkulin, ngunit hindi nila alam kung paano dahil hindi nila ganap na naunawaan ang mga prinsipyo. Kapag may mga mali o may kulang sa kanilang gawain, dapat tayong maging maunawain at mapagpatawad, gumagabay at tumutulong sa mas positibong paraan, upang mahanap natin ang katotohanan at malutas ang mga bagay nang sama-sama. Dapat lang nating sawayin at balaan ang mga taong sadyang pinapabayaan ang kanilang mga tungkulin. Hindi natin dapat gamitin ang parehong pakikitungo para sa bawat sitwasyon. Nagliwanag ang puso ko pagkatapos maunawaan ito at nalaman ko kung paano ko gagawin ang tungkulin ko mula noon.

Hindi nagtagal pagkatapos noon, narinig kong may isang pinuno ng grupo na de kalibre at may dalisay na pagkaunawa ng katotohanan, kaya niyang makalutas ng ilang praktikal na problema sa pamamagitan ng pagbabahagi sa katotohanan, pero medyo mahina siya, sumusuko sa harap ng mga problema at paghihirap. Hindi na naman ako mapakali sa sandaling narinig ko ang tungkol dito, iniisip ko na hindi niya sineseryoso ang kanyang tungkulin, at kailangang pakitunguhan ko siya nang malupit. Bigla kong napagtanto na nabubulagan na naman ako ng mayabang na disposisyon ko. Dali-dali akong nanalangin sa Diyos at determinado akong isagawa ang ayon sa Kanyang mga salita sa oras na iyon. Hinanap ko ang pinunong iyon ng grupo at masinsinan siyang kinausap upang maintindihan ko ang kanyang kalagayan at mga paghihirap. May nahanap akong may kaugnayang mga salitang mula sa Diyos at ginamit ko ang personal kong mga karanasan sa pagbabahagi ko. Napagtanto niya na hindi siya naging matapat sa utos ng Diyos, at gusto niyang magbago. Talagang nakakaantig ito para sa akin na makita kong napagnilayan ng kapatid ko ang kanyang sarili at ninanais niyang magbago. Talagang napahalagahan ko na ang pinuno ng iglesia ay kailangang nakatuon sa pagbabahagi ng katotohanan upang tunay na makapagpatibay sa iba. Ito lamang ang tanging paraan para maging pakinabang sa mga buhay ng mga tao.

62. Pagbangon sa Harap ng Kabiguan

Ni Fenqi, South Korea

Bago ako naniwala sa Diyos, pinaaral ako ng Partido Komunista ng Tsina, at wala akong inisip kundi ang kung paano magiging matagumpay ang aking sarili at makakapagdala ng karangalan sa pamilya ko. Kinalaunan, nag-test ako sa graduate school, at pagkatapos ay naging abogado ako. Pakiramdam ko dati pa na nakatataas ako sa iba. Kaya, kahit saan man ako pumunta, lagi kong sinusubok na magpakitang-gilas, at inaasahan ko ang iba na makita ang lahat ng bagay sang-ayon sa paraan ko at gawin ang mga bagay ayon sa sinabi ko. Noon, hindi ko napagtanto na ito pala ay isang uri ng mapagmataas na disposisyon. Pakiramdam ko ay talagang mabuting-mabuti akong tao. Pagkatapos kong magsimulang maniwala sa Diyos, sa pamamagitan ng pagbabasa ng salita ng Makapangyarihang Diyos, nakilala ko sa wakas ang sariling kong mapagmataas na disposisyon at nakita kong hindi lang ako ambisyoso at naghahangad, kundi pa-importante at mapagmagaling din. Kung minsan, kapag nagsasalita ako o gumagawa ng mga bagay, hindi ko tinatalakay ang mga ito sa iba pa, at ipinipilit ko ang sarili kong paraan. Kahit na nagkaroon ako ng kaunting pag-unawa sa sarili ko, naramdaman kong hindi malaking problema ang mga ito. Naaalala ko minsan sa mga salita ng Diyos na nabasa ko, “Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos,” at “Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos.” Inisip ko ang mga salitang ito, “Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos.” Kaya, paano ang mga taong may mabuting pagkatao? O mga taong masunurin sa Diyos? Kailangan pa rin bang magbago ang kanilang mga disposisyon? Ano nga ba ang ibig sabihin ng nagbagong disposisyon? Inisip kong naniniwala na ako kay Cristo, at si Cristo ay isang praktikal na Diyos, kaya hindi ba nangangahulugan ang paniniwala kay Cristo ng pagsunod kay Cristo? Kung kaya’t ang pagsunod kay Cristo ay nangangahulugan ng pagiging kaayon ni Cristo. Lalo na noong inisip ko kung paano ko tinalikuran ang aking karera at iniwan ang pamilya ko, sa pagpili kong gumugol sa Diyos, inisip ko, hindi ba ito isang senyales na ako ay naniniwala kay Cristo at kaayon ni Cristo? Pero sa oras na iyon, hindi ko alam, na kailangan kong magkamit ng pagbabago sa aking disposisyon sa buhay upang maging kaayon ni Cristo, kaya ginampanan ko ang mga tungkulin ko dahil lang sa sigasig. Hindi ko rin alam kung ano ang pagpasok sa buhay, at hindi ko alam kung ano ang pagbabago ng disposisyon. Masasabi mong wala talaga akong karanasan sa buhay. Kailan ako nagkaroon sa wakas ng kaunting tunay na pag-unawa? Ito ay pagkatapos kong makaranas ng isang lubhang malupit na pagtatabas at pakikitungo na napagnilayan ko sa aking sarili at nakita kong talagang lubos na mapagmataas ang sarili kong likas. Hindi ko alam kung paano hanapin ang katotohanan o pagtuonan ang pagsasagawa ng salita ng Diyos kapag may nangyayari sa akin, at wala akong anumang pagsunod sa Diyos. Masasabi mo talagang ako ay hindi isang taong kaayon ni Cristo. Pagkatapos kong maranasan ang pagtatabas at pakikitungong iyon, nagkaroon ako sa wakas ng totoong pagpapahalaga sa kung ano ang ibig sabihin ng Diyos kapag sinasabi Niyang, “Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos.”

Dahil naniwala ako sa Diyos, inusig ako ng pamahalaang CCP kaya’t napuwersa akong tumakas sa ibang bansa noong 2014. Nang makarating ako sa ibang bansa, nakita ng aking mga kapatid na masigasig kong ginugol ang aking sarili at may mahusay akong kakayahan, kaya pinili nila ako bilang pinuno ng iglesia, at madalas na nirekomenda nila sa aking lumahok sa ilang mga kaganapan at magbigay ng panayam sa media. Ngunit naging puhunan ko ang mga bagay na ito. Mapagmataas na ako, at gamit ang puhunang ito, naging lalo akong mapagmataas. Pakiramdam ko ay hindi makakakilos ang iglesia kung wala ako, at gumagawa ako ng mahalagang trabaho. Kapag gusto ng aking mga kapatid na makipag-usap sa akin tungkol sa mga bagay na nakita kong lubos na hindi mahalaga, hindi ko gustong intindihin pa ito at inisip kong nag-aabala sila sa wala. Kapag pinipilit nila akong tanungin tungkol dito, naiinis ako na iniisip, “Bakit mo ako tinatanong ng maliliit na bagay na ganyan? Sulit ba iyan sa oras ko? Ikaw na lang ang mag-asikaso niyan.” At kung tinatanong pa nila ako, nagiging patanong at mapamula agad ang tono ko, at pinapangaralan ko pa sila na para bang nakatataas ako. Sa katotohanan, kapag tinatrato ko ang aking mga kapatid tulad nito, pati ako ay nakakaramdam na mali ito. Naramdaman kong nasasaktan sila nito sa ilang paraan. Ngunit noong panahong iyon ako’y namumuhay sa loob ng mapagmataas na disposisyong iyon, at nawala ang lahat ng pagkatao. Pati ang katiting na kahihiyan sa sarili ay naglaho. Ganito ako kumilos noon sa trabaho at sa buhay. Sa lahat ng ginawa ko sa panahon ng aking mga tungkulin, gusto kong ako ang may huling salita. Kapag nagtatalakay ako ng mga bagay kasama ng aking mga kapatid at nakakarinig ako ng mga opinyon o mungkahi na hindi ko gusto, agad ko silang pinagsasalitaan nang hindi nag-iisip at minamaliit ko ang kanilang mga opinyon na parang wala silang halaga. Gusto kong mangyari ang lahat nang eksakto sa gusto ko. Bihira din akong magsabi ng mga problema sa trabaho sa mga kasamahan ko sa trabaho para sa pagtalakay at pagtatanong dahil inisip ko na pagkatapos kong gawin ang aking mga tungkulin sa tagal ng panahon, mayroon na akong sapat na karanasan upang maayos ang mga bagay sa pamamagitan ng pagsusuri at pag-aaral sa mga ito, at hindi pamilyar ang mga kasamahan ko sa trabaho sa gawain, kaya hindi nila lubusang nauunawaan. Inisip ko na kung magsasalita ako sa kanila, hindi naman sila makakapagdagdag ng kahit ano, o hindi nila mauunawaan ang mga bagay nang mas mahusay kaysa sa akin. Inisip ko na ang pagsailalim sa proseso ng pagtalakay ay pag-aaksaya lang ng oras, na pagpapadala lang ito sa agos. Kaya dahan-dahan akong tumigil na gustuhing makipagtulungan sa kanila. Noong malaman ng mga pinuno ang tungkol sa gawain ko, lubos din akong nainis, at ayaw kong tanggapin ang pamamahala o paghimok ng ibang tao. Sa oras na iyon, naramdaman ko talagang hindi tama ang estado ko. Binalaan din ako ng aking mga kapatid, at sinabing, “Masyado kang mapagmataas at mapagmagaling, at ayaw mong makipagtulungan sa kahit sino. Tinatanggihan mo ang pamamahala at paghimok ng iba sa iyong mga tungkulin at gawain, at ayaw mong may nakikialam na kahit sino sa iyong gawain.” Sa katotohanan, ang mga babalang ito at tulong na ito mula sa aking mga kasamahan ay isang uri ng pagtatabas at pakikitungo, ngunit hindi ko pinansin ang mga ito. Ang pakiramdam ko, kahit na ako ay mapagmataas, wala pang gaanong nakamit na pagpasok sa buhay, at wala pang nakamit na pagbabago, nagagampanan ko pa rin ang aking mga tungkulin, kaya hindi ito malaking problema. Hindi ko sineryoso ang tulong at mga babala ng aking mga kapatid. Hindi ko ito gaanong inisip. Inisip ko na ang aking mapagmataas na disposisyon, o ang makademonyong likas ko, ay isang bagay na hindi ko mababago nang magdamag. Kaya, inisip ko na ito ay pangmatagalang proseso, at sa ngayon ay dapat akong makitungo sa aking gawain at gampanan nang mabuti ang mga tungkulin ko.

Noong nabubuhay ako sa loob ng gayong mapagmataas na disposisyon, hindi ibig sabihin nito na wala akong nararamdaman. Sa totoo lang, ramdam ko na labis na hungkag ang aking puso sa oras na iyon. Sa ilang pagkakataon, pagkatapos kong makumpleto ang isang gawain, magninilay ako at tatanungin ko ang aking sarili, “Habang ginagawa ko ito o pagkatapos itong makumpleto, anong mga katotohanan ang nakamit ko? Aling mga prinsipyo ang napasok ko? Nagbago ba ang disposisyon ko sa buhay sa anumang paraan?” Ngunit wala akong natapos na kahit ano. Araw-araw, nagkukumahog at nagpapakapagod ako upang matapos ang aking gawain, at kapag sobrang dami kong kailangang gawin, napupuno ako ng pagkabigo at galit. Para bang kaunting bagay lang at maaaring ganap na hindi ko na makontrol ang aking sarili. Tuwing nananalangin ako sa Diyos, nagpapadala lang ako sa agos. Wala akong nasasabi sa Diyos na galing sa puso. Wala rin akong nakukuhang paglilinaw o kaliwanagan mula sa pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos. Sa oras na iyon, pakiramdam ko ay lubos akong walang katuturan at nababalisa. Kapag mas ginagampanan ko ang aking mga tungkulin, mas napapalayo ako sa Diyos, at hindi ko nararamdaman ang Diyos sa aking puso. Natakot akong abandonahin ng Diyos. Kaya, agad akong humarap sa Diyos at nanalangin: “Diyos ko! Hindi ko mailigtas ang aking sarili, at hindi ko makontrol ang aking sarili, kaya hinihingi ko na iligtas Mo ako.” Hindi nagtagal, dumating sa akin ang biglaang pagtatabas at pakikitungo.

Minsan, noong nagtanong ang isa sa aking mga pinuno tungkol sa aking gawain, natuklasan niya ang isang problema sa kung paano ko hinawakan ang paggastos ng pera ng iglesia. Nalaman niyang noong nakapagdesisyon ako kung paano gagastusin ang perang ito, hindi ko ito tinalakay sa aking mga kasamahan o sa mga pinuno. Sinabi niya sa akin, “Usapin ito ng mga gastos ng iglesia, bakit hindi mo ito tinalakay sa iyong mga kasamahan o sa mga pinuno? Isa ba itong desisyon na magagawa mo lang sa sarili mo?” Naramdaman kong wala akong masabing sagot sa kanyang tanong. Sa oras na iyon, hindi ko talaga alam kung paano siya sasagutin. Hindi ko talaga alam kung bakit, dahil hindi ko naman talaga pinag-isipan ang tungkol dito. Pagkatapos niyon, nagsimula akong mag-isip muli. Sa panahong iyon, dahil nabubuhay ako sa loob ng aking mapagmataas na likas, wala talaga akong normal na katinuan, hindi ko alam na ang mga tungkulin ko ay tagubilin ng Diyos sa akin, at dapat kong ginampanan ang mga ito ayon sa mga prinsipyo at hinanap ang katotohanan. Hindi ko alam na dapat kong tinalakay at pinagpasyahan ang mga bagay kasama ang aking mga kasamahan at mga pinuno. Wala ako ng katinuan na iyon dahil nabuhay ako sa loob ng aking mapagmataas na disposisyon. At hindi ko talaga ito nabatid. Inisip ko pa na isa itong bagay na naunawaan ko at hindi ko kailangang hanapin ito o tumingin dito. Pinakitunguhan ako ng aking pinuno sa pamamagitan ng pagsabing, “Mapagmataas at mapagmagaling ka, at wala kang kahit anong katinuan. Ang mga handog na ito ay ibinigay ng Diyos sa Kanyang hinirang na bayan, at dapat makatwirang ginastos ang mga ito ayon sa prinsipyo. Ngayon ay nalustay na ang mga handog, kaya kailangan nating italaga ang responsibilidad ayon sa prinsipyo.” Wala akong isinagot sa kanya, ngunit sa loob ko, pakiramdam ko pa rin ay tama ako. Hindi ko ninakaw ang mga handog, ginastos ko ang mga ito sa panahon ng pagganap ng gawain ng iglesia, kaya bakit ko kailangang akuin ang anumang responsibilidad?

Pagkatapos niyon, dumating sa simbahan ang aking mga pinuno upang makipagkita sa amin, at nagbahaginan sila at sinuri nila ang problema ko gamit ang mga salita ng Diyos. Sa panahong iyon, ginamit ko rin ang mga salita ng Diyos upang ipaliwanag ang pagkakaunawa ko sa aking sarili, ngunit sa puso ko, alam kong ginagamit ko ang pagbabahaginang ito sa salita ng Diyos para lang mailabas ang pagsuway, kawalan ng kasiyahan, at kawalan ng pag-unawa na napuno sa aking puso. Pakiramdam ko ay nagtrabaho ako nang mabuti kahit na hindi tumatanggap ng anumang pagkilala. Nakita ng aking mga pinuno na wala akong tunay na pag-unawa sa aking sariling likas, kaya pagkatapos humingi ng pagsang-ayon ng aking mga kapatid, agad nila akong inalis sa aking posisyon bilang pinuno ng iglesia. Ang totoo ay wala akong naramdamang pagsisisi sa sandaling iyon. Pero pagkatapos niyon, sinimulang banggitin ng mga pinuno ang mga detalye ng bawat gastos, at sa prosesong iyon, napagtanto ko na sa wakas na mayroon talagang ilang problema. Nang nagpatung-patong na ang mga nawala at lumaki ang halaga, lumampas na ito sa kaya kong mabayaran, at nagsimula akong makaramdam ng takot. Sinimulan kong isipin muli ang aking mga desisyon sa paggastos ng perang iyon at ang aking pagwawalang-pansin at pagwawalang-bahala, at tunay na nagsimulang maramdaman ko ang pagsisisi, at kinamuhian ko ang aking sarili. Hindi ko naisip na ang pagtitiwala ko sa sarili kong makademonyong likas sa aking mga tungkulin ay magsasanhi ng mga ganoong pagkawala sa iglesia. Kaharap ang mga katotohanan, wala akong magawa kundi itungo ang aking ulo, na mayabang ko dating itinataas, wala akong gustong gawin kundi sampalin ang sarili kong mukha. Hindi ako makapaniwala na nagawa ko talaga ang mga bagay na ito.

Pagkatapos niyon, nakinig ako sa isang sermon: “Ngayon, may ilang mga pinuno at manggagawa na naniniwala na sa Diyos sa loob ng 10 o 20 taon, ngunit bakit hindi sila nagsasagawa ng kahit kaunting katotohanan, at sa halip ay gumagawa ng mga bagay ayon sa kanilang sariling kalooban? Hindi ba nila napagtatanto na ang kanilang mga kuru-kuro at pagpapalagay ay hindi ang katotohanan? Bakit hindi nila mahanap ang katotohanan? Walang pahingang ginugugol nila ang kanilang mga sarili, at ginagampanan nila ang kanilang mga tungkulin mula araw hanggang gabi nang hindi natatakot sa mahirap na gawain o pagkapagod, pero bakit wala pa rin silang mga prinsipyo pagkatapos ng napakaraming taon ng paniniwala sa Diyos? Ginagampanan nila ang kanilang mga tungkulin ayon sa kanilang sariling mga ideya, at ginagawa kung ano ang gusto nila. Minsan ay nagugulat ako kapag nakikita ko kung ano ang ginagawa nila. Madalas na lumalabas na lubos silang mabuti. Hindi sila gumagawa ng masama, at magaling silang magsalita. Mahirap isipin na kaya nilang gawin ang mga ganoong katawa-tawang bagay. Sa mga mahalagang bagay, bakit hindi sila naghahanap o humihingi ng payo? Bakit nila ipinipilit ang kanilang sariling paraan at ang pagkakaroon ng huling salita sa mga bagay? Ano ito kundi isang makademonyong disposisyon? Kapag humahawak ako ng mahahalagang bagay, madalas akong nakikipag-usap sa Diyos, at naghahangad at humihingi sa Kanya ng tulong. Minsan, nagsasabi ang Diyos ng mga bagay na kaiba sa sarili kong pagpapalagay, pero kailangan kong sundin at gawin ang mga bagay sa paraan ng Diyos. Sa mahahalagang bagay, hindi ko tinatangkang kumilos ayon sa aking mga sariling ideya. Ano ang mangyayari kung nakagawa ako ng pagkakamali? Pinakamabuting hayaan ang Diyos na pagpasyahan ang mga bagay. Ang batayang antas ng paggalang na ito para sa Diyos ay bagay na dapat mayroon ang lahat ng mga pinuno at manggagawa. Pero natuklasan kong lubos na walang galang ang ilang mga pinuno at manggagawa. Hinihingi nilang mangyari ang lahat ng bagay sa kanilang paraan. Ano ang problema rito? Talagang mapanganib kapag hindi nagbago ang ating mga disposisyon. … Bakit nagtatatag ang tahanan ng Diyos ng mga grupong tagapagdesisyon? Ang isang grupong tagapagdesisyon ay pawang ilang tao na tumatalakay, nag-iimbestiga, at nagpapasya ng isang bagay nang magkasama upang iwasan ang anumang malalaking pagkakamali o pagkawala. Ngunit iniiwasan ng ilang tao ang mga grupong tagapagdesisyon at gumagawa sila ng mga bagay sa kanilang sariling paraan. Hindi ba sila si Satanas, ang diyablo? Ang sinumang lumalaktaw sa mga grupong tagapagdesisyon at gumagawa ng mga bagay sa kanilang sariling paraan ay si Satanas, ang diyablo. Ano mang antas ng pinuno sila, kung nilalaktawan nila ang mga grupong tagapagdesisyon, hindi nagsusumite ng mga plano para aprobahan, at kumikilos nang kanilang mga sarili, sila ay si Satanas, ang diyablo, at kailangang alisin at itiwalag” (Mga Sermon at Pagbabahagi tungkol sa Pagpasok sa Buhay). Tumagos sa aking puso ang bawat salita ng sermon. Ganap nilang ibinunyag ang aking kondisyon. Lalo na noong narinig kong sinabi sa sermon na ang mga taong tulad nito ay si Satanas na diyablo na dapat paalisin at itiwalag, bigla akong natigilan. Ramdam kong para akong sinentensiyahan ng kamatayan. Inisip ko, “Katapusan ko na. Ngayon ay hindi na talaga ako maililigtas, ito na ang katapusan ng aking buhay ng paniniwala sa Diyos—tapos na ang paniniwala ko sa Diyos.” Sa oras na iyon, labis akong natakot. Ramdam ko simula pa dati na inalagaan ako nang husto ng Diyos. Nagkaroon ako ng magandang edukasyon at trabaho, napakahalaga ng mga tungkuling ginampanan ko sa tahanan ng Diyos, at iginalang ako ng aking mga kapatid, kaya lagi kong tiningnan ang sarili ko bilang isang tao na lubos na espesyal sa Diyos. Inisip ko na ako ang pangunahing tao na sasanayin sa tahanan ng Diyos. Hindi ko talaga inakala na kamumuhian at tatanggalin ako ng Diyos dahil nagkasala ako sa disposisyon ng Diyos. Mula sa sandaling iyon, nagsimulang maramdaman ko na matuwid ang disposisyon ng Diyos at hindi ito nagpapahintulot sa kasalanan, na pinamumunuan ang tahanan ng Diyos ng katotohanan at katuwiran, at hindi nito pinahihintulutan ang sinuman na makibahagi sa masamang asal. Sa iglesia, dapat nating tuparin ang ating mga tungkulin ayon sa prinsipyo at hanapin ang katotohanan, hindi lang gawin kung ano ang gusto natin o kumilos kung paano natin gusto. Inisip ko na, dahil nagdulot ako ng isang kapahamakan at padalus-dalos kong ginugol ang mga handog ng iglesia, nagkasala ako sa disposisyon ng Diyos, at wala sinumang makaliligtas sa akin. Kinailangan ko lang maghintay na tanggalin ng tahanan ng Diyos.

Sa mga araw na sumunod, sa bawat umagang minulat ko ang aking mga mata, nakaramdam ako ng sandali ng takot, at lubos akong nawalan ng lakas ng loob kaya wala ako ni lakas para bumangon sa kama. Ramdam ko na hindi ko alam kung saan ako mapaparoon sa susunod, na napakalaki ng nagawa kong pagkakamali, at walang makapagliligtas sa akin. Ang magagawa ko lang ay humarap sa Diyos, magdasal sa Diyos, at sabihin sa Kanya kung ano ang nasa aking puso. Sinabi ko sa Diyos, “Diyos ko, nagkamali ako. Hindi ko kailanman naisip na hahantong ang mga bagay sa ganito. Dati, hindi Kita kilala at hindi Kita ginalang sa puso ko. Sa Iyong presensiya ay mapagmataas at mapagmagaling ako, nakibahagi ako sa masamang gawi, at talagang wala ako sa katinuan, at kaya ngayon ay sumasailalim ako sa ganitong pagtatabas, pakikitungo, pagkastigo, at paghatol. Nakikita ko ang Iyong matuwid na disposisyon. Gusto kong sumunod at matuto ng mga aral mula sa sitwasyong ito. Hinihingi ko sa Iyo, Diyos ko, na huwag Mo ako iwan, dahil hindi ako maaaring umiral nang wala Ka.” Sa mga araw na sumunod, nagpatuloy akong manalangin nang ganito. Isang umaga, napakinggan ko ang isang himno ng mga salita ng Diyos: “Dapat ay mayroon ka ng ganitong uri ng pang-unawa sa tuwing may nagaganap: Anuman ang mangyari, bahaging lahat ito ng pagkakamit ko sa aking mihiin, at ito ay kagagawan ng Diyos. May kahinaan ako, ngunit hindi ako magiging negatibo. Nagpapasalamat ako sa Diyos para sa pagmamahal na ipinagkakaloob Niya sa akin at sa pagsasaayos ng gayong kapaligiran para sa akin. Hindi ko dapat talikdan ang aking hangarin at paninindigan; ang pagsuko ay katumbas ng pakikipagkompromiso kay Satanas, katumbas ng pagwasak sa sarili, at katumbas ng pagtatatwa sa Diyos. Ito ang uri ng takbo ng pag-iisip na dapat mong taglayin. Anuman ang sabihin ng iba o paano man sila kumikilos, at paano ka man pinakikitunguhan ng Diyos, ang iyong determinasyon ay hindi dapat manghina” (“Ang Paninindigang Kinakailangan sa Paghahanap ng Katotohanan” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Nang mapakinggan ko ang himno ng mga salita ng Diyos na ito, ramdam kong nakakita ako ng pag-asa na mailigtas ang aking sarili. Inawit ko ito nang paulit-ulit, at habang lalo akong umaawit, mas nararamdaman ko ang lakas na sumisilakbo sa aking puso. Napagtanto ko na ako ay binunyag, tinabas, at pinakitunguhan sa paraang ito dahil gusto ng Diyos na makilala ko ang aking sarili upang magawa kong magsisi at magbago, hindi dahil gusto ng Diyos na itiwalag at alisin ako. Ngunit hindi ko kilala ang Diyos, mali ang pagkaunawa ko sa Diyos, at sarado ang aking sarili sa Diyos, at kaya nabuhay ako sa isang negatibong kalagayan ng ganap na kawalan ng pag-asa dahil inisip ko na hindi ako gusto ng Diyos. Ngunit noong araw na iyon ay nakita ko ang salita ng Diyos at napagtanto ko na ang kalooban ng Diyos ay hindi talaga gaya ng inakala ko. Alam ng Diyos na ang aking espirituwal na tayog ay masyadong hilaw, at alam Niya na magiging negatibo at mahina ako sa mga sitwasyong ito, at isusuko ko pati na ang aking determinasyong hanapin ang katotohanan. Kaya ginamit ng Diyos ang Kanyang mga salita upang aluin at hikayatin ako at magawang mapagtanto ko na laging kailangang hanapin ng mga tao ang katotohanan, anuman ang sitwasyon. Tuwing nabibigo at bumabagsak tayo, o tuwing tayo ay tinatabas at pinakikitunguhan, ang lahat ng mga ito ay mahahalagang hakbang sa proseso ng pagkaligtas. Hangga’t kaya nating pagnilayan at makilala ang ating mga sarili, at kaya nating magsisi at magbago, pagkatapos nating maranasan ang mga hakbang na ito, makakaranas tayo ng paglago sa buhay. Sa sandaling naunawaan ko ito, nabawasan na ang maling pagkaunawa ko sa Diyos, at hindi na ako gaanong sarado sa Diyos. Naramdaman ko na anuman ang pinlano at isinaayos ng Diyos, lahat ng ito ay tiyak na kapaki-pakinabang sa akin, at na inaako ng Diyos ang responsibilidad para sa buhay ko. Kaya, hinugot ko ang aking tapang at naghanda akong harapin anuman ang sunod na mangyayari.

Siyempre, kinalma ko rin ang sarili ko at nagnilay muli. Bakit ako lubhang nabigo at bumagsak? Ano ang ugat ng aking pagkabigo? Noon ko lang sa wakas naunawaan pagkatapos kong basahin ang salita ng Diyos. Sinasabi ng salita ng Diyos, “Kung talagang nasasaloob mo ang katotohanan, natural na magiging tama ang landas na iyong tinatahak. Kung wala ang katotohanan, madaling gumawa ng masama, at gagawin mo iyon kahit ayaw mo. Halimbawa, kung mayroon kang kayabangan at kahambugan, makikita mo na imposibleng hindi sumuway sa Diyos; mapipilitan kang sumuway sa Kanya. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito dahil nangingibabaw ang iyong likas na kayabangan at kahambugan. Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga; magiging dahilan ang mga ito para dakilain mo ang iyong sarili, lagi kang magpasikat, at, sa huli, papalit ka sa lugar ng Diyos at magpapatotoo para sa iyong sarili. Sa huli, gagawin mong mga katotohanan ang iyong sariling mga ideya, ang iyong sariling pag-iisip, at ang iyong sariling mga kuru-kuro para sambahin ka. Tingnan mo kung gaano kalaking kasamaan ang ginagawa ng mga tao dahil nangingibabaw ang kanilang likas na kayabangan at kahambugan! Upang malutas ang kanilang masasamang gawa, kailangan muna nilang lutasin ang problema ng kanilang likas na pagkatao. Kung walang pagbabago sa disposisyon, hindi posibleng maghatid ng pangunahing resolusyon sa problemang ito” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Dati, teoretikal kong inamin ang sarili kong pagmamataas, ngunit wala akong tunay na pagkaunawa sa sarili kong likas, kaya hinangaan ko pa rin ang sarili ko, at nabuhay sa loob ng sarili kong mga kuru-kuro at pagpapalagay. Ramdam kong mapagmataas ako dahil kwalipikado akong maging ganoon, kung kaya noong tinabasan at pinakitunguhan ako ng aking mga kapatid, at sinubukang tulungan ako, hindi ko ito pinansin. Talagang binalewala ko ito. Ngunit noong binasa ko ang salitang ito ng Diyos, naunawaan ko sa wakas na ang aking mapagmataas at palalong likas ay siyang ugat ng aking pagkasuwail at paglaban sa Diyos. Isa itong klasikong makademonyong disposisyon. Kapag nabubuhay ang mga tao sa loob ng ganoong mapagmataas at palalong likas, nagiging natural na ang paggawa ng masama at paglaban sa Diyos. Inisip ko kung paano ko laging iniisip noon na napakataas ko mula nang simulan kong gampanan ang tungkulin ng isang pinuno ng iglesia. Inisip ko na magagawa ko ang kahit ano, na mas magaling ako sa lahat, at gusto kong masunod ang paraan ko sa lahat ng bagay. Hindi lang iyon, ngunit gusto kong pangunahan at pamunuan ang gawain ng buong grupo ko at ipagawa sa aking mga kapatid kung ano ang gusto ko. Hindi ko inisip kailanman kung tama ang aking mga kaisipan at desisyon, o kung may kinikilingan ang mga ito, o kung magdudulot ang mga ito ng pagkawala sa gawain ng iglesia hanggang narinig ko ang kapatid na iyon mula sa Itaas na sabihin sa kanyang sermon na kapag may nangyayari sa kanya, tatanungin niya ang Diyos, dahil takot siya na makagawa ng mali, at kikilos lang siya pagkatapos makatanggap ng malinaw na sagot mula sa Diyos. Ang kapatid mula sa Itaas ay isang taong nagtataglay ng katotohanan, na may pusong takot sa Diyos at gumagawa ng mga bagay ayon sa prinsipyo. Ngunit hindi pa rin siya naglalakas-loob na ganap na pagkatiwalaan ang kanyang sarili. Kapag may nangyayari sa kanya, tinatanong niya ang Diyos at hinahayaan niya ang Diyos na magdesisyon. Ang isang pinuno ng iglesia, higit sa sinuman, ay kailangang hanapin ang katotohanan sa lahat ng bagay. Ngunit hindi ko hinanap ang Diyos o nagkaroon ng pusong takot sa Diyos. Kapag may nangyayari sa akin, umaasa ako sa aking mga kuru-kuro at pagpapalagay upang patnubayan ako at tinuturing ko ang aking sariling mga ideya bilang katotohanan. Tinuring ko ang sarili ko na mataas at importante. Hindi ba’t isa iyong klasikong makademonyong disposisyon? Katulad ko lang ang arkanghel na gustong maging kapantay ng Diyos. At iyon ay isang bagay na lubhang pagkakasala sa disposisyon ng Diyos! Nang sa wakas ay naunawaan ko na ang mga bagay na ito, naramdaman kong nakakatakot ang mapagmataas at palalong likas ko. Dahil dito ay nabuhay ako nang wala sa katinuan, nakagawa ako ng maraming bagay na nakapinsala sa mga tao at nagkasala sa Diyos, at nabuhay ako na parang isang halimaw. Ngunit matuwid ang Diyos. Paano nagawa ng Diyos na pahintulutan ang isang taong katulad ko, na punong-puno ng mga makademonyong disposisyon, na maghuramentado at gambalain ang gawain ng tahanan ng Diyos? Kaya, karapat-dapat akong tanggalin mula sa aking tungkulin sa pamumuno. Ako ang gumawa nito sa sarili ko. Napagtanto ko na sa lahat ng taon na naniwala ako sa Diyos, umasa ako sa aking mga kaloob, at aking mga kuru-kuro at pagpapalagay para magampanan ang aking gawain, at bihira kong hinanap ang katotohanan. Kaya pagkatapos ng lahat ng oras na iyon, halos wala na akong realidad ng katotohanan, at sa totoo ay salat sa espiritu at dapat kaawaan. Inisip ko, bakit hindi ko magawang hanapin ang katotohanan? Bakit lagi kong iniisip na tama ang aking sariling mga ideya at paghatol? Sa totoo ay napatunayan nito na wala talaga akong lugar para sa Diyos sa aking puso, lalong hindi takot ang puso ko sa Diyos. Na ibinunyag ako ng Diyos sa aking tungkulin ngayon ay talagang paalala at babala ng Diyos para sa akin, at kung hindi ako nagbago, ang katapusan ko ay ang maalis at maipadala sa impiyerno. Sa sandaling naunawaan ko ang mga bagay na ito, naramdaman ko na ang paghatol, pagkastigo, pagtatabas, at pakikitungo ng Diyos ay talagang pag-ibig ng Diyos at pangangalaga ng Diyos sa mga tao at ang mabubuting intensiyon ng Diyos ang nasa likod ng lahat ng ito. Hinahatulan at kinakastigo ng Diyos ang mga tao hindi dahil kinamumuhian Niya sila, kundi upang iligtas sila mula sa impluwensiya ni Satanas at ng kanilang makademonyong mga disposiyon. At sa sandaling naunawaan ko ito, naramdaman kong parang nabawasan ang maling pagkaunawa ko sa Diyos at mas hindi na ako sarado sa Diyos. Naramdaman ko rin na kahit anong sitwasyon ang ihanda ng Diyos para sa akin sa mga araw na darating, ang kataas-taasang kapangyarihan at mga pagsasaayos ng Diyos ay magiging nasa likod nitong lahat, at gusto kong sundin ang mga ito.

Ang mga tungkulin ko ay may ilang karagdagang gawaing kailangan kong kumpletuhin, at naramdaman kong ito ay ang pagbibigay sa akin ng Diyos ng pagkakataong magsisi, kaya nagpasya akong kailangan kong tuparin ang huling tungkuling ito nang mabuti. Pagkatapos niyon, sa pagsasagawa ng aking mga tungkulin, nang talakayin ko ang aking gawain sa aking mga kapatid, hindi na ako naglakas-loob na umasa sa aking mapagmataas na disposisyon na iniisip na tama ang sarili ko at ginagawa ang iba pa na makinig sa akin. Sa halip, hinayaan ko ang aking mga kapatid na ipahayag ang kanilang mga opinyon at sa wakas ay nagdesisyon ako kung ano ang gagawin sa pamamagitan ng pagtitimbang ng mga ideya ng lahat. Siyempre, kung nagkaiba ang aming mga pananaw, maaari pa rin akong maging mapagmataas at mapagmagaling, at naninindigan sa aking mga sariling pananaw, at hindi handang tanggapin ang mga opinyon at payo ng iba. Ngunit maaalala ko kung paano ako nabigo, bumagsak, at tinabas at pinakitunguhan, at makakaramdam ako ng takot, at pagkatapos ay haharap ako sa Diyos upang manalangin. Kusang-loob kong tatalikdan ang aking sarili, at pagkatapos ay hinanap ko ang katotohanan at mga prinsipyo nang may pusong takot sa Diyos kasama ang aking mga kapatid. Nakaramdam ako ng lubos na kapanatagan sa pagganap ng mga tungkulin ko sa ganitong paraan, at kayang manindigan ng ating mga desisyon sa pagsusuri. At noong nakipagtulungan ako sa aking mga kapatid, napagtanto kong hindi pala balanse ang ilan sa aking mga ideya. Ang pagbabahagi sa aking mga kapatid, at pagkatapos ay pag-usisa sa mga bagay, para sa akin man lang, sa mga usapin ng katotohanan, ng prinsipyo, at ng pagkaunawa, ay lubhang nakatutulong. Lalo na nang makita ko, noong may nangyari sa aking mga kapatid, kung paano sila nanalangin sa Diyos, naghanap, at nagbahagi, at hindi gayon-gayon lang ang pagtitiwala nila sa kanilang mga sarili, nagtaka ako kung bakit hindi ko hinanap ang katotohanan at lubos kong pinagkatiwalaan agad ang aking sarili. Nakita kong nagagawa ko ang kahit ano dahil sa aking pagmamataas at kapalaluan. Ako ay ginawang labis-labis na tiwali ni Satanas at hindi mas mabuti kaysa sa aking mga kapatid. Pagkatapos niyon ko lang napagtanto na maaaring mas may alam ako nang kaunti kaysa sa aking mga kapatid, ngunit sa kaibuturan ng aking espiritu, ni hindi ko sila mapapantayan. Mas kakaunti ang takot sa Diyos ng puso ko kaysa sa kanila. Lubos na nakahihigit ang mga kapatid ko rito. At nang makita ko iyon, napagtanto kong ang bawat isa sa aking mga kapatid ay may mga partikular na kalakasan, na naiiba sa kung paano ko nakita ang aking mga kapatid dati. Naramdaman kong sa totoo ay mas mabuti ang aking mga kapatid kaysa sa akin, at wala akong maipagmamalaki, kaya nagsimula akong magpakumbaba, at nagawa kong makisama sa aking mga kapatid at makatrabaho sila nang mabuti. Nang matapos ko na ang karagdagang gawain, mahinahon akong naghintay sa desisyon ng iglesia kung paano ako pakikitunguhan. Hindi ko kailanman inasahang sasabihin sa akin ng pinuno na maaari pa rin akong magpatuloy sa aking mga tungkulin dahil kaya ko pa ring ituloy ang mga bagay at gampanan ang aking mga tungkulin pagkatapos tabasin at pakitunguhan, at nakapagtamo ako ng kaunting pag-unawa sa aking sarili. Tinuro niya rin ang ilang mga problema sa pagganap ko sa aking mga tungkulin. Nang marinig kong sinabi niya na pahihintulutan akong ipagpatuloy ang aking mga tungkulin, sa sandaling iyon, wala akong ibang nasabi kundi ang pagpapasalamat sa Diyos. Naramdaman kong pagkatapos maranasan ito, pagkatapos akong mabunyag, pagkatapos maranasan ang ganitong pagtatabas at pakikitungo na tagos sa buto, nagkaroon ako sa wakas ng kaunting pag-unawa ng aking makademonyong likas. Ngunit napakataas ng halaga. Dahil umasa ako sa aking tiwali at makademonyong disposisyon sa mga tungkulin ko, nakapagdulot ako ng mga pagkawala sa iglesia, at ayon sa mga prinsipyo, dapat akong naparusahan. Ngunit hindi ako pinakitunguhan ng Diyos ayon sa aking mga paglabag, kundi sa halip ay binigyan ako ng pagkakataong ipagpatuloy ang mga tungkulin ko. Personal kong naranasan ang nakamamanghang awa at pagpapaumanhin ng Diyos!

Sa bawat pagkakataong iniisip ko ang karanasang ito, nakakaramdam ako ng panghihinayang sa mga pagkawalang idinulot ko sa iglesia dahil sa pagtitiwala sa aking makademonyong likas sa aking mga tungkulin. Ganap din akong sumasang-ayon sa mga salita ng Diyos na, “Ang Hindi Pagbabago ng Disposisyon ay Pakikipag-alitan sa Diyos.” Ngunit, lalong higit pa, ramdam ko na ang pagkastigo, paghatol, pagtatabas, at pakikitungo ng Diyos ay siyang pinakadakilang proteksiyon at pinakamatapat na pag-ibig ng Diyos para sa tiwaling sangkatauhan!

63. Sino’ng May Sabing Hindi Mababago ang Isang Mapagmataas na Disposisyon?

Ni Zhao Fan, Tsina

Sinasabi ng mga salita ng Diyos: “Hindi mababago ng mga tao ang sarili nilang disposisyon; kailangan silang dumaan sa paghatol at pagkastigo, at sa pagdurusa at pagpipino, ng mga salita ng Diyos, o sa pakikitungo, pagdidisiplina, at pagtatabas ng Kanyang mga salita. Pagkatapos noon, saka lamang sila magiging masunurin at matapat sa Diyos, at hindi na magpapadalus-dalos sa pakikitungo sa Kanya. Sa ilalim ng pagpipino ng mga salita ng Diyos nagbabago ang disposisyon ng mga tao. Sa pamamagitan lamang ng paglalantad, paghatol, pagdidisiplina, at pakikitungo ng Kanyang mga salita sila hindi na mangangahas na kumilos nang walang pakundangan kundi sa halip ay magiging matatag at mahinahon sila. Ang pinakamahalagang punto ay na nagagawa nilang magpasakop sa kasalukuyang mga salita ng Diyos, at sa Kanyang gawain, kahit hindi ito nakaayon sa mga kuru-kuro ng tao, nagagawa nilang isantabi ang mga kuru-kurong ito at maluwag sa loob na magpasakop” (“Ang mga Taong Nagbago na ang Disposisyon ay Yaong mga Nakapasok na sa Realidad ng mga Salita ng Diyos” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao). Napakapraktikal ng mga salita ng Diyos. Kung wala ang paghatol at pagkastigo ng mga ito, at pagtatabas at pakikitungo ng mga ito sa atin, hindi natin mababago ang ating mga makademonyong disposisyon o maisasakabuhayan ang normal na pagkatao. Talagang mapagmataas ako dati. Sa gawain, parating ramdam kong mas may kakayahan at mas mahusay ako kaysa sa iba, kaya inisip kong dapat makinig silang lahat sa akin. Pagkatapos kong magkaroon ng pananampalataya, madalas ko pa ring ibinubunyag ang isang mapagmataas na disposisyon. Gusto ko parating nasa akin ang huling salita sa lahat ng bagay, at nagmamalaking pinapangaralan at hinihigpitan ko ang iba. Nakapipigil at nakasisira ito sa mga kapatid ko. Tanging sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo at pagtatabas at pakikitungo ng Diyos sa akin ako nagkamit ng kaunting pag-unawa sa aking mapagmataas na likas at nagawa kong magsisi at kamuhian ang sarili ko. Hindi nagtagal, nagsimula akong magpakababa sa aking mga pakikisalamuha at kapag nakikipagtulungan sa iba para tuparin ang aming mga tungkulin. Natutuhan kong sadyaing hanapin ang katotohanan at tanggapin ang mga mungkahi ng mga tao. Noon ko lang naisakabuhayan nang bahagya ang kawangis ng tao.

Noong 2015, napili akong maglingkod bilang pinuno ng iglesia. Sa panahong iyon, talagang masaya ako. Naisip ko sa sarili ko, “Napakaraming tao sa iglesia ang bumoto para sa akin, ipinakikita noon na ako ang pinakamahusay rito. Kailangan kong magsikap nang mabuti para matupad ang tungkuling ito, nang sa gayon ay makita ng mga kapatid na hindi maling tao ang pinipili nila.” Pagkatapos niyon, nagpakaabala ako araw-araw; kapag nakikita kong parang may problema ang isang kapatid, humahanap agad ako ng ilang nauugnay na sipi mula sa mga salita ng Diyos, at pagkatapos ay magbabahagi ako sa kanila para lutasin ang isyu. Dumaan ang ilang panahon, at talagang bumuti ang aming buhay sa iglesia. Maraming gawain sa iglesia ang dapat matapos, pero nagawa kong pamahalaan ang bawat bahagi nito nang malinis at maayos. Noong nakita ko na medyo mas mabuti ang buhay sa aming iglesia kaysa sa ibang simbahan, lalo akong nasiyahan. Hindi nagtagal ay nakita ng mga pinuno na talagang maayos ang gawain ng aming iglesia, kaya sinabi pa nila sa ibang iglesia na gayahin ang ginagawa namin. Bukod pa rito, may ilang mahalagang gawain ang iglesia na gusto nilang maging bahagi ako. Naisip ko, “Pati mga pinuno, mataas ang tingin sa akin at pinupuri ang kakayahan ko; mukhang hindi talaga ganoon kasama ang kakayahan ko—at talagang mas mahusay pa kaysa sa karamihan!” Bago ko pa mapagtanto, masyado na akong bilib sa sarili ko. Pakiramdam ko’y kaya kong gawin lahat at nauunawaan ko ang lahat ng bagay. Isa pa, kung may anumang iminungkahi ang mga kasamahan ko sa gawain, halos hindi ko sila pinapansin; parati kong nararamdamang mas nakatataas ako sa kanila, at inuutus-utusan ko sila. Kapag hindi nila ginagawa kung ano’ng gusto ko, hindi ko napipigilang mamuna at mangaral sa kanila. Minsan, may sasaguting tanong ang isang kapatid na kasama ko sa gawain. Nang medyo nahirapan, gusto niya itong talakayin sa akin. Naisip ko sa sarili ko, “Ano ba’ng mayroon para pag-usapan? Hindi ito mahirap na tanong; kaya naman hinayaan kitang magsanay na sumagot. Kung hindi mo nga malutas ang ganoon kaliit na isyu, hindi ka puwede sa trabaho. Kung ako iyon, nalutas ko na iyon nang ganoon lang.” At kaya sinabi ko sa mapagmataas na tono, “Huwag mo nang abalahin ang sarili mo; ako na ang sasagot.” Bilang resulta, naramdaman ng kapatid na ito na pinigilan ko siya, at kapag nagkakaroon siya ng iba pang problema, hindi na niya sinusubukang pumunta sa akin para humingi ng tulong. May isa pang pagkakataon noong inirekomenda ko si Sister Wang para sa isang partikular na tungkulin. Ang mungkahi ni Sister Chen, “Napakahalaga ng tungkuling ito; kailangan natin ng malinaw na ideya kung paano karaniwang kumikilos si Sister Wang bago tayo makasiguro.” Medyo nasaktan ang loob ko rito. Naisip ko, “Maraming beses ko nang nagawa ang ganitong gawain, pero sa tingin mo, hindi ko ito naiintindihan? Tsaka, lagi ko siyang nakakasalamuha, kaya paano mo nasasabing hindi ko siya nauunawaan? Gusto mong tanungin ko ang bawat isa tungkol sa kanya, pero hindi ba’t maaantala lang noon ang mga bagay?” Mahigpit na mahigpit kong sinabi sa kanya, “Huwag na tayong mag-aksaya ng oras. Umusad na lang tayo.” Tumahimik na lang si Sister Chen noong makitang mapilit ako. Nakita kong medyo napigilan siya noong oras na iyon, pero wala lang talaga akong pakialam. Mula noon, kapag may kapatid na nagbibigay ng mungkahi, parati kong nararamdamang hindi sila ganoon kahusay o kahinog, kaya ginagamit ko ang lahat ng puwedeng katwiran para tanggihan ang mga pananaw nila, at pagkatapos ay ipinapahayag ko kung ano ang itinuturing kong ilang magagandang ideya, at sinusubukan kong maipagawa sa lahat kung ano ang sinabi ko. Sa pagtagal ng panahon, lahat sila ay hinigpitan ko, at habang tinatalakay ang gawain, naging ugali nilang manahimik. Kinalaunan, halos hindi ko na lang tinatalakay ang mga bagay sa kanila, dahil ramdam kong pormalidad at aksaya sa oras lang iyon. At kaya, ginawa ko ang aking tungkulin nang may mapagmataas na disposisyon, at naging lalong padalus-dalos at di-makatwiran.

Minsan, nang makakita ako ng isang pinuno ng pangkat na hindi naging matagumpay sa kanyang tungkulin, inisip kong wala siyang kakayahang gumawa ng totoong trabaho at kailangan siyang palitan. Makatwiran lang na talakayin ko ito kasama ng mga kasamahan ko sa gawain, pero nagdalawang-isip ako: “Sa totoo lang, huwag na lang. Kahit naman pag-usapan namin ito, sasang-ayon lang din naman sila sa akin.” At kaya naman, direkta ko na lang pinalitan ang pinuno ng pangkat na iyon. Pagkabalik, sinabi ko sa aking mga kasamahan sa gawain kung paano ko pinangasiwaan ang mga bagay. Gulat na sinabi ni Sister Chen, “May naging ilang problema sa gawain ng pinuno ng pangkat na iyon, pero isa siyang taong hinahangad ang katotohanan; hindi pa lang siya nagtatagal sa pananampalataya, kaya medyo mababaw ang pag-unawa niya sa katotohanan, at mayroong kaunting pagkukulang at nakaligtaan sa kanyang mga tungkulin, pero normal ito. Dapat natin siyang tulungan sa pamamagitan ng pagbabahagi pa sa katotohanan. Ang pagpapalit sa kanya ngayon nang ganoon lang ay hindi magiging alinsunod sa mga prinsipyo.” Dahil hindi talaga kumbinsido, tumugon ako ng, “Pinalitan ko lang siya dahil nakita kong hindi niya kayang gumawa ng kahit anong praktikal na gawain. Napakitunguhan ko na ang ganitong klaseng bagay dati. Sinasabi mo bang hindi matalas ang aking pang-unawa?” Nang makitang hindi ako patitinag, hindi na nagsalita pa si Sister Chen. Kinalaunan, sinuri at inunawa ng mga kasamahan ko sa gawain ang usapin. Napagpasiyahan nilang hindi ko ito pinakitunguhan ayon sa prinsipyo, at ibinalik ang mga tungkulin ng pinuno ng pangkat na iyon. Nagulo ang gawain ng pangkat dahil sa pagpapalipat-lipat ng mga tungkulin, at medyo nangimi ako sa puntong iyon. Nakikita kong naging mapagmataas ako at hindi kumilos ayon sa prinsipyo, pero hindi ko pa rin hinanap ang katotohanan o pinagnilayan ang sarili.

Makalipas ang isang buwan, nagkaroon ng mahalagang trabaho ang iglesia, at pipiliin ang naaangkop na tao mula sa aming grupo ng mga kamanggagawa. Sa panahong iyon, masayang-masaya ako; ramdam na kung titingnan ang kakayahan at karanasan sa trabaho, mas mahusay ako kaysa sa iba, ipinagpalagay kong iboboto nila ako. Gayunman, ang ikinagulat ko, nang inanunsyo ang mga resulta, hindi ako nakasama sa pinili. Hindi nga ako nakakuha kahit isang boto. “Kumalabog” ang puso ko at bigla kong naramdamang bumaligtad ang aking mundo. Paano ito nangyari? Bakit wala ni kahit sinong bumoto para sa akin? Nagkulang kaya sila sa mabuting pagpapasya? Sa loob-loob ko, gusto ko talagang malaman kung bakit, kaya hiningi kong sabihin nila kung ano ang mga naging pagkukulang ko. Nang makita kong may gustong sabihin si Sister Zhou pero nag-alangan siya, sinabi ko sa kanila, “Kung nakita ninyong nagkulang ako sa kahit saanman, sabihin niyo; prangkahan na lang tayong mag-usap.” Noon lang din siya nagkaroon ng lakas ng loob na sabihin, “Ramdam kong talagang mapagmataas at mapagmagaling ka, at hindi ka tumatanggap ng mga mungkahi ng ibang tao. Isa pa, lagi kang naghahari-harian sa amin, at kapag kasama kita, medyo natatakot ako at ramdam kong pinipigilan mo ako.” Iniyuko ng isa pang kapatid ang kanyang ulo at sinabi, “Napipigilan mo rin ako. Ramdam kong talagang mapagmataas ka, na tila mababa ang tingin mo sa lahat. Para bang ikaw lang ang kayang makagawa ng gawain ng iglesia, na parang kaya mong gawin kahit ano, at sa tingin mo, wala talagang ibang may kaya nito….” Dagdag pa ni Sister Chen, “Ramdam ko’y talagang palalo ka, at hindi mo hinahanap ang katotohanan o mga prinsipyo sa iyong gawain. Hindi ka rin tumatanggap ng mga opinyon ng iba pa, at sa tingin mo, ikaw dapat ang may huling salita sa lahat. Ugali mong magpasya ng mga bagay nang di-makatwiran, nang ikaw lang mag-isa….” Isa-isang sinabi ng lahat ng mga kapatid na nakatrabaho ko na mapagmataas ako at napaghigpitan ko sila. Dahil hindi ko gustong tanggapin ito, naisip ko, “Sinasabi niyong lahat na mapagmataas ako at na hinihigpitan ko kayo; kung gayon, bakit hindi niyo amining hindi kayo umaako ng responsibilidad para sa inyong tungkulin? Sige kung ganoon. Mula ngayon, kahit ano’ng mangyari, hindi na ako magsasalita. Gawin niyo na lang lahat kung ano’ng gusto niyong gawin.” Noong gabing iyon, hindi ako makapirmi sa kama at hindi ako makatulog. Parati kong ipinagpapalagay ang sarili ko noon na mahusay ang kakayahan at magaling na manggagawa, kaya karaniwan lang na maging medyo mapagmataas. Dapat maisip ng mga kapatid ko na hindi ako masama. Hindi ko inakalang ganoon pala ang iniisip nila sa akin—mapagmataas at talagang nagkukulang sa katinuan. Hindi ko inaakala na mararamdaman nilang sobra silang pinigilan at sinugatan? Habang lalo kong iniisip ito, lalo akong nababalisa. Labis ang disgusto at pagkamuhi ng mga kapatid ko sa akin, parang peste ang pakiramdam ko, kinamumuhian at pinagtatabuyan ng iba. Hindi posibleng iligtas ng Diyos ang taong katulad ko. Naging napakanegatibo ko. Sa aking paghihirap, nanalangin ako sa Diyos nang walang tigil. Ang sabi ko, “Diyos ko, labis ang sakit na nararamdaman ko, at hindi ko alam kung paano danasin ito. Kung maaari’y liwanagan Mo ako upang maunawaan ko ang Iyong kalooban….”

Sa sumunod na umaga, binuksan ko ang computer ko at nakinig sa isang pagbasa ng mga salita ng Diyos: “Hindi masamang mabigo at madapa nang maraming beses; gayundin ang malantad. Napangaralan ka man, tinabas, o nalantad, kailangan mong tandaan ito sa lahat ng oras: Hindi komo inilalantad ka ay isinusumpa ka na. Mabuting bagay ang malantad; ito ang pinakamagandang pagkakataon para makilala mo ang iyong sarili. Maaari nitong baguhin ang karanasan mo sa buhay. Kung wala ito, hindi ka magkakaroon ng pagkakataon, ng kundisyon, ni ng konteksto para maunawaan mo ang katotohanan ng iyong katiwalian. Kung malalaman mo ang nasa iyong kalooban, lahat ng aspetong iyon na nakatago sa iyong kaibuturan na mahirap mapansin at matuklasan, mabuti iyan. Ang tunay na makilala ang iyong sarili ang pinakamagandang pagkakataon para mabago mo ang iyong mga pag-uugali at maging isa kang bagong tao; ito ang pinakamagandang oportunidad para magkaroon ka ng bagong buhay. Kapag tunay mong nakilala ang iyong sarili, makikita mo na kapag ang katotohanan ay naging buhay ng isang tao, mahalagang bagay iyon talaga, at mauuhaw ka sa katotohanan at papasok sa realidad. Napakagandang bagay niyan! Kung maaari mong samantalahin ang pagkakataong iyan at taimtim kang magninilay-nilay sa iyong sarili at magtatamo ng tunay na kaalaman tungkol sa iyong sarili tuwing ikaw ay mabibigo o madadapa, sa kabila ng pagiging negatibo at kahinaan, magagawa mong tumayong muli. Kapag nakaraan ka na sa pintuang ito, makakaya mo nang gumawa ng malaking hakbang at pumasok sa katotohanang realidad” (“Para Tamuhin ang Katotohanan, Dapat Matuto Ka Mula sa Mga Tao, Mga Pangyayari, at Mga Bagay sa Paligid Mo” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Lubos akong napukaw habang pinag-iisipan kong mabuti ang mga salita ng Diyos, at tuluy-tuloy lang ang pagbuhos ng mga luha ko. Naramdaman kong sa pamamagitan ng pagsasaayos ng ganitong klase ng kapaligiran, kung saan malupit na tinabas at pinakitunguhan ako ng aking mga kapatid, hindi ako inaalis ng Diyos o sadyang pinapahiya. Sa halip, dahil talagang labis akong mapagmataas at matigas ang ulo, gusto ng Diyos na gamitin ito bilang isang klase ng pagkastigo para gisingin ako at pilitin akong pagnilayan ang sarili ko bago maging huli ang lahat, upang magawang magsisi at magbago. Ito ang pagliligtas ng Diyos sa akin. Pagkatanto ko nito, ramdam kong talagang nakalaya ako, at hindi na mali ang pagkakaunawa ko sa Diyos. Nanalangin ako sa Kanya, handang gamitin ang oportunidad na ito para pagnilayan ang sarili at makilala ang sarili ko.

Pagkatapos ay naghanap ako ng ilang pagbigkas ng Diyos kung saan nagsasalita Siya tungkol sa mapagmataas na disposisyon ng tao. Sabi ng Diyos, “Kung talagang nasasaloob mo ang katotohanan, natural na magiging tama ang landas na iyong tinatahak. Kung wala ang katotohanan, madaling gumawa ng masama, at gagawin mo iyon kahit ayaw mo. Halimbawa, kung mayroon kang kayabangan at kahambugan, makikita mo na imposibleng hindi sumuway sa Diyos; mapipilitan kang sumuway sa Kanya. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito dahil nangingibabaw ang iyong likas na kayabangan at kahambugan. Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga; magiging dahilan ang mga ito para dakilain mo ang iyong sarili, lagi kang magpasikat, at, sa huli, papalit ka sa lugar ng Diyos at magpapatotoo para sa iyong sarili. Sa huli, gagawin mong mga katotohanan ang iyong sariling mga ideya, ang iyong sariling pag-iisip, at ang iyong sariling mga kuru-kuro para sambahin ka. Tingnan mo kung gaano kalaking kasamaan ang ginagawa ng mga tao dahil nangingibabaw ang kanilang likas na kayabangan at kahambugan!” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Pagmamataas ang ugat ng tiwaling disposisyon ng tao. Kapag mas mayabang ang mga tao, mas malamang na lumaban sila sa Diyos. Gaano kaseryoso ang problemang ito? Hindi lang isinasaalang-alang ng mga taong mayabang ang mga disposisyon ang lahat ng iba pa na mas mababa kaysa kanila, kundi, ang pinakamasama, hinahamak pa nila ang Diyos. Bagama’t, sa tingin, maaaring mukhang naniniwala sa Diyos ang ilang tao at sinusunod Siya, ni hindi nila Siya itinuturing na Diyos. Pakiramdam nila palagi ay taglay nila ang katotohanan at napakataas ng tingin nila sa kanilang sarili. Ito ang diwa at ugat ng mayabang na disposisyon, at nagmumula ito kay Satanas. Kaya, kailangang malutas ang problema ng kayabangan. Ang pakiramdam na mas magaling ka kaysa iba—walang kuwenta iyan. Ang kritikal na isyu ay na nakakapigil sa isang tao ang kanyang mayabang na disposisyon na magpasakop sa Diyos, sa Kanyang kapamahalaan, at sa Kanyang mga pagsasaayos; laging nadarama ng ganitong tao na makipagpaligsahan sa Diyos na magkaroon ng kapangyarihan sa iba. Ang ganitong klaseng tao ay walang pagpipitagan sa Diyos ni katiting, ni hindi niya mahal ang Diyos o nagpapasakop sa Kanya” (Pagbabahagi ng Diyos). Habang binabasa ang mga salita ng Diyos, nakaramdam ako ng labis na lungkot at pagkabalisa, at bahagyang pagkatakot. Nakita ko kung paano ako namuhay ayon sa mapagmataas na disposisyon ko, hindi lang hinihigpitan at sinasaktan ang mga tao, at hindi nagagawang makipag-ugnayan sa kanila nang wasto, kundi unang-una, nawalan na ng lugar sa puso ko para sa Diyos, at hindi ko Siya ginalang. Madali akong natuksong gumawa ng masama at labanan Siya anumang sandali. Naisip ko, dahil ginagawa ko ang tungkulin ko bilang isang pinuno, ipinagpalagay ko na mayroon akong ilang kakayahan, na kaya kong matapos ang ilang gawain, at kaya mataas ang tingin ko sa sarili ko. Kapag nagtatrabaho kasama ang iba, parati kong iniisip na nakatataas ako sa kanila, inuutus-utusan ko sila at hinihigpitan sila. Kapag may ibang mungkahi ang mga kasamahan ko sa gawain, hindi ko hinahanap ang mga prinsipyo ng katotohanan. Iniisip ko lang na dahil may karanasan ako at magaling humusga ng mga bagay, kaya kong madaliin ang mga tao na gawin kung ano ang sinabi ko. Para bang nakita ko ang pananaw ko bilang katotohanan, bilang pamantayan, kaya dapat lang akong sundin ng iba. Mas nakakatakot pa ay kung paano ko hinigpitan ang iba hanggang sa puntong hindi na nila sinubukang ipahayag ang kanilang sariling pananaw. Pero talagang wala akong malay, at iniisip ko pang sumasang-ayon ang iba sa akin. Ang mataas na opinyon ko sa sarili ko at mga kakayahan ko ang nagdulot sa aking unahin ang sarili ko kaysa sa aking mga kapatid nang hindi ko namamalayan, hanggang sa puntong pinalitan ko ang isang pinuno ng pangkat nang hindi muna tinatalakay ito sa mga kasamahan sa gawain. Nang banggitin ito ng aking kapatid, pinabulaanan ko ito at nakipagtalo ako. Nakita kong talagang naging labis akong mapagmataas. Wala ako ni katiting na paggalang o pagpapasakop sa Diyos, at hindi ko rin isinaalang-alang kung nakatulong ba ito sa gawain ng bahay ng Diyos. Kumilos lang ako nang mag-isa at nang basta-basta ayon sa mapagmataas na disposisyon ko, na gumambala sa gawain ng bahay ng Diyos at nagdulot ng labis na pinsala sa aking mga kapatid. Paano naging pagtupad ng tungkulin iyon? Inakala kong inako ko ang responsibilidad sa aking trabaho, pero sa totoo’y isa lang akong mapagmataas na diktador na sinusubukang punan ang kasakiman sa kapangyarihan. Gumagawa ako ng masama at nilalabanan ko ang Diyos! Hindi nagtagal, tinanong ko nang paulit-ulit ang sarili ko: Paano ko nakayang gawin ang ganoong di-mapigil na pagmamataas, na napunta ako sa isang landas ng paggawa ng masama at paglaban sa Diyos? Noon lang nang pagnilayan ko ang aking sarili na napagtanto kong napagharian ako ng mga makademonyong lason, tulad ng “Ako ang sarili kong panginoon sa buong langit at lupa” at “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,” hanggang sa puntong simula noong bata pa ako, parati ko nang gustong maghari-harian sa iba, at sa lahat ng nagawa ko, sinubukan kong pilitin ang iba na makinig sa akin at umikot ang mundo sa akin, at nakatuon lang sa akin. Para bang iyon lang ang tanging paraan para ipakitang may kakayahan ako, at iyon lang ang mahalaga at makahulugang paraan para mamuhay. Ngayo’y natuklasan ko na sa wakas na dahil parati akong namumuhay ayon sa mga makademonyong lason na ito kung kaya’t hindi na makontrol ang mapagmataas kong likas, at namumuhay ako nang wala ni katiting na pagkatao. Hindi ko lang labis na hinigpitan at sinaktan ang mga tao, kundi ginulo ko rin ang gawain ng iglesia. Noon ko lang nabatid talaga na ang “Ako ang sarili kong panginoon sa buong langit at lupa” at “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno,” ang mga lasong iyon ni Satanas, ay mga kamalian. Wala sa katwiran at masama ang mga iyon, at kaya lang gawing tiwali at saktan ang mga tao. Dati’y iniisip ko na ang pagiging nakatataas at ang pagpapaikot ng mga tao sa paligid ko ay isang bagay na dapat katuwaan. Hindi nagtagal ay nakita ko nang malinaw sa wakas na ang pamumuhay ayon sa mga makademonyong lason na ito ay parang pamumuhay bilang isang multo. Walang gustong lumapit sa akin. Nainis ang ibang tao sa akin at kinasuklaman ako lalo ng Diyos. Ang mga ito ang mapapait na bunga ng pamumuhay ayon sa mga lason ni Satanas! Naisip ko kung paano naging labis na mapagmataas ang arkanghel noong una, at sa pagtatangkang maging kapantay ng Diyos, sinubukan nitong sunggaban ang kontrol sa lahat ng bagay. Sa huli, ito ay nagkasala sa disposisyon ng Diyos, sinumpa Niya, at itinapon sa ere. Kaya ang mapagmataas na paghihigpit sa mga kapatid ko, ang parating pag-iisip na dapat makinig sa akin ang iba, hindi ba’t ang disposisyon kong ito ay parehong-pareho ng sa arkanghel? Sa pag-iisip na iyon ko napagtanto sa wakas kung gaano nakakatakot ang mamuhay nang may mapagmataas na disposisyon. Kung hindi isinaayos ng Diyos ang ganitong klaseng kapaligiran para sa akin, tiyak na tinutupad ko pa rin ang aking tungkulin batay sa pagmamataas ko, at walang makapagsasabi kung gaano kalaking kasamaan ang nagawa ko sana, at sa dakong huli ay magkakasala ako sa disposisyon ng Diyos at parurusahan. Pagkatapos kong mapagtanto ito, nanalangin ako sa Diyos: “Diyos ko, ayoko nang mamuhay ayon sa isang mapagmataas na disposisyon na laban sa Iyo. Gusto kong hanapin ang katotohanan para malutas ang pagmamataas ko, at tunay na magsisi sa Iyo.”

Nabasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos na nagsasabi, “Ang likas na kayabangan ay ginagawa kang sutil. Kapag mayroong ganitong sutil n disposisyon ang mga tao, hindi ba madali silang maging di-makatwiran at basta-basta? Kung gayon, paano mo lulutasin ang iyong pagiging di-makatwiran at pabasta-basta? Kapag mayroon kang ideya, sabihin ito sa iba at sabihin mo ang nasa isip mo at naniniwala ka sa bagay na ito, at pagkatapos, sinasabi mo ito sa lahat ng tao. Una, maaari mong ipaliwanag ang pananaw mo at hanapin ang katotohanan; ito ang unang hakbang na dapat mong isagawa para madaig ang disposisyong pagiging di-makatwiran at pabasta-basta. Nangyayari ang ikalawang hakbang kapag nagpapahayag ang ibang mga tao ng salungat na mga opinyon—ano ang maisasagawa mo para maiwasang maging di-makatwiran at pabasta-basta? Dapat ka munang magkaroon ng saloobing mapagpakumbaba, isantabi ang pinaniniwalaan mong tama, at hayaang magbahagi ang lahat. Kahit naniniwala ka na tama ang iyong paraan, hindi mo ito dapat ipagpilitan. Iyan, una sa lahat, ay isang uri ng pagsulong; ipinapakita nito na hinahanap mo ang katotohanan, ng pagtanggi sa iyong sarili, at ng pagbibigay-kasiyahan sa kalooban ng Diyos. Kapag nagkaroon ka na ng ganitong saloobin, kasabay ng hindi mo pagkapit sa sarili mong opinyon, nagdarasal ka. Dahil hindi mo alam ang kaibhan ng tama at mali, hinahayaan mong ihayag at sabihin sa iyo ng Diyos kung ano ang pinakamainam at pinakaangkop na gawin. Habang sumasali ang lahat sa pagbabahagi, naghahatid ng kaliwanagan ang Banal na Espiritu sa inyong lahat” (Pagbabahagi ng Diyos). Sa mga salita ng Diyos ay nakahanap ako ng landas ng pagsasagawa: Anuman ang sitwasyong kinakaharap ko, kailangan kong magpanatili ng paggalang at pagpapasakop sa harap ng Diyos. Una, kailangan kong manalangin sa Diyos at hanapin ang katotohanan, at ilatag ang aking mga ideya sa harap ng mga kapatid ko upang lahat kami ay makapaghanap at magbahagi nang sama-sama. Kahit na iniisip kong tama ako, kailangan kong sadyaing tanggihan at talikdan ang sarili ko, makinig pa sa mga opinyon ng aking mga kapatid, at tingnan kung ano ang pinakaayon sa katotohanan at makatutulong sa gawain ng iglesia. Sa isang pagtitipon pagkatapos niyon, nagtapat ako ng sarili ko sa aking mga kapatid, ibinunyag ko ang aking katiwalian, at humingi ng paumanhin para sa ginawa kong pinsala at paghihigpit sa kanila. Hindi na nila ito inalala. Nagtapat silang lahat at nagbahagi kasama ko, at ramdam kong gumaan ang loob ko. Sa mga pagtatalakay ng gawain pagkatapos niyon, aktibo kong hinihingi sa iba na ipahayag ang kanilang mga pananaw; at kapag nagkakaroon ng magkakaibang mungkahi, maghahanap at magbabahagi kami nang sama-sama hanggang sa magkasundo kami. Unti-unti, hindi na naramdaman ng mga kapatid ko na hinihigpitan ko sila, at naging talagang mas payapa na ang pakiramdam sa aming pagtutulungan.

Isang araw, tinatalakay ko ang gawain kasama ang kapatid na itinambal sa akin. Sinabi niyang sinulatan niya ang mga pinuno ng liham tungkol sa ilang problema sa loob ng iglesia, at sinabi sa kanila ang tungkol sa mga hinarap naming suliranin sa aming mga tungkulin, at kung paano namin dinanas ang mga ito. Dahil dito, lumitaw na naman ang mapagmataas na disposisyon ko. Naisip ko, “Sapat nang pinag-usapan natin ang tungkol dito sa nakaraan nating mga pagtitipon. Hindi na kailangan pang magsulat ng liham.” Noong malapit ko na siyang patamaan, naalala ko kung gaano ako naging mapagmataas dati. Parating gusto kong makinig ang iba sa akin sa lahat ng bagay, kaya naramdaman lahat ng mga kapatid ko na hinihigpitan ko sila, at hindi ko talaga isinasakabuhayan ang kawangis ng tao. Kaya tahimik akong nanalangin sa Diyos, tinalikuran ang sarili ko, at hindi na gustong mamuhay pa ayon sa mapagmataas na disposisyon ko. Kailangan kong isagawa ang katotohanan. Pagkatapos niyon, napagtanto ko kung gaano kahusay na inako ng kapatid na ito ang responsibilidad ng pakikipag-usap tungkol sa gawain sa aming mga pinuno, kaya hindi ko siya dapat rendahan. Dapat ko siyang tulungang isulat ang liham na iyon nang mabuti. Sa oras na mapagtanto ko ito, humina ang tono ko, at nagawa kong matiyagang makipag-usap sa kanya tungkol sa mga isyu sa aming gawain at makinig pa sa kanyang mga pananaw. Sa ilang bahagi’y palagay ko’y medyo mali siya, pero iniwasan kong humusga nang walang-taros. Naisip kong kailangan kong maghanap muna bago magsalita. Noon ko natuklasang ang ilan sa mga sinabi niya ay mga bagay na hindi ko naisip dati. Nakaramdam ako ng bahagyang pagkahiya. Nakita ko kung gaano ako naging mapagmataas, at parating pinipigilan ang mga kapatid para hindi nila magampanan ang kanilang mga bahagi sa mga tungkulin nila. Sa katunayan, lahat sila ay may mga kalakasan. Kung hindi ko sila kasamang gumagawa, hindi ko matutupad ang mga tungkulin ko nang sarili ko lang. Pagkatapos niyon, sama-sama kaming sumulat ng buod ng mga isyu, at pagkatapos gawing pulido ang liham, ipinadala namin ito. Sa pagganap ng aming mga tungkulin pagkatapos niyon, kapag lumalabas na naman ang aking mapagmataas na likas, sadya akong nananalangin sa Diyos at tinatalikdan ang sarili ko, at nagtatalakay at nagbabahagi pa lalo sa iba. Naging mas mabuti ang aming pagtutulungan, at lalo akong nakaramdam ng gaan ng loob at kapanatagan. Ramdam kong talagang maganda ang paggawa sa tungkulin ko sa ganoong paraan. Ang pagbabago nang bahagya ng ganitong mapagmataas na tao tulad ng sarili ko ay talagang bunga ng pagdanas sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos.

64. Nauuna ang Kayabangan Bago ang Pagbagsak

Ni Xinjie, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Pagmamataas ang ugat ng tiwaling disposisyon ng tao. Kapag mas mayabang ang mga tao, mas malamang na lumaban sila sa Diyos. Gaano kaseryoso ang problemang ito? Hindi lang isinasaalang-alang ng mga taong mayabang ang mga disposisyon ang lahat ng iba pa na mas mababa kaysa kanila, kundi, ang pinakamasama, hinahamak pa nila ang Diyos. Bagama’t, sa tingin, maaaring mukhang naniniwala sa Diyos ang ilang tao at sinusunod Siya, ni hindi nila Siya itinuturing na Diyos. Pakiramdam nila palagi ay taglay nila ang katotohanan at napakataas ng tingin nila sa kanilang sarili. Ito ang diwa at ugat ng mayabang na disposisyon, at nagmumula ito kay Satanas. Kaya, kailangang malutas ang problema ng kayabangan. Ang pakiramdam na mas magaling ka kaysa iba—walang kuwenta iyan. Ang kritikal na isyu ay na nakakapigil sa isang tao ang kanyang mayabang na disposisyon na magpasakop sa Diyos, sa Kanyang kapamahalaan, at sa Kanyang mga pagsasaayos; laging nadarama ng ganitong tao na makipagpaligsahan sa Diyos na magkaroon ng kapangyarihan sa iba. Ang ganitong klaseng tao ay walang pagpipitagan sa Diyos ni katiting, ni hindi niya mahal ang Diyos o nagpapasakop sa Kanya” (Pagbabahagi ng Diyos). Nang mabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos, naalala ko ang isang bagay na naranasan ko kailan lang. Noon, mayabang talaga ako at mapagmagaling. Naging lider na ako sa iglesia sa loob ng ilang taon, nakagawa na ako ng ilang gawain at nagdusa nang kaunti, at kaya kong lutasin ang ilang praktikal na isyu sa aking tungkulin. Kaya sinamantala ko ang lahat ng ito, at hindi pinansin ang sinuman. Pagkatapos ay pinakitunguhan at dinisiplina ako, at sa pamamagitan ng paghatol at mga paghahayag ng mga salita ng Diyos, nagkamit ako sa wakas ng kaunting pagkaunawa sa aking likas na kayabangan. Nagsisi ako at kinamuhian ko ang aking sarili. Nagsimula akong magtuon sa pagsasagawa sa katotohanan, at sumailalim sa kaunting pagbabago.

Tinanggap ko ang isang posisyon sa pamumuno sa isang iglesia noong 2015. Nakipagtulungan sa akin si Sister Li, at kasisimula pa lang niyang maglingkod bilang isang lider. Ang mga diakono at lider ng grupo sa iglesia ay medyo baguhan pa sa pananampalataya, kaya medyo mababaw pa ang pagbabahagi nila tungkol sa katotohanan. Naisip ko, “Mas matagal akong naging mananampalataya kaysa sinuman sa inyo, matagal-tagal na akong naging lider. Kailangan kong gampanan ang malaking papel dito at ipakita sa lahat ang pagkakaibang nagagawa ng karanasan.” Kaya, mangunguna ako sa anumang bagay, at kapag nanghihina o nahihirapan ang isang kapatid sa kanilang tungkulin, kapag nagkaroon ng pagkaantala sa gawain ng iglesia, sa anumang pinakamasalimuot na mga problema, o sa mga bagay na hindi malutas ng aking partner at mga kapwa-manggagawa, nagprisinta akong asikasuhin ang lahat ng iyon. Nagsimulang dumami ang gawain ng iglesia pagkaraan ng kaunting panahon at bumuti ang kalagayan ng mga kapatid. Nagagawa na nila nang maayos ang kanilang mga tungkulin. Gusto rin nilang lapitan ako para magbahagi tungkol sa kanilang mga problema, at hiningi ang aking opinyon. Siyang-siya ako talaga sa sarili ko at hindi ko maiwasang bilangin ang lahat ng gawaing nagawa ko, iniisip na: “Kung hindi ako ang namahala, walang paraan para sumulong nang husto ang gawain ng iglesia. Kung hindi dahil sa aking pagbabahagi, hindi bubuti nang husto ang kalagayan ng iba. Mukhang talagang taglay ko ang realidad ng katotohanan at nakakagawa ako ng praktikal na gawain.” Kalaunan ay kinailangang umuwi ni Sister Li upang asikasuhin ang ilang bagay, kaya ginawa kong mag-isa ang gawain ng iglesia. Noong una, medyo naligalig ako at pinanatili sa puso ko ang Diyos sa lahat ng pagkakataon. Pagkatapos ng bawat pagtitipon masusi kong pinag-aralan kung paano ito nairaos, at agad akong nag-alok ng suporta sa sinumang nanghihina o negatibo. Pagkaraan ng ilang panahon, nakita ko na lahat ay nagtitipon at ginagawa ang kanilang tungkulin tulad ng nararapat, at lahat ng gawain ng iglesia ay nagpapatuloy nang maayos. Nakahinga ako nang maluwag at hindi ko maiwasang masiyahan nang husto sa sarili ko. Pakiramdam ko napatunayan ko na ang sarili ko sa loob ng lahat ng taong ito ng paglilingkod bilang isang lider. Napakarami ko nang nakita at nalutas na mga problema; nagkaroon ako ng iba’t ibang karanasan sa gawain at kaya kong asikasuhin ang mga bagay nang mag-isa. Inakala ko na isa talaga akong haligi ng iglesia. Lalo na sa panahong iyon, kung kailan maaga akong bumabangon at nagtatrabaho hanggang gabi nang walang reklamo tungkol sa kapaguran o hirap, pakiramdam ko talaga ay karapat-dapat akong purihin nang kaunti. Bago ko pa nalaman, nabubuhay pala ako sa kalagayang masyadong nasisiyahan sa sarili at tuwing binabasa ko ang mga salita ng Diyos na humahatol at naglalantad sa sangkatauhan, hindi ko inaangkop ang mga iyon sa sarili ko. Kapag hindi maganda ang lagay ng mga kapatid, hindi ako nagbahagi ng katotohanan sa kanila, kundi sa halip ay itinaboy ko sila at madalas ko silang sermunan, na sinasabing, “Ganito ka na katagal na nananampalataya, pero hindi mo pa rin hinahangad ang katotohanan. Bakit hindi ka pa nagbabago kahit kaunti?” Kung minsan matapos magbahagi tungkol sa isang bagay, sabi ng mga kapatid, hindi pa rin daw nila alam kung ano ang gagawin. Hindi nagtatanong kung bakit, hinihiya ko lang sila, na sinasabing, “Hindi naman sa hindi ninyo alam, ayaw lang ninyo ito isagawa!” Nadama nilang lahat na hinihigpitan ko sila at hindi sila nangahas na kausapin ako tungkol sa kanilang mga problema.

Nahalal si Sister Liu kalaunan bilang isang lider na makakasama ko sa gawain. Akala ko hindi pa siya gaanong matagal sa pananampalataya at baka hindi niya maunawaan ang ilang bagay kahit pagkatapos ng mga talakayan, kaya kailangang ako ang masunod sa halos lahat ng bagay sa iglesia, malaki at maliit. Kung minsan nagdedesisyon ako at pagkatapos ay ipinagagawa ko iyon kay Sister Liu. Minsan, nakatanggap kami ng isang liham mula sa aming lider na hinihilingan kaming magrekomenda ng isang tao para sa isang partikular na tungkulin. Alam kong may kaugnayan ito sa gawain ng bahay ng Diyos, kaya kinailangan naming pag-usapan iyon ng partner ko at mga kapwa-manggagawa, kaya lang naisip ko, “Napakatagal ko nang ginagampanan ang aking tungkulin sa iglesia. Alam ko na ang lahat tungkol sa mga kapatid, kaya ayos lang na ako ang magpasiya.” Kaya, nagdesisyon ako nang hindi tinatalakay iyon kay Sister Liu at pagkatapos ay ipinaayos ko sa kanya ang mga bagay-bagay. Kahit magkasama kaming naglingkod bilang mga lider, tinrato ko siyang isang tauhan. Kung minsan kapag hindi niya naasikasong mabuti ang isang bagay, nagagalit ako sa kanya. Nabubuhay siya sa pagiging negatibo at pakiramdam niya ay wala siyang anumang nauunawaan at hindi nagagawa nang maayos ang kanyang tungkulin. Umabot siya sa puntong iyon dahil sinusupil ko siya, pero hindi pa rin ako nagmuni-muni tungkol sa sarili ko. Sa halip, lalo ko pang nadama na taglay ko ang realidad ng katotohanan at may kakayahan ako sa aking gawain, kaya kinailangan kong pamahalaan ang gawain ng iglesia. Lalo akong naging mas mapanupil at mayabang. Kapag nagmumungkahi ng iba ang mga kapwa-manggagawa sa oras ng talakayan tungkol sa gawain, madalas ay hindi man lang ako nakikinig, kundi basta pinatatahimik ko lang sila. Naisip ko, “Ano ba ang alam ninyo? Hindi ba mas may alam ako pagkaraan ng maraming taon ng pagiging isang lider?” Kaya sa akin palagi ang huling pagpapasiya sa lahat ng bagay sa gawain ng iglesia. Kalaunan ay tinulutan ng Diyos na lumitaw ang ilang sitwasyon para pakitunguhan ako. Palaging may hadlang sa aking tungkulin: Hindi ako nakakasipot sa mga appointment sa mga tao, at humihirang ako ng mga taong hindi nakaayon sa mga prinsipyo. Itinuro ng lider ang mga pagkakamali ko sa aking gawain, at pinakitunguhan at tinabasan ako. Sa kabila nito, hindi pa rin ako nagmuni-muni tungkol sa sarili ko. Akala ko kailangan ko lang mas makinig. Binalaan ako ng isang kapwa-manggagawa, “Hindi ba dapat mong pagmuni-munihin kung bakit lumitaw ang mga problemang ito?” Naiinis na sinabi ko, “Walang perpektong tao, at lahat ay nagkakamali. Hindi kailangang pagmuni-munihin ang lahat.” Kinumusta ako ng ilang kapatid kung okey lang ako, at sinabi ko na ayos lang ako, pero ang totoo ay iniisip ko, “Bakit magkakaroon ng problema? Kahit hindi maayos ang lagay ko, kaya kong harapin itong mag-isa. Hindi ninyo kailangang mag-alala. Matagal na akong lider, kaya hindi ko ba nauunawaan ang katotohanan nang higit kaysa inyo?” Gaano man nila ako balaan, ayaw kong makinig. Lubos akong nabubuhay sa loob ng aking tiwaling disposisyon at mas nagdidilim ang aking espiritu. Nagsimula akong maidlip nang basahin ko ang mga salita ng Diyos at wala akong masabi sa panalangin. Dumami nang dumami ang mga problemang naglilitawan sa iglesia. Lubos akong bulag. Wala akong kabatiran sa maraming problema at hindi ko alam kung paano harapin ang mga iyon. Hindi nagtagal, isang survey sa pangkalahatang opinyon ang ginawa sa iglesia, at sinabi ng lahat ng kapatid na talagang mayabang ako at ayaw kong tumanggap ng katotohanan. Sabi nila diktador ako, na pinagagalitan ko ang mga tao at hinihigpitan sila. Natanggal ako sa posisyon ko dahil doon. Sa araw na iyon, ibinahagi sa akin ng lider ang mga pagsusuri ng lahat. Dama ko na ibinubuhos ng Diyos ang Kanyang matinding galit sa akin sa pamamagitan ng paghahayag at pakikitungo ng mga kapatid sa akin. Para akong isang dagang kalye na pinandidirihan ng lahat at itinatakwil pa ng Diyos. Hindi ko maunawaan kung paano ako lumubog nang husto. Sa aking pagdurusa, humarap ako sa Diyos na naghahangad: “Diyos ko, noon pa man ay inisip ko nang responsable ako sa aking gawain sa iglesia, na taglay ko ang kaunting realidad ng katotohanan. Hindi ko inisip kailanman na magkakaroon ako ng napakaraming problemang tulad ngayon. Sa paningin ng iba, isa akong mayabang na tao na hindi tatanggap ng katotohanan. Diyos ko, hindi ko alam kung paano ako nagkaganito. Mangyaring liwanagan at gabayan Mo akong makilala ang sarili ko at maunawaan ang Iyong kalooban.”

Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ang pinakamabuting gawin ay maglaan kayo ng higit na pagsisikap sa katotohanan ng pagkilala sa sarili. Bakit hindi kayo nabibiyayaan ng Diyos? Bakit kasuklam-suklam sa Kanya ang inyong disposisyon? Bakit pinupukaw ng inyong pananalita ang Kanyang galit? Sa sandaling magpamalas kayo ng katiting na katapatan, pinupuri ninyo ang inyong sarili, at humihingi kayo ng gantimpala para sa maliit na ambag; hinahamak ninyo ang iba kapag nakapagpakita kayo ng kaunting pagsunod, at nawawalan kayo ng galang sa Diyos kapag may simpleng gawain kayong naisakatuparan. … Yaong mga gumaganap sa kanilang tungkulin at yaong mga hindi; yaong mga namumuno at yaong mga sumusunod; yaong mga tumatanggap sa Diyos at yaong mga hindi; yaong mga nag-aabuloy at yaong mga hindi; yaong mga nangangaral at yaong mga tumatanggap ng salita, at iba pa: lahat ng taong iyon ay pinupuri ang kanilang sarili. Hindi ba ito nakakatawa sa inyo? Lubos na nababatid na naniniwala kayo sa Diyos, magkagayunma’y hindi kayo nakaayon sa Diyos. Lubos na nababatid na hindi kayo karapat-dapat, patuloy pa rin kayong nagyayabang. Hindi ba ninyo nadarama na nabawasan na nang kaunti ang inyong katinuan kaya wala na kayong kontrol sa sarili?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Hindi Kaayon ni Cristo ay Tiyak na mga Kalaban ng Diyos). “Huwag mong isipin na nauunawaan mo ang lahat. Sinasabi Ko sa iyo na hindi sapat ang lahat ng nakita at naranasan mo para maunawaan mo kahit ang ika-sanlibong bahagi ng Aking plano ng pamamahala. Kung gayon ay bakit napakayabang mong kumilos? Ang katiting na talento at kaunting kaalaman mo ay hindi sapat para gamitin ni Jesus kahit isang segundo lamang ng Kanyang gawain! Gaano ba talaga karami ang karanasan mo? Ang nakita mo at lahat ng narinig mo sa buong buhay mo at ang naisip mo ay maliit kaysa sa gawaing ginagawa Ko sa isang saglit! Ang pinakamabuti ay huwag kang mamintas at maghanap ng mali. Maaari kang magmayabang hangga’t gusto mo, ngunit isa ka lamang nilalang na ni hindi kapantay ng isang langgam! Lahat ng laman ng iyong tiyan ay mas kakaunti kaysa sa laman ng tiyan ng isang langgam! Huwag mong isipin na, komo nagkaroon ka na ng kaunting karanasan at nauna ka sa tungkulin, may karapatan ka nang magkukumpas at magmayabang. Hindi ba ang iyong karanasan at pagkauna sa tungkulin ay bunga ng mga salitang nabigkas Ko? Naniniwala ka ba na kapalit ang mga iyon ng sarili mong pagsisikap at pagpapagod?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ginagawang Ganap ng Dalawang Pagkakatawang-tao ang Kabuluhan ng Pagkakatawang-tao). Ang inihayag ng mga salita ng Diyos ay ang mismong kalagayan ko. Nabalisa ako, at noon lang ako nagsimulang magmuni-muni tungkol sa sarili ko. Pagkatapos gawin ang aking tungkulin bilang isang lider sa loob ng ilang taon, inakala ko na dahil medyo matagal akong nasa posisyong iyon, naunawaan ko ang mas maraming katotohanan at mas may kakayahan ako kaysa sa iba, na isa akong haligi ng iglesia, at walang magagawa ang iglesia kung wala ako. Nang magtamo ako ng kaunting tagumpay sa aking tungkulin, inakala ko na naunawaan ko na ang lahat, na taglay ko ang realidad ng katotohanan, na mas mahusay ako kaysa kaninuman. Inakala ko na ang pagkakaroon sandali ng pananampalataya, ang pagkakaroon ng kaunting karanasan ang nagbigay ng karapatan para magmayabang ako at na mas nakatataas ako kaysa sa ibang mga tao. Hindi ko man lang pinansin ang mga suhestyon ng mga kapatid, lalong hindi ko sila hinanap o tinanggap. Kahit noong nagmamalasakit sila sa akin at kinukumusta nila ang lagay ko, pakiramdam ko mas mataas ang tayog ko kaysa sa kanila, kaya kaya kong harapin ito, at hindi ko kailangan ang tulong nila. Nang matuklasan ko ang kanilang mga pagkakamali at paghihirap, hindi ako nagbahagi tungkol sa katotohanan para tulungan sila, kundi pinagmalakhan ko sila. Talagang hindi sila nakagawa ng tama sa paningin ko at kinagalitan ko sila nang husto. Dahil dito, hinigpitan ko ang mga kapatid at nabuhay sila sa pagiging negatibo. Paano naging pagtupad iyon sa aking tungkulin? Malinaw na paggawa iyon ng kasamaan. Wala akong ipinakita kundi ang mayabang at mapagmataas na masamang disposisyon. Nang maging tao ang Diyos sa mga huling araw, na ipinapahayag ang katotohanan at gumagawa upang iligtas ang tao, gumawa Siya ng napakadakilang gawain, pero hindi Siya kailanman nagpasikat, at hindi Niya ipinakilala ang Kanyang Sarili bilang Diyos. Sa halip, Siya ay mapagkumbaba at tago, tahimik na ginagawa ang gawain ng pagliligtas. Nakita ko na napakamapagkumbaba at kaibig-ibig na Diyos, samantalang napakataas ng pagtingin ko sa sarili ko, na lubhang ginawang tiwali ni Satanas at puno ng masasamang disposisyon, at sa aking mga kakayahan dahil lang sa matagal-tagal na akong nananampalataya, at naunawaan ko ang mas maraming doktrina, at may kaunting karanasan ako sa gawain. Tumayo ako sa aking pedestal at ayaw kong bumaba. Lubos akong walang kaalaman tungkol sa sarili ko, wala akong anumang alam tungkol sa sarili ko, at mayabang ako na wala sa katwiran. Kasuklam-suklam ako. Matapos ilantad ng Diyos, nakita ko sa wakas ang aking tunay na tayog. Nagawa kong lutasin ang ilang isyu sa aking tungkulin dahil lang sa gawain ng Banal na Espiritu. Kung wala ang Kanyang gawain at patnubay, lubos akong bulag at walang nauunawaang anuman. Hindi ko malutas ang sarili kong mga problema, lalo na ang sa ibang mga tao. Magkagayunman, masyado akong naging hambog. Naging napakayabang ko talaga. Sa puntong iyon ikinahiya ko ang ugali ko.

Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Kung talagang nasasaloob mo ang katotohanan, natural na magiging tama ang landas na iyong tinatahak. Kung wala ang katotohanan, madaling gumawa ng masama, at gagawin mo iyon kahit ayaw mo. Halimbawa, kung mayroon kang kayabangan at kahambugan, makikita mo na imposibleng hindi sumuway sa Diyos; mapipilitan kang sumuway sa Kanya. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito dahil nangingibabaw ang iyong likas na kayabangan at kahambugan. Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga; magiging dahilan ang mga ito para dakilain mo ang iyong sarili, lagi kang magpasikat, at, sa huli, papalit ka sa lugar ng Diyos at magpapatotoo para sa iyong sarili. Sa huli, gagawin mong mga katotohanan ang iyong sariling mga ideya, ang iyong sariling pag-iisip, at ang iyong sariling mga kuru-kuro para sambahin ka. Tingnan mo kung gaano kalaking kasamaan ang ginagawa ng mga tao dahil nangingibabaw ang kanilang likas na kayabangan at kahambugan! Upang malutas ang kanilang masasamang gawa, kailangan muna nilang lutasin ang problema ng kanilang likas na pagkatao. Kung walang pagbabago sa disposisyon, hindi posibleng maghatid ng pangunahing resolusyon sa problemang ito” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos basahin ang mga salita ng Diyos napagtanto ko na ang likas na kayabangan ko ang ugat ng paggawa ko ng kasamaan at paglaban sa Diyos. Sa udyok ng aking likas na kayabangan, inangkin ko ang karangalan sa mga resulta ng gawain ng Banal na Espiritu nang magkaroon ako ng kaunting tagumpay sa aking tungkulin, na ipinangangalandakan ang sarili bilang pinakamagaling sa iglesia. Walang kahihiyang naniwala ako na tumanggap ako ng pagliligtas ng Diyos, subalit wala akong kaalaman tungkol sa sarili ko. Sa aking tungkulin, palagi kong ipinagpaparangalan na mas mataas ang ranggo ko, na itinuturing ang aking sarili na mas mahusay at mas mataas kaysa sinuman, palaging minamaliit ang iba. Ginamit ko pa ang mga salita ng Diyos para payuhan ang mga kapatid, at sa pagpaplano ng gawain hindi ko tinalakay ang mga bagay-bagay sa sister na tumutulong sa akin. Sa halip, naging dominante ako at laging ako ang nasusunod. Gumawa pa akong mag-isa ng mga desisyon tungkol sa mahahalagang bagay para sa gawain ng bahay ng Diyos. Ginawa ko lang tau-tauhan ang sister na iyon at lumikha ako ng sarili kong imperyo sa iglesia. Dahil sa aking likas na kayabangan, binalewala ko ang lahat ng iba pa at hindi pinanatili ang Diyos sa puso ko. Hindi ko hinanap ang mga prinsipyo ng katotohanan kapag naharap ako sa isang isyu, at itinuring ko pang katotohanan ang sarili kong mga ideya, at hinikayat ang lahat ng iba pa na pakinggan at sundin ako. Ipinaalala nito sa akin ang pagbibigay ng Diyos ng kaunting kapangyarihan sa arkanghel para pamahalaan ang iba pang mga anghel sa langit, pero nawalan ito ng lahat ng katwiran dahil sa kayabangan nito, na nag-aakalang espesyal ito at gustong makapantay ang Diyos. Dahil dito, nagkasala ito sa disposisyon ng Diyos, at isinumpa ito ng Diyos at itinapon mula sa langit. At ngayon, itinaas ako ng Diyos para gumawa bilang isang lider upang purihin Siya at magpatotoo sa Kanya sa lahat ng bagay, upang makapagbahagi ako tungkol sa katotohanan para lutasin ang mga praktikal na isyu, ipaunawa sa iba ang katotohanan at magpasakop sa Diyos. Pero hindi ko hinanap ang katotohanan o ginawa ang aking tungkulin ayon sa mga hinihingi ng Diyos. Sa halip ay nang-agaw ako ng kapangyarihan, inilagay ko sa sentro ang sarili ko, at hinikayat ang lahat ng pakinggan at sundin ako. Paano ako naiba sa arkanghel? Nagplano ang Diyos ng mga sitwasyon para harangan ang aking landas, at pagkatapos ay binalaan ako sa pamamagitan ng mga kapatid, pero hindi ko tinanggap iyon o nagmuni-muni man lang tungkol sa aking sarili. Masyado akong matigas at suwail! Noon ko pa ginagawa ang aking tungkulin nang may mayabang na disposisyon, sinusupil ang mga kapatid, kaya nabuhay sila sa pagiging negatibo at hindi nila nalutas ang kanilang mga paghihirap. Wala ring anumang naging pagsulong sa gawain ng iglesia. Puro kasamaan ang lahat ng ginawa kong iyon dahil naging kontrolado ako ng aking kayabangan! Likas ang katigasan ng ulo ko at kayabangan. Kung hindi sa marahas na paglalantad at pakikitungo sa akin ng Diyos sa pamamagitan ng mga kapatid, at pagtatanggal sa akin mula sa aking tungkulin, hindi sana ako kailanman nakapagmuni-muni tungkol sa aking sarili. Kung nagpatuloy iyon, nakagawa pa sana ako ng mas marami pang kasamaan. Nagkasala sana ako sa disposisyon ng Diyos, pagkatapos ay naisumpa at naparusahan ng Diyos, kagaya ng arkanghel. Sa puntong iyon nagtamo ako ng pagkaunawa sa mabubuting layon ng Diyos. Ginagawa Niya ito noon para pigilan ako sa aking masasamang landasin at para bigyan ako ng pagkakataong magsisi. Ito ang Diyos na pinoprotektahan at inililigtas ako. Nagpasalamat ako sa Diyos mula sa puso ko.

Matapos akong mapalitan, naisagawa ni Sister Liu nang normal ang kanyang tungkulin, at batay sa sinabi ng iba, bagama’t hindi pa masyadong matagal na nananampalataya ang bagong halal na lider at mga diakono, kapag tinatalakay ang gawain walang sinumang kumapit sa sarili nilang mga ideya, kundi sa halip ay nagdasal sila at sumandig sa Diyos, na hinahanap ang mga prinsipyo ng katotohanan nang magkakasama. Nagtulungan ang lahat, at unti-unting sumiglang muli ang gawain ng iglesia. Nahihiya talaga akong marinig ito. Noon ko pa inakalang hindi kaya ng gawain ng iglesia na magpatuloy nang wala ako, pero sa harap ng mga katunayan, nakita ko na ang gawain ng bahay ng Diyos ay natatapos na lahat at suportado ng Banal na Espiritu, at hindi ito isang bagay na magagawa ng iisang tao. Ginagampanan lang ng mga tao ang sarili nilang tungkulin. Gaano man katagal na tayong nananampalataya sa Diyos, basta’t umaasa tayo sa Diyos para hanapin at isagawa ang katotohanan sa ating tungkulin, mapapasaatin ang patnubay at mga pagpapala ng Diyos. Ang pagtupad ng aking tungkulin nang hindi hinahanap ang katotohanan, kundi buong kayabangang ginagawa ang anumang gusto ko, at pagiging diktador ko ay kasuklam-suklam para sa Diyos. Kung wala ang patnubay ng Diyos, nawala sa akin at naging walang kabuluhan ang gawain ng Banal na Espiritu. Wala akong magawang anuman. Dati-rati ay bulag ako sa aking kayabangan, hindi masawata, buong kayabangang inuutusan ang mga tao, na pinipigilan at sinasaktan ang mga kapatid, at nagambala ko ang gawain ng iglesia. Nakonsiyensya ako nang husto, at labis na nagsisi sa aking sarili. Nagdasal ako sa Diyos: “Diyos ko, naging masyado akong bulag. Hindi ko pa nakikilala ang sarili ko, palagi kong iniisip na mas marami akong nauunawaan dahil mas matagal akong naging isang lider, kaya mas mahusay ako sa lahat. Nangibabaw ang kayabangan ko sa aking tungkulin, at nakagambala ito sa gawain ng Iyong bahay. Diyos ko, ayaw ko nang lumaban sa Iyo, at hangad kong tunay na magsisi.”

Pagkatapos ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Kailangan mong malaman kung anong uri ng mga tao ang Aking nais; yaong mga hindi dalisay ay hindi pinapayagang makapasok sa kaharian, yaong mga hindi dalisay ay hindi pinahihintulutang dungisan ang banal na lupain. Bagama’t maaaring marami kang nagawang gawain, at gumawa ka sa loob ng maraming taon, sa huli kung kalunus-lunos pa rin ang iyong karumihan, hindi katanggap-tanggap sa batas ng Langit na nais mong pumasok sa Aking kaharian! Mula sa pundasyon ng mundo hanggang ngayon, hindi Ako kailanman nakapag-alok ng madaling daan patungo sa Aking kaharian para sa mga humihingi ng pabor sa Akin. Ito ay isang panuntunan sa langit, at walang sinumang makasusuway rito! Kailangan mong hangarin ang buhay. Ngayon, yaong mga gagawing perpekto ay kauri ni Pedro: Sila yaong mga naghahangad ng mga pagbabago sa kanilang sariling disposisyon, at handang magpatotoo sa Diyos at gampanan ang kanilang tungkulin bilang nilalang ng Diyos. Ang ganitong mga tao lamang ang gagawing perpekto” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). “Pinagpapasyahan Ko ang hantungan ng bawat tao hindi batay sa gulang, katandaan, tindi ng pagdurusa, at lalong hindi batay sa kung gaano siya kaawa-awa, kundi batay sa kung taglay niya ang katotohanan. Wala nang ibang pagpipilian kundi ito. Dapat ninyong matanto na parurusahan din ang lahat ng hindi sumusunod sa kalooban ng Diyos. Ito ay isang di-nababagong katotohanan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan). Ang mga salita ng Diyos ay napakalinaw. Diyos ang nagpapasiya sa kalalabasan ng mga tao hindi ayon sa kung gaano katagal na silang naniwala, gaano karami ang kanilang maipapangaral, o gaano karami na ang kanilang nagawa, kundi ayon sa kung hinahanap nila ang katotohanan, kung nabago na nila ang kanilang mga tiwaling disposisyon, at kung magagawa nila ang tungkulin ng isang nilalang. Ito ang pinakamahahalagang bagay. Dati-rati, hindi ko alam ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Matagal-tagal na akong naniwala, nagkaroon na ako ng ilang taon ng karanasan bilang isang lider, at nagkaroon na ako ng kaunting tagumpay sa aking tungkulin. Sinamantala ko ang lahat ng ito. Akala ko kung patuloy akong naghangad sa gayong paraan, ililigtas ako ng Diyos, kaya hindi ako nagtuon sa pagdanas na mahatulan, makastigo, mapakitunguhan, at matabas ng Diyos. Binalewala ko lalo na ang paghahanap sa katotohanan sa tungkulin kong lutasin ang aking mga tiwaling disposisyon. Dahil dito, halos hindi nagbago ang aking disposisyon sa buhay pagkaraan ng maraming taon ng pagsampalataya sa Diyos, at nabubuhay pa rin sa aking likas na kasamaan at kayabangan, na gumagawa ng masama at nilalabanan ang Diyos. Nakita ko na hindi natin makikilala ang ating sarili o tunay na makakapagsisi sa Diyos kung hindi natin hahangarin ang katotohanan sa ating pananampalataya. Gaano man karaming gawain ang ating nagawa, gaano man karami ang ating naipangaral, kung walang pagbabago sa ating disposisyon sa buhay, isusumpa at aalisin pa rin tayo ng Diyos. Pinagpapasiyahan ito ng matuwid na disposisyon at banal na diwa ng Diyos. Matapos maunawaan ang kalooban ng Diyos hindi ko na sinamantala kung gaano katagal na akong naniwala o gaano karaming gawain na ang aking nagawa, kundi nagsimula akong magtuon sa pagsisikap sa mga salita ng Diyos, pagmumuni-muni at pagkilala sa aking sarili, at paghahangad na mabago ang masasamang disposisyon.

Pagkatapos niyon, binigyan ako ng isa pang tungkulin sa iglesia. Kapag nakikipagtulungan ako sa mga kapatid, mas mapagpakumbaba na ako, at kapag nagsabi sila ng ibang mga pananaw, pakiramdam ko kung minsan ay tama ako at gusto kong makinig sila sa akin, pero agad kong napagtanto na ipinapakita ko na naman ang aking mayabang na disposisyon, kaya nagdarasal ako sa Diyos at isinasantabi ko ang aking sarili para hanapin ang katotohanan kasama ng mga kapatid, at lutasin ang mga bagay-bagay sa pamamagitan ng pagtatalakayan. Sinabi ng lahat ng kapatid na hindi na ako kasingyabang ng dati, na mas lumago na ako. Ang marinig ang pagsusuri nilang ito sa akin ay talagang nakaantig sa akin. Alam kong nakamtan ito sa pamamagitan ng paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos. Kahit hindi ko pa lubos na naaalis ang aking mayabang na disposisyon at napakalayo ko pa sa mga pamantayang hinihingi ng Diyos, nakita ko na ang pagmamahal at pagliligtas ng Diyos. Nakita ko na ang gawain at mga salita ng Diyos ay talagang makapagbabago at makakadalisay sa mga tao.

65. Matatamo ang Isang Kawangis ng Tao sa Pamamagitan ng Paglutas sa Pagmamataas

Ni Zhenxin, USA

Noong March 2017, nagsimula ako sa gawain ng graphic design para sa simbahan karamihan para sa mga poster ng pelikula at mga thumbnail. Noong una, wala ako masyadong alam sa teknikal na aspeto, kaya patuloy kong pinag-aaralan ang mga prinisipyo at teknikal na kasanayan. Mapagpakumbaba akong humihingi ng tulong sa mga kapatid at isinasaalang-alang ko ang payo ng iba sa mga disenyo ko. Kalaunan ay nakuha ko na ang mga teknikal na kasanayang kailangan ko para sa tungkulin. Nailagay na online ang mga thumbnail ko at mataas ang bilang ng click-through. May isang partikular na poster para sa isang dokumentaryo na pinuri ng maraming kapatid. May ibang kumokonsulta sa akin nang madalas sa mga problemang teknikal, kaya pakiramdam ko ay meron talaga akong talento sa larangan ng graphic design. Naging mapagmataas ako nang hindi ko namamalayan.

Kinalaunan, kapag nagdidisenyo ako ng mga thumbnail na mas madali sa mga poster ng pelikula, pakiramdam ko ay sapat na ang kasanayan ko para matapos ang mga iyon nang mabilis. Kaya ginagawa ko ang mga iyon batay sa mga teknikal na kasanayang meron ako nang hindi masyadong pinag-iisipan iyon o hinahanap ang mga prinsipyo. Bilang resulta, nakatanggap ako ng komento sa mga kapatid na hindi raw akma ang ilaw at kulay sa tema. Hindi ko isinaalang-alang o tinanggap ang komento nila, sa halip ay inisip ko, “Wala ba kayong taste? Matapang na pagkamalikhain ito. Napag-isipan ko nang lahat ito at hindi ito problema. Dala ng kawalan ng kaalaman ang mga mungkahi ninyo.” Talagang ipinagpilitan ko ang desisyon ko at nag-init pa nga ang ulo ko. Tumanggi akong baguhin ang kahit ano. Bilang resulta, hindi tinanggap ang ilan sa mga thumbnail ko dahil sa problema sa mga larawan. Nabalitaan ko pagkatapos na nahigpitan ang isang sister sa akin at natatakot nang magbigay ng mga suhestyon. Medyo nalungkot ako nang mabalitaan ko ito pero hindi ako nagnilay sa sarili ko tungkol sa nangyari.

Hindi nagtagal, gumawa ako ng disenyo para sa isa pang poster ng pelikula. Ang pelikula ay tungkol sa isang mananampalatayang niligaw at kinontrol ng mga pastor at elder at nalimitahan ng mga relihiyosong kuru-kuro, kaya ayaw niyang tanggapin ang bagong gawain ng Diyos. Kalauanan ay tinanggap niya ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw matapos hanapin ang katotohanan at namuhay sa liwanag ng Diyos. Pinag-isipan ko ang temang ito at naisip ko, “Dapat talagang mag-fade ang poster na mula sa madilim papaliwanag—wala nang gaganda pa sa ideyang iyon.” Ang tagal kong naghanap ng katulad na poster para gamiting sanggunian. Nang tignan ko ang tapos nang larawan, naisip ko, ang ganda talaga, mukha itong poster ng pelikulang patok sa takilya. Puring-puri ako sa sarili ko. Tapos ay nakita ng isang sister ang poster ko at ibinigay ang mungkahing ito: “Masyadong madilim dito. Walang detalye at masyadong walang buhay.” Tapos iminungkahi ng isa pang sister: “Masyadong madilim ang kabuuan, hindi malinaw. Mukhang malungkot. Nagpapatotoo ang pelikulang ito sa Diyos, kaya dapat hindi masyadong madilim ang larawan.” Ayaw kong tanggapin ang mga ideya nila, ang mga sinasabi nila. Naisip ko, “Para sa akin maganda talaga ito. Wala kayong alam sa shading pero tinuturuan n’yo ako kung paano gawin iyon. Hindi ba’t masyado lang kayong namumuna?” Ang sinabi ko ay “Pero hindi ba’t ito naman ang tamang shading? Dapat maging malinaw ang kaibahan ng liwanag at dilim. Isa pa, para sa poster ng pelikula iyan, kaya ang mahalaga ay magawa ang shading. Ganoon ang paggawa sa ibang poster ng pelikula. Walang mali riyan.” Tapos ay nagpadala ako sa kanila ng kopya ng poster ng pelikulang ginamit kong sanggunian. At sa gulat ko, sinabi nilang masyadong malaki ang madilim na bahagi sa poster ko at hindi iyon kasingganda nung isa. Inis na inis talaga ako nang sabihin nila iyon, at naisip ko, “Baka nalilimutan ninyong lagi kayong nanghihingi sa akin ng payo tungkol sa shading. Wala nga kayong kahit kaalam-alam dito, pero tinuturuan n’yo ako kung paano gawin ito. Bakit nagmamarunong kayo?” Para patunayang tama ako, pinadala ko ang larawang dinisenyo ko sa ibang mga kapatid, pero sinabi rin nila sa aking masyado iyong madilim. Kinailangan kong lunukin na lang na baguhin iyon. Pero tingin ko pa rin ay tama ang ideya ko at nakaayon naman iyon sa mga prinsipyo ng shading, kaya kaunti lang ang binago ko, pero hindi pa rin iyon tinanggap. Bilang resulta, isang buwan kong ginawa ang larawan na dapat ay inabot lang ng isang linggo. Sa huli ay hindi na iyon tinanggap dahil sa mga problema sa pagkakadisenyo. Para akong sinampal noon. Talagang nawalan ako ng gana at pinanghinaan ng loob at ayokong magkuwento sa pagbabahagi kasama ng iba. Nasa isa akong madilim at malungkot na lugar. Tapos ay pinaalala sa akin ng team leader na walang naging matagumpay sa mga disenyo ko nitong mga huli at na kailangan kong magnilay sa sarili ko sa harap ng Diyos agad-agad. Noon lang ako humarap sa Diyos sa pagninilay at nakahanap ako ng ilang mahahalagang salita ng Diyos.

Nabasa ko ito sa mga debosyonal ko isang araw: “Kapag dumarating sa iyo ang mga usapin, hindi ka dapat maging mapagmagaling, iniisip na, ‘Nauunawaan ko ang mga prinsipyo, at ako ang may huling salita. Hindi kayo karapat-dapat na magsalita. Anong alam ninyo? Hindi ninyo nauunawaan; Nauunawaan ko!’ Ito ay pagiging mapagmagaling. Ang pagiging mapagmagaling ay isang tiwali, satanikong disposisyon; hindi ito isang bagay na nasa normal na pagkatao.” “Kung palagi mong inaakalang mas matuwid ka kaysa sa iba at iginigiit ang sarili mong mga pamamaraan, sinasabing, ‘Hindi ako makikinig kanino man. Kung makinig man ako, palabas lang iyon—hindi ako magbabago. Gagawin ko ang mga bagay ayon sa aking paraan; Ramdam kong tama ako at ganap na nabigyang-katwiran,’ ano ang mangyayari? Maaari kang mabigyang-katwiran at maaaring walang pagkakamali sa iyong ginagawa; maaaring hindi ka nakagawa ng anumang pagkakamali, at maaaring mayroon kang mas mahusay na pag-unawa sa teknikal na aspeto ng isang usapin kaysa sa iba, subalit, sa sandaling kumilos at magsagawa sa ganitong paraan, makikita ng iba, at sasabihin nila: ‘Hindi mabuti ang disposisyon ng taong ito! Kapag nangyari sa kanila ang mga usapin, hindi nila tinatanggap ang sasabihin ng iba, tama man o mali. Lahat ay pagtutol. Hindi tinatanggap ng taong ito ang katotohanan.’ At kung sinasabi ng mga tao na hindi mo tinatanggap ang katotohanan, ano ang dapat isipin ng Diyos? Nakikita ba ng Diyos ang iyong mga pagpapahayag? Napakalinaw na nakikita ng Diyos itong lahat. Hindi lamang naghahanap sa pinakaloob na puso ng tao ang Diyos, pinagmamasdan din Niya ang lahat ng sinasabi at ginagawa mo sa lahat ng oras, sa lahat ng lugar. At, kapag nakikita Niya ang mga bagay na ito, ano ang ginagawa Niya? Sinasabi Niya: ‘Ikaw ay pinatigas. Nasa gayon kang mga kalagayan na nasa tama, at gayon din na nasa mga kalagayan ka na ikaw ay nasa mali. Sa lahat ng kalagayan, salungat at magkabangga ang lahat ng iyong paghahayag at pagpapakita. Wala kang tinatanggap sa mga ideya o mungkahi ng iba. Lahat ng nasa iyong puso ay salungatan, pagkakulong, at pagtanggi. Napakahirap mo!’” (“Kung Hindi Mo Kayang Mamuhay Palagi sa Harap ng Diyos, Ikaw ay Hindi Naniniwala” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakikita nga talaga ng Diyos ang laman ng mga puso’t isip natin. Talagang nalantad nito ang kalagayan ko. Ibinubunyag ko noon ang satanikong disposisyon ng pagmamataas. Noong naaaprubahan at pinupuri ng mga kapatid ang mga poster ko, akala ko ay dahil iyon sa sarili kong kakayahan at wala nang ibang makapapantay sa disenyo at teknikal na kaalaman ko. Nang magbigay sa akin ng mga mungkahi ang ibang tao, hindi ko tinanggap ang mga iyon, iniisip na hindi nila naiintindihan. Kahit na maraming tao ang nagbigay ng pare-parehong mungkahi, nagmatigas ako. Nagkunwari akong tinatanggap ang sinabi nila pero ang totoo ay kumapit ako sa sarili kong ideya. Binago ko lang kung ano ang naaayon sa mga ideya ko at tumangging baguhin ang hindi ko sinasang-ayunan. Naghanap ako ng lahat ng uri ng dahilan para makipagtalo sa mga tao. Nasakal ko ang isang sister dahil doon. Napagtanto kong sobra-sobra na ang pagiging mapagmataas ko. Talagang wala na ako sa katwiran! Masyado akong mapagmataas at mapagmatuwid na ayaw kong tumanggap ng mungkahi ninuman. Hindi lang kinailangang paulit-ulit na i-edit ang larawan na umantala sa gawain namin, lumala pa ang sarili kong kalagayan. Kung hindi ko hinarap ang mga pagkabigo at dagok na iyon, hindi ako makakaharap sa Diyos para magnilay at makilala ang sarili ko. Kung hindi ako bumalik, kung ipinagpatuloy ko ang pamumuhay sa mapagmataas kong disposisyon, tatanggihan ako ng iba at masusuklam ang Diyos sa akin. Napuno ako ng pagsisisi at natakot ako. Agad akong lumapit sa Diyos sa panalangin na handang magsisi.

Pagkatapos, nagsabi ako sa mga sister sa team tungkol sa katiwaliang naibunyag ko at sinabi sa kanilang handa akong tanggapin ang anumang mga mungkahi nila at pagwawasto. Sa tungkulin ko mula noon, maraming mungkahi ang ibinigay sa akin ng mga kapatid at noong una ay medyo mahirap para sa aking tanggapin ang mga iyon. Pero kapag naaalala ko ang mga kapalpakan ko kailan lang, nananalangin ako at isinasantabi ang aking sarili. Iniisip ko kung bakit nila ibinigay ang mungkahing iyon, kung anong makakamit kung susundin iyon, at kung nasaan ang problema. Tapos ay isinasaalang-alang ko iyon batay sa prinsipyo. Sa ganoong paraan, mas madaling intindihin at tanggapin ang mungkahi ng iba at naging mas maganda ang pagtanggap sa mga pag-e-edit ko. Nakita ko rin kung gaano kabuti ang pagsasagawa sa katotohanan. Ngunit talagang nakaugat na sa akin ang mapagmataas kong disposisyon, kaya hindi ko iyon maialis sa isang karanasan lamang ng pagkabigo.

Hindi nagtagal ay nasadlak akong muli sa pagmamataas. May isang beses na nagdisenyo ako ng thumbnail para sa lahat ng kanta ng simbahan. Naisip ko na dahil sila ay mga kapatid na nagpapahayag ng papuri sa Diyos matapos nilang maranasan ang gawain Niya ay may mainit, romantiko, at magandang damdamin dapat iyon. Naisip ko ang isang teorya sa kulay na natutunan ko na nagsasabing lila ang sumisimbulo sa pakiramdam na iyon, at may marangal at elegante iyong kahulugan. Pakiramdam ko hindi ako magkakamali sa paggamit ng lila bilang pangunahing kulay. Nang matapos ako, sinabi ng ilang kapatid na nagustuhan nila ang naisip ko ukol doon at maganda ang kulay. Natuwa ako sa sarili ko at naisip ko na may kaunting kakayahan nga ako at abilidad na magdisenyo. Nagulat ako nang nagpadala sa akin ng suhestyon ang isang sister na nagsisimula pa lang sa design, na nagsasabing “Ang mga awit ng Iglesia ay mga tunay na karanasan at pagkakaunawa ng mga miyembro ng kongregasyon. Masyadong hindi makatotohanan ang paggamit ng kulay lila at talagang hindi iyon naaangkop sa mood ng mga awit. Medyo masakit iyon sa mata. Ang payo ko ay palitan iyon.” Nabasa ko ang mungkahi niya pero nakaramdam ako ng pagtutol sa loob ko. Naisip ko, “Marami na akong napagdaanang training materials na nagsasabing may mainit na damdamin ang lila. Isa pa, maraming disenyo online ang gumagamit ng lila sa ganitong paraan. Bakit mo sasabihing masakit ito sa mata? Higit sa lahat, nagsisimula ka pa lang dito at wala ka pa masyadong nagagawang disenyo, pero nagmumungkahi ka na sa akin. Hindi mo alam kung hanggang saan ka lang.” Pero hindi pa rin ako komportableng kontrahin siya agad, kaya pinaghintay ko siya, sabi ko magtatanong-tanong ako ng mungkahi ng iba. Hindi naman ako nagtanong ng opinyon ng iba pagkatapos noon, binalewala ko lang iyon.

Makalipas ang ilang araw, binigyan ako ng isa pang sister ng parehong komento at sabi niya masyado raw nakakalungkot ang kulay na ginamit ko. Iminungkahi niyang baguhin ko iyon. Bigla akong pinaalalahanan ng team leader na huwag maging matigas ang ulo at na dapat ko iyong baguhin para muling masuri. Hindi na ako nangahas na ipagpilitan ang desisyon ko kaya sinubukan kong baguhin nang kaunti. Pero hindi talaga ako handang bitawan ang lilang disenyo ko. Naisip ko, “Hindi naman ganoon kasama ang disenyo ko na may ganitong kulay. Nagustuhan naman ito ng iba, kaya bakit kailangan ko itong baguhin?” Kaya nahirapan akong baguhin iyon nang ganoon ang iniisip ko. Hindi pa rin iyon gumanda pagkatapos ng ilang subok. Tapos ay nagkaproblema sa larawan sa isang inedit ko na ilang oras kong sinubukang ayusin pero hindi ko maayos. Inis na inis ako, at wala nang maisip na paraan at gusto ko na ngang sumuko. Naisip ko kung paanong isang buwan na ang iginugol ko sa isang larawang iyon sa pag-e-edit, no’n nang anim na beses, at napakaraming suhestyon na ang ibinigay sa akin ng iba. Hindi ko pa rin iyon natatapos at naaantala ko ang gawain namin. Ang sama talaga ng loob ko. Naalala ko kung paano ko naantala ang gawain namin dati dahil mapagmataas ako at hindi ako marunong tumanggap ng komento. Ngayon ay nagiging mapagmataas na naman ako at ayaw tumanggap ng mga suhestyon ng iba. Hindi ba’t iyon rin ang dating problema? Agad akong lumapit sa Diyos sa panalangin, “O Diyos, malala na po talaga ang mapagmataas kong disposisyon. Hindi ako makapagpasakop sa sitwasyong ito. Patnubayan at bigyan Mo po ako ng kaliwanagan upang maunawaan ko ang kalooban Mo, upang lubos kong makilala ang sarili ko at makaalis sa kalagayang ito.”

Pagkatapos ay nabasa ko ang talatang ito sa mga salita ng Diyos: “Pagmamataas ang ugat ng tiwaling disposisyon ng tao. Kapag mas mayabang ang mga tao, mas malamang na lumaban sila sa Diyos. Gaano kaseryoso ang problemang ito? Hindi lang isinasaalang-alang ng mga taong mayabang ang mga disposisyon ang lahat ng iba pa na mas mababa kaysa kanila, kundi, ang pinakamasama, hinahamak pa nila ang Diyos. Bagama’t, sa tingin, maaaring mukhang naniniwala sa Diyos ang ilang tao at sinusunod Siya, ni hindi nila Siya itinuturing na Diyos. Pakiramdam nila palagi ay taglay nila ang katotohanan at napakataas ng tingin nila sa kanilang sarili. Ito ang diwa at ugat ng mayabang na disposisyon, at nagmumula ito kay Satanas. Kaya, kailangang malutas ang problema ng kayabangan. Ang pakiramdam na mas magaling ka kaysa iba—walang kuwenta iyan. Ang kritikal na isyu ay na nakakapigil sa isang tao ang kanyang mayabang na disposisyon na magpasakop sa Diyos, sa Kanyang kapamahalaan, at sa Kanyang mga pagsasaayos; laging nadarama ng ganitong tao na makipagpaligsahan sa Diyos na magkaroon ng kapangyarihan sa iba. Ang ganitong klaseng tao ay walang pagpipitagan sa Diyos ni katiting, ni hindi niya mahal ang Diyos o nagpapasakop sa Kanya. Ang mga taong mayayabang at palalo, lalo na iyong mga nawalan na ng katinuan sa sobrang yabang, ay hindi kayang magpasakop sa Diyos sa kanilang paniniwala sa Kanya, at pinaparangalan pa nila at nagpapatotoo sa kanilang sarili. Ang gayong mga tao ang pinakalumalaban sa Diyos. Kung nais ng mga taong umabot sa kung saan nagpipitagan sila sa Diyos, kailangan muna nilang lutasin ang mayayabang nilang disposisyon. Habang mas ganap mong nilulutas ang mayabang mong disposisyon, mas magpipitagan ka sa Diyos, at saka ka lang makakapagpasakop sa Kanya at magagawang makamit ang katotohanan at kilalanin Siya” (Pagbabahagi ng Diyos). Natulungan ako nitong maunawaan na ang pagmamataas ang ugat ng paglaban sa Diyos. Kontrolado ng mapagmataas kong disposisyon, akala ko ay palagi akong tama, na para bang ang pananaw ko ang katotohanan, na para bang iyon ay may awtoridad. Wala akong anumang pagnanasang hanapin ang katotohanan at magpasakop sa Diyos. Basta ayaw ko lang tanggapin ang mungkahi ninuman. Lalo na kung ang taong nagbigay ng mungkahi ay hindi kasinggaling ko sa teknikal na aspeto o hindi naiintindihan ang isang partikular na teknikal na aspeto, talagang tumatanggi ako. Kunwari ay tinatanggap ko iyon, pero sa totoo ay hindi ko siniseryoso ang mga mungkahi nila. Sa pamamagitan ng ibang tao, maraming beses ipinaalala ng Diyos sa akin na isantabi ang kalooban ko, na magtuon sa kung anong makabubuti sa Sambahayan ng Diyos, na maghanap, at sumubok, at gawin ang pinakamagandang bersyon. Pero napakatigas ng ulo ko at masyado akong may labis na pagtingin sa sarili. Inari kong katotohanan ang sarili kong mga ideya at karanasan at ipinagpilitan ang gusto ko kapag hindi pasado sa akin ang mungkahi ng iba. Naantala nito ang gawain ng Sambahayan ng Diyos. Tapos sa wakas ay unti-unti ko nang naunawaan ang mga salitang ito ng Diyos: “Hindi lang isinasaalang-alang ng mga taong mayabang ang mga disposisyon ang lahat ng iba pa na mas mababa kaysa kanila, kundi, ang pinakamasama, hinahamak pa nila ang Diyos.” “Kapag mas mayabang ang mga tao, mas malamang na lumaban sila sa Diyos.” Lubos akong nakumbinsi ng mga ito. Medyo natakot din ako. Naalala ko rito ang mga anticristo sa simbahan. Talagang mapagmataas at diktador sila, at hindi kailanman nakikinig sa mga suhestyon ng iba. Nagwala pa nga sila at nagtanggal ng mga tao na nagbigay ng mga komento at naantala talaga niyon ang gawain ng Sambahayan ng Diyos at nalabag sa disposisyon ng Diyos. Lahat sila ay pinalayas ng Diyos. Hindi ko pa nagagawa ang kasamaang ginawa ng mga anticristo, pero anong kaibahan ng disposisyong ipinakita ko sa disposisyon nila? Noon ko napagtanto kung gaano kaseryoso ang kahihinatnan kung hindi ko aayusin ang pagmamataas ko. Agad akong lumapit sa Diyos sa panalangin, handang magsisi.

Pagkatapos, nabasa ko ang talatang ito ng mga salita ng Diyos: “Habang tinitingnan ito ngayon, mahirap bang tuparin nang sapat ang tungkulin ng isang tao? Sa katunayan, hindi ito mahirap; dapat lang magkaroon ang mga tao ng paninindigan ng pagpapakumbaba, magtaglay ng kaunting katinuan, at taglayin ang naaangkop na katayuan. Gaano man kataas sa inaakala mo ang iyong pinag-aralan, ano mang mga gantimpala ang napanalunan mo na, o gaano man ang natamo mo na, at gaano man kataas sa paniniwala mo ang iyong kakayahan at ranggo, dapat kang magsimula sa pamamagitan ng pagpapakawala sa mga bagay na ito—walang halaga ang mga ito. Sa tahanan ng Diyos, gaano man kalaki o kabuti ang mga bagay na iyon, hindi magiging higit na mataas kaysa sa katotohanan ang mga ito; hindi ang mga ito ang katotohanan, at hindi ito maaaring halinhan. Ito ang dahilan kung bakit sinasabi Ko na dapat kayong magkaroon nitong bagay na tinatawag na katinuan. Kung sabihin mong, ‘Likas akong matalino, may isip akong napakatalas, listo ako, mabilis akong matuto, at labis na matalas ang aking memorya,’ at lagi mong ginagamit ang mga ito bilang puhunan, sa gayon ay magiging sanhi ito ng gulo. Kung nakikita mo ang mga bagay na ito bilang siyang katotohanan, o bilang higit na mataas kaysa katotohanan, sa gayon ay magiging mahirap para sa iyong tanggapin ang katotohanan at isagawa ito. Pinakamahirap para sa mayayabang at mapagmataas na mga taong laging kumikilos na tila nakahihigit ang tanggapin ang katotohanan at pinakamalimit na mabigo. Kung malulutas ng isang tao ang usapin ng kanyang pagiging-mapagmataas, magiging madali na isagawa ang katotohanan. Kaya, dapat mo munang isuko at itatwa ang mga bagay na yaon na tila ay mabuti at matayog sa panlabas at nakapupukaw sa pagkainggit ng iba. Hindi katotohanan ang mga bagay na iyon; sa halip, mahahadlangan ka ng mga ito sa pagpasok sa katotohanan” (“Ano ang Sapat na Pagtupad ng Tungkulin?” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos ay naunawaan ko na kailangan kong isantabi at itanggi ang aking sarili para lutasin ang mapagmataas kong disposisyon. Ang mga kasanayan, kakayahan, karanasan, at talentong pantao ay hindi ang katotohanan, gaano man kahanga-hanga ang mga iyon. Kasangkapan lang ang mga iyon para tulungan tayong gawin ang ating mga tungkulin. Hindi natin dapat samantalahin ang mga iyon. Ang paghahanap sa katotohanan, paggawa sa mga bagay ayon sa prinsipyo, pakikipagtrabaho nang mabuti sa iba, at pagkatuto mula sa iba ay mahahalagang lahat. Iyon ang tanging paraan para magawa nang mabuti ang ating tungkulin. Tapos ay tinignan ko ang ilan sa mas magagandang poster na dinisenyo ko noon at nakitang may malinaw na mga problema iyon sa konsepto, sa shading, kulay, at komposisyon sa orihinal kong mga larawan. Pero matapos i-edit ang mga iyon batay sa mga komento ng mga kapatid, ang laki ng iginanda ng mga iyon, at ang iba ay dumaan sa lubos at ganap na pagbabago. Nahiya talaga akong makita ito. Akala ko ay nakakuha na ako ng kaunting tagumpay sa gawain ko at nakatanggap ako ng kaunting papuri sa iba dahil mas marami akong teknikal na kasanayan at mas maraming karanasan kaysa sa kanila. Pinanghawakan ko iyon, tumatangging makinig kaninuman. Pero ang totoo, nagtagumpay lang naman ang mga disenyo ko dahil sinunod ko ang mga prinsipyo sa katotohanan at tinanggap ang mga mungkahi ng iba. Nagawa ang mga iyon nang may patnubay at kaliwanagan ng Diyos at sa pakikipagtrabaho sa mga kapatid nang may pagkakasundo at kababaang-loob. Noong umaasa lang ako sa mga teknikal kong kasanayan nang hindi hinahanap ang mga prinsipyo sa katotohanan o tinatanggap ang mga komento ng iba, hindi talaga maganda ang mga larawan ko, at talagang nakaantala ito sa gawain ng iglesia. Hiyang-hiya ako nang maalala ko noong masyado akong mapagmataas at nag-aakalang mas matuwid ako kaysa sa iba sa aking pamamaraan. Malinaw na hindi ako espesyal. Marami pa akong dapat matutunan sa design at malayo pa ako sa pagiging isang tunay na propesyonal. Pero labis pa rin ang tiwala ko sa aking sarili at masyado akong mapagmataas. Napakayabang ko. Sa napagtanto kong ito, nanalangin ako at iwinaksi ang mga pananaw ko. Sinunod ko ang mga komento ng iba, at talagang pinag-isipan kung paano mag-e-edit para magkaroon ng mas magandang resulta. Hindi lang nalutas ang problema, nakahanap din ako ng mas magandang kulay. Napakabilis ko lang na-edit ang larawan at sinabi ng mga kapatid na mas maganda na ito pagkatapos ng mga pagbabagong iyon. Hiyang-hiya akong makita ito. Maraming beses naming binago ang larawang iyon lahat dahil sa sarili kong pagmamataas, nagsasayang ng maraming mahalagang oras at inaabala ang iba. Tunay noong naantala ang gawain ng Sambahayan ng Diyos. Hindi lang nangalawang ang mga kakayahan ko, nahadlangan pa ang pagpasok ko sa buhay. Nakita ko na walang nagawa ang pamumuhay ko sa aking mapagmataas na disposisyon kundi magdulot ng masama. Ang laki ng pagsisisi ko at tahimik akong nagpasya na: “Anumang komento ang matanggap ko sa hinaharap, pag-aaralan kong isantabi ang aking sarili, hanapin ang katotohanan, at unahin ang interes ng Sambahayan ng Diyos. Hindi ako pwedeng patuloy na mamuhay sa pagmamataas.”

Kamakailan ay nagdisenyo ako ng thumbnail para sa isang video ng pagbasa ng mga salita ng Diyos at nang ipakita ko ang unang gawa ko sa mga kapatid na nagbasa ng mga salita ng Diyos, sinabi nilang masyadong malaki ang imahe ng globo at mukhang isiniksik sa gitna, kaya hindi masyadong bukas ang field of view. Pinadalhan nila ako ng ilang larawan para maging sanggunian nang matulungan akong ayusin iyon. Naisip ko, “Kailangang ganyan kalaki ang globo para magkaroon ng tamang epekto at wala kayong propesyonal na karanasan sa graphic design o anumang praktikal na kasanayan. Mas sanay ako sa larangang ito. Wala akong mapapala sa komento ninyo.” Kaya wala sa loob ko lang na pinasadahan ang mga komento nila at sariling opinyon ko lang ang ginusto kong isaalang-alang sa pag-e-edit ng larawan. Napagtanto kong nagpapakita na naman ako ng pagmamataas, at hindi ko mahinahong isinaalang-alang ang mga komento o ang kalalabasan. Bulag ang paghatol ko at salungat iyon sa kalooban ng Diyos. Agad akong nanalangin, hinihiling sa Diyos na papayapain ang puso ko upang maisagawa ko ang katotohanan at matalikdan ang aking laman. Pagkatapos noon ay nabasa ko ang talatang ito sa mga salita ng Diyos: “Dapat ka munang magkaroon ng saloobing mapagpakumbaba, isantabi ang pinaniniwalaan mong tama, at hayaang magbahagi ang lahat. Kahit naniniwala ka na tama ang iyong paraan, hindi mo ito dapat ipagpilitan. Iyan, una sa lahat, ay isang uri ng pagsulong; ipinapakita nito na hinahanap mo ang katotohanan, ng pagtanggi sa iyong sarili, at ng pagbibigay-kasiyahan sa kalooban ng Diyos. Kapag nagkaroon ka na ng ganitong saloobin, kasabay ng hindi mo pagkapit sa sarili mong opinyon, nagdarasal ka. Dahil hindi mo alam ang kaibhan ng tama at mali, hinahayaan mong ihayag at sabihin sa iyo ng Diyos kung ano ang pinakamainam at pinakaangkop na gawin. Habang sumasali ang lahat sa pagbabahagi, naghahatid ng kaliwanagan ang Banal na Espiritu sa inyong lahat. Nililiwanagan ng Diyos ang mga tao ayon sa isang proseso, na kung minsan ay isinasaalang-alang lamang ang iyong pag-uugali. Kung ang pag-uugali mo ay isang mahigpit na paggigiit sa sarili, itatago ng Diyos ang Kanyang mukha mula sa iyo at isasara ang Kanyang sarili sa iyo; ilalantad ka Niya at titiyaking hindi ka makauusad. Sa kabilang banda, kung tama ang iyong pag-uugali, hindi mapilit sa sarili mong paraan, ni hindi mapagmagaling, ni di-makatwiran at padalos-dalos, bagkus ay isang pag-uugali ng paghahanap at pagtanggap ng katotohanan, kung gayon, kapag nakipagsalamuha ka sa grupo, at nagsimulang gumawa ang Banal na Espiritu sa inyo, aakayin ka Niya marahil sa pag-unawa sa pamamagitan ng mga salita ng iba” (Pagbabahagi ng Diyos). Pagkatapos ay naunawaan ko na kapag nakakakuha ako ng ibang mga ideya galing sa ibang tao sa tungkulin ko, iyon ay isang bagay na pinahihintulutan ng Diyos. Tinitignan ng Diyos ang ating bawat saloobin at gawa, kaya dapat ay isinasagawa ko ang katotohanan at tinatanggap ang pagsisiyasat ng Diyos. Hindi ko dapat basta tanggapin ang mga bagay ayon sa kung ano ang nakikita ko at husgahan ang pagiging propesyonal ng ibang tao. Kahit na mas marami akong nalalaman, gaano man kamakatuwiran ang tingin ko sa ideya ko, dapat akong maging mapagpakumbaba, isantabi ang sarili kong mga iniisip, hanapin ang mga prinsipyo ng katotohanan, at gawin kung anuman ang magiging pinakaepektibo. Kahit na lumabas na tama ako sa huli, ang mahalaga ay hinanap at isinagawa ko ang katotohanan. Napakahalaga noon. Nasusuklam ang Diyos sa aking satanikong disposisyon na laban sa Kanya, kaya ang pagpapakita ng pagmamataas ko ay mas masama pa sa pagkakamali. Naisip ko kung paanong labis na naantala ng pagmamataas ko ang gawain ng Sambahayan ng Diyos at hindi ko iyon nagustuhan at naisip ko talagang hindi na dapat masyadong matigas ang ulo ko. Dapat kong harapin nang mahinahon ang mga mungkahi para sa pagbabago at pagsikapang pagandahin ang larawan. Pagkatapos noon, nagsimula akong seryosohin ang mga suhestyon ng iba at nagandahan ako sa isa sa mga sangguniang litrato at magagamit ko iyon para matuto. Kinausap ko ang ibang miyembro ng team tungkol dito at sumang-ayon ang lahat na dapat gawin ang mga pagbabago gaya ng iminungkahi. Ginawa ko ulit ang layout at iba pang mga aspeto at di ko na lang namalayang natapos na iyon. Pakiramdam ko nagawa ang lahat ng ito sa pamamagitan ng kaliwanagan at patnubay ng Diyos. Kahit na may ilang suhestyon pa akong natanggap, hinarap ko iyon nang tama at hindi na ako masyadong nagmatigas. Masaya akong baguhin iyon kahit ilang beses kinakailangan para magpatotoo sa Diyos. Pagkatapos ng ilang pagbabago, sinabi ng lahat na maganda na iyon at wala na silang iba pang suhestyon. Nakita ko kung gaano kabuti na magawa ang tungkulin ko sa ganoong paraan.

Matapos disiplinahin at ilantad, at sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos, sa wakas ay naunawaan at kinamuhian ko na ang mapagmataas kong satanikong disposisyon. Nakita ko kung gaano kahalaga ang paghahanap at pagtanggap sa katotohanan sa lahat. Hindi na ako mapagmataas gaya ng dati at marunong na akong tumanggap ng mga suhestyon galing sa iba. Nagbago ako sa ganitong paraan dahil lahat sa paghatol, pagkastigo, at pagdidisiplina ng Diyos.

66. Paano ko Nabago ang Aking Mapagmataas na Sarili

Ni Jingwei, USA

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Bawat hakbang ng gawain ng Diyos—masasakit na salita man ito, o paghatol, o pagkastigo—ay ginagawang perpekto ang tao, at talagang angkop. Hindi kailanman nakagawa ng gawain ang Diyos sa lumipas na mga kapanahunan na kagaya nito; sa ngayon, gumagawa Siya sa inyong kalooban kaya napahalagahan ninyo ang Kanyang karunungan. Bagama’t nagtiis na kayo ng kaunting pagdurusa sa inyong kalooban, matatag at payapa ang inyong puso; inyong biyaya ang matamasa ang yugtong ito ng gawain ng Diyos. Anuman ang magagawa ninyong makamit sa hinaharap, lahat ng inyong nakikita sa gawain ng Diyos sa inyo sa ngayon ay pag-ibig. Kung hindi nararanasan ng tao ang paghatol at pagpipino ng Diyos, ang kanyang mga kilos at sigla ay laging mananatiling paimbabaw, at ang kanyang disposisyon ay laging mananatiling hindi nagbabago. Maibibilang ba ito na nakamit ka na ng Diyos? Sa ngayon, bagama’t matindi pa rin ang kayabangan at kapalaluan sa kalooban ng tao, mas matatag na ang disposisyon ng tao kaysa rati. Pinakikitunguhan ka ng Diyos upang iligtas ka, at bagama’t maaari kang makadama ng kaunting pasakit sa panahong iyon, darating ang araw na magkakaroon ng pagbabago sa iyong disposisyon. Sa oras na iyon, aalalahanin mo ang nakalipas at makikita mo kung gaano karunong ang gawain ng Diyos, at sa oras na iyon ay magagawa mong tunay na maunawaan ang kalooban ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). Inakala ko dati na matatamo ng pagiging masigasig at kahandaang magsakripisyo sa aking tungkulin ang pagsang-ayon ng Diyos. Hindi ako nagtuon sa pagtanggap ng paghatol at pagkastigo ng Kanyang mga salita o ng paghahangad na magbago ng disposisyon. Ginawa ko lang ang tungkulin ko nang may kayabangan at sa pagiging diktador. Hinigpitan at sinaktan ko ang mga kapatid, at sinira ko ang gawain ng iglesia. Kalaunan ay nakita ko na kung wala ang paghatol at pagkastigo ng Diyos, hindi malilinis at mababago ang aking tiwaling disposisyon at hindi ko magagawa nang mabuti kailanman ang aking tungkulin para mapalugod ang Diyos. Talagang naranasan ko na ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ang ating kaligtasan.

Noong 2016 ibinigay sa akin ang tungkulin ng isang set designer. Natuwa ako, at nag-isip, “Nag-aral ako ng interior design at mahigit apat na taon ang karanasan ko sa larangan. Kakailanganin kong gamitin nang lubos ang mga propesyonal kong kasanayan para magawa itong mabuti at mapalugod ang Diyos.” Pagkatapos noon, natuto ako ng mga kasanayan kasama ng mga kapatid at nagbahagi kami tungkol sa mga prinsipyo. Paglaon ay nagsimula akong makakita ng kaunting resulta sa aking tungkulin. Nang marinig kong sabihin ng isang tao na, “Ang galing ng ginawa ninyo sa set na ito. Talagang makatotohanan,” kahit sumagot ako na dahil iyon sa patnubay ng Diyos, ang naisip ko ay, “Aba siyempre, hindi mo ba alam kung sino ang nagdisenyo niyan? Propesyonal ako!” Nagsimula akong maglakad nang taas-noo at magsalita nang mas malakas. Kapag may nakita akong kaunting pagkakamali sa tungkulin ng iba pang mga miyembro ng team, hinahamak ko sila. Hindi ko na sila kinakausap tungkol sa mga pag-aayos sa set. Naisip ko na dahil nag-aral ako ng design, hindi na kailangan iyon, na pagsasayang lang ng oras iyon dahil susunod lang naman sila sa mga ideya ko. Mag-isa kong bubuuin ang plano at pagkatapos ay tatalakayin ko iyon sa direktor.

Matapos akong ma-promote bilang team leader, lalo akong naging mapagmataas sa mga kapatid. Minsan nang bumubuo kami ng isang eksena sa restawran, sinabi ni Brother Zhang sa team, “Kulang sa taas ang pintuan sa harap, hindi magandang tingnan.” Hindi ko iyon pinakinggan. Inisip ko, “Napakarami ko nang dinisenyong eksena sa restawran. Sa palagay mo ba talagang hindi ko alam kung gaano kataas dapat ang pintuan? Hindi ka pa nakagawa ng maraming set, nakapag-aral ng design, at nagkaroon ng praktikal na karanasan, pero gusto mo nang magmarunong.” Yamot kong tinanggihan ang suhestyon niya at sinabi ko sa lahat na huwag baguhin ang pagkakaayos ko. Nang makita iyon ng cameraman, sinabi niya na napakababa ng pintuan at matatakpan nito ang kuha. Hindi niya iyon makukuhanan nang ganoon. Wala kaming nagawa kundi gumawa ng bagong pintuan. Kalaunan, kinailangan naming gumawa ng platera, kaya ipinagawa ko iyon kay Brother Chen ayon sa drowing na ginawa ko. Sabi niya, “Masyadong malapad sa gitna. Hindi maganda. Kitiran kaya natin nang kaunti?” Naisip ko, “Ang dami kong materyal na tiningnan online at ito ang tamang sukat. Sundin mo ang sinasabi ko at hindi ka magkakamali.” Ipinilit ko ang gusto ko, sabi ko, “Ano ang pinagsasabi mo? Gayahin mo lang ang idinrowing ko!” Sa huli, sinabi ng lahat na masyadong malapad ang gitna at hindi magandang tingnan. Kinailangang gumugol ng mas maraming oras ni Brother Chen para baguhin iyon, na nakaantala sa progreso ng pagsasapelikula. Hindi pa rin ako nagmuni-muni o nagsikap na kilalanin ang sarili ko, kundi binalewala ko lang iyon. Naisip ko, “Sino ba ang hindi nagkakamali kung minsan? Maliit na bagay lang naman ang kaunting oras at materyales na aayusin.”

Minsan pagkatapos ng isang pagtitipon, sinabi sa akin ni Brother Zhang ang komentong ito: “Napansin ko na medyo naging dominante ka sa pakikipagtulungan sa iba nitong huli. Hindi ka nakikinig sa mga suhestyon namin, at hindi mo tinatanggap ang ilang lubos na magagawa. Nagsasalita ka nang may kasupladuhan at nasasakal ang mga tao, lagi mong ipinipilit na gawin namin ang mga bagay-bagay sa iyong paraan. Lahat ng ito ay pagpapakita ng kayabangan.” Sumang-ayon ako rito sa salita pero inisip ko, “Mayabang ako, pero hindi iyon malaking problema.” Makalipas ang ilang araw, hinarap din ako ni Brother Liu tungkol sa kayabangan ko, na sinasabi na ayaw kong makinig sa iba at nasasakal ko sila. Ipinagtanggol ko ang sarili ko bago pa siya matapos. Naisip ko, “Wala kayong binatbat sa akin. Bakit ang lakas ng loob ninyong harapin ako?” Habang lalo kong iniisip iyon, lalong hindi ko iyon matanggap. Nangangatwiran din ako pati na sa mga panalangin ko sa Diyos. Nang lalo kong gawin iyon, lalong nagdilim at nalungkot ang aking espiritu. Nawalan ako ng direksyon sa mga disenyo ko sa set, pero hindi pa rin ako nagmuni-muni tungkol sa sarili ko. Isang araw nabangga ang binti ko sa isang upuang metal, at nagkaroon ako ng napakahabang hiwa. Pito ang naging tahi ko sa ospital. Alam na alam ko na hindi ito aksidente, kundi kalooban ng Diyos. Sa wakas ay pinayapa ko ang puso ko at talagang nagmuni-muni ako. Tuwing may mga suhestyon o makakatulong na mga payo ang mga kapatid, hindi ako kumbinsido at tumututol ako. Hindi man lang ako marunong tumanggap o sumunod. Masyado akong matigas. Nasasaisip ito, nagdasal ako sa Diyos, na hinihiling sa Kanya na gabayan ako para malaman ko ang sarili kong tiwaling disposisyon.

Nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos sa mga debosyonal ko sa umaga: “Kung itinuturing mong mas hamak ang iba kaysa sa iyo, ikaw ay mapagmagaling, palalo, at walang pakinabang sa iba” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 22). “Huwag mong isipin na likas kang matalino, medyo mas mababa lamang kaysa sa kalangitan ngunit mas mataas kaysa sa lupa. Hindi ka mas matalino kaysa sa iba—at masasabi pa nga na mas hangal ka kaysa sinumang iba pang mga tao sa lupa na may katwiran, sapagkat napakataas ng tingin mo sa iyong sarili, at hindi ka nakaramdam kailanman na mas mababa ka sa iba; tila nahihiwatigan mo ang pinakamaliit na detalye ng Aking mga kilos. Sa katunayan, isa kang tao na walang katwiran, sapagkat wala kang ideya kung ano ang Aking gagawin, at lalo kang walang alam kung ano ang Aking ginagawa ngayon. Kaya sinasabi Ko na hindi ka kapantay ng isang matandang magsasaka na nagtatrabaho sa lupain, isang magsasaka na wala ni katiting na pagkaunawa sa buhay ng tao subalit umaasa sa mga pagpapala ng Langit habang nagbubungkal ng lupa. Hindi ka nag-uukol ng kahit isang segundo para pag-isipan ang iyong buhay, wala kang alam na dapat ipagbunyi, at lalo nang wala kang alam tungkol sa sarili mo. Masyado kang ‘mapagmataas’!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Hindi Natututo at Nananatiling Mangmang: Hindi Ba Sila mga Hayop?). Labis akong nalungkot pagkabasa ko nito. Pakiramdam ko inilalantad ako sa bawat salita. Mula nang maging set designer ako, akala ko walang makakapalit sa talento ko dahil alam ko ang industriya at may karanasan ako. Mayabang ako sa mga kapatid, at inisip ko na ako ang propesyonal, kaya wala nang ibang karapat-dapat na pag-ukulan ko ng panahon. Ako palagi ang nasusunod at ayaw kong talakayin ang trabaho sa iba. Inakala ko na pagsasayang ng oras iyon dahil wala naman silang anumang alam sa pagdidisenyo. Nang atubili kong talakayin ang isang bagay, inisip ko na mas marami akong alam kaya mas nauunawaan ko ang mga bagay-bagay. Hindi ko pinag-isipan kailanman ang anumang suhestyon nila, kundi tinanggihan ko lang ang mga iyon. Wala ako ni katiting na respeto sa iba. Nang sabihin ng mga kapatid na mayabang ako at hinimok akong magmuni-muni, hindi ko rin matanggap iyon, kundi nanatili akong palaban. Nakita ko na wala akong ipinakitang iba kundi kayabangan. Sa pamumuhay nang may kayabangan, hinamak ko lang ang iba at wala akong ginawa kundi sakalin at saktan ang mga kapatid. Mayabang at diktador ako sa gawain ko, na pinipilit ang iba na makinig sa akin, kaya paulit-ulit nilang ginagawa ang mga bagay-bagay at naaantala ang gawain ng iglesia. Talagang masama ang ginagawa ko! Nang mapagtanto ko ang lahat ng ito, medyo natakot ako. Nagdasal ako at nagsisi sa Diyos. Ayaw ko nang gawin ang mga bagay-bagay nang may kayabangan.

Sa tungkulin ko pagkatapos noon, sadya kong kinalimutan ang sarili ko at pinakinggan ang mga suhestyon ng ibang mga tao para makabawi sa mga pagkukulang ko. Kung minsan ay nagdodrowing ako ng isang disenyo at nagbibigay ng napakaraming suhestyon ang mga kapatid na naiiba sa mga ideya ko. Tatanggihan ko na sana ang mga iyon, pagkatapos ay natatanto ko na nagiging mayabang na naman ako. Taos-puso akong nagdasal sa Diyos, na hinihiling sa Kanya na gabayan akong talikuran ang aking sarili at hindi na mamuhay ayon sa aking tiwaling disposisyon. Gusto kong sundin ang suhestyon ng kahit sino na pinaka-makakatulong sa gawain ng bahay ng Diyos. Nang simulan kong tanggapin ang mga ideya ng iba, nakita ko na ang props namin ay mas umubra, mas magagamit, praktikal, at mas mabilis gawin. Natikman ko ang tamis ng isagawa ang mga salita ng Diyos. Pero hindi ko talaga naunawaan ang likas na kayabangan ko at wala akong kamalayan sa sarili. Makalipas ang ilang buwan, nakita ko na tanggap na tanggap ng lahat ang mga set namin at medyo naging matagumpay ako sa aking tungkulin. Bago ko pa nalaman, muli na namang lumalabas ang kayabangan ko.

Minsan habang binubuo namin ang isang set ng bahay ng isang mayamang tao, naisip ko, “Primera-klase ang mga gamit ng isang taong katulad noon para ipakita ang katayuan nila.” Ipinaayos ko ang set sa mga kapatid ayon sa gusto ko. Sabi ni Brother Zhang, masyado raw moderno iyon at hindi angkop sa henerasyon ng bidang tauhan. Hindi ako natuwa nang marinig ko iyon. Naisip ko, “Ano ba ang alam mo? Ang tawag dito ay pag-angkop. Kailangan natin itong idisenyo ayon sa katayuan niya nang hindi ito nililimitahan sa isang tiyak na panahon. Sa tingin ko, wala ka lang alam kung anong klaseng estilo ang nararapat sa mga bahay na ito. Masyadong makaluma ang mga ideya mo.” Ang sinabi ko sa kanya ay, “Alam ko kung anong panahon ito. Magtiwala ka na lang sa akin.” Hindi nagtagal, sinabi rin ni Brother Chen na masyadong moderno ang mga bintana. Inis na inis ako, at nagtataka kung bakit masyado silang makaluma at hindi marunong umangkop. Pinigilan ko ang galit ko at ipinilit ang pananaw ko. Hindi na nagsalita pa si Brother Chen. Nang matapos ang set, nagulat ako nang sabihin ng direktor na hindi makatotohanan ang disenyo namin, na masyado iyong magarbo at hindi bagay sa henerasyon ng bidang tauhan. Kinailangan naming baguhin iyon. Pero hindi ko pa rin iyon matanggap. Pakiramdam ko hindi lang nila maintindihan iyon. Pero dahil sinabi na ng lahat na hindi iyon umuubra, atubili akong sumang-ayon na baguhin ang set.

Kalaunan, kinailangan namin ng estilong 80’s na kang bed-stove para sa isang set. Naisip ko na kakailanganin namin ng malaking halaga para doon, pero sabi ni Brother Zhang, makakatipid kami nang malaki kung kami mismo ang gagawa noon at may naisip na siyang detalyadong plano. Pero nasuklam lang ako sa ideyang iyon. Makakatipid kami kung kami mismo ang gagawa noon, pero hindi iyon magiging kasintibay. Hindi ba masasayang lang ang pagod namin? Sinabi ko rin sa direktor na hindi talaga uubra ang ideya ni Brother Zhang. Sinabi ng direktor na masyadong malaki ang badyet ko, kaya inalis na lang niya ang eksena na may kang. Pagkatapos ay may suhestyon ulit si Brother Zhang at pinangaralan ko siya, sa pag-aakala na hindi niya naunawaan iyon at matigas ang ulo niya. Nakita ng isa pang sister na pinipigilan ko siya at sinabi na mayabang ako. Hindi ko iyon tinanggap. Kahit sa pagtalakay sa direktor tungkol sa mga pag-aayos ng set, nanatili akong mayabang at matigas ang ulo. Dahil dito, ang mga set kung minsan ay hindi ang kailangan namin at kinailangan pang baguhin. Nakaantala ito sa pagsasapelikula.

Hindi nagtagal at tinanggal ako sa tungkuling iyon. Sabi sa akin ng lider, “Sabi ng mga kapatid, mayabang ka raw, ginagawa mo ang mga bagay ayon sa sarili mong paraan at ikaw palagi ang nasusunod sa huli. Pinangangaralan mo ang mga tao nang may kasupladuhan. Umaakto ka na parang ikaw ang amo at mga tauhan mo sila. Nasasakal silang lahat sa iyo.” Nagulat ako nang marinig ko ito. Hindi ko inakala kailanman na mukhang napakayabang ko at wala sa katwiran para sa iba. Ang sama-sama ng loob ko na wala na akong ibang narinig na sinabi ng lider. Ilang araw akong naging miserable. Hindi ako makakain o makatulog nang maayos. Naisip ko ang isang linya ng mga salita ng Diyos habang nagmumuni-muni ako: “Dapat suriing muli ng bawat isa sa inyo kung paano kayo naniwala sa Diyos sa buong buhay ninyo” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Paunang Salita). Pinagnilayan ko ito, na iniisip na, “Limang taon na akong naniniwala sa Diyos, pero hindi ko pa talaga napagmuni-muni o nakilala ang sarili ko. Malaking kayabangan ang naihayag ko nang hindi ko namamalayan. Totoo talagang kailangan kong magmuni-muni tungkol sa sarili ko.” Ito ang idinalangin ko sa Diyos: “Diyos ko, gabayan at liwanagan Mo sana ako para malaman ko ang aking tiwaling disposisyon, at magawa kong kamuhian at talikuran ang sarili ko. Handa akong magsisi.” Isang araw pumunta ako sa lokasyon na pinagkukunan ng pelikula para sa isang gawain kung saan nakakita ako ng kang na estilong 80’s na nagawa ayon sa suhestyon ni Brother Zhang. Wala pang kalahati iyon ng halaga ng unang badyet ko. Marami ring nagawang props sina Brother Zhang mula sa karton. Maganda ang kinalabasan ng mga iyon, tipid sa oras at pagod, at mas kakaunti ang materyales na ginamit. Napahiya ako nang makita ko ito. Nakita ko kung gaano ako kayabang at kung gaano kaseryoso ko naantala ang pagkuha namin ng pelikula. Nagsimula akong magtanong sa sarili, “Bakit ba napakayabang ko, lagi kong ipinipilit na makinig sa akin ang mga tao? Ano ba talaga ang ugat nito?”

Sa mga debosyonal ko isang umaga, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Kung talagang nasasaloob mo ang katotohanan, natural na magiging tama ang landas na iyong tinatahak. Kung wala ang katotohanan, madaling gumawa ng masama, at gagawin mo iyon kahit ayaw mo. Halimbawa, kung mayroon kang kayabangan at kahambugan, makikita mo na imposibleng hindi sumuway sa Diyos; mapipilitan kang sumuway sa Kanya. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito dahil nangingibabaw ang iyong likas na kayabangan at kahambugan. Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga; magiging dahilan ang mga ito para dakilain mo ang iyong sarili, lagi kang magpasikat, at, sa huli, papalit ka sa lugar ng Diyos at magpapatotoo para sa iyong sarili. Sa huli, gagawin mong mga katotohanan ang iyong sariling mga ideya, ang iyong sariling pag-iisip, at ang iyong sariling mga kuru-kuro para sambahin ka. Tingnan mo kung gaano kalaking kasamaan ang ginagawa ng mga tao dahil nangingibabaw ang kanilang likas na kayabangan at kahambugan!” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nakonsiyensya ako nang mabasa ko ito. Alam ko na ang kayabangan ko pero wala akong alam tungkol sa mga kahihinatnan ng kayabangan. Sa huli ay nakita ko mula sa inihayag ng mga salita ng Diyos at sa pagmumuni-muni tungkol sa aking mga salita at gawa na inuudyukan ako nitong gumawa ng masama at labanan ang Diyos. Itinulak ako ng aking likas na kayabangan na taasang masyado ang tingin ko sa sarili ko, kaya binalewala ko ang iba dahil may kaunti akong kasanayan. Akala ko laging tama ang opinyon ko sa mga bagay-bagay at wala akong kapantay, na kailangan nilang gawin ang sinasabi ko. Kapag sinabi kong “kaliwa,” walang puwedeng kumanan, at walang puwedeng magbigay ng ibang suhestyon. Pinagalitan ko ang sinumang hindi nakinig sa akin, at matigas ang ulo ko at diktador ako. Nangongontrol ako at tinatahak ko ang landas ng isang anticristo. Ang mga salitang ito mula sa Diyos, “Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga,” ay lalong nagpaisip sa akin kung paano ako naging mapagmayabang sa tungkulin ko. Hindi ko hinangad ang kalooban ng Diyos o ang mga prinsipyo ng katotohanan kailanman. Kapag may suhestyon ang iba, hindi ko inisip kailanman kung nanggaling iyon sa Diyos, kung patnubay iyon ng Diyos. Kung hindi ko iyon ideya, hindi ko na lang pinakinggan iyon. Nakita ko na wala man lang akong anumang pagpipitagan sa Diyos. Masyado akong mayabang na tinrato ko ang iba nang may paghamak at walang puwang ang Diyos sa puso ko. Sa pagsampalataya, dapat akong magpasakop sa katotohanan at sa gawain ng Banal na Espiritu. Anuman ang suhestyon ng isang kapatid, angkop man iyon sa sarili kong ideya o hindi, posibleng nanggaling iyon sa Banal na Espiritu. Dapat ko iyong tanggapin at suriin nang may pusong nagpapasakop at may takot sa Diyos. Kung umaayon iyon sa katotohanan at makakatulong sa gawain ng bahay ng Diyos, dapat kong sundin at ipatupad iyon. Kung tatanggihan ko ang isang bagay mula sa kaliwanagan at patnubay ng Banal na Espiritu, paghadlang iyon sa gawain ng Espiritu at paglaban sa Diyos. Pagkakasala iyon sa disposisyon ng Diyos. Ginawa ko ang tungkulin ko dala ng kayabangan at naging diktador ako, na nakasakal sa mga kapatid at lubos na nagsantabi sa magagandang ideya. Nakagambala ito sa gawain ng iglesia. Ang matanggal ay matuwid na disposisyon ng Diyos sa akin. Iniisip ang lahat ng pinsalang nagawa ko sa mga kapatid at mga pagkaluging nagawa ko sa gawain ng iglesia, napuno ako ng pagsisisi at nakonsiyensya. Talagang kinamuhian ko ang aking katiwalian. Kasabay nito, napuno ako ng pasasalamat sa Diyos, dahil kung hindi ako malupit na nahatulan at nakastigo dahil sa aking kayabangan at katigasan ng ulo, hinding-hindi ko makikilala ang sarili ko. Patuloy ko sigurong nilalabanan ang Diyos.

Kalaunan ay nabasa ko ang isa pang sipi ng mga salita ng Diyos: “Kadalasan, ang mga kaisipan, kilos, at pag-iisip ng mga taong may talento at angking galing ay salungat sa katotohanan, ngunit sila mismo ay hindi ito namamalayan. Iniisip pa rin nila, ‘Tingnan ninyo kung gaano ako katalino; napakatalino nang nagawa kong mga pagpapasiya! Napakatalinong mga desisyon! Hindi ako kayang pantayan ng sinuman sa inyo.’ Nabubuhay sila kalagayan ng narcisismo at pagpapahalaga-sa-sarili. Nahihirapan silang patahimikin ang kanilang puso at magmnuni-muni sa hinihiling sa kanila ng Diyos, kung ano ang katotohanan, at kung ano ang mga prinsipyo ng katotohanan. Nahihirapan silang pumasok sa katotohanan at sa mga salita ng Diyos, at nahihirapan silang matagpuan o maunawaan ang mga prinsipyo ng pagsasagawa ng katotohanan, at pumasok sa katotohanang realidad” (“Kung Ano Talaga ang Inaasahan ng Mga Tao Para Mabuhay” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na kung aasa tayo sa ating mga talento at kalakasan sa buhay, lalo tayong magiging mayabang at nasisiyahan sa sarili at iisipin natin na totoo ang mga bagay na iyon nang hindi hinahangad ang mga prinsipyo ng katotohanan. Akala ko may kaunti akong kasanayan, kaya hindi magagawa ng mga kapatid ang mga disenyo at props sa set nang wala ako, pero ang totoo, ginampanang mabuti ng ilan sa kanila ang kanilang tungkulin nang walang propesyonal na karanasan, mas magaling pa nga silang gumawa ng props kaysa sa akin. Akala ko marami akong alam, bihasa ako, at may magagandang ideya, pero pinagulo ko ang mga bagay-bagay. Hindi nakatulong ang mga bagay na ginawa ko at madalas ay kinailangang ulitin ang mga iyon, kaya nasayang ang oras, pagod, at pera. Nakita ko na sa pag-asa sa aking mga talento at kalakasan nang hindi hinahangad ang mga prinsipyo ng katotohanan, wala sa akin ang gawain ng Banal na Espiritu, kaya hindi ko magampanang mabuti ang tungkulin ko. Kung nasa tama ang puso ng isang tao, liliwanagan at gagabayan sila ng Diyos. Nagkakaloob ng karunungan ang Diyos na hindi maiisip ng tao. Napagtanto ko na walang halaga ang mga talento at kasanayang labis kong ipinagmalaki. Talagang mayabang at walang katwiran na gawin kong puhunan ang mga bagay na iyon. Hiyang-hiya ako habang iniisip ko iyon. Pagkatapos ay idinalangin ko ito sa Diyos: “Ayaw ko nang mabuhay ayon sa aking kayabangan. Nais kong matibay na hangarin at isagawa ang katotohanan, at gampanang mabuti ang tungkulin ko.”

Kalaunan ay tinanggap ko ang tungkulin ng pagdidilig sa mga bagong mananampalataya at naging mas mapagpakumbaba kapag nakikipagtulungan ako sa iba. Sadya kong hinangad ang kalooban ng Diyos kapag may nangyari at mas nakinig ako sa mga suhestyon ng iba. Isang araw ay sinabi sa akin ng isang brother sa team, “Medyo istrikto ang estilo ng pagdidilig at pagsuporta mo sa mga kapatid. Hindi iyon gaanong epektibo. Mas makakabuti kung itutuon mo ang pagdidilig mo sa indibiduwal na mga kahinaan ng mga tao.” Hindi ako gaanong kumbinsido. Pakiramdam ko ginagamit ko lahat ng karanasan ko, kaya paano ako magkakamali sa ginagawa ko? Tatanggihan ko na sana siya nang mapagtanto ko na lumabas na naman ang kayabangan ko. Tahimik akong nagdasal sa Diyos, pagkatapos ay naalala ko ang siping ito ng Kanyang mga salita: “Kapag nagpapahayag ang ibang mga tao ng salungat na mga opinyon—ano ang maisasagawa mo para maiwasang maging di-makatwiran at pabasta-basta? Dapat ka munang magkaroon ng saloobing mapagpakumbaba, isantabi ang pinaniniwalaan mong tama, at hayaang magbahagi ang lahat. Kahit naniniwala ka na tama ang iyong paraan, hindi mo ito dapat ipagpilitan. Iyan, una sa lahat, ay isang uri ng pagsulong; ipinapakita nito na hinahanap mo ang katotohanan, ng pagtanggi sa iyong sarili, at ng pagbibigay-kasiyahan sa kalooban ng Diyos. Kapag nagkaroon ka na ng ganitong saloobin, kasabay ng hindi mo pagkapit sa sarili mong opinyon, nagdarasal ka. Dahil hindi mo alam ang kaibhan ng tama at mali, hinahayaan mong ihayag at sabihin sa iyo ng Diyos kung ano ang pinakamainam at pinakaangkop na gawin. Habang sumasali ang lahat sa pagbabahagi, naghahatid ng kaliwanagan ang Banal na Espiritu sa inyong lahat” (Pagbabahagi ng Diyos). Naging masyado akong mayabang at matigas ang ulo noong araw, at nasakal ang iba at nagambala ang gawain ng bahay ng Diyos. Alam kong hindi ako puwedeng magpatuloy sa gayong paraan, na nasasakal ko ang mga tao, nilalabanan ko ang Diyos, kundi kinailangan kong makinig sa mga suhestyon ng ibang mga tao. Dapat ko munang tanggapin iyon at magpasakop ako, pagkatapos ay hangarin ang kalooban ng Diyos. Iyon lang ang paraan para matanggap ang patnubay ng Diyos. Kaya, matiyaga kong pinakinggan ang brother na ito at napagtanto ko na may kailangan pa akong pagbutihin sa mga pamamaraan ko. Ang paraang iminungkahi niya ay mas angkop at maluwag. Isinagawa ko iyon at natuklasan ko na talagang epektibo iyon. Nang payuhan ako ng mga kapatid pagkatapos noon, hindi na ako palaban, kundi tinanggap at sinuri ko ang mga iyon, at tinalakay ko ang mga bagay sa iba para makahanap ng mas mabuting landas ng pagsasagawa. Kalaunan ay sinabi ng lahat na marami silang natutuhan mula sa gayong klaseng pagdidilig. Nakadama ako ng tunay na kapayapaan. Alam kong ito ang patnubay ng Diyos, at wala akong ibang nagawa kundi pasalamatan at purihin Siya. Naranasan ko rin ang mga pagpapala ng Diyos na nagmumula sa pagsasagawa ng mga prinsipyo ng katotohanan sa halip na paggawa ng tungkulin ko nang may kayabangan.

67. Ang Pagsasabuhay ng Kaunting Kawangis ng Tao ay Tunay na Dakila

Ni Tashi, Canada

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Hanggang sa matapos ang Kanyang 6,000 taong plano ng pamamahala—bago Niya ihayag ang kalalabasan ng bawat kategorya ng tao—ang gawain ng Diyos sa lupa ay para sa pagliligtas, ang layunin nito ay para lamang gawing ganap—nang lubusan—yaong mga nagmamahal sa Kanya at mapasakop sila sa Kanyang kapamahalaan. Paano man inililigtas ng Diyos ang mga tao, ginagawang lahat iyon sa pamamagitan ng paghiwalay sa kanila sa dati nilang satanikong kalikasan; ibig sabihin, inililigtas Niya sila sa pamamagitan ng paghikayat sa kanila na hangarin ang buhay. Kung hindi nila gagawin iyon, walang paraan upang matanggap nila ang pagliligtas ng Diyos. … Dati-rati, ang Kanyang paraan ng pagliligtas ay may kasamang pagpapakita ng sukdulang pag-ibig at habag, kaya ibinigay Niya ang lahat Niya kay Satanas kapalit ng buong sangkatauhan. Ang kasalukuyan ay hindi kagaya ng nakaraan: Ang kaligtasang ipinagkaloob sa inyo ngayon ay nangyayari sa panahon ng mga huling araw, kung kailan ibinubukod ang bawat isa ayon sa uri; ang paraan ng inyong kaligtasan ay hindi pag-ibig o habag, kundi pagkastigo at paghatol, upang ang tao ay maaaring mas lubusang maligtas. Sa gayon, ang natatanggap lamang ninyo ay pagkastigo, paghatol, at walang-awang paghampas, ngunit dapat ninyong malaman ito: Sa walang-pusong paghampas na ito wala ni kakatiting na kaparusahan. Gaano man kabagsik ang Aking mga salita, ang sumasapit sa inyo ay iilang salita lamang na maaaring magmukhang lubos na walang puso sa inyo, at gaano man katindi ang Aking galit, ang dumarating sa inyo ay mga salita pa rin ng pagtuturo, at hindi Ko layon na saktan kayo o patayin kayo. Hindi ba totoo ang lahat ng ito? Dapat ninyong malaman na sa panahong ito, matuwid na paghatol man o walang-pusong pagpipino at pagkastigo, lahat ay para sa kapakanan ng kaligtasan. Ibinubukod man ngayon ang bawat isa ayon sa uri o inilalantad ang mga kategorya ng tao, ang layunin ng lahat ng salita at gawain ng Diyos ay upang iligtas yaong mga tunay na nagmamahal sa Diyos. Ang matuwid na paghatol ay pinasasapit upang dalisayin ang tao, at ang walang-pusong pagpipino ay ginagawa upang linisin sila; ang masasakit na salita o pagkastigo ay kapwa ginagawa upang magpadalisay at alang-alang sa kaligtasan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Isantabi ang mga Pagpapala ng Katayuan at Unawain ang Kalooban ng Diyos na Maghatid ng Kaligtasan sa Tao). Inakala ko noon na ipinakita ng Diyos ang Kanyang pagmamahal sa pamamagitan ng pagkakaloob ng biyaya at mga pagpapala sa mga tao. Hindi ko naunawaan kung bakit sinabi ng Diyos na ang Kanyang paghatol at pagkastigo ay pagmamahal din. Ngunit sa sandaling ‘yon, dumanas ako ng paghatol, paglalantad, pagwawasto at pagpipino ng mga salita ng Diyos, at nagkamit ng ilang pag-unawa sa aking kayabangan, labis na pagpapahalaga sa sarili na satanikong kalikasan. Nabawasan ang aking pagiging bastos, at nagkaroon ng kakayahan na sadyang manalangin sa Diyos at hanapin ang katotohanan sa kinakaharap na problema; natuto din akong makinig sa mga suhestiyon ng ibang tao at magsabuhay ng kaunting wangis ng tao. Sa ganito ko tunay na naranasan na ang paghatol at pagkastigo ng Diyos ay ang Kanyang pagliligtas para sa sangkatauhan, na ang mga ito ang pinakatotoong uri ng pagmamahal.

Gagawa ang iglesia ng pelikula noong nakaraang taon, at inirekomenda ng mga kapatid na ako ang maging direktor. Naaalala ko noong nagsisimula pa lang ako sa tungkuling iyon, medyo kabado ako, pero lagi akong nananalangin sa Diyos at unti-unting nawala ang kaba ko, at nasimulan ko na ang trabaho. Tapos, lagi nang ginagamit ng mga kapatid ang mga ideya ko. Pagkatapos mapanood ang pelikulang idinerehe ko, naging napakataas ng pagtingin nila dito. Sinabi rin ng pinuno na ipinanganak ako para maging direktor, Napakasaya kong marinig iyon at inisip sa aking sarili: “Konti pang praktis, walang dudang talagang magiging magaling na ako.” Mula noon, kapag nagtatrabaho kami ng mga kapatid, hindi na ako mapagpakumbaba gaya ng dati, kundi may kumpiyansa kung magsalita, at taas-noo ako. Gusto ko ring ako lagi ang masusunod sa lahat at wala akong ibang iniintindi. Sa sandaling may kumwestiyon sa ideya ko o magbigay ng ibang mungkahi, nagiging mapagmatigas ako, maikli ang pasensya, at mababa ang tingin ko sa kanila. Pakiramdam ko ay nakakaangat ako sa kanila sa lahat ng bagay, at dapat sundin na lang nila kung ano’ng sabihin ko sa halip na magreklamo. At sa tingin ko, maliliit na bagay lang naman ang sinasabi nila na hindi na dapat pag-usapan pa. Kaya lagi kong itinatanong “Mahalaga ba ang tanong na iyan?” para patahimikin sila. Minsan, pinakita sa akin ni Sister Zhang, ang bidang karakter, ang mga kasuotang napili niya. Naisip ko, “Bakit hindi ka marunong pumili?” Pinapalitan ko sa kanya lahat ng bago. Marami sa mga damit na pinili niya ang hindi ko tinanggap. Ang laman lang ng isip ko, ako ang direktor, kaya inisip kong tama ang desisyon ko at dapat nila akong pakinggan. Naramdaman ng mga kapatid na hinihigpitan ko sila at ayaw na nilang magbigay ng mungkahi. Nang makita kong mangyari iyon, nalungkot naman talaga ako, pero naisip ko, iniisip ko lang ang trabaho namin, at hindi mali ang ginagawa ko. Kaya hindi ko na iyon masyadong inisip. Noong panahong iyon, nagbahagi sa akin ang pinuno ko at tinapat ako. Sabi niya masyado akong mayabang at dominante, binalaan niya akong huwag ituon ang aking pansin sa iba, kundi magnilay-nilay, at isagawa ang katotohanan para malutas ang aking problema. Pero hindi ko pa naiintindihan ang likas ko noon. Pakiramdam ko, talagang responsable ako sa trabaho ko. Ipinagpatuloy ko lang ang pamumuhay sa mapanghimagsik at mapagmatigas na kalagayan, at hindi na ako makapagtrabaho nang mabuti kasama sila. Sa katagalan, palagi kaming nagkakaproblema sa aming gawain na nakaantala sa pag-usad namin.

Isang araw, nabalitaan kong may pinuno ng pangkat na natanggal dahil nakakaantala sa trabaho ang kanyang pagiging mapagmataas, hindi pagtanggap ng totoo, at paghihigpit sa mga kapatid. Medyo natakot ako dahil doon. Alam kong pareho lang ang inaasal ko sa pinuno ng pangkat na iyon. Naisip kong nagbababala sa akin ang Diyos, kaya nagdesisyon akong hindi na ako pwedeng maghari-harian nang ganoon. Sa halip, dapat akong magpigil, maging mas mahinahon magsalita, at ayusin ang pakikipag-usap at pagtatalakay ng trabaho sa iba. Pero hindi ko pa rin naiintindihan ang likas ko, kaya hindi ko hinanap ang katotohanan para lutasin iyon.

Kalaunan, dahil napakabagal ng pag-usad ng grupo namin, inatasan ng pinuno si Sister Liu para tumulong sa akin. Noong una, hindi ko talaga iyon matanggap. Naisip kong pinagdududahan ng pinuno ang kakayahan ko, pero dahil naitakda na iyon, mabigat sa loob kong tinanggap iyon. Mula noon, sa mga pulong sa trabaho, napansin kong palaging humihingi ang pinuno ng payo kay Sister Liu. Labis akong nabalisa at pakiramdam ko, mababa ang tingin sa akin ng pinuno. Nagsimulang sumama ang loob ko sa kanya. Higit pa roon, kontra ako kay Sister Liu. Hindi ko siya matanggap. Kaya tuwing pag-uusapan namin ang trabaho, tahimik at nakasimangot lang akong nakaupo. Isang beses, may nakita siyang ilang problema sa gawain ng pangkat namin at nagbigay ng ilang mungkahi na nagustuhan talaga ng lahat ng mga kapatid natin, pero hindi ko iyon tinanggap. Tumanggi akong pakinggan ang kahit anong mungkahi niya. Nang tanungin ng lahat ang opinyon ko, kinimkim ko ang galit ko at sinabing: “Bahala kayo.” Pinakitunguhan ako ng pinuno, at sinabing hindi ko itinataguyod ang gawain ng bahay ng Diyos. Sa katunayan ay nalungkot ako at alam kong kahit ano’ng mangyari, hindi ko dapat ibaling ang inis ko sa gawain ng bahay ng Diyos. Pero hindi ko talaga iyon matanggap. Sa isip ko, “Kung si Sister Liu lang ang pinapakinggan mo, ano pang dapat pag-usapan?” Lagi kong nasa isip na tama ako sa lahat ng bagay, kaya sa sumunod na ilang pulong sa trabaho pinagpilitan ko ang mga opinyon ko at hindi ako sumang-ayon kay Sister Liu kahit na makatwiran ang mga mungkahi niya. Sa tingin ko nagpapakitang-gilas siya. May isang beses na nagrekomenda siya ng isang partikular na aktor at kung anu-anong problema ang sinabi ko tungkol sa aktor na iyon at tinanggihan ko ang mungkahi niya. Ayoko lang talagang makinig sa kanya. Gusto kong ako lang ang mamahala sa lahat ng trabaho. Ramdam ni Sister Liu na hinihigpitan ko siya at ayaw na niyang magbigay pa ng mga mungkahi. Noong mga panahong iyon, dahil namumuhay akong may mapagmataas at mapagmagaling na disposisyon at hindi ko hinahanap ang katotohanan, unti-unting nalugmok ang espiritu ko sa kadiliman. Bawat araw, naging napakalungkot ng pakiramdam ko at tila kinukubli ng Diyos ang Kanyang sarili sa akin. Wala akong masabi sa Diyos sa aking mga panalangin at hindi ko maunawaan ang mga salita ng Diyos kapag nagbabasa ako. Naging blangko ang utak ko at palpak sa tungkulin ko. Hindi ako makakita ng kahit anong problema. Nabubuhay ako sa pagkabalisa at pakiramdam ko, laging may masamang mangyayari.

Pagkalipas ng ilang araw, pinulong kami ng pinuno namin. Inilantad niya ang disposisyon ko at sinabing masyado akong mapagmataas, na diktador ako at hindi-makatwiran sa aking tungkulin, at talagang nagambala ko ang trabaho namin. Pinauwi niya ako para manalangin nang seryoso at pagnilayan ang sarili. Gulat na gulat ako nang marinig ko ang mga sinabi niya sa akin pero taimtim akong nanalangin sa Diyos, at sinabi, “O, Diyos ko, anumang sitwasyon ang aking makaharap, naniniwala akong itinakda Mo ang lahat ng iyon at handa akong magpasakop.” Hindi ako nakatulog kahit kaunti noong gabing iyon. Iniisip ko kung gaano na ako katagal na direktor, pero mula bukas ay kailangan kong umalis dito. Hindi ko iyon maalis sa isip ko at ang sama-sama ng loob ko, hindi ko mapigilang umiyak. Gusto kong gamitin ang pagkakataong iyon para manalangin at magnilay-nilay, para makabangon ako kung saan ako natisod. Pero sa bahay, hindi ko maituon ang konsentrasyon ko sa mga salita ng Diyos at hirap na hirap ako. Ang kaya ko lang gawin ay humarap sa Diyos at paulit-ulit na tumawag sa Kanya. Sabi ko, “Diyos ko, napakasakit ng nararamdaman ko. Tulungan Mo ako at ingatan Mo ang puso ko upang maunawaan ko ang kalooban Mo sa sitwasyong ito, at makilala ko ang sarili ko.” Sa patuloy na pananalangin sa Diyos, nakaramdam ako sa wakas ng kaunting kapayapaan.

Pumunta ang ilang kapatid para kumustahin ako kinabukasan, para magbahagi at tumulong sa akin, at sinabi nila ang ilan sa mga problema ko. Natatandaan kong sinabi ng isang kapatid, “Naging mapagmataas ka pagkatapos magkamit ng ilang magandang resulta sa iyong gawain at gusto mong ikaw lang ang masusunod sa lahat. Masyado kang dominante at mahirap kang ka-trabaho.” Sabi ng isang kapatid, “Sa mga pulong sa trabaho, komportable kaming lahat kapag wala ka, pero kapag dumating ka na, tensyonado na kaming lahat at takot na tatanggihan mo ang mga iniisip at ideya namin.” Bawat salitang lumalabas sa mga bibig nila ay parang patalim sa puso ko. Nahihiya akong humarap sa kanila at ang sama-sama ng nararamdaman ko. Sa buong buhay ko, noon ko lang naramdaman na wala akong kwentang tao. Umabot sa puntong wala na silang lakas ng loob lumapit sa akin, at natatakot sila kapag nakikita ako. Naisip ko, “Mabuting tao pa ba ako? Paano ako naging ganito kamanhid?” Hindi ko napagtanto na labis na makakasakal at makakasakit sa iba ang mapagmataas kong disposisyon. Alam ko na noong mayabang ako at madalas na nagbabahagi sa akin ang pinuno, pero hindi ko iyon gaanong binigyang-pansin. Sa halip, inisip kong dala ng pagiging magaling ang kayabangan ko. Sino bang talentado at magaling ang hindi mapagmataas? Kaya hindi ko hinanap ang katotohanan para lutasin iyon. Pero sa tulong at pagbabahagi ng mga kapatid, natagpuan ko na ang kapayapaan sa puso ko at napapayapa ang sarili ko para pagnilayan ang aking asal.

Sa pagninilay-nilay ko, may nabasa akong dalawang talata sa mga salita ng Diyos. Sabi ng Diyos, “Kung talagang nasasaloob mo ang katotohanan, natural na magiging tama ang landas na iyong tinatahak. Kung wala ang katotohanan, madaling gumawa ng masama, at gagawin mo iyon kahit ayaw mo. Halimbawa, kung mayroon kang kayabangan at kahambugan, makikita mo na imposibleng hindi sumuway sa Diyos; mapipilitan kang sumuway sa Kanya. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito dahil nangingibabaw ang iyong likas na kayabangan at kahambugan. Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga; magiging dahilan ang mga ito para dakilain mo ang iyong sarili, lagi kang magpasikat, at, sa huli, papalit ka sa lugar ng Diyos at magpapatotoo para sa iyong sarili. Sa huli, gagawin mong mga katotohanan ang iyong sariling mga ideya, ang iyong sariling pag-iisip, at ang iyong sariling mga kuru-kuro para sambahin ka. Tingnan mo kung gaano kalaking kasamaan ang ginagawa ng mga tao dahil nangingibabaw ang kanilang likas na kayabangan at kahambugan!” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Pagmamataas ang ugat ng tiwaling disposisyon ng tao. Kapag mas mayabang ang mga tao, mas malamang na lumaban sila sa Diyos. Gaano kaseryoso ang problemang ito? Hindi lang isinasaalang-alang ng mga taong mayabang ang mga disposisyon ang lahat ng iba pa na mas mababa kaysa kanila, kundi, ang pinakamasama, hinahamak pa nila ang Diyos. Bagama’t, sa tingin, maaaring mukhang naniniwala sa Diyos ang ilang tao at sinusunod Siya, ni hindi nila Siya itinuturing na Diyos. Pakiramdam nila palagi ay taglay nila ang katotohanan at napakataas ng tingin nila sa kanilang sarili. Ito ang diwa at ugat ng mayabang na disposisyon, at nagmumula ito kay Satanas. Kaya, kailangang malutas ang problema ng kayabangan. Ang pakiramdam na mas magaling ka kaysa iba—walang kuwenta iyan. Ang kritikal na isyu ay na nakakapigil sa isang tao ang kanyang mayabang na disposisyon na magpasakop sa Diyos, sa Kanyang kapamahalaan, at sa Kanyang mga pagsasaayos; laging nadarama ng ganitong tao na makipagpaligsahan sa Diyos na magkaroon ng kapangyarihan sa iba. Ang ganitong klaseng tao ay walang pagpipitagan sa Diyos ni katiting, ni hindi niya mahal ang Diyos o nagpapasakop sa Kanya” (Pagbabahagi ng Diyos). Napagtanto ko mula sa mga salita ng Diyos na itinulak ako ng kayabangan at kahambugan ko na sumuway at lumaban sa Diyos. Mula nang gampanan ko ang tungkulin ko bilang direktor, nang magtagumpay ako nang kaunti, inakala kong dahil iyon sa sarili kong pagsisikap, na mas magaling ako sa iba. Binalewala ko na ang iba at ipinagpilitan ang gusto ko, dahil gusto kong ako lang ang masunod sa lahat. Nang hindi ako makakuha ng mga resulta sa tungkulin ko, hindi ko pinagnilayan kung nasa akin ba ang problema, at sa halip ay pinagtuonan ko lang ang mga kapatid ko. Mapanghamak kong pinakitunguhan at pinangaralan ang iba. Minaliit ko ang lahat dahil sa pagmamataas at kapalaluan. Hindi ko nakikita ang kalakasan ng iba, at iniisip kong mga ideya ko ang pinakamaganda. Hindi ko tinatanggap ang suhestyon nila at kinokontrol ko sila. Hindi ko nagawang kilalanin ang sarili ko dahil sa pagmamataas at kapalaluan ko, at kahit maraming beses na akong tinabas at pinakitunguhan, ayaw ko iyong tanggapin at pagnilay-nilayan. Talagang wala akong pagnanasa para sa paghahanap. Nang bumagal ang pag-usad ng trabaho ko at malinaw na hindi ko kayang pamahalaan ang trabaho, ayaw ko pa ring makipagtulungan sa iba o hayaan silang makialam sa mga gawain ko. Pakiramdam ko, mababawasan nito ang awtoridad ko at banta ito sa reputasyon at posisyon ko. Gusto ko, ako lang ang mamamahala at ako lang ang masusunod. Hindi ba’t binabagtas ko ang landas ng paglaban sa Diyos? Nang medyo nagtagumpay si Sister Liu sa tungkulin niya at nanganib ang posisyon ko, alam na alam kong tama siya at makakatulong sa gawain ng bahay ng Diyos ang mungkahi niya, pero ayaw ko iyong tanggapin. Sa halip, pinuna ko lahat, at nang makita kong sumasang-ayon sa kanya ang mga kapatid namin, hindi ko talaga matanggap iyon, at ibinaling ko ang inis ko sa gawain ng iglesia. Handa akong makitang magdusa ang gawain ng bahay ng Diyos para protektahan ang sarili kong reputasyon at estado. Nasaan ang paggalang ko sa Diyos? Nasaan ang konsensiya at katinuan ko? Nalaman kong namumuhay ako sa mapagmataas at palalong makademonyong disposisyon, pinagpipilitan ang sarili kong iniisip at opinyon sa mga kapatid na parang iyon ang katotohanan, at pinipilit ang mga taong makinig sa akin sa lahat ng bagay. Hindi ba’t paghahangad iyong maging kapantay ng Diyos, at kontrolin ang iba? Matagal ko na palang nalabag ang mga atas administratibo ng Diyos: “Hindi dapat ipagmalaki ng tao ang kanyang sarili, ni itaas ang kanyang sarili. Dapat niyang sambahin at dakilain ang Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Sampung Atas Administratibo na Dapat Sundin ng Hinirang na Bayan ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian). Sa wakas ay napagtanto kong mahirap ang kalagayan ko. Mukhang ginagampanan ko ang tungkulin ko araw-araw, na masigasig na ginagamit ang sarili ko, pero satanikong disposisyon ang ipinapakita ko. Salungat lahat ng kilos ko sa katotohanan, at nagagambala ko ang gawain ng iglesia. Gumagawa ako ng masama, lumalaban sa Diyos at nagkakasala sa disposisyon Niya! Nagtaka ako kung paano ako umabot sa puntong iyon. Iyon ay dahil likas na mapagmataas at mahigpit ako. Hindi ko kailanman tinanggap ang katotohanan, kaya sa huli ay ibinaling ko ang poot ng Diyos sa akin. Masyado na akong nagawang tiwali ni Satanas, kaya talagang wala na akong realidad ng katohanan. Ang pagtanggap ng ganoon kahalagang tungkulin ay pag-aangat ng Diyos sa akin, at ang pagkakaroon ng kaunting tagumpay sa tungkulin ko ay ganap na gawa ng Banal na Espiritu, at hindi dahil sa kahit anong kakayahan ko. Nakita ko na noong umasa ako sa mapagmataas kong likas sa tungkulin ko, tumigil na ang gawain ng Banal na Espiritu at wala na akong maisip o malutas. Pero gayunpaman, pakiramdam ko pa ri’y ayos lang ako. Wala na sa katinuan ang pagmamataas ko, wala ni katiting na kamalayan sa sarili. Noon lang ako nagsimulang mainis at mapoot sa mayabang kong likas.

Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Lahat kayo ay naninirahan sa isang lupain ng kasalanan at kahalayan, at lahat kayo ay mahalay at makasalanan. Ngayon ay hindi lamang ninyo nakikita ang Diyos, kundi ang mas mahalaga, natanggap ninyo ang pagkastigo at paghatol, natanggap ninyo ang tunay na malalim na pagliligtas, ibig sabihin, natanggap ninyo ang pinakadakilang pagmamahal ng Diyos. Sa lahat ng Kanyang ginagawa, totoong mapagmahal ang Diyos sa inyo. Wala Siyang masamang layon. Dahil sa inyong mga kasalanan kaya Niya kayo hinahatulan, upang suriin ninyo ang inyong sarili at tanggapin ang napakalaking pagliligtas na ito. Lahat ng ito ay ginagawa para gawing ganap ang tao. Mula simula hanggang wakas, ginagawa na ng Diyos ang Kanyang buong makakaya upang iligtas ang tao, at wala Siyang hangaring ganap na wasakin sa Kanyang sariling mga kamay ang mga taong Kanyang nilikha. Ngayon, naparito Siya sa inyo upang gumawa; hindi ba ito mas maituturing na pagliligtas? Kung kinamuhian Niya kayo, gagawa pa ba Siya ng gayon kalaking gawain upang personal kayong gabayan? Bakit Niya kailangang magdusa nang gayon? Hindi kayo kinamumuhian ng Diyos o wala Siyang anumang masamang layon sa inyo. Dapat ninyong malaman na ang pagmamahal ng Diyos ang pinakatotoong pagmamahal. Dahil lamang sa suwail ang mga tao kaya Niya sila kailangang iligtas sa pamamagitan ng paghatol; kung hindi dahil dito, imposible silang mailigtas” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Katotohanang Nakapaloob sa Gawain ng Paglupig 4). Paulit-ulit kong binasa ang mga salita ng Diyos. Guminhawa ang pakiramdam ko at naging emosyonal ako. Sa ganoong pagbubunyag sa akin, nakita kong hindi ako kinokondena o inaalis ng Diyos, at hindi Niya pakay na pahirapan ako. Ginawa Niya talaga iyon para sa pagliligtas sa akin. Sadyang likas akong mapagmataas at mahigpit at alam ng Diyos kung ano’ng kailangan ko. Sa pagkawala ng tungkulin ko at pagtabas at pakikitungo ng mga kapatid, nakita ko ang sarili kong mapagmataas na disposiyon at napagnilayan ko ang landas na tinahak ko, at tunay na nakapagsisi sa Diyos upang hindi na ako sumuway at lumaban pa sa Kanya. Kahit nakaranas ako ng sakit at pagiging negatibo sa prosesong iyon, kung hindi dahil sa ganoong klase ng paghatol at pagkastigo, hindi magigising ang manhid kong puso. Hindi ko mapagninilayan ang naging asal ko o makikilala ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Hindi sana ako tunay na nakapagsisi sa Diyos, kundi patuloy na lumaban sa Kanya, at sa huli ay magkakasala ako sa disposisyon Niya at mapaparusahan. Sa wakas ay naranasan ko mismo na ang paghatol at paghayag ng mga salita ng Diyos ay pag-iingat Niya sa akin, at ang pinakatunay na pag-ibig. Labis akong nagpasalamat sa Diyos nang mapagtanto ko ito at naisip kong tapat na hanapin ang katotohanan sa hinaharap Para agad kong maiwaksi ang tiwaling disposisyon at maisakabuhayan ang wangis ng tao.

Matapos iyon, patuloy akong nanalangin at naghanap. Inisip ko kung paano ko ititigil ang mayabang na disposisyon at ang paglaban sa Diyos. Sa paghahanap, nabasa ko ang mga salitang ito mula sa Diyos. “Ang likas na kayabangan ay ginagawa kang sutil. Kapag mayroong ganitong sutil n disposisyon ang mga tao, hindi ba madali silang maging di-makatwiran at basta-basta? Kung gayon, paano mo lulutasin ang iyong pagiging di-makatwiran at pabasta-basta? Kapag mayroon kang ideya, sabihin ito sa iba at sabihin mo ang nasa isip mo at naniniwala ka sa bagay na ito, at pagkatapos, sinasabi mo ito sa lahat ng tao. Una, maaari mong ipaliwanag ang pananaw mo at hanapin ang katotohanan; ito ang unang hakbang na dapat mong isagawa para madaig ang disposisyong pagiging di-makatwiran at pabasta-basta. Nangyayari ang ikalawang hakbang kapag nagpapahayag ang ibang mga tao ng salungat na mga opinyon—ano ang maisasagawa mo para maiwasang maging di-makatwiran at pabasta-basta? Dapat ka munang magkaroon ng saloobing mapagpakumbaba, isantabi ang pinaniniwalaan mong tama, at hayaang magbahagi ang lahat. Kahit naniniwala ka na tama ang iyong paraan, hindi mo ito dapat ipagpilitan. Iyan, una sa lahat, ay isang uri ng pagsulong; ipinapakita nito na hinahanap mo ang katotohanan, ng pagtanggi sa iyong sarili, at ng pagbibigay-kasiyahan sa kalooban ng Diyos. Kapag nagkaroon ka na ng ganitong saloobin, kasabay ng hindi mo pagkapit sa sarili mong opinyon, nagdarasal ka. Dahil hindi mo alam ang kaibhan ng tama at mali, hinahayaan mong ihayag at sabihin sa iyo ng Diyos kung ano ang pinakamainam at pinakaangkop na gawin. Habang sumasali ang lahat sa pagbabahagi, naghahatid ng kaliwanagan ang Banal na Espiritu sa inyong lahat” (Pagbabahagi ng Diyos). Nakahanap ako ng landas ng pagsasagawa mula sa mga salita ng Diyos. Kung ayokong mamuhay sa pagmamataas at maging di-makatwiran sa tungkulin ko, kailangan ko ng pusong naghahanap ng katotohanan at gumagalang sa Diyos. Kailangan kong makipagtulungan sa mga kapatid at kapag mayroong naiibang opinyon, kaya ko dapat itanggi at isantabi ang aking sarili, manalangin sa Diyos at hanapin ang katotohanan. Sa ganoong pag-iisip lang ako mas madaling maliliwanagan ng Banal na Espiritu, at hindi na ako kailanman aabot sa pagsuway at paglaban sa Diyos at pagsira sa gawain ng bahay ng Diyos, sa pagpipilit sa mga ideya ko. Nang mapagtanto ko ang lahat ng ito, parang nagliwanag ang puso ko. Nanalangin ako ng ganito: “Diyos ko, mula ngayon, gusto kong magtrabahong kasundo ang mga kapatid para mahanap namin ang katotohanan nang sama-sama at magawa ang aming tungkulin ayon sa mga prinsipyo.”

Hindi nagtagal pagkatapos noon, naatasan akong magsulat ng ilang linya ng kaligrapiya para sa tungkulin ko. Nang marinig ko iyon, naisip ko, “Kayang-kaya ko ang ilang titik ng kaligrapiya. Pinag-aralan ko iyon, kaya kumpiyansa akong gawin iyon.” Nagsulat ako ng ilang bersyon, at pagkatapos tingnan ang mga iyon, sinabi ni Sister Liu, “Hindi na siguro masama iyan.” Nainis na naman ako sa kanya noon din at naisip ko, “May pag-aalinlangan ang pagkakasabi mo. Ganoon ba talaga kasama ang kaligrapiya ko? Pinag-aralan ko ito, magaling ako dito. Hindi ba mas alam ko ito kaysa sa iyo? Mukhang hindi ka marunong kumilatis ng ganito, at sinasadya mo lang mamuna.” Pero habang tumatakbo ang mga iyon sa isip ko, bigla kong napagtantong mali ako. Hindi ba pagiging mapagmataas na naman iyon? Hindi ako nagsayang ng oras para manalangin sa Diyos: “O, Diyos ko, gusto ko na magkaroon ng ugaling mapaghanap at masunurin, isantabi ang aking sarili, at ibigay ang lahat para sa aking tungkulin.” Nagsulat ako ng isa pang bersyon nang may ganoong pag-iisip, at nang makita iyon ni Sister Liu, nagbigay pa siya ng mga mungkahi, at tinanong kung mapapaganda ko pa iyon. Ang sabi ng ilang kapatid, maganda na raw iyon. Batay sa ugali ko dati, kung sa tingin ko ay tama ako at sumang-ayon din sa akin ang ibang tao, tapos na ang usapan, at hindi na mababago ang isip ko. Pero hindi iyon ang pag-iisip ko noong oras na iyon. Naisip ko, “Nagbibigay ang mga kapatid ng iba’t-ibang pananaw dahil iniisip nila ang tungkulin namin. Hindi nila iyon ginagawa para pahirapan ang kahit sino. At hindi naman tiyak na tama ang mga ideya ko. Sa huli, dapat naming piliin ang pinakamabuti para sa tungkulin namin.” Habang iyon ang nasa isip ko, nagkusa ako at nagsabing: “Gagawa ako ng isa pang bersyon at kayo ang pumili kung ano ang pinakamabuti. Gamitin niyo kung ano ang mas gusto niyo.” Habang nagsusulat na may ganoong pag-iisip, lubos na kalmado at payapa ako, hindi sumagi sa isip ko ang mapahiya. Nang matapos ako, hiningan ko pa ulit sila ng komento at nagbigay ang mga kapatid ng mas maraming mungkahi. Lahat ng iyon ay mahahalagang punto. Naramdaman ko sa pagkakataong iyon na sa totoo’y ang dami ko palang naging pagkakamali at marami ang malalakas na punto ng mga kapatid na wala ako. Marami sa mga ideya at mungkahi nila ang pumuno sa mga kahinaan ko. Kaya sa tulong ng lahat, sa pagpupuno sa mahihinang punto ng bawat isa, sa huli ay mas nagtagumpay kami sa aming tungkulin. Sa tinagal ng pagtatrabaho namin ng mga kapatid sa ganitong paraan, nakaramdam ako ng matinding kapayapaan, at naging mas malapit ako sa kanilang lahat. Hindi na ako kasing-arogante o mapagmataas gaya ng dati, at hindi na ako mahirap pakisamahan. Natutunan ko rin na hindi ganoon kahirap tanggapin ang mungkahi ng mga kapatid, at nagawa kong tanggapin nang tama ang mga sinabi nila sa akin tungkol sa mga kakulangan ko. May nangyaring mga bagay na hindi ko nagustuhan, at nagpakita ako ng kaunting pagmamataas pero dahil sa paalala ng mga kapatid, nagawa kong humarap sa Diyos agad-agad. Handa akong isantabi ang sarili, hanapin ang katotohanan, at gampanan ang tungkulin ko ayon sa mga prinsipyo. Matapos kong pagdaanan ang lahat ng ito, ang naramdaman ko talaga sa puso ko ay ang diwa ng tunay na kaligayahan. Nakita kong sa wakas ay kaya ko nang isagawa ang ilan sa mga salita ng Diyos na naging napakahirap para sa akin dati. Napakahirap isantabi ang sarili ko at tanggapin ang mungkahi ng iba, pero ngayon ay kaya ko nang isagawa ang ilan sa mga salita ng Diyos. Kaya ko na ngayong isakabuhayan nang kaunti ang wangis ng tao. Hindi na ako ganoon kasungit gaya nang dati, hindi na ako ganoon kasuklam-suklam sa Diyos, at hindi na ako mahigpit sa iba gaya nang dati. Sa tuwing maiisip ko ang lahat ng iyon, nagpapasalamat ako sa Diyos. Kung hindi ako pinakitunguhan at tinabas ng Diyos, kung wala ang paghatol at mga paghayag ng mga salita Niya, wala ako ngayong ideya kung gaano ako kayabang o kasama. Ang kaunting pag-unawa at pagbabagong nakamtan ko ngayon ay talagang dulot ng paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos.

68. Pag-aani ng Bunga Mula sa Pagiging Natabasan at Napakitunguhan

Ni Youxin, South Korea

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Hindi mababago ng mga tao ang sarili nilang disposisyon; kailangan silang dumaan sa paghatol at pagkastigo, at sa pagdurusa at pagpipino, ng mga salita ng Diyos, o sa pakikitungo, pagdidisiplina, at pagtatabas ng Kanyang mga salita. Pagkatapos noon, saka lamang sila magiging masunurin at matapat sa Diyos, at hindi na magpapadalus-dalos sa pakikitungo sa Kanya. Sa ilalim ng pagpipino ng mga salita ng Diyos nagbabago ang disposisyon ng mga tao. Sa pamamagitan lamang ng paglalantad, paghatol, pagdidisiplina, at pakikitungo ng Kanyang mga salita sila hindi na mangangahas na kumilos nang walang pakundangan kundi sa halip ay magiging matatag at mahinahon sila. Ang pinakamahalagang punto ay na nagagawa nilang magpasakop sa kasalukuyang mga salita ng Diyos, at sa Kanyang gawain, kahit hindi ito nakaayon sa mga kuru-kuro ng tao, nagagawa nilang isantabi ang mga kuru-kurong ito at maluwag sa loob na magpasakop” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Taong Nagbago Na ang Disposisyon ay Yaong mga Nakapasok Na sa Realidad ng mga Salita ng Diyos). Nang mabasa ko dati ang mga salitang ito ng Diyos, “Hindi mababago ng mga tao ang sarili nilang disposisyon; kailangan silang dumaan sa paghatol at pagkastigo, at sa pagdurusa at pagpipino, ng mga salita ng Diyos, o sa pakikitungo, pagdidisiplina, at pagtatabas ng Kanyang mga salita. Pagkatapos noon, saka lamang sila magiging masunurin at matapat sa Diyos, at hindi na magpapadalus-dalos sa pakikitungo sa Kanya,” Hindi ko lubos na maunawaan kung bakit hindi mabago ng mga tao ang sarili nilang mga disposisyon. Masigasig kong binasa ang mga salita ng Diyos araw-araw, palagi akong nasa oras sa pagdalo sa mga pagtitipon, at nagpasakop ako sa anumang tungkulin na itinalaga sa akin ng iglesia. Naisip kong basta hindi ako nagkasala, ginawa nang mabuti ang tungkulin ko, naging isang mananampalataya nang maraming taon, at maraming beses na binasa ang mga salita ng Diyos, kung gayon tiyak na mababago ang aking tiwaling disposisyon. Bakit kailangan pa rin akong hatulan at kastiguhin, at tabasan at iwasto ng Diyos? Hindi ko talaga naunawaan kailanman ang mga salitang ito ng Diyos na nabasa ko hanggang sa malupit akong tinabas at iwinasto nang ilang beses, at nagnilay sa aking sarili. Doon ko lang nakita kung gaano kalalim ang paggawang tiwali sa akin ni Satanas, na malalim na nag-ugat sa akin ang aking mayabang at palalong satanikong kalikasan, at kung hindi ako hinatulan at kinastigo, at tinabasan at iwinasto ng Diyos, hindi ko kailanman makikilala ang aking sarili, lalong hindi ako madadalisay o mababago.

Noong unang bahagi ng 2016 gumagawa ako ng tungkulin ng isang lider ng iglesia. Nang una akong nagsimula, naramdaman ko na talagang marami akong kakulangan, kaya palagi akong nanalangin sa Diyos at sumandal sa Kanya sa aking tungkulin. Hinahanap at nakikipagbahagian ako kasama ang mga katrabaho kapag nakaengkuwentro ako ng isang problemang hindi ko maunawaan, at nagawa kong tumanggap ng suhestiyon ng mga ibang tao. Mapagkumbaba ako. Matapos ang anim na buwan ng pagsasagawa, nagkaroon ako ng pagkaunawa sa ilang mga prinsipyo at kaya kong tumulong sa paglutas sa ilang paghihirap ng mga kapatid sa pamamagitan ng pagbabahagi ng katotohanan. Nagsimula akong dahan-dahang maging kampante, iniisip na, “Kahit hindi pa ako kailanman naging isang lider ng iglesia noon, may maganda akong kakayahan at mabilis akong umunawa ng mga salita ng Diyos. Matapos ang mas maraming pagsasagawa sigurado akong mas gagaling pa ako.” Nabigyan ako kalaunan ng responsibilidad para sa isang importanteng tungkulin at lalo akong naging mayabang. Ako ang pinakabata sa aking mga katrabaho at ako ang pinakabago sa pananampalataya, pero naramdaman ko na dahil nagagawa ko ang isang napakaimportanteng bagay, ibig sabihin may talento talaga ako! Sandali akong nagmalaki kahit habang naglalakad ako, pakiramdam ko ako ang may pinakamahalagang tungkulin sa lahat, na para bang walang makakapantay sa akin. Sa paglipas ng panahon, mas lalo akong naging mayabang. Sa mga talakayan tungkol sa gawain sa iglesia, kapag nagbibigay ng mga suhestiyon ang mga kasamahan, pinaninindigan ko ang sarili kong mga ideya, iniisip na, “Ito ba talaga ang paraan na gusto mong gamitin? Nakapangasiwa na ako dati ng mga bagay na gaya nito, kaya hindi ba may mas maayos na pag-unawa ako ng mga prinsipyo? Alam ko ang pinakamagandang paraan para harapin ang bagay na ito.” Minsan kapag masyadong sineseryoso ang isang bagay ng sister na katrabaho ko, mawawalan ako ng pasensya, iniisip na madali lang ayusin ang isang simpleng bagay na gaya niyon at hindi na kailangang magbahagian at maghanap nang paulit-ulit. Minsan sa mga pagpupulong ng mga katrabaho, nakita kong hindi ginamit ng ibang mga kapatid ang kanyang mga suhestiyon, at sinimulan ko siyang hamakin. Naisip ko, “Kahit na mas matagal ka nang naging isang lider kaysa sa akin, wala kang kalamang-lamang sa akin.” Minsan sinabi niya sa akin na mabagal ako sa tungkulin ko, na mabagal ang pagsulong ko. Hindi ko natiis iyon at sumagot ako ng, “Hindi ko matatanggap ang pagbabahagi na ito mula sa iyo. Hindi ba kasali ka rin sa gawaing ito? Hindi ba responsable ka rin dito? Paanong wala ka man lang kamalayan sa sarili at ipinapasa na lang ang lahat sa akin?” Pagkasabi niyon, tumayo na lang ako at naglakad palabas. Nalaman ng lider ang asal ko kalaunan at iwinasto ako, sinasabing masyado akong mayabang. Pasalita ko na lang iyon na inamin, sinasabing, “Masyado akong mayabang, at hindi ko tinatanggap ang katotohanan.” Hindi ako nagnilay o sinubukang unawain ang aking kalikasan at diwa, at ipinagpatuloy ko ang pagyayabang sa aking tungkulin, ginagawa ang mga bagay sa sarili kong paraan. Mayroon akong ilang katrabaho noong panahong iyon na pinalitan dahil kulang sila sa kakayahan at hindi sila makagawa ng praktikal na gawain. Pero hindi ako kailanman nag-alala tungkol sa pagpapalit. Naisip ko, “Isa akong tunay na talento ngayon sa iglesia at responsable ako sa marami-raming gawain. Kung wala ako, makakahanap ba sila ng ibang angkop na tao sa maiksing panahon lang?” Nang nagiging walang-isip at mayabang na ako, tinabas ako at mahigpit na iwinasto.

Minsan, nagbasa ako ng ilang artikulo ng karanasan at patotoo ng mga kapatid na pakiramdam ko ay medyo mababaw. Hindi ko iyon tinanggap nang hindi man lang tinatalakay ang bagay na iyon sa sinuman. Talagang nagalit ang lider nang malaman niya ang tungkol dito. Tinanong niya ako, “Bakit mo tinanggihan ang ganoon kagagandang artikulo? Tinalakay mo man lang ba iyon sa mga katrabaho?” Sabi ko, “Hindi, noong panahong iyon pakiramdam ko ay medyo mababaw ang mga iyon.” Pagkasabi ko nito, mahigpit akong iwinasto ng lider, sinasabing, “Bagaman medyo mababaw ang mga artikulong ito, tunay ang mga karanasan nila at nagpapakita sila ng praktikal na pagkaunawa. Nakapagpapatibay ang mga ito para sa mga tao. Iyon ang bumubuo sa isang magandang personal na karanasang patotoo. Hindi ka naghahanap ng katotohanan sa iyong tungkulin, at wala kang pakundangan at mayabang. Hindi mo nauunawaan ang katotohanan o nagtatalakay ng mga bagay sa iba. Nagtatapon ka lang basta ng magagandang artikulo, pinipigil ang mga patotoo sa pagdanas ng gawain ng Diyos, hindi ba kahangalan iyon? Hindi ba iyon isang bagay na gagawin ni Satanas? Nakakagambala ka lang!” Natabas at iwinasto na ako noon, pero hindi nang ganoon kalupit. Ang mga salitang “hangal,” “Satanas,” “nakakagambala,” “walang pakundangan at mayabang” ay paulit-ulit na umalingawngaw sa utak ko, at hindi ko napigil ang mga luha. Pakiramdam ko pa nga nahihirapan akong huminga. Pero pakiramdam ko pa rin, naagrabyado ako. Kahit hindi ko iyon tinalakay sa mga kasamahan ko noong panahong iyon, hindi ba sinabi ko sa kanila ang tungkol doon pagkatapos? Talagang nakikita ng Diyos ang kaibuturan ng ating puso. Habang nag-iisip ako ng mga dahilan, matigas na nagpatuloy ang lider, “Isa kang batas sa sarili mo sa mga kilos mo. Puwede kang magtanong kung may bagay kang hindi nauunawaan o talakayin iyon kasama ang iba, pero hindi mo naman ginagawa iyon. Napakayabang mo at lubos kang walang pusong may takot sa Diyos!” Dito, nag-aatubili akong sumuko. Kung talagang may kaunting puso ako na may takot sa Diyos, dapat naghanap ako nang kaunti bago kumilos, pero sa halip ginawa ko lang ang mga bagay sa paraang gusto ko nang hindi tinatanong ang mga opinyon ng iba. Talagang mayabang ako at mapagmagaling.

Nagsagawa ang lider ng pagtatanong tungkol sa akin at nalaman na napakayabang ko, na hindi ko nauunawaan ang katotohanan, at na hindi ako angkop para sa ganoong kaimportanteng tungkulin, kaya pinalitan ako. Talagang nasadlak ako sa kalagayan ng pagkanegatibo. Pakiramdam ko nakita ng lider ang tunay kong kalikasan pagdating sa isyung ito at inisip niya na hindi ako isang tao na naghahanap ng katotohanan, na napakayabang ko, at ni hindi ako karapat-dapat na linangin. Inisip kong wala na akong anumang pag-asa sa bahay ng Diyos. Mas lalo akong naging negatibo, at napuno ako ng mga maling pagkaunawa. Pakiramdam ko ay naging si Satanas ako. Papaano ako maliligtas? Inisip kong tiyak na iniisip ng mga kapatid na hindi ako ang tamang uri ng tao, kaya ano pang mabuti ang idudulot ng patuloy na paghahanap? Noong panahong iyon, kahit atubili akong nakikitang gumagawa ng ilang tungkulin, ayokong hanapin ang katotohanan. Nagbahagi sa akin nang maraming beses ang isang responsableng tao tungkol sa kalooban ng Diyos, pero hindi ako nagbago. Pagkatapos ay tinabas at iwinasto niya ako, sinasabing sinadya kong maging sutil sa aking tungkulin, palaging negatibo, na nilalabanan ko ang Diyos, at kung hindi ako magbabago, aalisin ako ng Diyos pagdating sa malao’t madali. Natakot ako nang marinig ko iyon, at napagtanto ko ang bigat ng sitwasyon. Nagmadali akong lumapit sa Diyos upang manalangin at maghanap, at upang magnilay sa sarili. Sa loob ng anim na buwang iyon, bakit hindi ko napangasiwaan nang mabuti ang pagtatabas at pagwawasto? Habang nagninilay, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Nagiging balintiyak ang ibang tao matapos tabasan at iwasto; ganap silang nawawalan ng lakas para gampanan ang kanilang mga tungkulin, at naglalaho rin ang kanilang katapatan. Bakit ganoon? Isang dahilan nito ang kawalan nila ng kamalayan sa diwa ng kanilang mga kilos, at humahantong ito sa kawalan nila ng kakayahang magpasakop sa pagtatabas at pagwawasto. Ito ay tinutukoy ng kanilang kalikasan na mayabang at na may labis na pagtingin sa sarili, at na walang pagmamahal sa katotohanan. Ang isa pang dahilan ay hindi nila nauunawaan kung ano ang kabuluhan ng pagiging natabas at naiwasto. Naniniwala ang lahat ng tao na nangangahulugan ang pagiging natabas at naiwasto na natukoy na ang kanilang kalalabasan. Dahil dito, mali nilang pinaniniwalaan na kung medyo tapat sila sa Diyos, hindi sila dapat iwasto at tabasan; kung iwinasto sila, kung gayon ay hindi ito pagpapahiwatig ng pag-ibig at pagiging matuwid ng Diyos. Ang ganoong maling pagkaunawa ay nagsasanhi na mangahas ang mga tao na hindi maging ‘tapat’ sa Diyos. Sa katunayan, kapag tapos na ang lahat, iyon ay dahil masyado silang mapanlinlang; ayaw nilang dumanas ng hirap. Gusto lang nilang magtamo ng mga pagpapala sa madaling paraan. Walang kamalayan ang mga tao sa katuwiran ng Diyos. Hindi naman dahil wala pa Siyang nagawang anumang matuwid o wala Siyang ginagawang anumang matuwid; sadyang hindi lang kailanman naniniwala ang mga tao na ang ginagawa ng Diyos ay matuwid. Sa mga mata ng tao, kung hindi umaayon ang gawain ng Diyos sa mga kagustuhan ng tao, o hindi iyon umaayon sa inaasahan nila, malamang ay hindi Siya matuwid. Subalit, hindi alam ng mga tao kailanman na ang kanilang mga kilos ay hindi angkop at hindi umaayon sa katotohanan, ni natatanto nila kailanman na nilalabanan ng mga kilos nila ang Diyos” (“Ang Kahulugan ng Pagpapasya ng Diyos sa Kalalabasan ng Mga Tao Base sa Kanilang Paggawa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Matapos basahin ang paghahayag na ito sa mga salita ng Diyos, naunawaan ko sa wakas na ang dahilan kung bakit napakanegatibo ko ay dahil napakayabang ko at palalo at hindi ko nakilala ang kalikasan ng sarili kong pag-uugali. Akala ko ay nakagawa lang ako ng pagkakamali, na sobra-sobra ang pagwawasto sa akin nang ganoon. Kaya nanatili akong nakabaon sa pagkanegatibo, hindi nauunawaan ang Diyos at nagpapaka-depensibo. Habang nagbabasa ng mga salita ng Diyos, tinanong ko ang sarili ko kung talaga bang tinabas at iwinasto ako nang napakalupit para lang sa isang pagkakamali. May mga prinsipyo sa kung paano pinakikitunguhan ng bahay ng Diyos ang mga tao. Nakabatay ang lahat ng iyon sa kalikasan at diwa ng tao, at kanilang pangkalahatang pag-uugali. Hindi ako iwinasto ng lider dahil sa hindi mabuting dahilan. Kung gayon, ano ba talagang mga problema ang umiiral sa loob ko na nagresulta sa mahigpit na pagtatabas at pagwawasto sa akin?

Nabasa ko kalaunan ang mga salitang ito ng Diyos: “Kung talagang nasasaloob mo ang katotohanan, natural na magiging tama ang landas na iyong tinatahak. Kung wala ang katotohanan, madaling gumawa ng masama, at gagawin mo iyon kahit ayaw mo. Halimbawa, kung mayroon kang kayabangan at kahambugan, makikita mo na imposibleng hindi sumuway sa Diyos; mapipilitan kang sumuway sa Kanya. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito dahil nangingibabaw ang iyong likas na kayabangan at kahambugan. Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga; magiging dahilan ang mga ito para dakilain mo ang iyong sarili, lagi kang magpasikat, at, sa huli, papalit ka sa lugar ng Diyos at magpapatotoo para sa iyong sarili. Sa huli, gagawin mong mga katotohanan ang iyong sariling mga ideya, ang iyong sariling pag-iisip, at ang iyong sariling mga kuru-kuro para sambahin ka. Tingnan mo kung gaano kalaking kasamaan ang ginagawa ng mga tao dahil nangingibabaw ang kanilang likas na kayabangan at kahambugan! Upang malutas ang kanilang masasamang gawa, kailangan muna nilang lutasin ang problema ng kanilang likas na pagkatao. Kung walang pagbabago sa disposisyon, hindi posibleng maghatid ng pangunahing resolusyon sa problemang ito” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). May mga sermon din na bumanggit na kapag ang ilang tao ay may ilang kaloob, o may ilang kakayahan, hinahamak nila ang iba. Ayaw nilang makinig sa sino pa man, iniisip na mas magaling sila kaysa sa lahat. Ang ganoong uri ng tao ay mayabang, palalo, at mapagmagaling. Inisip ko ang tungkol sa kung paanong simula nang naging isa akong mananampalataya, hindi ako nagtuon sa paghahanap ng katotohanan, kundi ginawa ko ang aking tungkulin sa pamamagitan ng pagtitiwala sa aking kakayahan at sa aking mayabang na disposisyon. Pakiramdam ko magaling akong magsalita at nagkaroon ako ng ilang maliliit na tagumpay sa aking tungkulin, kaya talagang pinahalagahan ako ng lider. Akala ko ay magaling ako at may kakayahan sa aking gawain, higit pa kaysa sa iba, kaya hindi ko gaanong inisip ang mga kapatid na nakasama ko sa gawain. Ipinilit kong gumawa ng mga bagay sa sarili kong paraan, at lumala nang lumala ang aking mayabang na disposisyon. Kalaunan, nakabuo ako ng isa talagang pabayang pag-uugali para sa gawain ng iglesia. Hindi ko kailanman hinanap ang mga prinsipyo ng katotohanan o naghanap o nagbahagi kasama ang iba. Sa halip, walang pakundangan akong gumawa ng mga bagay, sa paanong paraan ko gusto, at ginambala ko ang gawain ng iglesia sa huli. Pakiramdam ko palagi na maganda ang kakayahan ko at nauunawaan ko ang ilan sa katotohanan, ngunit nang ako ay malantad ay saka ko lang nakita sa wakas na ang nauunawaan ko ay kapiranggot lang na doktrina, na wala ako ni katiting na realidad ng katotohanan, at hindi ko kayang magbahagi ng katotohanan para lumutas ng mga praktikal na problema. Sa kabila nito, napakayabang ko pa rin at kumilos nang pangsarili sa lahat ng bagay. Mayabang ako hanggang sa punto na nawala sa akin ang lahat ng katwiran at nawala sa paningin ang Diyos. Nalantad lang ang problema ko nang dumating ang lider para suriin ang aking gawain. Naisip ko ang tungkol sa kung paanong ginagawa ko ang tungkulin ko sa ganoong paraan noon pa man. Hindi ko lang hindi tinulungan o pinakinabang ang aking mga kapatid, kundi naghayag din ako ng napakaraming tiwaling disposisyon na pumigil sa kanila. Hindi ko ginagawa ang aking tungkulin, gumagawa lang ako ng masama! Habang lalo ko itong iniisip, lalo akong naalarma. Alam ko na kapag kumikilos ang isang tao dahil sa kayabangan, imposible para sa kanila na iwasan ang paglaban sa Diyos at paggawa ng masama. Inisip ko ang tungkol sa ilang mga kapatid na parang mas mababa ang kakayahan kaysa sa akin, ngunit maingat sila at masigasig sa kanilang mga tungkulin. Alam nila kung paano humanap ng katotohanan at tumanggap ng mga pananaw ng iba, habang napakayabang ko na lubos akong nawalan ng kamalayan sa sarili. Talagang wala akong kamalayan kung paano maghahanap ng katotohanan. Habang lalo akong nagninilay, lalo kong naramdaman na ang landas ko ay hindi sa paghahanap ng katotohanan. Naging napakayabang ko at hindi ko inisip ang Diyos, kaya nang tinabas ako at iwinasto, at tinanggal sa aking tungkulin, iyon talaga ay ang Diyos na pumoprotekta at nagliligtas sa akin. Kung wala iyon, sino ang nakakaalam kung gaano pa karaming kasamaan ang maaaring nagawa ko. Maaaring umabot ako sa punto na wala nang balikan at maharap sa pagpapaalis. Pagkatapos ay huli na para sa mga pagsisisi. Matapos unawain ang mabubuting intensyon ng Diyos, napuno ako ng pagsisisi. Sa nakalipas na anim na buwan, hindi ko naunawaan at sinisisi ko ang Diyos, nagpapakanegatibo at tinatamad sa gawain. Hindi talaga ako mapakiusapan! Simula noon, ginusto ko lang na magawa nang mabuti ang tungkulin ko at makabawi sa mga naging pagkakasala ko.

Matapos ang anim na buwan, nahalal ako bilang isang team leader. Noong panahong iyon, talagang takot ako na madapa at mabigo muli dahil sa likas kong kayabangan. Nang lumitaw ang mga problema sa aking tungkulin, naging maingat ako, at madalas akong nagsagawa ng talakayan at nakipagbahagian sa mga kapatid na gumagawa kasama ko, naghahanap ng katotohanan para lutasin ang mga problema sa loob ng iglesia. Mas magaan ang pakiramdam ko kapag ginagawa ko ang aking tungkulin sa ganoong paraan at mas nakasundo ko na nang mabuti ang mga kapatid. Matapos ang ilang buwan nakita ko ang ilang tagumpay sa aking tungkulin at nagsimula na palihim na matuwa uli, iniisip na isa siguro talaga akong tunay na talento, at kahit ano pa mang tungkulin ang ginagawa ko, magagawa ko nang mabilis ang mga bagay. Sa paglipas ng panahon, nagsimula na namang magpakita ang mayabang kong disposisyon. Minsan kapag may mga problema ang mga kapatid na gusto nilang saliksikin kasama ang lider, nawawalan ako ng pasensya sa kanila. Iisipin ko, “Hindi ba sinaliksik na natin noon ang tungkol dito? Bakit kailangan niyo pang mas maghanap? Alam ko ang mga prinsipyo, kaya dapat ay sapat na ang pagbabahagi ko.” Kahit hindi pinag-isipan ang mga bagay-bagay, ibinahagi ko ang aking pag-unawa sa mga kapatid at ninais na tanggapin nila iyon, pero hindi sila mapalagay at pagkatapos ay naghanap tungkol sa bagay na iyon kasama ang lider. Kalaunan, nagbahagi sa amin ang lider tungkol sa mga prinsipyo ng pagsasagawa, na iba sa naunawaan ko noon. Nagulat ako, at naisip ko, “Salamat sa paghahanap niyo, kung hindi, maaapektuhan ang tungkulin natin.” Pero matapos ang katotohanan, hindi ako nagnilay o sinubukang kilalanin ang aking sarili. Nanatili akong mayabang at hindi makatuwiran. Kapag nakakita ako ng mga mali sa mga tungkulin ng mga kapatid, mapagmataas ko silang pinagagalitan, iniisip na, “Kung hindi niyo man lang maitama ang maliit na bagay na ito, ano ang kaya ninyong gawin? Sa tingin ko hindi ninyo inilalagay ang puso ninyo rito.” Sa paglipas ng panahon, nagsimula nang makaramdam ang iba ng pagpipigil mula sa akin at nagsimulang ilayo ang sarili nila. Labis kong pinigil ang isang sister na ayaw niya nang gawin ang tungkulin niya. Alam ko na mali ako, pero sa tuwing may mangyayari, hindi ko mapigil na ipakita ang mayabang kong disposisyon. Sa pag-iisip kung paano ako nadapa at nabigo noon, nakaramdam ako ng bahagyang takot, pero noong panahong iyon, hindi ko hinanap ang katotohanan para lutasin ang problema.

Gumawa ako kalaunan ng pangsariling desisyon na ipagawa sa isang sister ang isang mahalagang tungkulin. Binalaan ako ng isang brother na mapanlinlang siya, na hindi siya akma sa isang mahalagang tungkulin. Naisip ko, “Mayroon nga siyang kaunting problema, pero hindi iyon kasing-sama gaya ng sinasabi mo. Sino ba ang walang mga katiwalian at pagkukulang?” Hindi ko sineryoso ang suhestiyon ng brother na ito, kundi hinanap ko lang ang sister para bahagian at pinaalalahanan tungkol sa mga problema niya. Nagulat ako kalaunan nang malaman kong lubos na mapanlinlang at pabaya nga siya sa kanyang tungkulin. Nagdulot ito ng matinding pagkawala sa gawain ng bahay ng Diyos. Nang malaman ng lider ang tungkol dito, mahigpit niya akong iwinasto, sinasabing: “Sinunod mo lang ang sarili mong interes, pino-promote ang isang mapanlinlang na tao. Binalaan ka na ng isang brother, pero hindi ka nakinig sa kanya o siniyasat iyon sa sarili mo. At ngayon nagkaroon na iyon ng talagang mabibigat na kinahinatnan at gumawa ng isang napakalaking pagkagambala. Dahil ito sa kakulangan mo ng responsibilidad sa iyong tungkulin. Hindi mo nauunawaan ang katotohanan at mayabang ka. Dapat kang palitan!” Napakasakit para sa akin ang tabasin at iwasto nang ganoon katindi. Inalis ako sa aking tungkulin sa harap mismo ng napakaraming mga kapatid, at binigyang-diin ng lider kung anong pagkagambala ang idinulot ko at kailangan akong palitan. Pakiramdam ko ay iyon na ang katapusan ko, na tiyak nang matatanggal ako, at wala nang saysay ang paghahanap. Talagang naging negatibo ako matapos akong palitan. Gabi-gabi kong iniisip ang nangyari at nagsimulang umiyak. Hiyang-hiya akong makipagkita sa sinuman sa loob ng ilang panahon. Nakita kong masayang ginagawa ng lahat ng mga kapatid ang mga tungkulin nila at naramdaman kong hindi ako gaya nila dahil sa likas kong kayabangan. Kahit hindi ko iyon tinalakay kaninuman o nang hindi nakikinig ng payo, nag-promote ako ng isang mapanlinlang na tao, na malubhang gumambala sa gawain ng iglesia. Maililigtas pa ba ako ng Diyos? Hindi ko inakalang matatapos sa ganito kabatang edad ang landas ko ng pananampalataya. Nagsimula pa akong maghinala na nang sinabi ng Diyos na kaligtasan ang matabas at maiwasto, hindi pag-aalis, hindi iyon magagamit sa akin. Puno ang puso ko ng mga maling pagkaunawa. Minsan nang dumating ang lider para magbahagi sa amin tungkol sa gawain, nagtago ako sa pinakamalayong sulok. Talagang nabigla ako nang bigla niyang tinawag ang pangalan ko at tinanong ako kung anong progreso ang nagawa ko kamakailan lang. Tinanong niya kung naging negatibo ba ako matapos akong tabasin at iwasto, at pagkatapos ay taimtim siyang nagbahagi sa akin at pinayuhan ako, sinasabing “Bata ka pa. Dapat mong hanapin ang katotohanan at magtuon sa pagbabago ng disposisyon.” Sobrang nakakapanatag at nakakapagpatibay para sa akin na marinig ang taos-pusong mga salitang ito ng lider na hindi ko mapigil ang pag-iyak. Naging napakayabang at palalo ko, iresponsable at walang ingat sa aking tungkulin, at malubhang pininsala ang gawain ng iglesia. Tama ang lider na palitan ako at tabasin at iwasto ako, pero hindi ko kailanman inakala na palalakasin niya rin ang loob ko. Pinasalamatan ko ang Diyos sa puso ko dahil sa Kanyang awa. Noong gabing iyon, lumuluha akong nanalangin sa Diyos at nagpasya na totoo at tunay na magnilay sa aking sarili, at hanapin ang katotohanan para lutasin ang aking mayabang na disposisyon.

Nabasa ko kalaunan ang siping ito ng mga salita ng Diyos: “Pagmamataas ang ugat ng tiwaling disposisyon ng tao. Kapag mas mayabang ang mga tao, mas malamang na lumaban sila sa Diyos. Gaano kaseryoso ang problemang ito? Hindi lang isinasaalang-alang ng mga taong mayabang ang mga disposisyon ang lahat ng iba pa na mas mababa kaysa kanila, kundi, ang pinakamasama, hinahamak pa nila ang Diyos. Bagama’t, sa tingin, maaaring mukhang naniniwala sa Diyos ang ilang tao at sinusunod Siya, ni hindi nila Siya itinuturing na Diyos. Pakiramdam nila palagi ay taglay nila ang katotohanan at napakataas ng tingin nila sa kanilang sarili. Ito ang diwa at ugat ng mayabang na disposisyon, at nagmumula ito kay Satanas. Kaya, kailangang malutas ang problema ng kayabangan. Ang pakiramdam na mas magaling ka kaysa iba—walang kuwenta iyan. Ang kritikal na isyu ay na nakakapigil sa isang tao ang kanyang mayabang na disposisyon na magpasakop sa Diyos, sa Kanyang kapamahalaan, at sa Kanyang mga pagsasaayos; laging nadarama ng ganitong tao na makipagpaligsahan sa Diyos na magkaroon ng kapangyarihan sa iba. Ang ganitong klaseng tao ay walang pagpipitagan sa Diyos ni katiting, ni hindi niya mahal ang Diyos o nagpapasakop sa Kanya. Ang mga taong mayayabang at palalo, lalo na iyong mga nawalan na ng katinuan sa sobrang yabang, ay hindi kayang magpasakop sa Diyos sa kanilang paniniwala sa Kanya, at pinaparangalan pa nila at nagpapatotoo sa kanilang sarili. Ang gayong mga tao ang pinakalumalaban sa Diyos. Kung nais ng mga taong umabot sa kung saan nagpipitagan sila sa Diyos, kailangan muna nilang lutasin ang mayayabang nilang disposisyon. Habang mas ganap mong nilulutas ang mayabang mong disposisyon, mas magpipitagan ka sa Diyos, at saka ka lang makakapagpasakop sa Kanya at magagawang makamit ang katotohanan at kilalanin Siya” (Pagbabahagi ng Diyos). Sa pamamagitan lang ng paghahayag ng mga salita ng Diyos ko nakita na ang pagkilos batay sa likas kong kayabangan ay hindi lang basta problema ng pagbubunyag ng kaunting katiwalian, kundi higit sa lahat, nagawa ako nitong lubos na balewalain ang iba at maging ang Diyos. Inakay ako nito na maghimagsik at lumaban sa Diyos, sa kabila ng sarili ko. Kapag iniisip ko kung paano ko ginawa ang aking tungkulin noon, ramdam ko palagi na isa akong matalinong tao at may magandang kakayahan, kaya umasa ako sa aking mga kaloob at aking kakayahan para gawin ang aking tungkulin. Napakalaki ng kompyansa ko sa aking sarili na halos hindi ako nagdasal sa Diyos o naghanap ng mga prinsipyo ng katotohanan. Walang lugar para sa Diyos sa aking puso. Nang hindi namunga ang aking tungkulin, mas maganda ang ugali ko, pero sa sandaling naunawaan ko nang kaunti ang mga prinsipyo at nagkaroon ng kaunting tagumpay, ginamit ko iyon bilang aking puhunan. Pakiramdam ko ay magiging maayos ang anumang ginawa ko, kaya kong gawin ang anuman, na kaya kong suriin ang mga tao at sitwasyon, kaya mas lalo akong naging mayabang, palalo at mapagmagaling, ginagawa ang nais ko sa lahat ng bagay, nagpapaka-diktador. Hinadlangan ko pa ang mga kapatid na naghahanap ng katotohanan kasama ang lider at iginiit sa kanila ang aking pag-iisip, na para bang iyon ang katotohanan, ipinapatanggap iyon sa kanila at pinapailalim sila roon. Ipinakita sa akin ng mga katunayan na kumikilos ako ayon sa likas kong kayabangan, na wala akong ginawa kundi pigilin at saktan ang mga kapatid, at lubhang gambalain ang gawain ng iglesia. Ginampanan ko pa nga ang papel ng tauhan ni Satanas. Ang pagwawasto sa akin ng lider, ang pagsita sa matinding pagkagambalang iyon, ay talagang tama. Ang pagkaalis ko sa aking tungkulin ay ganap na nagpakita ng katuwiran ng Diyos. Nakita ko sa wakas kung gaano nakakakilabot, gaano nakamamatay ang ganoong uri ng likas na kayabangan. Kapag hahayaan itong hindi nalulutas, maaari akong gumawa ng masama at lumaban sa Diyos sa anumang punto, at maaari kong magambala ang gawain ng bahay ng Diyos, malabag sa disposisyon ng Diyos, at maalis at maparusahan. Matapos akong palitan, nabunyag ang iba pang mga problema sa aking tungkulin. Dahil nahaharap sa paninisi ng mga kapatid, at mga problemang inilantad sa aking gawain, nakaramdam ako ng maraming panghihinayang at pagsisisi sa sarili. Talagang namuhi ako sa sarili ko. Bakit ba napakayabang ko? Akala ko noon pa na may talento ako, na ayos lang ang anumang gawin ko, pero gumawa ba ako ng kahit isang dakot ng bagay na nakalugod sa Diyos? Ang tungkulin na ginawa ko ay sira-sirang kaguluhan, at wala akong ginawa kundi ang manggambala. Kung nagkaroon ako ng kahit kaunting paggalang sa Diyos, kung mas nanalangin ako o mas naghanap, o kung nagbahagi ako at tumalakay ng mga bagay kasama ang iba, kung naging mas maingat ako nang kaunti, hindi sana ako umabot sa puntong gumagawa ako ng napakaraming pagsuway sa Diyos.

Sa aking pagsisikap na malutas ang likas kong kayabangan, binasa ko kalaunan ang ilan sa mga salita ng Diyos, “Hindi mababago ng mga tao ang sarili nilang disposisyon; kailangan silang dumaan sa paghatol at pagkastigo, at sa pagdurusa at pagpipino, ng mga salita ng Diyos, o sa pakikitungo, pagdidisiplina, at pagtatabas ng Kanyang mga salita. Pagkatapos noon, saka lamang sila magiging masunurin at matapat sa Diyos, at hindi na magpapadalus-dalos sa pakikitungo sa Kanya. Sa ilalim ng pagpipino ng mga salita ng Diyos nagbabago ang disposisyon ng mga tao. Sa pamamagitan lamang ng paglalantad, paghatol, pagdidisiplina, at pakikitungo ng Kanyang mga salita sila hindi na mangangahas na kumilos nang walang pakundangan kundi sa halip ay magiging matatag at mahinahon sila. Ang pinakamahalagang punto ay na nagagawa nilang magpasakop sa kasalukuyang mga salita ng Diyos, at sa Kanyang gawain, kahit hindi ito nakaayon sa mga kuru-kuro ng tao, nagagawa nilang isantabi ang mga kuru-kurong ito at maluwag sa loob na magpasakop” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Taong Nagbago Na ang Disposisyon ay Yaong mga Nakapasok Na sa Realidad ng mga Salita ng Diyos). Sa muling pagbabasa sa siping ito, talagang pinasasalamatan ko na ang tanging landas para malutas ang likas na kayabangan ng isang tao ay ang tanggapin ang paghatol, pagkastigo, pagtatabas, at pagwawasto ng Diyos. Napakalalim ng paggawang tiwali sa atin ni Satanas, kaya kung aasa lang tayo sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at personal na pagninilay, magiging mababaw ang pag-unawa natin sa ating mga sarili at hindi magbabago ang mga tiwali nating disposisyon. Kung hindi ako inilantad ng Diyos, tinabas at iwinasto nang paulit-ulit, marahil ay labis pa rin ang kumpyansa ko sa sarili at iniisip na talagang napakaespesyal ko. Hindi ko makikilala ang sarili ko. Talagang hindi ko malalaman kung gaano ako kayabang o gaano kalala ang aking satanikong disposisyon. Ngayon, kapag inaalala ko ang lahat ng ginawa ko, talagang nahihiya ako at napupuno ng pagsisisi. Napapakunot ako sa pag-iisip noon at ni hindi ko maiangat ang ulo ko. Pero iyon ang tiyak na uri ng masakit na aral na nagpahintulot sa akin na magkamit ng kaunting pag-unawa sa aking likas na kayabangan, at malaman kung saan ako maaaring madapa o mabigo. Binigyan din ako nito ng kaunting paggalang sa Diyos. Nakita ko rin na ganap akong wala ng parehong realidad ng katotohanan at isang pusong naghahanap ng katotohanan sa aking tungkulin. Mapagmataas ako, di-makatwiran, at nakakagambala. Kumpara sa mga kapatid na may karaniwang kakayahan, pero matapat na gumagawa ng kanilang tungkulin, wala ako. Walang basehan ang kayabangan ko. Matapos mapagtanto ang lahat ng ito, mas mapagkumbaba na ako sa aking tungkulin at hindi na ako labis na kumpyansa. Sadya kong isinagawa na isantabi ang aking sarili at itanggi ang aking sarili, mas hinanap ko ang mga prinsipyo ng katotohanan at mas nakinig sa mga kapatid. Nagsimula akong magkaroon ng bukas na mga talakayan para lutasin ang anumang mga problema sa iglesia. Minsan, kapag naipakita kong muli ang kayabangan ko, o lumabag ako sa mga prinsipyo ng aking tungkulin, isasagawa ko ang pag-iisantabi sa aking sarili, at tanggapin ang pagtatabas at pagwawasto, pati na rin ang patnubay at tulong ng iba. Paglipas ng panahon, naramdaman ko na talagang kapaki-pakinabang ang pagsasagawa sa ganoong paraan. Dahil mababaw ang pag-unawa ko sa katotohanan at kulang ako ng kabatiran sa maraming bagay, sa pamamagitan ng paggawa kasama ang mga kapatid at paghahanay sa mga pananaw ng lahat, maaari akong magkamit ng mas maraming pag-unawa ng mga bagay. Sa paggawa ng tungkulin ko sa ganoong paraan, bago ko mamalayan, mayroon na akong proteksyon ng Diyos. Hindi na ako gumawa ng malalaking pagkakamali o nagkaroon ng malalaking problema, at sa ilalim ng pangangasiwa ng mga kapatid, nakontrol na nang kaunti ang likas kong kayabangan. Binigyan ako ng pakiramdam ng kapayapaan at katahimikan ng pagsasagawa nito, at unti-unti, pabawas na nang pabawas ang mayabang kong pagkilos. Minsan, sinabi ng sister na kasama kong gumawa, “Halos dalawang taon na kitang kilala, napakayabang mo dati at palaging pigil ang pakiramdam ng ibang tao dahil sa iyo, pero ngayon talagang nagbago ka na.” Pakiramdam ko maiiyak na ako noong puntong iyon. Naging napakayabang ko. Hindi naging madali ang pagbabago kahit ganito kakaunti. Kung aalalahanin ang nakalipas na ilang taon, ang dalawang hindi malilimutang panahong iyon ng pagtatabas at pagwawasto ang pinakanakatulong at kapaki-pakinabang para sa akin. Kung hindi ako dumaan sa ganoon, kahit ngayon tiyak akong hindi ako magtataglay ng normal na pagkatao, na hindi ko man lang iisipin ang Diyos. Malalagay ako sa mapanganib na bangin, nasa bingit ng paglaban sa Diyos anumang sandali. Alam ko na talaga ngayon na ang pagtatabas at pagwawasto ay proteksyon at pagliligtas ng Diyos para sa akin.

69. Pagbabalik sa Tamang Daan

Ni Chen Guang, USA

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang paglilingkod sa Diyos ay hindi simpleng gawain. Ang mga hindi nagbabago ang tiwaling disposisyon ay hindi kailanman maaaring maglingkod sa Diyos. Kung ang disposisyon mo ay hindi pa nahatulan at nakastigo ng mga salita ng Diyos, ang disposisyon mo ay kumakatawan pa rin kay Satanas, na nagpapatunay na pinaglilingkuran mo ang Diyos ayon sa iyong mabubuting layunin, na ang paglilingkod mo ay batay sa iyong satanikong kalikasan. Naglilingkod ka sa Diyos gamit ang likas mong pagkatao, at ayon sa mga personal mong kagustuhan. Dagdag pa rito, lagi mong naiisip na ang mga bagay na handa kang gawin ay ang mga bagay na nakalulugod sa Diyos, at ang mga bagay na hindi mo nais gawin ay ang mga bagay na kinapopootan Niya; gumagawa ka nang ganap na naaayon sa sarili mong mga kagustuhan. Maaari ba itong matawag na paglilingkod sa Diyos? Sa huli, ang disposisyon mo sa buhay ay hindi magbabago ni katiting; sa halip, mas lalong magiging matigas ang ulo mo dahil sa iyong paglilingkod sa Diyos, na magpapalalim ng iyong tiwaling disposisyon. Dahil dito, mabubuo sa iyong kalooban ang mga alituntunin ukol sa paglilingkod sa Diyos na ang pangunahing batayan ay ang sarili mong pagkatao, at ang mga karanasang nakuha mo mula sa iyong paglilingkod ayon sa sarili mong disposisyon. Ito ang mga karanasan at mga aral ng tao. Ito ang pilosopiya ng tao sa pamumuhay sa mundo. Ang mga taong ganito ay maaaring mapabilang sa mga Fariseo at mga relihiyosong namumuno. Kung hindi sila kailanman magigising at magsisisi, tiyak na magiging mga huwad na Cristo at anticristo ang mga ito na manlilinlang sa mga tao sa mga huling araw. Magmumula sa ganitong mga tao ang binanggit noon na mga huwad na Cristo at anticristo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kailangang Maalis ang Paglilingkod na Pangrelihiyon). Nang basahin ko ang parteng ito: “Ang paglilingkod sa Diyos ay hindi simpleng gawain. Ang mga hindi nagbabago ang tiwaling disposisyon ay hindi kailanman maaaring maglingkod sa Diyos. Kung ang disposisyon mo ay hindi pa nahatulan at nakastigo ng mga salita ng Diyos, ang disposisyon mo ay kumakatawan pa rin kay Satanas,” sobrang naantig ako. Naranasan ko nang mabigo dati. Noong panahong iyon, ginampanan ko ang aking tungkulin batay sa mapagmataas na disposisyon ko at puno ako ng yabang. Nagpasikat ako, para lang tingalain ako ng iba. Hindi ko namalayan, nagsimula na pala akong labanan ang Diyos. Kalaunan, sa pamamagitan ng paghatol ng mga salita ng Diyos, napagtanto ko ang pinagmulan ng aking makademonyong likas at paglaban, at nagsimulang magsisi.

Noong 2013, napili akong maging isang pinuno ng iglesia. Talagang masigasig ako noon. Kapag mayroong may problema sa iglesia, nagbabahagi ako sa kanila tungkol sa mga salita ng Diyos. Kapag nalutas na ang problema nila, ginagampanan nila ang mga tungkulin nila gaya ng dati. Makalipas ang ilang buwan, sinabi ng pinuno ko sa akin, “Maraming kakasali pa lang na miyembro sa isang iglesia. Sabi ng iba, dapat kang maging isang pinuno doon.” Tinanggap kong may kumpiyansa. Inisip ko lang na kailangan kong diligan ang mga baguhang iyon, para malaman nila agad ang katotohanan at mailagay ang sarili nila sa tunay na daan. Pagdating ko sa iglesia, naunawaan ko ang pangkalahatang kalagayan, at tinandaan ko ang mga paghihirap ng mga kapatid. Plano kong tulungan sila pagkatapos sa pamamagitan ng mga nauugnay na salita ng Diyos. Ramdam ko na dahil bago lang ako sa eksena, hindi ako kilala ng maraming kapatid, kaya dapat akong magsikap at mas magbahagi sa kanila. Kung magagawa ko nang maayos ang gawain ng iglesia sa maikling panahon, mararamdaman nila na taglay ko ang realidad ng katotohanan, at may kakayahan ako, pagkatapos magiging mataas din ang tingin sa akin ng mga pinuno. Naglabas ang iglesia ng paunawa ng mga katototahanang papasukin sa yugtong iyon, at kailangan namin ng mga nauugnay na salita ng Diyos. Natuwa ako. Pagkakataon ko itong patunayan ang sarili ko. Humanap ako ng ilang salita ng Diyos na may kinalaman sa mga aspetong ito ng katotohanan, at maingat na inayos ang mga ito, habang iniisip sa buong panahong iyon, “Bukas, magtitipon ang mga katrabaho. Makikita ng mga katrabaho ko na magdamag akong naghanap ng mga salitang ito ng Diyos, at sasabihin nilang responsable ako sa tungkulin ko.” Noong gabing iyon, halos bukang-liwayway na bago ako natapos magtrabaho. Totoo nga, sa dami ng mga salita ng Diyos na hinanap ko, pinuri ako ng mga katrabaho ko. May nagsabi, “Ang sipag-sipag ni Brother Chen. Buong gabi niya hinanap ang mga nauugnay na siping ito.” Sabi ng iba, “Oo. Lagi sigurong nagbabasa ng mga salita ng Diyos si Brother Chen.” May pag-aalalang sinabi ng isa pang kapatid, “Brother Chen, hanggang anong oras ka nagpuyat sa paghahanap ng lahat ng nauugnay na siping ito ng mga salita ng Diyos?” Ang saya-saya ko nang marinig iyon. Hindi nasayang ang pagpupuyat ko, at nakikita ng iba ang laki ng pagsisikap ko. Habang tinatago ang tuwang nararamdaman ko, sinabi ko, “Halos bukang-liwayway na nang natapos ako. Madalas akong magpuyat sa tungkulin ko, gaya ng dapat gawin ng isang tao. Walang dapat ipagyabang d’on. Kailangan kong masiguro na mayroon tayong maibabahagi ngayon.” Pagkatapos sinabi niya na masipag ako sa tungkulin ko, nagpupuyat at nagtitiis. Napuno ng galak ang puso ko. Magsisipag pa ako para sabihin ng lahat na mahusay akong pinuno.

Kalaunan, habang patuloy kaming nagpapalaganap ng ebanghelyo, nagtatag kami ng ilan pang iglesia. Nagtrabaho ako mula umaga hanggang gabi araw-araw, dinidiligan ang mga kapatid ko. Binasahan ko ng mga salita ng Diyos ang sinumang may problema, at matiyagang nagbahagi para tulungan sila, at lalo pang tumaas ang tingin ng mga tao sa akin. Minsan, nagkaproblema ang ilang kapatid habang nagpapalaganap ng ebanghelyo. Naging negatibo sila, kaya lumapit sila sa akin. Nagbahagi ako ng mga karanasan ko sa pagpapalaganap ng ebanghelyo dati. Sabi ko, “Ayaw itong tanggapin ng marami sa mga nakausap ko. Pinaalis pa ako ng ilan. Noon, akala ko sobrang hirap talaga noon, kaya nanalangin ako sa Diyos. Nagpuyat ako sa paghahanap ng mga nauugnay na salita ng Diyos, at bumalik para magbahagi sa kanila. Gusto ko silang mapagkalooban ng Kanyang pagliligtas sa mga huling araw. Gaano man kahirap iyon, tumanggi akong sumuko. Sa huli, napasali ko silang lahat sa atin….” Nang tapos na ako, humahangang sinabi ng isang kapatid, “Nagtiis ng malaking hirap si Brother Chen; matibay siya.” Sabi ng isa, “Dapat tayong magpalaganap ng ebanghelyo gaya ni Brother Chen.” Nang makita ko ang mataas nilang tingin sa akin, para bang nasa langit ako. Pagkatapos niyon, sa akin lumalapit ang iba pang nahihirapan sa tungkulin nila, at hindi sa kasamahan ko. Sa kanilang tungkulin, ginagawa ng mga kapatid anuman ang ipagawa ko sa kanila. Dahil nakikita ko kung gaano kataas ang tingin nila sa akin, nagsimula akong pahalagahan ang sarili ko. Pakiramdam ko para akong haligi ng iglesia.

Sa isang pagtitipon, nagsalita ako nang nagsalita tungkol sa laki ng hirap at mga sakripisyo ko para sa aking tungkulin, at mga resultang nakamit ko. Biglang sinabi ng isang kapatid sa akin, “Brother Chen, marami kang sinasabi tungkol sa hirap mo sa tungkulin mo, pero hindi ka pa nakapagsalita tungkol sa mga kahinaan o mga tiwaling disposisyon mo, kung anong natutuhan mo tungkol sa iyong sarili, kung paano mo hinanap ang katotohanan para lutasin ang mga bagay-bagay. Parang wala kang anumang katiwalian….” Pagkatapos niyang sabihin ito, tumingin lang sa akin ang iba pa. Natigilan talaga ako. Para bang nakuwestiyon ako, at namula ang mukha ko. Naisip ko, “Nagmukha akong masama sa harap ng lahat dahil sa sinabi mo. Ano nang iisipin nila sa akin?” Para iligtas ang dangal ko, sinabi ko, “Sister, tama ka. Tinatanggap ko iyan. Pero ngayon negatibo ang ating mga kapatid sa mga tungkulin nila. Hindi lang tayo dapat magtuon sa katiwalian, kundi sa mga positibong gawi; ito lang ang paraan para mahanap ng mga kapatid ang kanilang pananampalataya….” Kalaunan, sinabi ng iba pang mga kapatid sa akin na kapag nagsasalita ako tungkol sa mga karanasan ko, nilalaktawan ko ang karamihan sa katiwaliang nabunyag sa akin, at dahil marami na ang sinabi ko tungkol sa laki ng hirap ko sa tungkulin ko, nagmukha akong bihasa sa pagsasagawa ng katotohanan. Nang sinabi nila sa akin ang mga ito, naging medyo hindi ako komportable at inisip ko, “Hindi ba akma ang mga sinabi ko? Inaamin ko naman minsan na naging makasarili ako. At higit pa rito, magagandang resulta ang parating nakakamit ko sa tungkulin ko, at hindi ko napigilan ang gawain ng iglesia. Hindi ba ibig sabihin noon tama naman ang pagbabahagi ko?” At kaya, hindi ko pinagnilayan ang sarili ko.

Kalaunan, dahil sa pangangailangan ng gawain ng iglesia, inilipat ako sa isa pang iglesia para ipagpatuloy ang gawain ko. Sa isang pagtitipon, seryosong sinabi ni Brother Zhang sa akin, “Brother Chen, mula nang umalis ka sa iglesiang iyon, nawalan na ng interes sa tungkulin nila ang ibang kapatid. Kapag nahihirapan sila, hindi sila nagbabasa ng mga salita ng Diyos o naghahanap ng katotohanan; gusto lang nilang ayusin mo iyon. Ayaw nga ng ilan na dumalo sa mga pagtitipon. Pinapakita nito na hindi mo dinadakila ang Diyos o nagpapatotoo sa Kanya sa tungkulin mo. Nagpapasikat ka lang para isipin ng iba na magaling ka. Masama ito. Dapat mong pagnilayan ang sarili mo.” Gulat na gulat ako pagkarinig nito, at inisip ko, “Paanong nangyari ito? Hinahangaan ako nilang lahat? Malaking problema iyon!” Nabahala ako. Pagkatapos niyon, hindi ako makapagtuon sa kahit anong binabahagi. Magulo ang isip ko. Hindi ko alam kung paano ko malalampasan ito. Pagkauwi ko, pinag-isipan ko ang sinabi ni Brother Zhang. Noong umpisa, akala ko ay nagbunga ng mga resulta ang tungkulin ko at kaya kong lutasin ang ilang problema sa pamamagitan ng katotohanan. Hindi ko kailanman inakala na magiging ganito ang kahihinatnan nito. Nabalisa talaga ako dahil dito. Sobrang balisa. Wala akong magawa, at nanalangin ako sa Diyos. Sabi ko, “Diyos ko, nawa’y liwanagan Mo ako para malutas ko ang problema ko at maunawaan ang sarili ko.”

Kinalaunan, nabasa ko ang ilan sa mga salita ng Diyos, “Lahat ng pababa ay itinataas ang kanilang sarili at nagpapatotoo sa kanilang sarili. Naglilibot sila at ipinagmamalaki at pinupuri ang kanilang sarili, at ni hindi man lang nila isinasapuso ang Diyos. Naranasan na ba ninyo ang sinasabi ko? Maraming tao ang palaging nagpapatotoo sa kanilang sarili: ‘Nagdusa na ako sa ganito at ganoong paraan; nagawa ko na ang ganito at ganoong gawain; pinakitunguhan na ako ng Diyos sa ganito at ganoong paraan; ipinagawa Niya sa aking ang ganito at ganoon; mataas ang tingin Niya sa akin; ngayon ay ay ganito at ganoon na ako.’ Sadya silang nagsasalita sa isang partikular na tono at umaasta sa mga partikular na tindig. Sa huli, iniisip ng ilang tao na ang mga taong ito ang Diyos. Kapag umabot na sila sa puntong iyon, matagal na silang pinabayaan ng Banal na Espiritu. Bagama’t, sa ngayon, hindi sila pinapansin, at hindi itinitiwalag, nakatakda na ang kanilang kapalaran, at ang tanging magagawa nila ay hintayin ang parusa sa kanila” (“Masyadong Maraming Hinihingi ang mga Tao Mula sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Ginagamit ng ilang tao ang kanilang mga katungkulan upang paulit-ulit na magpatotoo tungkol sa kanilang mga sarili, labis na itaas ang kanilang mga sarili, at makipag-agawan sa Diyos para sa mga tao at katungkulan. Gumagamit sila ng sari-saring paraan at hakbang para sambahin sila ng mga tao, palaging sinusubukang makuha ang mga tao at kontrolin sila. Ang mga iba nga ay sinasadya pang ilihis ang mga tao para isiping sila ay Diyos upang maaari silang tratuhing parang Diyos. Hinding-hindi nila sasabihin sa mga tao na sila ay naging tiwali na—na sila rin ay tiwali at mayabang, na huwag silang sambahin, at gaano man sila kahusay, ito ay dahil lamang sa kadakilaan ng Diyos at ginagawa lamang nila ang nararapat nilang gawin. Bakit hindi nila sinasabi ang mga bagay na ito? Dahil lubha silang natatakot na mawala ang kanilang lugar sa puso ng mga tao. Ito ang dahilan kung bakit ang mga taong tulad nila ay hindi kailanman dumakila sa Diyos at hindi kailanman sumaksi tungkol sa Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo I). Pagkabasa nito, nabalisa ako. Noong nagnilay ako, nakita ko na sa panlabas ay pinagmukha kong naghirap ako, at nagbahagi tungkol sa mga salita ng Diyos para lutasin ang mga problema ng iba, pero ginagawa ko lang iyon para magmukha akong magaling para tumaas ang tingin ng iba sa akin. Noong pinili akong maging isang pinuno sa iglesia na may mga bagong miyembro, ang inisip ko lang ay ang magkamit ng tagumpay na magpapataas ng tingin ng mga kapatid ko sa akin. Para rito, nagtrabaho ako nang lampas sa oras, nagpupuyat sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pagpaplano ng aming mga pagtitipon. Noong nagkaproblema ang mga kapatid sa pagpapalaganap ng ebanghelyo, hindi ako nagbahagi sa kanila tungkol sa kalooban ng Diyos at mga prinsipyo ng katotohanan, at sa halip ay nagyabang at nagpasikat ako tungkol sa kung gaano ako naghirap habang nagpapalaganap ng ebanghelyo. Dahil humusay ang gawain ko, pinuri ako ng mga kapatid ko. Kinasiyahan ko ito, at sinarili ko ang papuri para sa mga resultang nakamit ng gawain ng Banal na Espiritu, walang-kahihiyang ipinangalandakan ang mga ito bilang sarili kong tagumpay. Habang nagbabahagi sa mga pagtitipon, ginagawa ko ang sarili ko na sentro ng atensiyon, nagsasabi lang ng mga positibong bagay, hindi nagsasalita tungkol sa katiwaliang taglay ko. Kung napag-uusapan iyon, pinagtatakpan ko lang. Tungkol naman sa masasama kong motibo sa tungkulin ko, ayokong suriin ang mga ito. Paulit-ulit na ginamit ng Diyos ang aking mga kapatid para banggitin ang mga problema ko, pero para maprotektahan ang posisyon at imahe ko, sinasabi ko lang na tinatanggap ko, nang hindi talaga pinagninilayan ang sarili ko. Sa mga pagbabahagi, maringal ako sa pagsasalita para linlangin ang lahat. Sa ganitong paraan, naniwala akong responsable ako sa tungkulin ko at kayang magtiis ng hirap. Kahit anong maging hirap ng iglesia, o ng mga kapatid ko, hindi ako umuurong, kundi tinutulungan sila. Nang malantad ng mga katotohanan, nakita ko na sa paggawa ng tungkulin ko, hindi ko isinasagawa ang katotohanan o isinasaalang-alang ang kalooban ng Diyos. Sinamantala ko ang oportunidad na ibinigay ng tungkulin ko para magpasikat, at matupad ang pagnanais kong magkaroon ng posisyon. Sa paggawa ko nito, hindi ko nadala ang aking mga kapatid sa harap ng Diyos. Nagawa ko silang sambahin ako. Nakikipaglaban ako sa Diyos para sa posisyon. Napagtanto ko pagkatapos na nasa landas ako ng paglaban sa Diyos at gumagawa ng seryosong paglabag. Takot na takot ako at ramdam ko ring nagkasala ako. Tinanong ko ang sarili ko: Paano ako, nang hindi ko namamalayan, napunta sa landas ng paglaban sa Diyos?

Kalaunan, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Dahil ginawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, nagsimulang magbago ang kanilang kalikasan at unti-unting nawala ang kanilang pangangatwiran na taglay ng mga pangkaraniwang tao. Hindi na sila kumikilos bilang mga tao sa kalagayan ng tao; bagkus, nais nilang lagpasan ang katayuan ng tao, at ninanasa nila ang bagay na mas mataas at higit na dakila. At ano itong bagay na mas mataas? Nais nilang lagpasan ang Diyos, lagpasan ang mga kalangitan, at lagpasan ang lahat ng iba pa. Ano ang ugat kung bakit naging ganito ang mga tao? Pagkatapos ng lahat, labis na mapagmataas ang kalikasan ng tao. … Kapag naging mayabang ang kalikasan at diwa ng mga tao, nagkakaroon sila ng kakayahang gawin ang mga bagay na sumusuway at lumalaban sa Diyos, mga bagay na hindi umaayon sa Kanyang mga salita, mga bagay na bumubuo ng mga kuru-kuro tungkol sa Kanya, mga bagay na naghihimagsik laban sa Kanya, at mga bagay na dumadakila at nagpapatotoo sa kanilang sarili. Sinasabi mo na hindi ka mayabang, ngunit ipagpalagay nang binigyan ka ng ilang iglesia at tinulutan kang pamunuan ang mga ito; ipagpalagay nang hindi Kita pinakitunguhan, at na wala ni isa sa pamilya ng Diyos ang tumabas sa iyo: Matapos mo silang pamunuan sandali, aakayin mo sila sa iyong mga paa at pasusunurin sila sa iyo. At bakit mo gagawin iyan? Ito ay natutukoy sa iyong kalikasan; ito ay walang iba kundi isang likas na paghahayag. Hindi mo kailangang magpakahirap para malaman ito, ni hindi mo kailangang magpaturo sa iba. Hindi mo kailangang gawin ang lahat ng ito nang sadya. Likas na nangyayari sa iyo ang ganitong klaseng sitwasyon: Hinihikayat mo ang mga tao na magpasakop sa iyo, sambahin ka, dakilain ka, magpatotoo tungkol sa iyo, at makinig sa iyo sa lahat ng bagay, at hindi mo sila tinutulutang gumawa ng anuman nang walang pahintulot mo. Sa ilalim ng iyong pamumuno, likas na nangyayari ang gayong mga sitwasyon. At paano nangyayari ang ganitong mga sitwasyon? Natutukoy ang mga ito sa aroganteng kalikasan ng tao” (“Likas na Kayabangan ng Tao ang Ugat ng Kanyang Pagkontra sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Dahil sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko kung bakit gusto kong pasiyahin ang Diyos sa aking tungkulin pero hindi ko sinasadyang sinimulang lumaban sa Diyos. Nagmula ito sa mapagmataas at makademonyong likas sa loob ko. Sa ilalim ng kontrol ng likas na ito, naging mataas ang tingin ko sa sarili ko, at sinubukan kong magpasikat sa mga kilos at pananalita ko para purihin at hangaan ako ng iba. Kapag nagkakaproblema ang iba sa pagtupad ng kanilang tungkulin, hindi ako nagbabahagi ng katotohanan para tulungan silang makahanap ng landas sa pagsasagawa. Nagsasabi lang ako ng mga hungkag na salita para magmukha akong magaling, at ginagamit ko ang sarili kong naranasang hirap at paggawa para magpasikat. Dahil dito, tiningala ako ng mga kapatid ko at naniwala silang nauunawaan ko ang katotohanan at kaya silang tulungan. Kapag may mga problema sila, lumalapit sila sa akin, samantalang dapat silang lumapit sa Diyos at hanapin ang katotohanan. Walang puwang para sa Diyos ang mga puso nila. At noong inilipat ako, tumigil ang iba sa kanila na dumalo sa mga pagtitipon. Paano iyon naging pagtupad sa tungkulin ko? Masama kong nilalabanan ang Diyos! Nagawa ko iyon dahil sa kapalaluan at pagmamataas ko. Labis kong itinaas ang sarili ko, iniingatan ang sarili kong imahe, ginagawa ang iba na hangaan ako at ilagay ako sa sentro. Nag-imbot ako ng katayuan. Nakita ko na sa kaloob-looban ko, wala akong paggalang sa Diyos. Kapag namumuhay ang mga tao nang may mapagmataas na likas, natural na nangyayari ang paglaban sa Diyos. Napakamapanganib nito. Naisip ko ang mga pastor sa mundo ng relihiyon. Hindi sila nagpapatotoo sa Diyos, o tumutulong sa mga mananampalataya na isagawa ang Kanyang mga salita. Kundi tinatalakay lang nila ang kaalaman at teorya mula sa Biblia para linlangin ang mga mananampalataya, at nagpapasikat sila nang todo tungkol sa laki ng dinanas nilang hirap sa buhay, kung gaano karaming tao ang nakumberte nila at ilang simbahan na ang itinatag nila. Dahil dito, tinitingala sila ng mga mananampalataya, ginagawa ang anumang sabihin nila, at sinasamba pa sila. Nabasa ng ilan ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos at narinig ang tinig ng Diyos, pero pumupunta sa mga pastor at isinasangguni ang mga ito sa kanila. Kung walang pahintulot ng pastor, hindi nila sinusunod ang Makapangyarihang Diyos. Mahigpit na kinokontrol ng mga pastor sa mundo ng relihiyon ang mga tao. Tinatahak nila ang landas ng paglaban sa Diyos ng anticristo upang lumikha ng sarili nilang kaharian. Sinubukan kong magpasikat sa tungkulin ko para hangaan ng iba. Ano’ng pinagkaiba ko sa mga pastor at mga matatanda sa iglesia na iyon? Naisip ko ang mga bagong miyembrong iyon sa iglesia: nalaman nila ang gawain ng Diyos sa mga huling araw, at marami pa silang hindi alam. Binigyan ako ng Diyos ng tungkuling pamunuan ang iglesia, kaya dapat ay nagbahagi ako sa kanila nang higit pa tungkol sa mga salita at gawain ng Diyos, para mas marami silang malaman tungkol sa katotohanan, at maglatag ng mga pundasyon sa tunay na daan. Pero sa halip, ano’ng nakamit ng mga pagtatangka ko sa tungkulin? Ginawa ko silang sambahin ako, sa halip na magkaroon ng kaalaman sa Diyos. Pininsala ko ang aking mga kapatid, at inabala ang gawain ng iglesia. Tinatahak ko ang landas na lumalaban sa Diyos ng anticristo. Habang mas lalo ko itong iniisip, lalong bumibigat ang loob ko. Nakita ko kung gaano ako naging mapagmataas at walang paggalang sa Diyos, at nagkakasala sa disposisyon ng Diyos. Kung hindi Niya ginamit ang mga kapatid ko para pakitunguhan ako nang ganoon, hindi ako magninilay tungkol dito. Kung nagpatuloy ako, baka kung anong kasamaan na ang nagawa ko na pupukaw sa poot ng Diyos. Sa takot ko, lumuhod ako sa harap ng Diyos at nanalangin. Sabi ko, “Diyos ko! Naging mapagmataas ako. Parati akong nagpapasikat sa tungkulin ko, at dahil dito, hinangaan ako ng iba, sa halip na ilagay Ka sa kanilang mga puso. Lumaban ako sa Iyo. Dapat akong parusahan. Diyos ko! Gusto kong magsisi, hanapin ang katotohanan, at magsimulang muli.”

Pagkatapos, binasa ko ang mga salita ng Diyos na ito: “Bilang isa sa mga nilalang, kailangang panatilihin ng tao ang kanyang sariling posisyon, at kumilos nang maingat. Matapat na bantayan kung ano ang ipinagkatiwala sa iyo ng Lumikha. Huwag kumilos nang wala sa lugar, o gawin ang mga bagay-bagay na labas sa saklaw ng iyong kakayahan o na kasuklam-suklam sa Diyos. Huwag subukang maging dakila, o maging superman, o mataas sa lahat, o maghangad na maging Diyos. Ito ang hindi dapat nasain ng tao. Katawa-tawa ang paghahangad na maging dakila o superman. Ang paghahangad na maging Diyos ay lalo pang mas kahiya-hiya; ito ay karima-rimarim, at kasuklam-suklam. Ang kapuri-puri, at ang dapat na panghawakan ng mga nilalang nang higit pa sa anumang mga bagay, ay ang maging tunay na nilalang; ito lamang ang tanging mithiin na dapat hangarin ng lahat ng tao” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi I). “Anuman ang hinahanap o hinahangad ng mga tao, yaon lamang mga nagbabalik sa harap ng Lumikha at tapat na ginagampanan at kinukumpleto ang nararapat nilang gawin, at ang naipagkatiwala sa kanila, ang mabubuhay nang may malinis na konsiyensya at sa paraang tama at angkop, nang hindi nagdurusa. Ito ang kahulugan at halaga ng pamumuhay” (“Sa pamamagitan lamang ng Maayos na Pagganap sa Tungkulin ng Isang Nilalang Nagkakaroon ng Halaga ang Buhay ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos basahin ang mga salita ng Diyos, naunawaan ko na Siya ang Panginoon ng nilikha, at natural lang—dapat Siyang sambahin ng mga tao at magpasakop sila sa Kanya. Bukod pa rito, alam kong isa lang akong tiwaling tao, isang maliit na nilalang. Ang likas ko ay makademonyo, mapagmataas, mapanlinlang, at masama. Gayunman, parati kong sinusubukang magpasikat at magkaroon ng puwang sa puso ng mga tao. Mapagmataas ako na wala na sa katinuan. Wala akong kahihiyan. Lalu’t lalo akong nahiya. Kinamuhian ko ang sarili ko dahil sa hindi ko pagkakilala sa Diyos. Hindi ko kilala kung sino ako. Nagagawa ko ang tungkulin ko ngayon dahil sa biyaya ng Diyos. Dapat akong lumugar bilang isang nilikha, at maging isang tapat na tao na nakatuon sa katotohanan, nagpapatotoo sa Diyos, at tumutupad ng kanyang tungkulin. Saka lang ako magkakaroon ng konsensya na dapat mayroon ako.

Kalaunan, naghanap ako ng landas sa pagpasok sa pamamagitan ng mga salita ng Diyos. Sinabi ng mga salitang ito ng Diyos, “Kapag nagpapatotoo para sa Diyos, dapat pangunahing nagsasalita kayo tungkol sa kung paano hinahatulan at kinakastigo ng Diyos ang mga tao, kung anong mga pagsubok ang ginagamit Niya para pinuhin ang mga tao at baguhin ang kanilang mga disposisyon. Dapat ring magsalita tungkol sa kung gaano nang katiwalian ang naibubunyag sa inyong karanasan, kung gaano na ang inyong natitiis at kung paano kayo nalupig kalaunan ng Diyos; magsalita kung gaanong tunay na kaalaman tungkol sa gawain ng Diyos ang mayroon kayo, at kung paano kayo dapat sumaksi para sa Diyos at suklian Siya dahil sa Kanyang pag-ibig. Dapat ninyong lagyan ng substansya ang ganitong uri ng wika, habang inilalagay ito sa isang payak na paraan. Huwag ninyong pag-usapan ang mga hungkag na teorya. Magsalita kayo nang mas makatotohanan; magsalita kayo na mula sa puso. Ganito ang dapat ninyong maranasan. Huwag ninyong sangkapan ang inyong mga sarili ng mga tila malalim at walang-lamang teorya para magyabang; sa paggawa nito ay nagmumukha kayong mapagmataas at walang-katuturan. Dapat ay magsalita kayo nang higit tungkol sa mga tunay na bagay mula sa aktuwal ninyong karanasan na totoo at mula sa puso, at magsalita mula sa puso; ito ay pinaka-kapaki-pakinabang sa iba, at pinaka-nararapat na makita nila” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos basahin ito, naunawaan ko nang kaunti kung paano ko dapat dakilain ang Diyos sa tungkulin ko. Sa pagpapatotoo sa Diyos, dapat akong magsalita nang higit pa tungkol sa Kanyang gawain, sa mga tiwaling disposisyong mayroon ako, paano ako naghimagsik at lumaban sa Kanya, paano ko pinagnilayan ang sarili ko, ikinumpara ang sarili ko sa Kanyang mga salita, at nagsisi at nagbago. Sa pamamagitan ng pagbabahagi sa katotohanan, dapat kong tulungan ang mga taong maunawaan ang mga hinihingi ng Diyos, ang gawain Niya ng pagliligtas, at ang Kanyang disposisyon, igalang at magpasakop sa Diyos at tuparin ang mga tungkulin gaya ng dapat nating gawin. Sa ganitong paraan, makapagpapatotoo ako sa Diyos. Inisip kong muli ang pagbabahagi ko. Kadalasan nagsasalita lang ako tungkol sa sakripisyo ko, at kung paano ako napagkalooban ng mga pagpapala ng Diyos. Pagdating sa pagsusuri sa mga tiwaling disposisyon o mga sarili kong masasamang motibo, pinagtatakpan ko lang ang mga iyon o walang sinasabing anuman. Nag-alala ako na kung makikita ng iba ang aking katiwalian, mapapahiya ako. Talagang mapanlinlang ang likas ko. Nang mapagtanto ko ito, hinanap ko si Brother Zhang at sinabi sa kanya ang tungkol sa masasamang gawa ko ng panlilinlang ng mga tao. Pinapunta ko rin siya sa dati kong iglesia at pinasabi sa lahat ng naroon kung anong ginawa ko, para may matutuhan sila mula roon. Sa pagtitipon, nagtapat ako sa lahat tungkol sa masamang ugali ko, nagpatotoo sa katuwiran ng Diyos, at sinabi sa kanilang matuto mula sa akin para hindi tahakin ng iba ang landas na tinahak ko.

Sa aking tungkulin matapos iyon, sadya akong nagpuri at nagpatotoo sa Diyos at nagbahagi sa Kanyang kalooban, Kanyang mga hinihiling at Kanyang pagmamahal para sa tao. Inilantad ko ang sarili kong katiwalian, ang aking kapangitan, at ang mga motibo sa likod ng aking mga kilos. Nagtapat ako at nagbahagi sa kung paano ako ginabayan ng mga salita ng Diyos na makilala ang aking sarili at magsagawa ng katotohanan. Sa ganitong paraan, malalaman ng aking mga kapatid na ginawa rin akong tiwali. Sa paglutas sa mga problema ng iba, minsan gusto ko pa ring magyabang tungkol sa mga nakaraan kong nagawa, ngunit agad akong magdarasal sa Diyos at tatalikdan ang aking sarili. Hahanapin ko ang katotohanan kasama nila at magbabahagi sa mga prinsipyo ng pagsasagawa. Ang uri ng pagsasagawang ito ay nagbigay sa akin ng pakiramdam ng kapayapaan sa aking puso. Masarap sa pakiramdam ang pagkilos alinsunod sa mga salita ng Diyos. Ang kakayahang magbago at makabalik sa tamang landas ay dahil sa paghatol, pagkastigo, at pagtabas at pagwawasto ng Diyos. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

70. Hindi Na Isang Pasikat

Ni Mo Wen, Spain

Naalala ko noong taong 2018, nasa tungkuling ebanghelyo ako sa iglesia, at pagkatapos ay ginawang tagapamahala ng gawaing iyon. Nakita ko ang mga pagkakamali ng aking mga kapatid sa kanilang mga tungkulin at nalulutas ang mga ito sa pagbabahagi, kaya kuntento ang lahat sa akin, nakakaramdam ako ng tagumpay. Nagsimula akong labis na malugod sa aking sarili, at maramdaman na mas magaling ako kaysa sa iba. Hindi ko rin maiwasang magpasikat. Naisip ko, “Nagmumungkahi ako’t lumulutas ng problema ng mga tao, at maganda ang impresyon ng lahat sa akin. Kung mas tutulungan ko sila, tiyak na mas magmumukha akong maabilidad kaysa sa kanila. At mas tataas ang tingin nila sa akin.” Sa isang pagtitipon, sinabi ni Brother Lu na may nakasalamuha siyang relihiyosong kasamahan. Higit 20 taon nang mangangaral ang lalaki, at isang tunay na mananampalataya, pero may mga relihiyosong kuru-kuro siya. Binigyan siya ng pagbabahagi ni Brother Lu, pero ayaw niyang tanggapin ang ebanghelyo, hindi na alam ni Brother Lu ang gagawin. Naisip ko na, “Siya’y mananampalataya at gustong marinig ang pagbabahagi. Pero hindi ka malinaw na nagbahagi. Naranasan ko na ito dati, kaya pagkakataon ko nang sabihin ang lahat ng tungkol dito.” Sinabi ko sa kanila, “Wala akong nakikitang problema rito. Pagtuunan ninyo ang mga pangunahing punto at magbahagi nang malinaw. Kung handa siyang makinig at nalutas mo ang mga isyu niya, paanong hindi niya iyon matatanggap? Si Brother Zhang ay dating may maraming mga kuru-kuro kaya pinabulaanan ko ang kuru-kuro niya sa tulong ng pagbabahagi at pagkatapos ay lumipat sa susunod. Tinanggap din niya ang ebanghelyo. Magbahagi ka nang malinaw kapag nagpapatotoo sa gawain ng Diyos.” At sinabi ko sa kanila ang tungkol sa mga naging problema ng mga taong pinangaralan ko, kung paanong nilutas iyon ng pagbabahagi ko at ang pagtanggap nila sa ebanghelyo. Detalyado kong binalikan ang mga karanasang ito, na tinitiyak na isama ang lahat, para makita nila kung gaano ako kahusay. Pagkatapos, pinuri ako ng lahat at sinabi ng isang kapatid, “Talagang natumbok mo ito. Bakit hindi ko ito nakita?” Sinabi ko na ang lahat ng iyon ay dahil sa patnubay ng Diyos, pero sa loob ko, sobra akong nasiyahan. Minsan kapag pinag-uusapan namin ang tungkol sa gawain, iisipin ko kung anong sasabihin para isipin ng lahat na isinasaalang-alang ko ang bawat detalye, na may kakayahan ako, matalino, at mas magaling sa iba. Noong ako naman ang nagkokomento, dire-diretso akong magsalita at palaging bukambibig ko ang “ako.” “Ako ang nag-isip nito” atsaka “Nilutas ko mismo iyan!” Puro “Ako…Ako…Ako” Isusulat ko ang mga palagay at ideya at detalyado kong susuriin ang mga ito. Sa paglipas ng panahon, nagsimulang dumepende sa akin ang iba, kaya hindi nila alam kung paano hanapin ang mga prinsipyo. Kapag pinag-uusapan ang gawain, pagsasalitain muna nila ako bago sila magsalita. Minsan, may sasagi na lang sa isip ko, “Kung magpapatuloy ako nang ganito, iidolohin ba ako ng mga tao?” Pero maiisip ko, “Wala akong pinupwersa para makinig sa akin. Sinasabi ko lang ang mga pananaw ko. Gayon pa man, ang pagiging maagap ay isang positibo at responsableng diskarte.” Hindi ko na iyon masyadong inisip pa, at nagpatuloy na lang.

Kalauna’y nakaranas kami ng mga paghihirap sa pagpapalaganap ng ebanghelyo at bahagyang nasiraan ng loob ang mga kapatid ko. At ganoon din ang naramdaman ko. Noong mga panahong iyon, gusto kong sabihin sa lahat kung anong nararamdaman ko, pero ako ang namamahala, kaya kung madali akong naging negatibo, hindi ba’t magmumukha akong mahina? Ano’ng iisipin ng iba kung alam nilang napakaliit ng katayugan ko? Hindi ba’t masisira ang maganda nilang impresyon sa akin? Naisip ko pa, “Kung positibong pagpasok ang sasabihin ko at aakayin ang lahat sa positibong paraan, hindi ba’t maeengganyo noon ang lahat?” Kaya sa bawat pagbabahagi nakatuon ako sa kung paano ko positibong hinaharap ang mga problema ko, kung paano ako umaasa sa Diyos sa kagipitan at kung paano ako bumangon para harapin ito. Akala ng lahat, matayog ako at kaya ko ang mga bagay. Hinangaan nila akong lahat. Minsan, kapag pinag-uusapan ang gawain kasama ang iba, ibubunyag ko na ako’y nahihirapan sa aking mga tungkulin, na sa sobrang abala ko’y hindi na ako makakain nang sa gayo’y alam nila kung gaano ako naghihirap. Sa mga pagtitipon, hindi ko pinagninilayan ang mga salita ng Diyos o ang sarili ko, kundi iniisip ko lang kung paano magmumukhang malalim at matimbang sa lahat ang mga pagbabahagi ko. Hindi ko namamalayan, matayog na ang mga dinodoktrina ko, at talagang nasisiyahan akong makita ang pagsang-ayon ng iba sa mga sinasabi ko. Sa paglipas ng panahon, may ilang nagsimulang tanungin muna ako kapag may problema sila sa tungkulin. Kahit kaya naman nilang lutasin iyon sa sarili nila kung pag-iisipan lang nang kaunti, kinukuha pa rin muna nila ang opinyon ko. Sasabihin nila sa akin ang kanilang mga kalagayan at malalalim na isipin, at labis akong nasisiyahan na malaman na pinagkakatiwalaan nila ako. Sa paglipas ng panahon, nagmukha akong sobrang abala pero wala akong maramdamang kaliwanagan mula sa Banal na Espiritu kapag nagbabasa ng mga salita Niya. Kapag pinag-uusapan ang gawain kasama ang iba, ang lahat ng mungkahi ko’y walang kwenta at hindi ko makita kahit na ang mga pinakahalatang problema sa aming gawain. Napagtanto ko sa wakas na ako ay nasa masamang kalagayan. Nawala ang lahat ng kayabangan ko. Akala ko dati, kahanga-hanga ako, pero bigla kong naramdamang para akong isang hangal na walang anumang pwedeng ipagyabang. May malaking kadiliman at sakit sa espiritu ko.

Isang araw, kausap ko ang dalawang kapatid nang sabihin ni Brother Su, “Matagal-tagal na kitang kilala, palagi mong itinataas ang sarili mo at nagpapasikat. Halos hindi mo mabanggit ang iyong mga katiwalian o kamalian pero madalas ibinibida mo ang magagandang punto mo, na nagtulak sa aking isipin na magaling ka at tingalain ka. Kapag may mga problema sa gawain ko, hindi ka nagbabahagi sa mga prinsipyo ng katotohanan, ang sinasabi mo lang ay kung ano’ng ginawa mo at kung paano mo nalutas ang mga problema, kaya naisip kong kamangha-mangha ka at mas magaling kaysa sa amin. …” Hindi ko lubos na matanggap ito mula kay Brother Su, lalo na nang sinabi niyang palagi kong itinataas ang sarili ko at nagyayabang din ako. Umaalingawngaw sa isip ko ang mga salitang ito. Kahit na hindi ako nakipagtalo, sobrang laban ako sa mga sinabi niya. “Hindi ko hiniling na idolohin mo ako. Ganyan ba ako kasama sa iyo?” Isip ko. Hindi ko ito basta matanggap, kaya tinanong ko ang isa pang kapatid. Sa gulat ko, sinabi niya sa akin, “Hindi mo binabanggit ang mga katiwalian o pagkakamali mo. Sadyang hindi na kita maintindihan.” Mas sumama ang loob ko dahil dito. “Paano niya nasasabing hindi na niya talaga ako maintindihan? Mahirap na ba akong intindihin?” Gusto kong magsabi ng kahit ano para mabawi ko man lang ang dignidad ko, pero ang makita silang dalawa na tumatabas at nakikitungo sa akin nang ganoon, alam ko sa sarili ko na may dahilan iyon. Kung totoo ang sinabi nila, may problema nga talaga ako.

Naghanap ako ng mga salita ng Diyos na naglalantad ng mga taong dinadakila ang mga sarili nila. Kaya naman nabasa ko ito: “Dinadakila at pinapatotohanan ang mga sarili nila, ipinagmamarangya ang mga sarili nila, sinisikap na gawing mataas ang pag-iisip sa kanila ng mga tao—may kakayahan sa mga bagay na ito ang tiwaling sangkatauhan. Ganito ang likas na pagtatauli ng mga tao kapag pinamamahalaan sila ng mga satanikong kalikasan nila, at karaniwan ito sa lahat ng tiwaling sangkatauhan. Paano karaniwang dumadakila at nagpapatotoo ang mga tao sa mga sarili nila? Paano nila matatamo ang ganitong layunin? Ang isang paraan ay ang magpatotoo sa kung gaano sila nagdusa, kung gaano karaming gawain ang nagawa nila, at kung gaano nila ginugol ang mga sarili nila. Iyon ay, ginagamit nila ang mga bagay na ito bilang salapi kung saan dinadakila nila ang mga sarili nila, na nagbibigay sa kanila ng mas mataas, mas matatag, mas ligtas na lunan sa pag-iisip ng mga tao, upang mas maraming mga tao ang papahalagahan, hahangaan, gagalangin, at maging ipipitagan, idadambana, at susundan sila. Iyan ang sukdulang bisa. Makatwiran ba ang mga bagay na ginagawa nila upang matamo ang pakay na ito—ang lahat ng pagdadakila at pagpapatotoo nila sa mga sarili nila? Hindi. Lampas sila sa saklaw ng pagkamakatwiran. Walang kahihiyan ang mga taong ito: Walang kahihiyan silang nagpapatotoo sa nagawa nila para sa Diyos at kung gaano sila nagdusa para sa Kanya. Ipinagmamarangya pa nga nila ang kanilang mga kaloob, mga talino, karanasan, at mga natatanging kasanayan, o ang mga matatalas na kapamaraanan para sa pag-asal sa mga sarili nila at ang mga paraang ginagamit nila upang paglaruan ang mga tao. Ang kaparaanan nila ng pagdadakila at pagpapatotoo sa mga sarili nila ay upang ipagmarangya ang mga sarili nila at maliitin ang iba. Nagkukunwari rin sila at nagbabalatkayo sa mga sarili nila, ikinukubli ang mga kahinaan, mga kakulangan, at mga kabiguan nila sa mga tao upang ang tanging nakikita nila ay ang kanilang luningning. Hindi man lamang sila nangangahas na sabihin sa ibang tao kapag nakararamdam sila ng negatibo; salat sila sa tapang na magbukas at makipagsalamuha sa kanila, at kapag may ginawa silang anumang mali, ginagawa nila ang sukdulan nila upang ikubli at pagtakpan ito. Hindi nila kailanman binabanggit ang pinsalang naidulot nila sa tahanan ng Diyos sa takbo ng paggawa ng tungkulin nila. Kapag may nagawa silang maliit na ambag o natamong ilang maliit na tagumpay, gayunman, mabilis sila sa pagpaparangya nito. Hindi sila makapaghintay na ipaalam sa buong daigdig kung gaano sila may kakayahan, kung gaano kataas ang kakayahan nila, kung gaano sila katangi-tangi, at kung gaano sila mas magaling kaysa sa mga normal na tao. Hindi ba ito isang paraan ng pagdadakila at pagpapatotoo sa mga sarili nila? Ang pagdadakila at pagpapatotoo ba sa iyong sarili ay nakapaloob sa mga makatwirang hangganan ng normal na pagkatao? Hindi. Kaya kapag ginagawa ito ng mga tao, anong disposisyon ang karaniwang nabubunyag? Isa ang kayabangan sa mga pangunahing pagpapakita, sinusundan ng panlilinlang, na kinasasangkutan ng paggawa ng lahat ng maaari upang gawing mataas ang pagpapahalaga sa kanila ng ibang mga tao. Ganap na walang kapintasan ang mga kuwento nila; malinaw na naglalaman ng mga pangganyak at mga pakana ang mga salita nila, at may nakita silang paraan upang itago ang katotohanang nagpapakitang-gilas sila, ngunit ang kalalabasan ng kung ano ang sinasabi nila ay na pinararamdam pa rin sa mga tao na mas mahusay sila kaysa sa iba, na wala silang sinumang kapantay, na ang lahat ng iba ay nakabababa sa kanila. At ang kalalabasang ito ay hindi ba natatamo sa pamamagitan ng mga pakubling paraan? Anong disposisyon ang nasa puso ng gayong mga paraan? At mayroon bang anumang mga sangkap ng kabuktutan? Isa itong uri ng buktot na disposisyon. Makikita na itong mga paraang ginagamit nila ay pinangangasiwaan ng isang mapanlinlang na disposisyon—kaya bakit ko sinasabing buktot ito? Ano ang kaugnayang mayroon ito sa kabuktutan? Ano ang sa palagay ninyo: Maaari bang bukas sila tungkol sa mga layunin nila ng pagdadakila at pagpapatotoo sa mga sarili nila? (Hindi.) Palaging may pagnanasa sa kaibuturan ng mga puso nila, at kung ano ang sinasabi at ginagawa nila ay bilang tulong sa pagnanasang iyan, at kaya ang mga pakay at mga pangganyak sa kaibuturan ng mga puso nila ng kung ano ang sinasabi at ginagawa nila ay itinatagong napakalihim. Gagamit sila, halimbawa, ng pangliligaw o ilang kahina-hinalang kaparaanan upang matamo ang mga pakay na ito. Hindi ba likas na tuso ang gayong pagkamalihim? At hindi ba matatawag na buktot ang gayong pagkatuso? Talagang matatawag itong buktot, at nararamdaman ito nang mas malalim kaysa sa panlilinlang” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (2)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Naisip ko kung paano ako kumikilos sa aking tungkulin: Kapag nagkakaproblema ang mga kapatid, umaarte akong parang nagbabahagi at tinutulungan ko sila, ikinukwento ko kung paano ko nalutas ang mga problema para ibida ang aking galing sa gawain at isipin nilang mas mahusay ako sa kanila. Kapag pinag-uusapan ang gawain, ang unang lalabas sa bibig ko ay “Ako,” para ipagyabang ang sarili ko, para isipin nilang alam ko ang lahat at idolohin nila ako. Itinago ko ang pagiging negatibo at katiwalian ko mula sa iba. Hindi ko tinalakay ang paghihirap ko, at hindi sinuri ang tiwali kong disposisyon. Puro positibo ang sinasabi ko para itago ang kamalian ko, at isipin ng ibang may katayuan ako at tingalain nila ako. Lagi kong sinasabi ang tungkol sa kung gaano ako naghirap sa tungkulin ko at kung gaano kahirap ito, para makita nila kung gaano ako katapat sa tungkulin. At sa mga pagtitipon, malinaw na wala akong pang-unawa sa mga salita ng Diyos o kaya’y sa aking sarili, pero patuloy lang akong nagsasalita, hinahabi ang kathang-isip na alam ko para mas tingalain ako ng ibang tao. Para patuloy kong tamasahin ang kanilang pagpapahalaga’t paghanga, Ipinagpatuloy ko ang paggawa ng mga bagay na mukhang tama pero ang totoo’y ipinagyayabang ko ang sarili ko, dahilan para lumayo ang loob ng iba sa Diyos. Hindi ba’t ang pag-uugali ko’y sanhi ng masamang disposisyong nabunyag sa mga salita ng Diyos? Anumang gawin ko o paano ko man ginugol ang sarili ko, ang layunin ko’y hindi para gawin nang maayos ang tungkulin ko. Ginawa ko ang lahat para patibayin ang posisyon ko, kinukuha ang loob ng iba para idolohin ako. Nilalakaran ko ang landas ng anticristo. Napagtanto ko sa wakas ang sarili kong panganib kaya nagdasal ako sa Diyos, hangad na magsisi.

Ang mga salitang ito ng Diyos ay biglang sumagi sa isip ko: “Kung isasabuhay ng isang tao ang normal na pagkatao, paano niya dapat bubuksan ang sarili niya at ilalantad ang sarili niya? Ginagawa ito sa pamamagitan ng pagbubukas ng sarili at malinaw na pagpapakita sa iba ng mga totoong damdamin sa kailaliman ng puso ng isang tao, sa pamamagitan ng nagagawang isagawa ang katotohanan, payak at dalisay. Kung ibubunyag ng isang tao ang katiwalian niya, dapat nagagawa niyang mabatid ang diwa ng suliranin at kapootan at kamuhian ang sarili niya mula sa kaibuturan ng puso niya. Kapag inilantad nila ang mga sarili nila, hindi nila pagtatangkaang bigyang-katwiran ang mga pag-uugali nila, ni hindi nila susubukang ipagsanggalang ang mga ito. … Una, dapat maunawaan ng isang tao ang mga suliranin niya sa isang mahalagang antas, himayin ang sarili niya, at ilantad ang sarili niya. Dapat silang magkaroon ng isang tapat na puso at taimtim na saloobin, at magsalita ng kung ano ang nauunawaan niya sa mga suliranin sa disposisyon niya. Ikalawa, sakaling nararamdaman ng isang tao na labis na malubha ang disposisyon niya, dapat niyang sabihin sa lahat, ‘Kung muli kong ibubunyag ang gayong tiwaling disposisyon, bumangon, lahat kayo—pakitunguhan ako, at ipunto ito sa akin. Huwag mag-aatubili. Maaaring hindi ko ito kakayanin sa oras na iyan, ngunit huwag iyan bigyan ng anumang pansin. Gumawa kayong sama-sama upang bantayan ako. Kung sumiklab nang matindi ang tiwaling disposisyong ito, bumangon, lahat, upang ilantad ako at pakitunguhan ako. Taos-puso akong umaasa na babantayan ako ng lahat, tutulungan ako, at ilalayo ako mula sa pagkaligaw.’ Gayon ang saloobin kung saan isinasagawa ng isang tao ang katotohanan” (“Tungkol sa Matiwasay na Pakikipag-ugnayan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang direksyon ko. Gaano ko man naunawaan ang aking mga problema, alam kong hindi ko kayang magpatuloy nang ganoon. Kailangan kong maging tapat at ibunyag ang sarili ko upang ipakita sa lahat ang mga motibo ko sa likod ng mga kilos ko para makita nilang itinataas ko ang sarili ko, at naglalakad sa landas ng mga anticristo. Ito ang pinakaimportante.

Sa sumunod na pagtitipon, lubusan akong naging tapat sa harap ng mga kapatid at hiningi ang kanilang mga tulong at payo. Matapos lubusang maging tapat, talagang gumaan ang pakiramdam ko. Ang iba’y ginugol ang mga sumunod na araw sa pagpapadala sa akin ng mga mensahe, sinasabing, “Lagi kang nagpapasikat sa iyong tungkulin. Ayoko nang hanapin ang mga prinsipyo sa tungkulin ko, nakadepende na lang ako sa iyo. Akala ko’y alam mo na ang lahat at mas madaling tanungin ka.” May ilan sa kanilang nagsabing, “Wala akong ibang natutunan tungkol sa Diyos kamakailan, natuto lang akong mas idolohin ka, iniisip na pareho kang mahusay sa gawain at responsable sa tungkulin mo. Tinitingala kita.” Sumama talaga ang loob ko nang marinig ko ito. Hindi ko mapaniwalaan na ito ang kinalabasan ng paggawa ko ng aking mga tungkulin. Labis akong namimighati at nalulungkot, inisiip na kinamumuhian ako ng Diyos. Lumubog ako sa pagiging negatibo. Pero dahil sa patuloy na pagdarasal sa Diyos at sa tulong at suporta ng iba, napagtanto ko na hindi ito ginagawa ng Diyos upang alisin ako kundi para linisin at baguhin ako. Kung hindi nangyari ito, hindi ko makikita na nasa maling landas ako. Ito ang dakilang kaligtasan ng Diyos para sa akin! Nang maintindihan ko ang kalooban ng Diyos, nagpasya akong magnilay at totoong magsisi.

Binasa ko ang ilan sa mga salita ng Diyos: “Masyadong iniidolo ng ilang tao si Pablo. Gusto nilang lumabas at magbigay ng mga talumpati at gumawa, gusto nilang dumadalo sa mga pagtitipon at mangaral, at gusto nila na pinakikinggan sila ng mga tao, sinasamba sila, at umiikot sa kanila. Gusto nilang magkaroon ng katayuan sa isipan ng iba, at natutuwa sila kapag pinahahalagahan ng iba ang larawang ipinakikita nila. Pag-aralan natin ang kanilang likas na pagkatao mula sa mga pag-uugaling ito: Ano ang kanilang likas na pagkatao? Kung ganito talaga silang kumilos, sapat na iyan upang ipakita na sila ay mayabang at hambog. Ni hindi man lang nila sinasamba ang Diyos; naghahangad sila ng mas mataas na katayuan at nangangarap na magkaroon ng awtoridad sa iba, na ariin sila, at magkaroon ng katayuan sa kanilang isipan. Ito ang klasikong larawan ni Satanas. Ang namumukod na mga aspeto ng kanilang likas na pagkatao ay kayabangan at kahambugan, ayaw nilang sambahin ang Diyos, at nais nilang sambahin sila ng iba. Ang gayong mga pag-uugali ay maaaring magbigay sa iyo ng napakalinaw na pagtingin sa kanilang likas na pagkatao” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Halimbawa, kung mayroon kang kayabangan at kahambugan, makikita mo na imposibleng hindi sumuway sa Diyos; mapipilitan kang sumuway sa Kanya. Hindi mo gagawin ito nang sadya; gagawin mo ito dahil nangingibabaw ang iyong likas na kayabangan at kahambugan. Dahil sa iyong kayabangan at kahambugan, hahamakin mo ang Diyos at hindi mo Siya bibigyan ng halaga; magiging dahilan ang mga ito para dakilain mo ang iyong sarili, lagi kang magpasikat, at, sa huli, papalit ka sa lugar ng Diyos at magpapatotoo para sa iyong sarili. Sa huli, gagawin mong mga katotohanan ang iyong sariling mga ideya, ang iyong sariling pag-iisip, at ang iyong sariling mga kuru-kuro para sambahin ka. Tingnan mo kung gaano kalaking kasamaan ang ginagawa ng mga tao dahil nangingibabaw ang kanilang likas na kayabangan at kahambugan!” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin nitong mga salita ng Diyos na ang mayabang kong likas ang nagtulak sa akin para hangarin ang mataas na katayuan sa puso ng iba at nilalabanan ko ang Diyos. Kontrolado ng mayabang na likas na ito, nagsimula akong makaramdam ng pagkalugod sa sarili ko, itinaas ko ang sarili ko at nagpapasikat sa anumang paraang kaya ko. Nagsalita’t kumilos lang ako para mamukod-tangi, ipakita ang aking mga talento at kakayahan. Ipinagyabang ko kung gaano ako nahirapan sa tungkulin ko, gaano ito nakakapagod, at paano ko nalutas ang mga problema, para isipin ng iba na mas mahusay ako, at mas katangi-tangi ako sa kanila. Kinailangan ko lang na tingalain at sambahin ako. Hindi ba’t isa itong anticristong disposisyon? Katulad ko lang din si Pablo. Patuloy niyang ipinapakita ang karunungan at mga talento niya sa pangangaral at gawain, nagpapasikat para hangaan siya. Lagi siyang nagsusulat ng liham sa mga iglesia nagpapasikat tungkol sa kung gaano siya gumawa at naghirap para sa Panginoon para makuha ang loob ng mga tao. Nagtrabaho siya at naghirap hindi para gawin nang mabuti ang tungkulin niya o magpatotoo sa Cristong nagkatawang-tao, kundi para sa mga ambisyon at hangarin niya. Gaano man siya nagtrabaho o naghirap, o gaano man karaming tao ang umidolo sa kanya, dahil hindi niya hinanap ang katotohanan at lumaki lang nang lumaki ang kanyang ulo, sa huli’y walang pakundangan niyang pinatotohanan na siya mismo si Cristo. Nagkasala ito sa disposisyon ng Diyos at pinarusahan siya ng Diyos. Pareho lang kami ng likas ni Pablo. Napaka-mapagmataas at mayabang ko, itinataas ang sarili ko at nagpapasikat para idolohin ako ng lahat, mawalan ng lugar ang Diyos sa mga puso nila at hindi sila umasa sa Diyos o maghanap ng katotohanan kapag may problema. Nilalabanan ko ang Diyos at ipinapahamak ang mga kapatid sa ganitong paggawa ko. Hindi ko naisip na ang ganoong kasamaan at paglaban sa Diyos ay magmumula sa mayabang kong likas. Kapag hindi ako nagsisi, mapupukaw ko ang galit ng Diyos at mapaparusahan. Kung wala ang pagdidisiplina ng Diyos, at tulong at suporta ng mga kapatid, hindi ko mapagninilayan ang sarili ko. Ang matuwid na disposisyon ng Diyos at dakilang kaligtasan ang nagdulot na malantad ako nang ganoon.

Sa isip-isip ko, noong nakamit ko ang mga bagay sa tungkulin ko at natuklasan ang mga problema, mula iyon sa kaliwanagan at patnubay ng Diyos. Kung wala ang gawain ng Banal na Espiritu, wala akong maiintindihan. Wala akong realidad ng katotohanan, pero talagang napaka-arogante at napakayabang ko. Napakahangal ko! Hindi ako nagbahagi ng katotohanan o nagpatotoo sa Diyos sa tungkulin ko, kundi nagpasikat lang at nagligaw ng tao—isang napakasamang gawain ito! Talagang nagsimula akong kamuhian ang sarili ko noon. Ayokong magpatuloy sa ganoong paraan, kaya nagdasal ako sa Diyos, “Diyos ko, lubhang nagkamali ako! Nakita ko kung gaano ako kayabang at kahangal. Salamat sa pagbibigay Mo ng pagkakataong magsisi. Taimtim kong isasagawa ang katotohanan mula ngayon at tatahakin ang tamang landas. Pakiusap, gabayan Mo ako.”

Tapos ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ano ang dapat gawin ng isang tao upang hindi dakilain at patotohanan ang sarili? Patungkol sa parehong bagay, mayroong pagpapakitang-gilas upang makamit ang layuning purihin at patotohanan ang iyong sarili at pumukaw ng paggalang sa iba, taliwas sa pagbubukas at paglalantad ng iyong tunay na sarili—magkakaiba ang mga ito sa diwa. Hindi ba mga detalye ang mga ito? Halimbawa, upang buksan at ilantad ang iyong mga motibo at saloobin, ano ang mga pananalita, ang mga ekspresyon na nagpapakita ng kaalaman sa sarili? Anong uri ng pagpapakita na nagdudulot ng labis na pagpuri ng iba ang bumubuo sa pagdadakila at pagpapatotoo sa sarili? Ang pagsasalaysay kung paano ka nanalangin at naghanap ng katotohanan at tumayong saksi sa mga pagsubok ay pagpupuri at pagpapatotoo sa Diyos. Ang ganitong uri ng pagsasagawa ay hindi pagpupuri at pagpapatotoo sa iyong sarili. Kinasasangkutan ng pangganyak ang paglalantad sa sarili: Kung ang pangganyak ng isang tao ay upang ipakita sa lahat ang katiwalian niya sa halip na pagdakila sa mga sarili niya, ang mga salita niya ay magiging taimtim, tunay, at batay sa katotohanan; kung ang motibasyon nila ay upang gawing ang ibang mga tao na magbigay ng pagpipitagan sa kanila, upang linlangin ang iba, at ikubli sa kanila ang tunay nilang mukha, upang ihinto ang pagbubunyag sa iba ng kanilang katiwalian o ang mga kahinaan at ang pagiging negatibo, ang kanilang paraan ng pagsasalita ay mapanlinlang at nakakaligaw. Wala bang konkretong pagkakaiba rito?” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (2)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Kapag nagpapatotoo para sa Diyos, dapat pangunahing nagsasalita kayo tungkol sa kung paano hinahatulan at kinakastigo ng Diyos ang mga tao, kung anong mga pagsubok ang ginagamit Niya para pinuhin ang mga tao at baguhin ang kanilang mga disposisyon. Dapat ring magsalita tungkol sa kung gaano nang katiwalian ang naibubunyag sa inyong karanasan, kung gaano na ang inyong natitiis at kung paano kayo nalupig kalaunan ng Diyos; magsalita kung gaanong tunay na kaalaman tungkol sa gawain ng Diyos ang mayroon kayo, at kung paano kayo dapat sumaksi para sa Diyos at suklian Siya dahil sa Kanyang pag-ibig. Dapat ninyong lagyan ng substansya ang ganitong uri ng wika, habang inilalagay ito sa isang payak na paraan. Huwag ninyong pag-usapan ang mga hungkag na teorya. Magsalita kayo nang mas makatotohanan; magsalita kayo na mula sa puso. Ganito ang dapat ninyong maranasan. Huwag ninyong sangkapan ang inyong mga sarili ng mga tila malalim at walang-lamang teorya para magyabang; sa paggawa nito ay nagmumukha kayong mapagmataas at walang-katuturan. Dapat ay magsalita kayo nang higit tungkol sa mga tunay na bagay mula sa aktuwal ninyong karanasan na totoo at mula sa puso, at magsalita mula sa puso; ito ay pinaka-kapaki-pakinabang sa iba, at pinaka-nararapat na makita nila” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng Diyos na kailangan kong pagtuunan ang pagninilay at pagkilala sa sarili ko sa tulong ng mga karanasan ko para ayusin ang problema ko sa pagpapasikat. Kailangan kong itama ang mga layunin ko kapag nagbibigay ng mga pagbabahagi at mas talakayin ang tungkol sa mga katiwaliang ipinahayag ko, suriin ang mga layunin at karumihan ko, talakayin ang karanasan kong mahatulan ng mga salita ng Diyos, ano ang naunawaan ko tungkol sa sarili ko, ano’ng naunawaan ko sa disposisyon ng Diyos at Kanyang pagmamahal, at gamitin ang karanasan ko para dakilain at patotohanan ang Diyos. Iyon ang tunay na paggawa ng tungkulin ko. Kaya naman sa susunod na pagtitipon, sinadya kong suriin kung paano ako nagbalak at nagpasikat alang-alang sa katayuan, at kung paano nagsaayos ang Diyos ng sitwasyon para makita ko ang aking kapangitan. Sinabi sa akin ng isang kapatid, “Ipinakita sa akin ng karanasan mo na kahit may tiwaling disposisyon tayo, tanggapin lang natin ang paghatol at pakikitungo ng mga salita ng Diyos, isagawa ang katotohanan at talikdan ang ating laman, tayo’y mababago. Nakita ko rin na ang lahat ng ginagawa ng Diyos ay para iligtas ang tao.” Napuno ako ng pasasalamat sa Diyos nang marinig ko ito. Ang pagkakaroon ng pag-unawang ito sa sarili ko’y dahil lahat sa paghatol at pagkastigo ng mga salita ng Diyos.

Pagkatapos noon ay sinimulan kong isaisip ito sa tungkulin ko. Kapag may nadidiskubre akong mga pagkakamali sa tungkulin ng iba, magdadasal ako sa Diyos, itatama ang mga layunin ko at ipapahayag ang mga pananaw ko. Hindi na ako nagyayabang tulad nang dati. Maghahanap din ako ng ilang prinsipyo ng katotohanan na pwedeng ibahagi sa mga kapatid. Sa mga pagtitipon, susuriin ko ang mga layunin at bahid sa mga kilos ko at sa mga tiwaling disposisyong ibinunyag ko para makilala ng iba ang tunay na ako. Sa pagsasagawa sa ganitong paraan, nakaramdam ako ng kapayapaan sa puso ko at bumalik sa normal ang relasyon ko sa Diyos. Kinalaunan, naramdaman kong maayos akong tinatrato ng iba at hindi na nila ako tinitingala tulad ng dati. Kapag nagsasabi o kumikilos ako nang salungat sa mga prinsipyo ng katotohanan, pinupuna nila ito para maitama ko ang mga bagay. Ang pakikipag-ugnayan sa iba sa ganitong paraan ay talagang nakakapagpalaya. Salamat sa Diyos sa pagsasaayos Niya ng sitwasyong ito para linisin at baguhin ako!

71. Ang Nagagawang Pinsala ng Pagpapasikat

Ni Ruoyu, Spain

Ilang taon na ang nakalipas, nasa tungkulin ako ng pagdidilig kasama ng ilang kaedad kong kapatid. Napakamasigasig at responsable nila. Madalas silang napupuri ng mga tao kaya talagang hinangaan ko sila. Umasa akong isang araw ay magiging katulad nila ako at titingalain ako ng ibang tao. Paglaon, nalipat ako sa ibang iglesia. Hindi nagtagal, isang lider doon ang natukoy na isang huwad na lider at napalitan dahil sa hindi paggawa ng praktikal na gawain at ako ang nahalal na lider ng iglesia kapalit niya. Pinalakas ang loob ko ng mga kapatid na nakakakilala sa akin, sabi nila, “Itinataas ka ng Diyos, dapat ay pahalagahan mo iyan.” Alam kong magiging malaking responsibilidad ang tungkuling ito at pakiramdam ko magiging malaking pagkakataon ito para patunayan ang sarili ko. Pag naging magaling ako, hahangaan ako ng mga kapatid. Tahimik akong nagpasya na gagawin ko ang lahat ng aking makakaya para magawa nang mabuti ang tungkuling ito.

Sa bawat pagtitipon ng grupo pagkatapos noon, hinimay ko kung paanong hindi nagawa ng dating lider ang praktikal na gawain at madalas na negatibo ang pananalita, at talagang nagalit ang lahat sa kanila. Nang makita ko ito, madalas ay kailangan kong paalalahanan ang sarili ko na marunong na ngayong kumilala ang mga kapatid ng mga huwad na lider at inaasahan nila akong gumawa ng praktikal na gawain. Kinailangan kong magsipag at magsikap para makuha ang suporta nila. Bilang isang lider ng iglesia, ako dapat ang pinakamaagap sa iglesia at maging handang magdusa nang higit sa sinuman, at makapagsakripisyo rin nang higit sa sinuman. Kailangan kong magkaroon ng higit na pananampalataya kaysa sa iba kapag dumating ang mga pagsubok at hindi maging negatibo pag nangyari iyon. Dapat ay maging mas magaling ako sa ibang nasa iglesia sa lahat ng paraan nang sa gayon ay lagi akong pupurihin ng lahat. Pinaghaharian ng ganoong mga isipin, inabala ko ang aking sarili sa mga pagtitipon ng grupo at gabi na akong matulog araw-araw. Minsan, kapag nakikipagkuwentuhan ako sa iba, babanggitin ko kung gaano ako kaabala sa gawain sa iglesia at kung gaano ako ka-gabing natutulog. Kapag narinig nila iyon, iisipin nilang napakaresponsable ko at handang-handa akong magdusa at lagi nila akong sinasabihang alagaan ang sarili ko. Nireregaluhan din nila ako ng masasarap na pagkain at inumin galing sa mga bahay nila. Sa tuwing may isa sa kanila ang nasa masamang kalagayan, agad ko silang pinupuntuhan para suportahan sila, anuman ang panahon. Sa mga pagtitipon, kinukuwento ko sa mga kapatid ang tungkol sa kung sinong tao na matagal nang negatibo ang pakiramdam, pero naging positibo ulit nang magbahagi ako sa kanila. Kaya naisip ng lahat na napakamapagmahal at napakatiyaga ko, sa kabila ng mura kong edad. Para maintindihan ang gawain sa iglesia, sa sandaling magkaroon ng potensiyal na magbabalik-loob, magmamadali akong sabihan ang diakono ng ebanghelyo na puntahan sila at magbahagi sa kanila at minsan ako mismo ang pupunta para magbahagi ng patotoo sa kanila. Kalaunan, nagsimulang umusad ang gawain ng ebanghelyo at sa isang pagtitipon, sinabi ko sa iba: “Nakita ninyo? Hindi maganda ang gawain natin ng ebanghelyo noon, pero ngayon, bawat buwan ay may mga taong tumatanggap ng gawain ng Diyos. Kailangan nating mas magsikap.” Kaya naramdaman ng mga kapatid na naayos at napabuti ang gawain ng ebanghelyo simula nang dumating ako, at tiningala nila ako at lalo pang hinangaan. Kapag ibinabahagi ko ang mga karanasan ko sa mga pagtitipon, higit kong binibigyang-diin ang ilang mga halimbawa ng positibong pagpasok. Natatakot ako na kapag binanggit ko masyado ang tungkol sa mga katiwalian ko, iisipin ng iba na mahina ako pag nagkakaroon ng mga problema at na mababa ang tayog ko, at hindi na ako titingalain. Kaya hindi ko masyadong binabanggit ang tungkol sa pagiging negatibo o mahina ko o kung paano ako naghayag ng katiwalian. Tungkol sa kung paano ko hinanap ang katotohanan, isinagawa ang mga salita ng Diyos at kung paano ko ginawa ang tungkulin ko nang may pananampalataya at nakita ang patnubay ng Diyos, iyon ang madalas kong sinasabi, sinisigurong naisalaysay ang bawat maliliit na detalye. Dahil matagal na akong nagbabahagi nang ganito, inisip ng mga tao na magaling ako sa paghahanap ng katotohanan at na palagi kong nahahanap ang landas ng pagsasagawa. Lalapitan nila ako para sa pagbabahagi kapag may mga problema sila.

Pagtagal, nagsimulang umusad ang lahat ng aspeto ng gawain ng iglesia. Lumago ang pananampalataya ng mga tao, at parami nang parami ang mga taong gustong gawin ang kanilang tungkulin. Nang makita ang tagumpay na ito, lalo kong naramdaman na parang ako ang haligi ng iglesia. Taas-noo ako at mas matapang magsalita saan man ako pumunta. Akala ko maganda ang ginagawa ko bilang lider ng iglesia, at na karapat-dapat talaga sa akin ang posisyon ko. Kapag gumagawa kasama ang iba, laging ako ang nangunguna. Nagpapasikat ako na parang mas magaling ako sa kanila para hangaan nila ako at sundin ang sinasabi ko. Isang beses, kinailangan naming umupa ng bahay para pagtipunan. Isang diakono at isang brother na katambal ko sa trabaho ang pumunta para tingnan ang bahay. Naisip ko: “Ako dapat ang magpapasya sa ganoon kahalagang bagay. Hindi ninyo puwedeng aprubahan iyon nang hindi ko mismo iyon nakikita.” Sa totoo, alam ko sa puso ko na mas matanda at mas maraming karanasan ang brother na ito kaysa sa akin at mas may alam siya kung tama ang bahay o hindi. Pero inisip kong mabuti kung paano ko maipapakita kung gaano ako katalino, inisip ko: “Ano bang ibang detalye at problema ang dapat naming isaalang-alang kapag uupa ng bahay?” Kaya may ilan akong itinanong at pinapunta sila para ipatanong ang mga iyon. Sa huli, may ilang problemang nakita sa bahay na iyon at nang malaman ng mga kapwa-manggagawa ko, sabi nila, “Hiyang-hiya kami. Mas matanda kami sa iyo pero hindi namin pinag-isipan ang mga bagay nang kasing-ingat mo.” Natuwa ako sa sarili ko nang marinig ko ito. Mula noon, nilalapitan na ako ng lahat para makakuha ng mga kasagutan at pag-usapan ang mga bagay-bagay. Sa paglipas ng panahon, medyo naging pasibo ang mga kasama ko sa gawain, hinihintay nila akong ibigay ang opinyon ko sa lahat ng bagay. Nagsimula silang lalong umasa sa akin.

Unti-unti ay natagpuan kong nagiging mas matatag ang aking reputasyon sa mga kapwa-manggagawa ko at na kailangan ay may opinyon ako sa lahat ng usapin ng iglesia, malaki man o maliit. Umaasa ang mga kapatid sa akin para magbahagi sa kanila sa bawat suliranin. Pakiramdam ko ay napakahalaga ko sa iglesia at madalas ay mataas ang kumpiyansa ko sa aking sarili. Minsan maiisip kong darating ang kapahamakan sa mga taong tinitingala, at mababalisa ako at itatanong sa sarili ko: “Ang taas ng tingin sa akin ng lahat—naligaw na ba ako?” Pero maiisip ko: “Isa akong lider. Dapat akong lapitan ng mga kapatid para sa mga problema nila. At may ilan silang problema na matutulungan ko silang lutasin. Normal lang sa kanilang umasa sa akin! Sino bang may ayaw makasama ang taong tumutulong sa kanila?” Kung kaya’t binalewala ko ang mga saway at babala ng Banal na Espiritu at hindi sinuri ang sarili kong kalagayan o ang landas na aking kinalalagyan. Sa halip, nagpatuloy lang ako sa maling landas. Nang ituwid at disiplinahin ako ng Diyos ay noon lang nagsimulang mamulat ang manhid kong puso.

Nang magising ako isang umaga, naramdaman kong masakit na masakit ang kaliwa kong mata. Tuloy-tuloy iyon sa pagluluha at nang tingnan ko sa salamin, nakita kong naninigas ang kaliwang panig ng mukha ko. Hindi ko maisara ang mata ko o maigalaw ang bibig ko. Wala akong ideya kung anong nangyari. Sa pagtitipon nang hapong iyon, isang sister ang nabigla nang makita niya ako at sabi niya ay pagkaparalisa daw iyon ng mukha at kailangan kong magpagamot agad-agad. Sabi niya pag pinatagal ko ay hindi na babalik ang mukha ko sa normal. Isa itong malaking dagok at nablangko ang isip ko. Paano akong nakakuha ng ganoong sakit nang ganito kabata? Kung totoo ang sinasabi niya na masisira ang mukha ko, paano ko na magagawa ang tungkulin ko? Paano na ako haharap sa mga tao? Natuliro ako, at nanghina ang loob ko. Pinag-uusapan ng lahat ang sakit ko pero ang gulo-gulo ng isip ko. Walang lakas na natira sa akin.

Naging malabo ang biyahe ko pauwi. Gusto kong magdasal sa Diyos pero hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Ang kaya ko lang gawin ay hilingin sa Diyos na patnubayan ako at payapain ang puso ko at mahanap ko ang kalooban Niya. Bigla kong naisip ang isang himno ng mga salita ng Diyos: “Kapag sumapit sa iyo ang pagdurusa ng sakit, paano mo dapat danasin ito? Dapat kang humarap sa Diyos para manalangin, na hinahangad na maarok ang Kanyang kalooban at sinusuri kung anong klaseng mga paglabag ang nagawa mo o kung anong mga katiwalian ang hindi mo pa nalulutas. Kailangan mong magdusa sa pisikal. Kapag napalambot ng pagdurusa ang puso ng mga tao, saka lamang sila mapipigilan at laging mabubuhay sa harap ng Diyos. Kapag sumasama ang loob ng mga tao, lagi silang nagdarasal, nagmumuni-muni kung may nagawa silang mali o kung paano sila maaaring nagkasala sa Diyos. Nakakabuti ito sa kanila. Kapag nagdaranas ng matinding pasakit at mga pagsubok ang mga tao, tiyak na hindi ito nagkakataon lamang” (“Dapat Mong Hangarin ang Kalooban ng Diyos Kapag Nagkaroon Ka ng Karamdaman” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Sabi sa mga salita ng Diyos: “Kapag nagdaranas ng matinding pasakit at mga pagsubok ang mga tao, tiyak na hindi ito nagkakataon lamang.” Napagtanto ko dahil sa mga salita ng Diyos na hindi aksidente ang karamdamang ito. Tiyak na nasa likod nito ang mabuting kalooban ng Diyos, at dinidisiplina Niya ako. Kailangan kong taimtim na maghanap at magnilay sa aking sarili para malaman kung paano ako nagkasala sa Diyos. Lumapit ako sa Diyos sa panalangin: “Makapangyarihang Diyos! May sakit ako ngayon at alam ko sa puso ko na Ikaw ito na nagdidisiplina sa akin, na ginagamit Mo ang karamdamang ito para balaan ako at pagnilayin ako sa aking sarili. Pero manhid na manhid ako ngayon. Hindi ko matukoy ang mga problema ko. Bigyan Mo ako ng kaliwanagan nang matutunan ko ang aking leksiyon sa pamamagitan ng karamdamang ito.” Matapos magdasal, isip ako nang isip tungkol doon pero hindi ko maisip kung paano ako nagkasala sa Diyos. Kaya muli akong lumapit sa Diyos sa taimtim na panalangin at hiniling sa Kanyang patnubayan ako. Nanalangin ako at naghanap nang ganito sa loob ng ilang araw. Salamat sa Diyos sa pagdinig sa mga panalangin ko. Hindi nagtagal, nagsaayos ang Diyos ng mga sitwasyon para makita ko ang mga problema ko.

Isang araw, pumunta ako sa bahay ni Sister Zhao para sa acupuncture. Kinumusta ako ng pamilya niya, nangangambang nalulungkot ako. Sa acupuncture, binasa nila ang Ang Mga Prinsipyo Kung Paano Harapin ang Sakit. Sinabi sa akin ni Sister Zhao na huwag mag-alala, bagkus ay lalong magdasal at manalig sa Diyos at sumampalataya, at sa tulong ng gamutan ay bubuti ako agad. Pero dahil nauna na niyang sinabi na kapag hindi nagamot agad, puwedeng habambuhay nang maging baluktot ang mukha ko, takot na takot ako. Pero nang makita kong alalang-alala siya sa akin, naisip ko: “Kung alam ng iba kung ano ang tunay kong nararamdaman, iisipin ba nilang mababa ang tayog ko? Sa tuwing mahaharap sa pagsubok o magkakasakit ang sinuman, nagbabahagi ako sa kanila ng mga katotohanang may kaugnayan sa pananampalataya, pakiramdam ko ang tibay-tibay ng pananampalataya ko. Pero ngayong bigla akong nagkasakit, ipinapakita ko ang kawalan ko ng pananampalataya at ipinapahayag ang mga pangamba at takot ko. Iisipin ba ng lahat na ipinangaral ko lang ang doktrina?” Kaya’t ngumiti ako at sinabi kay Sister Zhao, “Medyo nanghihina nga ako ngayong may sakit ako, pero naniniwala akong ang lahat ay nasa mga kamay ng Diyos. Hindi mahalaga ang pisikal na paghihirap na ito. Ang pinaka-iniinda ko ay hindi ko makita ang kalooban ng Diyos o malaman kung ano ang mga problema ko. Sumasama ang loob ko dahil ang manhid ko.” Tiningnan niya ako nang may paghanga at sabi niya, “Dapat kang magnilay sa iyong sarili ngayong may sakit ka. Suriin at subukan mong unawain ang sarili mo, at magpagamot ka rin. Maaaring nagkasakit ka dahil palagi kang nagpapagod sa trabaho. Ginagawa mo ang tungkulin mo mula madaling-araw hanggang gabi, at nirerespeto naming lahat iyon. Gusto mo pa ring gawin ang tungkulin mo kahit ngayon. Maghinay-hinay ka lang. Pinagsabihan ko ang sister na katrabaho mo sa hindi paggawa ng bahagi niya. Pinaalalahanan ko siyang maging mas maasikaso sa gawain ng iglesia.” Medyo nabalisa ako nang sabihin niya ito, kaya diniretso ko siya, sabi ko, “Hindi lang naman ako ang gumagawa ng gawain ng iglesia. Huwag mo akong ilagay sa pedestal.” Naisip ko habang pauwi ako noong araw na iyon: “Bakit niya pinuna ang sister na iyon nang ganoon dahil sa akin? Sa tingin ba niya ako ang pinakaresponsable sa lahat? Marahil ay lagi kong pinupuri ang sarili ko at minamaliit ang iba.” Naisip ko kung paano ko itinago ang kahinaan ko kay Sister Zhao at nagkunwaring napakalakas ng pananampalataya ko—hindi ba’t nilinlang ko siya? Ito ang iniisip ko nang makita ko si Sister Zhang na papalapit sa akin. Puno siya ng pag-aalala sa akin, at sabi niya, “Dapat mong ingatan ang sarili mo. Anong gagawin namin pag nagupo ka ng kondisyong ito?” Nang marinig ko siyang diretsahang magsalita, labis akong natakot. Sa pag-alis ko, isip ako nang isip sa sinabi niya. Nagsimula akong kabahan, at naisip ko: “Isa lang akong hamak na lider ng iglesia. Kayang magpatuloy ng iglesia nang wala ako. Bakit naman niya itatanong kung anong gagawin nila pag wala ako? Ipinapakita ng sinabi niya na may puwang ako sa puso nila. Ang puso ang templo ng Diyos, kaya kung may puwang ako roon, hindi ba’t nilalabanan ko ang Diyos?” Naisip ko kung paanong laging gusto kong makakuha ng suporta at paghanga ng mga tao, pero nang marinig kong sabihin iyon ng sister, nabalisa ako at natakot. Naisip ko, “Nalinlang ko rin ba ang ibang mga kapatid? Kung pareho kay Sister Zhang ang nararamdaman ng iba, ibig bang sabihin ay nadala ko ang mga tao sa harap ko? Nasa landas ako ng mga anticristo!” Naisip ko ang ilang mga anticristo na nakita kong napaalis noon at kinilabutan ako. Pakiramdam ko naharap ako sa isang malaking sakuna.

Pagkauwi ko, kinuha ko ang libro ko ng mga salita ng Diyos at binasa ito: “May kakayahan ang mga taong may mapagmataas na kalikasan na suwayin ang Diyos, labanan Siya, at makagawa ng mga bagay na humahatol sa Kanya at nagtataksil sa Kanya, at gumawa ng mga bagay na nagbibigay-kapurihan sa kanilang mga sarili at isang pagtatangkang magtatag ng sarili nilang kaharian. Kung, para sa kapakanan ng argumento, tatanggapin kunwari ng dalawampung libong katao sa isang bansa at inareglo kang pumunta roon upang magtrabaho, at pinabayaan kita sa loob ng isang buwan at pinagkalooban kita ng awtoridad na kumilos nang mag-isa, pagkatapos bago lumipas ang sampung araw, magagawa mong makilala ka ng lahat ng tao; at sa loob ng isang buwan, luluhod na silang lahat sa harapan mo, inaawit sa bawat salita ang iyong mga papuri, sinasabing nangangaral ka ng may malinaw na pagkaunawa, at ipinagpipilitan na ang iyong mga pagpapahayag ang siya nilang kailangan at makapagkakaloob ka para sa kanilang mga hinihinging pangangailangan—ang lahat ng ito nang hindi man lamang nasabi ang salitang ‘Diyos.’ Paano mo ginawa ang gawaing ito? Para magawa ng mga taong ito ang gayong reaksyon, patutunayan nito na ang gawaing ginagawa mo ay hindi man lamang kinasangkutan ng pagbibigay patotoo sa Diyos; manapa’y nagpatotoo lamang ito sa iyong sarili at ipinakitang-gilas lamang nito ang iyong sarili. Paano ka makapagkakamit ng gayong resulta? Sinasabi ng ilang tao na, ‘Ang ibinabahagi ko ay ang katotohanan; tiyak na hindi ko kailanman pinatotohanan ang aking sarili!’ Ang saloobin mong iyan—ang asal mong iyan—ay sumusubok makapagbahagi sa mga tao mula sa posisyon ng Diyos, at hindi ito katulad ng pagtayo sa posisyon ng isang tiwaling tao. Lahat ng sinasabi mo ay mabulaklak na mga pananalita at panghihingi sa iba; wala man lamang kinalaman ito sa iyong sarili. Samakatuwid, ang epektong makakamit mo ay ang mapasamba mo ang mga tao sa iyo, ang kainggitan ka, at purihin ka hanggang, sa huli, silang lahat ay may kaalaman tungkol sa iyo, nagpapatotoo sa iyo, pinupuri ka, at binobola ka nang husto. Kapag nangyari iyon, magiging katapusan mo na; mabibigo ka! Hindi ba ito ang landas na kinaroroonan ninyong lahat ngayon? Kung pinakiusapan kang mamuno ng ilang libo o ng ilang sampung libong katao, makararamdam ka ng kasiyahan. Bibigyang-daan mong bumangon ang kayabangan at magsisimula kang subukang okupahin ang posisyon ng Diyos, nagsasalita at nagmumuwestra, at hindi mo malalaman kung anong susuotin, anong kakainin, o kung paano maglakad. Hindi ka makikipagkita sa karamihan ng mga nasa ibaba mo, at unti-unti kang sasama, at pababagsakin ka gaya ng arkanghel. May kakayahan kayong gawin ito, hindi ba? Kaya, ano ang dapat ninyong gawin? Kung isang araw, talagang may mga pagsasaayos na ginawa para sa inyo upang humayo at gumawa, at may kakayahan naman kayong gawin ang mga bagay na ito, paano mapapalawak ang gawain kung gayon? Hindi ba ito magiging magulo? Sino, kung gayon, ang mangangahas na payagan kang lumabas doon? Kapag lumabas ka roon, hindi ka na babalik; hindi ka na magbibigay ng atensyon sa anumang sinabi ng Diyos, at patuloy ka na lamang magpapakitang-gilas at magpapatotoo sa iyong sarili, na parang ikaw ang nagdadala ng kaligtasan sa mga tao, ang gumagawa ng gawain ng Diyos, at ipinararamdam sa mga tao na para bang lumitaw ang Diyos at naritong gumagawa—at habang sinasamba ka ng mga tao, labis kang magagalak, at mapapasang-ayon ka na lamang kung itinuring ka nilang parang Diyos. Sa sandaling naabot mo ang yugtong iyon, katapusan mo na; mababasura ka. Ang ganitong uri ng mapagmataas na kalikasan ang siyang magiging pagkawasak mo sa huli nang hindi mo namamalayan. Isang halimbawa ito ng taong lumalakad sa landas ng mga anticristo. Ang mga taong umabot sa puntong ito ay nawalan na ng kamalayan; ang kanilang pandama ay tumigil na sa paggana” (“Likas na Kayabangan ng Tao ang Ugat ng Kanyang Pagkontra sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Ginagamit ng ilang tao ang kanilang mga katungkulan upang paulit-ulit na magpatotoo tungkol sa kanilang mga sarili, labis na itaas ang kanilang mga sarili, at makipag-agawan sa Diyos para sa mga tao at katungkulan. Gumagamit sila ng sari-saring paraan at hakbang para sambahin sila ng mga tao, palaging sinusubukang makuha ang mga tao at kontrolin sila. Ang mga iba nga ay sinasadya pang ilihis ang mga tao para isiping sila ay Diyos upang maaari silang tratuhing parang Diyos. Hinding-hindi nila sasabihin sa mga tao na sila ay naging tiwali na—na sila rin ay tiwali at mayabang, na huwag silang sambahin, at gaano man sila kahusay, ito ay dahil lamang sa kadakilaan ng Diyos at ginagawa lamang nila ang nararapat nilang gawin. Bakit hindi nila sinasabi ang mga bagay na ito? Dahil lubha silang natatakot na mawala ang kanilang lugar sa puso ng mga tao. Ito ang dahilan kung bakit ang mga taong tulad nila ay hindi kailanman dumakila sa Diyos at hindi kailanman sumaksi tungkol sa Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo I). “Lahat ng pababa ay itinataas ang kanilang sarili at nagpapatotoo sa kanilang sarili. Naglilibot sila at ipinagmamalaki at pinupuri ang kanilang sarili, at ni hindi man lang nila isinasapuso ang Diyos. Naranasan na ba ninyo ang sinasabi ko? Maraming tao ang palaging nagpapatotoo sa kanilang sarili: ‘Nagdusa na ako sa ganito at ganoong paraan; nagawa ko na ang ganito at ganoong gawain; pinakitunguhan na ako ng Diyos sa ganito at ganoong paraan; ipinagawa Niya sa aking ang ganito at ganoon; mataas ang tingin Niya sa akin; ngayon ay ay ganito at ganoon na ako.’ Sadya silang nagsasalita sa isang partikular na tono at umaasta sa mga partikular na tindig. Sa huli, iniisip ng ilang tao na ang mga taong ito ang Diyos. Kapag umabot na sila sa puntong iyon, matagal na silang pinabayaan ng Banal na Espiritu. Bagama’t, sa ngayon, hindi sila pinapansin, at hindi itinitiwalag, nakatakda na ang kanilang kapalaran, at ang tanging magagawa nila ay hintayin ang parusa sa kanila” (“Masyadong Maraming Hinihingi ang mga Tao Mula sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tumagos ang mga salita ng Diyos sa puso ko na parang patalim. Katulad ako ng sinabi sa mga salita ng Diyos, laging dinadakila ang sarili at nagpapasikat sa aking tungkulin. Simula nang maging lider ako, inisip ko na para maging lider, kailangan kong maging mas magaling sa iba at mas may tayog para makuha ang suporta at paghanga ng lahat. Kapag ibinabahagi ko ang mga karanasan ko, nagkukunwari ako at halos hindi tinatalakay ang tungkol sa sarili kong mga kahinaan at katiwalian, sa takot na hindi ako tingalain ng iba kapag nalaman nilang katulad lang din nila akong tiwali. Kahit nang magkasakit ako, naging negatibo ako at nagsimulang dumaing, at natakot nang husto, pero para panatilihin ang imahe ko ay itinago ko ang tunay kong nararamdaman, at puro positibong bagay lang ang sinabi ko para lalo pa akong idolohin ng iba at isipin nila kung gaano ako ka-positibo, at kung gaano katibay ang pananampalataya ko kumpara sa ibang tao. Bilang lider, dapat naman talaga akong mas magpuyat at mas maghirap. Pero sinasadya ko na laging banggitin sa mga kapatid kung gaano ako ka-abala, kung gaano ako ka-gabi nagpuyat at kung gaano ako nagsipag sa gawain para isipin nila na masyado akong responsable at masipag. Ang tagumpay na nakita ko sa aking tungkulin ay malinaw na galing sa Banal na Espiritu, pero hindi ko dinakila ang Diyos, nagpasikat lang ako kung gaano ako nagdusa at nagsakripisyo para isipin ng lahat na ako ang haligi ng iglesia na parang walang matatapos kapag wala ako. Lagi akong ganito magbahagi, nanlilinlang ng iba, na humantong sa pagdidisiplina sa akin gamit ang karamdamang ito. Pero naniniwala ang iba na nagkasakit ako dahil sa kasipagan kong magtrabaho, at napagalitan pa ang sister na katrabaho ko dahil hindi niya ginagampanan ang bahagi niya na parang ako ang may pasan ng pinakamabigat na dalahin ng iglesia. Dinakila ko ang aking sarili at nagpasikat sa paraang ito, nililinlang at kinukulong ang iba, at dinadala sila sa harap ko. Hayagan kong kinakalaban ang Diyos. Iniisip ito, hindi ko mapigilang matakot. Para tingalain at idolohin ako ng iba, gumamit ako ng lahat ng uri ng paraan para magpasikat at manlinlang ng iba, na nagdulot sa kanilang umasa sa akin hanggang sa mawalan na ng puwang ang Diyos sa mga puso nila. Hinangad nila ang opinyon at pagsang-ayon ko sa lahat ng bagay—hindi ba’t naghahari ako na parang reyna sa iglesia? Ang iglesia ay isa dapat lugar para sambahin ang Diyos. Sa pagdadakila sa aking sarili at sa pagdadala sa iba sa harap ko, hindi ba’t sinusubukan kong palitan ang Diyos at gawin Siyang isang tau-tauhan? Nilalabanan at pinagtataksilan ko ang Diyos tulad ng isang anticristo—nagawa ko ang napakasamang kasalanan ng paglabag sa disposisyon ng Diyos! Labis akong natakot sa sandaling iyon. Nagkasakit ako dahil ginalit ko ang Diyos at ngayon ay ipinapakita na Niya ang Kanyang matuwid na disposisyon. Namuhi ako sa aking sarili sa pagiging manhid at mapaghimagsik at nakita ko na walang pagkakasalang pinalalagpas ang matuwid na disposisyon ng Diyos. Nagpatirapa ako sa harap ng Diyos para magdasal at magsisi: “Makapangyarihang Diyos! Sa nakaraang taon, hindi Kita pinaglilingkuran, kundi gumagawa ako ng masama. Dinala ko ang mga tao sa aking harapan, nakikipagkompetensiya sa Iyo para sa kontrol. Kumilos ako na parang anticristo, kasuklam-suklam at kahiya-hiya ako. Diyos ko, talagang nagkamali ako.” Punong-puno ng pagsisisi, hiyang-hiya akong humarap sa Diyos.

Nagsimula kong maisip: “Paano akong napunta sa maling-maling landas? Ano ba talagang nagdulot nito?” Nabasa ko ang mga salita ng Diyos: “Masyadong iniidolo ng ilang tao si Pablo. Gusto nilang lumabas at magbigay ng mga talumpati at gumawa, gusto nilang dumadalo sa mga pagtitipon at mangaral, at gusto nila na pinakikinggan sila ng mga tao, sinasamba sila, at umiikot sa kanila. Gusto nilang magkaroon ng katayuan sa isipan ng iba, at natutuwa sila kapag pinahahalagahan ng iba ang larawang ipinakikita nila. Pag-aralan natin ang kanilang likas na pagkatao mula sa mga pag-uugaling ito: Ano ang kanilang likas na pagkatao? Kung ganito talaga silang kumilos, sapat na iyan upang ipakita na sila ay mayabang at hambog. Ni hindi man lang nila sinasamba ang Diyos; naghahangad sila ng mas mataas na katayuan at nangangarap na magkaroon ng awtoridad sa iba, na ariin sila, at magkaroon ng katayuan sa kanilang isipan. Ito ang klasikong larawan ni Satanas. Ang namumukod na mga aspeto ng kanilang likas na pagkatao ay kayabangan at kahambugan, ayaw nilang sambahin ang Diyos, at nais nilang sambahin sila ng iba. Ang gayong mga pag-uugali ay maaaring magbigay sa iyo ng napakalinaw na pagtingin sa kanilang likas na pagkatao” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Dahil ginawang tiwali ni Satanas ang sangkatauhan, nagsimulang magbago ang kanilang kalikasan at unti-unting nawala ang kanilang pangangatwiran na taglay ng mga pangkaraniwang tao. Hindi na sila kumikilos bilang mga tao sa kalagayan ng tao; bagkus, nais nilang lagpasan ang katayuan ng tao, at ninanasa nila ang bagay na mas mataas at higit na dakila. At ano itong bagay na mas mataas? Nais nilang lagpasan ang Diyos, lagpasan ang mga kalangitan, at lagpasan ang lahat ng iba pa. Ano ang ugat kung bakit naging ganito ang mga tao? Pagkatapos ng lahat, labis na mapagmataas ang kalikasan ng tao. … Ang pagpapakita ng pagmamataas ay paghihimagsik at pagsalungat sa Diyos. Kapag ang mga tao’y mapagmataas, mapagpahalaga sa sarili, at mapagmalinis, malamang magtayo sila ng kani-kanyang mga nagsasariling kaharian at gawin ang anumang gusto nila. Inaakay din nila ang iba na magpakontrol sa kanila at magpasakop sa kanila. Kapag kayang gawin ng mga tao ang ganitong mga bagay, ang diwa ng kanilang pagmamataas ay yaong sa arkanghel. Kapag naaabot ng kanilang pagmamataas at pagpapahalaga sa sarili ang isang partikular na antas, samakatuwid naaalaman mula rito na sila ang arkanghel at isasantabi ang Diyos. Kung mayroon ka ng ganitong uri ng mapagmataas na disposisyon, kung gayon hindi magkakaroon ng lugar ang Diyos sa iyong puso” (“Likas na Kayabangan ng Tao ang Ugat ng Kanyang Pagkontra sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Binigyan ako ng mas malinaw na pag-unawa ng mga salita ng Diyos tungkol sa diwa ng aking problema at nakita ko ang dahilan kung bakit lagi kong dinadakila ang aking sarili at nagpapasikat sa aking tungkulin. Dahil iyon sa aking mapagmataas at mayabang na kalikasan. Sa simula pa lang ay mali na ang landas na kinatatayuan ko. Naging tulad lang ako ni Pablo sa pagdadakila ko sa aking sarili at pagpapasikat sa aking tungkulin. Si Pablo ay palaging nagdadakila at nagpapatotoo sa kanyang sarili habang ginagawa niya ang kanyang gawain at ni minsan sa mga sulat niya ay hindi siya nagpatotoo na ang Panginoong Jesus ang Diyos na nagkatawang-tao. Nagpatotoo lang siya kung gaano siya katinding nagdusa at nagsakripisyo, sinasabi pa ngang “Sapagka’t sa ganang akin ang mabuhay ay si Cristo” (Filipos 1:21), at “Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka, natapos ko na ang aking takbo, iningatan ko ang pananampalataya: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran” (2 Timoteo 4:7–8). Pinaniwala niya ang iba na karapat-dapat siya sa korona at mga gantimpala. Nakita ko na ang aking kalikasan ay katulad din ng kay Pablo. Nasiyahan ako na tingalain at idolohin, mapalibutan ng mga tao, at marinig na purihin ako ng mga tao saanman ako pumunta. Kailangan ko talagang magkaroon ng puwang sa puso ng mga tao. Katulad nga ng sinasabi sa mga salita ng Diyos, nakita ko na puno ang kalikasan ko ng “kayabangan at kahambugan, ayaw nilang sambahin ang Diyos, at nais nilang sambahin sila ng iba.” Masyado akong mapagmataas na wala na ako sa katinuan. Hindi ko nagawang tumayo sa puwesto ko bilang isang nilalang at sambahin ang Diyos at hindi ko tinrato ang Diyos bilang Diyos, sa halip ay pinarangalan ko ang aking sarili. Itinalaga ko ang aking sarili sa aking tungkulin para tingalain at idolohin, na nagdulot sa panlilinlang ko sa mga kapatid. Kapag dumarating ang mga problema, umaasa sila sa akin at ako ang pinagpapasya nila sa lahat ng gawain. Dinala ko ang mga tao sa harapan ko at nagtayo ng sarili kong kaharian. Paano bang hindi mapupukaw ng ganoong asal ang poot ng Diyos at maitutulak Siyang mamuhi sa akin? Ang sakit ko ay ang pagiging matuwid ng Diyos at dapat lang iyon sa akin dahil sa paggawa ko ng masama at paglaban sa Diyos. Nagpasalamat ako sa Diyos sa pagdidisiplina sa akin, pinipigilan agad ang aking paggawa ng masama.

Nang mapagtanto ko ito, nagdasal ako sa Diyos: “Mula bukas, sadya kong isasagawa ang katotohanan at tatalikdan ang aking laman. Ilalantad ko ang katiwalian ko para makita ng iba ang aking kapangitan, makita nila kung ano ako, at hindi na nila ako idolohin.” Sa mga debosyonal kinabukasan, nagbasa ako ng ilan sa mga salita ng Diyos tungkol sa pagiging matapat at bukas, at tungkol sa kung paano dakilain ang Diyos at magpatotoo sa Kanya. Sabi sa mga salita ng Diyos: “Kapag nagpapatotoo para sa Diyos, dapat pangunahing nagsasalita kayo tungkol sa kung paano hinahatulan at kinakastigo ng Diyos ang mga tao, kung anong mga pagsubok ang ginagamit Niya para pinuhin ang mga tao at baguhin ang kanilang mga disposisyon. Dapat ring magsalita tungkol sa kung gaano nang katiwalian ang naibubunyag sa inyong karanasan, kung gaano na ang inyong natitiis at kung paano kayo nalupig kalaunan ng Diyos; magsalita kung gaanong tunay na kaalaman tungkol sa gawain ng Diyos ang mayroon kayo, at kung paano kayo dapat sumaksi para sa Diyos at suklian Siya dahil sa Kanyang pag-ibig. Dapat ninyong lagyan ng substansya ang ganitong uri ng wika, habang inilalagay ito sa isang payak na paraan. Huwag ninyong pag-usapan ang mga hungkag na teorya. Magsalita kayo nang mas makatotohanan; magsalita kayo na mula sa puso. Ganito ang dapat ninyong maranasan. Huwag ninyong sangkapan ang inyong mga sarili ng mga tila malalim at walang-lamang teorya para magyabang; sa paggawa nito ay nagmumukha kayong mapagmataas at walang-katuturan. Dapat ay magsalita kayo nang higit tungkol sa mga tunay na bagay mula sa aktuwal ninyong karanasan na totoo at mula sa puso, at magsalita mula sa puso; ito ay pinaka-kapaki-pakinabang sa iba, at pinaka-nararapat na makita nila. Dati kayo ay mga taong labis na sumasalungat sa Diyos at pinaka malabong magpasakop sa Diyos, ngunit ngayon kayo’y nalupig—huwag ninyong kalilimutan iyan. Dapat pagbulay-bulayan at pag-isipan ang mga usaping ito nang higit pa. Sa sandaling naunawaan ng mga tao ang mga ito nang malinaw, malalaman nila kung paano magpatotoo; kung hindi, baka makagawa sila ng mga kilos na kahiya-hiya at walang-katuturan” (“Sa Pamamagitan Lamang ng Paghahabol sa Katotohanan Nakakamit ng Isang Tao ang Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Sa ‘pagbabahagi at pagniniig ng mga karanasan,’ ang ibig sabihin ay pagsasabi ng bawat kaisipan sa iyong puso, iyong kalagayan, iyong mga karanasan at kaalaman sa mga salita ng Diyos, gayundin ang tiwaling disposisyon sa loob mo. At matapos iyan, natatalos ng iba ang mga bagay na ito, at tinatanggap ang positibo at kinikilala yaong negatibo. Ito lamang ang pagbabahagi, at ito lamang ang talagang pakikipagniig” (“Ang Pinakasaligang Pagsasagawa ng Pagiging Isang Taong Tapat” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Naunawaan ko mula sa mga salita ng Diyos na para tunay na dakilain at patotoohanan ang Diyos, kailangang mas pag-usapan natin ang tungkol sa ating katiwalian at paghihimagsik, ilantad ang tunay nating kalagayan at mga saloobin, pag-usapan ang tungkol sa batayan nating mga motibo, kung anong nagawa natin at kung ano ang kinalabasan, at kung paano natin naranasan ang paghatol ng mga salita ng Diyos at nakilala ang ating mga sarili. Dapat din nating ilantad at himayin ang tiwali nating diwa nang makita ng lahat kung ano talaga tayo at sabihin kung paano tayo itinuwid at dinisiplina ng Diyos at paano Siya nagsaayos ng mga sitwasyon para patnubayan tayo nang makita ng lahat ang Kanyang pagmamahal sa tao. Kailangan din ay tunay tayong magsalita nang mula sa puso at huwag tayong magyabang o magpasikat. Ngayon na meron na akong landas ng pagsasagawa, nagkuwento ako sa iba sa pagbabahagi tungkol sa lahat ng paraan na tinatahak ko ang landas ng mga anticristo nitong mga huli. Hinimay ko ang mga nakakatakot na kahihinatnan ng kung paano ko tinahak ang landas na ito at nilinlang ang mga tao, at habang ibinabahagi ko ang tungkol dito, mas malinaw kong nakikita ang sarili ko. Pagkatapos, sinabi ng iba na hindi nila napagtanto ang alinman dito at nalinlang sila ng magaling kong pagsasalita at mabubuting gawa. Sabi ng isang sister, “Dati akala ko magaling ka sa pagsasagawa ng katotohanan, na parang kaya mong laging maging positibo sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga salita ng Diyos. Ngayon ay nakikita ko na ikaw ay napakatiwali rin, na naging negatibo at mahina ka rin, at na pare-pareho lang ang tiwaling sangkatauhan. Hindi natin puwedeng idolohin o ilagay ang sinuman sa pedestal.” Sabi ng isa pang sister, “Dati akala ko talagang malakas ka at ayaw kong maging bukas sa iyo. Dati iniisip ko na masyado akong tiwali kumpara sa iyo! Ngayon na nagsabi ka sa amin, nakikita kong pare-pareho lang tayong lahat.” Nang marinig kong sabihin ito ng mga sister hiyang-hiya ako at puno ng pagsisisi. Sabi ko sa kanila, “Huwag niyo na akong tingalain. Tinatahak ko ang landas ng mga anticristo at iniligaw ko kayong lahat.” Tapos ay ginamit ng mga katambal ko sa trabaho at kapwa-manggagawa ang mga salita ng Diyos para tulungan akong kilalanin ang aking sarili, at pakiramdam ko bigla ay mas malapit na ako sa kanila. Mas magaan na ang loob ko nang umuwi ako noong araw na iyon. Kinagabihan, halos makalimutan ko na ang karamdaman ko at nakatulog ako nang mahimbing. Natuwa ako nang magising ako kinabukasan para malaman na bumalik na sa normal ang mukha ko. Gumaling iyon sa loob lang ng isang gabi!

Sa isang pagtitipon pagkatapos noon, binasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Karaniwan, pagdating sa mga hindi tama ang mga intensyon at layunin, pati na rin ang mga gustong nakikita ng iba, na mga sabik gumawa ng mga bagay-bagay, na mga malamang magdulot ng mga pagkagambala, na magagaling manalumpati ng mga relihiyosong doktrina, na mga kampon ni Satanas, at iba pa—kapag tumatayo ang mga taong ito, nagiging suliranin sila para sa iglesia, at napupunta sa wala ang pagkain at pag-inom ng mga salita ng Diyos ng mga kapatid. Kapag nakatagpo kayo ng ganitong uri ng mga taong nagkukunwari, agad na pagbawalan sila. Kung, sa kabila ng paulit-ulit na mga pagpapaalaala, hindi sila nagbabago, daranas sila ng kawalan. Kung ang mga nagmamatigas na ipilit ang kanilang paraan ay magtatangkang ipagtanggol ang kanilang sarili at susubukang pagtakpan ang kanilang mga kasalanan, dapat silang agad na tanggalin ng iglesia at huwag bigyan ng lugar para magmaniobra. Huwag mawalan ng marami sa pagsisikap na magligtas ng kaunti; at ituon ang pansin sa kabuuan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 17). Inihayag ng mga salita ng Diyos ang pinaka-halata kong katangian sa nakaraang taon. Magmula nang maging lider ako, lagi akong nasisiyahan na manguna sa lahat ng ginagawa ko. Nagpasikat ako na parang mas magaling ako sa lahat. Kapag pinag-uusapan namin ng mga katambal ko sa trabaho ang gawain, kahit na may sarili silang mga ideya, ako dapat lagi ang nangunguna at ibibida ko ang “higit na mahusay” kong mga opinyon. Mukha akong maagap at positibo, pero sa totoo ay gusto ko lang magpasikat sa lahat ng ginagawa ko at hangaan ako ng mga tao. Sa pag-iisip nito, napagtanto ko na idinulot ng mapagmataas kong kalikasan ang pagkilos ko nang kahiya-hiya. Iginalang ng iba ang mga opinyon ko at tinalakay ang mga bagay sa akin. Isinasabuhay nila ang katotohanang realidad—hindi sila mapang-dikta o mapagmataas. Pero inisip ko na ang ibig sabihin nito ay mas magaling ako sa kanila, at gusto ko laging maging mapanghamak at ipakita kung paanong mas magaling ako sa kanila. Katawa-tawa ang lahat ng ito. Pakiramdam ko ako ang emperador sa Ang Bagong Damit ng Emperador, walang anumang kamalayan sa sarili. Hindi ko alam kung gaanong nakakahiya ang kinikilos ko, bagkus ay nagpasikat lang sa tuwing may pagkakataon. Sa pag-iisip sa asal ko, hiyang-hiya ako. Akala ko kamangha-mangha ako dahil hindi ko talaga kilala ang sarili ko. Natakot ako habang iniisip ang landas na kinaroroonan ko, lalo na nang mabasa ko ang mga salita ng Diyos na kapag nakakita tayo ng mga taong may maling mga motibo na mahilig magpasikat dapat nating “agad na pagbawalan sila,” at kapag hindi nila pinagnilayan ang kanilang mga sarili bagkus ay nagdahilan, “dapat silang agad na tanggalin ng iglesia.” Ipinakita nito ang pagiging matuwid at pagiging maharlika ng Diyos. Nagpapasikat ako sa tuwing magkakaroon ako ng pagkakataon at sa huli ay nalinlang ko ang aking mga kapatid at inidolo pa nila ako lalo. Dahil dito ay nawalan ng puwang sa mga puso nila para sa Diyos. Palihim kong ginawang tau-tauhan ang mga kasama ko sa trabaho at hindi na sila umaakto nang responsable. Sa paglaganap ko sa iglesia, nagdulot lang ako ng pinsala nang hindi iyon namamalayan, sa buong panahon ay iniisip ko lang na isa akong papasikat na bituin. Kung hindi ako mabagsik na hinatulan ng Diyos, wala akong kahit anong matututuhan tungkol sa sarili ko o tungkol sa maling landas na kinaroroonan ko o na nasa landas ako na walang balikan. Nang maunawaan ko ito, nagsimulang magbago ang pananaw ko sa mga bagay. Dati iniisip ko na kung isa akong taong may kakayahan na tinitingala ng iba, maliit na bagay lang ang kaunting pagpapasikat, marangal pa nga iyon. Ngayon napagtanto ko na ang pagpapasikat sa isang kasuklam-suklam na paraan para tingalain ako ng mga tao ay kahiya-hiya. Naramdaman ko kung paanong nakakawalang-dangal ang hindi maunawaan ang sarili ko, ang hindi maghangad ng pagbabago ng disposisyon, at ang sundin ang mapagmataas kong disposisyon at magpasikat sa tuwing magkakaroon ako ng pagkakataon. Yaong may mga pagkatao ay kayang iwaksi ang kanilang pagiging mapagmataas, igalang ang Diyos, kumilos nang nararapat, gawin nang praktikal ang kanilang tungkulin, at magpatotoo sa Diyos sa salita at sa gawa. Ang mga taong tulad nito ay namumuhay nang makatuwiran at may dignidad.

Pagkatapos noon ay nasusuklam at nandidiri ako sa tuwing hindi sinasadya na nakakapagpasikat ako. Tapos ay sadya kong ipapaalala sa sarili ko na kailangan kong maging totoo at hindi magyabang, sino man ang kasama ko. Lalo kong kailangang maging mas praktikal sa mga pagbabahagi ko at hindi magpasikat. Bago ibahagi ang mga karanasan ko, taimtim akong magdarasal sa Diyos, hihilingin sa Kanyang bantayan ang puso ko, at itatama ko ang mga motibo ko upang makapagpatotoo pa ako lalo sa Kanya. Pagkatapos ng pagbabahagi, itatanong ko sa sarili ko kung nakapagpasikat ako sa anumang paraan sa mga nasabi ko. Minsan malalaman kong nakapagpasikat ako nang kaunti sa nasabi ko, kaya sa susunod na magtitipon kami ng parehong grupo, inilalantad ko ang aking sarili at sinusuri ang nauna kong naging asal nang sa gayon ay matimbang nila ang aking mga salita at hindi nila ako bulag na idolohin. Matapos magbahagi nang ganito, nakita ng mga kapatid ang tunay kong tayog at hindi na nila ako tiningala.

Sa pagbabalik-tanaw sa lahat ng nangyari, binigyan ako ng Diyos ng pagkakataong gawin ang tungkulin ko, pero tinahak ko ang landas ng mga anticristo para gawin ang gusto ko at naging kalaban Niya. Napakalaki ng utang ko sa Diyos. Kung hindi Niya ako dinisiplina gamit ang karamdamang iyon, nang wala ang paghatol ng Kanyang mga salita, hindi ko pa rin makikilala ang sarili ko kahit kaunti. Dati ay lagi kong kinakanta ang himno na “Alamin na ang Pagkastigo at Paghatol ng Diyos ay Pagmamahal,” pero hindi ako nagkaroon ng anumang tunay na karanasan o pag-unawa tungkol dito. Ngayon ay tunay kong naramdaman na ang paghatol, pagkastigo, pagtutuwid, at pagdidisiplina ng Diyos ay ang pinakadakila Niyang pagmamahal at pagliligtas! Labis akong naantig habang pinagbubulayan ang pagmamahal ng Diyos at nagsisi ako na hindi ko hinanap ang katotohanan. Sinabi ko sa sarili ko na kailangan kong hangaring maging matapat na tao. Sa mga pagtitipon, tumuon ako sa kung paano ibabahagi ang mga salita ng Diyos sa paraan na makapagpapatotoo sa Diyos. Kapag kasama ko ang mga kapwa-manggagawa ko, doble ang pagsisikap ko na respetuhin at tanggapin ang mga opinyon nila na naaayon sa katotohanan at itinigil ko ang pagpipigil sa kanila at pagpapasikat gaya ng ginagawa ko noon. Pantay na ang katayuan namin ng mga katambal ko sa trabaho, wala nang nangunguna sa amin ngayon. Kapag nagkakaroon ng mga problema, hinahanap ng lahat ang mga prinsipyo at isinasagawa ang mga iyon. Labis ang pagpapasalamat ko sa paghatol at pagkastigo ng Diyos na nagdulot sa aking maunawaan ang Kanyang matuwid na disposisyon at igalang Siya. Hinangad kong tumayo sa puwesto ko bilang isang nilikha habang pinaglilingkuran Siya at gawin nang mabuti ang tungkulin ko. Nagpapasalamat ako sa Makapangyarihang Diyos sa pagliligtas Niya sa akin.

72. Pagsisisi ng Isang Mapagpaimbabaw

Ni Xinrui, South Korea

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Ang paglilingkod sa Diyos ay hindi simpleng gawain. Ang mga hindi nagbabago ang tiwaling disposisyon ay hindi kailanman maaaring maglingkod sa Diyos. Kung ang disposisyon mo ay hindi pa nahatulan at nakastigo ng mga salita ng Diyos, ang disposisyon mo ay kumakatawan pa rin kay Satanas, na nagpapatunay na pinaglilingkuran mo ang Diyos ayon sa iyong mabubuting layunin, na ang paglilingkod mo ay batay sa iyong satanikong kalikasan. Naglilingkod ka sa Diyos gamit ang likas mong pagkatao, at ayon sa mga personal mong kagustuhan. Dagdag pa rito, lagi mong naiisip na ang mga bagay na handa kang gawin ay ang mga bagay na nakalulugod sa Diyos, at ang mga bagay na hindi mo nais gawin ay ang mga bagay na kinapopootan Niya; gumagawa ka nang ganap na naaayon sa sarili mong mga kagustuhan. Maaari ba itong matawag na paglilingkod sa Diyos? Sa huli, ang disposisyon mo sa buhay ay hindi magbabago ni katiting; sa halip, mas lalong magiging matigas ang ulo mo dahil sa iyong paglilingkod sa Diyos, na magpapalalim ng iyong tiwaling disposisyon. Dahil dito, mabubuo sa iyong kalooban ang mga alituntunin ukol sa paglilingkod sa Diyos na ang pangunahing batayan ay ang sarili mong pagkatao, at ang mga karanasang nakuha mo mula sa iyong paglilingkod ayon sa sarili mong disposisyon. Ito ang mga karanasan at mga aral ng tao. Ito ang pilosopiya ng tao sa pamumuhay sa mundo. Ang mga taong ganito ay maaaring mapabilang sa mga Fariseo at mga relihiyosong namumuno. Kung hindi sila kailanman magigising at magsisisi, tiyak na magiging mga huwad na Cristo at anticristo ang mga ito na manlilinlang sa mga tao sa mga huling araw. Magmumula sa ganitong mga tao ang binanggit noon na mga huwad na Cristo at anticristo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kailangang Maalis ang Paglilingkod na Pangrelihiyon). Dati ang naaalala ko sa siping ito ng mga salita ng Diyos ay ang mga mapagpaimbabaw na Fariseo at pastor at lahat ng yaong masasamang anticristo na nahuhumaling sa katayuan. Akala ko sila ang sinasabi ng Diyos. Alam ko sa prinsipyo na inilalantad ng Diyos ang isang bagay na nasa loob nating lahat, at na taglay ko rin ang tiwaling disposisyon na iyon. Pero wala akong tunay na pag-unawa sa sarili ko, kaya minsan ang mga Fariseo, mga anticristo, at mga manlilinlang ay tila mga bagay na malayo sa akin. Hindi ako ganoon, at hindi ako aabot sa puntong iyon. Matagal na akong mananampalataya, nakagawa na ako ng mabubuting bagay, at nagdusa sa aking tungkulin. Anumang tungkulin ang itinatakda ng iglesia sa akin, sinusunod at isinasagawa ko iyon. Isa pa, hindi ako nagsisikap na maging isang lider, at ginagawa ko ang tungkulin ko may katayuan man ako o wala. Paano ako magiging isang anticristo, isang manlilinlang? Pero sa totoo, ganap akong nabubuhay sa aking mga kuru-kuro at guni-guni, at paglaon, sa harap ng mga katotohanan, napagtanto ko na ang aking mga pananaw ay ganap na mali.

Umalis ako para tumanggap ng responsibilidad para sa isang gawain ng ebanghelyo sa isang iglesia sa labas ng siyudad. Hindi nagtagal ay nagsimulang bumuti ang bahagi na iyon ng gawain nila at talagang pinahalagahan ako ng mga lider. Minsan ay nilalapitan nila ako para talakayin ang ibang aspeto ng gawain nila, para kumonsulta sa akin. Dagdag pa roon, matagal na akong mananampalataya at kaya kong magdusa para sa tungkulin ko, kaya medyo tinitingala ako ng mga kapatid. Ang tingin ko rin sa sarili ko ay nasa isang pedestal. Maraming taon na akong may pananampalataya at ako ang namamahala, kaya naisip kong hindi ako puwedeng maging tulad ng iba, na kailangan kong magmukhang mas magaling sa kanila. Naisip kong hindi ako puwedeng maghayag ng mas matinding katiwalian sa inihahayag nila, na hindi ako puwedeng magpakita ng kahinaan o pagiging negatibo tulad nila. Kung hindi, ano na lang ang iisipin nila sa akin? Hindi ba’t sasabihin nila kung gaano pa rin kaliit ang tayog ko pagkalipas ng maraming taon ng pananampalataya, at bababa ang tingin nila sa akin? Paglaon ay iwinasto ako ng isang lider sa paglabag sa mga prinsipyo ng aking tungkulin. Sabi niya kulang pa rin ako sa pag-unawa sa mga bagay pagkatapos ng maraming taon bilang mananampalataya at kulang ako sa realidad ng katotohanan. Labis akong nahiya at napahiya, pero hindi ko pinagnilayan ang sarili kong katiwalian at mga pagkukulang o hinanap ang katotohanan para bumawi sa mga pagkukulang ko. Sa halip ay nagbitaw ako ng mga hungkag na salita at doktrina, nagpapanggap na kilala ko ang aking sarili, umaakto na parang isang espirituwal na tao para pagtakpan ang kakulangan ko sa realidad ng katotohanan.

Naalala ko minsan, sinabi ng isang katrabaho na sumasampalataya sa panginoon na gusto niyang suriin ang tunay na daan. Inutusan ako ng lider na puntahan siya agad para magpatotoo sa gawain ng Diyos ng mga huling araw. Sinabi kong gagawin ko, pero natuklasan kong marami siyang kuru-kuro na mahirap lutasin. Nagkataong abalang-abala ako noong oras na iyon, kaya ipinagpaliban ko ang gawaing iyon para sa susunod. Makalipas ang ilang linggo ay tinanong ako ng lider, “Bakit hindi ka pa nakapagbahagi ng patotoo sa kanya hanggang ngayon? Gusto niyang suriin ang tunay na daan at pinangungunahan niya ang napakaraming mananampalataya, na naghahangad lahat sa pagbabalik ng Panginoon. Bakit hindi ka pa nakakapagpatotoo sa gawain ng Diyos ng mga huling araw?” Medyo nakokonsiyensiya, agad akong nagpaliwanag. Sabi ko, “Hindi ako nakapunta dahil may mga ibang nangyari.” Galit na galit ang lider nang marinig niya iyon. Sabi niya ay iresponsable at pabaya ako sa tungkulin ko, na ipinagpapaliban ko ang mga bagay, at labis kong nahadlangan ang aming gawain ng ebanghelyo. Mabagsik niya akong pinagsabihan. Maraming kapatid ang nandoon nang oras na iyon at nararamdaman kong nag-iinit ang mukha ko. Naisip ko, “Hindi mo ba ako puwedeng bigyan ng kaunting dignidad at huwag ka masyadong malupit sa akin? Alam kong mali ako, hindi ba puwedeng magbahagi na lang ako ng ebanghelyo sa kanya ngayon? Hindi mo naman ako kailangang iwasto nang masyadong malupit.” Pinangatwiranan ko rin iyon sa aking sarili, iniisip kong hindi ako tamad, na abala ang mga araw ko sa pangangaral ng ebanghelyo mula umaga hanggang gabi. Pero sinabi pa rin niyang wala sa loob ko ang ginagawa ko at iresponsable ako. Ano pa bang gusto nila sa akin? Pakiramdam ko napakahirap ng tungkulin ko. Pagkatapos ng pagtitipon na iyon ay nagtago ako sa kuwarto ko at umiyak nang umiyak. Inapi at negatibo ang pakiramdam ko, at puno ako ng mga maling paniniwala tungkol sa Diyos. Isang mapaghimagsik na damdamin ang nadama ko. Naisip ko na yamang napakalupit ng lider sa akin, malamang ay nasusuklam sa akin ang Diyos, kaya paano ko pa maipagpapatuloy ang tungkuling iyon? Siguro dapat ko na lang akuin ang pananagutan, tiisin iyon, at magbitiw para hindi maantala ang gawain ng bahay ng Diyos at hindi ko na gagawin ang gawaing hindi nila pinahahalagahan. Habang umiiyak, pakiramdam ko ay wala ako sa tamang kalagayan. Napakaraming taon ko nang mananampalataya, at sa sandaling naiwasto ako nang may kaunting kalupitan, hindi ko na kinaya iyon. Nagdahilan at nakipagkompetensiya ako sa Diyos, at gusto ko pa ngang sumuko. Wala akong tunay na tayog. Naalala ko ang mga salita ng Diyos, na manatiling tapat sa aming mga tungkulin kahit na gumuho pa ang himpapawid. Talagang lumakas ang loob ko nang maisip ko iyon. Anuman ang isipin ng Diyos o ng lider sa akin, hindi ako puwedeng mabuwal, at kailangan kong harapin ang pagsubok, gaano man kahirap ang aking tungkulin. Hindi na ganoon ka-miserable ang pakiramdam ko nang tingnan ko iyon nang ganoon. Agad kong pinunasan ang mga luha ko at nakipag-usap sa mga kapatid. Sa loob lang ng ilang araw, naisama ko na ang katrabahong iyon sa kawan. Pero pagkatapos noon, hindi ko masigasig na hinanap ang katotohanan at hindi pinagnilayan ang mga problema ko. Sa halip, pinagpipilitan kong ipagpatuloy ang aking tungkulin batay sa sarili kong konsiyensiya at kalooban. Akala ko ay may kaunti akong tayog at praktikalidad.

Ang totoo, iwinasto ako ng lider dahil sa pagiging iresponsable, sa pagpili sa pinakamadaling paraan, at hindi paggawa ng praktikal na gawain. Seryosong problema ang mga ito. Pinangungunahan ko ang aming gawain ng ebanghelyo, at kapag nakakita ako ng taong maraming kuru-kuro, hindi ako nakahandang ilaan ang aking sarili sa aking pagbabahagi at pagpapatotoo. Basta ko lang iyong isinasantabi at hinahayaang lumipas ang kalahating buwan. Pag-aantala iyon sa napakaraming tao na nagsusuri sa tunay na daan at pagsalubong sa pagbabalik ng Panginoon! Ang pagiging masyadong pabaya sa aking tungkulin ay paglaban sa Diyos at pagkakasala sa Kanyang disposisyon. Parang hindi ako nababakante at kaya kong magdusa sa aking tungkulin, pero sa tuwing mahaharap ako sa pagsubok, hindi ako tumutuon sa paghahanap ng katotohanan para lutasin ang problema at gawin nang maayos ang tungkulin ko. Sa halip ay aatras ako at gagawin kung ano ang gusto ko, basta na lang isinasantabi ang tagubilin ng Diyos. Paano iyon magiging anumang uri ng debosyon? Nagsalita ang lider tungkol sa malamig at iresponsable kong asal sa aking tungkulin, sa mapanlinlang kong satanikong disposisyon, at hindi iyon ang unang pagkakataong nakagawa ako ng ganoong bagay. Hinimay iyon ng lider para sa akin para makilala ko ang aking sarili, magsisi, at magbago. Pero hindi ko tunay na pinagnilayan ang aking sarili o nakita kung nasaan ang ugat ng aking problema. Umakto ako na parang tinanggap ko ang pagtatabas at pagwawasto sa akin, pero wala akong tunay na pag-unawa sa sarili ko. Kaya’t nagsabi ako ng ilang mga hungkag na bagay at doktrina sa pagtitipon at pagkatapos ay nagkunwaring nagkaroon na ako ng kamalayan sa sarili. Sinabi kong iresponsable ako sa aking tungkulin at inaantala ang gawain ng bahay ng Diyos at labis iyong napipinsala, na may katwiran ang lider sa pangangaral sa akin at na binabanggit niya ang mga bagay sa aking kalikasan at aking satanikong disposisyon para masuri ko ang tama at mali sa nagawa ko. Pero hindi ko ibinahagi kung saan ako nagkamali, ang kalikasan at kalalabasan ng aking mga kilos, pati na ang uri ng tiwaling disposisyon na inihayag ko sa malamig na pagtingin ko sa aking tungkulin, at kung anong uri ng di-makatwirang pag-iisip at kuru-kuro ang tinaglay ko. Hindi ko inintindi ang mas detalyadong aspeto niyon. Sa halip ay anong tinalakay ko? Kung paano ako sumandal sa Diyos at nakapasok mula sa positibo. Nagsalita ako nang nagsalita tungkol sa ganitong mga uri ng positibong pag-unawa. Sinabi kong negatibo ang naging pakiramdam ko at nagreklamo ako nang maiwasto ako at gusto ko nang sumuko. Pero labis akong nabigyang-inspirasyon ng pag-iisip sa mga salita ng Diyos at pakiramdam ko ay hindi ako mabubuwal. Napakarami nang ginawa ng Diyos sa akin at napakarami na Niyang ipinagkaloob sa akin, kaya kailangan kong magkaroon ng konsiyensiya at hindi ko puwedeng biguin ang Diyos. Kaya inisip ko na paano man ako natabasan at naiwasto, gaano man kahirap ang tungkulin ko, kailangan ko itong gawin nang mabuti, at ang pagwawasto ng lider sa akin ay para pagnilayan at kilalanin ko ang aking sarili, para magsisi ako at magbago. Nang marinig ito ng iba, wala silang pagkaintindi sa mga problema at katiwalian ko at tingin nila ay hindi ako nakagawa ng malaking pinsala sa gawain ng bahay ng Diyos. Sa halip, tingin nila ay masyadong malupit ang lider sa akin, na tinabasan at iwinasto ako para lang sa maliit na pagkakamali sa aking gawain. Talagang nakikisimpatiya sila at umuunawa. At nang makita nilang hindi ako naging negatibo matapos malupit na maiwasto, bagkus ay kayang ipagpatuloy ang pagpasan sa aking tungkulin, pakiramdam nila ay nauunawaan ko talaga ang katotohanan at mayroon akong tayog. Talagang tiningala nila ako at labis na hinangaan. May ilang nagsabi noon na talagang kahanga-hanga ang pananatili kong malakas at pagpapatuloy ko sa paggawa ng aking tungkulin gayong mabagsik akong naiwasto. At sabi ng ilan hindi talaga madali ang tungkulin ko, na hindi ko lang ibinuhos ang lahat ng lakas ko doon, kundi napagsabihan pa ako nang may makaligtaan ako. Nakita nilang pinunasan ko ang mga luha ko para bumalik agad sa aking tungkulin, at sinabing kung sila ay matagal na silang nabuwal at hindi nila taglay ang ganoong tayog. Pinakinggan nila ang pagbabahagi ko at hindi nila naunawaan ang landas ng pagsasagawa para sa pagtanggap sa pagwawasto at pagtatabas, o na ang matabas at maiwasto ay ang pag-ibig at pagliligtas ng Diyos. Sa halip, nagkamali sila ng unawa sa Diyos, nag-ingat, at dumistansiya sa Diyos, lumalapit sa akin. Ilang beses akong naiwasto pagkatapos noon, at ganoon ang nangyayari sa bawat pagkakataon. Literal na mga doktrina ang tinatalakay ko, nagkukunwaring taglay ko ang espirituwalidad at pagkilala sa sarili, nagkukunwaring may tayog at praktikalidad, at nalinlang ko ang lahat ng kapatid. Wala akong kamalay-malay, manhid na manhid, at ipinagmamalaki ko ang aking sarili sa pananatiling nakatayo sa gitna niyon. Labis kong binabati ang aking sarili at pakiramdam ko ay may tayog ako at may realidad ng katotohanan. Lalo pa akong naging mapagmataas at mataas ang kumpiyansa sa sarili.

Minsan, binanggit ng isang brother ang ilang problema sa tungkulin ko. Hindi ko iyon tinanggap. Nagreklamo ako na naghahanap siya ng mga problema, na namumuna siya. Talagang nainis ako sa kanya. Pero natakot ako na may makakita kung gaano ako ka-arogante kahit ilang taon na akong mananampalataya at bumaba ang tingin nila sa akin. Natakot din ako na malaman ng lider at sabihin na hindi ko kayang tanggapin ang katotohanan, kaya nagpanggap ako at pinilit ang sarili kong huwag dumaing. Umaaktong kalmado, sabi ko sa kanya, “Brother, sabihin mo sa akin ang mga problemang nakikita mo rito at pag-usapan natin iyon nang isa-isa. Kung hindi natin malulutas ang mga iyon, puwede nating kausapin ang lider.” Kaya’t isa-isa niyang sinabi ang mga problema, at ipinaliwanag ko ang sagot ko sa bawat isa. Sa huli, ipinaliwanag ko ang karamihan sa mga problemang binanggit niya. Ang tingin ko ay nalutas na ang problema at labis akong natuwa. Pero hindi siya napalagay doon, kaya’t kinausap niya ang isang lider tungkol doon. Ilan sa mga problemang binanggit niya ay mga problema talaga, at sa sandaling malaman ng lider, iwinasto at tinabas niya ako sa harap mismo ng lahat. Sinabi niyang mapagmataas ako at ayaw kong tanggapin ang mungkahi ng kahit sino, na wala akong prinsipyo sa aking tungkulin, at kulang talaga ako sa realidad ng katotohanan sa kabila ng maraming taon ng pananampalataya. Sabi niya hindi ko kayang lumutas ng kahit anong praktikal na problema, na bulag na mapagmataas ako at talagang wala sa katwiran. Mahirap sa aking marinig ito, pero hindi ako lubusang nakumbinsi. Naisip ko, “Mapagmataas ako at minsan ay medyo mataas ang tingin sa aking sarili, pero kaya kong tumanggap ng mga mungkahi. Hindi ako ganoon ka-arogante.”

Muli, ako ay inilantad sa isang pulong ng gawain pagkatapos noon. Nalaman ng lider na ipinagpapaliban ko ang gawain na pinamamahalaan ko at tinanong ako, “Bakit napakapabaya mo rito? Anong problema? Kaya mo bang ayusin ang paggawa?” Ang sagot ko ay, “Hindi, hindi ko kaya.” Pakiramdam ko hindi naintindihan ng lider ang aktwal naming sitwasyon, na masyado siyang maraming hinahanap. Pagkatapos noon ay nagbasa siya ng ilang salita ng Diyos para sa amin at nagbahagi tungkol sa kahalagahan ng pagpapalaganap ng ebanghelyo. Sinabi niya ring gahol kami sa oras at kailangan naming pagbutihin ang paggawa. Hindi ko pinakinggan ang anumang sinabi niya. Kumapit lang ako sa sarili kong mga kuru-kuro at sariling karanasan, iniisip na, “Hindi ko talaga kayang pagbutihin ang paggawa namin.” Tahimik kong tinanong ang mga katabi kong kapatid, “Palagay niyo ba ay kaya natin?” Ang motibo ko sa pagtatanong nito sa kanila ay ang makakuha ng kakampi, para sabihin nila ang pareho sa sinasabi ko, para kontrahin ang lider at panatilihing mabagal ang proseso. Malinaw iyon, pero wala akong kamalay-malay. Wala silang pagkaintindi sa akin. Masasabi mong hindi sila gumamit ng anumang pagpapasiya. Kumampi silang lahat sa akin at sumang-ayon sa akin.

Paglaon, dahil mapagmataas ako at hindi epektibo sa aking tungkulin, at hindi ko lang hindi pinamamahalaan nang mabuti ang gawain ng grupo, kundi hinahadlangan pa ito, natanggal ako sa tungkulin. Pero nagulat ako na noong oras na ulit para pumili ng mga lider ng grupo, hindi lang ako basta binoto ng mga kapatid, kundi pinagkasunduan nila iyong lahat. Narinig kong sinasabi ng ilan sa kanila na sa pagtatanggal sa akin, magkakagulo lang ang buong grupo, at sino pa bang ibang makakapagpatakbo ng grupong iyon? Noon ko naramdaman na may seryoso akong problema, na pinakikinggan at sinusuportahan ako ng lahat sa kabila ng paraan ko ng paggawa. Ibinoto ako ng lahat kahit na tinanggal ako ng lider, at ipinaglaban pa na tratuhin ako nang patas. Talagang nailigaw ko ang mga kapatid.

Naalala ko ang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa ganang inyo, kung ang mga iglesia sa isang dako ay ipinasa sa inyo at walang namamatnubay sa inyo sa loob ng anim na buwan, mag-uumpisa kayong maligaw. Kung walang namatnubay sa iyo sa loob ng isang taon, ilalayo at ililigaw mo sila ng landas. Kung dalawang taon ang lumipas at wala pa ring namamatnubay sa iyo, dadalhin mo sila sa harapan mo. Bakit ganito? Naisaalang-alang mo na ba ang tanong na ito dati? Maaari kayang ganito kayo? Ang kaalaman ninyo ay makakapagtustos lamang sa mga tao sa loob ng isang partikular na panahon. Habang lumalakad ang panahon, kung paulit-ulit mong sinasabi ang parehong bagay, matatalos ng ilang tao iyan; sasabihin nilang napakababaw mo, kulang na kulang sa lalim. Wala kang pagpipilian kundi sikaping linlangin ang mga tao sa pangangaral ng mga doktrina. Kung lagi kang nagpapatuloy nang ganito, yaong mga nasa ilalim mo ay susunod sa iyong mga pamamaraan, mga hakbang, at halimbawa ng pananampalataya at pagdaranas at pagsasagawa ng mga salita at doktrinang iyon. Sa kasukdulan, habang patuloy kang nangangaral nang nangangaral, lahat sila’y gagamitin ka bilang isang halimbawa. Sa iyong pamumuno sa iba ay nagsasalita ka tungkol sa mga doktrina, kaya ang mga nasa ilalim mo ay matututo ng mga doktrina mula sa iyo, at habang nagpapatuloy ang mga bagay-bagay ay nalakaran mo na ang maling landas. Ang mga nasa ilalim mo ay lalakaran ang anumang landas na nilalakaran mo; lahat sila’y matututo mula sa iyo at susunod sa iyo, kaya mararamdaman mo: ‘Makapangyarihan na ako ngayon; napakaraming tao ang nakikinig sa akin, at ang iglesia ay sunud-sunuran sa akin.’ Ang kalikasan ng pagkakanulong sa loob ng tao ay di-namamalayang nagsasanhi sa iyo na gawing tau-tauhan lang ang Diyos, at ikaw naman mismo ay nagtatayo ng isang uri ng denominasyon. Paano naglilitawan ang iba-ibang denominasyon? Naglilitawan sila sa ganitong paraan. Masdan mo ang mga pinuno ng bawat denominasyon—lahat sila’y mapagmataas at nag-aakalang mas matuwid sila kaysa sa iba, at binibigyang-kahulugan nila ang Biblia nang wala sa konteksto at ginagabayan ng kanilang sariling imahinasyon. Lahat sila’y umaasa sa mga kaloob at pag-aaral sa paggawa ng kanilang gawain. Kung sila’y wala talagang kakayahang mangaral, susunod ba sa kanila ang mga tao? Sila, kung sa bagay, ay nagtataglay ng kaunting kaalaman at makakapangaral ng ilang doktrina, o alam nila kung paano makaakit ng iba at kung paano gumamit ng ilang pakana. Ginagamit nila ang mga ito para dalhin ang mga tao sa harapan nila at linlangin sila. Sa pangalan, ang mga taong iyon ay naniniwala sa Diyos, ngunit sa realidad, sinusunod nila ang kanilang mga pinuno. Kung nakakatagpo sila ng isang taong nangangaral ng tunay na daan, ang ilan sa kanila’y nagsasabing, ‘Kailangang konsultahin namin ang aming pinuno tungkol sa aming pananampalataya.’ Isang tao ang daanan ng kanilang pananampalataya sa Diyos; hindi ba problema iyan? Nagiging ano na kung gayon ang mga pinunong iyan? Hindi ba sila nagiging mga Fariseo, huwad na mga pastol, mga anticristo, at mga katitisuran sa pagtanggap ng mga tao sa tunay na daan? Ang mga ganyang tao ay kaparehong uri ni Pablo” (“Tanging ang Paghahabol sa Katotohanan ang Tunay na Paniniwala sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Nalaman ko mula sa mga salita ng Diyos na ako mismo ang uri ng Fariseo na inilalantad Niya, at hindi ko lang taglay itong mapanlinlang at masamang satanikong disposisyon, kundi umabot ang pag-uugali ko sa punto na inililigaw at kinokontrol ko na ang iba, at isinasantabi ang Diyos. Naisip ko yaong mga mapagpaimbabaw na Fariseo at pastor na nangungusap lang tungkol sa mga doktrina at umaakto na parang naghihirap sila para magligaw ng mga tao. Sinasabi nilang may utang sila sa Diyos at mukha talaga silang mapagpakumbaba at may kamalayan sa sarili, pero palagi nilang ipinapakita kung gaano kalaki ang isinusuko nila para sa Panginoon, kung gaano sila nagdurusa at gaano karaming gawain ang nagawa nila. Bilang resulta, sinasamba sila ng mga mananampalataya at iniisip na lahat ng sinasabi nila ay nakaayon sa kalooban ng Panginoon. Wala silang anumang pagkaintindi sa kanila. Iniisip pa nga nila na ang pagsunod sa kanila ay pagsunod sa Panginoon. Iyon ang paniniwala sa Panginoon sa pangalan, pero sa totoo ay pagsunod iyon sa mga pastor. Anong kaibahan ng landas na tinatahak ko sa landas ng mga Fariseo at pastor? Sa doktrina at mabababaw na sakripisyo rin ako nagtuon para isipin ng mga kapatid na masigasig ako sa aking tungkulin. Nang maiwasto ako, hindi ko hinanap ang katotohanan o tunay na pinagnilayan ang aking sarili. Sinasabi ko lang kung ano ang mukhang tama para mailigaw ang lahat, para isipin nilang nagpapasakop ako roon, na may tayog ako, tapos ay hahangaan at pakikinggan nila ako. Naitulak ko pa nga silang labanan ang hinihiling ng Diyos sa akin. Sa totoo ay ako ang nasa kapangyarihan. Ano ang kaibahan ko sa isang anticristo? Hindi ako lider at wala akong anumang uri ng mataas na katungkulan. Kahati lang ako ng dalawa pang sister sa responsibilidad sa ilang gawain sa ilalim ng pangangasiwa ng lider, pero gayon man, lumala nang ganoon ang problema ko. Kung makapasok nga ako sa mas mataas na posisyon kung saan ako lang ang may pananagutan sa isang bagay, ayokong isipin kung anong uri ng matinding kasamaan ang magagawa ko. Naisip ko na yamang matagal na akong mananampalataya at ipinagpapatuloy ko ang paggawa sa aking tungkulin anumang klase ng paghihirap o pagsubok ang aking kinakaharap, ay may maganda akong pagkatao, at hindi ako kailanman naghangad na maging lider, kaya hinding-hindi ako magiging isang Fariseo o anticristo. Pero sa harap ng katotohanan, nagulantang ako at walang nasabi. Sa wakas ay nakita ko na kung gaano kahangal at kasama ang aking mga kuru-kuro, at kung gaano kasama at katakot-takot ang aking disposisyon. Nakita ko na bilang isang mananampalataya, hindi ko hinanap ang katotohanan, at ayaw kong tanggapin o magpasakop sa paghatol, pagkastigo, pagwasto, o pagtabas ng Diyos. Ayaw kong pagnilayan at kilalanin ang aking satanikong kalikasan ayon sa mga salita ng Diyos. Kuntento na akong mababaw na sumunod at kumilala sa salita. Pero gaano man ako magmukhang mabuti o masunurin sa tuntunin, sa sandaling dumating ang pagkakataon, ganap na lumilitaw ang aking satanikong kalikasan ng pagtataksil sa Diyos, at hindi sinasadyang nakakagawa ako ng kasamaan nang wala akong kamalay-malay. Tunay na tama ang sinabi ng Diyos: “Ang posibilidad na ipagkakanulo ninyo Ako ay nananatiling isandaang porsiyento.”

Alam ng Diyos kung gaano kalalim ang paggawang tiwali sa akin ni Satanas, kung gaano ako kamanhid at kasutil. Hindi ko makakamit ang pagbabago sa pagkakaroon lang ng kaunting kaalaman sa aking sarili. Kaya paglaon ay inilantad at iwinasto ako ng mga kapatid. Naalala kong minsan ay sinabi ng isang sister sa akin, nang walang paliguy-ligoy, “Kilala na kita ngayon. Halos hindi ka nagbabahagi tungkol sa pinakatatago mong mga saloobin o naglalantad ng sarili mong katiwalian. Sinasabi mo lang ang ilan sa mga positibo mong pagpasok at pag-unawa, na parang ganap nang nalutas ang katiwalian mo, na parang malaya ka na roon.” Sinabi niya rin na hinahangaan niya ako dati, na akala niya isa akong matagal nang mananampalataya na nauunawaan ang katotohanan, na marunong akong magdanas ng maraming bagay at kaya kong magdusa at magsakripisyo sa aking tungkulin, at lalong kaya kong tanggapin ang matinding pagwawasto at pagtatabas. Kaya nga tiningala niya ako. Akala niya ay tama lahat ng sinasabi ko at lagi niya akong pinakikinggan, halos ibinibigay na niya sa akin ang lugar ng Diyos sa kanyang puso. Nang marinig kong sabihin niya na halos tulad na sa Diyos ang tingin niya sa akin, para akong tinamaan ng kidlat. Labis akong natakot at kontra roon. Naisip ko, “Kung totoo iyon, hindi ba’t naging isa na akong anticristo? Bakit napakahangal mo, wala kang pag-intindi? Ginawa rin akong tiwali ni Satanas. Bakit ganoon ang tingin mo sa akin?” Ilang araw akong nanlumo. Nalulungkot ako sa tuwing naaalala ko ang sinabi niya, at may nararamdaman akong kakatwang takot, na may masamang bagay na paparating sa akin. Alam kong ito ang poot ng Diyos sa akin, na paparating sa akin ang Kanyang matuwid na disposisyon at kailangan kong tanggapin ang kinalabasan ng paggawa ng ganoong klase ng kasamaan. Alam kong walang pinalalagpas na pagkakasala ang disposisyon ng Diyos at pakiramdam ko ay nahatulan na ako ng Diyos, kaya akala ko ay nasa dulo na ako ng landas ko ng pananampalataya. Hindi ko mapigilan ang pag-iyak sa saloobing ito. Hindi ko naisip na ako, na isang taong tila hindi gumagawa ng malaking kasamaan o labis na masasamang bagay, ay makakarating sa punto na napakalala. Hindi ko lang nailigaw ang mga tao gamit ang mga doktrina, naitulak ko pa silang sambahin ako na parang ako ang Diyos. Iyon ay paggawang tau-tauhan sa Diyos, at iyon ay labis na pagkakasala sa disposisyon ng Diyos. Negatibong-negatibo ang pakiramdam ko, at tila nakintal ang aking mga paglabag at masasamang gawa sa aking puso. Pakiramdam ko tulad ako ng isang Fariseo, isang anticristo, na kay Satanas ako, isang tagasilbi na maaalis. Hindi ko lang maunawaan kung paano ko hinayaan ang sarili kong umabot sa puntong iyon. Sa aking pagsisisi, lumapit ako sa Diyos at nagsisi, sinasabing, “Diyos ko, nakagawa ako ng malaking kasamaan. Nagkasala ako sa Iyong disposisyon at dapat akong masumpa at maparusahan! Hindi ko hinihiling ang kapatawaran Mo, hinihiling ko lang na liwanagan Mo ako nang maunawaan ko ang aking satanikong kalikasan at makita ko ang katotohanan ng paggawa sa aking tiwali ni Satanas. Diyos ko, nais kong magsisi, maging matapat at matuwid.”

Sa mga sumunod na araw, nagsimula akong magnilay kung bakit ako umabot sa isang napakasamang lugar, at kung nasaan ang ugat ng problema. Isang beses ay nabasa ko ito sa aking mga debosyonal: “Kaya’t sa anong persona namumuhunan ang mga anticristo? Sino ang ipinagpapanggap nila? Ang kanilang pagpapanggap, siyempre, ay para sa kapakanan ng katayuan at reputasyon. Hindi ito maihihiwalay sa mga bagay na iyon, o kung hindi ay hindi nila magagawa ang gayong pagpapanggap—walang paraan para magawa nila ang ganoong kahangal na bagay. Sabihin na nga nating ang gayong asal ay itinuturing na kasisi-sisi, kamuhi-muhi at kasuklam-suklam, bakit ginagawa pa rin nila ito? Walang pagdududang may sarili silang mga pakay at motibasyon—may mga sangkot na layunin at motibasyon. Upang makakuha ng katayuan ang mga anticristo sa isipan ng mga tao, dapat maging mataas ang pagtingin ng mga taong ito sa kanila. At paano mapapaisip ng ganoon ang mga tao? Bukod pa sa panggagaya ng ilang pag-uugali at pagpapahayag na, sa mga kuru-kuro ng mga tao, ay pinaniniwalaang mabuti, ang isa pang aspeto ay ang paggaya rin ng mga anticristo sa mga partikular na pag-uugali at imahe na pinaniniwalaan ng mga tao na dakila at engrande, upang maging mataas ang pagtingin sa kanila ng iba” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (18)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Anuman ang kinalalagyan, o saanman nila tinutupad ang kanilang tungkulin, nagpapakita ang mga anticristo ng kaanyuan na hindi mahina, na may marubdob na pagmamahal sa Diyos, puno ng pananampalataya sa Diyos, na hindi kailanman naging negatibo, ikinukubli sa iba ang totoong saloobin at ang totoong pananaw na pinanghahawakan nila sa kaibuturan ng kanilang puso patungkol sa katotohanan at sa Diyos. Sa katunayan, sa kaibuturan ng kanilang puso, talaga nga bang pinaniniwalaan nilang makapangyarihan sila sa lahat? Pinaniniwalaan ba talaga nilang wala silang anumang kahinaan? Hindi. Kaya, yamang alam nilang nagtataglay sila ng kahinaan, paghihimagsik, at mga tiwaling disposisyon, bakit sila nagsasalita at umaasal sa harapan ng iba sa ganoong paraan? Malinaw ang kanilang pakay: Ito ay upang protektahan lamang ang kanilang katayuan sa kalipunan at sa harapan ng iba. Naniniwala sila na kung, sa harapan ng iba, sila ay hayagang negatibo, hayagang nagsasalita ng mga bagay na mahihina, nagbubunyag ng paghihimagsik, at nagsasalita tungkol sa pagkakilala nila sa kanilang sarili, kung gayon, isa itong bagay na nakakasira sa kanilang katayuan at reputasyon, isa itong pagkatalo. Mas gugustuhin pa nilang mamatay kaysa sabihin na sila’y mahihina at mga negatibo, at na sila’y hindi perpekto, kundi isang ordinaryong tao lamang. Iniisip nila na kung aaminin nilang mayroon silang tiwaling disposisyon, na sila’y ordinaryong tao, isang maliit at walang-kabuluhang nilalang, kung gayon mawawala ang kanilang katayuan sa isip ng mga tao. Kaya’t anuman ang mangyari, hindi nila kayang bitiwan ang kanilang katayuan, kundi gagawin ang kanilang buong makakaya upang ilagay ito sa kasiguraduhan. Sa tuwing may nakakaharap silang suliranin, humahakbang sila nang pasulong—subalit kapag nakikita nilang maaari silang malantad, na mapaghahalata sila ng mga tao, daglian silang nagtatago. Kung may anumang oportunidad na magbago ng plano, kung may pagkakataon pa silang iparada ang kanilang sarili, nagpapanggap na sila’y eksperto, na alam nila ang tungkol sa bagay na ito, at nauunawaan ito, at kayang lutasin ang suliraning ito, nagmamadali silang sunggaban ang oportunidad na makuha ang pagpapahalaga ng iba, upang ipaalam sa kanila na bihasa sila sa larangang ito” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (18)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Nais ng mga anticristong ito na gampanan ang papel ng mga espirituwal na tao, nais nilang maging mga matataas na tao sa kanilang mga kapatid, maging mga taong nagtataglay ng katotohanan, at nakauunawa sa katotohanan, at makatutulong sa mga mahihina at wala pa sa kahustuhan ang tayog. At ano ang kanilang pakay sa pagganap ng papel na ito? Una, pinaniniwalaan nila sa kanilang sarili na napagtagumpayan na nila ang laman, na nahigitan na nila ang mga makamundong alalahanin, na naalis na nila ang mga kahinaan ng normal na pagkatao, at nadaig ang mga pangangailangang panglaman ng normal na pagkatao; pinaniniwalaan nila na sila ang makagagawa ng mga mahahalagang gawain sa bahay ng Diyos, na maaaring maging maalalahanin sa kalooban ng Diyos, na ang pag-iisip ay puno ng mga salita ng Diyos. Iniistiluhan nila ang kanilang mga sarili bilang mga taong nakaabot na sa mga hinihinging pamantayan ng Diyos at nakapagbigay-lugod na sa Diyos, at maaaring maging maalalahanin sa kalooban ng Diyos, at maaaring magtamo ng magandang patutunguhan na ipinangako mismo ng bibig ng Diyos. Kaya’t madalas silang hambog, at iniisip nilang naiiba sila sa ibang tao. Gamit ang mga salita at pariralang kaya nilang tandaan at may kakayahan silang unawain sa kanilang isip, pinagsasabihan, kinokondena, at gumagawa ng mga konklusyon tungkol sa iba; gayundin, madalas nilang ginagamit ang mga pagsasagawa at kasabihang bunga ng imahinasyon ng kanilang sariling kuru-kuro upang makabuo ng konklusyon tungkol sa iba at turuan sila, upang mapasunod ang iba sa mga pagsasagawa at kasabihang ito, sa gayon ay nakakamit ang katayuang hinahangad nila sa mga kapatid. Iniisip nila na hangga’t kaya nilang sabihin ang mga tamang salita at parirala, at ang mga tamang doktrina, makasisigaw ng kaunting salawikain, makaaako ng bahagyang responsibilidad sa bahay ng Diyos, makagagawa ng ilang mahahalagang gawain, handang manguna, at magagawang panatilihin ang normal na kaayusan sa isang grupo ng mga tao, kung gayon, nangangahulugan iyon na sila’y espirituwal, at may kasiguraduhan na ang kanilang posisyon. Kaya’t habang nagpapanggap na espirituwal, at ipinagyayabang ang kanilang espirituwalidad, nagpapanggap din sila na makapangyarihan sa lahat at may kakayahan sa anumang bagay, isang perpektong tao, at iniisip nilang magagawa nila ang lahat ng bagay, at mahusay sila sa lahat ng bagay” (“Para sa mga Lider at Manggagawa, ang Pagpili ng Isang Landas ang Pinakamahalaga (18)” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos kung bakit masyado akong mapagpaimbabaw at ipinapakita lang ang maganda kong ugali sa pagbabahagi, habang ginagawa ang lahat para itago ang aking pangit at masamang ugali nang walang makakita roon. Iyon ay para mapangalagaan ang puwang na hawak ko sa mga puso ng tao, para panatilihin ang imahe ko sa mga tao bilang isang matagal nang mananampalataya. Pagkatapos maiisip nila na espesyal ako sa tagal ng pananampalataya ko, kaiba sa ibang mga kapatid, na nauunawaan ko ang katotohanan at may taglay akong tayog, upang tingalain at hangaan nila ako. Napagtanto kong masyado akong mapagmataas, masama, at mapanlinlang! Akala ko matagal na akong mananampalataya at nauunawaan ko ang ilang mga doktrina, kaya inilagay ko sa pedestal ang aking sarili at nagpanggap na isa akong espirituwal na tao. Kulang ako ng realidad ng katotohanan at hindi ako tumuon sa paghahangad at paghahanap ng katotohanan. Ginamit ko lang ang doktrina, magandang asal, at ilang mababaw na sakripisyo para pagtakpan ang pangit na realidad na kulang ako sa realidad ng katotohanan. Hindi ko pinagnilayan at kinilala ang aking sarili nang matabas at maiwasto ako, at hindi ko hinimay ang aking mga problema at katiwalian. Itinago ko ang mga pangit kong motibo at tiwaling disposisyon nang walang makaalam ng tungkol sa mga ito, para protektahan ang aking posisyon at imahe. Anong kaibahan ng mga mapagpaimbabaw na pagpapahayag na ito sa pagpapahayag ng mga Fariseo na lumaban sa Panginoong Jesus? Pinagsabihan ng Panginoong Jesus ang mga Fariseo: “Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagka’t tulad kayo sa mga libingang pinaputi, na may anyong maganda sa labas, datapuwa’t sa loob ay puno ng mga buto ng mga patay na tao, at ng lahat na karumal-dumal. Gayon din naman kayo, sa labas ay nangag-aanyong matuwid sa mga tao, datapuwa’t sa loob ay puno kayo ng pagpapaimbabaw at ng katampalasanan” (Mateo 23:27–28). “Kayong mga tagaakay na bulag na inyong sinasala ang lamok, at nilulunok ninyo ang kamelyo!” (Mateo 23:24). Hindi ba’t parehong-pareho ako niyon? Mukha akong nagbabahagi ng aking karanasan, pero sinasabi ko lang ang mga bagay na nakikita ng lahat, pawang mga hungkag na doktrina, habang ikinukubli at ni minsan ay hindi binabanggit ang tunay kong mga saloobin, at yaong mga tiwali at masasamang bagay na nasa loob ko. Sa gayong paraan ay iisipin ng mga tao na kahit may katiwalian at pagkasuwail ako, mas mabuti pa rin ako sa ibang tao. Pinagtutuunan ko ang maliliit na bagay habang binabalewala ang malalaking bagay. Mukha akong mapagpakumbaba sa panlabas, pero sa loob, pinag-iingatan ko lang ang sarili kong pangalan at katayuan, pinag-iingatan ang imahe ko sa ibang tao. Masyado akong mapagpaimbabaw, mapandaya at mapanlinlang. Naloko ko ang lahat ng kapatid. Hindi ako isang mabuti at matuwid na tao o nananatili sa aking lugar bilang isang nilikha, at hindi ko nararanasan ang gawain ng Diyos mula sa perspektibo ng isang taong lubhang ginawang tiwali ni Satanas, tinatanggap ang paghatol, pagkastigo, pagtabas, at pagwasto ng Diyos para maalis ang aking katiwalian. Sa halip, ginagamit ko ang aking tungkulin para magpasikat, para itatag ang aking sarili at linlangin ang iba, nakikipagkompetensiya sa Diyos para sa Kanyang mga hinirang. Hindi ba’t iyon ang landas ng paglaban sa Diyos, ng pagiging anticristo? Isa iyong landas na hinatulan ng Diyos. Ako naman, maliban sa tagal kong mananampalataya, wala akong laban sa iba sa kakayahan at paghahangad ng katotohanan. Hindi ko taglay ang realidad ng katotohanan pagkatapos ng mahabang panahon, at hindi nagbago ang aking disposisyon sa buhay. Ako pa rin ang mapagmataas at paimportanteng imahe ni Satanas at wala akong prinsipyo sa aking tungkulin. Hindi lang ako nabigo sa pagsasaalang-alang sa kalooban ng Diyos at pagdadakila sa Diyos, kundi hinadlangan ko ang aming gawain ng ebanghelyo. Sa haba ng panahon ng pagiging mananampalataya ko, talagang kahiya-hiya iyon. Pero inakala kong iyon ang puhunang magagamit ko para dakilain ang aking sarili at tingalain ako ng ibang tao. Wala ako sa katwiran, walang kahihiyan!

Nabasa ko itong sipi ng mga salita ng Diyos sa isa sa mga debosyonal ko: “Kung hindi hinahanap ng isang tao ang katotohanan, hindi niya iyon mauunawaan kailanman. Masasambit mo ang mga titik at doktrina nang sampung libong beses, ngunit mananatili pa ring mga titik at doktrina ang mga iyon. Sinasabi lamang ng ilang tao, ‘Si Cristo ang katotohanan, ang daan, at ang buhay.’ Ulit-ulitin mo man ang mga salitang ito nang sampung libong beses, wala pa ring silbi ang mga ito; hindi mo nauunawaan ang kahulugan nito. Bakit sinasabi na si Cristo ang katotohanan, ang daan, at ang buhay? Maaari mo bang ipahayag ang kaalamang natamo mo tungkol dito mula sa karanasan? Nakapasok ka na ba sa realidad ng katotohanan, ng daan, at ng buhay? Binigkas ng Diyos ang Kanyang mga salita upang maranasan mo ang mga ito at magtamo ka ng kaalaman; walang silbi ang isatinig lamang ang mga titik at doktrina. Makikilala mo lamang ang iyong sarili kapag naunawaan at napasok mo na ang mga salita ng Diyos. Kung hindi mo nauunawaan ang mga salita ng Diyos, hindi mo makikilala ang iyong sarili. Makakaunawa ka lamang kapag nasa iyo ang katotohanan; kung wala ang katotohanan, hindi ka makakaunawa. Lubos mo lamang mauunawaan ang isang bagay kapag nasa iyo ang katotohanan; kung wala ang katotohanan, hindi mo mauunawaan ang isang bagay. Makikilala mo lamang ang iyong sarili kapag nasa iyo ang katotohanan; kung wala ang katotohanan, hindi mo makikilala ang iyong sarili. Magbabago lamang ang iyong disposisyon kapag nasa iyo ang katotohanan; kung wala ang katotohanan, hindi maaaring magbago ang iyong disposisyon. Pagkatapos mapasaiyo ang katotohanan, saka ka lamang makapaglilingkod alinsunod sa kalooban ng Diyos; kung wala ang katotohanan, hindi ka makapaglilingkod alinsunod sa kalooban ng Diyos. Pagkatapos mapasaiyo ang katotohanan, saka mo lamang masasamba ang Diyos; kung wala ang katotohanan, magiging isang pagganap lamang ng mga ritwal ng relihiyon ang iyong pagsamba at wala nang iba. Lahat ng bagay na ito ay nakasalalay sa pagtatamo ng katotohanan mula sa mga salita ng Diyos” (“Paano Malalaman ang Kalikasan ng Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Natulungan ako ng pagbabasa nito na mas malinaw pang maunawaan kung bakit tinahak ko ang maling landas ng paglaban sa Diyos tulad ng isang Fariseo. Iyon ay dahil kahit minsan ay hindi ko hinanap o isinagawa ang katotohanan sa nagdaang mga taon, at kapag nagbabasa ng mga salita ng Diyos, tumutuon lang ako sa literal na kahulugan nito. Hindi ako pumapasok o isinasagawa ang Kanyang mga salita, at wala akong anumang tunay na pagkaunawa sa katotohanan. Kaya siyempre, literal na doktrina lang ang kaya kong ipaliwanag. Sa aking pananampalataya, hindi ako umibig sa katotohanan o nauhaw sa mga salita ng Diyos, at halos hindi ko napayapa ang aking sarili sa harap ng Diyos para pagnilayan ang Kanyang mga salita, gaya ng kung anong aspeto ng katotohanan ang inihayag ng isang sipi, kung gaano karami ang naunawaan, isinagawa, at pinasukan ko, kung ano ang kalooban ng Diyos, o kung gaano kalaki ang nagawa ng mga salita Niya sa akin. Kapag may nangyayari, hindi ko sinusubukang isipin ang sarili kong kalagayan ayon sa mga salita ng Diyos upang pagnilayan ang personal kong mga problema at suriin kung anong klase ng katiwalian ang inilalantad ko, at kung anong uri ng maling mga kuru-kuro ang meron ako. Lagi ko lang ginagawang abala ang aking sarili, katulad ni Pablo, iniisip na magdusa para sa aking gawain at matugunan ang sarili kong mga ambisyon. Nagpahayag ang Diyos na nagkatawang-tao ng napakaraming katotohanan sa mga huling araw at detalyadong-detalyado Siyang nagbahagi ng lahat ng uri ng aspeto ng katotohanan. Nang sa gayon ay maintindihan natin ang katotohanan, maintindihan natin ang katotohanan ng paggawang tiwali sa atin ni Satanas, at magsisi at magbago tayo. Pero hindi ko sineryoso ang mga salita ng Diyos. Hindi ko binulay o hinanap ang mga iyon, at hindi ko pinag-isipang isagawa o pumasok sa mga iyon. Hindi ba’t taliwas na taliwas ito sa kalooban ng Diyos sa pagliligtas sa sangkatauhan? Hindi ba’t parehong-pareho ito sa landas na tinahak ng mga Fariseo at pastor ng relihiyon? Ang mahalaga lang sa mga Fariseo ay mangaral, magdusa sa kanilang gawain, at pag-ingatan ang kanilang mga posisyon. Hindi nila kailanman isinagawa ang mga salita ng Diyos at hindi nila nagawang ibahagi ang sarili nilang karanasan at pag-unawa sa mga salita ng Diyos. Hindi nila kayang akayin ang mga tao sa realidad ng katotohanan, kundi kaya lang nilang iligaw ang mga tao gamit ang literal na Kasulatan, kaalaman, at mga doktrina. Dahil doon, sila ay naging mga taong lumalaban sa Diyos. Hindi ko rin sinubukang isagawa ang katotohanan sa aking pananampalataya, bagkus ay sinunod lang ang ilang tuntunin. Hindi ako gumagawa ng matinding kasamaan o malalaking kamalian, mukha akong may magandang asal, at ibinabahagi ko kung ano ang mukhang tama sa mga pagtitipon, kaya akala ko ayos lang ang ginagawa ko sa aking pananampalataya. Pero napagtanto ko, hindi ba’t nagiging mapagpaimbabaw ako? Paano iyon naging tunay na pananampalataya sa Diyos? Kapag ipinagpatuloy ko ang ganoong klase ng pananampalataya, nang walang anumang realidad ng katotohanan, nang walang anumang pagbabago sa aking tiwaling disposisyon, hindi ba’t maaalis ako sa huli? Napuno ako ng pagsisisi at nagdasal ako sa Diyos, “Ayaw ko nang maging mapagpaimbabaw. Gusto kong hanapin ang katotohanan, tanggapin at magpasakop sa Iyong paghatol at pagkastigo, at baguhin ang aking sarili.”

Pagkatapos noon, nabasa ko itong sipi ng mga salita ng Diyos sa aking mga debosyonal: “Halimbawa, iniisip mo na sa sandaling magkaroon ka ng katayuan, kailangan mong magmukhang may awtoridad at magsalita sa isang partikular na paraan. Matapos mong mapag-isip-isip na ito’y isang maling paraan ng pag-iisip, dapat mo itong talikdan; huwag mong tahakin ang landas na iyon. Kapag may saloobin kang kagaya ng mga ito, dapat kang kumawala sa kalagayang iyon, at huwag pahintulutan ang iyong sarili na maipit dito. Sa sandaling maipit ka rito, at magkaanyo ang mga saloobin at pananaw na iyon sa loob mo, magbabalatkayo ka, babalutin mo ang iyong sarili, gagawin pa ito nang napakahigpit, upang walang sinuman ang makakakita pa sa iyo, o magkakaroon ng pandama sa iyong puso at isip. Makikipag-usap ka sa iba na para bang nasa likod ng isang maskara. Hindi nila magagawang makita ang iyong puso. Dapat mong matutuhang hayaan ang iba na makita ang iyong puso; matutuhang buksan ito sa kanila, at lumapit sa kanila—gawin mo lamang ang kabaligtaran. Hindi ba ito ang prinsipyo? Hindi ba ito ang landas sa pagsasagawa? Mag-umpisa mula sa iyong mga saloobin at kamalayan: Sa sandaling maramdaman mo na parang binabalot mo ang iyong sarili, dapat kang manalangin nang ganito: ‘O Diyos! Nais kong muling magbalatkayo, at muli na naman akong makagagawa ng mga pakana at panlilinlang. Tunay akong isang diyablo! Ginagawa Kitang mamuhi sa akin nang labis! Nasusuklam ako sa aking sarili sa kasalukuyan. Mangyaring disiplinahin ako, sisihin ako, at parusahan ako.’ Dapat kang manalangin at ilabas sa liwanag ang iyong saloobin. Sangkot dito kung paano ka nagsasagawa. Anong aspeto ng mga tao ang pinupuntirya ng pagsasagawang ito? Pinupuntirya nito ang mga kaisipan at ideya, at ang mga layunin na ibinunyag ng mga tao hinggil sa isang usapin, pati na ang landas na kanilang nilalakaran at ang direksiyon na kanilang tinatahak. Ibig sabihin, sa sandaling may naisip kang ideya at nais mong kumilos batay rito, dapat mong pigilan ang mga ito at pagkatapos ay suriing mabuti. Sa oras na pigilan at suriin mong mabuti ang iyong mga iniisip, hindi ba’t mababawasan nang husto ang pagpapahayag at pagkilos mo ng mga iniisip na iyon? Dagdag pa rito, hindi ba makararanas ng kabiguan ang mga tiwaling disposisyon na nasa iyong mas niloloob?” (“Para Malutas ang Tiwaling Disposisyon ng Isang Tao, Dapat na Mayroon Siyang Tiyak na Landas ng Pagsasagawa” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Itinuro ng mga salita ng Diyos sa akin ang isang landas ng pagsasagawa. Para malutas ang aking pagiging mapagpaimbabaw at ang aking mapanlinlang at masamang satanikong disposisyon, kinailangan kong isagawa ang katotohanan at maging isang matapat na tao, matutong magsabi sa Diyos at magbigay ng taos-pusong pagbabahagi sa iba, at sa harap ng mga problema, ibahagi ang tunay kong pananaw at mga saloobin. Kapag gusto ko ulit maging mapagkunwari, kailangan kong manalangin sa Diyos, talikdan ang aking sarili, at gawin ang kabaligtaran niyon. Kailangan kong maging bukas, ihayag at himayin ang aking katiwalian, at hindi hayaang maghari ang aking satanikong disposisyon. Naalala ko ang mga salita ng Diyos: “Kung marami kang mga nakatagong kaalamang atubili kang ibahagi, kung lubos kang tutol na ilantad ang mga lihim mo—ang mga paghihirap mo—sa harap ng iba upang hanapin ang daan ng liwanag, sinasabi Kong isang kang taong hindi madaling matatamo ang kaligtasan, at hindi madaling makakaahon mula sa kadiliman” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Tatlong Paalaala). Tapos ay naramdaman ko kung gaano kahalaga ang maging isang tapat na tao. Sa mahabang panahon ng aking pananampalataya, hindi ako nagsagawa o pumasok doon, gaano man kahalaga ang katotohanang iyon. Kaawa-awa iyon! Kaya nagdasal ako sa Diyos, handang magsisi, magsagawa ng katotohanan, at maging matapat na tao.

Mula noon, sa tuwing maririnig kong may magsasabing nauunawaan ko ang katotohanan at may tayog ako, naaasiwa at nahihiya ako. Hindi ko na iyon ikinasisiya tulad noon. Minsan may nakilala akong sister na nabalitaan na matagal na akong mananampalataya at kaya kong magdusa para sa aking tungkulin, at talagang hinangaan niya ako. Diretsahan niyang sinabi sa akin, “Sister, alam kong matagal ka nang mananampalataya, marami ka nang napakinggang sermon at naunawaang katotohanan. Talagang hinahangaan kita.” Natakot ako nang marinig kong sabihin niya iyon at kinilabutan ako. Agad kong ipinaliwanag ang totoo sa kanya, sabi ko, “Sister, hindi talaga iyon ganoon. Huwag mo lang tingnan ang panlabas. Matagal na akong sumasampalataya sa Diyos, pero kulang ako sa kakayahan, at hindi ko iniibig o hinahanap ang katotohanan. Gumawa lang ako ng ilang mabababaw na sakripisyo sa loob ng mga taon ko sa pananampalataya. Gumagawa ako ng ilang mabubuting bagay at kaya kong magsakripisyo, pero hindi ako naging maprinsipyo sa aking tungkulin at hindi ko masyadong nabago ang aking disposisyon sa buhay. Hindi ko nagampanan ang mga tungkulin na itinagubilin ng Diyos sa akin. Hindi ko isinaalang-alang ang kalooban ng Diyos o dinakila Siya, sa halip ay nilabanan ko ang Diyos at binigyan Siya ng kahihiyan.” Ibinahagi ko ito sa kanya pagkatapos: “Ang pananaw mo ay hindi nakaayon sa katotohanan. Huwag kang basta humanga sa mga tao, kundi tingnan mo ang mga tao at mga bagay batay sa mga katotohanan sa mga salita ng Diyos. Paano tinitingnan ng Diyos ang mga tao? Hindi mahalaga sa Kanya kung ilang taon na silang sumasampalataya, kung gaano sila katinding nagdusa at nagpalakad-lakad, o kung gaano karami ang kaya nilang ipangaral. Ang mahalaga sa Kanya ay kung hinahanap nila ang katotohanan, kung nagbago ang disposisyon nila, kung kaya nilang magpatotoo sa kanilang tungkulin. May mga bago sa pananampalataya na kayang hanapin ang katotohanan at pinagtutuunan nila ang kanilang pagsasagawa at pagpasok. Mabilis silang umuunlad. Mas magaling pa sila sa akin. Sila ang dapat mong hangaan sa pagiging masigasig at masikap sa paghahanap ng katotohanan, hindi ako sa pagiging matagal na mananampalataya o sa aking pagdurusa. Ang panahon ng isang tao sa pananampalataya ay ipinapasiya ng Diyos. Walang dapat hangaan doon. Kung hindi hinahanap ng isang matagal nang mananampalataya ang katotohanan at hindi nagbago ang kanilang disposisyon sa buhay, bagkus ay gumagawa lang sila ng mabababaw na mabuting gawa, Fariseo pa rin sila na nagliligaw ng tao. Kaya ang paghahanap ng katotohanan at pagkakaroon ng pagbabago sa disposisyon ang pinakamahahalagang bagay.” Mas naging panatag ako pagkatapos ng pagbabahaging iyon. Itinigil ko na ang pangungusap ng mga doktrina at pagyayabang sa mga pagtitipon pagkatapos noon, bagkus ay ibinabahagi ko lang ang pag-unawa ko sa aking sarili ayon sa mga salita ng Diyos. Ibinalita ko rin: “Bahagya pa lang akong nagtamo ng kaalaman sa aking sarili. Hindi pa ako nagbabago, at hindi pa ako nakakapagsagawa o nakakapasok dito.” Mababaw ang pagbabahagi ko, pero mas napanatag ako.

Sa pamamagitan ng karanasan ko, isang bagay ang natiyak ko at naranasan ko iyon nang matindi. Gaano man katagal na mananampalataya ang isang tao, gaano man sila kabuting tingnan, gaano man kaganda ang asal nila, gaano man sila katinding nagdurusa at gumagawa, kung hindi nila hinahanap ang katotohanan, hindi tinatanggap iyon at hindi nagpapasakop kapag hinahatulan, kinakastigo, tinatabas, at iwinawasto sila ng Diyos, kung hindi nila sinusubukang kilalanin ang kanilang mga sarili at pumasok sa realidad ng mga salita ng Diyos kapag dumarating ang mga problema, kung hindi nagbabago ang kanilang satanikong disposisyon, sila ay nasa landas ng mga Fariseo at anticristo. Sa sandaling dumating ang tamang pagkakataon, magiging anticristo at manlilinlang sila. Walang duda ito. Iyon ang hindi maiiwasang kalalabasan. Nakita ko kung gaano kahalaga na hanapin ng mga tao ang katotohanan, tanggapin at magpasakop sa paghatol, pagkastigo, at pagwasto ng Diyos upang mailigtas at mabago ang kanilang mga disposisyon! Salamat sa Diyos!

73. Pagliligtas ng Diyos

Ni Yichen, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Bawat hakbang ng gawain ng Diyos—masasakit na salita man ito, o paghatol, o pagkastigo—ay ginagawang perpekto ang tao, at talagang angkop. Hindi kailanman nakagawa ng gawain ang Diyos sa lumipas na mga kapanahunan na kagaya nito; sa ngayon, gumagawa Siya sa inyong kalooban kaya napahalagahan ninyo ang Kanyang karunungan. Bagama’t nagtiis na kayo ng kaunting pagdurusa sa inyong kalooban, matatag at payapa ang inyong puso; inyong biyaya ang matamasa ang yugtong ito ng gawain ng Diyos. Anuman ang magagawa ninyong makamit sa hinaharap, lahat ng inyong nakikita sa gawain ng Diyos sa inyo sa ngayon ay pag-ibig. Kung hindi nararanasan ng tao ang paghatol at pagpipino ng Diyos, ang kanyang mga kilos at sigla ay laging mananatiling paimbabaw, at ang kanyang disposisyon ay laging mananatiling hindi nagbabago. Maibibilang ba ito na nakamit ka na ng Diyos? Sa ngayon, bagama’t matindi pa rin ang kayabangan at kapalaluan sa kalooban ng tao, mas matatag na ang disposisyon ng tao kaysa rati. Pinakikitunguhan ka ng Diyos upang iligtas ka, at bagama’t maaari kang makadama ng kaunting pasakit sa panahong iyon, darating ang araw na magkakaroon ng pagbabago sa iyong disposisyon. Sa oras na iyon, aalalahanin mo ang nakalipas at makikita mo kung gaano karunong ang gawain ng Diyos, at sa oras na iyon ay magagawa mong tunay na maunawaan ang kalooban ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). Sa pagbabasa ng siping ito hindi ko maiwasang isipin kung gaano ako kayabang dati. May mga hindi mapigil akong pagnanasa, naghahangad ng katanyaga’t katayuan, at ikinukumpara ang sarili sa iba. Wala akong wangis ng isang tao. Pagkaranas ng paghatol, pagkastigo’t pagdidisiplina ng salita ng Diyos, nagsimula akong maunawaan nang kanuti ang sataniko kong likas. Nagsisi ako’t nasuklam sa sarili, at naging mas tapat at mapagkumbaba. Naramdaman ko talagang ang paghatol ng salita ng Diyos ang kaligtasan ng tao.

Isang taon matapos kong tanggapin ang Makapangyarihang Diyos, naging pinuno ako ng iglesia. Dahil itinaas ako ng Diyos at pinagkatiwalaan ng mga kapaid, nagdasal ako sa Diyos, nagpasyang gagawin ang tungkulin ko’t susuklian ang pag-ibig Niya. Agad akong nababad sa gawain ng iglesia. Kapag nahihirapan ang ilan, naghahanap ako ng salita ng Diyos para matulungan sila, at kahit mababaw ang ibinahagi ko, may resulta naman. Sabi ng mga kapatid, nakatulong naman ang pagbabahagi ko. Dahil may ilang tagumpay ako sa tungkulin ko, binigyan pa ako ng gawain para sa iba-ibang iglesia. Nasabik ako dahil doon. Lalo na nang makita kong mas mabilis akong umunawa ng salita ng Diyos, at pinuri ako ng pinuno, Talagang natuwa ako sa sarili ko. Akala ko nakita ako ng pinuno bilang isang taong may potensyal, isang talentong hindi maaaring mawala. Sa paglipas ng panahon, mas lalo akong naging mayabang, at akala ko, may realidad na ako ng katotohanan. Hindi na ako nagtuon sa pagkain ng mga salita ng Diyos, hindi ko na hinahanap ang katotohanan kapag may isyu. Laging mataas ang tingin ko sa sarili ko’t hinamak ko ang mga kapatid. Nang nakita ko na ang ang ilan sa kanila’y pinipigil ng katiwalian nila’t hindi maayos na makagawa ng tungkulin, itinigil ko ang pagbabahagi ng katotohanan sa kanila, sa halip ay pinagalitan ko sila: “Umabot na sa ganitong punto ang gawain ng Diyos, pero nagtatamasa pa rin kayo ng laman. Hindi ba kayo takot na mahulog sa sakuna’t maparusahan? Kung hindi niyo aayusin ang tungkulin niyo, aalisin kayo.” Nakita kong napigilan sila’t hindi na nila ako gustong makita, pero hindi ako nagnilay sa sarili, nagmaktol akong hindi nila hinahanap ang katotohanan.

Hindi nagtagal, may pinuno na pumunta sa pagtitipon. Akala ko para iyon sa pagtaas ng tungkulin ako. Pero nagulat ako nang sabihin niyang mababaw ang pagpasok ko sa buhay, na hindi nakakalutas sa problema ang pagbabahagi ko, at hindi ako pwedeng mamahala para sa iba’t ibang iglesia. Nang marinig ko iyon, talagang natigilan ako—nablangko ang isip ko. Ni hindi ko nga alam kung paano ako nakauwi. Ang naaalala ko lang, umiiyak ako, iniisip na: “Nagsumikap ako sa tungkulin ko, pero sa halip na umangat, lumubog ako. Ano na lang ang iisipin sa akin ng mga kapatid? Mukhang hindi ko kaya iyong malakihang gawain, pero paano ko mapapayagan ang sarili ko sa maliliit na tungkulin?” May ilang araw na hindi ako makakain o makatulog, babad ako sa lungkot. Nanalangin lang ako sa Diyos, hiniling kong liwanagan Niya ako para maunawaan ko ang kalooban Niya. Pagkadasal, naging mas kalmado na ako’t nabasa ko ang salita ng Diyos: “Sa inyong paghahangad, napakarami ninyong indibidwal na mga kuru-kuro, pag-asam, at hinaharap. Ang kasalukuyang gawain ay para iwasto ang inyong hangaring magkaroon ng katayuan at ang inyong maluluhong pagnanasa. Ang mga pag-asam, katayuan, at mga kuru-kuro ay pawang mga halimbawang kumakatawan ng satanikong disposisyon. … Kayo ngayon ay mga alagad, at nagtamo na kayo ng kaunting pagkaunawa tungkol sa yugtong ito ng gawain. Gayunman, hindi pa rin ninyo naisasantabi ang inyong pagnanasa sa katayuan. Kapag mataas ang inyong katayuan naghahanap kayong mabuti, ngunit kapag mababa ang inyong katayuan hindi na kayo naghahanap. Palagi ninyong iniisip ang mga pagpapala ng katayuan. Bakit hindi maialis ng karamihan sa mga tao ang pagiging negatibo? Hindi kaya dahil palaging malabo ang mga maaasahan? … Habang mas naghahanap ka sa ganitong paraan, mas kakaunti ang napapala mo. Kapag mas matindi ang paghahangad ng isang tao sa katayuan, kailangan ay mas mahigpit siyang pakitunguhan at mas nararapat siyang sumailalim sa matinding pagpipino. Ang gayong klaseng mga tao ay walang kuwenta! Kailangan silang pakitunguhan at hatulan nang sapat upang lubusan nilang talikuran ang mga bagay na ito. Kung magpapatuloy kayo sa ganitong paraan hanggang sa huli, wala kayong mapapala. Yaong mga hindi naghahangad na matamo ang buhay ay hindi maaaring mabago, at yaong mga hindi nauuhaw sa katotohanan ay hindi matatamo ang katotohanan. Hindi ka nagtutuon sa paghahangad na matamo ang personal na pagbabago at pagpasok, kundi sa halip ay sa maluluhong pagnanasa at mga bagay na pumipigil sa iyong pagmamahal sa Diyos at humahadlang sa iyo na mapalapit sa Kanya. Mababago ka ba ng mga bagay na yaon? Madadala ka ba ng mga iyon papasok sa kaharian?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Matapos ko iyong mabasa, naunawaan ko ang kalooban ng Diyos. Ginawa Niya ang sitwasyong iyon para pakitunguhan ang pagnanasa ko sa katayuan, para pagnilayan ang sarili ko’t tahakin ang tamang landas sa pagsunod sa katotohanan. Inisip ko kung iyon bang mga paghahangad at sakripisyo ko sa pananampalataya’y para sa paghahangad ng katotohana’t paggawa ng tungkulin ng isang nilikha. Ang realidad, para lang iyon masiyahan ang ambisyon kong mas mauna sa iba, at hindi para hanapin ang katotohanan! Kaya nang nagkaroon ako ng posisyon, natuwa ako sa sarili ko’t hindi na nagtangkang umusad. Nang matanggal ako, bukod sa hindi ako nagnilay sa sarili, naging negatibo ako’t sinisi ang Diyos. Naisip ko pa ngang sumuko na lang at pagtaksilan Siya. Wala akong konsiyensiya’t katinuan, sakim at kasuklam-suklam. Pagprotekta ng Diyos ang pagkakatanggal ko. Dapat hinanap ko ang katotohanan para lutasin ang katiwalian ko. Noong sandaling napagtanto ko iyon, lumapit ako sa Diyos at nanalangin: “Diyos ko, ayoko nang hanapin ang katayuan. Gusto kong magpasakop sa Iyong pamamahala’t kaayusan, talagang hanapin ang katotohana’t tuparin ang tungkulin ko.” Noong mga sumunod na araw, nagtuon ako sa pagkain ng salita ng Diyos at pagninilay sa sarili, at nang nalantad uli ang kayabangan ko, nagdasal ako sa Diyos at tinalikdan ang sarili. Mas gumaan ang pakiramdam ko matapos akong magsagawa nang ganoon, at maayos na akong makipag-ugnayan sa mga kapatid.

Matapos ang ilang taon na ganito, nahalal uli akong maging pinuno ng iglesia. Hindi nagtagal, nakipagsanib ang iglesia namin sa isa pang iglesia, kaya kailangan uling pumili ng pinuno. Dahil doon, muling nagpakita ang pagnanasa ko sa katayuan, at talagang natakot akong mawalan ng posisyon. Sa pagtitipon kasama ang mga pinuno ng ibang simbahan, nakita kong karaniwan lang ang pagbabahagi nila sa katotohanan, kaya naisip kong sigurado nang ako ang mapipiling maging pinuno. Para masiguro ang posisyon ko at mas marami ang makakita kung gaano ako kahusay, nag-alok ako na lutasin ang ilang isyu sa isang mas mahinang simbahan, nangako ako na lulutasin ko agad ang mga iyon. Araw-araw akong naging abala sa pagtitipon, pagbabahagi’t paglutas sa mga problema, at sa pagbabahagi ko, sadya kong pinag-usapan kung paano ako gumawa dati, kung ano ba iyong malalaki kong nakamit, at kung paano ako pinahalagahan ng mga pinuno noon. Sadya ko ring pinag-usapan iyong tungkol sa kamalian sa gawain ng mga pinuno ng ibang iglesia para patago kong iangat ang sarili ko at ibaba sila. Pero nakikita ng Diyos ang puso’t isip natin, at dahil mali ang motibo ko sa tungkulin, tinago ng Diyos ang sarili Niya mula sa akin. Noong panahong iyon, kahit lagi akong abala, wala akong napala sa gawain ko. Tinubuan ako ng mga singaw sa bibig ko, at kahit na ang pag-inom ay masakit. Talagang nagdusa ako at naisip kong mula nang dumating ako roon, wala pa akong nalulutas at iyong gawain ko, wala pa ring nakakamit na resulta. Ano na ang magiging tingin sa akin ng mga pinuno kapag naisip nila na hindi pala ako mahusay? Paano pala kung matanggal ako bago pa ang halalan? Napakalaki noong kahihiyan. Nang maisip ko iyon, talagang gusto ko nang malutas agad ang lahat ng mga problema, pero kahit anong pagbabahagi ko, patuloy pa rin na nagtagal ang lahat kagaya ng dati. Talagang nahirapan ako, kaya lumapit ako sa Diyos at nanalangin sa Kanya. “Diyos ko! Nahulog ako sa kadiliman at wala akong maunawaang poblema. Diyos ko, nilabanan siguro Kita, kaya hinihiling kong gabayan Mo ako. Nakahanda akong magnilay sa sarili at magsisi.”

Kalaunan, may nabasa akong salita ng Diyos: “Mayroon kayong dila at mga ngipin ng mga taong di-matuwid sa inyong mga bibig. Ang inyong mga salita at gawa ay katulad niyaong sa ahas na tumukso kay Eba na magkasala. Hinihingi ninyo sa isa’t isa ang mata para sa mata at ngipin para sa ngipin, at nagtutunggali kayo sa Aking presensya para mag-agawan ng puwesto, katanyagan, at pakinabang para sa inyong mga sarili, nguni’t hindi ninyo nalalaman na palihim Kong pinagmamasdan ang inyong mga salita at gawa. Bago pa man kayo makarating sa Aking presensya, natunugan Ko na ang kaibuturan ng inyong mga puso. Ang tao ay palaging nag-aasam na tumakas sa pagkakahawak ng Aking kamay at iwasan ang pagmamasid ng Aking mga mata, nguni’t hindi Ako kailanman umilag sa kanyang mga salita o gawa. Sa halip, sadya Kong hinahayaan ang mga salita at gawang yaon na makita ng Aking mga mata, upang maaari Kong kastiguhin ang kasamaan ng tao at ipatupad ang paghatol sa kanyang paghihimagsik. Kaya nga, ang lihim na mga salita at gawa ng tao ay laging nananatili sa harapan ng Aking luklukan ng paghatol, at ang Aking paghatol ay hindi kailanman naalis sa tao, sapagka’t labis ang kanyang paghihimagsik” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Gawain ng Pagpapalaganap ng Ebanghelyo ay ang Gawain Din ng Pagliligtas sa Tao). Lubhang natakot ako dahil sa salita ng paghatol at pagbubunyag ng Diyos. Inalala ko kung papaano ba iyong naging pagkilos at pag-iisip ko dati. Para masiguro ang posisyon ko bilang pinuno at tingalain ako ng mas maraming tao, nagkunwari akong nilulutas ang mga problema sa pamamagitan ng pagbabahagi para patunayan ang sarili ko’t kunin ang loob nila, inangat ko ang sarili ko at ibinaba ang iba. Trinato ko ang mga kapatid na mga kakompetisyon ko, gumamit ng nga taktika’t pandaraya. Wala akong wangis ng isang mananampalataya, wala akong kabaitan. Ano’ng kaibahan ko sa isang hayop na nakikipag-away para lang sa kapirasong pagkain? Napakasakim ko at kasuklam-suklam. Gumawa ako ng kasamaan at nilabanan ang Diyos sa mga kilos ko at nagkasala sa disposisyon Niya. Iyong paghihirap ko sa mga singaw at iyong hindi ko pagkamit ng anuman sa gawain ay pagkastigo’t pagdisiplina sa akin ng Diyos. Kalooban Niya na magnilay ako sa sarili, magsisi at magbago. Pagkatapos, insip ko kung bakit lagi akong naghahangad ng kasikatan at katayuan, kung bakit ba iyon ang inuuna ko sa lahat. Dahil iyon sa nilinlang ako at ginawang tiwali ni Satanas. Ginamit niya ang edukasyon at impluwensyang panlipunan para ibabad ang puso ko sa mga lason at pilosopiyang ito, gaya ng “Yaong mga nagpapagal sa kanilang isipan ay namamahala sa iba, at yaong mga nagpapagal sa kanilang mga kamay ay pinamamahalaan ng iba” at “Mamukod-tangi at magdala ng parangal sa kanyang mga ninuno.” Malalim na nag-ugat sa puso ko ang mga satanikong pilosopiyang ito at naging likas ko na. Namuhay ako sa mga lasong ito, at naging mas mayabang at mas palalo habang tumatagal, sinasamba ko ang katanyagan at katayuan, sinusubok na mauna at maging mas magaling sa iba. Dahil sa wala ako sa tamang landas, sa halip ay namumuhay sa tiwali’t satanikong disposisyong ito, nabulag ako’t hindi makita ang ugat ng problema, di ko rin malutas ang mga problema ng iba’t naantala ko ang gawain ng iglesia. Hindi ko ginagawa ang tungkulin ko, ang ginagawa ko’y kasamaan. Nagpatirapa ako sa harap ng Diyos at nagsisi: “Diyos ko, pinabayaan ko ang tungkulin ko paral sa pangalan at pakinabang, sinubukan Kitang linlangin. Dapat akong isumpa. Diyos ko, ayoko nang maging ganito. Gusto ko nang magsisi sa Iyo.” Tapos nabasa ko ang mga salitas ng Diyos: “Dahil kayo ay mga nilalang ng Diyos, kailangan ninyong gampanan ang tungkulin ng isang nilalang. Wala nang iba pang mga hinihiling sa inyo. Ganito kayo dapat manalangin: ‘Diyos ko! May katayuan man ako o wala, nauunawaan ko na ngayon ang aking sarili. Kung mataas ang katayuan ko iyon ay dahil sa Iyong pagtataas, at kung ito ay mababa iyon ay dahil sa Iyong pagtatalaga. Lahat ay nasa Iyong mga kamay. Wala akong anumang mga pagpipilian, ni anumang mga reklamo. … Hindi ko iniisip ang katayuan; matapos ang lahat, isa lamang akong nilalang. Kung ilalagay Mo ako sa walang-hanggang kalaliman, sa lawa ng apoy at asupre, isa lamang akong nilalang. Kung kakasangkapanin Mo ako, isa lamang akong nilalang. Kung gagawin Mo akong perpekto, isa pa rin akong nilalang. Kung hindi Mo ako gagawing perpekto, mamahalin pa rin Kita dahil isa lamang akong nilalang’” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Bakit Ayaw Mong Maging Panghambing?). Binigyan ako ng landas ng pagsasakabuhayan ng salita ng Diyos. Pinalitan man ako o nagkaroon ng katayuan, kailangan ko pa ring hanapin ang katotohanan at maayos na gawin ang tungkulin, at isakabuhayan ang katotohanan at iwaksi ang satanikong disposisyon ko. Matapos iyon, itinama ko ang mga motibo ko sa tungkulin ko at nagtuon sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos at pagdarasal. Ipinagpasa-Diyos ko ang mga problema ng iglesia’t tumingin sa Kanya, at hinanap ko ang katotohanan kasama ang mga kapatid. Napakabilis na nalutas ang mga problemang iyon sa iglesia. Napuno ako ng pasasalamat sa Diyos. Tunay ang Diyos at kaibig-ibig, at nasa tabi ko Siya, inaayos ang mga bagay para dalisayin at baguhin ako. Napagtanto ko rin kung gaano kahalaga sa pananalig ko ang paghahanap sa katotohanan at pagbabago.

Matapos ang anim na buwan, pinahawakan sa akin ang gawain ng ilang simbahan. Dahil alam kong malakas ang paghahangad ko sa katayuan, at kung gaano ako kayabang, taimtim akong nagdasal sa Diyos para maitama ko ang mga motibo ko at mapagbuti ang tungkulin ko. Noong panahong iyon, ipinares ako kay Sister Wang, na may malinaw na pananaw sa mga problema’t makaranasan na sa paghawak ng suliranin. Madalas akong humingi ng payo sa kanya’t natuto ako sa mga kalakasan niya. Matapos ang ilang buwan na ganoon, malaki ang naging pag-unlad ko sa pagbabahagi ng katotohanan at paglutas ng mga problema’t paggawa ng iba pang gawain. Tiningala rin ako ng mga kapatid. Hindi ko napansin, nagsimula na naman akong matuwa sa sarili ko, iniisip kong kahit medyo bago lang ako sa pananampalataya, kasinggaling na ako ni Sister Wang sa pagbabahagi at mas may kakayahan na akong humawak ng mga problema. Akala ko, lumago na ang tayog ko. Hindi ko napagtanto na nagpapakita ang kayabangan ko sa lahat ng pagkakataon at bumalik ang pagnanasa ko sa pangala’t katayuan. Ang gusto ko, makinig sa akin si Sister Wang sa lahat ng bagay. Hindi ko gusto at hindi ko matagalan kapag nakikita kong inaayunan ng iba ang pagbabahagi niya o siya ang nangunguna sa mga bagay sa iglesia. Pakiramdam ko, nakapagsanay na naman ako at marami na akong karanasan, na hindi na ako isang baguhang walang muwang, at pantay na ang kakayahan ko sa kakayahan niya. Pareho kaming pinuno, kaya ba’t siya ang laging nangunguna? Ba’t ako makikinig sa kanya? Kung magpapatuloy iyon, hindi ba magiging pinuno na lang ako sa pangalan? Mas sinipagan ko ang pag-aaral ng salita ng Diyos para malampasan ko siya, at sa talakayan ng mga gawain sa iglesia, kapag nagpahayag siya ng opinyon niya, sadya kong binusisi ang mga iyon at hinanapan ng mali. At saka ko ibabahagi ang ideya ko, para ibaba siya at umangat ako. Tapos kalaunan, habang nag-uusap tungkol sa gawain, nagustuhan ang ideya ko ng ilan naming kasamahan at nagsimula silang lumapit sa akin kapag may problema at nakikinig sa mga suhestiyon ko. Gustung-gusto ko na nakikita silang lahat na nagtitipun-tipon at nakapalibot sa akin. Kalaunan, hindi makalabas para gumawa ng tungkulin si Sister Wang dahil sinusundan siya ng CCP, kaya pansamantalang ako ang pumasan sa gawain, pero hindi ako nahirapan sa gawain, sa halip, maluwag ang pakiramdam ko, naisip ko, sa wakas ako na ang masusunod sa lahat. Noong panahong iyon, napagtanto kong mali ang pag-iisip ko, pero hindi ko iyon sineryoso o hindi ako nagnilay sa sarili.

Isang araw, pinadadalo ako ng pinuno sa isang pagtitipon sa ibang lugar. Napag-alaman kong mga sampu lang daw ang napipiling dumalo roon mula sa lugar na sakop ko noon. Narinig ko rin na tumaas ang posisyon ko. Tumaas talaga ang tingin ko sa sarili ko, na ako na ang pinakamagaling sa buong rehiyon namin. Masaya akong sumakay sa tren kasama ang apat pang mga sister, pero may nangyaring hindi inaasahan habang nagbibiyahe kami. Sinundan kami at inaresto ng pulis ng Pulis na Komunista sa Tsina. Walang nangyari sa pagtatanong nila, kaya sinintensyahan ako ng dalawang taong mahirap na pagtatrabaho dahil sa “paggamit ng xie jiao organization para sirain ang pagpapatupad ng batas.” Nahulog ako sa pagdadalisay pagkatapos ng sentensya ko. Nabuo sa puso ko ang pag-aalinlangan sa Diyos: “Bakit ako inaresto at kinulong kung kailan itataas na ang ranggo ko? Pagpipigil ba iyon ng Diyos, ginagamit ito para ilantad at alisin ako? Nawalan na ba ako ng pagkakataong gumawa ng tungkulin at maligtas?” Hirap na hirap ako noon, hindi ko alam ang gagawin. Ilang beses akong umiyak at nagdasal sa Diyos: “Diyos ko, hindi ko ngayon maunawaan ang kalooban Mo. Pakiramdam ko, para bang ayaw Mo na sa akin. Liwanagan Mo ako’t gabayan para maunawaan ang kalooban Mo, para malaman ko kung paano pumasok sa katotohanan sa sitwasyong ito.” Salamat sa Diyos na dininig Niya ang panalangin ko. Isang araw, isang kapatid ang pumunta sa kulungan at palihim siyang nagbigay sa akin ng isang papel na may nakasulat na salita ng Diyos na kinopya niya. Ang nakalagay sa papel: “Para sa lahat ng mga tao, ang pagpipino ay napakasakit, at napakahirap tanggapin—ngunit sa panahon ng pagpipino ginagawang payak ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon sa tao, at isinasapubliko ang Kanyang mga hinihingi para sa tao, at nagbibigay ng mas maraming kaliwanagan, at mas maraming pagtatabas at pakikitungo; sa pamamagitan ng paghahambing sa mga katunayan at sa katotohanan, binibigyan Niya ang tao ng higit na kaalaman sa sarili niya at sa katotohanan, at binibigyan ang tao ng higit na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa gayon ay pinahihintulutan ang tao na magkaroon ng mas tunay at mas dalisay na pag-ibig sa Diyos. Iyon ang mga layunin ng Diyos sa pagsasakatuparan ng pagpipino. Lahat ng gawain na ginagawa ng Diyos sa tao ay may sariling mga layunin at kabuluhan; ang Diyos ay hindi gumagawa ng walang kabuluhang gawain, ni hindi Siya gumagawa ng gawain na walang pakinabang sa tao. Ang pagpipino ay hindi nangangahulugan ng pag-aalis sa mga tao mula sa harap ng Diyos, at ni nangangahulugan ng pagwasak sa kanila sa impiyerno. Sa halip, nangangahulugan ito ng pagbabago sa disposisyon ng tao sa panahon ng pagpipino, pagbabago sa kanyang mga intensyon, sa kanyang dating mga pananaw, pagbabago sa kanyang pag-ibig sa Diyos, at pagbabago sa kanyang buong buhay. Ang pagpipino ay isang totoong pagsubok sa tao, at isang anyo ng totoong pagsasanay, at sa panahon lamang ng pagpipino magagampanan ng kanyang pag-ibig ang likas nitong tungkulin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Agad-agad na nagliwanag ang puso ko. Ang sitwasyong ito ay pagsubok ng Diyos sa akin. Hindi Niya kalooban na alisin ako, kundi para mas makapagnilay ako sa sarili’t makapasok sa katotohanan. Alam kong hindi na ako pwedeng maging mahina, at hindi dapat tumingin sa sarili kong kuru-kuro at pag-isipan ang kalooban Niya. Sa halip, dapat kong hanapin ang katotohanan, at pagnilayan at kilalanin ang sarili.

Isang gabi, hindi ako makatulog, at kahit na hindi ko gusto, inisip ko kung ba’t hinayaan ng Diyos na mangyari iyon. Naisip ko ang salita ng Diyos: “Talaga bang namumuhi kayo sa malaking pulang dragon? Talaga bang tunay ninyong kinamumuhian ito? Bakit ba napakaraming beses Ko na kayong natanong? Bakit Ko ba palaging itinatanong sa inyo ang bagay na ito, nang paulit-ulit?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 28). Paulit-ulit kong tinanong ang sarili ko: “Talaga bang namumuhi ako sa malaking pulang dragon? Talaga bang tunay ang pagkamuhi ko roon?” Tapos naisip ko ang siping ito mula sa Mga Sermon at Pagbabahagi Tungkol sa Pagpasok sa Buhay: “Ilang tao ang nagsasalita ng gaya ng, ‘Kinamumuhian ko ang malaking pulang dragon higit sa ano man. Siniil ako nito at tinugis, at matagal ko nang nakita ang masama nitong mukha. Tinalikuran ko na iyon.’ Sinasabi mong tinalikuran mo na iyon, kaya nangangahulugan ba iyon na ganap ka nang nagpapasakop sa Diyos? Mayroon ka bang tunay na pagmamahal para sa Diyos? Kailangang mayroong ilang kongkretong indikasyon ng pagtalikod doon. Gaano mo man kinamumuhian iyon, kung kulang ka pa rin ng pagkilala sa mga pag-iisip at perspektibo nito, sa mga heresiya at kamalian nito, kung ang iyong mga perspektibo at mga kilos ay pinaghaharian pa rin ng mga lason nito, kung gayon paano mo nasasabi na natalikuran mo na ang malaking pulang dragon? Ang iyong mga iniisip, ang iyong mga pananaw sa buhay, ang iyong mga perspektibo ay ganap na pareho ng sa malaking pulang dragon—nabibilang doon ang lahat ng iyon, at ito ang dahilan kaya nabubuhay ka pa rin sa ilalim ng kontrol ni Satanas. … Upang tunay na matakasan ang impluwensya ni Satanas, kailangan nating sumailalim sa paghatol at pagkastigo ng Diyos; dapat nating lubos na alisin at linisin ang lahat ng mga satanikong lason sa loob natin. Dapat magawa nating mahalin at magpasakop sa Diyos mula sa kaibuturan ng ating mga puso. Ito lamang ang tunay na pagtalikod sa malaking pulang dragon. Kapag ito ang katotohanan, kapag ang mga salita ng Diyos ang naghahari sa ating mga puso, kapag pinupuri natin ang Diyos bilang dakila at maayroong hindi namamatay na pagpapasakop at pagsamba sa Diyos, at hindi na tayo sakop ng panlilinlang, pagpigil, at katiwalian ng malaking pulang dragon—doon at doon lamang masasabi na talagang natakasan na natin ang impluwensya ni Satanas.” Dahil sa mga salitang ito, napagtanto kong kinamumuhian ko lang ang malaking pulang dragon dahil sa pang-uusig noon sa mga kapatid, at panggagambala sa gawain ng Diyos, pero hindi iyon tunay na pagkamuhi at pagtalikod doon. Ang tunay na pagkamuhi’t pag-abandona ay magmumula lamang sa lubos na pagkakita ng masamang likas nito, kaya totoong kamumuhian natin iyon nang sagad sa buto, at itatakwil ang mga lason noon na nasa loob natin. Sa pagdanas ng panghuhuli, pang-uusig at pagpapahirap ng malaking pulang dragon, at pwersahang pagtuturo ng doktrina, talagang nakita kong isa iyong demonyong namumuhi sa katotohanan at sa Diyos. Nakita ko ang pangit na mukha no’n bilang isang manlilinlang at tagapagpatiwali ng tao. Sinusuportahan noon ang ateismo at materyalismo, determinado sa pagtanggi sa pag-iral ng Diyos, at ginagawa ang lahat para magpasikat bilang “dakila, maluwalhati at tama.” Itinatanghal nito ang sarili niya bilang tagapagligtas ng mga tao’t gusto niyang paniwalaan ng lahat na Diyos siya, umaasang mapalitan ang Diyos sa puso ng mga tao. Napakasama at kasuklam-suklam ang malaking pulang dragon. At napagtanto kong halos kapantay ng diwa ko ang diwa noon. Halos walang pinagkaiba. Itinaas ako ng Diyos, hinayaan akong magsagawa bilang pinuno, at matutong lumutas sa pamamagitan ng pagbabahagi para makilala ng iba ang Diyos, pero ginamit ko ang pagkakataong iyon para makapagpasikat, gusto ko lang na tingalain ako ng iba’t gawin ang gusto ko. Hindi ba nilalabanan ko ang Diyos dahil doon? Nainggit ako kay Sister Wang at initsa-puwera ko siya, laging hinahanap ang mga kamalian niya at minamaliit siya. Gustung-gusto ko pa nga na matanggal siya para ako na lang ang masusunod sa iglesia. Hindi ba para akong diktador? Hindi ba kinontrol ako ng lason ng malaking pulang dragon, gaya ng, “Isa lang ang lalaking maaaring manguna” at “Ako ang sarili kong panginoon sa buong langit at lupa”? Sabi ng atas administratibo ng Diyos, “Hindi dapat ipagmalaki ng tao ang kanyang sarili, ni itaas ang kanyang sarili. Dapat niyang sambahin at dakilain ang Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Sampung Atas Administratibo na Dapat Sundin ng Hinirang na Bayan ng Diyos sa Kapanahunan ng Kaharian). Kung titingnan ang lahat ng pinakita ko, paano iyon naging paggawa ng tungkulin? Paggawa iyon ng masama’t paglaban sa Diyos! Matagal ko nang nalabag ang atas administratibo ng Diyos, at kung hindi ako dinisiplina ng Diyos, kung hindi Niya ginamit ang sitwasyong iyon para pigilan ako sa kasamaan ko, kung nagpatuloy ako ayon sa likas at ambisyon ko, tiyak na gagawin ko ang lahat para sa kasikatan at katayuan hanggang sa makagawa ako ng malaking kasamaan at maparusahan ng Diyos. Napagtanto kong isa itong seryosong panggigising sa akin. Umabot ako sa ganoong kadelikadong punto, pero wala akong kaalam-alam. Sa wakas napilitan akong magnilay sa sarili dahil sa pagkahuli sa akin. Kung wala ang diyablong iyon, ang malaking pulang dragon bilang hambingan, malamang hindi ko makikita kung gaano karaming lason noon ang nasa loob ko, na kauri talaga ako noon. Talagang hindi ko magagawang talikuran iyon at mapalaya ang sarili ko sa mga lason noon. Nakita kong ang lahat ng ginawa ng Diyos ay para linisin ako at pinasalamatan ko Siya sa pagliligtas Niya sa akin.

Maraming beses akong nagnilay sa sarili habang nakakulong at nagsisi ako na hindi ko pinahalagahan ang pagkakataon kong gumawa ng tungkulin, ngunit sa halip, naghanap ako ng katayua’t katanyagan at ipinamuhay ang lason ni Satanas. Marami akong ginawang laban sa katotohanan, na nakasakit sa mga kapatid, at pinigil at ginambala ko ang gawain ng iglesia. Masyado kong nasaktan ang Diyos, napakalaki ng utang ko at napuno ako ng pagsisisi. Doon lang ako nagnasang hanapin ang katotohanan at danasin ang paghatol at pagkastigo ng Diyos para mawala na sa akin ang mga lasong iyon at maging kawangis ng tao. Pagkalaya ko, pinagpatuloy ko ang tungkulin, at nang mahalal akong maging pinuno uli ng iglesia, hindi na ako naging kasing-kampante at mataas ang tingin sa sarili gaya ng dati. Ramdam kong malaki iyong responsibilidad, utos iyon ng Diyos na dapat kong pahalagahan, at dapat kong gawin ang makakaya ko para hanapin ang katotohana’t gawin ang tungkulin ko. Dahil sa paulit-ulit na pagkastigo’t pagdisiplina, sa wakas nagising na rin ang kaluluwa kong nadaya ni Satanas. Ang paghahanap lang ng katotohanan, pagbabago ng disposisyon, at mabuting paggawa sa tungkulin ng nilalang ang mga tamang gawain. Hindi na kasing-lakas ng dati ang pagnanasa ko ng katanyagan at pabawas na nang pabawas ang kayabangan ko. Kaya ko nang makatrabaho nang mabuti ang iba’t gawin ng tama ang tungkulin ko, ngayon may kaunti na akong wangis ng tao. Labis kong nararamdaman na iyong kaunti kong pagbabago ay hindi madaling nakuha. Nakamit ang lahat ng ito sa paghatol at pagkastigo ng salita ng Diyos. Salamat sa Makapangyarihang Diyos sa pagliligtas sa akin!

74. Pagkatutong Magpasakop sa Pamamagitan ng Paghihirap

Ni Li Yang, Tsina

Noong simula ng 2008, may napansin akong bukol na tumutubo sa likod ng tainga ng anak kong lalaki. Dinala ko siya sa ospital para sa checkup at sinabi ng doktor na tumor ito, isang partikular na uri ng tumor na sumisira ng mga buto. Hindi ito nakakamatay noong panahong iyon, pero walang anumang epektibong lunas dito, at sinabi niya na napakasakit nito dahil sa tuwing mamamaga ito, kailangan ng anak kong lalaki na magpa-opera para tanggalin ang naimpeksyong buto. Kung hindi, manganganib ang kanyang buhay. Pagkarinig ko sa sinabi ng doktor, talagang ganap akong nagulat. Labis akong nalungkot. Bagong mananampalataya ako noon at naisip ko na dahil naniwala ako sa Diyos, Siya ang dapat na bato ko. Pinilit ko ang sarili ko na manatiling matatag sa aking pananampalataya. Naniwala ako na hangga’t nakasandal ako sa Diyos, ang anak ko ay tiyak na gagaling. Ang operasyon ng anak ko ay naging ganap na matagumpay at napakabilis ng paggaling niya. Tatlong araw pagkatapos ng operasyon niya, tumatakbo na siya sa paligid ng gusali, at nakalabas siya pagkatapos ng isang linggo. Pagkatapos niyon, nakaramdam ako ng malaking motibasyon sa pananampalataya ko. Malugod kong tinanggap ang anumang gawain na ibinigay ng simbahan sa akin at lagi kong ginawa ang tungkulin ko, umulan man o umaraw. Hindi ito naunawaan ng pamilya ko at ang mga taong malapit sa akin ay laging may sinasabi pagtalikod ko, pero hindi ko pinansin ito. Naramdaman ko na hangga’t patuloy akong nagtatrabaho nang mabuti at inilalaan ang sarili ko, tiyak na pagpapalain ako ng Diyos.

Isang araw, pumunta sa akin ang anak ko, hawak ang kanyang beywang, sinasabi na masakit ito. Ang gayong hitsura ng sakit sa kanyang mukha ay nagbigay sa akin ng masamang pakiramdam. Itinaas ko agad ang kamiseta niya at nakita ko ang bukol na tumutubo kung saan niya sinabi na masakit. Umiyak siya sa sakit nang bahagya kong hinipo ito at alam ko na bumalik ang kanyang kondisyon. Madali ko siyang dinala sa ospital. Kinumpirma ng isang test na ang kanyang sakit ay bumalik. Hindi ko mapigilang isipin noong nakita ko siya pagkatapos ng una niyang operasyon na may napakaraming tubo. Mukha siyang nanghihina at labis akong nahirapan. Hindi ko kayang isipin kung gaano ang pagtitiisan niya ngayon. Kapag naiisip ko kung gaano siya magdurusa, sa ganito kamurang edad, labis akong nababalisa na hindi na ako makakain o makatulog. Buong puso kong hinihiling na dalhin ang sakit niya o magdusa sa halip na siya. At hindi ko maintindihan kung bakit hindi iningatan o prinotektahan ng Diyos ang pamilya ko kahit na sobrang gumagawa ako para sa Kanya simula ng maging mananampalataya ako. Iyon din ang mismong araw nang ang isang sister sa bayan namin ang pumunta sa akin, at sa pamamagitan ng kanyang pagbabahagi ay naunawaan ko na ang pagkakasakit ng aking anak ay isang bagay na hinahayaan ng Diyos na mangyari. Kailangan kong magdasal at sumandig sa Diyos, tumayo bilang saksi para sa Diyos habang umaasa sa aking pananampalataya, at manatiling malakas sa pagtupad ng aking tungkulin. Patuloy akong dumalo sa mga pagtitipon at mas ibinigay ang sarili ko sa mga tungkulin ko. Sa mga pagtitipon, ibinahagi ko ang aking karanasang ito sa mga kapatid. Humahanga sila sa akin dahil sa aking pagiging matapat. Nang marinig ko silang pinupuri ako nang ganito, mas nakatiyak ako na tumatayo ako bilang saksi ng Diyos at na siguradong pagpapalain Niya ang aking anak.

Ang sakit ng anak ko ay lumabas sa ikalimang pagkakataon, at sinabi ng doktor na masyadong maraming tumutubo sa kanya, halos isa bawat anim na buwan, at magiging banta sa buhay ito kapag nagpatuloy ang gayon. Iminungkahi niya ang chemotherapy at radiation para makita kung makakatulong iyon. Noong narinig ko iyon, ganap akong nasiraan ng loob. Labis akong nasaktan na nagsimula akong mangatwiran sa Diyos: “Labis akong gumagawa, bawat araw, umulan man o umaraw, at anumang uri ng paghatol o mga pag-atakeng hinaharap ko mula sa iba, hindi Kita kailanman itinanggi. Patuloy kong ginagawa ang tungkulin ko. Bakit hindi Mo pinoprotektahan ang anak ko?” Nag-uumapaw rin ako sa mga hinaing. Patuloy akong dumadalo sa mga pagtitipon at ginagawa ang mga tungkulin ko, pero mas napapalayo ang puso ko sa Diyos. Madalas kong natatagpuan ang sarili ko na nakahawak sa aklat ng mga salita ng Diyos, nakatulala lang. Talagang nagdusa ako. Ibinuhos ko ang puso ko sa Diyos: “O Diyos, labis akong nasasaktan ngayon. Alam ko na hindi Kita dapat sisihin sa mga problema sa kalusugan ng anak kong lalaki, ngunit hindi ko maintindihan ang kalooban Mo o kung paano ko dapat malampasan ito. O Diyos, pakiusap, patnubayan Mo ako na maunawaan ang Iyong kalooban.” Naisip ko ang mga salitang ito ng Diyos pagkatapos ng panalangin ko: “Ipagpalagay nang inalis ng Diyos si Job matapos siyang magpatotoo para sa Kanya: magiging matuwid din ang Diyos noon.” Pagkatapos ay nahanap ko agad ang himnong ito ng mga salita ng Diyos: “Ang katuwiran ay walang kinalaman sa pagiging makatarungan o makatwiran; hindi ito egalitaryanismo, o pagbibigay sa iyo ng nararapat sa iyo alinsunod sa gawaing natapos mo, o binabayaran ka para sa anumang gawaing natapos mo, o ibinibigay sa iyo ang nararapat sa iyo ayon sa kung gaano ka nagsisikap. Hindi ito katuwiran. Ipagpalagay nang inalis ng Diyos si Job matapos siyang magpatotoo para sa Kanya: magiging matuwid din ang Diyos noon. Bakit ito tinatawag na katuwiran? Mula sa pananaw ng isang tao, kung nakaayon sa mga kuru-kuro ng mga tao ang isang bagay, napakadali para sa kanila ang sabihin na matuwid ang Diyos; gayunman, kung hindi nila nakikita na nakaayon ang bagay na iyon sa kanilang mga kuru-kuro—kung ito ay isang bagay na hindi nila kayang unawain—mahihirapan silang sabihin na matuwid ang Diyos. Ang pinakadiwa ng Diyos ay katuwiran. Bagama’t hindi madaling unawain ang Kanyang ginagawa, matuwid ang lahat ng Kanyang ginagawa; hindi lamang talaga ito nauunawaan ng mga tao. Nang ibigay ng Diyos si Pedro kay Satanas, paano tumugon si Pedro? ‘Hindi maarok ng sangkatauhan ang Iyong ginagawa, ngunit lahat ng Iyong ginagawa ay kinapapalooban ng Iyong mabuting kalooban; mayroong katuwiran sa lahat ng iyon. Paanong hindi ko pupurihin ang Iyong matatalinong gawa?’ Lahat ng ginagawa ng Diyos ay matuwid. Bagama’t maaaring hindi mo ito maarok, hindi ka dapat manghusga nang basta-basta. Kung may ginagawa Siya na mukhang hindi makatwiran para sa iyo, o kung mayroon kang anumang mga kuru-kuro tungkol doon, at hinihikayat ka nitong sabihin na hindi Siya matuwid, masyado kang hindi makatwiran. Nakakita si Pedro ng ilang bagay na hindi maunawaan, ngunit sigurado siya na naroon ang karunungan ng Diyos at na nasa mga bagay na iyon ang Kanyang kabutihang-loob. Hindi maaarok ng mga tao ang lahat ng bagay; napakaraming bagay silang hindi nauunawaan. Hindi madaling malaman ang disposisyon ng Diyos” (“Ang Lahat ng Ginagawa ng Diyos ay Matuwid” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Habang paulit-ulit kong iniisip ang mga salita ng Diyos, nagliwanag ang puso ko. Ang pagiging matuwid ng Diyos ay hindi gaya ng inisip kong patas at makatuwiran o pantay, at hindi ito tungkol sa pagtanggap ng kabayaran sa iyong gawain, na nakukuha ang iyong ibinigay. Hindi matarok ng mga tao ang mga gawa ng Diyos, pero anuman ang Kanyang gawin o paano man Niya pakitunguhan ang isang tao, lahat ng ito ay matuwid. Nakapaloob dito ang karunungan ng Diyos. Iyon ay dahil ang Kanyang pinakadiwa ay matuwid. Nakita ko na hindi ko naintindihan ang matuwid na disposisyon ng Diyos. May kuru-kuro ako na dahil naniwala ako sa Diyos, dapat na bantayan Niya ako; dahil ginugol ko ang sarili ko sa Diyos, dapat Niya itong gawin sa akin sa lahat ng paraan at gawing maayos ang landas ko. Naisip ko na dahil naniwala ako sa Diyos, dapat na pagpalain ang buong pamilya ko. Hindi ba ako nakikipagkasunduan sa Diyos?

Habang naiisip ito, binuksan ko ang aklat ng mga salita ng Diyos at binasa ko ang siping ito: “Ang iyong hinahabol ay ang matamo ang kapayapaan pagkatapos na maniwala sa Diyos, upang ang iyong mga anak ay mailayo sa sakit, upang ang iyong asawang lalaki ay magkaroon ng magandang trabaho, upang ang iyong anak na lalaki ay magkaroon ng mabuting asawang babae, upang ang iyong anak na babae ay makatagpo ng disenteng asawang lalaki, upang ang iyong mga baka at mga kabayo ay makapag-araro nang mahusay, upang magkaroon ng isang taon ng magandang panahon para sa iyong mga tanim. Ito ang iyong hinahanap. Ang iyong hinahabol ay para mabuhay lamang nang maginhawa, upang walang mga aksidenteng dumating sa iyong pamilya, upang ang hangin ay lampasan ka lamang, upang ang iyong mukha ay hindi mabahiran ng dumi, upang ang mga tanim ng iyong pamilya ay hindi bahain, upang ikaw ay hindi maapektuhan ng anumang sakuna, upang mabuhay sa pag-iingat ng Diyos, upang mabuhay sa isang maginhawang tirahan. Ang duwag na kagaya mo, na palaging naghahabol sa laman—mayroon ka bang puso, mayroon ka bang espiritu? Hindi ka ba isang hayop? Ibinibigay Ko sa iyo ang tamang daan nang hindi humihingi ng anumang kapalit, gayunman ay hindi ka nagsisikap. Isa ka ba sa mga naniniwala sa Diyos? Ipinagkakaloob Ko ang tunay na buhay ng tao sa iyo, gayunman ay hindi ka nagsisikap. Wala ka bang pagkakaiba sa isang baboy o isang aso? Ang mga baboy ay hindi naghahangad ng buhay ng tao, hindi nila hinahangad na maging malinis, at hindi nila nauunawaan kung ano ang buhay. Bawat araw, pagkatapos nilang kumain nang busog, natutulog na sila. Naibigay Ko na sa iyo ang tamang daan, gayunman ay hindi mo ito nakamtan: Wala kang pag-aari. Payag ka bang magpatuloy sa ganitong buhay, ang buhay ng isang baboy? Ano nga ba ang kahalagahan ng mga gayong tao na nabubuhay? Ang iyong buhay ay kasumpa-sumpa at walang-dangal, nabubuhay ka sa gitna ng karumihan at kahalayan, at hindi ka naghahabol ng anumang layunin; hindi ba’t ang iyong buhay ang pinakahamak sa lahat? Mayroon ka bang lakas ng loob na tumingin sa Diyos? Kung magpapatuloy ka na dumanas nang ganito, hindi ba’t wala kang matatamo?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Ibinunyag ng mga salita ng Diyos ang lahat ng motibo at labis na pag-asang mayroon ako sa aking pananampalataya. Iniwan akong walang mapagtaguan ng bawat isang tanong ng Diyos. Naalala ko na mula sa simula ang aking pananampalataya ay para lamang magkamit ng mga pagpapala. Inakala ko na sa pamamagitan ng paggugol sa sarili ko sa Diyos sa paniniwala ko, pagpapalain ako ng Diyos ng isang mapayapang buhay-tahanan at kalusugan para sa anak kong lalaki. Kaya patuloy kong ginagawa ang tungkulin ko kahit na siniraan ako ng mga kaibigan at pamilya ko. Noong muling sumumpong ang sakit ng anak kong lalaki, akala ko ay sinusubok ako ng Diyos para makita kung may tunay na pananampalataya ako sa Kanya. Inisip ko na hangga’t nakakaya ko ang mga pagdurusa at nagpapatotoo sa Diyos, tiyak na pagpapalain Niya ako at ang anak ko ay gagaling. Kaya noong nagkasakit uli siya at nalagay pa sa panganib ang buhay niya, ang pag-asa ko sa mga pagpapala at biyaya ay nasira sa isang iglap. Nagsimula akong magreklamo at mangatwiran sa Diyos, at sinisi ko ang Diyos dahil sa pagiging hindi patas. Nawala rin ang gana ko na gawin ang tungkulin ko. Ang mga paghatol at pagpapahayag sa mga salita ng Diyos ang nagpakita sa akin na ang lahat ng labis kong paggawa ay upang makamtan lang bilang kapalit ang mga pagpapala mula sa Diyos. Ganap na pakikipagkasunduan iyon sa Diyos, upang dayain ang Diyos. Ganap akong nakumbinsi sa harapan ng realidad at nakita ko na ang Diyos ay tunay na banal at matuwid. Kaya Niyang makita ang ating mga puso’t isipan. Kung hindi dahil sa magkakasunod na mga sitwasyong ito na nagpakita na ang pananampalataya ko ay madumi at may mali akong pananaw sa paghahanap, maililigaw pa rin ako ng sarili kong panlabas na mabuting asal. Maiisip ko pa rin na ako ay may malakas na debosyon at nagpapatotoo sa Diyos. Nakita ko na hindi ko pala kilala ang sarili ko.

Kalaunan ay binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Nahaharap sa kalagayan ng tao at saloobin ng tao sa Diyos, gumawa ang Diyos ng bagong gawain, na pinahihintulutan ang tao na taglayin pareho ang kaalaman ukol sa Kanya at pagkamasunurin sa Kanya, at kapwa pag-ibig at patotoo. Kaya, kailangang maranasan ng tao ang pagpipino ng Diyos sa kanya, gayundin ang Kanyang paghatol, pakikitungo at pagtatabas sa kanya, kung wala ito hindi kailanman makikilala ng tao ang Diyos, at hindi kailanman makakaya na tunay na umibig at magpatotoo sa Kanya. Ang pagpipino ng Diyos sa tao ay hindi lamang para sa kapakanan ng isang may-kinikilingang epekto, nguni’t para sa kapakanan ng isang maraming-mukhang epekto. Sa ganitong paraan lamang ginagawa ng Diyos ang gawain ng pagpipino sa kanila na nakahandang hanapin ang katotohanan, upang ang kapasiyahan at pag-ibig nila ay magawang perpekto ng Diyos. Sa kanilang mga nakahandang hanapin ang katotohanan at nananabik para sa Diyos, walang anuman ang mas makahulugan, o lubhang makatutulong, kaysa sa pagpipino na kagaya nito. Ang disposisyon ng Diyos ay hindi kaagad nakikilala o nauunawaan ng tao, sapagka’t ang Diyos, sa bandang huli, ay Diyos. Sa huli, imposible para sa Diyos na magkaroon ng kaparehong disposisyon kagaya ng sa tao, at kaya hindi madali para sa tao na malaman ang Kanyang disposisyon. Ang katotohanan ay hindi likas na taglay ng tao, at hindi madaling nauunawaan ng mga ginawang tiwali ni Satanas; ang tao ay walang katotohanan, at walang kapasiyahan na isagawa ang katotohanan, at kung hindi siya nagdurusa at hindi pinipino o hinahatulan, ang kanyang kapasiyahan ay hindi magagawang perpekto kailanman. Para sa lahat ng mga tao, ang pagpipino ay napakasakit, at napakahirap tanggapin—ngunit sa panahon ng pagpipino ginagawang payak ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon sa tao, at isinasapubliko ang Kanyang mga hinihingi para sa tao, at nagbibigay ng mas maraming kaliwanagan, at mas maraming pagtatabas at pakikitungo; sa pamamagitan ng paghahambing sa mga katunayan at sa katotohanan, binibigyan Niya ang tao ng higit na kaalaman sa sarili niya at sa katotohanan, at binibigyan ang tao ng higit na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa gayon ay pinahihintulutan ang tao na magkaroon ng mas tunay at mas dalisay na pag-ibig sa Diyos. Iyon ang mga layunin ng Diyos sa pagsasakatuparan ng pagpipino” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Mula sa mga salita ng Diyos, naunawaan ko na sinusubok at pinipino tayo ng Diyos, at nagsasaayos para sa atin ng mahihirap na sitwasyon upang ibunyag at linisin tayo, upang makita natin ang katotohanan ng ginawa tayong tiwali ni Satanas at magkaroon ng pagkaunawa sa ating mga tiwaling disposisyon at sa karumihan ng ating pananampalataya. Pagkatapos, tayo ay maaaring maghangad ng katotohanan, malinis at mabago, at magkamit ng tunay na pananampalataya at pagpapasakop sa Diyos. Sa huli, maaari tayong maligtas ng Diyos. Ang paulit-ulit na pagkakasakit ng anak kong lalaki ay ganap na naghayag ng motibasyong magkaroon ng mga pagpapala na itinatago ko. Nagninilay sa sarili ko, nakita ko na iniisip ko ang lahat ng posible kong gawin upang magkaroon ng mga pagpapala mula sa Diyos. Mukhang masigasig talaga ako at nakatuon sa paghahanap, pero ang mga kasuklam-suklam kong motibo ay nasa likod ng mga iyon. Kinontrol ako ng lason ni Satanas na “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba.” Inisip ko muna ang sarili kong mga interes sa lahat ng ginawa ko at nang mawasak ang mga inaasahan ko, nilabanan ko ang Diyos at ninais kong magkipagkasunduan sa Kanya. Ipinakita ko ang lahat ng uri ng kapangitan. Talagang labis akong makasarili at kasuklam-suklam! Paano iyon matatawag na pagkakaroon ng pananampalataya sa Diyos? Nilalabanan ko lang Siya at sinusubukang dayain Siya. Nang maunawaan ko ito, nagpatirapa ako sa harapan ng Diyos sa panalangin, sinasabing, “O Diyos, sa lahat ng mga lumipas na taon ay dinaya Kita, pinanghahawakan ang mga motibo ko upang magkaroon ng mga pagpapala. Sinusubukan kong makipagkasunduan sa Iyo palagi at ganap na wala akong katapatan. Napakamakasarili ko at kasuklam-suklam, at kulang ako sa pagiging makatao! Handa ako na isuko ang aking mga motibo upang makamit ang mga pagpapala, na iwan ang aking anak na lalaki sa Iyong mga kamay, at magpasakop sa Iyong mga pagsasaayos. Talagang hindi na ako magrereklamo!” Talagang nakaramdam ako ng kalayaan at kapayapaan pagkatapos ng panalanging ito.

Kalaunan, noong nasa ibang bayan ako para sa tungkulin ko, tinawagan ako ng asawa ko at sinabi na ang sakit ng anak naming lalaki ay kumalat. May mga tumor siya sa kanyang ulo, likod, at leeg. Wala nang pag-asang makontrol pa ito. Hindi talaga ako nakapagsalita nang matagal pagkatapos kong marinig ang sinabi niyang iyon. Hindi ko kayang maisip ang kondisyon ng anak kong lalaki at talagang hindi ko kayang harapin kung paano nangyayari ang mga bagay. Paulit-ulit akong tumawag sa Diyos, “O Diyos, labis akong nanghihina ngayon. Pakiusap, liwanagan Mo ako at tulungan akong maunawaan ang Iyong kalooban.” Pagkatapos manalangin, nabasa ko ang siping ito mula sa mga salita ng Diyos: “Sa tao, marami ang ginagawa ng Diyos na hindi kayang unawain at ni hindi kapani-paniwala. Kapag nais ng Diyos na pangasiwaan ang isang tao, ang pangangasiwang ito ay madalas na salungat sa mga kuru-kuro ng tao, at hindi niya kayang unawain, gayon pa man ito mismong di-pagkakatugma at kawalan ng kakayahang maunawaan ay mga pagsubok at hamon ng Diyos sa tao. Samantala, si Abraham ay nagpakita ng pagsunod sa Diyos sa sarili niya mismo, na pinaka-pangunahing kondisyon ng kanyang kakayahang tugunan ang hinihingi ng Diyos. … Kahit na, sa iba’t ibang konteksto, ginagamit ng Diyos ang iba’t ibang paraan ng pagsubok sa bawat tao, nakita ng Diyos kay Abraham ang nais Niya, nakita Niyang totoo ang puso ni Abraham at walang kondisyon ang kanyang pagsunod. Ito mismong ‘kawalan ng kondisyon’ na ito ang ninais ng Diyos. Madalas sabihin ng mga tao na, ‘Inialay ko na ito, tinalikuran ko na iyan—bakit hindi pa rin nasisiyahan ang Diyos sa akin? Bakit Niya ako laging isinasailalim sa mga pagsubok? Bakit Niya ako parating sinusubukan?’ Ito ay nagpapakita ng isang katotohanan: Hindi nakita ng Diyos ang iyong puso, at hindi Niya nakamit ang iyong puso. Ang ipinahihiwatig nito ay hindi Niya nakita ang katapatan na gaya ng ipinamalas ni Abraham nang nagawa niyang itaas ang sundang upang patayin ang kanyang anak sa pamamagitan ng sarili niyang mga kamay at ialay siya sa Diyos. Hindi Niya nakita ang iyong walang kondisyong pagsunod, at hindi pa Siya nakaramdam ng kalinga sa iyo. Samakatuwid, natural lamang na patuloy kang sinusubok ng Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II). Paulit-ulit kong pinag-isipan ang mga salitang ito. Noong inialay ni Abraham ang tanging anak niya sa Diyos, hindi siya humingi ng anuman para sa kanya o nakipagtalo man. Alam niya nang walang pag-aalinlangan na ang kanyang anak ay ibinigay ng Diyos at tama at angkop na ibigay siyang muli, gaya ng nais ng Diyos. Iyon ang uri ng konsensya at katinuan na dapat mayroon ang isang nilalang. Kahit na napakasakit nito para sa kanya, nagawa pa rin niyang magpasakop sa mga hinihingi ng Diyos. Sa huli, talagang kinuha niya ang patalim upang patayin ang kanyang anak, na nagpapakita na ang kanyang pananampalataya at pagsunod sa Diyos ay tapat at kayang mapagtiisan ang isang tunay na pagsubok. Pero narito ako. Sinabi ko na handa ako na magpasakop sa mga pagsasaayos ng Diyos at ibigay ang anak kong lalaki sa Diyos, pero hinawakan ko ang mga sarili kong hinihingi sa puso ko. Lalo na noong narinig ko na ang kondisyon niya ay lumala at hindi na kayang gamutin, hinaharap ang posibilidad na mawala siya sa akin, nalaman ko na may mga hinihingi ako sa loob ko. Hindi ko sinabi ang mga ito, pero sa puso ko gusto kong hilingin sa Diyos na pagalingin siya. Nakita ko na talagang hindi ako makatwiran at kulang ako sa pagsunod sa Diyos. Ang totoo, ang anak kong lalaki ay hindi ko personal na pagmamay-ari. Hiningahan siya ng buhay ng Diyos. Ang katawan ko ay kasangkapan lang upang maisilang siya. Ang buong buhay niya ay itinalaga at ganap na inayos ng Diyos matagal na panahon na ang nakakalipas. Nagpasya na ang Diyos kung gaano siya magdurusa, kung gaanong paghihirap ang haharapin niya sa buong buhay niya. Kailangan kong magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos. Habang iniisip ito, nanalangin ako sa Diyos, “O, Diyos, hindi sa akin ang anak kong lalaki. Kukunin Mo man siya o hindi, alam ko na nakapaloob dito ang Iyong mabuting kalooban. Handa po akong magpasakop at ilagay ang buhay ng anak kong lalaki sa Iyong mga kamay. Hindi na po ako magrereklamo, anuman ang Iyong gawin.” Nawala ang sakit na naramdaman ko pagkatapos kong manalangin. Mabilis na lumipas ang isang buwan. Isang araw, pagkauwi ko galing sa isang pagtitipon, tinawagan ako ng asawa ko at nasasabik na sinabi sa akin na lahat ng mga tumor ng anak naming lalaki ay nawala na. Nakumpirma ito ng ginawang CT scan sa ospital. Noong narinig ko ang balita, sobrang tuwa ko na napaiyak ako. Paulit-ulit na sumisigaw ako sa puso ko, “Salamat sa Diyos!” Ang partikular na karanasang ito ay talagang ipinakita sa akin ang dakilang kapangyarihan ng Diyos at ipinadanas sa akin ang mga salitang ito mula sa Kanya: “Anuman at lahat ng bagay, buhay man o patay, ay lilipat, magbabago, mapapanibago, at maglalaho alinsunod sa mga iniisip ng Diyos. Ganito pinamumunuan ng Diyos ang lahat ng bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao). Talagang ipinakita sa akin nito ang pagkamakapangyarihan sa lahat at soberanya ng Diyos, na kaya Niyang gawin ang isang bagay mula sa wala, at gawing ang isang bagay na umiiral na mawala. Lahat ay isinaayos ng kamay ng Diyos. Buong puso akong nagpasalamat sa Diyos!

Isang taon ang lumipas at nakatanggap ako ng hindi inaasahang mensahe mula sa asawa ko na ang sakit ng anak naming lalaki ay bumalik at nasa ospital siya upang magpa-chemo. Nasaktan ako nang marinig iyon pero naalala ko ang dati kong karanasan. Nakahanda akong magpasakop sa mga orkestrasyon at pagsasaayos ng Diyos. Sa gulat ko, nakalabas ang anak ko pagkatapos lang ng dalawang linggo at nanatili siyang malusog hanggang sa araw na ito. Kahit na sinisi ko ang Diyos at nagkamali ako ng pagkaunawa sa Kanya tungkol sa karamdaman ng aking anak, hindi Siya nagtuon sa kamangmangan ko, kundi niliwanagan at ginabayan ako ng Kanyang mga salita upang maunawaan ko ang pagkamakapangyarihan sa lahat at soberanya ng Diyos at mabago ang maling pananaw ng pagkakaroon ng pananampalataya upang magkaroon lang ng mga pagpapala. Ito ay tunay na biyaya at mga pagpapala ng Diyos para sa akin! Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

75. Ang Matinding Pagsubok ng Karamdaman

Ni Zhongxin, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Mas higit pa sa bilang ng mga butil ng buhangin sa tabing-dagat ang Aking mga gawa, at mas lalong dakila pa kaysa sa lahat ng anak ni Solomon ang Aking karunungan, ngunit ang palagay sa Akin ng mga tao ay isa lamang manggagamot na walang kabuluhan at isang hindi kilalang guro ng tao. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang pagalingin Ko sila. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang gamitin Ko ang Aking mga kapangyarihan upang itaboy ang masasamang espiritu mula sa kanilang katawan, at napakaraming naniniwala sa Akin para lamang makatanggap sila ng kapayapaan at kagalakan mula sa Akin. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang hingan Ako ng mas maraming materyal na kayamanan. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang gugulin ang buhay na ito sa kapayapaan at maging ligtas at matiwasay sa mundong darating. Napakaraming naniniwala sa Akin para maiwasang magdusa sa impiyerno at para matanggap ang mga pagpapala ng langit. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang sa pansamantalang kaginhawahan, ngunit hindi naghahangad na magkamit ng anuman sa mundong darating. Nang ibuhos Ko ang Aking matinding galit sa tao at bawiin ang lahat ng kaligayahan at kapayapaan na dati niyang taglay, nagsimulang magduda ang tao. Noong ibinigay Ko sa tao ang pagdurusa ng impiyerno at binawi ang mga pagpapala ng langit, ang kahihiyan ng tao ay naging galit. Noong hilingin ng tao na pagalingin Ko siya, hindi Ko siya pinakinggan at namuhi Ako sa kanya; lumayo sa Akin ang tao upang hanapin ang paraan ng panggagaway at pangkukulam. Noong alisin Ko ang lahat ng hiningi ng tao sa Akin, naglaho ang lahat ng nasa tao nang walang bakas. Samakatuwid, sinasabi Ko na ang tao ay may pananampalataya sa Akin sapagkat Ako’y nagbibigay ng masyadong maraming biyaya, at masyadong maraming magiging pakinabang” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ano ang Alam Mo sa Pananampalataya?). Nang mabasa ko ito noon, sinabi ko lang na totoong lahat ang sinabi rito ng Diyos, pero hindi ko ito talaga naunawaan. Inisip ko na dahil maraming taon na akong naniniwala sa Diyos, at isinantabi ko ang trabaho at pamilya ko, inilaan ang sarili, at nagpakahirap sa tungkulin, hindi ko Siya sisisihin o pagtataksilan. Pero nang dumaan ako sa matinding suliranin ng pagkakaroon ng malubhang karamdaman, hindi ko naunawaan ang Diyos at sinisi ko Siya. Ang motibo kong mapagpala at makipagkasunduan sa Diyos ay malinaw na nalantad. Noon lamang ako lubos na nakumbinsi ng mga salita ng Diyos na naglalantad ng mga tao at ang aking mga pananaw sa aking pananampalataya ay nabago.

Isang araw noong Hulyo 2018, may nakapa ako na maliit at matigas na bukol sa kaliwang suso ko. Hindi ko ito gaanong pinansin at inisip na matatanggal ito ng gamot sa pamamaga. Pero sa sumunod na dalawang buwan, lalo itong lumala. Pinagpapawisan ako sa gabi at nanghihina, at talagang masakit ang paligid ng bukol. Nag-isip ako kung mayroon ba talagang problema, pero inalo ko na lang ang sarili ko na wala lang iyon. May pananampalataya ako sa Diyos at araw-araw na abala sa pagtupad ng tungkulin ko sa iglesia. Inisip ko na pangangalagaan ako ng Diyos. Isang gabi, nagising ako sa matinding kirot. May lumabas na dilaw na likido mula sa suso ko, at alam ko nang may dapat ikabahala. Sumugod kaming mag-asawa sa ospital para ipasuri ito. At dumating ang resulta: may kanser ako sa suso. Bumilis ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang sinabi ng doktor. “Kanser sa suso?” Naisip ko. “Lagpas trenta anyos pa lang ako! Paano nangyari iyon?” Paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko, “Hindi. Hindi puwedeng mangyari sa akin ito. Mananampalataya ako, at tinutupad ko ang tungkulin ko sa iglesia sa loob ng maraming taon. Pangangalagaan at poprotektahan ako ng Diyos. Malamang nagkamali ang doktor.” Umasa akong hindi iyon totoo. Ni hindi ko alam kung paano ako nakauwi mula sa ospital nang araw na iyon. Nakita ng asawa ko na nagulumihanan ako at sinubukan niya akong aluin. Sabi niya, “Maliit na ospital lang iyan at hindi gaanong mahusay ang mga doktor. Baka nagkamali sila. Ipapasuri kita sa malaking ospital.” Nakadama ako ng kaunting pag-asa nang sinabi niya iyon. Sa kasamaang-palad, kinumpirma ng doktor sa malaking ospital ang diyagnosis: Kanser sa suso. Sabi rin niya, nasa bandang huling stage na ito, at kailangan akong ma-chemo at maoperahan, kung hindi ay lalala ito. Nablangko ang isip ko at nanikip ang aking dibdib. Naisip ko, “Magkano ang magagastos sa lahat ng ito? Paano kung mamatay ako sa kalagitnaan ng chemo? Paano mababayaran ng pamilya ko ang mga utang?” Desperado ako at walang magawa.

Matapos ang unang round ng chemo, sumakit nang labis ang buong katawan ko. Ayokong kumilos at lagi akong hilo. Nakabawi lang ako ng lakas nang lumipas na ang epekto ng mga gamot matapos ang ilang araw. Maraming taon akong naniwala sa Diyos, nagsakripisyo at naglaan ng aking sarili sa tungkulin. Lagi kong tinutupad ang tungkulin ko, kahit mahirap, at walang pagtitipon na hindi ko dinaluhan. Lagi kong tinutulungan ang mga kapatid sa kanilang problema. Nagpakasipag ako, at para ano? Bakit hindi ako pinangangalagaan ng Diyos? Hindi ko na magawa ang tungkulin ko. Para na akong nasa bingit ng kamatayan. Gusto na ba akong tanggalin ng Diyos? May limang chemo pa akong haharapin at isang operasyon. Paano ko ito kakayanin? Maliban pa sa lahat ng sakit at paghihirap, kung mamatay ako, ibig bang sabihin, nasayang lahat ang pagsampalataya ko nang maraming taon? Napaluha ako dahil diyan. Talagang nagdusa ako nang mga araw na iyon. Binasa ko ang mga salita ng Diyos pero hindi ko maunawaan, at ayaw kong manalangin. Napakadilim ng aking espiritu at palayo ako nang palayo sa Diyos.

Isang araw, binisita ako ni Sister Li na mula sa iglesia at magiliw na kinumusta ang kondisyon ko. Nang makitang nahihirapan at nanghihina ang loob ko dahil sa matinding sakit, nagbahagi siya sa akin. Sabi niya, “Itinutulot ng Diyos na dapuan tayo ng sakit. Dapat tayong magdasal at magsaliksik pa at tiyak na ipapaunawa sa atin ng Diyos ang Kanyang kalooban. …” Naantig ako nang marinig ko siyang magbahagi. Siguro hindi gusto ng Diyos na tanggalin ako kundi mayroong aral na nais Niyang matutunan ko! Pagkaalis niya, nagdasal akong muli sa Diyos, sabi ko, “Diyos ko, matagal na akong pinapahirapan ng sakit, at hindi Kita inunawa bagkus sinisi pa. Sa pamamagitan ng paalala ng aking kapatid ngayong araw, alam ko na ngayon na nariyan ang Iyong kalooban sa likod ng karamdamang ito, pero hindi ko pa rin alam ang aral na dapat kong matutuhan sa sitwasyong ito. Pakiusap po na gabayan ako.”

Pagkatapos niyan ay nagdasal ako sa Diyos nang ganoon araw-araw. Isang araw, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Ang pagpasok sa mga pagsubok ay iniiwan kang walang pagmamahal o pananampalataya, kulang ka sa panalangin at hindi mo nagagawang umawit ng mga himno, at hindi mo namamalayan, sa gitna nito ay nakikilala mo ang iyong sarili. Maraming paraan ang Diyos para maperpekto ang tao. Ginagamit Niya ang lahat ng uri ng sitwasyon para pakitunguhan ang tiwaling disposisyon ng tao, at gumagamit ng iba’t ibang bagay upang ilantad ang tao; sa isang bagay, pinakikitunguhan Niya ang tao, sa isa pa ay inilalantad Niya ang tao, at sa isa pa ay ibinubunyag Niya ang tao, hinuhukay at ibinubunyag ang ‘mga hiwaga’ sa kaibuturan ng puso ng tao, at ipinakikita sa tao ang kanyang kalikasan sa pamamagitan ng paghahayag sa marami sa kanyang mga kalagayan. Pineperpekto ng Diyos ang tao sa pamamagitan ng maraming pamamaraan—sa pamamagitan ng paghahayag, pakikitungo, pagpipino, at pagkastigo sa tao—para malaman ng tao na ang Diyos ay praktikal” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaon Lamang mga Nakatuon sa Pagsasagawa ang Mapeperpekto). Habang pinagninilayan ko ang mga salita ng Diyos, naunawaan ko rin sa wakas ang Kanyang kalooban. Kumikilos ang Diyos sa mga huling araw upang gawing perpekto ang mga tao sa pamamagitan ng paglalantad sa ating mga tiwaling disposisyon sa lahat ng uri ng sitwasyon at paggamit ng paghatol at mga paghahayag ng Kanyang mga salita nang sa gayon ay maunawaan natin ang ating masasamang disposisyon, hangarin at isagawa natin ang katotohanan, at sa huli’y malinis at mabago ang ating mga tiwaling disposisyon. Naunawaan ko na itinulot ng Diyos na magkasakit ako hindi upang sadyaing tanggalin o saktan ako, kundi para linisin at baguhin ako. Uunawain ko na ang Diyos at hindi na maghihinanakit. Dapat na magpasakop ako, hangarin ang katotohanan sa gitna ng aking karamdaman, at pagnilayan at kilalanin ang sarili. Nang naunawaan ko ang kalooban ng Diyos hindi na ako gaanong nalungkot o nasaktan. Nagdasal ako na nagpapasakop sa Diyos.

At nang matapos ako, naalala ko ang linyang ito mula sa mga salita ng Diyos: “Ang iyong hinahabol ay para mabuhay lamang nang maginhawa, upang walang mga aksidenteng dumating sa iyong pamilya, upang ang hangin ay lampasan ka lamang, upang ang iyong mukha ay hindi mabahiran ng dumi…” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Nagmadali akong hanapin ito sa aklat ko ng mga salita ng Diyos at nakita ang talatang ito: “Umaasa ka na ang iyong pananampalataya sa Diyos ay hindi magsasanhi ng anumang mga hamon o mga kapighatian, o ng kahit katiting na paghihirap. Lagi mong hinahabol ang mga bagay na walang-halaga, at hindi mo pinahahalagahan ang buhay, sa halip ay inuuna mo ang iyong sariling matataas na kaisipan bago ang katotohanan. Ikaw nga ay walang-halaga! Nabubuhay ka na parang isang baboy—ano nga ba ang pagkakaiba sa pagitan mo, at ng mga baboy at mga aso? Hindi ba’t lahat niyaong hindi naghahabol sa katotohanan, at sa halip ay iniibig ang laman, ay mga hayop? Ang mga patay ba na walang mga espiritu ay lumalakad na mga bangkay? Gaano na karaming salita ang nasambit sa gitna ninyo? Kaunting trabaho lamang ba ang nagawa sa gitna ninyo? Gaano na karami ang naipagkaloob Ko sa inyo? Kaya bakit hindi mo ito nakamit? Ano ang iyong mairereklamo? Hindi ba’t wala kang natamo dahil sa iyong labis na pag-ibig sa laman? At hindi ba’t dahil ito sa iyong mga kaisipan na masyadong mataas? Hindi ba’t dahil ito sa ikaw ay napakahangal? Kung hindi mo kayang matamo ang mga pagpapalang ito, masisisi mo ba ang Diyos sa hindi pagliligtas sa iyo? Ang iyong hinahabol ay ang matamo ang kapayapaan pagkatapos na maniwala sa Diyos, upang ang iyong mga anak ay mailayo sa sakit, upang ang iyong asawang lalaki ay magkaroon ng magandang trabaho, upang ang iyong anak na lalaki ay magkaroon ng mabuting asawang babae, upang ang iyong anak na babae ay makatagpo ng disenteng asawang lalaki, upang ang iyong mga baka at mga kabayo ay makapag-araro nang mahusay, upang magkaroon ng isang taon ng magandang panahon para sa iyong mga tanim. Ito ang iyong hinahanap. Ang iyong hinahabol ay para mabuhay lamang nang maginhawa, upang walang mga aksidenteng dumating sa iyong pamilya, upang ang hangin ay lampasan ka lamang, upang ang iyong mukha ay hindi mabahiran ng dumi, upang ang mga tanim ng iyong pamilya ay hindi bahain, upang ikaw ay hindi maapektuhan ng anumang sakuna, upang mabuhay sa pag-iingat ng Diyos, upang mabuhay sa isang maginhawang tirahan. Ang duwag na kagaya mo, na palaging naghahabol sa laman—mayroon ka bang puso, mayroon ka bang espiritu? Hindi ka ba isang hayop? Ibinibigay Ko sa iyo ang tamang daan nang hindi humihingi ng anumang kapalit, gayunman ay hindi ka nagsisikap. Isa ka ba sa mga naniniwala sa Diyos? Ipinagkakaloob Ko ang tunay na buhay ng tao sa iyo, gayunman ay hindi ka nagsisikap. Wala ka bang pagkakaiba sa isang baboy o isang aso? Ang mga baboy ay hindi naghahangad ng buhay ng tao, hindi nila hinahangad na maging malinis, at hindi nila nauunawaan kung ano ang buhay. Bawat araw, pagkatapos nilang kumain nang busog, natutulog na sila. Naibigay Ko na sa iyo ang tamang daan, gayunman ay hindi mo ito nakamtan: Wala kang pag-aari. Payag ka bang magpatuloy sa ganitong buhay, ang buhay ng isang baboy? Ano nga ba ang kahalagahan ng mga gayong tao na nabubuhay? Ang iyong buhay ay kasumpa-sumpa at walang-dangal, nabubuhay ka sa gitna ng karumihan at kahalayan, at hindi ka naghahabol ng anumang layunin; hindi ba’t ang iyong buhay ang pinakahamak sa lahat? Mayroon ka bang lakas ng loob na tumingin sa Diyos? Kung magpapatuloy ka na dumanas nang ganito, hindi ba’t wala kang matatamo? Ang tamang daan ay naibigay na sa iyo, ngunit kung makakamit mo ito sa kasukdulan o hindi ay nakasalalay sa iyong pansariling paghahabol” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Inilantad nang husto ng mga salita ng Diyos ang pagnanais kong mapagpala sa aking pananampalataya. Ginunita ko ang mga taon na nanampalataya ako, noong walang problema sa tahanan, malusog ako, at lahat ay mabuti, masigasig ako sa tungkulin at tila walang kapaguran. Pero noong nagkakanser ako, naging hindi maganda ang pananaw ko, hindi ko inunawa ang Diyos at sinisi ko pa Siya dahil hindi Niya ako pinangalagaan. Ginamit kong dahilan ang mga nagawa ko at nangatwiran sa Diyos. Nanghinayang ako sa lahat ng taon na nagsakripisyo ako. Namuhay ako na malayo sa Diyos at nagtataksil sa Kanya. Pero noong ako ay ilantad nang magsakit ako saka ko lang nakita na hindi pala ako tumutupad sa tungkulin at nagsasakripisyo na hanapin ang katotohanan o gawin ang tungkulin ng isang nilalang, pero ginagawa ko ang mga iyon para magtamo ng kapayapaan at pagpapala, nakikipagkasunduan ako sa Diyos para pagpalain ako kapalit ng mga sakripisyong ginawa ko. Gusto kong matamo ang lahat-lahat sa mundong ito at buhay na walang hanggan sa kabilang buhay. Ngayon, may kanser ako, at tila mamamatay ako na hindi mapagpapala. Sinisi ko ang Diyos sa pagiging di-makatarungan—wala na ako ni katiting na pagkatao. Inisip ko ang mga taon na nanampalataya ako. Napakaraming biyaya at pagpapala ang natanggap ko mula sa Diyos at diniligan at pinalakas nang lubos ng katotohanan. Napakarami nang ibinigay ng Diyos sa akin, pero hindi ko kailanman inisip na suklian ang Kanyang pagmamahal. Noong nagkasakit ako, hindi talaga ako nagpasakop sa Diyos. Hindi ko Siya inunawa at sinisi pa. Talagang wala ako ni katiting na konsiyensya at katinuan! Naunawaan ko sa wakas na itinulot ng Diyos na magkasakit ako para ilantad at linisin ang motibo kong pagpalain sa aking pananampalataya at ang mga mali kong pananaw sa paghahanap, at mahikayat akong pagtuunan ang paghahanap sa katotohanan at hangaring baguhin ang aking disposisyon. Nalungkot ako at sinisi ang sarili matapos kong maunawaan ang mabubuting layunin ng Diyos. Tahimik kong ginawa ang pagpapasiyang ito: “Gumaling man ako o hindi, hindi na ako manghihingi ng walang kabuluhan sa Diyos. Gusto ko na lang ipaubaya ang buhay at kamatayan ko sa mga kamay ng Diyos at magpasakop sa Kanyang mga pagsasaayos.” Mas napanatag na ako pagkatapos niyan. Hindi na ako nag-aalala at nababalisa, at nakakalma ko na ang sarili sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos, pagdarasal, at paghahanap sa Diyos.

Nang nagpasakop na ako, hindi na ako gaanong nasaktan nang muli akong i-chemo. Kahit na nakaramdan pa rin ako ng kaunting pagduduwal, ayos naman ang lahat. Ikinagulat at ikinainggit ito ng ibang mga pasyente. Alam ko sa puso ko na ito ay dahil lahat sa awa at pangangalaga ng Diyos. Lubos akong nagpapasalamat sa Diyos. Matapos ang ilang round ng chemo, lumiit na ang gaitlog na tumor. Hindi na gaanong masakit at wala nang anumang tumatagas. Sinabi ng doktor na mabilis ang paggaling ko, at kung magpapatuloy iyon, hindi na ako kailangang operahan pagkatapos ng anim na chemo. Napakasaya ko nang marinig ito, at panay ang pasalamat ko sa Diyos. Lalong lumago ang pananampalataya ko at inisip ko na kung masigasig kong kikilalanin ang aking sarili, marahil gagaling ako kahit walang operasyon.

Isang araw ng Marso ginawa ang huling chemo ko. Kabado ako, pero umaasa pa rin. Nang natapos iyon, sinabi ng doktor na kailangan ko pa ring operahan, tapos ay dalawang round pa ng chemo, at ilan pang radiotherapy. Nanikip ang dibdib ko at ang daming pumasok sa isip ko. Inisip ko, “Bakit nangyari ito? Pinagnilayan at inunawa ko naman ang dapat. Bakit hindi bumuti ang kondisyon ko? Malaking operasyon iyon, at maliban sa pilat na maiiwan, napakasakit ng chemo at radiotherapy na gagawin sa akin. Baka ikamatay ko pa iyon.…” Lalo akong nalungkot at nanghina ang buong katawan ko. Hindi ito makatarungan, at napaiyak ako. Isang gabi matapos akong operahan, nang nawala na ang pampamanhid, napaiyak ako sa kirot na dulot ng hiwa. Ni hindi ako makahinga nang malalim. Para bang ginawan ako ng mali at wala akong magawa. Napakahirap niyon para sa akin—kailan matatapos ang sakit? Sa paghihirap ko, binasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Para sa lahat ng mga tao, ang pagpipino ay napakasakit, at napakahirap tanggapin—ngunit sa panahon ng pagpipino ginagawang payak ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon sa tao, at isinasapubliko ang Kanyang mga hinihingi para sa tao, at nagbibigay ng mas maraming kaliwanagan, at mas maraming pagtatabas at pakikitungo; sa pamamagitan ng paghahambing sa mga katunayan at sa katotohanan, binibigyan Niya ang tao ng higit na kaalaman sa sarili niya at sa katotohanan, at binibigyan ang tao ng higit na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa gayon ay pinahihintulutan ang tao na magkaroon ng mas tunay at mas dalisay na pag-ibig sa Diyos. Iyon ang mga layunin ng Diyos sa pagsasakatuparan ng pagpipino. Lahat ng gawain na ginagawa ng Diyos sa tao ay may sariling mga layunin at kabuluhan; ang Diyos ay hindi gumagawa ng walang kabuluhang gawain, ni hindi Siya gumagawa ng gawain na walang pakinabang sa tao. Ang pagpipino ay hindi nangangahulugan ng pag-aalis sa mga tao mula sa harap ng Diyos, at ni nangangahulugan ng pagwasak sa kanila sa impiyerno. Sa halip, nangangahulugan ito ng pagbabago sa disposisyon ng tao sa panahon ng pagpipino, pagbabago sa kanyang mga intensyon, sa kanyang dating mga pananaw, pagbabago sa kanyang pag-ibig sa Diyos, at pagbabago sa kanyang buong buhay. Ang pagpipino ay isang totoong pagsubok sa tao, at isang anyo ng totoong pagsasanay, at sa panahon lamang ng pagpipino magagampanan ng kanyang pag-ibig ang likas nitong tungkulin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Tumimo sa puso ko ang bawat salita ng Diyos at naantig ako nang husto. Alam kong ang kalooban ng Diyos sa aking pagkakasakit ay upang makilala ko talaga ang aking sarili, hanapin ko ang katotohanan, at linisin at baguhin ang aking tiwaling mga disposisyon. Dati, kahit napagtanto kong hindi dapat ako maghangad ng mga pagpapala sa pananampalataya ko, hindi ko pa rin lubusang nabibitawan ang motibo ko na makakuha ng mga pagpapala. Tinatago ko pa rin sa kaloob-looban ko ang mga labis-labis na gusto kong makuha sa Diyos Akala ko, dahil nakapagmuni-muni na ako at medyo nakilala ko na ang sarili ko, dapat alisin na ng Diyos ang sakit ko. Ang aking pagmumuni-muni at pagkilala sa sarili ay may bahid na personal na mga motibo at pinagtatakpan lang ng mga ito ang kagustuhan kong makipagkasundo sa Diyos. Hindi pa talaga ako nagsisi! Siniyasat ng Diyos ang mga nasa isipan ko at ginamit ang aking sakit upang ilantad ako, upang magmuni-muni pa at totoong magsisi. Iyan ang pagmamahal sa akin ng Diyos. Pagkatapos, nanalangin ako sa Diyos at sinabing, “Mahal kong Diyos, nauunawaan ko na ang kalooban Mo. Gusto ko nang iwaksi ang lahat ng personal na gusto at kahilingan ko at hanapin ang katotohanan sa sitwasyon na isinaayos Mo sa akin. Nawa’y gabayan Mo ako.”

Makalipas ang ilang araw, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Kapag ang mga tao ay nagsimulang maniwala sa Diyos, sino sa kanila ang walang sariling mga layunin, panghikayat, at ambisyon? Kahit na may isang bahagi sa kanila na naniniwala sa pag-iral ng Diyos, at nakakita sa pag-iral ng Diyos, ang kanilang paniniwala sa Diyos ay naglalaman pa rin ng ganoong mga panghikayat, at ang kanilang pangunahing layunin sa paniniwala sa Diyos ay ang pagtanggap ng Kanyang mga pagpapala at ng mga bagay na gusto nila. … Ang bawat tao ay madalas na gumagawa ng ganitong mga pagkalkula sa loob ng kanilang puso, at humihingi sila sa Diyos ng kapalit upang itaguyod ang mga bagay na nakahikayat sa kanila, mga ambisyon, at pag-iisip nang ayon sa isang kasunduan. Ibig sabihin, sa kanyang puso, ang tao ay patuloy na sinusubukan ang Diyos, patuloy na gumagawa ng mga plano tungkol sa Diyos, at patuloy na nakikipagtalo sa Diyos tungkol sa kaso ng kanyang katapusan, at sinusubukang makakuha ng pahayag mula sa Diyos, tinitingnan kung maaaring ibigay o hindi ng Diyos ang kanyang nais. Kasabay ng paghahangad sa Diyos, hindi itinuturing ng tao ang Diyos bilang Diyos. Palagi niyang sinubukang gumawa ng mga kasunduan sa Diyos, walang hinto sa paghingi sa Kanya, at pinipilit pa Siya sa bawat hakbang, sinusubukang makakuha ng isang milya matapos mabigyan ng isang pulgada. Kasabay ng pagsisikap na gumawa ng mga kasunduan sa Diyos, ang tao ay nakikipagtalo rin sa Kanya, at mayroon pang mga tao na, kapag may dumarating na mga pagsubok sa kanila o kaya ay nalagay sila mismo sa ilang mga sitwasyon, madalas na sila ay nagiging mahina, walang kibo, at pabaya sa kanilang trabaho, at puno ng mga reklamo tungkol sa Diyos. Magmula ng ang tao ay magsimulang maniwala sa Diyos, itinuturing ng tao ang Diyos na isang kornukopya, isang Swiss Army na lanseta, at itinuturing ang sarili niya na pinakamalaking pinagkakautangan ng Diyos, na para bang ang makakuha ng mga biyaya at pangako mula sa Diyos ay ang kanyang likas na karapatan at obligasyon, habang ang responsibilidad ng Diyos ay ang ingatan at pangalagaan ang tao at magbigay ng pangtustos sa kanya. Ganito ang pangunahing pagkaunawa sa ‘paniniwala sa Diyos,’ ng lahat ng taong naniniwala sa Diyos, at ito ang kanilang pinakamalalim na pagkaunawa sa konsepto ng paniniwala sa Diyos. Mula sa kalikasang diwa ng tao hanggang sa kanyang pansariling hinahangad, wala sa mga ito ang may kinalaman sa takot sa Diyos. Hindi maaari na ang ang layunin ng tao sa paniniwala sa Diyos ay may kinalaman sa pagsamba sa Diyos. Ibig sabihin, hindi kailanman itinuring o naintindihan ng tao na ang paniniwala sa Diyos ay nangangailangan ng pagkakaroon ng takot sa Diyos, at pagsamba sa Diyos. Sa harap ng ganitong mga kalagayan, ang diwa ng tao ay halatang-halata. At ano ang diwa na ito? Ito ay ang puso ng tao na may masamang hangarin, nagkikimkim ng pagtataksil at panlilinlang, walang pagmamahal sa pagiging patas at pagkamatuwid, o sa mga bagay na positibo, at ito ay kamuhi-muhi at sakim. Ang puso ng tao ay hindi na magiging mas sarado pa sa Diyos; hindi pa talaga niya ito ibinigay sa Diyos. Hindi pa kailanman nakita ng Diyos ang tunay na puso ng tao, at hindi rin Siya kailanman sinamba ng tao” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II). Sobrang hiya ko nang mabasa ko ito. Inilantad ng mga salita ng Diyos nang eksakto ang tunay kong kalagayan. Maraming taon na akong naniniwala sa Diyos at noon ko pa gustong pagpalain at makipagkasundo sa Diyos. Ramdam ko na dahil naniniwala ako sa Diyos at noon ko pa ginagawa ang tungkulin ko at inilalaan ang sarili sa iglesia, dapat pangalagaan at protektahan ako ng Diyos, at ilayo ako sa lahat ng sakit at pinsala. Akala ko, tama at nararapat lang iyon. Nang nalaman kong may kanser ako, nagreklamo ako agad sa Diyos at gusto kong gamitin ang mga taon na nagdusa at nagsakripisyo ako para mangatwiran sa Kanya. Nang magsimula akong gumaling, napasabi ako ng “Salamat, Diyos ko”, pero sa puso ko, higit pa sa paggaling ang gusto ko. Gusto kong lubusang tanggalin ng Diyos ang kanser ko para hindi na ako mahirapan. Nang hindi mapagbigyan ang labis-labis na kagustuhan ko, bumalik na naman ang likas na kasamaan ko at muli’y sinisi ko ang Diyos at sinubukang mangatwiran sa Kanya. Ang inasal ko ay ang mismong ibinunyag ng Diyos sa Kanyang mga salita: “Yaong mga walang pagkatao ay walang kakayahang mahalin ang Diyos nang tunay. Kapag ang paligid ay tiwasay at ligtas, o may pakinabang na matatamo, sila ay lubusang masunurin sa Diyos, ngunit sa sandaling ang kanilang ninanais ay nalagay sa alanganin o hindi nila nakuha, ay agad silang naghihimagsik. Kahit na pagkatapos lamang ng isang gabi, maaari silang magbago mula sa isang nakangiti at ‘mabait’ na tao tungo sa isang pangit at mabangis na mamamatay-tao, biglang itinuturing na mortal na kaaway ang kanilang tagapagpala kahapon nang walang pagkatugma o kadahilanan. Kung ang mga demonyong ito ay hindi napalayas, ang mga demonyong ito na papatay nang walang kurap, hindi ba sila magiging isang tagong panganib?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Gawain ng Diyos at ang Pagsasagawa ng Tao). Tumagos sa puso ko ang mga salitang ito ng Diyos. Kahit maraming taon na akong naniniwala sa Diyos, hindi ako sumasamba o nagpapakasakop sa Kanya ayon sa nararapat. Sa halip, tinatrato ko Siya na parang dalubhasang doktor, parang takbuhan ng tulong. Ginagamit ko ang Diyos para makamit ang sarili kong mga layunin, pinipilit na magkaroon ng kapayapaan sa buhay na ito at mga pagpapala sa hinaharap mula sa Kanya. Nakita ko ang pananampalataya ko sa Diyos ay pawang lantarang pakikipagkasundo lamang at ginagamit ko ang Diyos para magtamo ng biyaya at mga pagpapala mula sa Kanya. Hindi ba’t niloloko at sinasalungat ko ang Diyos sa ganyang paraan? Nakita ko ang pagiging makasarili at mapanlinlang ko, walang bahid ng kabutihan, pulos masasamang disposisyon ang isinasakabuhayan. Tiyak kong kinasuklaman at kinapootan na ako ng Diyos!

Pagkatapos ay nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Si Job ay hindi nakipagpalitan sa Diyos, at hindi humiling o humingi sa Diyos. Ang kanyang pagpupuri sa pangalan ng Diyos ay dahil sa dakilang kapangyarihan at awtoridad ng Diyos sa pamumuno sa lahat ng bagay, at hindi nakasalalay sa kung siya ay nagkamit ng pagpapala o nakaranas ng kalamidad. Naniwala siya na kung magbibigay man ng pagpapala ang Diyos sa mga tao o kaya ay magdudulot ng kapahamakan sa kanila, ang kapangyarihan at awtoridad ng Diyos ay hindi magbabago, at dahil dito, anuman ang kalagayan ng isang tao, ang pangalan ng Diyos ay dapat na purihin. Dahil sa dakilang kapangyarihan ng Diyos, pinagpala ang tao, at kapag dumating ang sakuna sa tao, ito ay dahil din sa dakilang kapangyarihan ng Diyos. Ang kapangyarihan at awtoridad ng Diyos ay namamahala at nagsasaayos ng lahat tungkol sa tao; ang pabago-bagong kapalaran ng tao ay pagpapahayag ng kapangyarihan at awtoridad ng Diyos, at kung anuman ang pananaw ng tao, ang pangalan ng Diyos ay dapat na papurihan. Ito ang naranasan at nalaman ni Job sa mga taon ng kanyang buhay. Ang lahat ng mga inisip at ikinilos ni Job ay umabot sa mga tainga ng Diyos, at dumating sa harap ng Diyos, at itinuring na mahalaga ng Diyos. Itinangi ng Diyos ang kaalamang ito ni Job, at pinahalagahan Niya si Job sa pagkakaroon ng ganitong puso. Ang pusong ito ay palaging naghihintay sa utos ng Diyos, at sa lahat ng lugar, at kahit ano pa ang oras o lugar, tinanggap nito ang anumang dumating sa kanya. Walang hiniling si Job sa Diyos. Ang hiningi niya sa sarili niya ay ang maghintay, tumanggap, humarap at sumunod sa lahat ng pagsasaayos na nanggaling sa Diyos; naniwala si Job na ito ang kanyang tungkulin, at ito mismo ang nais ng Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II). Naantig ako nang lubos nang pagnilayan ko ang mga salita ng Diyos. Naisip ko, “Ang Diyos ang Lumikha. Maaari tayong pagkalooban ng Diyos ng biyaya at pagpapala, at maaaari Niya tayong hatulan, kastiguhin, subukan at dalisayin. Hindi kaya binibigyan lang tayo ng Diyos ng mga pagsubok sa kabila ng katotohanang mahal Niya tayo?” Naisip ko si Job. Binigyan siya ng Diyos ng malaking kayamanan at pinasalamatan at pinuri niya ang Diyos, pero hindi siya nag-imbot ng materyal na kayamanan. Nang kunin ng Diyos ang lahat-lahat sa kanya, pinuri pa rin niya ang pangalan ng Diyos sa gitna ng kanyang pagsubok, at sinabing, “Tatanggap ba tayo ng mabuti sa kamay ng Diyos, at hindi tayo tatanggap ng masama?” (Job 2:10). Alam ni Job na lahat ng mayroon siya ay mula sa Diyos at matuwid ang Diyos, pagkalooban man siya ng Diyos o kunin sa kanya ang lahat. Ang pananampalataya ni Job ay walang bahid na personal na mga motibo at hindi niya inisip kung pagpapalain man siya o daranas ng kasawiang-palad. Hindi siya nagreklamo anuman ang ginawa ng Diyos. Nagampanan niya ang kanyang tungkulin bilang nilalang na sambahin at magpasakop sa Diyos. Nang makita ko ang katauhan at katinuan ni Job, talagang nahiya ako. Lahat ng mayroon ako, maging ang aking hininga, ibinigay itong lahat ng Diyos. Ngunit hindi ako nagpasalamat, kundi sinisi ko pa ang Diyos nang nagkasakit ako. Wala akong anupamang konsyensiya o katinuan! Naniwala ako sa Diyos pero hindi ko Siya kilala, at hindi ko alam ang dapat kong maging katayuan sa harapan Niya o kung paano ako dapat magpasakop sa Lumikha. Sa paniniwala sa Diyos gamit ang aking mga kuru-kuro, pagpapalagay, at kaisipan tungkol sa pakikipagkasundo, nagreklamo ako sa Diyos at sinalungat Siya nang magkaroon ako ng karamdaman. Sa kabila niyon, gusto ko pa ring tumanggap ng mga pagpapala at biyaya mula sa Diyos, at makapasok sa kaharian ng Diyos. Wala talaga akong kahihiyan! Nakita ko, na kung namatay man ako nang panahong iyon, matuwid na gawin ito ng Diyos dahil sa aking pagiging rebelde at katiwalian. Natagpuan ko ang tamang landas sa buhay sa karanasan ni Job. Gaano man katagal akong magkasakit, o gumaling man ako o hindi, ang gusto ko lang ay magpasakop sa panuntunan at pagsasaayos ng Diyos. Ito dapat ang taglay kong katuturan bilang isang nilalang. Nang naisip ko iyan, gumaan nang lubos ang pakiramdam ko.

Hindi ko namalayan na oras na pala para sa radiotherapy. Sinabi ng ibang mga pasyenteng may kanser na talagang napakasakit ng radiotherapy at maluluto nito ang laman ko. Mahihilo at maduduwal daw ako palagi, at mawawalan ako ng panlasa. Nang marinig ko ang lahat ng ito, hiniling ko sa Diyos na tulungan akong matakasan muli ang sitwasyong ito, pero napagtanto ko agad na mali ang kinalulugaran ko at nagdasal ako sa Diyos. Naalala ko ang ilang linya mula sa himno ng mga salita ng Diyos: “Dahil ikaw ay nilikha, dapat mong sundin ang Panginoong lumikha sa iyo, sapagkat ikaw ay likas na walang kapamahalaan sa iyong sarili, at walang kakayahang kontrolin ang sarili mong tadhana. Dahil isa kang taong naniniwala sa Diyos, dapat kang maghangad ng kabanalan at pagbabago” (“Ang Nararapat Pagsikapang Hangarin ng Isang Nananampalataya sa Diyos” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Alam ko na ang sitwasyong ito ay pagsubok sa akin ng Diyos at hindi ako dapat humiling nang walang kabuluhan sa Diyos o saktan ang loob Niya. Alam ko na dapat akong magpasakop sa Kanyang mga pagsasaayos. Nang magpasakop na ako, kahit na kinailangan kong magpa-radiotherapy araw-araw at sumasakit ang buong katawan ko, hindi ito kasinglala ng sinabi ng ibang mga pasyente. Alam ko na dahil iyon sa awa at pangangalaga sa akin ng Diyos. Nang matapos ko ang aking radiotherapy, ang bilis kong nakabawi ng lakas. Talagang gumanda ang itsura at pakiramdam ko. Sabi ng mga kapatid ko sa iglesia, para daw akong hindi nagkaroon ng kanser. Kalaunan, nakapagsimula na akong muli sa tungkulin ko. Lumago ang pananampalataya ko sa Diyos sa karanasang ito at mas pinahalagahan ang oportunidad na pagbutihin ang pagtupad sa aking tungkulin.

Dalawang taon na ngayon ang lumipas, pero sa tuwing babalikan ko ang nakalipas na sampung taong iyon na nagkasakit ako, parang kahapon lang ito nangyari. Bagama’t nahirapan nang bahagya ang katawan ko, naunawaan ko na ang motibo kong magtamo ng mga pagpapala at ang maling mga pananaw ko sa dapat hanapin. Alam ko na ngayon na dapat kong hanapin ang katotohanan at hangaring sundin ang Diyos sa aking pananampalataya. Pagpalain man ako o makaranas ng kasawiang-palad, lagi akong dapat magpasakop sa mga plano, panuntunan, at pagsasaayos ng Diyos. Ito ang makabuluhang layuning dapat taglayin ng isang nilalang. Hindi ko matatamo ang lahat ng ito kailanman kung lahat ng nangyayari sa buhay ay naging maayos. Ito ang yaman ng buhay na ipinagkaloob sa akin ng Diyos. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

76. Nailantad ang Aking Motibo Para sa Pagpapala sa Pamamagitan ng Karamdaman

Ni Zhenxin, USA

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa kanilang pananalig sa Diyos, ang hinahanap ng mga tao ay makakuha ng mga pagpapala para sa hinaharap; ito ang kanilang mithiin sa kanilang pananampalataya. Lahat ng tao ay may ganitong hangarin at inaasahan, subalit ang katiwalian sa kanilang kalikasan ay dapat malutas sa pamamagitan ng mga pagsubok. Sa alinmang mga aspeto na hindi ka nadalisay, ito ang mga aspeto kung saan dapat kang mapino—ito ang pagsasaayos ng Diyos. Lumilikha ang Diyos ng isang kapaligiran para sa iyo, pinipilit kang maging pino roon nang sa gayon ay malaman mo ang iyong sariling katiwalian. Sa huli, umaabot ka sa punto kung saan mas gugustuhin mong mamatay at isuko ang iyong mga pakana at mga ninanasa, at magpasakop sa kataas-taasang kapangyarihan at pagsasaayos ng Diyos. Samakatuwid, kung ang mga tao ay walang ilang taon ng pagpipino at kung hindi sila nagtitiis ng itinakdang dami ng pagdurusa, hindi nila maaalis sa sarili nila ang pagkaalipin ng katiwalian ng laman sa kanilang mga saloobin at sa kanilang mga puso. Sa alinmang aspeto na ikaw ay sakop pa rin ng pang-aalipin ni Satanas, at sa alinmang aspeto na mayroon ka pa ring sarili mong mga ninanasa at hinihingi, ito ang mga aspeto kung saan dapat kang magdusa. Sa pagdurusa lamang natututunan ang mga aral, ibig sabihin ay nakakamit ang katotohanan, at nauunawaan ang kalooban ng Diyos. Sa katunayan, maraming katotohanan ang nauunawaan sa pagdanas ng masasakit na pagsubok. Walang nakakaunawa sa kalooban ng Diyos, walang nakakakilala sa pagkamakapangyarihan at sa karunungan ng Diyos, o walang nagpapahalaga sa matuwid na disposisyon ng Diyos kapag nasa isang maginhawa at magaan na kapaligiran o kapag ang mga kaganapan ay kaaya-aya. Magiging imposible iyan!” (“Paano Ang Isa ay Dapat Magbigay-kasiyahan sa Diyos sa Gitna ng Mga Pagsubok” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Sa pagbabasa ng siping ito, naalala ko ang karanasan nang magkasakit ako. May kaunting sakit at maraming luha noon, pero naunawaan ko ang ilang katotohanan. Hindi na ako masyadong naghahangad ng mga pagpapala sa aking pananampalataya, at natutuhan ko ang ilang aral mula sa pagdurusang ito, at nadama ko ring isa itong pagpapala mula sa Diyos.

Tinanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw noong 2010. Nasa high school pa lang ako noon. Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na ang tao ay nilikha ng Diyos at na ang paniniwala at pagsamba sa Diyos ang tamang landas—ang landas na may pinakamalaking halaga at kahulugan. Nagsimula akong dumalo sa mga pagtitipon ng iglesia, at hindi ako lumiban kahit minsan, anuman ang panahon. Ginawa ko rin ang makakaya ko para ipangaral ang ebanghelyo sa aking mga kaibigan at kamag-anak. Araw-araw akong nalulugod at panatag na panatag.

Makalipas ang isang taon, nagpunta ako sa ospital para magpatingin at nalaman kong meron akong hepatitis B. Sabi ng doktor ay mahirap itong gamutin at puwede itong maging kanser kung lalala. Namanhid ako sa biglaang balita ng aking karamdaman. Nanlamig ang mukha ko at nanginig ang mga kamay ko. Parang biglang wala nang kasiguruhan ang kinabukasan ko. Lugmok na lugmok ako pag-uwi ko nang araw na iyon. Iyak lang ako nang iyak. Tanong ako nang tanong sa sarili ko, “Paano ko nakuha ang karamdamang ito? Bakit hindi na lang ako maging malusog gaya ng iba?” Iniisip ko dati na kapag sumampalataya ako sa Diyos, poprotektahan ako ng Diyos mula sa sakit. Maganda sana kung payapa kong magagampanan ang aking tungkulin sa bahay ng Diyos! Pero ngayon ay may sakit ako, walang ideya kung gagaling pa ako, at kung lalala ito, puwede pa akong bawian ng buhay. Labis na sumama ang loob ko sa mga saloobing iyon, at maraming beses akong lumapit sa Diyos para magdasal. Humiling ako ng pananampalataya at lakas sa Diyos, na patnubayan at liwanagan Niya ako para maunawaan ko ang kalooban Niya upang malaman ko kung paano ko malalampasan ang sitwasyong ito.

Nang malaman ito ng mga kapatid ko, pinuntahan nila ako para suportahan at basahan ng sipi ng mga salita ng Diyos: “Kapag dumapo ang karamdaman, ito ay pagmamahal ng Diyos, at tiyak na ang Kanyang mabubuting hangarin ay nakapaloob dito. Bagama’t maaaring medyo nahihirapan ang iyong katawan, huwag kang tumanggap ng mga ideya mula kay Satanas. Purihin ang Diyos sa gitna ng iyong karamdaman at tamasahin ang Diyos sa gitna ng iyong papuri. Huwag mawalan ng pag-asa kapag nagkaroon ka ng karamdaman, patuloy na maghanap nang maghanap at huwag susuko kailanman, at tatanglawan ka ng Diyos ng Kanyang liwanag. Gaano ba ang pananampalataya ni Job? Ang Makapangyarihang Diyos ay isang manggagamot na makapangyarihan sa lahat! Ang manahan sa karamdaman ay ang magkasakit, subalit ang manahan sa espiritu ay ang gumaling. Hangga’t may natitira kang hininga, hindi ka hahayaan ng Diyos na mamatay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 6). Sa pagbabasa ng siping ito, alam ko sa aking puso na nasa mga kamay ng Diyos kung lalala man ang lagay ko o hindi—ang Diyos ang namamahala sa lahat! Walang saysay ang lahat ng pag-aalala at pagkabalisa ko. Ngayon na nagkasakit ako, kailangan kong tunay na manalig at tumingin sa Diyos. Gumaling man ako o hindi, hindi ko puwedeng sisihin ang Diyos, bagkus ay kailangan kong magpasakop sa Kanyang pamamahala. Kaya mula noon, madalas kong ipinagdarasal sa Diyos ang karamdaman ko at nagpagamot din ako para roon. Makalipas ang anim na buwan, pumunta ako sa ospital para sa isa pang pagsusuri. Sinabi ng doktor na bumubuti ang kondisyon ko at kontrolado na ito ngayon, kaya hindi ko na kailangan ng gamutan. Natuwa ako nang marinig ito at paulit-ulit kong sinabing, “Salamat sa Diyos! Salamat sa Diyos!” Hindi ko talaga alam kung anong sasabihin ko sa Diyos pero alam kong kabutihan at pagpapala Niya ito!

Nag-kolehiyo ako noong 2012 pero isinumbong ako dahil sa pagbabahagi ng ebanghelyo sa eskuwelahan, kaya napatalsik ako. Isa iyong napakahirap na panahon para sa akin. Kung tutuusin, inabot ng 12 taon ng matiyagang pag-aaral para marating ko iyon. Pero naalala ko ang Diyos na nagkatawang-tao na nagpapahayag ng katotohanan at gumagawa para iligtas ang tao, at maliligtas lang tayo kung maniniwala tayo sa Diyos at hahanapin ang katotohanan. Malapit nang dumating ang malalaking sakuna, kaya’t natatakot akong matatangay ako kapag hindi ko ginawa ang tungkulin ko at hindi ako gumawa ng mabubuting gawa. Naisip ko, “Kalimutan ko na iyang kolehiyo. Gagawin ko na lang ang makakaya ko para hanapin ang katotohanan at gawin ang tungkulin ko sa iglesia.” Makalipas ang ilang araw, umalis ako sa bahay at sinimulang gawin ang tungkulin ko sa iglesia. Anumang tungkulin ang iatas sa akin, masaya ko iyong tinatanggap nang walang reklamo. Kahit makaharap ang matinding pagpigil at pag-aresto ng CCP at dalawang beses na akong kamuntik nang mahuli ng mga pulis, hindi ako natakot, bagkus ay nagpatuloy ako sa pagpapalaganap ng ebanghelyo at pagpapatotoo para sa Diyos. Pakiramdam ko ay poprotektahan lang ako ng Diyos kung patuloy kong gagawin ang aking tungkulin at iyon lang ang paraan para magkaroon ng magandang hantungan.

Noong Pebrero 2015, inilipat ako sa labas ng siyudad para gawin ang aking tungkulin. Isang araw, sinabihan ako ng lider ko na pumunta sa ospital para magpatingin bilang pag-iingat na hindi ako makahawa sa iba. Nang marinig ko ito, naisip ko, “Halos limang taon na mula nang huli akong magpatingin. Hindi naman siguro lumala ang karamdaman ko sa panahong iyon. Kung naging labis iyong nakakahawa o naging kanser iyon, hindi ko na magagampanan ang tungkulin ko.” Nalungkot ako sa saloobing iyon. Takot na takot din ako at alam kong hindi ko iyon matatanggap. Pumunta ako sa ospital kinabukasan pero kabadong-kabado ako nang makarating ako roon. Naisip ko, “Kung naging kanser na ito o naging labis na nakakahawa ngayon, magagamot ba nila ako rito? Anong gagawin ko kung hindi nila kaya?” Nagdasal ako noon sa Diyos at sinabi kong susunod ako kahit ano pa ang mangyari. Pero sinabi ng doktor na may arrythmia ako. Nabalisa na naman ako, naisip ko, “Senyales ba ito ng sakit? Bakit pa ba ako magkakaroon ng arrythmia?” Habang pinagmamasdang mabuti ang nag-aalalang mukha ng doktor, napagtanto kong hindi maganda ang lagay ko. Wala na masyadong sinabi ang doktor, kumuha lang ng kaunting dugo at sinabihan akong umuwi at maghintay.

Habang papalapit ang araw ng pagkuha sa mga resulta ko, bumalik ang kaba ko. Natatakot akong makatanggap ng masamang balita at pakiramdam ko ay hindi ko iyon kayang harapin. Gusto ko lang gumaling ulit. Pumunta ako sa ospital pagkalipas ng isang linggo para kunin ang mga resulta ko. Sinabi ng doktor na mataas na ang hepatitis B sa dugo ko, at naging acute hepatitis na ito. Sinabi niyang labis na itong nakakahawa at kailangan ko ng agarang gamutan. Naisip ko, “Ito na ang katapusan. Magagawa ko pa ba ang tungkulin ko ngayon? Makakadalo pa ba ako sa mga pagtitipon at makakapamuhay sa buhay iglesia?” Sa pag-uwi ko, ang sakit ko lang ang nasa isip ko, at tila nakakapagod ang biyahe sakay ng bisikleta ko. Sa paghahanap ng mga lunas online nang makauwi ako, nabasa ko na puwedeng ma-comatose sa acute hepatitis ang mga tao at pagkatapos ay namamatay sila pagkalipas lang ng ilang araw. Labis akong natakot at naisip ko, “Mangyayari ba ito sa akin? Kapag namatay talaga ako nang ganito, hindi ba’t iyon na ang magiging katapusan ng pananampalataya ko? Malulusog ang lahat ng mga kapatid. Bakit ako lang ang may sakit? Bakit kailangan kong maging naiiba sa lahat?” Labis akong nainggit sa iba. Hindi sila binabagabag ng karamdaman at nagagampanan nila nang payapa ang mga tungkulin nila. Naghahanda sila ng magagandang gawa at maliligtas sila ng Diyos. Tapos ganito ako. May sakit ako, walang ideya kung magagampanan ko pa ulit ang tungkulin ko. Kung hindi na, maaabandona ba ako at masasadlak sa mga sakuna? Napatalsik ako sa kolehiyo dahil sa pananampalataya ko at isinuko ko ang kinabukasan ko sa mundo; hindi pa ako nagkakaroon ng nobya at umalis ako sa bahay para sa tungkulin ko. Kung iiwanan ako ng Diyos at aalisin ako sa kahit anong paraan, hindi ba’t ibig sabihin noon ay walang katuturan ang lahat ng ginawa ko para sa pananampalataya ko sa mga nagdaang taon? Kung uuwi ako ngayon, aarestuhin ako ng CCP. Tiyak na mahuhuli ako at makukulong…. Lalong sumama at nanghina ang loob ko sa mga saloobing ito. Naisip ko, “Diyos ko, ginagamit Mo ba ang sakit na ito para ilantad at alisin ako?” Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng mga luha ko. Hinang-hina ako, walang interes na gawin ang tungkulin ko o gumawa ng kahit anong bagay. Ni hindi ko nga gustong kumain. Matinding pagod lang ang nararamdaman ko. Sa aking paghihirap, lumapit ako sa Diyos at nagdasal, “Makapangyarihang Diyos, hinang-hina ako at namimilipit sa sakit. Hindi ko mapigilang isipin ang aking kinabukasan. Pakiramdam ko ay wala na akong hahantungan. Mahal kong Diyos, alam kong pinahintulutan Mong magkaroon ako ng sakit na ito. Liwanagan at patnubayan Mo ako para maunawaan ko ang Iyong kalooban.”

Naalala ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Para sa lahat ng mga tao, ang pagpipino ay napakasakit, at napakahirap tanggapin—ngunit sa panahon ng pagpipino ginagawang payak ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon sa tao, at isinasapubliko ang Kanyang mga hinihingi para sa tao, at nagbibigay ng mas maraming kaliwanagan, at mas maraming pagtatabas at pakikitungo; sa pamamagitan ng paghahambing sa mga katunayan at sa katotohanan, binibigyan Niya ang tao ng higit na kaalaman sa sarili niya at sa katotohanan, at binibigyan ang tao ng higit na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa gayon ay pinahihintulutan ang tao na magkaroon ng mas tunay at mas dalisay na pag-ibig sa Diyos. Iyon ang mga layunin ng Diyos sa pagsasakatuparan ng pagpipino. Lahat ng gawain na ginagawa ng Diyos sa tao ay may sariling mga layunin at kabuluhan; ang Diyos ay hindi gumagawa ng walang kabuluhang gawain, ni hindi Siya gumagawa ng gawain na walang pakinabang sa tao. Ang pagpipino ay hindi nangangahulugan ng pag-aalis sa mga tao mula sa harap ng Diyos, at ni nangangahulugan ng pagwasak sa kanila sa impiyerno. Sa halip, nangangahulugan ito ng pagbabago sa disposisyon ng tao sa panahon ng pagpipino, pagbabago sa kanyang mga intensyon, sa kanyang dating mga pananaw, pagbabago sa kanyang pag-ibig sa Diyos, at pagbabago sa kanyang buong buhay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Sa pagbubulay-bulay sa mga salitang ito, naunawaan ko na umiiral ang mabuting kalooban ng Diyos sa karamdamang ito. Ginagamit Niya ang kalagayang ito para ilantad ang aking katiwalian at tulungan akong makilala ang aking sarili at matuto ng aral. Naisip ko kung paanong pinahintulutan ng Diyos na mangyari ang mga pagsubok na iyon kay Job. Kahit na nagdanas siya ng pisikal na sakit, hindi iyon ibinibigay ng Diyos para bawiin ang buhay niya, kundi para gawing perpekto ang pananampalataya niya at pahintulutan si Job na mas makilala ang Diyos. Ang pagpapahintulot ng Diyos na magkasakit ako ay hindi upang ilantad o tanggalin ako, kundi para linisin ang mga dungis sa aking pananampalataya at para tunay ko Siyang ibigin at sundin. Hindi ko puwedeng sisihin ang Diyos, bagkus ay kailangan kong suriin ang mga maling motibo sa likod ng aking pananampalataya, at sa kung anong mga paraan ko sinusuway at nilalabanan ang Diyos. Sa pag-unawa sa kalooban ng Diyos, naging mas positibo ang pakiramdam ko. Nagdasal ulit ako sa Diyos, pinayapa ang aking sarili, at nagnilay nang husto sa aking sarili.

Sa aking paghahanap, nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang pagalingin Ko sila. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang gamitin Ko ang Aking mga kapangyarihan upang itaboy ang masasamang espiritu mula sa kanilang katawan, at napakaraming naniniwala sa Akin para lamang makatanggap sila ng kapayapaan at kagalakan mula sa Akin. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang hingan Ako ng mas maraming materyal na kayamanan. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang gugulin ang buhay na ito sa kapayapaan at maging ligtas at matiwasay sa mundong darating. Napakaraming naniniwala sa Akin para maiwasang magdusa sa impiyerno at para matanggap ang mga pagpapala ng langit. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang sa pansamantalang kaginhawahan, ngunit hindi naghahangad na magkamit ng anuman sa mundong darating. Nang ibuhos Ko ang Aking matinding galit sa tao at bawiin ang lahat ng kaligayahan at kapayapaan na dati niyang taglay, nagsimulang magduda ang tao. Noong ibinigay Ko sa tao ang pagdurusa ng impiyerno at binawi ang mga pagpapala ng langit, ang kahihiyan ng tao ay naging galit. Noong hilingin ng tao na pagalingin Ko siya, hindi Ko siya pinakinggan at namuhi Ako sa kanya; lumayo sa Akin ang tao upang hanapin ang paraan ng panggagaway at pangkukulam. Noong alisin Ko ang lahat ng hiningi ng tao sa Akin, naglaho ang lahat ng nasa tao nang walang bakas. Samakatuwid, sinasabi Ko na ang tao ay may pananampalataya sa Akin sapagkat Ako’y nagbibigay ng masyadong maraming biyaya, at masyadong maraming magiging pakinabang” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ano ang Alam Mo sa Pananampalataya?). “Ang relasyon ng tao sa Diyos ay para lamang sa sarili nilang interes. Isa itong relasyon sa pagitan ng isang tumatanggap at isang nagbibigay ng pagpapala. Sa madaling salita, katulad ito ng relasyon sa pagitan ng empleyado at ng amo. Nagtatrabaho lamang ang empleyado para matanggap ang mga gantimpalang ipinagkakaloob ng amo. Walang pagmamahal sa gayong relasyon, transaksyon lamang. Walang nagmamahal o minamahal, kawanggawa at awa lamang. Walang pag-unawa, pigil na galit at panlilinlang lamang. Walang pagiging matalik, isang pagitan lamang na hindi matatawid” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 3: Maaari Lamang Maligtas ang Tao sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos). Sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos, napagtanto ko na hindi ko itinuturing na Diyos ang Diyos sa aking pananampalataya. Ang tingin ko lang sa Diyos ay taga-kaloob ng mga pagpapala. Kaya’t nang magkasakit ako, ang una kong naisip ay ang aking hinaharap at kung gagaling ako o hindi, at nag-online ako para tumuklas tungkol sa karamdaman ko at kung paano iyon magagamot. Nawalan ako ng interes sa paggawa ng tungkulin ko. Nang lumala ito, sinisi ko ang Diyos sa hindi pagiging patas, sa hindi pagpoprotekta sa akin, sa pagpapahintulot sa aking magkasakit, at pinagsisihan ko pa ngang isinuko ko ang pag-aaral ko, ang aking pamilya, at pagkabata para sa aking tungkulin. Sa pagninilay sa aking sarili, naisip ko, “Paano ko nagawang isuko ang lahat para magawa ang tungkulin ko sa mga nagdaang taon ng pananampalataya?” Napagtanto kong iyon ay dahil mali ang pananaw ko. Inakala ko na basta’t nagsasakripisyo ako para sa Diyos at ginagampanan nang mabuti ang aking tungkulin, dapat na akong pagpalain ng Diyos, pagalingin ang sakit ko, at iligtas ako sa kapahamakan. Tapos ay matatakasan ko ang mga sakuna at hindi mamamatay. Mabubuhay ako at magkakaroon ng magandang wakas at hantungan. Iyon lang ang dahilan kung bakit handa akong magdusa at magsakripisyo sa paggawa ng aking tungkulin. Ang nagtulak sa aking sumampalataya sa Diyos at gawin ang tungkulin ko ay ang makatanggap ng mga pagpapala. Nang lumala ang kondisyon ko, nawala ang pag-asa ko na ako’y pagpapalain, at nawala ang determinasyon kong hanapin ang katotohanan at ang kagustuhang gawin ang aking tungkulin. Nakipagtalo pa ako sa Diyos sa aking puso. Napagtanto ko na naghangad lang ako ng mga pagpapala sa aking pananampalataya. Nang magkasakit ako, naisip ko lang ang hinaharap ko at isinaalang-alang ang sarili kong interes—hindi ko talaga hinanap ang kalooban ng Diyos, bagkus ay sinisi, hindi inunawa nang tama, at pinagtaksilan pa ang Diyos. Napakamakasarili at kasuklam-suklam ko! Ang lahat ng aking saloobin ay talagang nasaktan at nabigo ang Diyos. Ipinakita sa akin ng mga pangyayari na ang pananampalataya ko ay hindi para gawin ang tungkulin ng isang nilalang, o hanapin ang katotohanan. Iyon ay para lang magkaroon ng payapang buhay at magkaroon ng magandang wakas at hantungan. Gusto kong ipalit ang pagdurusa ko sa piling ng Diyos sa mga gantimpala at pagpapala sa hinaharap. Hindi ba’t ginagamit ko ang Diyos at sinusubukan Siyang dayain? Maraming taong gumawa si Pablo at labis siyang nagdusa at sa huli ay naging martir, pero hindi siya gumagawa para gampanan ang tungkulin ng isang nilikha. Ginawa niya iyon para magantimpalaan at makoronahan. Sa wakas ay napagtanto ko na nilalakaran ko ang parehong landas ni Pablo. Ang Diyos ay banal at matuwid. Paano Niya pahihintulutang makapasok sa Kanyang kaharian ang isang taong hangad na makipagtawaran sa Kanya at hangad na dayain Siya katulad ko? Sa pagbubulay dito, sa wakas ay naunawaan ko na ang karamdamang pinagdaraanan ko ay naglalantad ng aking hangaring magtamo ng mga pagpapala. Kung wala ito, wala pa rin sana akong malay sa lahat ng mga motibo at dungis sa aking pananampalataya, at sa paglakad ko sa landas ni Pablo, isang landas na kinondena ng Diyos. Sa pag-iisip nito, hindi na ganoon kabigat ang loob ko sa pagkakaroon ng karamdamang ito, sa halip ay nagpasalamat ako sa Diyos sa paglalantad at pagliligtas sa akin sa ganitong paraan. Sa panlabas, isa itong karamdaman, isang masamang bagay, pero ang tunay na pag-ibig at pagliligtas ng Diyos para sa akin ay nakatago sa loob nito. Ginagabayan ako ng Diyos patungo sa tamang landas ng pananampalataya para linisin ang lahat ng dungis sa aking pananampalataya.

Sa pagbubulay ko sa lahat ng ito, naisip ko, “Nagkatawang tao ang Diyos at nagpapahayag ng katotohanan para linisin at iligtas ang tao. Pinagkakalooban Niya tayo ng buhay nang walang pag-iimbot at wala Siyang hinihiling na kapalit.” Nadama ko kung gaano kaganda at kabuti ang puso ng Diyos. Tapos naisip ko ang aking sarili, tinatamasa ang biyaya at mga pagpapala ng Diyos, labis na nadidiligan at nakakandili ng mga salita ng Diyos, pero hindi iniisip na suklian ang pagmamahal ng Diyos, sinusubukang makipagtawaran sa Diyos sa aking tungkulin, at nang magkasakit ako, sinisisi at hindi inuunawa nang tama ang Diyos. Hiyang-hiya ako sa saloobing ito. Namuhi ako sa aking sarili sa pagiging masyadong makasarili at kasuklam-suklam! Palaging sinisiyasat ng Diyos ang pinakatatago kong mga saloobin habang pinanonood ni Satanas kung paano ako kumilos. Hindi ako puwedeng maging katatawanan ni Satanas. Kailangan kong pumanig sa Diyos, magpasakop sa Kanyang mga pagsasaayos, at unawain nang mabuti ang mga leksiyon. Tapos ay nagdasal ako sa Diyos: “Diyos ko, nais kong bitiwan ang paghahangad ko sa mga pagpapala at hindi na isipin pa ang tungkol sa aking kinabukasan. Kung gagaling man ako o hindi, nais kong sundin Ka at magpatotoo sa Iyo para Iyong hiyain si Satanas.” Naging mas payapa ako pagkatapos ng aking panalangin at hindi ko na masyadong inisip ang aking sarili. Pagkatapos ay nabasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Hinahayaan tayo ng Diyos na mabuhay, kaya dapat nating tuparing mabuti ang ating mga tungkulin. Bawat araw na nabubuhay tayo ay isang araw ng tungkuling dapat nating tuparin. Dapat nating kilalanin ang tagubilin ng Diyos bilang pinakapangunahin nating gawain at tuparin ang ating mga tungkulin na para bang pinakadakilang bagay ang mga ito sa buhay. Bagama’t maaaring hindi natin maitaguyod ang perpektong pagtatapos ng ating mga tungkulin, kumikilos tayo nang ayon sa ating budhi, hindi binibigyan ng pagkakataon si Satanas na akusahan tayo, at, nang walang pang-uusig ng budhi, maaari tayong magbigay-kasiyahan sa Diyos at hindi magkaroon ng anumang pinagsisisihan. Ito ang saloobin kung paano dapat kilalanin ng isang taong sumasampalataya sa Diyos ang kanilang tungkulin” (“Ang Limang Kinakailangang Kalagayan Upang Mapunta sa Tamang Landas ng Pananampalataya ng Isang Tao” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Hindi ko alam kung gagaling ako o hindi pero ang magagawa ko ay panghawakan ang tungkuling ibinigay sa akin ng Diyos. Hindi ako nahadlangan ng aking karamdaman pagkatapos noon at nagawa kong gampanan ang aking tungkulin nang buong puso.

Bumalik ako sa ospital paglaon para asikasuhin ang karamdaman ko. Sinabi ng doktor na mabuti ang kalagayan ko at normal ang takbo ng atay ko. Puno ng impeksiyon ang dugo ko, pero maliban doon ay maayos ang lahat. Tiniyak niyang sabihin sa akin na huwag akong mag-alala at kailangan ko lang ng normal na proseso ng gamutan. Nang sabihin ito ng doktor, hindi ko mapigilang magpasalamat sa Diyos sa aking puso! Naramdaman kong naawa ang Diyos sa akin. Napakamakasarili at napakasama ko, naghahangad lang na makinabang, naghahangad ng isang bagay mula sa Diyos kapalit ng paggawa ng kaunting tungkulin, dinadaya ang Diyos at nasusuklam Siya, pero pinalagpas Niya ang aking pagkasuwail. Patuloy Niyang ginagamit ang Kanyang mga salita para liwanagan at patnubayan ako na maranasan ang gawain Niya upang malaman ko ang mga maling motibo at pananaw sa aking pananampalataya. Tunay kong naramdaman kung gaano kadakila ang pag-ibig ng Diyos! Pagkatapos noon, ibinigay ko ang lahat ko sa paggawa sa tungkulin ko. Akala ko ay natuto ako ng ilang aral sa pagdanas ng sakit na ito at na lumago na nang kaunti ang aking tayog. Kaya’t nagulat ako nang muli akong mailantad nang magsaayos ang Diyos ng isang pagsubok para sa akin.

Makalipas ang isang buwan, sinabihan ako ng lider ko na magpunta sa ospital para sa isa pang pagsusuri. Sinabi niyang kung labis na nakakahawa ang karamdaman ko ay kakailanganin kong manirahan nang mag-isa, malayo sa mga tao. Nakakabigat talaga ng loob na marinig siyang sabihin iyon, parang isang malaking bato ang nakadagan sa dibdib ko. Biglang tumakbo sa isip ko: “Kapag pinalayo ako sa iba, hindi na ako makakapunta sa mga pagtitipon o makakapamuhay sa buhay iglesia. Anong gagawin ko kapag isang araw ay magkaroon ako ng malubhang sakit nang walang nakakaalam? Kapag dumating ang malalaking sakuna, makakapagtipon at makakapagbahagian ang mga kapatid, at matutulungan at masusuportahan nila ang isa’t-isa. Pero ako naman ay magiging mag-isa lang. Magagawa ko bang manindigan?” Habang iniisip ko iyon, lalo akong nalungkot. Nagbahagi sa akin ang lider at sinabihan akong matutong magpasakop sa pamamahala ng Diyos. Sinabi niyang mas kailangan kong hanapin ang kalooban ng Diyos sa sitwasyong ito at, tulad ni Job, purihin ang Diyos pagpapala man o kalamidad ang kaharapin ko. Naantig ako nang marinig ito, at naalala ko ang karanasan ko noong nakaraan. Napagtanto kong pinahintulutan ito ng Diyos at na ang dapat ko munang gawin una sa lahat ay ang magpasakop. Tapos ay napanood ko ang video ng pagbasa ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Si Job ay hindi nakipagpalitan sa Diyos, at hindi humiling o humingi sa Diyos. Ang kanyang pagpupuri sa pangalan ng Diyos ay dahil sa dakilang kapangyarihan at awtoridad ng Diyos sa pamumuno sa lahat ng bagay, at hindi nakasalalay sa kung siya ay nagkamit ng pagpapala o nakaranas ng kalamidad. Naniwala siya na kung magbibigay man ng pagpapala ang Diyos sa mga tao o kaya ay magdudulot ng kapahamakan sa kanila, ang kapangyarihan at awtoridad ng Diyos ay hindi magbabago, at dahil dito, anuman ang kalagayan ng isang tao, ang pangalan ng Diyos ay dapat na purihin. Dahil sa dakilang kapangyarihan ng Diyos, pinagpala ang tao, at kapag dumating ang sakuna sa tao, ito ay dahil din sa dakilang kapangyarihan ng Diyos. Ang kapangyarihan at awtoridad ng Diyos ay namamahala at nagsasaayos ng lahat tungkol sa tao; ang pabago-bagong kapalaran ng tao ay pagpapahayag ng kapangyarihan at awtoridad ng Diyos, at kung anuman ang pananaw ng tao, ang pangalan ng Diyos ay dapat na papurihan. Ito ang naranasan at nalaman ni Job sa mga taon ng kanyang buhay. Ang lahat ng mga inisip at ikinilos ni Job ay umabot sa mga tainga ng Diyos, at dumating sa harap ng Diyos, at itinuring na mahalaga ng Diyos. Itinangi ng Diyos ang kaalamang ito ni Job, at pinahalagahan Niya si Job sa pagkakaroon ng ganitong puso. Ang pusong ito ay palaging naghihintay sa utos ng Diyos, at sa lahat ng lugar, at kahit ano pa ang oras o lugar, tinanggap nito ang anumang dumating sa kanya. Walang hiniling si Job sa Diyos. Ang hiningi niya sa sarili niya ay ang maghintay, tumanggap, humarap at sumunod sa lahat ng pagsasaayos na nanggaling sa Diyos; naniwala si Job na ito ang kanyang tungkulin, at ito mismo ang nais ng Diyos” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo II). Habang pinapanood ito ay hiyang-hiya ako sa sarili ko. Ang pagpupuri ni Job sa pangalan ng Diyos ay hindi lang mga hungkag na salita. Ang papuri niya ay mula sa kaibuturan ng kanyang puso. Alam ni Job ang awtoridad ng Diyos, ang Kanyang pagkamakapangyarihan sa lahat at Kanyang kataas-taasang kapangyarihan, kaya’t may takot siya sa Diyos sa kanyang puso at nagawa niyang tunay na ituring na Diyos ang Diyos. Iyon ang dahilan kung bakit hindi siya nagreklamo o humiling ng kahit ano, anuman ang isaayos at ipasya ng Diyos. Hindi sinubukan ni Job na makipagtawaran sa Diyos. Basta’t sumunod siya, pagpapala man o kalamidad ang kaharapin niya. Itinuring niyang mas mahalaga ang pagsunod sa Diyos kaysa sa sarili niyang buhay. Inisip ko ang aking sarili. Bakit paulit-ulit kong sinubukang makipagtawaran sa Diyos, nagmamatigas na hangarin ang mga pagpapala? Dahil walang puwang ang Diyos sa puso ko at hindi ko kinatakutan ang Diyos sa aking puso. Naglagay ako ng malaking importansiya sa kinabukasan ko at sa pagkakamit ng mga pagpapala, at iyon ang dahilan kung bakit hindi ako nagpasakop sa Diyos kahit kaunti nang magkasakit ako. Nagtamasa ako ng kaunting pagpapala sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, at ang pamamahala ng Diyos ang nagdulot ng karamdamang ito sa akin. Ang Diyos ang nagbigay sa akin ng lahat ng meron ako, kaya kung babawiin Niya ang lahat ng iyon, pagiging matuwid din iyon ng Diyos! Paano naging karapat-dapat ang tulad ko, na mas mababa pa sa langgam, na makipagtalo sa Diyos? Kaya’t ipinangako ko sa Diyos na magiging handa akong magpasakop sa Kanyang mga pagsasaayos at pagpapasya. Kung kailangan kong maihiwalay sa iba, sige. Saan man ako ilagay ng Diyos, kahit dumating pa ang kalamidad, hindi ako magrereklamo. Nasaan man ako, gagawin ko ang tungkulin ko para masuklian ang pag-ibig ng Diyos. Paglaon ay pumunta ako sa ospital para magpatingin. Medyo kinakabahan ako habang papunta ako roon. Paulit-ulit lang akong nagdasal sa Diyos sa aking puso at pinag-isipan ang Kanyang mga salita. Naging magaan ang biyahe ko sa bisikleta papunta sa ospital. Pagdating ko roon, sinabi ng doktor, “Binabati kita! Noong nakaraang buwan may 1.7 milyong kopya ng virus sa bawat milliliter ng dugo mo. Ngayon, 560 libo na lang at hindi ka na gaanong nakakahawa.” Sinabi niya ring nakakatuwang makita ang ganoon kalaking pagbaba sa loob lang ng isang buwan. Nang marinig ito, napuno ako ng pasasalamat sa Diyos. Katabi ko lang Siya, pinamamahalaan at isinasaayos ang lahat ng bagay. Ito ay labis na kamangha-mangha at praktikal.

Sa pagdaan sa karamdamang ito, naging malinaw na malinaw ang paghahangad ko sa pagpapala at ang mga kasuklam-suklam kong motibo. Nagtamo ako ng kaunting pag-unawa sa mga maling pananaw sa aking paghahanap at sa aking mga tiwaling disposisyon. Nagkaroon din ako ng praktikal na pagpapasalamat sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Ang lahat ng ito ay nagmula sa pagdanas ng paghatol at pagkastigo. Ngayon ay hindi ko na iniisip kung kailan ako magiging lubos na magaling sa hepatitis. Gusto ko na lang magpasakop sa mga pagpaplano at pagsasaayos ng Diyos, at gawin nang mabuti ang aking tungkulin sa gitna ng sitwasyong ito! Salamat sa Diyos!

77. Ang Ani na Nakamit sa Pamamagitan ng Karamdaman

Ni Zhang Li, Tsina

Isang malaking punto ng pagbabago ang 2007 sa buhay ko. Noong taong iyon, nasangkot sa isang aksidente ang asawa ko at naratay siya sa higaan. Maliliit pa ang dalawang anak namin at napakahirap na panahon iyon para sa aming pamilya. Talagang mahirap ito para sa akin at wala akong ideya kung paano namin malalampasan ito. Tapos ay tinanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Natutuhan ko mula sa pagbabasa ng mga salita ng Diyos na utang natin ang buong buhay natin sa Diyos, at ang ating kapalaran ay nasa Kanyang mga kamay, at kailangan nating sumamba at maniwala sa Diyos para magkaroon ng magandang kapalaran. Nadama kong nakahanap ako ng isang bagay na pwede kong asahan. Mula noon, nag-umpisa akong dumalo sa mga pagtitipon nang regular at isinama ang mga anak ko para magbasa ng mga salita ng Diyos at magdasal. Di nagtagal ay ginawa ko ang aking tungkulin sa iglesia.

Kalaunan, nahalal ako bilang isang lider ng iglesia at nagpasalamat ako sa Diyos para sa Kanyang biyaya. Naisip ko sa sarili ko, “Napili ako bilang isang lider ng iglesia kahit na bago pa lang ako sa pananampalataya. Siguro ay magaling ako sa paghahanap ng katotohanan. Kailangang gawin ko nang maayos ang tungkulin ko at gawin ang anumang kinakailangan, kung magkagayo’y nakatakda akong maligtas.” Talagang nakahikayat sa akin ang ideyang ito sa aking tungkulin. Ginugol ko ang karamihan ng oras ko sa pangangaral ng ebanghelyo at pagsasagawa ng aking tungkulin. Kinontra ng mga kaibigan at kamag-anak ko ang aking pananampalataya, at siniraan at kinutya ako ng mga kapitbahay ko. Nagsimula akong bahagyang manghina sa puntong iyon pero hindi ako napigilan nito sa paggawa ng tungkulin ko. Tinanggap din ng asawa ko ang gawain ng Diyos sa mga huling araw at nagsimula ring gawin ang kanyang tungkulin kalaunan. Sobrang napasaya ako nito. Naisip ko, “Hangga’t ginagawa namin nang maayos ang aming tungkulin at nagsasakripisyo para sa Diyos, pagpapalain Niya kami.” Lalo na nang marinig kong sinasabi ng mga kapatid na naghirap ako at nagsakripisyo, at tiyak na ililigtas ako ng Diyos, sobrang saya ko, at mas ginanahan akong gumawa para sa Diyos.

Isang araw noong 2012, may nakapa akong bukol sa aking dibdib na medyo masakit. Nagsimula akong mag-alala na baka malala ito. Pero naisip ko, “Hindi, hindi maaari ito. Araw-araw kong ginagawa ang tungkulin ko sa iglesia. Hindi iyon gagawin ng Diyos sa isang taong gumagawa ng tunay na mga sakripisyo para sa Kanya. Sa pamamagitan ng proteksyon ng Diyos, hindi ako malubhang magkakasakit.” Sa pag-iisip nito, nawala ang mga pagkabalisa ko at ipinagpatuloy ko ang paggawa sa aking tungkulin tulad ng ginagawa ko dati. Lumala nang lumala ang pagpapahirap ng Chinese Communist Party sa mga mananampalataya noong 2013. Kami ng asawa ko ay kilala sa aming lugar na nagpapalaganap ng ebanghelyo at palagi kaming nasa bingit ng kapahamakan ng pagkakaaresto. Iniwan namin ang aming bahay at lumipat sa malayo para patuloy naming magawa ang aming mga tungkulin. Kalauna’y nakita kong lumalaki ang bukol ko sa dibdib at nag-alala akong baka isa itong uri ng sakit. Pero naisip kong ilang taong walang nangyaring masama at tiyak na pinoprotektahan ako ng Diyos. Hangga’t ginagawa ko nang maayos ang aking tungkulin at mas nagsasakripisyo, naisip kong kaaawaan ako ng Diyos, at hindi ako magkakasakit nang malubha.

Noong 2018, nagsimulang sumama ang pakiramdam ko at dinala ako ng asawa ko para magpa-checkup. Sinabi ng doktor na ang bukol ko sa dibdib ay naging kasing laki ng itlog ng gansa at hindi ito maganda. Sinabi niyang ang pagpapaopera agad-agad ay magiging sobrang mapanganib at na kailangan kong mag-chemo muna para paliitin ang bukol bago sila makapag-opera. Ang marinig ang mga salitang “hindi ito maganda” at “chemotherapy” ay nagdala sa akin ng takot. Naisip ko, “Tanging ang mga taong may kanser lang ang nagpapa-chemo. May kanser ba ako? Maaga ba akong mamatay?” Hindi ko ito basta mapaniwalaan. Napaupo ako sa bangko sa pasilyo ng ospital at napahagulgol ng iyak.

Sinubukan akong aluin ng asawa ko, sinasabing, “Ang paunang pagsusuring ito ay hindi tiyak na tama. Papatingnan ka namin sa ibang ospital bukas.”

Nang sumunod na araw, pumunta kami sa ibang ospital at kinuhaan ako ng biopsy. Sinabi ng doktor sa asawa ko na malubha ang kalagayan ko at maaaring kanser ito. Sinabi niyang hindi na kami pwedeng maghintay pa at kailangang maoperahan ako sa loob ng dalawang araw.

Lubos akong nanghina nang marinig kong sabihin niya ito at nanlamig ang puso ko. Naisip ko, “Kanser ba talaga ito? Namamatay ang mga tao dahil sa kanser! Papaano nangyari sa akin ito?” Pero naisip ko, “Hindi ito maaari. Ako ay palaging tumutupad sa aking tungkulin, nagsasakripisyo, nagdudusa, at nagbayad ng kabayaran simula nang maging isang mananampalataya. Tiniis kong makutya at siraan ng iba, pahirapan at habulin ng CCP. Hindi ko kailanman hinayaan na may makagambala sa aking tungkulin. Papaanong nagka-kanser ako? Hindi ba nangangahulugan iyon na wala akong anumang pag-asa na maligtas at makapasok sa kaharian ng langit? Ang lahat ba ng mga pagsasakripisyo ko sa lahat ng nagdaang taon ay naging walang kabuluhan?” Sobrang sama ng loob ko.

Nakahiga ako sa kama nang gabing iyon, hindi mapakali at hindi makatulog. Hindi ko talaga ito maintindihan. Sobra kong inilaan ang sarili ko, kaya papaanong lubha akong nagkasakit? Bakit hindi ako prinotektahan ng Diyos? Pagkatapos ay naisip ko ang operasyong kailangan kong gawin sa loob ng dalawang araw. Hindi ko alam kung magiging matagumpay ito o hindi … Lubos akong naghihirap kaya tahimik kong sinabi sa isang panalangin sa Diyos: “Mahal na Diyos, sobra akong nababagabag ngayon. Hindi ko alam kung papaano malalampasan ang sitwasyong ito. Pakiusap, liwanagan at gabayan Mo ako …” Pagkatapos ay nabasa ko sa huling labing-isang hinihingi ng Diyos sa tao: “5. Kung palagi ka nang naging napakatapat, nang may malaking pagmamahal sa Akin, nguni’t nagdurusa ka ng pagpapahirap ng sakit, ng kasalatan sa buhay, at ng pang-iiwan ng iyong mga kaibigan at kamag-anak, o kung nagtitiis ka ng anumang iba pang mga kasawian sa buhay, magpapatuloy pa rin ba ang iyong katapatan at pagmamahal sa Akin? 6. Kung wala sa anumang naguni-guni mo sa puso mo ang tumutugma sa kung ano ang nagawa Ko, paano ka lalakad sa landas mo sa hinaharap? 7. Kung hindi mo natatanggap ang alinman sa mga bagay na inasahan mong matanggap, makakapagpatuloy ka bang maging tagasunod Ko?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Isang Napakaseryosong Problema: Pagtataksil 2). Habang pinag-iisipan ang mga hinihinging ito, napagtanto kong ang sakit na ito ay pagbibigay sa akin ng Diyos ng isang pagsubok at ito ay upang malaman kung ako ba ay tunay na matapat sa Kanya at tunay na minahal Siya. Naisip ko noong pinagdaanan ni Job ang kanyang mga pagsubok. Nawala ang kanyang ari-arian, mga anak, at nagkaroon siya ng pigsa sa buo katawan niya. Bagama’t hindi niya naintindihan ang kalooban ng Diyos, mas pinili niyang isumpa ang kanyang sarili kaysa sisihin ang Diyos at pinuri niya ang pangalan ng Diyos na si Jehova. Iningatan ni Job ang kanyang pananampalataya at nanatiling masunurin at nagpatotoo siya para sa Diyos sa harap ni Satanas. Pero ako ay naniwala sa loob ng maraming taon at nagtamasa ng napakaraming pagkakaloob mula sa mga salita ng Diyos, gayon pa man ay hindi ko talaga naintindihan ang gawain Niya. Nang malaman kong may kanser ako, akala ko ay hindi ako maliligtas o magtatamasa ng mga pagpapala ng kaharian ng langit. Nagkamali ako ng pagkaunawa at sinisi ko ang Diyos. Sa paniniwala sa Diyos sa loob ng ilang taon at paggawa ng napakaraming mga sakripisyo, akala ko’y dapat pigilan ng Diyos ang pagkakasakit ko. Nang ibunyag lang ako ng Diyos ko nakita na ang lahat ng mga sakripisyo ko ay hindi talaga ginawa bilang pagsasaalang-alang sa Kanyang kalooban, o upang maisagawa ang katotohanan at bigyang-kasiyahan ang Diyos. Ang mga ito’y para sa mga pagpapala at para makapasok sa Kanyang kaharian—gumagawa ako ng mga kasunduan sa Diyos. Ang lahat ng tinatawag na katapatan at pagmamahal ko sa Diyos ay isang kathang-isip lang. Lubos akong walang katapatan. Talagang nasaktan at nadismaya ko ang Diyos.

Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salita ng Diyos: “Sino sa buong sangkatauhan ang hindi inaalagaan sa paningin ng Makapangyarihan? Sino ang hindi nabubuhay sa gitna ng itinalagang tadhana ng Makapangyarihan? Nangyayari ba ang buhay at kamatayan ng tao ayon sa sarili niyang pagpapasiya? Kontrolado ba ng tao ang kanyang sariling kapalaran? Maraming taong gusto nang mamatay, subalit malayo iyon sa kanila; maraming taong nais maging yaong malalakas sa buhay at takot sa kamatayan, subalit lingid sa kanilang kaalaman, ang araw ng kanilang kamatayan ay nalalapit na, isinasadlak sila sa kailaliman ng kamatayan; maraming taong nakatingala sa langit at bumubuntong-hininga nang malalim; maraming taong umiiyak nang malakas, humahagulhol; maraming taong bumabagsak sa gitna ng mga pagsubok; at maraming taong nagiging bilanggo ng tukso. Kahit hindi Ako magpakita nang personal upang hayaan ang tao na malinaw Akong mamasdan, maraming taong takot na makita ang Aking mukha, takot na takot na pababagsakin Ko sila, na papatayin Ko sila. Totoo bang kilala Ako ng tao, o hindi?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 11). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos na ang laman at kaluluwa ng tao ay nagmumula sa Diyos. Ang buhay at kamatayan ay nasa mga kamay ng Diyos, at wala tayong karapatan dito. Bilang mga nilikha, dapat tayong magpasakop sa mga pagsasaayos ng Diyos. Nang mapagtanto ito, hindi na ako masyadong natakot na mamatay. Tahimik akong gumawa ng isang resolusyon: “Anuman ang kahinatnan ng aking operasyon, mabuhay man ako o mamatay, ibinibigay ko ang buhay ko sa Diyos at nagpapasakop ako sa Kanyang pamamahala.”

Nang magpasakop ako, nakaramdam ako ng lubos na kapayapaan sa aking puso. Walang tigil akong nagdasal habang dinadala ako sa operating room. Pagkatapos, sinabi ng doktor na lubhang naging maayos ito, pero kailangan pa ring suriin ang natanggal na bukol para malaman kung ano ang susunod na gagawin. Naisip ko, “Naging maayos ang operasyon dahil pinrotektahan ako ng Diyos.” Nakita ko ang ibang mga pasyenteng bumabalik mula sa kanilang mga operasyon na sobrang nanghihina at wala sa sarili habang ako’y maayos at nasa magandang kalagayan. Sinabi ng ibang nasa ward ko na parang hindi raw ako inoperahan. Patuloy akong nagpasalamat sa Diyos sa puso ko para rito. Naisip ko rin, “Nakapa ko ang bukol na iyon sa dibdib ko anim na taon na ang nakararaan. Kung kanser ito, dapat ay lumala na ito noon pa. Ngunit wala naman akong masamang naramdaman sa mga panahong iyon. Baka hindi ito kanser. At kahit pa kanser ito, naniniwala akong ang Diyos ay makapangyarihan at gagawin Niyang tama ang lahat.” May narinig ako dati tungkol sa ilang mga kapatid na umasa sa Diyos nang sila ay lubhang nagkasakit at nasaksihan nila ang kamangha-manghang gawain ng Diyos. Palagi akong nagsasakripisyo para sa Diyos, kaya siguradong poprotektahan Niya ako.

Pagkalipas ng tatlong araw, kinuha ko ang mga resulta ko na puno ng pag-asa, pero ang lahat ng inaasahan ko ay nauwi sa kabiguan: Kanser nga talaga ito.

Naupo lang ako roon, hindi gumagalaw, nakatulala sa mga resulta, paulit-ulit na binabasa ang mga ito habang iyak ako nang iyak. Matagal bago ko napakalma ulit ang sarili ko. Naisip ko sa sarili ko, “Ginagamit ba ng Diyos ang sakit na ito upang ilantad at tanggalin ako? Hindi na ba ako karapat-dapat na magbigay ng serbisyo sa Kanya? Ilang taon akong naniwala sa Diyos, gumagawa ng mga sakripisyo at ibinabahagi ang ebanghelyo umulan man o umaraw, Hindi ba naaalala ng Diyos ang anuman sa mga ito? Ganito ba magtatapos ang pananampalataya ko sa Diyos?” Lalong sumasama ang loob ko, at pakiramdam ko ay tuluyan na akong nawalan ng lakas.

Pagkatapos, ayaw kong kumain o uminom, o kahit magsalita. Sinabihan ako ng doktor na uminom ng mga pandagdag sa nutrisyon at mas mag-ehersisyo. Naisip ko, “Nabigyan ako ng parusang kamatayan. Ano pang silbi ng mga pandagdag nutrisyon at ehersisyo? E mamamatay rin naman ako kalaunan.” Sobra akong nalungkot, at hindi ko mapigilang mag-isip, “Maraming mga kapatid ang nagkasakit muna bago sila nagkaroon ng pananampalataya pero gumaling sila matapos nilang simulan na maniwala. Pero ginagawa ko na ang tungkulin ko araw-araw simula nang mahanap ko ang pananampalataya sa Diyos. Paano ako nagkaroon ng kanser? Akala ko dati, ang paggawa ng mga sakripisyo ang daan ko sa kaligtasan. Pero ngayon, hindi lang ako hindi maliligtas, pero mamamatay ako sa kanser.” Ang paninisi at ang mga mali kong pagkaunawa sa Diyos ay bumuhos lamang sa akin na hindi nasusuri. Sa kawalan ng pag-asa, umiiyak kong kinausap ang Diyos, “Mahal na Diyos, labis akong nasasaktan. Nagkasakit ako at hindi ko maunawaan kung ano ang Iyong kalooban. Pakiusap, liwanagan at gabayan Mo akong maintindihan ang Iyong kalooban.”

Pagkatapos ay nabasa ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Para sa lahat ng mga tao, ang pagpipino ay napakasakit, at napakahirap tanggapin—ngunit sa panahon ng pagpipino ginagawang payak ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon sa tao, at isinasapubliko ang Kanyang mga hinihingi para sa tao, at nagbibigay ng mas maraming kaliwanagan, at mas maraming pagtatabas at pakikitungo; sa pamamagitan ng paghahambing sa mga katunayan at sa katotohanan, binibigyan Niya ang tao ng higit na kaalaman sa sarili niya at sa katotohanan, at binibigyan ang tao ng higit na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa gayon ay pinahihintulutan ang tao na magkaroon ng mas tunay at mas dalisay na pag-ibig sa Diyos. Iyon ang mga layunin ng Diyos sa pagsasakatuparan ng pagpipino. Lahat ng gawain na ginagawa ng Diyos sa tao ay may sariling mga layunin at kabuluhan; ang Diyos ay hindi gumagawa ng walang kabuluhang gawain, ni hindi Siya gumagawa ng gawain na walang pakinabang sa tao. Ang pagpipino ay hindi nangangahulugan ng pag-aalis sa mga tao mula sa harap ng Diyos, at ni nangangahulugan ng pagwasak sa kanila sa impiyerno. Sa halip, nangangahulugan ito ng pagbabago sa disposisyon ng tao sa panahon ng pagpipino, pagbabago sa kanyang mga intensyon, sa kanyang dating mga pananaw, pagbabago sa kanyang pag-ibig sa Diyos, at pagbabago sa kanyang buong buhay. Ang pagpipino ay isang totoong pagsubok sa tao, at isang anyo ng totoong pagsasanay, at sa panahon lamang ng pagpipino magagampanan ng kanyang pag-ibig ang likas nitong tungkulin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Tinulungan ako ng mga salita ng Diyos na maintindihan ang Kanyang kalooban. Gumagamit ang Diyos ng karamdaman para ibunyag ang aking panloob na katiwalian, paghihimagsik, at may bahid na mga motibo para aking makilala ang aking sarili, iwaksi ang katiwalian, at magtamo ng kaligtasan mula sa Diyos. Ngunit naisip kong gustong kunin ng Diyos ang buhay ko at tanggalin ako, kaya hindi ko naintindihan at sinisi ko ang Diyos, ganap na sumuko at nawalan ng pag-asa. Sinubukan kong lagyan ng kabayaran ang mga sakripisyo ko, angkinin ang mga ito at makipagtalo sa Diyos. Ginusto ko pa ngang gamitin ang sarili kong kamatayan para komprontahin ang Diyos. Nawalan ako ng konsensya! Pakiramdam ko ay ang laki ng utang ko sa Diyos, kaya pumunta ako sa harapan Niya para magdasal at para malaman kung bakit hindi ko nagawang magpasakop noong nagkasakit ako, at sa halip ay hindi nauunawaan at sinisisi ang Diyos.

Pagkatapos ay nabasa ko ang ilang salita ng Diyos: “Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang pagalingin Ko sila. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang gamitin Ko ang Aking mga kapangyarihan upang itaboy ang masasamang espiritu mula sa kanilang katawan, at napakaraming naniniwala sa Akin para lamang makatanggap sila ng kapayapaan at kagalakan mula sa Akin. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang hingan Ako ng mas maraming materyal na kayamanan. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang gugulin ang buhay na ito sa kapayapaan at maging ligtas at matiwasay sa mundong darating. Napakaraming naniniwala sa Akin para maiwasang magdusa sa impiyerno at para matanggap ang mga pagpapala ng langit. Napakaraming naniniwala sa Akin para lamang sa pansamantalang kaginhawahan, ngunit hindi naghahangad na magkamit ng anuman sa mundong darating. Nang ibuhos Ko ang Aking matinding galit sa tao at bawiin ang lahat ng kaligayahan at kapayapaan na dati niyang taglay, nagsimulang magduda ang tao. Noong ibinigay Ko sa tao ang pagdurusa ng impiyerno at binawi ang mga pagpapala ng langit, ang kahihiyan ng tao ay naging galit. Noong hilingin ng tao na pagalingin Ko siya, hindi Ko siya pinakinggan at namuhi Ako sa kanya; lumayo sa Akin ang tao upang hanapin ang paraan ng panggagaway at pangkukulam. Noong alisin Ko ang lahat ng hiningi ng tao sa Akin, naglaho ang lahat ng nasa tao nang walang bakas. Samakatuwid, sinasabi Ko na ang tao ay may pananampalataya sa Akin sapagkat Ako’y nagbibigay ng masyadong maraming biyaya, at masyadong maraming magiging pakinabang” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ano ang Alam Mo sa Pananampalataya?). “Iisa lamang ang payak na layunin ng gayong mga tao sa pagsunod sa Diyos, at ang layuning iyon ay ang tumanggap ng mga pagpapala. Hindi mag-aabala ang gayong mga tao na makinig sa anumang iba pa na walang direktang kinalaman sa layuning ito. Para sa kanila, walang mithiing mas lehitimo kaysa maniwala sa Diyos upang makatanggap ng mga pagpapala—ito mismo ang halaga ng kanilang pananampalataya. Kung may isang bagay na hindi nakakatulong sa layuning ito, nananatili silang ganap na hindi naaantig nito. Ganyan ang karamihan sa mga taong naniniwala sa Diyos ngayon. Ang kanilang layunin at adhikain ay mukhang lehitimo, dahil habang naniniwala sila sa Diyos, gumugugol din sila para sa Diyos, inaalay nila ang kanilang sarili sa Diyos, at ginagampanan nila ang kanilang tungkulin. Isinusuko nila ang kanilang kabataan, tinatalikuran ang pamilya at propesyon, at gumugol pa ng maraming taon na malayo sa tahanan na nag-aabala. Para sa kapakanan ng kanilang pangunahing mithiin, binabago nila ang kanilang sariling mga interes, ang kanilang pananaw sa buhay, at maging ang direksyong kanilang hinahanap; subalit hindi nila mabago ang layunin ng kanilang paniniwala sa Diyos. Paroo’t parito sila para sa pamamahala ng sarili nilang mga huwaran; gaano man kalayo ang daan, at gaano man karami ang mga hirap at balakid sa daan, nananatili silang matiyaga at walang takot sa kamatayan. Anong kapangyarihan ang nagtutulak sa kanila na patuloy na ialay ang kanilang sarili sa ganitong paraan? Ang kanila bang konsiyensya? Ang kanila bang dakila at marangal na katangian? Ang kanila bang determinasyong labanan ang mga puwersa ng kasamaan hanggang sa pinakahuli? Ang kanila bang pananampalatayang magpatotoo sa Diyos nang hindi naghahanap ng kapalit? Ang kanila bang katapatan sa pagiging handang isuko ang lahat upang makamit ang kalooban ng Diyos? O ang kanila bang diwa ng debosyon na laging isakripisyo ang personal na maluluhong kahilingan? Ang magbigay pa rin ng napakalaki ang isang taong hindi kailanman naunawaan ang gawain ng pamamahala ng Diyos, sa payak na pananalita, ay isang himala! Sa sandaling ito, huwag nating talakayin kung gaano kalaki ang naibigay ng mga taong ito. Ang kanilang pag-uugali, gayunman, ay lubos na karapat-dapat nating suriin. Bukod pa sa mga pakinabang na lubos na nauugnay sa kanila, maaari kayang may iba pang mga dahilan kaya ang mga taong hindi kailanman nauunawaan ang Diyos ay nagbibigay ng napakalaki sa Kanya? Dito, natutuklasan natin ang isang dating di-matukoy na problema: Ang relasyon ng tao sa Diyos ay para lamang sa sarili nilang interes. Isa itong relasyon sa pagitan ng isang tumatanggap at isang nagbibigay ng pagpapala. Sa madaling salita, katulad ito ng relasyon sa pagitan ng empleyado at ng amo. Nagtatrabaho lamang ang empleyado para matanggap ang mga gantimpalang ipinagkakaloob ng amo. Walang pagmamahal sa gayong relasyon, transaksyon lamang. Walang nagmamahal o minamahal, kawanggawa at awa lamang. Walang pag-unawa, pigil na galit at panlilinlang lamang. Walang pagiging matalik, isang pagitan lamang na hindi matatawid. Ngayong umabot na ang mga bagay-bagay sa puntong ito, sino ang makapagbabaligtad ng gayong takbo? At ilang tao ang may kakayahang tunay na maunawaan kung gaano na kagrabe ang relasyong ito? Naniniwala Ako na kapag ibinuhos ng mga tao ang kanilang sarili sa galak ng pagiging mapalad, walang sinumang makakaisip kung gaano kahiya-hiya at hindi magandang tingnan ang gayong relasyon sa Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 3: Maaari Lamang Maligtas ang Tao sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos). Tumagos sa puso ko ang mga salita ng Diyos gaya ng isang espada, at sobra akong nahiya. Hindi ba’t ang motibo sa likod ng aking pananampalataya ay para makamit ang mga pagpapala sa hinaharap, tulad ng sinabi ng Diyos? Kahit na mukhang gumagawa ako ng mga sakripisyo, gumagawa lang ako ng mga kasunduan sa Diyos, lahat ay para sa mga pagpapala. Hindi ko tunay na sinusunod ang Diyos o ginagawa ang tungkulin ng isang nilikha. Noong bago ako sa pananampalataya, akala ko ay walang kapahamakan na darating sa akin, na pagpapalain ako at makakapasok sa kaharian ng Diyos. Kaya ibinigay ko ang lahat at walang hinayaan na makahadlang sa paggawa ko ng aking tungkulin. Ni wala nga akong oras na ihatid o sunduin mula sa eskwelahan ang mga anak ko. Kinukutya at sinisiraan man ng iba, inuusig at hinahabol ng CCP—walang nakahadlang sa akin at sa aking tungkulin. Dahil sa lahat ng ito’y inakala kong tapat ako sa Diyos at siguradong pupurihin at pagpapalain Niya ako. Nang malaman kong may kanser ako, pakiramdam ko’y para ito sa akin, na ang lahat ng mga pangarap kong makapasok sa kaharian ay naglahong parang bula. Puno ako ng mga kalituhan, sinisi at nakipagtalo ako sa Diyos, ginugusto ko pa ngang gamitin ang sarili kong kamatayan para komprontahin ang Diyos. Nahaharap sa mga katotohanan, natanto kong ang aking pagtupad sa tungkulin, paghihirap, at paglalaan ng aking sarili ay para makakuha ng isang magandang destinasyon bilang kapalit. Ang relasyon ko sa Diyos ay “relasyon sa pagitan ng empleyado at ng amo.” Gusto ko ng gantimpala para sa bawat maliliit na kabayarang ginawa ko. Hindi ko tunay na minahal ang Diyos. Ginagamit ko Siya, sinusubukang dayain Siya. Taglay ang gayong uri ng pananaw sa aking pananampalataya, maaari lang akong kamuhian at kasuklaman ng Diyos. Kung hindi ginamit ng Diyos ang sakit na iyon para gisingin ako, mananatili akong nakakapit sa mga mali kong pananaw sa pananampalataya at tatalikdan at tatanggalin ako ng Diyos sa huli. Nang mapagtanto ito’y napuno ako ng kapighatian at pagsisisi sa sarili. Lumuhod ako at nagdasal sa Diyos: “Mahal na Diyos, kung hindi Mo ako inilantad sa pamamagitan ng sakit na ito, hindi ko kailanman maiintindihan ang aking mga maling pananaw sa pananampalataya. Ginising ng paghatol at mga pahayag ng Iyong mga salita ang aking espiritu. Nais kong malunasan ang aking mga maling motibo at bitawan ang aking mga paghahangad para sa mga pagpapala. Gumaling man ako o hindi, mabuhay man ako o mamatay, nais kong magpasakop sa Iyo.” Mas nakaramdam ako ng kapayapaan pagkatapos ng aking dasal, at ako ay nagkaroon ng mas mabuting kalagayan. Sa sumunod na mga araw, patuloy akong nag-ehersisyo at uminom ng mga pandagdag nutrisyon at ang aking kalusugan ay bumuti bawat araw. Hindi rin nagtagal ay nakalabas ako ng ospital.

Pagbalik sa bahay, nakita ko ang asawa at mga anak ko na lumalabas at ipinapahayag ang ebanghelyo at ginagawa ang kanilang mga tungkulin, pero ang nagagawa ko lang ay mahiga sa aking kama, hindi magawa ang anuman sa aking tungkulin. Nagsimula akong bahagyang malungkot. Wala akong ideya kung kailan ako lubos na gagaling o kung makakaya ko bang gawin ulit ang tungkulin ko isang araw. Kung hindi ko magagawa ang aking tungkulin, hindi ba’t magiging pabigat lang ako? Kung gayon, paano ako maliligtas? Habang nag-iisip ng ganito, napagtanto kong ang paghahangad ko ng mga pagpapala ay nagpakita na naman. Dali-dali akong nagdasal sa Diyos at pagkatapos ay binasa ito sa Kanyang mga salita: “Sa anong batayan nabuhay ang mga tao noon? Ang lahat ng tao ay nabubuhay para sa kanilang mga sarili. Ang bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba—ito ang buod ng kalikasan ng tao. Ang mga tao ay naniniwala sa Diyos para sa kanilang sariling mga kapakanan; tinatalikuran nila ang mga bagay-bagay, ginugugol ang kanilang mga sarili para sa Diyos, at tapat sa Diyos, nguni’t ang lahat ng mga bagay na ito ay ginagawa pa rin nila para sa kanilang sariling mga kapakanan. Sa kabuuan, lahat ito ay ginagawa para sa layunin ng pagkakamit ng mga pagpapala para sa kanilang mga sarili. Sa lipunan, ang lahat ay ginagawa para sa pansariling pakinabang; ang paniniwala sa Diyos ay ginagawa para lamang magkamit ng mga pagpapala. Kaya ang mga tao ay itinatakwil ang lahat at nakatatagal sa matinding pagdurusa ay upang magkamit ng mga pagpapala. Ang lahat ng ito ay katibayan mula sa karanasan ukol sa tiwaling kalikasan ng tao” (“Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Panlabas na mga Pagbabago at mga Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Tinulungan ako ng mga salita ng Diyos na makita na ang dahilan kaya ako nakipagkasundo sa Diyos sa aking pananampalataya at naghimagsik at nilabanan ang Diyos kapag hindi nangyayari ang mga bagay na gusto ko ay dahil naging kontrolado ako ng lahat ng uri ng mga satanikong lason. “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba” at “Huwag gumawa nang walang gantimpala”—namuhay ako sa mga satanikong pilosopiyang ito. Ang lahat ng ginawa ko, ginawa ko para sa sarili ko, para makinabang ako. Napakamakasarili ko at kasuklam-suklam. Kahit sa aking pananampalataya, nagpakahirap at ginawa kong abala ang sarili ko para lang makakuha ng mga pagpapala at gantimpala. Hindi talaga ako nakatuon sa paghahanap ng katotohanan o pagbabago ng disposisyon. Nang hindi ko nakuha ang mga pagpapalang gusto ko, sumabog ang satanikong kalikasan ko at hindi ko naunawaan at sinisi ko ang Diyos, at pinagsisihan ang lahat ng ginawa ko para sa Diyos. Gumawa si Pablo para sa Panginoon at lubos na nagdusa, ngunit wala siyang pagmamahal para sa katotohanan, at hindi siya naghanap para makilala ang Diyos o mabago ang kanyang disposisyon. Gusto lang niya ng korona ng pagiging matuwid bilang kapalit ng kanyang pagdurusa at sakripisyo. Sa huli, hindi nagbago ang kanyang satanikong disposisyon, kaya itinaboy ng kanyang kayabangan ang lahat ng katuwiran, pinatotohanan pa niya na siya mismo si Cristo at dinala niya ang tao sa kanyang harapan. Nilabag niyon ang disposisyon ng Diyos at nagdulot ito sa kanya ng walang hanggang kaparusahan. Alam kong kapag patuloy akong namuhay sa mga lason ni Satanas, matutulad lang din ako kay Pablo. Parurusahan ako ng Diyos sa paglaban ko sa Kanya. Nakita ko kung gaano kapanganib na maghanap ng mga pagpapala at hindi hangarin ang katotohanan. Labis akong nagpapasalamat sa Diyos. Pinasalamatan ko Siya sa paggamit ng sakit na ito para bigyan ako ng pagkakataong pagnilayan at kilalanin ang aking sarili, upang makita ko ang aking maling pananaw sa paghahanap ko ng aking pananampalataya at na naglalakad ako sa isang landas na laban sa Diyos.

Pagkatapos ay binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Ang Diyos ay walang hanggang kataas-taasan at marangal kailanman, samantalang ang tao ay hamak magpakailanman at walang halaga hanggang sa walang katapusan. Ito ay sapagkat ang Diyos ay walang hanggang gumagawa ng mga sakripisyo at nag-uukol ng sarili Niya para sa sangkatauhan; ang tao, gayunman, ay walang hanggang nangunguha at nagsisikap para lamang sa sarili niya. Ang Diyos ay walang katapusan ang pagpapakahirap para makaligtas ang sangkatauhan, gayon pa man, ang tao ay hindi kailanman nag-aambag ng anumang bagay para sa kapakanan ng liwanag o para sa pagkamakatuwiran. Kahit na magsikap ang tao sa maikling panahon, hindi nito makakayanan ang isang dagok, dahil ang pagsisikap ng tao ay palaging para sa sarili niyang kapakanan at hindi para sa iba. Palaging makasarili ang tao, samantalang ang Diyos ay hindi makasarili magpakailanman. Ang Diyos ang pinagmumulan ng lahat ng makatarungan, mabuti, at maganda, habang ang tao ay ang siyang nagtatagumpay at nagpapamalas ng lahat ng kapangitan at kasamaan. Hindi kailanman babaguhin ng Diyos ang diwa ng pagkamakatuwiran at kagandahan Niya, gayon pa man, ang tao ay ganap na may kakayahan, sa anumang oras at sa anumang kalagayan, na ipagkanulo ang pagkamakatuwiran at lumayo mula sa Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Napakahalagang Maintindihan ang Disposisyon ng Diyos). Labis akong naantig habang pinagninilayan ko ang mga salitang ito. Nagbayad ang Diyos ng napakahirap na kabayaran para iligtas ang sangkatauhan na labis na ginawang tiwali ni Satanas. Dalawang libong taon na ang nakalilipas, nagkatawang-tao ang Diyos sa unang pagkakataon sa Judea para tubusin ang sangkatauhan. Tiniis Niya ang pangungutya, paninira, at inusig at inabuso ng mga tagasunod ng Judaismo. Sa huli, Siya ay ipinako sa krus, sa gayo’y nagawa ang gawain ng pagtubos. Ngayon, ang Diyos ay nagkatawang-tao sa ikalawang pagkakataon sa China para linisin at iligtas ang sangkatauhan nang minsanan at ganap. Hinabol at inusig Siya ng CCP at wala Siyang matulugan, walang lugar na mapagpahingahan, at kinailangan Niya ring tiisin ang maling pagkaunawa, paninisi, pagsuway, at paglaban nating mga mananampalataya. Gayunpaman ang Diyos ay hindi tumigil sa pagsubok na iligtas ang sangkatauhan, sa halip ay tahimik na ginagawa ang lahat ng Kanyang makakaya para sa atin, at kailanma’y walang hinihinging anumang kapalit. Gayunman, gumawa ako ng mga sakripisyo sa aking tungkulin at umasa ng mga pagpapala at isang destinasyon bilang kapalit. Nilabanan ko ang aking konsensya para makipagtawaran sa Diyos. Napakamakasarili ko’t kasuklam-suklam! Hindi ako isang tunay na mananampalataya. Nang matanto ito, pumunta ako sa harap ng Diyos para manalangin at handang magsisi.

Isang araw sa mga debosyonal, nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos: “Ang ibig sabihin ng tunay na pananampalataya sa Diyos ay ang mga sumusunod: Batay sa paniniwala na ang Diyos ang may kapangyarihan sa lahat ng bagay, dinaranas ng isang tao ang Kanyang mga salita at Kanyang gawain, inaalis ang tiwaling disposisyon ng isang tao, pinalulugod ang kalooban ng Diyos, at nakikilala ang Diyos. Ganitong uri lamang ng paglalakbay sa buhay ang matatawag na ‘pananampalataya sa Diyos’” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paunang Salita). “Ang layunin ng paniniwala sa Diyos ay upang mapalugod Siya at maisabuhay ang disposisyon na Kanyang kinakailangan, upang maipamalas ang Kanyang mga kilos at kaluwalhatian sa pamamagitan ng grupong ito ng hindi karapat-dapat na mga tao. Ito ang tamang pananaw para sa paniniwala sa Diyos, at ito rin ang layuning dapat mong hangarin. Dapat ay mayroon kang tamang pananaw tungkol sa paniniwala sa Diyos at dapat mong hangaring matamo ang mga salita ng Diyos. Kailangan mong kainin at inumin ang mga salita ng Diyos at magawang isabuhay ang katotohanan, at lalo nang kailangan mong makita ang Kanyang praktikal na mga gawa, Kanyang kamangha-manghang mga gawa sa buong sansinukob, gayundin ang praktikal na gawaing Kanyang ginagawa sa katawang-tao. Maaaring pahalagahan ng mga tao, sa pamamagitan ng kanilang aktuwal na mga karanasan, kung paano talaga ginagawa ng Diyos ang Kanyang gawain sa kanila at kung ano ang Kanyang kalooban sa kanila. Ang layunin ng lahat ng ito ay upang alisin ang tiwali at napakasamang disposisyon ng mga tao. Dahil naiwaksi na ang lahat ng karumihan at kasamaan sa iyong kalooban, at naiwaksi na ang iyong mga maling layon, at nagkaroon ka na ng tunay na pananampalataya sa Diyos—sa pamamagitan lamang ng pagkakaroon ng tunay na pananampalataya mo maaaring tunay na mahalin ang Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino). Ipinapakita ng mga salita ng Diyos ang tamang layunin na dapat nating pagsikapan sa ating pananampalataya. Gaano man tayo disiplinahin sa ating mga karanasan, isinasaayos ng Diyos ang lahat para lamang linisin at baguhin tayo. Alam kong dapat kong harapin ang lahat ng ito nang may pagtanggap at pagsunod, hinahanap ang katotohanan sa mga sitwasyon para lutasin ang aking mga tiwaling disposisyon, at binibigyang-kasiyahan ang Diyos at sinusuklian ang Kanyang pagmamahal sa lahat ng bagay. Ito lang ang marapat pagsikapan. Ayoko nang makipagkasunduan sa Diyos para sa mga pagpapala. Anumang kahinatnan ng sakit ko mula noon, sasambahin ko ang Diyos hanggang sa huli kong hininga. Kung binigyan ako ng Diyos ng isa pang pagkakataon para gawin ang aking tungkulin, hindi ako makikipagtawaran sa Kanya para sa mga biyaya. Gusto ko lang pagsikapan ang katotohanan sa aking tungkulin at hangarin ang pagbabago sa aking disposisyon.

Hindi nagtagal, sinubok ako ng Diyos.

Isang araw, bumalik mula sa isang pagtitipon sa iglesia ang anak kong babae at sinabing si Sister Wang, na nagdidilig ng mga mananampalataya, ay sinusundan ng pulis at wala pang nakikitang papalit sa kanya. Tinanong niya ako kung sino sa iglesia ang makakagawa sa gawaing iyon. Nagawa ko na ang tungkulin na ito dati at alam na alam ko ito, kaya inisip ko na ako ang pinakaangkop. Pero naisip ko na 20 araw o higit pa lang ang nakalilipas nang maoperahan ako. Hindi pa lubusang naghihilom ang hiwa ko at mas umiinit ang panahon. Sa bahay, kailangan kong hugasan ang hiwa nang ilang beses sa isang araw. Kapag kinuha ko ang tungkuling ito at masyado akong naging abala para linisin ang sugat ko, maaaring mamaga ito. Limitado ang gamit ng kamay ko, at kung araw-araw akong bibiyahe sakay ng electric scooter, hindi maghihilom ang hiwa, mas lalo akong magkakasakit. Dahil sa sitwasyon, ang pagkuha sa tungkuling iyon ay hindi makakabuti sa aking kalusugan. Pero naisip ko, “Hindi pa nakikita ang tamang tao para sa tungkuling ito. Kapag hindi ko ito kinuha, hindi ba’t maantala ang gawain ng sambahayan ng Diyos? Ano ang dapat kong gawin?” Isang sipi ng mga salita ng Diyos ang dumapo sa isip ko: “Kung, sa iyong pananampalataya sa Diyos at paghahanap sa katotohanan, masasabi mong, ‘Anumang karamdaman o hindi magagandang pangyayari ang payagan ng Diyos na mangyari sa akin—anumang gawin ng Diyos—kailangan kong sumunod, at manatili sa aking lugar bilang isang nilikha. Bago ang lahat, dapat kong isagawa ang aspektong ito ng katotohanan—pagsunod—ipatutupad ko ito, at isasabuhay ang katotohanan ng pagsunod sa Diyos. Bukod dito, hindi ko dapat isantabi ang iniutos sa akin ng Diyos at ang tungkuling dapat kong gampanan. Kahit na sa huling hininga ko, dapat akong manatili sa aking tungkulin.’ Hindi ba ito pagpapatotoo?” (“Nagmumula ang Landas sa Madalas na Pagninilay-Nilay sa Katotohanan” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng landas ng pagsasagawa. Kahit na ang aking hiwa ay hindi pa gaanong magaling, ayoko nang maging makasarili at masama, iniisip lamang ang aking sarili at hindi ang sambahayan ng Diyos. Sa loob ng maraming taon, ginagawa ko ang aking tungkulin para sa mga pagpapala at nakikipagkasunduan ako sa Diyos. Hindi ko inalintana kailanman ang kalooban ng Diyos o gumawa ng anuman para malugod Siya. Talagang may utang ako sa Diyos! May isang taong kinakailangan na gawin agad ang tungkuling ito, at gusto kong gawin ito. Anuman ang mangyari sa aking kalusugan, ang tanging hiling ko ay ang makapagdala ako ng aliw sa Diyos. Sa gabay ng mga salita ng Diyos, hindi na ako napigilan ng aking sakit at nagprisinta akong kunin ang gawaing iyon.

Nasaksihan ko ang kamangha-manghang proteksyon ng Diyos nang ibigay ko ang lahat ng kaya ko sa tungkuling ito. Makalipas ang isang linggo, ang hiwa ko ay hindi lang hindi lumala, sa halip ay gumaling ito nang tuluyan. Sinabi ng doktor, “Ang lymphedema sa braso ay pangkaraniwan sa ganitong uri ng operasyon at pagkatapos ng higit sa isang buwan ng pagpapagaling, kailangan pa rin ng pasyente ng chemotherapy.” Pero simula nang umpisahan ko ang tungkuling iyon, hindi na sumakit ang hiwa ko, walang lymphedema sa braso ko, at hindi ako nagpa-chemo. Mahigit isang taon na nang maoperahan ako, at ayos na ayos ako. Salamat sa Diyos para sa Kanyang kamangha-manghang mga gawa. Personal kong naranasan ang Kanyang mga salita na nagsasabing: “Anuman at lahat ng bagay, buhay man o patay, ay lilipat, magbabago, mapapanibago, at maglalaho alinsunod sa mga iniisip ng Diyos. Ganito pinamumunuan ng Diyos ang lahat ng bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao). Nang binitawan ko ang aking mga di-makatuwirang hiling at hindi na gumawa ng kasunduan sa Diyos, nakita ko talaga ang awtoridad at pamamahala ng Diyos at nasaksihan ang Kanyang kamangha-manghang mga gawa!

Ang matinding suliranin sa sakit na ito ay parang isang kalamidad kung titingnan sa mababaw na paraan pero ang pagmamahal ng Diyos ay nakatago sa loob nito. Ang pagbibigay-liwanag at gabay ng mga salita ng Diyos sa pamamagitan ng sakit na ito ay nagtulot sa akin na makita ang aking mga motibo na magtamo ng mga pagpapala at ang aking mga karumihan. Naging masunurin ako sa Diyos at tunay na natutuhan na ang pagdanas ng karamdaman ay isang pagpapala mula sa Diyos, na ito ay para maglinis at magbago sa akin. Salamat sa Diyos sa Kanyang pagliligtas!

78. Mga Aral na Natutuhan Mula sa Pagkakaroon ng Kanser sa Atay

Ni Li Yong, Tsina

Matapos kong maging isang Kristiyano, ilang beses akong naaresto ng CCP, pero hindi ko pinagtaksilan ang Panginoon. Tinanggap ko ang gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ilang taon na ang nakakalipas, at, umulan o umaraw, masigasig kong ipinangaral ang ebanghelyo at ginawa ang tungkulin ko. Akala ko, lagi akong magiging tapat sa Diyos, anuman ang kailangan kong tiisin. Nang tiisin ko ang isang sakit na nagbanta sa aking buhay ko ay tiyaka lamang ako nagtamo ng ilang pang-unawa tungkol sa aking motibasyon sa aking pananampalataya na magtamo ng mga pagpapala.

Isang araw, noong Oktubre ng 2014, umuwi ako mula sa isang pagbabahagi nang maramdaman kong nanghina ang mga braso’t binti ko, at nahirapan akong maglakad. Akala ko dahil ito sa malamig na hangin, at kailangan ko lang uminom ng gamot. Hindi ako masyadong nag-alala. Pero kalaunan, ang mga tainga, mga daliri sa kamay at paa ko ay unti-unting nangingitim, at nagsimula akong pumayat nang pumayat. Nagsimula akong mag-isip na baka may seryoso akong sakit, pero naisip ko na, dahil sa mga pagsisikap na ginawa ko sa paggawa ng tungkulin ko sa loob ng ilang taon, poprotektahan ako ng Diyos. Hindi naman siguro ito malala. Tiyak ako na magiging maayos din ito. Pero, sa hindi inaasahan, matapos kong uminom ng gamot, hindi pa rin ako bumuti. Dinala ako sa ospital ng asawa ko at mga anak na babae para sa ilang pagsusuri, at nang dumating ang resulta, sinabi nila na may dalawang malubhang sakit ako—anemia at hepatitis B. Sinabi nila kapag lumala pa ito, hindi na ito magagamot. Noong narinig ko ito, naramdaman kong nanghina ang buong katawan ko. Hindi ko matanggap ang sinabi sa akin. Naisip ko, “Sa ilang taon, marami akong ginawang mga sakripisyo. Labis akong nagdusa para magawa ang tungkulin ko. Hinuli ako at pinagbantaan ng CCP, pero hindi ko pinagtaksilan ang Diyos, at bumalik ako sa aking tungkulin noong pinakawalan ako. Paano ako nagkaroon ng malubhang sakit? Bakit hindi ako prinotektahan ng Diyos? Anong silbi ng lahat ng mga sakripisyo ko, kung hindi ako gagaling? Buong panahon akong naniwala sa Diyos nang hindi tumatanggap ng Kanyang pagpapala, at ngayon maysakit ang katawan ko. Siguro hindi ko na dapat masyadong pagsikapan na gawin ang tungkulin ko, gaano man katindi ang pagdusahan ko, wala ring kabuluhan ito.” Sa panahong iyon, ginagawa ko pa rin ang tungkulin ko. Pero ginagawa ko ito nang walang sigasig. Sa mga pagpupulong, hindi ko tinatanong ang mga kapatid ko tungkol sa kanilang mga isyu. Binabasa ko ang mga salita ng Diyos, pero ayokong magbahagi. Kalaunan, mas lumala pa nang lumala ang kondisyon ko. Hindi ko kayang suportahan ang katawan ko, at buong araw akong nahihilo. Binigyan ako ng lider ko ng ilang panahon para magpahinga at magpagaling sa bahay. Nakita ko ang mga kapatid ko na ginagawa ang kanilang tungkulin nang masaya at masigla. Pero ako? Lubha akong may sakit ngayon, at hindi ko magawa ang tungkulin ko. Naisip ko na maaaring nagdesisyon ang Diyos na huwag akong iligtas. At habang mas inisip ko ang tungkol dito, mas nakakaramdam ako ng pagdadalamhati at sakit. Humarap ako sa Diyos at nagsimulang manalangin: “O, Diyos! Tinamaan ako ng mga ganitong sakit, at nanghihina at pinahihirapan ako. Alam ko na hindi Kita dapat sisihin, pero hindi ko maintindihan kung ano ang Iyong kalooban. Pakiusap, gabayan Mo akong maunawaan ito.”

Pagkatapos manalangin, binasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Lahat ng gawain na ginagawa ng Diyos sa tao ay may sariling mga layunin at kabuluhan; ang Diyos ay hindi gumagawa ng walang kabuluhang gawain, ni hindi Siya gumagawa ng gawain na walang pakinabang sa tao. Ang pagpipino ay hindi nangangahulugan ng pag-aalis sa mga tao mula sa harap ng Diyos, at ni nangangahulugan ng pagwasak sa kanila sa impiyerno. Sa halip, nangangahulugan ito ng pagbabago sa disposisyon ng tao sa panahon ng pagpipino, pagbabago sa kanyang mga intensyon, sa kanyang dating mga pananaw, pagbabago sa kanyang pag-ibig sa Diyos, at pagbabago sa kanyang buong buhay. Ang pagpipino ay isang totoong pagsubok sa tao, at isang anyo ng totoong pagsasanay, at sa panahon lamang ng pagpipino magagampanan ng kanyang pag-ibig ang likas nitong tungkulin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Maingat kong pinag-isipan ang mga salita ng Diyos at naunawaan ko na ang kalooban ng Diyos sa aking pagkakasakit ay hindi upang alisin ako, kundi upang linisin at baguhin tayo. Pinipino ako sa pamamagitan ng sakit ko. Hindi nais ng Diyos na mawala ako, kundi upang ipaunawa sa akin ang maruming balak ko sa likod ng aking pananampalataya, at upang baguhin ang maling pananaw ko sa paghahanap upang tunay kong mahalin at sundin ang Diyos. Sinusubukan ng Diyos na linisin at iligtas ako. Nang matanto ko ito ay nahiya ako sa sarili ko. Ang magkaroon ng sakit ay pagmamahal ng Diyos. Hindi ko hinangad na maunawaan ang kalooban ng Diyos, at sa halip ay hindi ko Siya naunawaan at sinisi ko Siya. Wala ako sa katuwiran! Hindi ko kayang mabuhay sa pagiging negatibo at sakit. Kailangan kong sumunod, hanapin ang katotohanan, at pagnilayan at kilalanin ang sarili ko.

Kalaunan, binasa ko ang isa pang sipi ng mga salita ng Diyos: “Itinuturing lamang ng mga tao ang pagtatamo ng biyaya at pagtatamasa ng kapayapaan na mga sagisag ng pananampalataya, at itinuturing na batayan ng kanilang pananalig sa Diyos ang paghahangad ng mga biyaya. Iilang tao lamang ang naghahangad na makilala ang Diyos o baguhin ang kanilang disposisyon. Sa kanilang pananampalataya, hinahangad ng mga tao na hikayatin ang Diyos na bigyan sila ng angkop na hantungan at lahat ng biyayang kailangan nila, na gawing alipin nila ang Diyos, na gawin Siyang magpanatili ng isang mapayapa at magandang relasyon sa kanila nang sa gayon, anumang oras, ay hindi magkaroon ng anumang sigalot sa pagitan nila. Ibig sabihin, sa kanilang pananalig sa Diyos, kailangan Siyang mangako na tugunan ang lahat ng kanilang kahilingan at ipagkaloob Niya sa kanila ang anumang kanilang ipinagdarasal, tulad ng mga salitang nabasa nila sa Biblia, ‘Pakikinggan Ko ang lahat ng inyong mga panalangin.’ Inaasahan nila na hindi hahatulan o pakikitunguhan ng Diyos ang sinuman, sapagkat noon pa man ay Siya na ang maawaing Tagapagligtas na nagpapanatili ng mabuting kaugnayan sa mga tao sa lahat ng oras at sa lahat ng lugar. Ganito ang paraan kung paano nananalig ang mga tao sa Diyos: Hindi sila nahihiyang humiling sa Diyos, naniniwala na mapanghimagsik man sila o masunurin, ipagkakaloob na lang Niya ang lahat sa kanila nang pikit-mata. Patuloy lamang silang ‘naniningil ng mga utang’ mula sa Diyos, naniniwala na kailangan Niya silang ‘bayaran’ nang walang anumang pagtutol at, bukod pa riyan, magbayad nang doble; iniisip nila, kung may nakuha man ang Diyos sa kanila o wala, maaari lamang nila Siyang manipulahin, hindi Niya maaaring basta-basta isaayos ang mga tao, lalong hindi Niya ihahayag sa mga tao ang Kanyang karunungan at matuwid na disposisyon, na maraming taon nang nakatago, tuwing gusto Niya at nang walang pahintulot nila. Ikinukumpisal lamang nila sa Diyos ang kanilang mga kasalanan, naniniwala na pawawalang-sala na lamang sila ng Diyos, na hindi Siya magsasawang gawin ito, at na magpapatuloy ito magpakailanman. Inuutus-utusan lamang nila ang Diyos, naniniwala na susunod na lamang Siya sa kanila, dahil nakatala sa Biblia na hindi pumarito ang Diyos para paglingkuran ng mga tao, kundi para paglingkuran Niya sila, at na narito Siya upang maging lingkod nila. Hindi ba ganito ang paniniwala ninyo noon pa man? Tuwing wala kayong nakakamit mula sa Diyos, gusto ninyong lumayo; kapag may hindi kayo nauunawaan, masyado kayong naghihinanakit, at binabato pa ninyo Siya ng lahat ng klase ng pang-aabuso. Ayaw ninyo talagang tulutan ang Diyos Mismo na lubos na maipahayag ang Kanyang karunungan at hiwaga; sa halip, gusto lamang ninyong tamasahin ang panandaliang kadalian at ginhawa. Hanggang ngayon, ang ugali ninyo sa inyong pananalig sa Diyos ay binubuo lamang ng dati pang mga pananaw. Kung kakatiting lamang ang ipinakikita sa inyo ng Diyos na kamahalan, nalulungkot kayo. Nakikita na ba ninyo ngayon kung gaano talaga kataas ang inyong tayog? Huwag ninyong ipalagay na kayong lahat ay tapat sa Diyos samantalang ang totoo ay hindi pa nagbabago ang inyong mga dating pananaw. Kapag walang sumasapit sa iyo, naniniwala ka na maayos ang lahat, at nasa rurok ang pagmamahal mo sa Diyos. Kapag may nangyari sa iyo na di-gaanong masakit, bumabagsak ka sa Hades. Ganito ba ang pagiging tapat sa Diyos?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Dapat Mong Isantabi ang mga Pagpapala ng Katayuan at Unawain ang Kalooban ng Diyos na Maghatid ng Kaligtasan sa Tao). Inihayag ng mga salita ng Diyos sa akin ang tunay kong kalagayan. Hindi ako nagsasakripisyo upang makamit ang katotohanan. Sa halip, nagsasakripisyo ako upang makamit ang mga biyaya at pagpapala ng Diyos. Sinusubukan kong dayain ang Diyos at makipagpalitan sa Kanya. Noong maayos ang takbo ng lahat, at tumatanggap ako ng biyaya ng Diyos, buong sigasig kong ginawa ang mga tungkulin ko. Lagi akong masayang makatulong at magbahagi sa mga kapatid ko, gaano man sila kalayo o gaano man kahirap ang gagawin ko o anumang uri ng panahon. Ngunit ngayong may sakit ako at hindi nabiyayaan, naramdaman ko na naagrabyado ako, at nagreklamo ako at sinisi ang Diyos. Lumaban at nakipagtalo ako sa Kanya. Lalo ngayon na ang kondisyon ko ay lumalala araw-araw, nawala ang pananampalataya ko sa Diyos at nagpabaya ako sa tungkulin ko. Hindi ako naniwala sa Diyos para sa paghahanap ng katotohanan at buhay. Lagi kong ginagamit ang Diyos upang masiyahan ang sarili kong pagnanais sa mga pagpapala. Ginawa ko ito para sa kapakanan ng sarili kong mga interes. Ang pananampalataya ko sa Kanya ay hindi taos-puso. Napakamakasarili ko at kasuklam-suklam! Sa paniniwala sa Diyos na gaya nito, kahit pa magtamasa ako ng mga materyal na pagpapala, kung ang buhay-disposisyon ko ay hindi nagbago, aalisin ako ng Diyos.

Kalaunan, binasa ko ang isa pang sipi sa mga salita ng Diyos: “Ang pagpipino ang pinakamahusay na paraan kung saan ginagawang perpekto ng Diyos ang mga tao; ang pagpipino at mapapait na pagsubok lamang ang makapagpapalabas ng tunay na pag-ibig para sa Diyos sa mga puso ng mga tao. Kung walang paghihirap, walang tunay na pag-ibig ang mga tao sa Diyos; kung hindi sila susubukin sa loob, kung hindi sila tunay na isasailalim sa pagpipino, ang kanilang mga puso ay palaging lumulutang-lutang sa labas. Sa pagkapino hanggang sa isang partikular na punto, makikita mo ang iyong sariling mga kahinaan at mga paghihirap, makikita mo kung gaano karami ang kulang sa iyo at na hindi mo kayang mapagtagumpayan ang maraming mga suliranin na iyong kinakaharap, at makikita mo kung gaano katindi ang iyong pagkamasuwayin. Sa panahon lamang ng mga pagsubok nagagawa ng mga tao na tunay na makilala ang kanilang totoong mga kalagayan; ginagawa ng mga pagsubok na mas magagawang perpekto ang mga tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Tinulungan ako ng mga salita ng Diyos na maunawaan ang Kanyang kalooban, na ang pagtutulot sa akin na magkasakit ay paraan ng Diyos upang linisin ako mula sa aking katiwalian. Hindi ko pinagtaksilan ang Diyos noong nakulong ako. Hindi ko sinisi ang Diyos para sa anumang paghihirap na kinaharap ko. Inakala kong naging tapat ako sa Diyos, at may matatag na pananampalataya sa Kanya. Kung hindi dumating ang sakit na ito, hindi ko kailanman malalaman ang tungkol sa aking tiwaling disposisyon at ang marumi kong balak na hanapin ang mga pagpapala, mas hindi ako maghahangad sa katotohanan at mababago. Ang pagkakaroon ng sakit na ito ang paraan ng Diyos ng pagliligtas sa akin. Ito ang pag-ibig ng Diyos para sa akin! Nang mapagtanto ito, hindi ko na sinisi at hindi ko na pinagakakamalan ang Diyos. Anuman ang kahinatnan ng kondisyon ko, susundin ko ang pagsasaayos ng Diyos, at tatalikdan ko ang aking balak na makamit ang mga pagpapala. Pagkatapos niyon, ininom ko ang gamot ko at ipinagkatiwala ang sarili ko sa Diyos, na laging hinahanap ang Kanyang patnubay. Araw-araw, sinusubok ko lahat ng makakaya ko upang magawa ang tungkulin ko. Ang hindi ko inasahan ay, gumaling ang sakit ko nang hindi ko namamalayan! Puno ng pasasalamat sa Diyos ang puso ko!

Noong May 2015, ginawa ko ang tungkulin ng pagdidilig. Talagang gusto ko ang tungkuling ito. Gumugol ako ng oras para pag-isipan ang mga salita ng Diyos, at kapag may mga problema ang mga kapatid, pag-iisipan ko ang mga iyon, at hahanap ng mga sipi ng mga salita ng Diyos na makakatulong sa kanila. Kalaunan ay bumuti ang buhay simbahan. Mas masigasig ang aking mga kapatid na gawin ang kanilang mga tungkulin, at nagkaroon sila ng pananampalataya na magpatotoo sa hinaharap nilang mga paghihirap at pang-aapi. Natuwa ako. Akala ko’y pinagpala ako ng Diyos sa pamamagitan ng mas epektibong paggawa ko sa aking tungkulin, na nagpatunay na pinupuri Niya ang aking pagsusumikap.

Pero nang taong iyon, sa ikalima ng Hunyo, naghahanda akong pumunta sa isang pagtitipon nang biglang lubha akong nahilo. Pakiramdam ko’y umiikot ang paligid. Mayamaya’y naging basang basa ng pawis ang mukha’t mga damit ko, at sobrang sakit ng ulo ko. Gaya iyon ng mga sintomas ko dati noong una akong nagkasakit, pero mas malala pa ito kaysa dati. Pakiramdam ko, mamamatay ako. Sabi ko sa sarili ko: “Paanong nagbalik ang sakit na ito? Tapat ko namang ginagawa ang tungkulin ko araw-araw—bakit hindi ako pinoprotektahan ng Diyos? Hindi pa ba ako ganoon katapat sa Diyos?” Napansin ng asawa ko ang kalagayan ko, at dinala niya ako at ng mga anak kong babae sa ospital. Nang lumabas ang mga resulta ng test, iniwasan ako ng doktor at sa halip ay kinausap ang mga anak kong babae. Nang oras na iyon, alam ko na kung hindi iyon kanser, may iba pang mas malala rito. Nagsimulang sumama ang loob ko, pero naisip ko, “Ganoon din ang naramdaman kong sintomas noong una, at nawala iyon sa huli! Ngayon, ito ay nasa mga kamay rin ng Diyos. Ginagawa ko pa rin ang tungkulin ko, kaya hindi dapat maging sobrang sama nito, hindi ba?” Habang iniisip ko ito, naging kalmado ako. Ilang sandali pa, dumating ang dalawa kong anak na babae, umiiyak, at sinabi sa aking asawa: “Sinabi ng doktor na may kanser sa atay si Papa …” Nagulat siya nang marinig ito. Niyakap nilang tatlo ang isa’t-isa, mapait na umiiyak.

Sobrang naguluhan ang isip ko at nakaramdam ako ng sobrang sakit. Paano ako nagkaroon ng kanser sa atay? Halos imposible itong magamot at maari akong mamatay anumang oras. Kapag namatay ako, ano ang gagawin ng asawa at mga anak ko? Ito ba ang kinahinatnan ng lahat ng mga taon ng labis na paggawa at sakripisyo ko? Ipinagdadamot ba sa akin ang mga pagpapala ng kaharian ng langit? Sa oras na iyon, nakadama ako ng sobrang kalungkutan at kawalan ng pag-asa. Umiiyak na sinabi sa akin ng asawa ko: “Kung may sakit kang ganito, ito’y dahil pinahintulutan ito ng Diyos. Matuwid ang Diyos. Hindi natin Siya dapat sisihin, o magkamali sa pagkaunawa sa Kanya. Dapat nating subuking unawain ang Kanyang kalooban.” Ipinaalala sa akin ng mga salita ng asawa ko na, oo, ang Diyos ay matuwid. Kailangan kong hanapin ang Kanyang kalooban, nang hindi nagrereklamo. Sa pagkakita sa sakit na nararamdaman ng asawa ko, hindi ko rin mapigilan ang maiyak. Habang may luha sa aking mga mata, tahimik akong nanalangin sa Diyos: “O, Diyos! Wala Kang ginagawang anuman nang walang kabuluhan. Pakiusap, patnubayan Mo po ako na maunawaan ang Iyong kalooban.” Pagkatapos manalangin, mas naging kalmado ako. Alam ko na walang gamot sa sakit ko, at ayokong bigyan nang maraming pinansyal na problema ang pamilya ko, kaya hiniling kong pauwiin na ako para magpahinga.

Pagkatapos ng dalawang araw, dumating ang mga kapatid ko, at kinumusta ang pakiramdam ko. Pagkakita sa kanila, at sa pag-iisip kung gaano kaseryoso ang kondisyon ko, napahagulhol ako, at sinabing: “Ang makasama ko kayong lahat, na nag-aalala sa akin, ay pag-ibig ng Diyos. Ngunit sa isang sakit na tulad nito, hindi na siguro ako magtatagal. Hindi ko magagawa ang tungkulin ko gaya ng dati, at hindi na ako mabubuhay upang makita ang kaharian ng Diyos na isinasakatuparan.” Isang sister ang umalo sa akin, at matiyagang sinabi sa akin: “Kapatid, ang sakit na ito ay isa sa mga pag-ibig ng Diyos. Dapat mas manalangin ka, hanapin ang katotohanan, unawain ang kalooban ng Diyos, at magpatotoo kahit sa gitna ng iyong sakit!” Kalaunan, binigyan niya ako ng ilang mga sipi ng mga salita ng Diyos. Isa sa mga iyon ay tumatak sa isip ko: “Sa kanilang pananalig sa Diyos, ang hinahanap ng mga tao ay makakuha ng mga pagpapala para sa hinaharap; ito ang kanilang mithiin sa kanilang pananampalataya. Lahat ng tao ay may ganitong hangarin at inaasahan, subalit ang katiwalian sa kanilang kalikasan ay dapat malutas sa pamamagitan ng mga pagsubok. Sa alinmang mga aspeto na hindi ka nadalisay, ito ang mga aspeto kung saan dapat kang mapino—ito ang pagsasaayos ng Diyos. Lumilikha ang Diyos ng isang kapaligiran para sa iyo, pinipilit kang maging pino roon nang sa gayon ay malaman mo ang iyong sariling katiwalian. Sa huli, umaabot ka sa punto kung saan mas gugustuhin mong mamatay at isuko ang iyong mga pakana at mga ninanasa, at magpasakop sa kataas-taasang kapangyarihan at pagsasaayos ng Diyos. Samakatuwid, kung ang mga tao ay walang ilang taon ng pagpipino at kung hindi sila nagtitiis ng itinakdang dami ng pagdurusa, hindi nila maaalis sa sarili nila ang pagkaalipin ng katiwalian ng laman sa kanilang mga saloobin at sa kanilang mga puso. Sa alinmang aspeto na ikaw ay sakop pa rin ng pang-aalipin ni Satanas, at sa alinmang aspeto na mayroon ka pa ring sarili mong mga ninanasa at hinihingi, ito ang mga aspeto kung saan dapat kang magdusa. Sa pagdurusa lamang natututunan ang mga aral, ibig sabihin ay nakakamit ang katotohanan, at nauunawaan ang kalooban ng Diyos. Sa katunayan, maraming katotohanan ang nauunawaan sa pagdanas ng masasakit na pagsubok. Walang nakakaunawa sa kalooban ng Diyos, walang nakakakilala sa pagkamakapangyarihan at sa karunungan ng Diyos, o walang nagpapahalaga sa matuwid na disposisyon ng Diyos kapag nasa isang maginhawa at magaan na kapaligiran o kapag ang mga kaganapan ay kaaya-aya. Magiging imposible iyan!” (“Paano Ang Isa ay Dapat Magbigay-kasiyahan sa Diyos sa Gitna ng Mga Pagsubok” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Pagkatapos kong marinig ito, pinagnilayan ko ang sarili ko. Dati, noong nagkaroon ako ng karamdaman, nagawa kong magpasakop sa pamamagitan ng paghahanap ng katotohanan. Akala ko naging matatag ako, at iniwan ang hangaring magkamit ng mga pagpapala. Pero ngayong bumalik ang sakit ko at mas naging malala pa kaysa dati, nabunyag ako uli. Nakita ko na ang hangarin kong magkamit ng mga pagpapala ay malalim ang pagkakaugat at hindi ako nakapasa sa pagsubok ng Diyos. Kung hindi umulit ang pagbagsak ng aking kalusugan, itong malalim na hangarin na makamit ang mga pagpapala at mga maling kagustuhan ay mahirap makita, o mabago at malinis. Gayundin naman, nakita ko ang banal at matuwid na disposisyon ng Diyos. Sinisiyasat Niya ang puso ng tao, kaya alam Niya ang katiwalian at mga karumihan sa kalooban ko. Ginamit Niya ang sakit ko upang pilitin akong magnilay sa aking sarili, hanapin ang katotohanan, at lutasin ang tiwali kong disposisyon. Ito ay pag-ibig ng Diyos! Kalaunan, pinagnilayan ko ang aking pag-uugali, nagtataka kung bakit, sa harap ng sakit ko, ang reaksyon ko ay hindi maunawaan at sisihin ang Diyos. Hindi ba’t sinisikap ko pa ring makipagpalitan sa Diyos? Hindi ba lagi kong ninanais ang mga pagpapala ng Diyos, pero hindi handang tanggapin ang isinaayos Niya para sa akin? Lagi akong nakikipagkasundo sa Diyos, pero ano ang dahilan noon?

Kalaunan, binasa ko ang ilang mga salita ng Diyos: “Ang lahat ng tao ay nabubuhay para sa kanilang mga sarili. Ang bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba—ito ang buod ng kalikasan ng tao. Ang mga tao ay naniniwala sa Diyos para sa kanilang sariling mga kapakanan; tinatalikuran nila ang mga bagay-bagay, ginugugol ang kanilang mga sarili para sa Diyos, at tapat sa Diyos, nguni’t ang lahat ng mga bagay na ito ay ginagawa pa rin nila para sa kanilang sariling mga kapakanan. Sa kabuuan, lahat ito ay ginagawa para sa layunin ng pagkakamit ng mga pagpapala para sa kanilang mga sarili. Sa lipunan, ang lahat ay ginagawa para sa pansariling pakinabang; ang paniniwala sa Diyos ay ginagawa para lamang magkamit ng mga pagpapala. Kaya ang mga tao ay itinatakwil ang lahat at nakatatagal sa matinding pagdurusa ay upang magkamit ng mga pagpapala. Ang lahat ng ito ay katibayan mula sa karanasan ukol sa tiwaling kalikasan ng tao” (“Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Panlabas na mga Pagbabago at mga Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). “Wala nang mas mahirap pang tugunan kaysa sa mga hinihingi ng mga tao sa Diyos. Kung wala sa mga ginagawa ng Diyos ang umaayon sa iyong iniisip, at kung hindi Siya kumikilos alinsunod sa iyong iniisip, kung gayon ay malamang na lumaban ka—na ipinapakita na, sa kalikasan, lumalaban ang tao sa Diyos. Dapat malaman at malutas ang suliraning ito sa pamamagitan ng paghahanap sa katotohanan. Maraming hinihingi sa Diyos ang mga taong walang katotohanan, samantalang wala namang hinihinging anuman ang mga taong tunay na nakauunawa sa katotohanan; nararamdaman lamang nila na hindi sila lubos na nakapagbigay-lugod sa Diyos, na hindi sila lubos na nakasusunod sa Diyos. Sinasalamin ng laging paghingi ng mga tao sa Diyos ang kanilang tiwaling kalikasan. Kung hindi mo ito itinuturing na malubhang suliranin, kung hindi mo ito itinuturing bilang mahalagang bagay, kung gayon ay magkakaroon ng peligro at mga nakatagong panganib sa landas ng iyong paniniwala. Nagagawa mong pagtagumpayan ang mga ordinaryong bagay, subalit kapag nasasangkot ang iyong kapalaran, mga adhikain, at patutunguhan, marahil hindi mo nagagawang magtagumpay. Sa oras na iyon, kung wala pa rin ang katotohanan sa iyo, maaaring muli kang mahulog sa mga dati mong paraan, at kung magkagayon, magiging isa ka sa mga nawasak” (“Masyadong Maraming Hinihingi ang mga Tao Mula sa Diyos” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw).

Ang pagpapahayag ng mga salita ng Diyos ay tinulungan akong maunawaan na ang mga pagtatangkang ito na makipagpalitan sa Diyos ay nakabatay sa satanikong lason ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba” at “Huwag gumawa nang walang gantimpala.” Anuman ang ginawa ko, lagi ko munang inisiip kung paano ako makikinabang at makakatanggap ng mga pagpapala. Maging sa tungkulin ko, lagi akong may mga sariling motibo at dungis. Habang binabalikan ang landas na nilakaran ko, palagi akong gumagawa ng mga mababaw na sakripisyo para sa gawain ng Diyos, pero ang totoo, sinusubukan kong ipagpalit ang mga maliliit na sakripisyo para sa malalaking mga pagpapala. Para makamit ang mga pagpapala ng Diyos, anumang pagdurusa ay mukhang karapat-dapat. Pero nang hindi napunuan ang mga pagnanais ko, at nagkasakit ako nang paulit-ulit, na parang mamamatay na ako, lahat ng maling pagkaunawa, paninisi, paglaban, at pagtataksil sa Diyos ay nahayag. Ginawa ko ang tungkulin ko upang maabot ang destinasyon ko. Ginagamit ko ang Diyos, dinadaya Siya. Nawalan ako ng konsensya at katinuan. Naging masama ako at kasuklam-suklam! Kung hindi ako paulit-ulit na ibinunyag ng mga pagsasaayos ng Diyos, hindi ko kailanman nakita kung gaano ako naging makasarili at mandaraya. Itinuring ko na angkop ang paghahanap ko ng mga pagpapala, at iniwan ang mga ninanais ng Diyos. Anuman ang ginawa ko, anumang mga sakripisyo ang ginawa ko, hindi ito mahalaga—hindi ito kailanman pupurihin ng Diyos. Kung hindi ko hinanap ang katotohanan, kung ang hangarin ko ay makakuha pa rin ng mga pagpapala para sa sarili ko, kamumuhian ako ng Diyos at parurusahan ako. Nagpapasalamat ako sa mga salita ng Diyos para sa pagliliwanag sa akin, para sa pagpapahintulot sa akin na makilala ang sarili ko sa pamamagitan ng sakit na ito at iwanan ang mga maling kagustuhan ko. Ito ang pagliligtas sa akin ng Diyos! Habang mas inisip ko ito, mas naramdaman ko kung gaano kalaki ang pag-ibig ng Diyos. Nanalangin ako sa Diyos: “O, Diyos! Ang mabuti Mong kalooban ang nasa likod ng pagkakaroon ko ng kanser. Ang buhay at kamatayan ko ay nasa Iyong mga kamay. Susunod ako sa Iyo, at magpapatotoo upang masiyahan Ka.”

Pagkatapos manalangin, binasa ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sumasailalim ka sa mga pagsubok kay Job, at kasabay nito ay sumasailalim ka sa mga pagsubok kay Pedro. Noong sinubok si Job, tumayo siyang saksi, at sa huli, ipinakita sa Kanya si Jehova. Pagkatapos niyang tumayong saksi, saka lamang siya naging karapat-dapat na makita ang mukha ng Diyos. Bakit sinabing: ‘Nagtatago Ako mula sa lupain ng karumihan ngunit ipinakikita Ko ang Aking Sarili sa banal na kaharian’? Ibig sabihin niyan ay kapag ikaw ay banal at tumatayong saksi, saka ka lamang magkakaroon ng dangal na makita ang mukha ng Diyos. Kung hindi ka makatayong saksi para sa Kanya, wala kang dangal para makita ang Kanyang mukha. Kung aatras ka o magrereklamo laban sa Diyos sa harap ng mga pagpipino, sa gayon ay bigo kang tumayong saksi para sa Kanya at pinagtatawanan ka ni Satanas, hindi mo makakamtan ang pagpapakita ng Diyos. Kung katulad ka ni Job, na sa gitna ng mga pagsubok ay isinumpa ang kanyang sariling laman at hindi nagreklamo laban sa Diyos, at nagawang kamuhian ang kanyang sariling laman nang hindi nagrereklamo o nagkakasala sa pamamagitan ng kanyang mga salita, tatayo kang saksi. Kapag sumasailalim ka sa mga pagpipino kahit paano at kaya mo pa ring maging katulad ni Job, na lubos na masunurin sa harap ng Diyos at walang ibang mga kinakailangan sa Kanya o sarili mong mga kuru-kuro, magpapakita sa iyo ang Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Yaong mga Gagawing Perpekto ay Kailangang Sumailalim sa Pagpipino). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang Kanyang kabanalan at pagiging matuwid. Nagpapakita lamang ang Diyos sa mga nagpapatotoo habang sinusubok at pinipino sila. Noong sinubok ng Diyos si Job, ang kayamanan ni Job, ang kanyang mga anak, ang kanyang kalusugan at kasiyahan ay kinuha lahat sa kanya ni Satanas, at ang kanyang katawan ay nabalot ng mga sugat. Pero hindi siya nagreklamo, o sinisi ang Diyos. Nagalit lang siya at isinumpa ang sarili niya. Humaharap sa ganito kalaking pagsubok, nagawa pa rin niyang sumunod sa kapangyarihan ng Diyos at purihin ang Kanyang pangalan sa kanyang posisyon bilang isang nilalang. Sinabi pa niya: “Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis” (Job 1:21). Ang mga salitang ito ay tumayo bilang isang magandang, umaalingawngaw na patotoo sa Diyos sa harapan ni Satanas, at sa huli, nagpakita ang Diyos kay Job. Ito ang halaga ng naging buhay ni Job. Ang karamdaman na hinarap ko ay dumating dahil pinapakitaan ako ng Diyos ng espesyal na kabutihan. Kinailangan kong sundin ang mga pagsasaayos ng Diyos, gaya ng ginawa ni Job. Hindi ako dapat mapigilan ng kanser ko. Sa halip, dapat kong ibigay ang buhay ko sa Diyos at magbigay ng matatag at umaalingawngaw na patotoo sa Diyos sa harapan ni Satanas, inaalo ang puso ng Diyos. Isinantabi ko ang mga alalahanin ko at isinuko ang sarili ko sa kapangyarihan ng Diyos, at hindi nagtagal naging maayos ang kondisyon ko. Naging magana akong kumain, normal na ang kilos ko, at nagawa ko pa ang tungkulin ko sa abot ng makakaya ko. Kalaunan, dinala ako ng mga anak kong babae sa ospital para ipakonsulta. Hindi makapaniwala ang doktor sa nangyari. Sinabi niya na ang mga pasyenteng gaya ko ay bihira, at ang katotohanan na nakatagal ako na hindi ginagamot sa ospital ay talagang isang himala! Alam ko noon na ito ang pagpoprotekta sa akin ng Diyos. Naramdaman ko na ang buhay ko ay nasa mga kamay ng Diyos, at naranasan ang kapangyarihan ng Diyos sa lahat ng mga bagay.

Pagkatapos niyon, bumalik uli ang sakit ko. Dinala ako sa ospital ng asawa ko at mga anak na babae, at nang makita ng chief doctor kung gaano kalala ang sakit ko, tumawag siya ng espesyalista para masuri ako. Nang dumating ang resulta ng lab test, sinabi ng espesyalista na wala silang kagamitan para magamot ang sakit ko, at nagmungkahi na magbayad kami ng 200,000 yuan para makalipat sa provincial hospital, kung saan maari nila itong magamot. Umiiyak na sinabi ng anak kong babae sa aking asawa: “Narinig niyo po ba ang pagkakasabi niya noon? Walang makakagamot kay Pa. Lampas trenta katao ang nagkaroon ng kanser sa ating bayan nitong mga hulling taon, at lahat sila’y namatay …” Nabasa ng luha ang mukha ng asawa ko. Pakiramdam ko nahatulan na ako. Muli, naramdaman kong papalapit na ang kamatayan sa akin, at hindi ko mapigilan ang mapaisip: Paanong nagbalik ang sakit na ito, at malala pa rin? Pero ngayon, sinaway ko ang sarili ko. Nakaramdam ako ng pagsisi para sa pagsuway ko sa Diyos. Inisip ko ang lahat ng panahon na muntikan na akong mamatay, at kung paanong prinotektahan ako ng Diyos at pinanatili akong buhay. Malinaw na nakita ko ang kapangyarihan ng Diyos, kaya paanong hindi ko tunay na naunawaan ang Diyos? Ang Diyos lamang ang may awtoridad sa buhay at kamatayan, hindi ang mga doktor! Kaya humarap ako sa Diyos at nanalangin. Sinabi ko: “Mahal na Diyos, muli, humaharap ako sa sarili kong kamatayan. Alam ko na ang Iyong mabuting kalooban ang nasa likod nito. Ang buhay at kamatayan ay nasa Iyong mga kamay. Susunod ako sa Iyo, at magpapatotoo upang masiyahan Ka.”

Pagkatapos kong manalangin, binasa ko ang mga salita ng Diyos: “Sino sa buong sangkatauhan ang hindi inaalagaan sa paningin ng Makapangyarihan? Sino ang hindi nabubuhay sa gitna ng itinalagang tadhana ng Makapangyarihan? Nangyayari ba ang buhay at kamatayan ng tao ayon sa sarili niyang pagpapasiya? Kontrolado ba ng tao ang kanyang sariling kapalaran? Maraming taong gusto nang mamatay, subalit malayo iyon sa kanila; maraming taong nais maging yaong malalakas sa buhay at takot sa kamatayan, subalit lingid sa kanilang kaalaman, ang araw ng kanilang kamatayan ay nalalapit na, isinasadlak sila sa kailaliman ng kamatayan; maraming taong nakatingala sa langit at bumubuntong-hininga nang malalim; maraming taong umiiyak nang malakas, humahagulhol; maraming taong bumabagsak sa gitna ng mga pagsubok; at maraming taong nagiging bilanggo ng tukso. Kahit hindi Ako magpakita nang personal upang hayaan ang tao na malinaw Akong mamasdan, maraming taong takot na makita ang Aking mukha, takot na takot na pababagsakin Ko sila, na papatayin Ko sila. Totoo bang kilala Ako ng tao, o hindi? Walang makakapagsabi nang tiyakan. Hindi ba ganito?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 11). May kapangyarihan at awtoridad ang mga salita ng Diyos, at binigyan ako ng kumpiyansa. Ang Diyos ang Lumikha, at ang Diyos ang kumokontrol sa lahat. Bilang isang nilalang, alam ko na dapat akong sumunod sa kapangyarihan ng Lumikha. Kung pinahalagahan ko ang aking buhay at sinisi ang Diyos, lalabanan ko Siya, pagtataksilan Siya, at mahihiya akong harapin Siya, at ang buhay ko ay mawawalan ng kabuluhan. Noong naunawaan ko lahat ito, hindi ko na naramdamang napipigilan ako ng kamatayan o sakit. Sinabi ko sa asawa at mga anak kong babae: “Huwag kayong malungkot. Kahit na hinatulan ako ng kamatayan ng doktor, naniniwala ako na ang buhay at kamatayan ko ay nasa mga kamay ng Diyos. Lahat ng mga ginagawa ng Diyos ay matuwid. Hangga’t humihinga ako, tatayo ako at magpapatotoo para masiyahan ang Diyos!” Kalaunan, umuwi ako para magpagaling. Araw-araw, humaharap ako sa Diyos at nanalangin, at binabasa ang mga salita ng Diyos. Naging kalmado ako at nagkaroon ng kapayapaan. Binigyan ako ng doktor ng dalawang kahon ng serum na ineksyon, wala pang sampung yuan ang halaga. Ginamit ko ito sa loob ng isang buwan, at nagbalik ang kulay ng mga daliri ko at nagkagana uli akong kumain. Dahan-dahang nagsimulang bumalik ang lakas at sigla ko, hanggang sa bumalik ako sa dati bago ako nagkasakit. Noong bumalik ako sa ospital para sa isang check up, sinabi ng doktor na isang himala na gumaling agad ako. Alam ko na lahat ng ito ay dahil sa Diyos, na walang makakapagligtas sa akin maliban sa Kanya. Gaya ng sinasabi ng Diyos: “Malinaw na hindi ang sangkatauhan ang humahawak ng kapangyarihan ng buhay at kamatayan, hindi isang nilalang sa natural na mundo, kundi ang Lumikha, na ang awtoridad ay natatangi. Ang buhay at kamatayan ng sangkatauhan ay hindi bunga ng ilang batas ng mundong natural, ngunit bunga ng kataas-taasang kapangyarihan ng awtoridad ng Lumikha” (Ang Salita, Vol. II. Ukol sa Pagkakilala sa Diyos. Ang Diyos Mismo, ang Natatangi III). Naranasan ko ang kapangyarihan, awtoridad, at ang Kanyang mapaghimalang mga gawa. Nakita ko ang Kanyang pag-ibig at kaligtasan. Mula sa kaibuturan ng puso ko, nagpasalamat ako sa Diyos, at nagpuri sa Kanya. Noong nakita ako ng mga tao sa bayan namin, nagulat silang lahat. Sinabi nila na hindi nila akalain na mabubuhay pa ako, at hindi nila kailanman inasahan na makikita nila akong muli na napakalusog, at talagang swerte ako na makatakas sa kamatayan! Pero alam ko sa puso ko: Wala itong kinalaman sa swerte. Ito ay kapangyarihan at awtoridad ng Diyos. Iniligtas ako ng Diyos! Hindi nagtagal, nagpatuloy ako sa tungkulin ko sa simbahan. Limang taon ang lumipas, at hindi na kailanman bumalik ang sakit ko. Higit ito sa inaasahan ko. Talagang nagpapasalamat ako sa Diyos dahil sa nangyari.

Sa pamamagitan ng karamdamang ito, sa pamamagitan ng mga pahayag ng mga salita ng Diyos at pagharap sa mga katotohanan, nagkaroon ako ng ilang kaalaman sa aking mga maling pananaw sa pananampalataya at tiwaling disposisyon, at nalaman ko ang kapangyarihan ng Diyos, ang Kanyang matuwid na disposisyon, at ang Kanyang magandang diwa. Iniwan ko ang hangarin kong magkaroon ng mga pagpapala, at natutuhan ko kung paano isakabuhayan ang pinakamakabuluhan at mahalaga kong buhay. Nagpapasalamat ako sa kabutihan ng Diyos!

79. Mga Pagpapalang Dala ng Karamdaman

Ni Xiao Lan, Tsina

Noong 2014, nilikha ng Partido Komunista ang Mayo 28 na Kaso ng Zhaoyuan at nagsimulang siraan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos gamit ito. at kaliwa’t kanan nilang inaresto ang mga kapatid. Karamihan sa mga pinuno ng simbahan sa lugar namin ay nadakip at ang ilan sa mga kapatid na bago pa lamang nananampalataya ay namuhay sa takot at pagiging negatibo. Sa mapanganib na panahon na ito ako naitaas na maging responsable para sa gawain ng ilang simbahan. Inisip ko sa sarili ko na ang maging pinuno sa panahon ng krisis ay isang malaking responsibilidad, at hindi ko pupwedeng biguin ang Diyos. Kaya’t itinutok ko ang aking sarili sa aking tungkulin at hinarap ang panganib na kahit anong sandali ay maaari akong arestuhin. Pakiramdam ko ay sasang-ayunan ng Diyos ang pagprotekta ko sa gawain ng simbahan sa ganoong panahon ng panganib at tiyak na magiging karapat-dapat ako sa pagliligtas ng Diyos at pagpasok sa Kanyang kaharian. Ngunit bigla-bigla na lang, nagkasakit ako nang malubha.

Isang gabi noong Oktubre 2014, bigla ko na lamang naihulog ang aking mangkok sa sahig habang ako’y kumakain ng hapunan. Akala ko dahil lamang iyon sa aking kawalang-ingat, kaya’t dali-dali ko itong dinampot at sinubukan kong kumuha ng pamunas upang linisin ang aking mga kamay nang mapagtanto ko na wala akong control sa aking mga kamay at hindi ko madampot ang pamunas. Di naglaon ay ganap nang nawalan ng pakiramdam ang aking mga kamay at paa at nakaupo lang ako sa upuan at hindi gumagalaw. Nagmadali ang aking pamilya na kunin ang presyon ng aking dugo, na yun pala ay mahigit 200 na. Uminom ako ng pampababa ng presyon ngunit wala itong nagawang anuman. Litung-lito ako at nagtataka kung paano nangyari iyon. Hindi ko alam kung malubha ba ang lagay ko. Ngunit pagkatapos ay naisip ko na labis akong nagsikap sa tungkulin ko sa lahat ng taon ko sa pananampalataya kaya’t sigurado ako na matatanggap ko ang biyaya ng Diyos at hindi maaari na malubha ang lagay ko. Kahit na ako’y may karamdaman, inisip ko na siguradong poprotektahan ako ng Diyos at pagagalingin. Naging mas kalmado ako nang maisip ko iyon. Pagkagising ko noong sumunod na umaga, sinimulan kong igalaw nang dahan-dahan ang aking mga kamay at paa at nakita kong normal ang pakiramdam sa kanang bahagi ng aking katawan ngunit manhid ang aking kaliwang braso at binti. Wala akong maramdaman kahit kaunti. Agad akong natigilan: Bakit hindi kumpleto ang aking paggaling? Paralisado ba ang kalahati ng katawan ko? Kung ganoon, wala nang paraan upang maisagawa ko pa ang aking tungkulin. Napaisip ako kung wala na akong silbi at aalisin na, at kung magkagayon, may pagkakataon pa ba ako na maligtas? Ngunit naisip ko rin na napakalubha ang nangyari sa akin kaya’t kahit kalahati lamang ang aking paggaling magdamag siguradong pagpapala ito na galing sa Diyos. Kung pinagaling nga ako ng Diyos, ang paggaling ko ay magiging simple na lang, di ba? Pakiramdam ko ay nasa akin ang proteksiyon ng Diyos at hindi ko kailangang mag-alala masyado.

Pumunta ako sa doktor noong umagang iyon, at pagkatapos ng CT scan, seryosong sinabi ng doktor na, “Nagkaroon ka ng intracranial hemorrhage sa kanang bahagi na may 10 ml na dugo. Kung tumaas lang nang kaunti ang lugar ng pagdurugo, iyon na ang bahagi para sa pasasalita. Nawalan ka na sana ng kakayahang magsalita at baka naging gulay ka na. Yamang nangyari ito kagabi, lubos kang mapalad na nakarating ka pa rito. Kailangan mong magpagamot agad.” Nagpatuloy siya’t sinabi na mag-uumpisa raw sila sa infusion at maingat nilang gagawin ang paggamot. Kung hindi matutunaw ang namuong dugo sa aking utak, kakailanganin nila akong operahan sa utak. Naging blanko ang isipan ko nang marinig kong banggitin ang “brain hemorrhage.” Ni sa hinagap ay hindi ko naisip na magiging ganito ito kaseryoso. wala pa nga akong 50 taong gulang, kaya kung hindi magiging matagumpay ang paggamot sa akin at mananatiling paralisado ang kalahati ng katawan ko o magiging ganap akong isang paralisadong zombie, anong uri ng napakahirap na buhay iyon? At lubhang mapanganib ang operasyon sa utak at baka ikamatay ko pa iyon. Kaya’t maliligtas pa kaya ako at makakapasok sa kaharian ng Diyos? Ibinigay ko ang lahat sa mga taon ng aking pananampalataya, kaya’t hindi ko naintindihan kung bakit ako nagkaroon ng ganoon kaseryoso na problema sa kalusugan. Bakit hindi ako pinoprotektahan ng Diyos? Lalo akong nababahala habang lalo ko iyong iniisip at ni hindi ako makakain ng pananghalian. Noong mga ikalimang araw ko na sa ospital, isang matandang babae sa katabi kong kama ang lumala ang kalagayan at kinailangang ilipat sa ibang ospital. Kinabahan na naman ako nang makita ko ito. Parehong araw kaming ipinasok sa ospital at nakakapaglakad pa siya noon, ngunit ngayon ay nililipat na siya gamit ang de-gulong na kama. Mukhang hindi mo masasabi kung makakaligtas ba ang isang tao sa ganito o hindi, at napaisip ako kung maaari din akong lumala.

Kahit matapos ang halos isang linggo sa ospital, wala pa rin ako talagang nararamdaman sa aking kaliwang binti. Inisip ko, “Bakit hindi ako binabantayan ng Diyos? Wala akong magagawang kahit na anong tungkulin sa ganito kakritikal na oras, kaya’t nawalan na ba ako ng pagkakataon para maligtas?” Ang pag-iisip na ito ay nagdala ng nginig sa aking puso at nagsimula akong umiyak nang umiyak. Nagsikap ako nang sobra sa siyam na taon ko sa pananampalataya, at wala akong hinayaan na pumigil sa akin. Kailanman ay hindi ako nagdalawang-isip na harapin ang kahit na anong uri ng paghihirap o suliranin na lumitaw sa simbahan, at hindi ako umurong kahit na kinaharap ko ang tunay na panganib na maaresto. Patuloy kong ginampanan ang aking tungkulin. Sa paglipas ng mga taon bilang isang pinuno, mas nagdusa at nag-isip ako kaysa sa ibang mga kapatid. Naisip ko na sa pagbibigay ko ng labis-labis at sa ganoong uri ng sakripisyo, dapat akong pagpalain ng Diyos. Bakit ako bigla-biglang nagkasakit nang ganito? Paanong hindi ako pinrotektahan ng Diyos? Kapag hindi ako gumaling at hindi ko na magampanan ang aking tungkulin, maliligtas pa kaya ako? Kung hindi, nasayang lang kaya ang taon-taon na pagsasakripisyo at pagsisikap ko? Pakiramdam ko’y hindi sana ako nagbigay nang sobra kung alam ko lang na mangyayari pala ito. Palala nang palala ang pagiging miserable ko. Ni hindi ko na gustong manalangin o pagnilayan ang mga salita ng Diyos. Balisang-balisa na ang pakiramdam ko, at hindi ko na namalayan na nadaganan ko na pala ng aking ulo ang kamay ko na tumatanggap ng infusion, at natanggal ang karayom, na nagpamaga sa aking kamay. Nahapis ako nang makita ko ang aking namamagang kamay. Inisip ko ang aking mga kapatid na punong-puno ng sigla, nagbabahagi ng ebanghelyo, at ginagawa ang kanilang mga tungkulin, habang ako ay naiwang nakahiga sa ospital at hindi makagawa ng kahit na anong tungkulin. Hindi nga ba na ako’y tuluyan nang walang silbi? At sa panahong dapat ay pinapalaganap ang ebanghelyo, ang lahat ng iba ay nagagawa ang kanilang tungkulin at iba pang mabubuting gawa habang ako ay malamang na mapapaalis. Pakiramdam ko’y hindi pala talaga ako ililigtas ng Diyos. Nang gabing iyon, pabaling-baling ako sa kama at hindi makatulog. Lugmok sa pagdurusa, dumulog ako sa Diyos na umiiyak at nagdasal: “O, Diyos ko, nahihirapan talaga ako ngayon. Alam kong pinahintulutan Niyo itong mangyari sa akin at hindi ko dapat Kayo hindi maunawaan. Gabayan Niyo po ako na maintindihan ang Inyong kalooban upang makapagpasakop ako sa Inyong pamumuno at mga pagsasaayos.”

Isang kapatid ang pinadalhan ako ng MP5 player habang ako’y nasa ospital, at kapag natutulog na ang lahat, nilalagay ko sa tainga ko ang earphones at nakikinig ako sa mga salita ng Diyos. Naging malaking tulong sa akin ang isa sa mga sipi. Sabi ng mga salita ng Diyos, “Para sa lahat ng mga tao, ang pagpipino ay napakasakit, at napakahirap tanggapin—ngunit sa panahon ng pagpipino ginagawang payak ng Diyos ang Kanyang matuwid na disposisyon sa tao, at isinasapubliko ang Kanyang mga hinihingi para sa tao, at nagbibigay ng mas maraming kaliwanagan, at mas maraming pagtatabas at pakikitungo; sa pamamagitan ng paghahambing sa mga katunayan at sa katotohanan, binibigyan Niya ang tao ng higit na kaalaman sa sarili niya at sa katotohanan, at binibigyan ang tao ng higit na pagkaunawa sa kalooban ng Diyos, sa gayon ay pinahihintulutan ang tao na magkaroon ng mas tunay at mas dalisay na pag-ibig sa Diyos. Iyon ang mga layunin ng Diyos sa pagsasakatuparan ng pagpipino. Lahat ng gawain na ginagawa ng Diyos sa tao ay may sariling mga layunin at kabuluhan; ang Diyos ay hindi gumagawa ng walang kabuluhang gawain, ni hindi Siya gumagawa ng gawain na walang pakinabang sa tao. Ang pagpipino ay hindi nangangahulugan ng pag-aalis sa mga tao mula sa harap ng Diyos, at ni nangangahulugan ng pagwasak sa kanila sa impiyerno. Sa halip, nangangahulugan ito ng pagbabago sa disposisyon ng tao sa panahon ng pagpipino, pagbabago sa kanyang mga intensyon, sa kanyang dating mga pananaw, pagbabago sa kanyang pag-ibig sa Diyos, at pagbabago sa kanyang buong buhay. Ang pagpipino ay isang totoong pagsubok sa tao, at isang anyo ng totoong pagsasanay, at sa panahon lamang ng pagpipino magagampanan ng kanyang pag-ibig ang likas nitong tungkulin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Habang pinagninilayan ko ito, napagtanto ko na kapag sinusubok at pinipino ng Diyos ang mga tao, hindi ito para tanggalin sila, kundi ito’y upang dalisayin at baguhin sila. Ngunit hindi ko hinahanap ang kalooban ng Diyos o sinusubukang maintindihan ang Kanyang gawain. Mula nang ako’y ma-stroke, mali na ang pag-unawa ko sa Diyos at sinisisi ko na Siya. Naging hangal ako! Kaya’t nanalangin ako sa Diyos. Handa akong magpasakop, magbasa ng mga salita ng Diyos upang magnilay-nilay at makilala ang sarili, at matuto ng aral.

Nabasa ko ito sa salita ng Diyos, “Ang pinakamalungkot na bagay tungkol sa paniniwala ng sangkatauhan sa Diyos ay na isinasagawa ng tao ang kanyang sariling pamamahala sa gitna ng gawain ng Diyos subalit hindi pinapansin ang pamamahala ng Diyos. Ang pinakamalaking kabiguan ng tao ay nasa kung paanong ang tao, kasabay ng paghahangad na magpasakop sa Diyos at sambahin Siya, ay bumubuo ng sarili niyang mainam na patutunguhan at nagpaplano kung paano matatanggap ang pinakamalaking pagpapala at pinakamagandang patutunguhan. Kahit nauunawaan ng isang tao kung gaano sila kahabag-habag, kasuklam-suklam, at kaawa-awa, ilan ang madaling makakatalikod sa kanilang mga mithiin at inaasam? At sino ang nagagawang pahintuin ang sarili nilang mga hakbang at patigilin ang pag-iisip lamang sa kanilang sarili? Kailangan ng Diyos yaong mga makikipagtulungan nang husto sa Kanya upang tapusin ang Kanyang pamamahala. Kailangan Niya yaong mga magpapasakop sa Kanya sa pamamagitan ng paglalaan ng kanilang buong isipan at katawan sa gawain ng Kanyang pamamahala. Hindi Niya kailangan ang mga taong maglalahad ng kanilang mga kamay para mamalimos sa Kanya araw-araw, lalong hindi Niya kailangan yaong mga nagbibigay ng kaunti at pagkatapos ay naghihintay na magantimpalaan. Kinamumuhian ng Diyos yaong mga gumagawa ng maliit na kontribusyon at pagkatapos ay namamahinga sa kanilang mga tagumpay. Kinamumuhian Niya yaong mga taong walang damdamin na minamasama ang gawain ng Kanyang pamamahala at nais lamang pag-usapan ang tungkol sa pagtungo sa langit at pagtatamo ng mga pagpapala. Higit pa ang pagkasuklam Niya sa mga nagsasamantala sa pagkakataong hatid ng gawaing Kanyang ginagawa sa pagliligtas sa sangkatauhan. Iyon ay dahil hindi kailanman nagmalasakit ang mga taong ito sa nais ng Diyos na makamit at makuha sa pamamagitan ng gawain ng Kanyang pamamahala. Ang inaalala lamang nila ay kung paano nila magagamit ang pagkakataong laan ng gawain ng Diyos upang magtamo ng mga pagpapala. Wala silang malasakit sa puso ng Diyos, dahil lubos silang abala sa sarili nilang mga inaasam at kapalaran. Yaong mga minamasama ang gawain ng pamamahala ng Diyos at wala ni katiting na interes kung paano inililigtas ng Diyos ang sangkatauhan at sa Kanyang kalooban ay ginagawa lamang kung ano ang ikinasisiya nila sa isang paraan na hiwalay sa gawain ng pamamahala ng Diyos. Ang kanilang pag-uugali ay hindi natatandaan ni inaprubahan ng Diyos—lalong hindi pinapaboran ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 3: Maaari Lamang Maligtas ang Tao sa Gitna ng Pamamahala ng Diyos). Inilantad ng mga salita ng Diyos ang mismo kong kalagayan. Noong una akong naging mananampalataya, nakita ko kung ano ang ipinangako ng Diyos sa tao at naisip ko na hangga’t nagtatrabahabo tayo nang mabuti at gumagawa ng mga sakripisyo para sa Diyos, maliligtas tayo at makakapasok sa kaharian ng Diyos. Kaya’t inialay ko ang aking sarili nang buong-buo sa aking tungkulin at kahit ano pang pagdaanan na mahihirap na kondisyon. Kapag nakararanas ng paghihirap ang ibang mga miyembro ng simbahan, nagmamadali akong suportahan sila at tulungan. Patuloy ko pa ngang ginampanan ang aking tungkulin kahit na kinakaharap ko ang tunay na panganib ng pagkaaresto. Akala ko na ang ganitong uri ng sakripisyo ay aani ng proteksyon at mga pagpapala ng Diyos para sa akin, at magkakaroon ako ng lugar sa kaharian ng langit. Nang ako’y magkasakit at kinaharap ko ang posibilidad na maging paralisado ang kalahati ng katawan ko, pakiramdam ko’y hindi ako pinrotektahan o pinagpala ng Diyos at nawala sa akin ang pagkakataon kong magkaroon ng magandang kinabukasan at hantungan. Napuno ako ng reklamo at gusto ko pa ngang mabayaran, at binilang ko ang lahat ng aking nagawa. Nangangatwiran ako sa Diyos, nakikipagtalo sa Kanya, at sinusubukan kong gamitin ang lahat ng aking isinakripisyo bilang puntos na pabor sa akin. Napuno ako ng maling pagkaunawa at paglaban sa Diyos. Ako mismo ang tinutukoy ng Diyos nang sinabi Niya na “yaong mga nagbibigay ng kaunti at pagkatapos ay naghihintay na magantimpalaan” at “yaong mga gumagawa ng maliit na kontribusyon at pagkatapos ay namamahinga sa kanilang mga tagumpay”? Sa harap ng malubhang sakit, ang aking mga natatagong motibo at ang transaksyonal na pananaw sa likod ng mga sakripisyo ko sa pananampalataya ay nagsilabasang lahat. Hindi ko ginagawa ang aking tungkulin upang hanapin ang katotohanan at iwaksi ang katiwalian kundi gusto kong gamitin ang anyong nagsusumikap ako bilang kapalit ng biyaya at mga pagpapala ng Diyos, kapalit ng mga pagpapala ng kaharian. Nakikipagpalitan ako sa Diyos, ginagamit Siya, at dinaraya. Papaano magiging karapat-dapat sa kaharian ng Diyos ang isang oportunistang tulad ko? Kung hindi pa dahil sa stroke na iyon, ganap na akong nalinlang ng lahat ng pagsisikap ko na pakitang-tao lamang at hindi ko nakilala ang mga kasuklam-suklam kong motibo na maghangad lamang ng mga pagpapala, o ang kalabnawan ng aking pananampalataya. Patuloy ko sanang nilabanan ang Diyos sa aking pananampalataya nang wala akong kaalam-alam kung ano ang ginagawa ko.

Patuloy akong nagnilay-nilay sa aking sarili pagkatapos noon, at kung bakit parati akong nakikipagpalitan sa Diyos sa aking tungkulin. Nabasa ko ito sa mga salita ng Diyos habang ako’y naghahanap: “Ang lahat ng tiwaling tao ay nabubuhay para sa kanilang mga sarili. Ang bawat tao para sa kanyang sarili at bahala na ang iba—ito ang buod ng kalikasan ng tao. Ang mga tao ay naniniwala sa Diyos para sa kanilang sariling mga kapakanan; tinatalikuran nila ang mga bagay-bagay, ginugugol ang kanilang mga sarili para sa Kanya, at tapat sa Kanya, nguni’t ang lahat ng mga bagay na ito ay ginagawa pa rin nila para sa kanilang sariling mga kapakanan. Sa kabuuan, lahat ito ay ginagawa para sa layuning magkamit ng mga pagpapala para sa kanilang mga sarili. Sa lipunan, ang lahat ay ginagawa para sa pansariling pakinabang; ang paniniwala sa Diyos ay ginagawa para lamang magkamit ng mga pagpapala. Alang-alang sa pagtatamo ng mga pagpapala kaya tinatalikuran ng mga tao ang lahat at nakatatagal sa matinding pagdurusa. Ang lahat ng ito ay katibayang batay sa karanasan ukol sa tiwaling kalikasan ng tao” (“Ang Pagkakaiba sa Pagitan ng Panlabas na mga Pagbabago at mga Pagbabago sa Disposisyon” sa Mga Talaan ng mga Pananalita ni Cristo ng mga Huling Araw). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang ugat ng aking transaksyonal na saloobin sa aking pananampalataya. Ang mga kasabihang tulad ng “Ang bawat tao para sa kanyang sarili, bahala na ang iba,” at “Wag tumulong kung walang kapalit” ay mga satanikong ideya na nakaugat na nang malalim sa aking puso at naging mga batas na ng pananatiling buhay para sa akin. Sa lahat ng ginawa ko, ang pansarili kong pakinabang ang naging unang-una sa lahat kaya’t pakiramdam ko na dapat lang na gantimpalaan ako para sa aking naiambag. Kahit sa gawain ko para sa Diyos, sinusubukan ko lang makipagpalitan sa Kanya at inakala ko na ang paghahangad ko ng mga pagpapala sa aking pananampalataya ay natural lamang. Noong nagka-stroke ako pagkatapos kong magsipag nang sobra at gumawa ng maraming sakripisyo, at napagtanto ko na pupwede akong mamatay kahit na anong sandali, nawalan ako ng pag-asa na maligtas, na magkaroon ng magandang kalalabasan at hantungan, kaya’t dali-dali kong sinalungat ang Diyos at sinisi Siya. Binibilang ko ang lahat ng aking ginawa, nakikipagtalo sa Diyos, at kinakalaban Siya. Nakita ko na namumuhay pala ako sa mga lason ni Satanas. Hindi ako namumuhay nang may anumang wangis ng tao, At kung hindi ako magsisisi, hindi magtatagal ay aalisin ako at parurusahan.

May dalawa pa akong sipi ng salita ng Diyos na binasa kalaunan na nagbigay sa akin ng pagkaunawa sa mali kong pananaw sa paghahangad sa aking pananampalataya. “Kapag sinusukat ng tao ang iba, ginagawa niya iyon ayon sa kanilang naging ambag. Kapag sinusukat ng Diyos ang tao, ginagawa Niya iyon ayon sa likas na pagkatao ng tao. Sa mga naghahangad ng buhay, si Pablo ay isang taong hindi alam ang sarili niyang diwa. Hindi siya mapagpakumbaba o masunurin, sa anumang paraan, ni hindi niya alam ang kanyang kakanyahan, na salungat sa Diyos. Kaya nga, siya ay isang taong hindi pa sumailalim sa mga detalyadong karanasan, at isang taong hindi nagsagawa ng katotohanan. Iba si Pedro. Alam niya ang kanyang mga pagkakamali, kahinaan, at tiwaling disposisyon bilang isang nilalang ng Diyos, kaya nga nagkaroon siya ng isang landas ng pagsasagawa na naging daan upang magbago ang kanyang disposisyon; hindi siya isa sa mga mayroon lamang doktrina ngunit hindi nagtaglay ng realidad. Yaong mga nagbabago ay mga baguhan na naligtas na, sila yaong mga karapat-dapat sa pagsisikap na matamo ang katotohanan. Ang mga taong hindi nagbabago ay kabilang sa mga natural na laos na; sila yaong mga hindi naligtas, ibig sabihin, yaong mga kinamuhian at tinanggihan ng Diyos. Hindi sila maaalaala ng Diyos gaano man kadakila ang kanilang gawain. Kapag ikinumpara mo ito sa sarili mong pagsisikap, kapareho ka man ni Pedro o ni Pablo sa huli ay dapat maging malinaw” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). “Kung hinahangad mo ang katotohanan, kung isinasagawa mo ang katotohanan, at kung nagtatamo ka ng pagbabago sa iyong disposisyon, tama ang landas na iyong tinatahak. Kung hinahangad mo ang mga pagpapala ng laman, at isinasagawa mo ang katotohanan ng sarili mong mga kuru-kuro, at kung walang pagbabago sa iyong disposisyon, at hindi ka masunurin kailanman sa Diyos na nasa katawang-tao, at nabubuhay ka pa rin sa kalabuan, siguradong dadalhin ka sa impiyerno ng iyong hinahangad, sapagkat ang landas na iyong tinatahak ay ang landas ng kabiguan. Kung gagawin kang perpekto o aalisin ay depende sa iyong sariling paghahangad, na ibig ding sabihin ay ang tagumpay o kabiguan ay depende sa landas na tinatahak ng tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). Nang pinag-isipan ko pa ito nang mas mabuti, nagbigay-liwanag talaga ito sa akin. Kapag tinitimbang ng Diyos ang isang tao, hindi ito nakabase sa kung ano ang naiambag niya sa panlabas, kundi nakabase ito sa kanyang saloobin at pananaw sa harap ng mga bagay-bagay, sa kung ano ang kanyang paninindigan, at kung kaya niyang isagawa ang katotohanan at magpasakop sa Diyos. Ngunit inakala ko na hangga’t nagsasakripisyo at nagsisipag ang isang tao, magagalak ang Diyos dito at pagpapalain siya, at sa gayon ay magkakaroon siya ng magandang hantungan. Hindi ba’t tunay itong salungat sa mga salita ng Diyos? Noong Kapanahunan ng Biyaya, nagpunta si Pablo sa kalakhan ng Europa na nagbabahagi ng ebanghelyo ng Panginoon. Nagdusa siya nang labis, tinapos ang maraming gawain, at nagtatag ng napakaraming simbahan. Ngunit lahat ng kanyang ginawa ay hindi dahil sa pagpapasakop niya sa Diyos o sa pagtupad niya sa tungkulin ng isang nilalang. Ito ay upang personal siyang pagpalain at gantimpalaan. Kaya nga, pagkatapos ng napakaraming paglalakbay at pagsisipag, sinabi niya, “Nakipagbaka ako ng mabuting pakikipagbaka, natapos ko na ang aking takbo, iningatan ko ang pananampalataya: Buhat ngayon ay natataan sa akin ang putong na katuwiran” (2 Timoteo 4:7–8). Si Pablo ay lantarang nanghihingi ng korona sa Diyos. Ang kanyang mga sakripisyo ay hindi taos-puso at hindi nanggaling sa pagpapasakop sa Diyos. Sa huli, hindi lang siya hindi nakapasok sa kaharian, kundi pinarusahan siya. Sa aking pananampalataya, hindi ako nakatingin sa mga bagay na galing sa katotohanan at sa mga prinsipyo sa mga salita ng Diyos, kundi sinusukat ko ang gawain ng Diyos ayon sa lohika ni Satanas at isang transaksyonal na saloobin. Katawa-tawa ako rito. Sinasabi ng mga salita ng Diyos, “Kung hinahangad mo ang katotohanan, kung isinasagawa mo ang katotohanan, at kung nagtatamo ka ng pagbabago sa iyong disposisyon, tama ang landas na iyong tinatahak” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao). Napagtanto ko na kailangan kong hanapin ang katotohanan at ituon ang aking pansin sa pagkilala sa aking sarili sa proseso ng paggawa ko ng aking tungkulin, upang maitama ko ang mga mali kong pananaw, mga mali kong motibo at ang tiwali kong disposisyon, makamit ang pagsunod sa Diyos, at magawa ko ang aking tungkulin nang isinasaalang-alang ang kalooban ng Diyos at wala nang iba pa. Ito lamang ang tanging paraan upang mailigtas ng Diyos. Nang mapagtanto ko ang lahat ng ito, nanalangin ako: “Kahit ano pa man ang mangyari sa aking kalusugan, handa akong magpasakop. Kung mabubuhay ako at makakalabas sa ospital, gagawin ko ang aking tungkulin upang suklian ang pagmamahal ng Diyos hangga’t may hininga pa akong nalalabi!”

Sa ikalabindalawang araw ko sa ospital, nagtanong ako kung pupwede nila akong suriin dahil baka pwede na akong lumabas, at pagkatapos ng isang pagsusuri, sinabi ng doktor na, “Huminto na ang pagdurugo ngunit ang mga buo-buong dugo ay hindi pa tuluyang natutunaw. Magandang-maganda na ito para sa 12 araw lang na gamutan.” Natuwa ako nang marinig ito, at nagpasalamat ako sa Diyos sa pagprotekta Niya sa akin. Sinabihan din ako ng doktor na pagkalabas ko ng ospital, kailangan kong pagtuunan ng pansin ang aking paggaling at huwag pagurin ang sarili, at ang mga ugat ko sa utak ay talagang marupok, kaya’t siguraduhin kong hindi ako matutumba, kung hindi, ang kahihinatnan ng pangalawang stroke ay talagang nakakatakot. Noong araw na nakauwi na ako, nakakuha ako ng mensahe na nagsasabing si Sister Zhang, isang kapatid na nakatrabaho ko, ay lumabas apat na araw na ang nakararaan ngunit hindi pa nakakabalik sa bahay ng kanyang host. Malamang sa malamang ay naaresto siya. Nakakabahala talagang marinig ito. Ibig sabihin nito, lahat ng lugar ng pagtitipon na napuntahan niya at mga tahanan kung saan nakatago ang mga alay sa simbahan ay nasa panganib, kaya kailangan silang agad sabihan na mag-ingat sila. Ngunit kasama dito ang napakaraming lugar, at dahil kakalabas ko pa lang sa ospital, hindi makakayanan ng katawan ko ang lahat ng paggalaw-galaw. Bakit hindi na lang ito nangyari bago o pagkatapos nito? Bakit kailangang ngayon pa mangyari sa panahong napakakritikal? Kung magkakaroon ako ng isa pang stroke, baka hindi na ako makakatayo, at ang paglabas upang masabihan ang lahat ng taong ito ay talagang mapanganib. Kung ako ay madadakip, makakayanan ba ng katawan ko ang malupit na pagpapahirap ng mga pulis? Iyon na siguro ang aking magiging katapusan. Ngunit ako lamang at si Sister Zhang ang nakakaalam kung saan nakatira ang mga kapatid na ito, kaya’t kung hindi ko sila pupuntahan para sabihan, at madakip sila at kunin ng mga pulis ang mga alay sa Diyos, malaking kawalan ito. Sa labis na pag-aalala, naisip ko ang naging dasal ko bago ako lumabas ng ospital, na kung mabubuhay ako at makakalabas ng ospital, ilalaan ko ang aking sarili sa aking tungkulin at susuklian ko ang pag-ibig ng Diyos hanggang sa aking huling hininga. Ngayon na may nangyayari, paano ko nakalimutan ang aking pangako nang ganun-ganun na lang? Dumapa ako sa harapan ng Diyos at nanalangin, “O, Diyos ko, alam kong pinagmamasdan Ninyo ako, tinitingnan kung anong ugali ang mayroon ako. Handa akong itaguyod ang gawain ng sambahayan ng Diyos at gawin ang aking tungkulin.” Naisip ko rin ang nangyari noong ipako sa krus ang Panginoong Jesus, na siyang umantig talaga sa akin. Pumunta ang Panginoong Jesus sa lugar kung saan Siya ipapako nang hindi lumilingon, para lang iligtas ang sangkatauhan, at nagdusa Siya ng di-mawaring paghihirap at pagpapahiya. Napakadakila ng pagmamahal ng Diyos para sa sangkatauhan. Isinuko Niya ang buhay Niya para sa atin, kaya’t bakit hindi ko kayang bitawan ang mga pansarili kong interes at protektahan ang gawain ng simbahan upang masuklian ang pag-ibig ng Diyos? Bilang isang nilalang, hindi ko pwedeng tamasain lang ang biyaya ng Diyos at walang isipin kundi ang pansarili kong mga pagpapala. Kung hindi ko gagawin ang aking tungkulin, ni hindi ako karapat-dapat na tawaging tao. Dahil nahimok ako ng mga salita ng Diyos, nagsimula akong gumawa ng mga pagsasaayos upang asikasuhin ang mga bagay-bagay. Kung kailan papunta na ako sa bahay ng ikalawang host, napag-alaman ko na hindi pala dinakip si Sister Zhang. Lubos akong nagpasalamat sa Diyos. Lalo rin akong nakaramdam ng kapayapaan dahil naitama ko ang aking mga motibo at pananaw at naisagawa ko ang katotohanan.

Napakabilis na dumaan ang anim na taon. Hindi pa ako lubusang magaling, ang kaliwang kamay at paa ko ay may pamamanhid pa rin, ngunit alam ko na ang aking kalusugan ay nasa mga kamay ng Diyos. Ang hindi ko lubusang paggaling ay nagsisilbing pagprotekta sa akin, bilang isang paalala na huwag gawing tungkol lamang sa pagtatamo ng mga pagpapala ang aking mga pagsisikap, at huwag mapunta sa maling landas tulad ni Pablo. Nagdusa ako sa lahat ng ito, ngunit natulungan ako nitong mas maunawaan ang aking katiwalian at karumihan at maitama ang aking mga maling pananaw sa paghahangad at sa pagiging pinagpala. Naintindihan ko na sa aking pananampalataya, dapat ay hangarin ko ang katotohanan at ang pagpapasakop sa Diyos, at ang paggawa ng tungkulin ng isang nilalang. Mayroon akong tamang pakay sa aking hangarin ngayon—ang karamdaman na ito ay naging isang natatagong pagpapala! Hindi ko kailanman makakamit ang lahat ng ito sa isang matiwasay na kapaligiran. Salamat sa Diyos para sa Kanyang pagliligtas!

80. Paggugol ng Kalakasan ng Kabataan sa Loob ng Bilangguan

Ni Chenxi, Tsina

Sinasabi ng lahat na ang kalakasan ng ating kabataan ang pinakamaganda at pinakadalisay na panahon ng buhay. Marahil para sa marami, ang mga taong iyon ay puno ng magagandang alaala, pero ang hindi ko kailanman inasahan ay na ginugol ko ang kalakasan ng sarili kong kabataan sa labor camp. Maaaring isipin ninyo na kakaiba ako dahil dito, pero hindi ko iyon pinagsisisihan. Kahit puno ng kapaitan at mga luha ang panahong iyon sa likod ng rehas na bakal, iyon ang pinakamahalagang kaloob sa buhay ko, at marami akong natutuhan mula roon.

Isang araw noong Abril ng 2002, nasa bahay ako ng isang sister nang mangyari ang pag-aresto. Ala-una ng madaling-araw, bigla kaming ginising ng ilang malakas at nagpupumilit na kalampag sa pinto. Narinig naming may sumisigaw sa labas, “Buksan ang pinto! Buksan ang pinto!” Kabubukas pa lang ng sister sa pinto nang biglaang itulak ng ilang opisyal na pulis ang pinto at nagkuyugan sa loob, na agresibong sinasabi, “Taga-Public Security Bureau kami.” Nang marinig ko ang tatlong salitang ito, “Public Security Bureau,” agad akong kinabahan. Narito ba sila para arestuhin kami dahil sa paniniwala namin sa Diyos? Narinig ko na ang tungkol sa ilang kapatid na inaresto at pinahirapan dahil sa kanilang pananampalataya; maaari bang ito ang nangyayari sa akin ngayon? Noon din ay nagsimulang bumilis nang husto ang tibok ng puso ko, at sa katarantahan ko, hindi ko alam kung ano ang gagawin. Kaya dali-dali akong nagdasal sa Diyos: “Diyos ko, nagmamakaawa ako na samahan Mo ako. Bigyan Mo ako ng pananampalataya at tapang. Anuman ang mangyari, lagi akong handang tumayong saksi para sa Iyo. Nagsusumamo rin ako na ibigay Mo sa akin ang Iyong karunungan at ipagkaloob sa akin ang mga salitang dapat kong sabihin, at huwag Mo sana akong hayaang ipagkanulo Ka at pagtaksilan ko ang aking mga kapatid.” Matapos magdasal, unti-unting pumanatag ang puso ko. Nakita ko ang apat o limang masasamang pulis na hinahalughog ang lugar na parang mga bandido, naghahanap sa kumot, bawat aparador at kahon, at kahit sa ilalim ng kama hanggang sa wakas ay nakakita sila ng ilang aklat ng mga salita ng Diyos gayon din ng mga CD ng mga himno. Pagkatapos ay dinala nila kami sa istasyon ng pulis. Pagdating namin sa opisina, pumasok ang ilang matipunong opisyal kasunod namin at tumayo sa kaliwa’t kanan ko. Sinigawan ako ng hepe ng grupo ng masasamang pulis, “Ano ang tawag sa iyo? Tagasaan ka? Ilan kayong lahat na nariyan?” Kabubukas ko pa lamang ng bibig ko at nasa gitna ng pagsagot nang sugurin niya ako at sampalin nang dalawang beses sa mukha. Natigilan ako. Inisip ko sa sarili ko, “Bakit mo ako sinampal? Ni hindi pa ako tapos sumagot. Bakit napakasama at napakabastos mo, ganap kang kakaiba sa naisip kong hitsura ng Pulis ng mga Tao?” Sumunod, tinanong niya ako kung ilang taon na ako, at nang tapatan akong sumagot na labimpito, dalawang beses niya akong sinampal na muli sa mukha at kinagalitan sa pagsisinungaling. Pagkatapos niyon, anuman ang sabihin ko, walang-tigil niya akong pinagsasampal sa mukha hanggang sa mag-init sa sakit ang aking mukha. Naalala ko na narinig kong sinabi ng aking mga kapatid na hind uubra ang pagsubok na mangatwiran sa masasamang pulis na ito. Ngayong naranasan ko na ito mismo, mula noon ay hindi na ako nagbitiw ng isang salita anuman ang itanong nila. Nang makita nila na hindi ako nagsasalita, sinigawan nila ako, “Bastarda ka! Bibigyan kita ng pag-iisipan, kung hindi ay hindi ka magbibigay sa amin ng tapat na salaysay!” Nang sabihin nila ito, sinuntok ako nang malakas ng isa sa kanila nang dalawang beses sa dibdib, kaya natimbuwang ako at bumagsak sa sahig. Pagkatapos ay sinipa niya ako nang malakas nang dalawang beses, hinila akong muli patayo mula sa sahig, at binulyawan akong lumuhod. Hindi ako sumunod, kaya sinipa niya ako nang ilang beses sa mga tuhod. Sa matinding sakit na bumalot sa akin, napilitan akong lumuhod sa sahig nang pakalabog. Dinaklot niya ako sa buhok at puwersahang hinila pababa, at pagkatapos ay biglang binaltak ang ulo ko patalikod, kaya napilitan akong tumingala. Minura niya ako habang sinasampal ang mukha ko nang ilang beses pa, at ang tanging naramdaman ko ay umiikot ang mundo. Maya-maya, tumumba ako sa sahig. Noon mismo, biglang napansin ng hepe ng masasamang pulis ang relong suot ko. Habang mapag-imbot itong tinititigan, sumigaw siya, “Ano ang suot mong iyan?” Agad-agad, sinunggaban ng isa sa mga pulis ang kamay ko at puwersahang hinatak ang relo mula rito, pagkatapos ay ibinigay iyon sa kanyang “amo.” Pinitserahan ako ng isa sa masasamang pulis na para bang dumadampot siya ng sisiw, at itinayo ako mula sa sahig para angilan ako, “Matigas ka, ha! Ito ang mapapala mo sa hindi pagsasalita!” Nang sabihin niya iyon, ilang beses pa niya ako pinalo nang malakas, at muli akong natumba sa sahig. Sa oras na iyon napakasakit na ng buong katawan ko, at wala na akong lakas para lumaban. Nakahiga lang ako sa sahig na nakapikit ang mga mata, hindi gumagalaw. Sa puso ko, agad akong nagmakaawa sa Diyos: “Diyos ko, hindi ko alam kung ano pang mga kalupitan ang gagawin sa akin ng grupong ito ng masasamang pulis. Alam Mo na maliit lang ako, at mahina ang katawan ko. Nagmamakaawa ako sa Iyo na protektahan ako. Mas gusto ko pang mamatay kaysa magsa-Judas at ipagkanulo Ka.” Pagkatapos kong magdasal, pinagkalooban ako ng Diyos ng pananampalataya at lakas. Mamamatay na lang ako nang mas maaga kaysa magsa-Judas sa pamamagitan ng pagkakanulo sa Diyos at pagtataksil sa aking mga kapatid. Matatag akong tatayong saksi para sa Diyos. Noon mismo, narinig ko ang isang tao sa tabi ko na nagsabi, “Bakit hindi na siya gumagalaw? Patay na ba siya?” Pagkatapos niyon, sadyang tinapakan ng isang tao ang kamay ko at diniinan itong mabuti ng kanyang paa habang sumisigaw nang napakalakas, “Tumayo ka! Dadalhin ka namin sa ibang lugar.”

Kalaunan, inihatid ako sa Country Public Security Bureau. Pagdating namin sa interrogation room, pinaligiran at tinanong ako nang paulit-ulit ng hepe ng masasamang pulis na iyon at ng dalawang iba pa, na pabalik-balik na lumalakad sa harapan ko at sinusubukang puwersahin akong pagtaksilan ang mga lider ng aking iglesia at ang aking mga kapatid. Nang makita nila na hindi ko pa rin ibibigay sa kanila ang mga sagot na gusto nilang marinig, nagsalitan silang tatlo sa pagsampal sa mukha ko nang paulit-ulit. Hindi ko alam kung ilang beses ako tinamaan; ang narinig ko lang ay tunog ng pagsampal nila sa mukha ko, isang tunog na parang umuugong sa katahimikan ng gabi. Dahil masakit na ang kanilang mga kamay, sinimulan akong hampasin ng masasamang pulis ng mga aklat. Binugbog nila ako hanggang sa huli ay ni wala na akong maramdamang sakit; naramdaman ko lang na namamaga at namamanhid ang mukha ko. Sa huli, nakikita na wala silang makukuhang anumang mahalagang impormasyon mula sa akin, naglabas ng isang contact book ang masasamang pulis at sinabi, na nasisiyahan sa kanilang sarili, “Nakita namin ito sa bag mo. Kahit wala kang anumang sabihin sa amin, may isa pa kaming makukunan ng impormasyon!” Bigla, labis akong nabahala: Kung sumagot ang sinuman sa aking mga kapatid sa telepono, maaari itong humantong sa kanilang pagkaaresto. Maaari ding madamay ang iglesia, at maaaring makapinsala ang mga bunga nito. Noon din, naalala ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Sa lahat ng bagay na nagaganap sa sansinukob, walang anuman na hindi Ako ang may huling kapasyahan. Mayroon bang anumang wala sa Aking mga kamay?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 1). “Tama iyan,” naisip ko sa sarili ko. “Lahat ng bagay at pangyayari ay isinaayos at ipinlano ng mga kamay ng Diyos. Kahit makapasok man o hindi ang isang tawag sa telepono ay Diyos na ang magpapasiya. Handa akong umasa at manalig sa Diyos at magpasakop sa Kanyang mga pagsasaayos.” Kaya paulit-ulit akong nagdasal sa Diyos, na nagmamakaawa sa Kanya na protektahan ang mga kapatid na ito. Dahil dito, tinawagan nila ang mga numerong iyon ng telepono, at tumunog ang ilan sa mga tawag nang walang sinumang sumasagot samantalang ang iba ay hindi man lang nakapasok. Sa huli, pagalit na nagmumura sa kabiguan, ibinato ng masasamang pulis ang contact book sa mesa at tumigil sa pagsubok. Hindi ko naiwasang pasalamatan at papurihan ang Diyos.

Magkagayunman, hindi pa sila sumuko, at patuloy akong pinagtatanong tungkol sa mga gawain ng iglesia. Hindi ako sumagot. Natataranta at naiinis, nakaisip sila ng mas kasuklam-suklam na hakbang para subukang pahirapan ako: Pinuwersa ako ng isa sa masasamang pulis na tumingkayad nang nakaupo, at kinailangan kong idipa ang mga bisig ko na kapantay ng mga balikat ko at hindi man lang ako pinayagang gumalaw. Hindi nagtagal, nagsimulang manginig ang mga binti ko at hindi ko na nakaya pang idipa ang mga bisig ko, at natural na nagsimulang tumayong muli ang katawan ko. Kumuha ng isang bareta ang pulis at pinandilatan ako na parang isang tigreng nakamata sa kanyang biktima. Hindi pa nagtatagal ang pagkakatayo ko nang marahas niya akong hatawin sa mga binti, na nagdulot ng labis na sakit kaya halos napaluhod ako. Sa sumunod na kalahating oras, tuwing gagalaw ang mga binti o bisig ko kahit kaunti, agad niya akong hahatawin ng bareta. Hindi ko alam kung ilang beses niya akong hinataw. Dahil sa pagkakatingkayad nang napakatagal habang nakaupo, namaga nang husto ang dalawang binti ko, at napakasakit na para bang nabalian ang mga ito. Sa paglipas ng oras, lalo pang nanginig ang mga binti ko at patuloy na nangatal ang mga ngipin ko. Noon din, pakiramdam ko ay parang bibigay na ang aking lakas. Gayunman, nilibak at kinutya lang ako ng masasamang pulis, na palagi akong tinutuya at pinagtatawanan nang husto, gaya ng mga taong malupit na sinusubukang gumawa ng mga salamangka ang isang unggoy. Nang lalo kong pagmasdan ang kanilang pangit at kasuklam-suklam na mga mukha, lalo kong kinapootan ang masasamang pulis na ito. Inalala ko ang mga salita ng Diyos, “Kapag handang isakripisyo ng mga tao ang kanilang mga buhay, ang lahat ng bagay ay nagiging walang halaga, at walang makagagapi sa kanila. Ano ang maaaring maging higit na mahalaga kaysa buhay? Sa ganitong paraan nawawalan si Satanas ng kakayahang gumawa pa sa mga tao, walang anumang magagawa ito sa tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 36). Kaya bigla akong tumayo at sinabi ko sa kanila nang malakas, “Hindi na ako titingkayad nang paupo. Sige lang, sentensyahan na ninyo ako ng kamatayan! Ngayon wala nang mawawala sa akin! Ni hindi ako natatakot na mamatay, kaya paano ako matatakot sa inyo? Malalaking lalaki kayo, pero parang ang alam lang ninyong gawin ay apihin ang isang maliit na babaeng tulad ko!” Sa gulat ko, matapos kong sabihin ito, sumigaw ng iba pang mga pagmumura ang grupo ng masasamang pulis at pagkatapos ay tumigil na sa pagtatanong sa akin.

Halos magdamag akong pinahirapan ng pangkat ng ito ng masasamang pulis; nang tumigil sila, madaling araw na. Pinapirma nila ako sa pangalan ko at sinabing ikukulong nila ako. Pagkatapos noon, isang matandang pulis, na nagkukunwaring mabait, ang nagsabi sa akin, “Binibini, tingnan mo, napakabata mo pa—nasa kasibulan ng iyong kabataan—kaya pinakamabuti kung bibilisan mo at sasabihin sa amin ang lahat ng alam mo. Ginagarantiyahan kong pakakawalan ka nila. Kung may problema ka, huwag kang mag-atubiling sabihin sa akin. Tingnan mo, namaga na ang mukha mo na parang tinapay. Hindi pa ba sapat ang pagdurusa mo?” Nang marinig ko siyang magsalita nang ganito, alam kong sinusubukan lang niyang akitin akong mangumpisal sa anumang paraan. Naalala ko rin ang isang bagay na nasabi ng aking mga kapatid sa oras ng mga miting: Upang makuha ang gusto nila, gagamit ang masasamang pulis kapwa ng gantimpala at parusa at ng lahat ng paraan ng panloloko para linlangin ang mga tao. Nasasaisip ito, sumagot ako sa matandang pulis, “Huwag kang umakto na parang mabuti kang tao; bahagi kayong lahat ng iisang grupo. Ano ang gusto mong ikumpisal ko? Ang tawag sa ginagawa ninyo ay pagkuha ng isang pagtatapat nang may pagbabanta. Ilegal na pagpaparusa ito!” Nang marinig ito, nagkunwari pa siyang inosente at nangatwiran, “Pero hindi pa kita hinampas ni minsan. Sila ang mga humampas sa iyo.” Nagpasalamat ako sa patnubay at proteksyon ng Diyos, na tinulutan akong minsan pang manaig sa tukso ni Satanas.

Matapos lisanin ang County Public Security Bureau, ikinulong nila ako kaagad sa detention house. Pagpasok na pagpasok namin sa tarangkahan sa harapan, nakita ko na ang lugar ay napapaligiran ng napakatataas na bakod na may-kuryenteng kawad na concertina sa ibabaw ng mga ito, at sa bawat isa sa apat na sulok ay mayroong mukhang tore ng bantay, kung saan sa loob ay may nakabantay na mga armadong pulis. Napakasama at nakakatakot ng pakiramdam ng lahat ng ito. Paglagpas sa sunud-sunod na tarangkahang bakal, nakarating ako sa selda. Nang makita ko ang mga kobrekamang sira-sira at natatakpan ng tela sa ibabaw ng napakalamig na kamang kang, na kapwa maitim at marumi, at maamoy ko ang panghi at bahong nagmumula sa mga iyon, hindi ko maiwasang makaramdam ng silakbo ng pagkasuklam. Sa oras ng pagkain, bawat bilanggo ay binigyan lamang ng isang maliit na pinasingawang tinapay na maasim at medyo hilaw. Kahit napahirapan ako ng mga pulis hanggang hatinggabi at wala akong anumang nakain, talagang nawala ang gana ko nang makita ko ang pagkaing ito. Bukod pa rito, magang-maga ang mukha ko dahil sa pambubugbog ng mga pulis, at pakiramdam ko ay banat ang balat ko na parang ibinalot sa teyp. Masakit iyon kahit ibuka ko lang ang bibig ko para magsalita, at lalo na para kumain. Sa mga sitwasyong ito, lungkot na lungkot ako at pakiramdam ko ay maling-mali ang ginawa sa akin. Ang isipin na kailangan ko talagang manatili rito at pagtiisan ang gayong di-makataong pag-iral ay masyadong madamdamin para sa akin kaya hindi sinasadyang napaiyak ako nang kaunti. Ang sister na kasama kong naaresto ay nagbahagi sa akin ng mga salita ng Diyos, at naunawaan ko na natulutan ng Diyos na sapitin ko ang sitwasyong ito, at Siya ang sumusubok at nagpapatunay sa akin para makita kung maaari akong tumayong saksi. Ginagamit din Niya ang pagkakataong ito para maperpekto ang aking pananampalataya. Nang matanto ko ito, nawala ang pakiramdam na mali ang ginawa sa akin, at sa aking kalooban ay naipasiya kong tiisin ang aking pagdurusa.

Lumipas ang dalawang linggo, at dumating na muli ang hepe ng masasamang pulis na iyon para pagtatanungin ako. Nakikitang nananatili akong kalmado at mahinahon, at walang anumang takot man lang, malakas niyang isinigaw ang pangalan ko at bumulyaw, “Sabihin mo sa akin ang totoo: Saan ka pa naaresto dati? Tiyak na hindi ito ang unang pagkakataon mo sa loob; kung hindi, paano ka nakakakilos nang napaka-kalmado at sanay, na para bang hindi ka man lang natatakot?” Nang marinig ko siyang sabihin ito, hindi ko naiwasang pasalamatan at purihin ang Diyos sa puso ko. Naprotektahan ako ng Diyos at nabigyan ako ng tapang, sa gayon ay naharap ko ang masasamang pulis na ito nang ganap na walang takot. Noon din, nag-umapaw ang galit mula sa kaibuturan ng puso ko: Inaabuso ninyo ang kapangyarihan ninyo sa pag-uusig sa mga tao dahil sa kanilang mga paniniwala sa relihiyon, at inaaresto, tinatakot, at sinasaktan ninyo nang walang dahilan yaong mga naniniwala sa Diyos. Wala kayong sinusunod na batas, sa lupa man o sa langit. Naniniwala ako sa Diyos at tumatahak ako sa tamang landas, at wala akong nalabag na batas. Bakit ako matatakot sa inyo? Hindi ako susuko sa masasamang puwersa ng inyong grupo! Pagkatapos ay matalasik akong sumagot, “Palagay ba ninyo lubhang nakakainip sa iba pang lugar kaya ginusto ko talagang mapunta rito? Mali ang nagawa ninyo sa akin at ipinagtulakan ninyo ako! Anumang karagdagang mga pagsisikap ninyo na puwersahang ipakumpisal o ipaamin sa akin ay mawawalan ng kabuluhan!” Nang marinig ito, nagalit siya nang husto na tila may lumalabas na usok sa mga tainga niya. Sumigaw siya, “Napakatigas ng ulo mo para magsabi sa amin ng anuman. Hindi ka ba magsasalita? Bibigyan kita ng tatlong taong sentensya, at pagkatapos ay titingnan natin kung magsisimula ka nang bumait. Hinahamon kitang manatiling matigas ang ulo!” Sa oras na iyon galit na galit ako. Malakas akong tumugon, “Bata pa ako, ano naman ang tatlong taon sa akin? Makakalabas ako ng bilangguan sa isang kisapmata.” Sa galit niya, biglang tumayo ang masamang pulis at umangil sa kanyang mga tauhan, “Suko na ako. Sumige kayo at pagtatanungin ninyo siya.” Sa gayon ay umalis siya, at ibinarandal ang pinto. Nang makita ang nangyari, hindi na ako tinanong ng dalawang pulis; tinapos na lang nila ang pagsulat ng isang pahayag na pipirmahan ko at pagkatapos ay lumabas na. Ang makitang talung-talo na ang masasamang pulis ay lubhang nagpasaya sa akin, at pinuri ko sa puso ko ang tagumpay ng Diyos laban kay Satanas. Sa pangalawang serye ng pagtatanong, nagpalit sila ng taktika. Pagpasok na pagpasok nila sa pinto, nagkunwari silang nag-aalala sa akin: “Napakatagal mo na rito. Bakit walang isa man sa mga kapamilya mo ang nagpunta rito para makita ka? Isinuko ka na siguro nila. Bakit hindi mo sila tawagan mismo at hilingan silang bisitahin ka?” Nang marinig ko ito, sumama ang loob ko at nainis ako. Nalungkot ako at walang magawa. Nasabik akong makauwi at nangulila ako sa mga magulang ko, at ang hangarin kong lumaya ay lalo pang tumindi nang tumindi. Hindi sinasadya, napuno ng luha ang aking mga mata, pero ayaw kong umiyak sa harap ng grupong ito ng masasamang pulis. Tahimik akong nagdasal sa Diyos: “Diyos ko, ngayon mismo ay ramdam ko ang labis na kalungkutan at sakit, at wala akong magawa. Tulungan Mo ako. Ayaw kong makita ni Satanas ang aking kahinaan. Gayunman, sa ngayon ay hindi ko maunawaan ang Iyong kalooban. Nagmamakaawa ako na liwanagan at gabayan Mo ako.” Pagkatapos magdasal, isang ideya ang biglang pumasok sa isipan ko: Ito ang tusong panlilinlang ni Satanas; ang pagsubok nilang ipakontak sa akin ang pamilya ko ay isang pakana para magdala sila ng perang pantubos, sa gayon ay makamtan ang mithiin nilang humakot ng kaunting pera; o marahil ay maaaring alam na nila na naniniwala ang lahat ng kapamilya ko sa Diyos at gusto nilang gamitin ang pagkakataong ito para arestuhin sila. Puno ng mga pakana ang masasamang pulis na ito. Kung hindi sa kaliwanagan ng Diyos, tumawag na sana ako sa bahay. Hindi ba ako magsasa-Judas nang hindi sinasadya? Kaya, lihim kong ipinahayag kay Satanas: “Masamang diyablo, hindi talaga kita hahayaang magtagumpay sa iyong panlilinlang.” Pagkatapos ay mahinahon kong sinabi, “Hindi ko alam kung bakit hindi dumarating ang mga kapamilya ko para bisitahin ako. Wala akong pakialam kahit ano pa ang gawin ninyo sa akin!” Wala nang ibang magawa ang masasamang pulis. Pagkatapos niyon, hindi na nila ako pinagtatanong na muli.

Lumipas ang isang buwan. Isang araw, biglang dumating ang tito ko para bisitahin ako, na sinasabing sinisikap niyang ilabas ako roon, at na dapat akong mapalaya pagkaraaan ng ilang araw. Nang lumabas ako ng visitation room, tuwang-tuwa ako. Akala ko makikita ko nang muli sa wakas ang liwanag ng araw, gayundin ang aking mga kapatid at mahal sa buhay. Kaya nagsimula akong mangarap nang gising at inasam kong dumating na ang tito ko para kunin ako. Araw-araw, palaging bukas ang mga tainga ko para sa pagtawag ng mga guwardiya sa akin na panahon na para umalis. Totoo nga, pagkaraan ng isang linggo, tinawag nga ako ng guwardiya, at muntik nang tumibok ang puso ko sa labas ng dibdib ko. Masaya akong pumunta sa visitation room. Gayunman, nang makita ko ang tito ko, yuko ang ulo niya. Matagal bago niya sinabi nang may kalungkutan, “Natapos na nila ang kaso mo. Nasentensyahan ka na ng tatlong taon.” Nang marinig ko ito, nasindak ako at ganap na naging blangko ang isip ko. Pinigilan ko ang mga luha, at nagawa kong hindi umiyak. Parang wala akong marinig na anuman sa sinabi ng tito ko pagkatapos niyon. Lumabas ako ng visitation room na parang walang ulirat, napakabigat ng mga paa ko na parang puno ng tingga, na bawat hakbang ay mas mabigat kaysa sa nauna. Wala akong maalala kung paano ako nakabalik sa aking selda. Pagdating ko roon, napahandusay ako sa sahig. Naisip ko sa sarili ko, “Pakiramdam ko bawat araw ng nakaraang buwan o mahigit pa ng di-makataong pag-iral na ito ay parang isang taon; paano ako makakaraos sa loob ng tatlong mahahabang taon nito?” Nang lalo ko itong isipin, lalong tumindi ang lungkot ko, at lalong nagmukhang malabo at di-maarok ang aking kinabukasan. Nang hindi ko na mapigilan, napaiyak na ako. Inakala ko na bilang isang menor-de-edad ay hindi ako masesentensyahan kailanman, o ang pinakamalala ay makukulong lang ako nang ilang buwan. Inakala ko na kakailanganin ko lang magtiis ng kaunti pang pasakit at hirap at magtiis pa nang matagal-tagal, at matatapos din ito; hindi ko naisip kailanman na baka talagang kailanganin kong gumugol ng tatlong taon sa bilangguan. Sa aking dalamhati, muli akong humarap sa Diyos. Nagtapat ako sa Kanya, na sinasabing, “Diyos ko, alam ko na lahat ng bagay at lahat ng kaganapan ay nasa Iyong mga kamay, pero ngayon mismo ay ganap na hungkag ang puso ko. Pakiramdam ko malapit na akong gumuho; palagay ko magiging napakahirap para sa akin na tiisin ang tatlong taon ng pagdurusa sa bilangguan. Diyos ko, nagmamakaawa ako sa Iyo na ihayag Mo sa akin ang Iyong kalooban, at nagsusumamo ako na pagkalooban Mo ako ng pananampalataya at lakas upang ganap akong magpasakop sa Iyo at matapang kong tanggapin ang sinapit ko.” Pagkatapos ng panalanging ito, naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Sa mga huling araw na ito ay kailangan ninyong magpatotoo sa Diyos. Gaano man kalaki ang inyong pagdurusa, dapat kayong magpatuloy hanggang sa kahuli-hulihan, at maging sa inyong huling hininga, kailangan pa rin kayong maging tapat sa Diyos at magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos; ito lamang ang tunay na pagmamahal sa Diyos, at ito lamang ang malakas at matunog na patotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng pananampalataya at lakas at naging handa akong magpasakop. Ano man ang sumapit sa akin o gaano mang pagdurusa ang maaari kong pagdaanan, hindi ko man lang sisisihin ang Diyos; tatayo akong saksi para sa Kanya. Pagkaraan ng dalawang buwan, inilipat ako sa isang labor camp. Nang matanggap ko ang mga papeles ng hatol sa akin at pirmahan ko ang mga iyon, natuklasan ko na ang tatlong taong sentensya ay napaikli sa isang taon. Sa puso ko pinasalamatan at pinuri ko ang Diyos nang paulit-ulit. Isinaayos ng Diyos ang lahat ng ito, at sa loob nito ay nakikita ko ang napakalawak na pagmamahal at proteksyon Niya sa akin.

Sa labor camp, nakita ko ang mas masama at mas malupit pang panig ng masasamang pulis. Gigising kami nang napakaaga at magtatrabaho, at napakarami ng mga gawaing ipinagagawa sa amin bawat araw. Kinailangan naming magtrabaho nang napakaraming oras araw-araw, at kung minsan ay magtatrabaho kami nang maghapon at magdamag nang ilang araw at gabi na magkakasunod. Nagkasakit ang ilan sa mga bilanggo at kinailangan silang kabitan ng suwero, at pinabilis nang napakabilis ang pagtulo noon para, sa sandaling matapos ito, agad silang makabalik sa pagawaan at magtrabahong muli. Humantong ito kalaunan sa pagkakaroon ng ilang sakit ng karamihan ng mga preso na sa dakong huli ay nagkaroon ng ilang karamdaman na napakahirap gamutin. Dahil mabagal silang magtrabaho, madalas pagsalitaan ng masama ng mga guwardiya ang ilang tao, ang kanilang masamang pananalita ay masakit sa tainga. Lumabag ang ilang tao sa mga panuntunan habang nagtatrabaho, kaya pinarusahan sila. Halimbawa, “tinalian” sila, na nangahulugan na kinailangan nilang lumuhod sa lupa at itali ang kanilang mga kamay sa kanilang likod, puwersahang itinaas ang kanilang mga braso nang masakit hanggang pumantay sa leeg. Itinali ang iba sa mga puno na may mga kadenang bakal na parang mga aso at walang-awang hinagupit ng latigo. Ang ilang tao, na hindi natagalan ang di-makataong pahirap na ito, ay susubukang gutumin ang sarili hanggang sa mamatay sila, para lang lagyan ng masasamang guwardiya ng mga posas ang parehong mga bukung-bukong at pulso nila at pagkatapos ay diinan nang mahigpit ang kanilang katawan, at puwersahan silang pasukan ng mga feeding tube at likido. Natakot sila na baka mamatay ang mga presong ito, hindi dahil mahal nila ang buhay, kundi dahil nag-alala sila tungkol sa pagkawala ng murang trabahong ibinibigay nila. Talagang napakarami at di-mabilang ang mga kasamaang ginawa ng mga guwardiyang ito sa bilangguan, tulad ng nakapangingilabot na mararahas at madudugong insidenteng nangyari. Dahil dito ay malinaw kong nakita na ang gobyernong Chinese Communist Party ang sagisag sa lupa ni Satanas na naninirahan sa espirituwal na mundo; ito ang pinakamasama sa lahat ng diyablo at ang mga bilangguan sa ilalim ng rehimen nito ay impiyerno sa lupa—hindi lang sa pangalan, kundi sa realidad. Naaalala ko ang mga salitang nasa dingding ng opisina kung saan ako pinagtatanong: “Bawal bugbugin nang walang katwiran ang mga tao o isailalim sila sa ilegal na parusa, at bawal lalo na ang pagkumpisalin ang sinuman sa pamamagitan ng pagpapahirap.” Magkagayunman, sa realidad, ang kanilang mga kilos ay hayagang pagsalungat sa mga panuntunang ito. Walang taros nila akong binugbog, isang babaeng ni wala pa sa hustong gulang, at isinailalim ako sa ilegal na pagpaparusa; bukod pa rito, sinentensyahan nila ako dahil lang sa paniniwala ko sa Diyos. Dahil dito, malinaw kong nakita ang mga pandarayang ginamit ng gobyernong CCP para linlangin ang mga tao habang nagkukunwari na lahat ay payapa at maunlad. Ito mismo ang sinabi ng Diyos: “Mahigpit na ginagapos ng demonyo ang buong katawan ng tao, binubulag nito ang pareho niyang mga mata, at siniselyuhan nang mahigpit ang kanyang mga labi. Nagwala na ang hari ng mga diyablo sa loob ng ilang libong taon, magpahanggang sa ngayon, kung kailan patuloy pa rin nitong mahigpit na binabantayan ang bayan ng mga multo, na para bang ito ay di-mapapasok na palasyo ng mga demonyo; samantala, ang pangkat na ito ng mga asong-tagapagbantay ay nakatitig nang nanlilisik ang mga mata, takot na takot na mahuhuli sila ng Diyos nang hindi nila namamalayan at lilipulin silang lahat, at iiwan sila na walang lugar ng kapayapaan at kaligayahan. Paano kaya nakita kailanman ng mga taong nakatira sa ganitong bayan ng mga multo ang Diyos? Natamasa na ba nila kahit kailan ang pagiging kagiliw-giliw at ang pagiging kaibig-ibig ng Diyos? Anong pagpapahalaga ang mayroon sila para sa mga bagay sa mundo ng tao? Sino sa kanila ang maaaring makaunawa sa sabik na kalooban ng Diyos? Hindi na gaanong nakapagtataka, kung gayon, na nananatiling ganap na nakatago ang Diyos na nagkatawang-tao: Sa isang madilim na lipunang tulad nito, kung saan ang mga demonyo ay walang puso at hindi makatao, paanong matitiis ng hari ng mga diyablo, na pumapatay ng mga tao nang walang pakundangan, ang pag-iral ng isang Diyos na kaibig-ibig, mabait, at banal din? Paano nito maaaring papurihan at ipagsaya ang pagdating ng Diyos? Ang mga sunud-sunurang ito! Sinusuklian nila ng poot ang kabaitan, matagal na nilang hinamak ang Diyos, inaabuso nila ang Diyos, sukdulan ang kanilang kalupitan, wala sila ni bahagyang pagsasaalang-alang para sa Diyos, nandarambong sila at nanloloob, nawalan na silang lubusan ng budhi, wala silang konsensya, at tinutukso nila ang mga walang-muwang upang mawalan ng katwiran. Mga ninuno ng sinauna? Minamahal na mga lider? Tinutulan nilang lahat ang Diyos! Iniwan ng kanilang panghihimasok ang lahat sa silong ng langit sa isang kalagayan ng kadiliman at ganap na kaguluhan! Kalayaang pangrelihiyon? Lehitimong mga karapatan at mga interes ng mga mamamayan? Ang mga iyon ay mga pandarayang lahat para pagtakpan ang kasalanan!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 8).

Matapos maranasan ang pag-uusig ng masasamang pulis, lubos akong nakumbinsi ng siping ito ng mga salitang sinambit ng Diyos, at ngayon ay may kaunting tunay na kaalaman at karanasan na ako rito: Ang gobyernong CCP ay tunay na isang hukbo ng mga demonyo na namumuhi at lumalaban sa Diyos, at na nagtatanggol sa kasamaan at karahasan, at ang mabuhay sa ilalim ng panunupil ng napakasamang rehimen ay walang ipinagkaiba sa pamumuhay sa isang impiyerno ng tao. Kasabay nito, sa labor camp, nakita ng sarili kong mga mata ang kapangitan ng lahat ng klaseng tao: ang kasuklam-suklam na mga mukha ng mapanghikayat na mapagsamantalang mga ahas na nanuyo sa mga punong guwardiya, ang malademonyong pagmumukha ng mababangis at mararahas na tao na naghuhuramentado at tinatakot ang mahihina, at iba pa. Para sa akin, na ni hindi pa nakapagsimula ng buhay bilang isang nasa hustong gulang, sa taon na ito ng buhay sa bilangguan, sa wakas ay nakita ko nang malinaw ang katiwalian ng sangkatauhan. Nasaksihan ko ang kataksilan sa puso ng mga tao, at napagtanto ko kung gaano kasama ang mundo ng tao. Natutuhan ko ring matukoy ang pagkakaiba sa pagitan ng positibo at negatibo, itim at puti, tama at mali, mabuti at masama, at sa pagitan ng dakila at ng kasuklam-suklam; malinaw kong nakita na si Satanas ay pangit, masama, malupit, at Diyos lang ang sagisag ng kabanalan at katuwiran. Diyos lang ang sumasagisag sa kagandahan at kabutihan; Diyos lang ang pagmamahal at kaligtasan. Binantayan at iningatan ng Diyos, lumipas nang napakabilis ang di-malilimutang taon na iyon para sa akin. Ngayon, sa paggunita rito, nakikita ko na bagama’t nagdaan ako sa ilang pisikal na pagdurusa sa taon na iyon ng buhay sa bilangguan, ginamit ng Diyos ang Kanyang mga salita upang akayin at gabayan ako, sa gayon ay lumago ang buhay ko. Ang pagdurusa at pagsubok na ito ay espesyal na pagpapala ng Diyos para sa akin. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

81. Ang mga Pagdurusa ay mga Pagpapala ng Diyos

Ni Wang Gang, Tsina

Isang hapon ng taglamig ng 2008, habang nagpapatotoo ako at ang dalawang kapatid na babae tungkol sa gawain ng Diyos sa mga huling araw sa isang layon ng ebanghelyo, isinumbong kami ng masasamang tao. Ginamit ng anim na opisyal ng pulisya ang palusot na kailangang suriin ang aming mga pahintulot sa paninirahan upang sumugod sa bahay ng layon ng ebanghelyo. Nang sila ay pumasok sa pintuan, sumigaw sila: “Huwag kikilos!” Ang dalawa sa masasamang pulis ay tila ganap na nabaliw nang sila ay sumalakay sa akin; dinakma ng isa sa kanila ang damit sa aking dibdib at hinawakan noong isa ang aking mga bisig at ginamit ang lahat ng kanyang lakas upang higpitan ang mga ito sa likod ko, at pagkatapos ay galit siyang nagtanong: “Ano ang ginagawa mo? Ano ang pangalan mo? Taga-saan ka?” Sinagot ko siya ng tanong: “Ano bang ginagawa ninyo? Anong dahilan at inaaresto ninyo ako?” Nang marinig nilang sinabi ko ito, talagang nagalit sila at agresibong sinabi: “Hindi mahalaga kung ano ang dahilan, ikaw ang aming hinahanap at sasama ka sa amin!” Pagkatapos nito, ako at ang dalawang kapatid na babae ay dinala ng mga pulis at itinulak kami papasok sa sasakyan ng pulis.

Pagkatapos naming makarating sa Kawanihan ng Pampublikong Seguridad, kinuha ako ng mga pulis at ikinulong ako sa isang maliit na silid; inutusan nila akong bumaluktot sa sahig at nagtalaga ng apat sa kanila upang bantayan ako. Dahil nakatingkayad ako nang matagal, napagod ako nang sobra na hindi ko na kinaya. Sa sandaling sinubukan kong tumayo, madalian silang tumakbo at idinikdik ang aking ulo upang pigilan akong tumayo. Hindi nagtagal, narinig ko ang mga nakapangingilabot na sigaw ng isang taong pinahihirapan sa katabing silid, at sa sandaling iyon, sobra akong natakot: Hindi ko alam kung anong pagpapahirap ang gagamitin nila sa akin sa susunod! Nagsimula akong manalangin agad sa Diyos sa aking puso: “O Makapangyarihang Diyos, sobra akong natatakot ngayon, pakiusap, bigyan Mo ako ng pananampalataya at lakas, at gawin akong matatag at matapang. Handa akong tumayong patotoo para sa Iyo. Kung hindi ko makayanan ang kanilang malupit na pagpapahirap, mas gugustuhin ko pang magpakamatay na lang sa pamamagitan ng pagkagat sa aking dila hanggang sa maputol ito kaysa kailanman ay ipagkanulo Ka tulad ni Judas!” Pagkatapos manalangin, nakaramdam ako ng pag-usbong ng lakas sa kalooban ko, at humupa ang aking takot.

Nang gabing iyon makalipas ang ika-7 ng gabi, pinosasan nila ang aking mga braso sa likuran ko, dinala ako sa interrogation room sa itaas at itinulak ako sa sahig. Mayroong lahat ng uri ng instrumento ng pagpapahirap tulad ng mga lubid, pamalong kahoy, baton, latigo, atbp. May hawak ang isang pulis na de-kuryenteng baton sa kanyang mga kamay, na gumawa ng mga tunog ng pag-zap at pagputok, at may pagbabanta siyang humingi ng impormasyon: “Ilang tao ang nasa inyong iglesia? Saan ang inyong lugar ng pulong? Sino ang namamahala? Ilang tao ang nasa lugar na nangangaral ng ebanghelyo? Magsalita ka! Kung hindi, matitikman mo kung ano ang darating!” Tiningnan ko ang nakaambang panganib ng de-kuryenteng baton at tuminging muli sa silid na puno ng mga instrumento ng pagpapahirap; hindi ko mapigilang kabahan at matakot. Hindi ko alam kung magagawa kong lampasan ang pagpapahirap na ito, kaya’t patuloy akong tumawag sa Diyos. Nang makitang wala akong anumang sinasabi, nataranta siya at marahas akong sinundot sa kaliwang gilid ng aking dibdib gamit ang de-kuryenteng baton. Kinuryente niya ako nang halos isang minuto. Agad kong naramdamang tila kumulo ang dugo sa aking katawan; di ko matiis ang sobrang sakit mula ulo hanggang paa at nagpagulong-gulong ako sa sahig habang walang tigil na sumisigaw. Hindi pa rin siya sumuko sa akin at bigla niyang sinimulan akong hilahin pataas at gumamit ng baton upang itaas ang aking baba, sumisigaw ng: “Magsalita ka! Hindi ka ba aamin?” Sa pagharap sa nakababaliw na pagpapahirap ng mga demonyong ito, ang ikinatakot ko lamang ay baka ipagkanulo ko ang Diyos dahil hindi ko matagalan ang kanilang pagpapahirap, kaya desperado akong nanalangin sa Diyos sa aking puso. Sa pagkakataong ito, naisip ko ang tungkol sa mga salita ng Diyos. “Yaong mga may kapangyarihan ay maaaring mukhang masama sa tingin, ngunit huwag kayong matakot, sapagkat ito ay dahil mahina ang inyong pananampalataya. Hangga’t lumalago ang inyong pananampalataya, walang magiging napakahirap” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 75). Binigyan akong muli ng pananampalataya at lakas ng mga salita ng Diyos, at nalaman kong kahit na ang masasamang pulis sa harap ko ay baliw at walang pigil, isinaayos sila ng kamay ng Diyos. Kung walang pahintulot ng Diyos, hindi nila ako mapapatay. Hangga’t ako ay may pananampalataya at umaasa sa Diyos at hindi bumibigay sa kanila, tiyak na mabibigo sila sa kahihiyan. Sa pag-iisip tungkol dito, inipon ko ang lahat ng lakas ng aking katawan at sumagot sa malakas na tinig: “Bakit ninyo ako dinala rito? Bakit ninyo ako kinukuryente ng de-kuryenteng baton? Anong krimen ang ginawa ko?” Ang masamang pulis ay biglang nagulat at nakonsensya. Nautal siya at walang anumang masabi. Pagkatapos ay umalis silang napahiya. Sa pagkakita sa kahiya-hiyang sitwasyon ng kagipitan ni Satanas, ako ay naiyak. Sa ganitong mabigat na suliranin, tunay kong naranasan ang kapangyarihan at awtoridad ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos. Hangga’t isinasagawa ko ang salita ng Diyos, makikita ko ang mga gawa ng Diyos. Dalawang opisyal ng pulisya ang dumating pagkalipas ng lima o anim na minuto, ngunit sa oras na ito ay sumubok sila ng isa pang taktika. Napakabait na sinabi sa akin ng isang payat na opisyal, “Makisama ka lang nang kaunti. Sagutin ang aming mga katanungan, kung hindi, hindi ka namin mapakakawalan.” Hindi ako umimik, kaya nagdala siya ng isang pirasong papel upang pirmahan ko. Nang makita ko ang mga salitang “reedukasyon sa pamamagitan ng paggawa” na nakasulat dito, tumanggi ako. Ang isa pang opisyal ay nagpakawala sa aking kaliwang tainga ng isang matunog na sampal, na halos sapat na ang lakas upang matumba ako sa sahig. Saglit na tumaginting ang tainga ko at medyo natagalan bago nakarinig muli nang malinaw. Pinosasan ulit nila ako at ikinulong sa maliit na silid.

Pagkatapos bumalik sa maliit na silid, pasa-pasa ako at bugbog, hindi ko matiis ang sakit. Hindi ko napigilang masaktan ang aking pusong at manghina: Ipinangaral ko ang ebanghelyo nang may mabubuting hangarin, ipinakita ko sa mga tao na ang Tagapagligtas ay dumating na at na kailangan nilang magmadaling hangaring matamo ang katotohanan at maligtas, ngunit hindi ko inaasahang pinagdusahan ang pag-uusig na ito. Sa pag-iisip tungkol dito, mas nadama kong ako’y ginawan ng mali. Tumawag ako sa Diyos sa pagdarasal sa aking pagdurusa, sinasabing, “Diyos ko, ang aking tayog ay napakaliit at ako ay napakahina. Diyos ko, nais kong umasa sa Iyo at tumayong patotoo para sa Iyo. Pakigabayan ako.” Nang maglaon, naisip ko ang isang himno ng mga salita ng Diyos: “Huwag kang masiraan ng loob, huwag manghina, at gagawin Kong malinaw ang mga bagay-bagay para sa iyo. Ang daan tungo sa kaharian ay hindi masyadong patag; walang ganyan kasimple! Nais ninyo na madaling magkamit ng mga pagpapala. Ngayon, ang bawat tao ay magkakaroon ng mapapait na pagsubok na haharapin. Kung wala ang mga ganitong pagsubok, ang mapagmahal na pusong taglay ninyo para sa Akin ay hindi titibay at hindi kayo magkakaroon ng tunay na pag-ibig para sa Akin. Kahit na binubuo lamang ang mga pagsubok na ito ng maliliit na bagay, dapat dumaan ang lahat ng tao sa mga iyon; magkakaiba lamang ang antas ng kahirapan ng mga pagsubok sa bawat tao. Ang mga pagsubok ay pagpapala mula sa Akin, at ilan sa inyo ang malimit na lumalapit sa Aking harapan at nakaluhod na nagmamakaawa para sa Aking mga pagpapala? Lagi ninyong iniisip na ang ilang mapapalad na salita ay maibibilang na Aking pagpapala, gayunman ay hindi ninyo kinikilala ang kapaitan bilang isa sa Aking mga pagpapala” (“Ang Sakit ng mga Pagsubok ay Pagpapala ng Diyos” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Naunawaan ko mula sa mga salita ng Diyos na ang maharap sa pag-uusig at paghihirap na ito ay upang maperpekto Niya ang aking pananampalataya at pagmamahal. Ang kapaligirang iyon ay pagpapala ng Diyos. Paanong nagrereklamo ako at sinisisi ang Diyos? Ako ay naaresto at pinahirapan, ngunit sa buong pagsubok ay ginagabayan ako ng Diyos gamit ang Kanyang mga salita; ito ang pag-ibig ng Diyos. Kinanta ko ang himno na iyon sa aking puso, at habang tumatagal na kinakanta ko ito ay mas sumisigla ang pakiramdam ko. Pinanumbalik din nito ang aking pananampalataya at nanumpa ako sa Diyos: “Diyos ko, gaano man ako pahirapan ng mga pulis, nais kong tumayong patotoo at hindi kailanman ipagkanulo Ka. Determinado akong sundan Ka hanggang sa wakas.”

Sa sentro ng detensyon, patuloy na ginamit ng mga pulis ang lahat ng uri ng pamamaraan ng pagpapahirap sa akin at madalas na inudyukan ang mga bilanggo upang bugbugin ako. Sa nakanginginig na lamig ng taglamig, inutusan nila ang mga bilanggong ibuhos ang mga balde ng malamig na tubig sa akin at pinilit akong maligo nang malamig. Nanginginig ako sa lamig mula ulo hanggang paa. Nararanasan ang mabibilis na tibok ng puso at pagiging pawisan, ang aking puso ay nasaktan hanggang sa punto na ang aking likod ay nasa paghihirap din. Ang mga bilanggo roon ay mga makinang gumagawa ng pera para sa Partido Komunista ng Tsina at walang anumang legal na karapatan. Wala silang iba pang pagpipilian kundi ang tiisin na pigain at samantalahin bilang mga alipin. Sa araw, pinipilit ako ng mga guwardiya ng bilangguan na mag-imprenta ng perang papel na ginagamit bilang mga sinusunog na handog para sa mga patay. Sa simula, nagtakda sila ng panuntunan na kailangan kong mag-imprenta ng 1,000 piraso ng papel kada araw, pagkatapos ay itinaas nila ito sa 1,800 piraso kada araw, at sa huli ay 3,000 piraso. Imposible ang bilang na ito upang makumpleto ng isang bihasang tao, lalo pa ng isang taong walang karanasan tulad ko. Sa katunayan, sadya nilang ginawa ito upang hindi ko makukumpleto lahat upang magkaroon sila ng dahilan para pahirapan at saktan ako. Hangga’t hindi ko matutugunan ang takdang dami, gagapusan ng masasamang pulis ang aking mga binti ng kadena na may timbang na mahigit sa 5 kilo, at iginapos nila na magkasama ang aking mga kamay at paa gamit ang mga kadena. Ang kaya ko lamang gawin ay ang maupo roon, iyuko ang aking ulo at baluktutin ang aking likod, at hindi ako makagalaw. Ang mas kasuklam-suklam pa, ang mga di-makatao’t manhid na mga pulis na ito ay hindi nagtanong o nagmalasakit sa aking mga pangunahing pangangailangan. Kahit pa nasa selda ng bilangguan ang banyo, ganap kong hindi magawang puntahan iyon at gamitin; maaari ko lamang pakiusapan ang aking mga ka-selda na buhatin ako papunta sa kasilyas. Kung medyo mabuti silang mga bilanggo, iaangat nila ako; kung walang tumulong sa akin, wala akong ibang magagawa kundi ang pigilan ito. Ang pinakamasakit na panahon ay sa oras ng pagkain, sapagkat magkasamang nakaposas ang aking mga kamay at paa. Maaari ko lamang ibaba ang aking ulo gamit ang lahat ng aking lakas at itaas ang aking mga kamay at paa. Ito lang ang tanging paraang maisusubo ko ang tinapay sa aking bibig. Gumugol ako ng sobrang daming enerhiya sa bawat kagat. Kumuskos ang mga kadena sa aking mga kamay at paa na nagdulot ng sobrang sakit. Pagkatapos ng mahabang panahon, tumubo na sa aking mga pulso at bukung-bukong ang maiitim, makikintab at matitigas na mga kalyo. Madalas akong hindi makakain noong ako ay nakakulong, at sa mga madalang na okasyon, bibigyan ako ng mga bilanggo ng dalawang maliliit na piraso ng tinapay. Madalas kakainin nila ang para sa akin at ang nahihita ko lang ay isang tiyang walang laman. Higit na mas kaunti ang natanggap kong inumin; sa simula, dalawang mangkok ng tubig lamang kada araw ang ibinigay sa lahat, ngunit ako ay nakakulong at hindi makagalaw, kaya madalang akong makainom ng anumang tubig. Sumailalim ako sa ganoong uri ng hindi makataong pagpapahirap nang apat na beses, na tumagal ng sampung araw sa kabuuan. Kahit na sa mga kondisyon na iyon, pinagtatrabaho ako ng mga opisyal ng panggabing shift. Matagal na panahon akong hindi napawi ang aking gutom; ang aking kagutuman ay madalas na iniiwan akong mabilis ang tibok ng puso, nahihilo, at naninikip ang dibdib. Pumayat din ako nang sobra. Nang umabot ang aking kagutuman sa puntong hindi ko na talaga ito kakayanin, naisip ko ang isang bagay na sinabi ng Panginoong Jesus kay Satanas sa gitna ng isang tukso: “Hindi sa tinapay lamang mabubuhay ang tao, kundi sa bawa’t salitang lumalabas sa bibig ng Dios” (Mateo 4:4). Nagbigay iyon sa akin ng ginhawa, at pakiramdam ko handa akong maranasan nang personal ang mga salitang iyon mula sa Diyos sa pag-uusig sa akin ni Satanas. Pinatahimik ko ang aking sarili sa harap ng Diyos upang manalangin at pagnilayan ang Kanyang mga salita, at bago ko pa namalayan, humupa na ang aking sakit at gutom. Minsan sinabi sa akin ng isang bilanggo: “Mayroong isang kabataan na nakaposas at namatay sa gutom na tulad nito dati. Nakita ko na hindi ka gaanong kumakain nang ilang araw na at ikaw ay masigla pa rin.” Pagkarinig sa kanyang mga salita, tahimik akong nagpasalamat sa Diyos. Malalim kong naramdaman na ito ang kapangyarihan ng buhay sa mga salita ng Diyos na sumusuporta sa akin. Tunay kong naramdaman na ang salita ng Diyos ang katotohanan, ang daan at ang buhay at tiyak na iyon ang saligan na dapat kong asahan upang mabuhay. Samakatuwid, walang kamalay-malay na lumaki ang aking pananampalataya sa Diyos. Sa kapaligiran ng pagdurusang ito nagawa ko talagang maranasan ang realidad ng katotohanan na “Hindi sa tinapay lamang mabubuhay ang tao, kundi sa bawa’t salitang lumalabas sa bibig ng Dios.” Ito ang tunay na pinakamahalagang yaman ng buhay na ibinigay sa akin ng Diyos, at ito rin ang natatanging kaloob sa akin. Bukod pa rito, hindi ko kailanman makakamit ito sa isang kapaligiran kung saan di ko kailangang mag-alala tungkol sa pagkain o mga damit. Ang pagdurusang ito ay mayroong napakalaking kahulugan at halaga!

Ang karanasang ito ng pag-uusig at pagpapahirap ay lalong nagpatindi ng poot na nasa puso ko para sa Partido Komunista. Ako ay naaresto at isinailalim sa lahat ng uri ng pagpapahirap dahil lamang sa paniniwala sa Diyos. Ito ay hindi makataong pang-aabuso; ito ay lubos na masama! Naisip ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos na nabasa ko dati: “Ang mukha ng kalaliman ay magulo at madilim, habang ang mga karaniwang tao, na nagdurusa ng matinding pasakit, ay umiiyak sa Langit at nagrereklamo sa lupa. Kailan maitataas ng tao ang kanyang ulo? Payat at buto’t balat ang tao, paano niya malalabanan itong malupit at abusadong diyablo? Bakit hindi niya ibinibigay ang kanyang buhay sa Diyos sa pinakamadaling panahong makakaya niya? Bakit nag-aalinlangan pa rin siya? Kailan niya matatapos ang gawain ng Diyos? Dahil walang-katuturang tinakot at inapi nang ganoon, ang kanyang buong buhay sa kahuli-hulihan ay magugugol sa walang-kabuluhan; bakit siya nagmamadaling dumating, at nagmamadaling umalis? Bakit hindi siya nagtatabi ng isang bagay na mahalaga upang ibigay sa Diyos? Nakalimutan na ba niya ang libu-libong taon ng poot?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 8). Ipinakita sa akin ng karanasang ito ang totoong diwa ng Partido Komunista bilang isang kalaban ng Diyos, isang kaaway ng katotohanan. Pinatibay nito ang aking pagpapasya na tumayong patotoo para sa Diyos.

Pagkalipas ng isang buwan, sinampahan ako ng pulisya ng CCP ng hindi nararapat na kasong “paggambala sa kaayusan ng lipunan at pagsira sa pagpapatupad ng batas,” at sinentensyahan ako ng isang taon ng reporma sa pamamagitan ng paggawa. Nang pumasok ako sa labor camp, pinilit akong magtrabaho araw-araw ng mga opisyal na pulis. Habang ako ay nasa workshop at nagbibilang ng mga bag, magbibilang ako ng 100 bag at itatali ang mga ito nang sama-sama. Laging sadyang pupunta at kukunin ng mga bilanggo ang isa o ilan pang mga bag mula sa aking nabilang na, at sasabihin nilang hindi ko nabilang nang tama at gagamitin iyong pagkakataon para suntukin at sipain ako. Kapag nakita ng pinuno ng grupo na ako’y binubugbog, lalapit siya at ipokritong tatanungin ako kung ano ang nangyari at magpapakita ng huwad na ebidensiya ang mga bilanggo na hindi ako nagbibilang ng sapat na mga bag. Pagkatapos ay kakailanganin kong tiisin ang sunud-sunod na malulupit na kritisismo mula sa pinuno ng grupo. Sa tuwing nadarama ko na ginawan ako ng mali at nasasaktan ako, kakantahin ko ang isang himno ng mga salita ng Diyos habang nagtatrabaho ako: “Sa mga huling araw na ito ay kailangan ninyong magpatotoo sa Diyos. Gaano man kalaki ang inyong pagdurusa, dapat kayong magpatuloy hanggang sa kahuli-hulihan, at maging sa inyong huling hininga, kailangan pa rin kayong maging tapat sa Diyos at magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos; ito lamang ang tunay na pagmamahal sa Diyos, at ito lamang ang malakas at matunog na patotoo” (“Hangaring Mahalin ang Diyos Kahit Gaano Kalaki ang Iyong Pagdurusa” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Habang kumakanta lalo ako, nagsisimula akong makaramdam ng pagkaantig at pagpukaw, at hindi ko mapigilan ang pagtulo ng luha sa aking mga pisngi. Napagpasyahan ko na gaano man ako magdusa, tatayo akong patotoo para sa Diyos. May isa pang kapatid na lalaki na halos kaedad ko na nagkataon na nakakulong kasama ko sa oras na iyon. Hindi kami pinapayagan na mag-usap kapag nagtatrabaho kami sa araw, ngunit sa gabi lihim naming isusulat ang mga sipi ng mga salita ng Diyos at mga himno na kabisado namin at ipinagpapalit sa isa’t isa. Pagkaraan ng kaunting panahon ay naatasan kaming magkasamang magtrabaho, kaya’t tahimik kaming magbabahagian ng pagbabahagi, tinutulungan at hinihikayat ang bawat isa. Nakatulong talaga ito upang maibsan ang pagdurusa.

Dagdag pa rito, pinilit akong kabisaduhin ang “mga panuntunan ng pag-uugali” tuwing umaga, at kung hindi ko nasaulo iyon, bubugbugin ako; pinilit din nila akong kumanta ng mga awit na pumupuri sa Partido Komunista. Kapag nakita nilang hindi ako kumakanta o hindi gumagalaw ang aking mga labi, sa gabi ay tiyak na bubugbugin ako. Pinarusahan din nila ako sa pamamagitan ng pagpapalampaso sa akin ng sahig, at kung hindi ako naglampaso ayon sa kanilang mga inaasahan, marahas nila akong bubugbugin. Minsan, bigla na lang akong pinagpapalo at pinagsisipa ng ilang bilanggo. Matapos akong bugbugin, tinanong nila ako: “Hoy bata, alam mo ba kung bakit ka binubugbog? Dahil hindi ka tumayo at binati ang warden nang siya ay dumating.” Sa bawat pagkakataong binugbog ako, nagalit ako ngunit hindi naglakas-loob na magsabi ng anumang bagay; kaya ko lamang umiyak at tahimik na manalangin sa Diyos, sinasabi sa Kanya ang tungkol sa sama ng loob at karaingan sa aking puso. Sa walang batas at di-makatwirang lugar na ito, walang katwiran, mayroon lamang karahasan. Walang mga tao rito, mayroon lamang mga baliw na demonyo! Nadama ko ang labis na sakit at panggigipit sa paninirahan sa kalagayang ito araw-araw; hindi ko na gustong manatili pa nang isang minuto. Sa bawat ulit na nahulog ako sa isang kalagayan ng kahinaan at sakit, maiisip ko ang tungkol sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Nakatanggap na ba kayo ng mga pagpapalang ibinigay sa inyo? Naghanap na ba kayo ng mga pangakong ginawa para sa inyo? Siguradong kayo, sa ilalim ng patnubay ng Aking liwanag, ay makakawala mula sa pagsakal ng mga puwersa ng kadiliman. Sa gitna ng kadiliman, siguradong hindi mawawala sa inyo ang liwanag na gumagabay sa inyo. Siguradong kayo ang magiging panginoon ng lahat ng nilikha. Siguradong kayo ay magiging mananagumpay sa harap ni Satanas. Siguradong tatayo kayo, sa pagbagsak ng kaharian ng malaking pulang dragon, sa gitna ng napakaraming tao upang sumaksi sa Aking tagumpay. Siguradong kayo ay magiging matatag at di-natitinag sa lupain ng Sinim. Sa pamamagitan ng mga pagdurusang tinitiis ninyo, mamanahin ninyo ang Aking mga pagpapala, at siguradong magniningning sa inyo ang Aking kaluwalhatian sa buong sansinukob” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 19). Pinalakas ang loob ko ng mga salita ng Diyos. Naunawaan ko na ang lahat ng ginawa ng Diyos sa akin ay upang tustusan ako at iligtas ako; ito ay upang lagyan ako ng katotohanan at gawing buhay ko ang katotohanan. Pinahintulutan ng Diyos ang pagpapahirap at kapighatian na dumating sa akin, at kahit na labis akong nagdusa sa pisikal, tinulutan ako nitong makita nang malinaw ang masamang diwa ng paglaban at pagkapoot sa Diyos ng malaking pulang dragon, kasuklaman at talikuran ito, ganap na makatakas sa impluwensya ni Satanas, at ganap na bumaling sa Diyos at gawing isang mananagumpay ng Diyos. Tinulutan din ako nitong maranasan nang tunay na kasama ko ang Diyos; naging dahilan ito upang matamasa ko nang tunay ang mga salita ng Diyos na nagiging tinapay ng aking buhay at lampara sa aking mga paa at ilaw sa aking landas, na ginagabayan ako sa bawat hakbang sa madilim na butas na ito ng impiyerno. Ito ang pag-ibig at pagprotekta ng Diyos na aking tinamasa at nakuha sa panahon ng pag-uusig at pagdurusa. Sa oras na ito, nagawa kong makita na sobrang bulag ako. Sa paniniwala sa Diyos, alam ko lamang kung paano matamasa ang biyaya at pagpapala ng Diyos at hindi hinangad na matamo ang katotohanan at buhay sa pinakamaliit na antas. Sa sandaling nagdusa ang aking laman ng kaunting hirap, walang tigil akong nagrereklamo; sadyang hindi ko naunawaan ang kalooban ng Diyos at hindi hinangad na maunawaan ang gawain ng Diyos. Lagi akong nagdudulot sa Diyos na magdalamhati at masaktan dahil sa akin. Tunay akong walang konsensya! Sa pagkaramdam ng dalamhati at pagsisi sa sarili, tahimik akong nanalangin sa Diyos: “O Makapangyarihang Diyos, nakikita ko na ang lahat ng ginagawa Mo ay upang iligtas at makuha ako. Napopoot lamang ako na ako’y sobrang mapaghimagsik at bulag. Laging mali ang aking pag-unawa sa Iyo at hindi ko inalala ang Iyong kalooban. O Diyos, ginising ngayon ng Iyong salita ang aking manhid na puso’t espiritu at ipinaunawa sa akin ang Iyong kalooban. Hindi ko na gustong magkaroon pa ng sarili kong mga pagnanasa at hinihingi; magpapasakop lamang ako sa Iyong mga pagsasaayos. Gaano man ang paghihirap na kailangan kong tiisin, magbibigay ako ng mga patotoo sa Iyo sa buong pag-uusig ni Satanas.” Pagkatapos manalangin, naunawaan ko ang mabubuting intensyon ng Diyos, at alam kong ang bawat kapaligiran na pinahintulutan ng Diyos na danasin ko ay ang pinakadakilang pag-ibig at pagliligtas ng Diyos para sa akin. Samakatuwid, hindi ko na iisipin pang maduwag o hindi unawain ang Diyos. Kahit na ang sitwasyon ay tulad pa rin ng dati, tunay na puno ng kagalakan at kasiyahan ang aking puso; nadama kong isang karangalan na mapagdusahan ang mga paghihirap at pag-uusig dahil sa aking paniniwala sa Diyos, at isa itong natatanging kaloob para sa akin, na isang taong tiwali; ito ang espesyal na pagpapala at biyaya ng Diyos para sa akin.

Matapos dumanas ng isang taon ng paghihirap sa bilangguan, nakita kong napakaliit ng aking tayog at kulang na kulang ako sa katotohanan. Tunay na pinunan ng Makapangyarihang Diyos ang aking mga kakulangan sa pamamagitan ng natatanging kapaligirang ito at tinulutan akong lumago. Sa aking paghihirap, Siya ang naging dahilan upang makamit ko ang pinakamahalagang kayamanan sa buhay, maunawaan ang maraming katotohanang hindi ko naunawaan noong nakaraan at malinaw na makita ang kahindik-hindik na mga krimen ng CCP sa pag-uusig sa Diyos at pagpapahirap sa mga Kristiyano. Nakilala ko ang kasuklam-suklam na hitsura ni Satanas, ang demonyo, at ang reaksyunaryong diwa ng paglaban nito sa Diyos. Masigasig kong naranasan ang dakilang pagliligtas at awa ng Makapangyarihang Diyos para sa akin, na isang tiwaling tao, at nadama na ang kapangyarihan at buhay sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay makakapagdala sa akin ng liwanag at magiging buhay ko at papatnubayan akong manaig kay Satanas at buong tapang na takasan ang lambak ng anino ng kamatayan. Salamat sa Diyos!

82. Pagpapahirap sa Interrogation Room

Ni Xiao Min, Tsina

Noong 2012, habang nangangaral ng ebanghelyo, dinakip ako ng Partido Komunista ng Tsina. Nang pagabi na noong Setyembre 13, umuwi ako sa bahay at, gaya ng dati kong ginagawa, ipinarada ko ang aking de-kuryenteng scooter sa labas at pinindot ang doorbell. Nagulat ako nang kabubukas ko pa lang sa pinto ay may apat na matitipunong lalaking sumunggab sa akin na parang mga lobo. Pinilipit nila ang mga braso ko sa likuran ko at pinosasan ako, pagkatapos ay isinalya ako sa isang silya at inipit ako roon. Agad sinimulang halungkatin ng ilang pulis ang aking bag. Sa harap ng biglaan at marahas na pagpapakitang ito ng puwersa, natigilan ako sa takot, at pakiramdam ko para akong isang kaawa-awang munting tupa na sinila ng mababangis na lobo, walang anumang lakas para makalaban kahit paano. Pagkatapos ay inilabas nila ako at ipinasok sa likod ng isang itim na kotseng sedan. Sa loob ng kotse, nilingon ako ng hepe ng pulis, na mukhang nakakaawang maliit na lalaking lasing sa sarili niyang tagumpay, at palihim akong nginisihan, at sinabing, “Hah! Alam mo ba kung paano ka namin nahuli?” Sa takot na baka magtangka akong tumakas, diniinan ako ng dalawang pulis sa magkabilang panig, na para bang ako’y isang mapanganib na kriminal. Kapwa nagalit at nataranta ako, at hindi ko mahulaan kung paano ako pahihirapan ng mga pulis. Matindi ang takot ko na baka hindi ko matiis ang kanilang pagpapahirap at maging isang Judas ako at magtaksil sa Diyos. Ngunit naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Hangga’t madalas kayong nagdarasal at lumuluhog sa Aking harapan, pagkakalooban Ko kayo ng buong pananampalataya. Yaong mga may kapangyarihan ay maaaring mukhang masama sa tingin, ngunit huwag kayong matakot, sapagkat ito ay dahil mahina ang inyong pananampalataya. Hangga’t lumalago ang inyong pananampalataya, walang magiging napakahirap” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 75). Ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos ay nagbigay sa akin ng pananampalataya at lakas at unti-unti akong tinulungang mapanatag ng mga ito. “Oo,” naisip ko. “Gaano man kabagsik at kalupit ang masasamang pulis, mga kasangkapan lamang sila sa mga kamay ng Diyos at nasa pangangasiwa sila ng Diyos. Basta’t ako ay nagdarasal at nananawagan sa Diyos nang may tunay na puso, sasamahan ako ng Diyos at wala akong dapat ipag-alala. Kung malupit akong pahihirapan at bubugbugin ng masasamang pulis na ito, iyon ay dahil lamang nais subukin ng Diyos ang aking pananampalataya. Gaano man nila pahirapan ang aking laman, hindi nila mapipigilan ang puso ko kailanman sa pag-asam at pagtawag sa Diyos. Kahit patayin pa nila ang aking laman, hindi nila mapapatay ang aking kaluluwa, dahil nasa mga kamay ng Diyos ang aking kabuuan.” Nang maisip ko ito, hindi na ako natakot sa diyablong si Satanas at nagpasya na akong tumayong saksi para sa Diyos. Sa gayo’y nanawagan ako sa puso ko, “O Makapangyarihang Diyos! Anuman ang gawin nila sa akin ngayon, handa akong harapin ang lahat ng iyon. Bagama’t mahina ang aking laman, nais kong mabuhay na umaasa sa Iyo at hindi bigyan si Satanas ng kahit isang pagkakataong pagsamantalahan ako. Protektahan Mo sana ako, huwag Mong hayaang magtaksil ako sa Iyo, at huwag Mong hayaang maging isang walanghiyang Judas ako.” Habang sakay kami ng kotse, patuloy kong inaawit sa aking isipan ang isa sa mga himno ng iglesia: “Sa plano’t soberanya ng Diyos, hinaharap ko ang paghihirap at napapasailalim sa mga pagsubok. Paano ako susuko o magtatago? Ang una’y kaluwalhatian ng Diyos. Sa mga panahon ng kahirapan, salita ng Diyos ang gabay ko’t pananalig ko’y piniperpekto. Ibinibigay ko sa Diyos ang aking lubos na katapatan, mamatay man ako, ang kalooban ng Diyos ang nakahihigit sa lahat” (“Tanging Kahilingan Ko ay Masiyahan ang Diyos” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Habang tahimik akong umaawit, napuspos ng lakas ang puso ko, at naging determinado akong umasa sa Diyos upang magpatotoo at hiyain si Satanas.

Nang dalhin na nila ako sa interrogation room, nagulat akong makita na naroon din ang isang sister na kapareho ko ang tungkuling ginagampanan sa iglesia, at pati na ang isang lider ng iglesia. Nahuli rin silang lahat! Nakita ako ng isa sa mga pulis na nakatingin sa aking mga kapatid sa iglesia at tinitigan niya ako at pinagalitan, sinasabing, “Ano ang tinatanga-tanga mo riyan? Pasok diyan!” Para hindi kami makapag-usap, ikinulong kami ng mga pulis sa magkakaibang interrogation room. Walang pakundangan nila akong kinapkapan, hinubad ang aking sinturon at kinapkapan ang buong katawan ko. Pakiramdam ko’y nainsulto ako nang todo, at nakita ko kung gaano kasama, kasuklam-suklam at kasalbahe itong demonyong mga tauhan ng gobyernong CCP! Galit na galit ako, pero kinailangan kong lunukin ang matinding galit ko, sapagkat walang lugar ang katwiran sa lunggang ito ng mga halimaw. Matapos nilang makumpiska ang isang bagong de-kuryenteng scooter na pag-aari ng iglesia at mahigit 600 yuan na dala ko, sinimulan nila akong tanungin. “Ano’ng pangalan mo? Ano ang katungkulan mo sa iglesia? Sino ang lider ninyo? Nasa’n sila ngayon?” Hindi ako sumagot, kaya’t sinigawan ako ng pulis, “Akala mo ba hindi namin malalaman kung hindi mo sasabihin sa amin? Wala kang ideya kung ano ang kaya naming gawin! Dapat mong malaman na inaresto na rin namin ang matataas na lider n’yo!” Pagkatapos ay inilista nila ang ilang pangalan at itinanong kung may kilala ako sa kanila, at patuloy nila akong pinagtatanong. “Saan nakatago ang lahat ng pera ng inyong iglesia? Sabihin mo sa amin!” Binara ko ang lahat ng sinabi nila, sinasabing, “Wala akong kilala! Wala akong alam!” Nang makita nilang bigo ang unang pagtatanong nila, nagpasya silang ilabas na ang alas nila, at nagsimula silang maghalinhinan sa pagtatanong at pagpapahirap sa akin sa pagtatangkang sairin ang lakas ko. Dahil sa unang araw ay hindi nagawang makuha ng mga pulis ang impormasyong gusto nilang makuha mula sa akin, nagalit sila dahil napahiya sila, at buong bangis na sinabi ng kanilang hepe, “Hindi ako patatangay sa kanyang kasutilan. Pahirapan siya!” Hinawakan ng mga pulis ang mga kamay kong nakaposas pa rin sa likuran ko at isinabit ang mga ito sa isang mesa, pagkatapos ay pinilit nila akong manatali na medyo naka-iskuwat. Pagalit nila akong tiningnan at pinagtatanong. “Nasa’n ang lider n’yo? Nasa’n ang lahat ng pera ng iglesia?” Gustung-gusto nilang bumigay na ako sa pagpapahirap na iyon at sumuko na sa kanila. Matapos na patuloy na gawin ng masasamang pulis ang pagpapahirap na ito sa loob ng mga kalahating oras, nagsimulang sumakit at mangalog ang aking mga binti. Malakas ang tibok ng puso ko at masakit na masakit na rin ang mga braso ko. Sagad na ang pagtitiis ko at parang hindi na ako tatagal ni isang saglit, kaya’t buong taimtim akong nanawagan sa puso ko: “O Makapangyarihang Diyos! Iligtas Mo sana ako. Hindi ko na kaya. Ayaw kong magtaksil sa Iyo na gaya ni Judas. Bigyan Mo po sana ako ng lakas.” Sa sandaling iyon, sumaisip ko ang mga salitang ito ng Diyos: “Sa likod ng bawat hakbang ng gawaing ginagawa ng Diyos sa inyo ay ang pakikipagpustahan ni Satanas sa Diyos—sa likod ng lahat ng ito ay isang labanan. … Kapag naglalaban sa espirituwal na dako ang Diyos at si Satanas, paano mo dapat bigyang-kasiyahan ang Diyos, at paano ka dapat manindigan sa iyong patotoo sa Kanya? Dapat mong malaman na ang lahat ng nangyayari sa iyo ay isang malaking pagsubok at ang oras na kailangan ka ng Diyos na magpatotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Pagmamahal Lamang sa Diyos ang Tunay na Pananampalataya sa Diyos). Ginising ako ng mga salita ng Diyos at binigyan ako ng kakayahang mapagtanto na pinahihirapan ako ni Satanas sa ganitong paraan upang pagtaksilan ko ang Diyos at tumigil ako sa paghahanap ng katotohanan. Ito’y isang pakikibaka sa espirituwal na daigdig: Iyon ay si Satanas na nagtatangkang tuksuhin ako, at iyon din ay paraan ng Diyos para subukin ako. Iyon mismo ang sandaling kinakailangan ako ng Diyos na magpatotoo. May mga inaasahan ang Diyos sa akin at napakaraming anghel ang nakamasid sa akin ngayon, pati na rin ang diyablong si Satanas, na pawang naghihintay na ideklara ko ang aking posisyon. Sadyang hindi ako maaaring sumuko at humilata at hindi ako maaaring sumuko kay Satanas; alam ko na kailangan kong hayaang maisagawa ang gawain ng Diyos sa pamamagitan ko upang matugunan ang kalooban ng Diyos. Sa di-mababagong prinsipyo, ito ang tungkuling dapat kong ginagampanan bilang isang nilalang—ito ang aking tungkulin. Sa mahalagang sandaling ito, ang aking saloobin at pag-uugali ay magkakaroon ng direktang epekto sa kakayahan kong matagumpay na magpatotoo sa Diyos, at higit pa rito ay magkakaroon ng direktang epekto sa kakayahan kong maging patotoo sa pagtalo ng Diyos kay Satanas at sa Kanyang pagkakamit ng kaluwalhatian. Alam kong hindi ako maaaring maging sanhi ng kalungkutan ng Diyos o biguin Siya, at hindi ko mapapayagang magtagumpay ang mga tusong pakana ni Satanas na nagpahirap sa akin. Habang iniisip ko ang mga ito, bigla akong nakaramdam ng lakas sa puso ko at matatag kong sinabi, “Bugbugin man ninyo ako hanggang sa mamatay, wala pa rin akong anumang alam!” Pagkasabi niyon, isang babaeng pulis ang pumasok sa silid. Nakita niya ako at sinabing, “Bilisan ninyo, ibaba n’yo siya. Ano’ng gusto ninyong gawin, patayin siya? Kayo ang mananagot kapag may mangyari sa kanya!” Nalaman ko sa puso ko na pinakinggan ng Makapangyarihang Diyos ang aking mga panalangin at iniligtas ako mula sa kapahamakan sa sandaling ito ng panganib. Nang ibaba na ako ng masasamang pulis, agad akong namaluktot sa sahig. Hindi ako makatayo, at ganap nang nawalan ng pakiramdam ang mga braso at binti ko. Halos wala na akong lakas para huminga at ni hindi ko maramdaman ang mga paa’t kamay ko. Takot na takot ako sa oras na iyon mismo at walang tigil sa pagdaloy ang mga luha mula sa aking mga mata. Naisip ko: “Malulumpo ba ako?” Gayunman, sa kabila nito, hindi pa rin ako pinakawalan ng masasamang pulis. May tig-isa sa magkabilang tabi ko, at hinawakan nila ang mga braso ko at kinaladkad akong parang bangkay papunta sa isang silya, at isinalya ako roon. Mabagsik na sinabi ng isa sa mga pulis, “Kung hindi siya magsasalita ibitin n’yo siya gamit ang lubid!” Dali-daling kinuha noong isa pang masamang pulis ang isang manipis na lubid na nylon at ginamit ito upang ibitin ang nakaposas kong mga kamay sa isang heating pipe. Agad na nabatak nang tuwid ang mga braso ko, at agad nagsimulang sumakit ang likod at mga balikat ko. Patuloy akong tinanong ng masasamang pulis ng, “Sasabihin mo ba sa amin ang gusto naming malaman?” Hindi pa rin ako sumagot. Nagalit sila nang husto kaya’t sinabuyan ako ng isang tasang tubig sa aking mukha, sinasabing ito ay para magising ako. Sa sandaling ito, napahirapan na ako hanggang sa wala na akong natirang ni katiting na lakas, at pagod na pagod na ang mga mata ko kung kaya’t ni hindi ko na maimulat ang mga ito. Nang makitang tahimik pa rin ako, walang-awa at walang kahiya-hiyang pilit na ibinuka ng isa sa masasamang pulis ang mga mata ko para gawin akong katawa-tawa. Sa ilang oras na pagtatanong at pagpapahirap, nagawa na ng masasamang pulis ang lahat ng paraang alam nila, ngunit nabigong lahat ang mga pagtatangka nilang pagsalitain ako.

Nang makitang wala silang makukuha sa akin sa kanilang pagtatanong, nagpasya ang masasamang pulis na gumamit ng napakahayop na paraan: Pinapunta nila ang isang tao mula sa lungsod na tinatawag ang kanyang sarili na isang “eksperto sa interogasyon” para harapin ako. Dinala nila ako sa ibang silid at inutusan akong umupo sa isang silyang bakal, pagkatapos ay ikinadena nila nang mahigpit ang mga bukung-bukong ko sa mga paa ng silya at ang mga kamay ko sa mga patungan ng kamay. Makaraan ang ilang saglit, isang nakasalamin at mukhang maginoong lalaki ang pumasok na may dalang portpolyo. Ngumiti siya nang todo sa akin at, nagpapanggap na mabait, kinalag niya ang mga kadenang gumagapos sa aking mga kamay at bukung-bukong sa silya at pinayagan akong maupo sa isang kama sa isang panig ng silid. Isang sandali pa binigyan niya ako ng isang tasang tubig, pagkatapos ay binigyan niya ako ng mga kendi. Lumapit siya sa akin at sinabi na may pakunwaring kabaitan na, “Bakit kailangan mong magdusa nang ganito? Sobra na ang pagdurusa mo, pero ang totoo’y hindi ito malaking bagay. Sabihin mo sa amin ang nais naming malaman, at magiging maayos ang lahat….” Sa harap ng bagong sitwasyong ito, hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin, kaya’t dali-dali akong nanalangin sa Diyos sa puso ko at nanawagan sa Kanya na bigyang-liwanag at gabayan ako. Pagkatapos niyon, naisip ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Dapat gising kayo at naghihintay sa lahat ng oras, at dapat kayong mas manalangin sa harapan Ko. Dapat ninyong makilala ang iba’t ibang balak at mga tusong pakana ni Satanas, makilala ang mga espiritu, makilala ang mga tao, at makayang makilatis ang lahat ng uri ng tao, pangyayari, at bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 17). Ipinakita sa akin ng mga salita ng Diyos ang landas ng pagsasagawa at tinulungan akong matanto na ang diyablo ay lalaging isang diyablo, at hindi kailanman mababago ng diyablo ang diwa nitong makademonyo, lumalaban sa Diyos, at namumuhi sa Diyos. Gumagamit man sila ng malulupit na taktika o mararahang taktika, ang mithiin nila palagi ay gawin akong magtaksil sa Diyos at talikuran ang tunay na daan. Salamat sa babala ng mga salita ng Diyos, nagkaroon ako ng kaunting pagkahiwatig sa mga tusong pakana ni Satanas, luminaw ang aking isipan, at nagawa kong matatag na manindigan. Pagkatapos ay sinabi sa akin ng tagapagtanong, “Pinagbabawalan ng gobyernong CCP ang mga tao na maniwala sa Diyos. Kung patuloy kang maniniwala sa Makapangyarihang Diyos, madadamay ang buong pamilya mo, at maaapektuhan nito ang kinabukasan, mga pagkakataon sa trabaho, at mga pagkakataon sa serbisyo sibil ng mga bata sa inyong pamilya. Makabubuting pag-isipan mo itong mabuti….” Pagkatapos niyang sabihin ito, nagsimulang magtalo ang kalooban ko, at lalo akong nabahala. Nang pakiramdam ko ay nawawala na ako, bigla kong naisip ang mga karanasan ni Pedro nang matagumpay siyang tumayong saksi sa harap ni Satanas; palaging sinikap ni Pedro na maunawaan ang Diyos sa bawat tusong pakanang ibinato sa kanya ni Satanas. Kaya’t, sa kaibuturan ng aking puso, umasa ako sa Diyos at ipinagkatiwala ko sa Kanya ang lahat, at hinangad ko ang Kanyang kalooban. Nang hindi ko namamalayan, sumaisip ko ang mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Nilikha ng Diyos ang mundong ito, nilikha Niya ang sangkatauhang ito, at bukod dito, Siya ang arkitekto ng sinaunang kulturang Griyego at sibilisasyon ng tao. Ang Diyos lamang ang umaaliw sa sangkatauhang ito, at ang Diyos lamang ang nagmamalasakit sa sangkatauhang ito gabi’t araw. Ang pag-unlad at paglago ng tao ay hindi mapaghihiwalay mula sa kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos, at ang kasaysayan at hinaharap ng sangkatauhan ay hindi mailalabas mula sa mga disenyo ng Diyos. Kung ikaw ay isang tunay na Kristiyano, ikaw ay tiyak na maniniwala na ang pagbangon at pagbagsak ng anumang bayan o bansa ay nangyayari ayon sa mga disenyo ng Diyos. Diyos lamang ang nakakaalam sa kapalaran ng isang bayan o bansa, at Diyos lamang ang namamahala sa landasin ng sangkatauhang ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Pinuspos ako ng liwanag ng mga salita ng Diyos. “Oo!” naisip ko. “Ang Diyos ang Lumikha at nasa mga kamay Niya ang kapalaran natin bilang sangkatauhan. Ang diyablong si Satanas ang uring sumusuway sa Diyos. Kung ni hindi nila mabago ang kanilang sariling tadhana na mapunta sa impiyerno, paano pa kaya nila mapapamahalaan ang kapalaran ng tao? Ang tadhana ng tao ay itinakda na ng Diyos noon pa man, at anuman ang maging trabaho ng mga anak ko sa hinaharap at anuman ang maging mga pagkakataon nila ay Diyos na ang bahala—walang anumang kontrol si Satanas sa mga bagay na ito.” Nang maisip ko ito, nakita ko nang mas malinaw kung gaano kasuklam-suklam at kawalanghiya si Satanas at ang mga demonyo. Upang mapuwersa akong ikaila at tanggihan ang Diyos, gumagamit ito ng mga mapanira at masasamang taktika—itong mga paglalaro sa isipan—upang akitin akong magpalinlang. Kung hindi dahil sa napapanahong kaliwanagan at patnubay ng Makapangyarihang Diyos, sana ay naitumba na ako at nabihag ni Satanas. Ngayong alam ko na kung gaano kasuklam-suklam at kasama si Satanas, ang tiwala kong huwag patangay sa mga tusong pakana nito ay lumakas. Sa huli, wala nang maisip ang masamang pulis at hindi na alam kung ano pa ang gagawin, kaya’t umalis siya na nanlulumo.

Noong ikatlong araw, nakita ng hepe ng Criminal Police Brigade na wala silang nakuhang impormasyon mula sa akin at nagalit ito, nagrereklamo sa kawalan ng kakayahan ng kanyang mga tauhan. Lumapit siya sa akin at nakangising may pang-iinis na nagsabing, “Bakit hindi ka pa umaamin? Sino ka ba sa akala mo, si Liu Hulan? Akala mo ba nagawa na namin ang pinakamatindi sa iyo kaya hindi ka natatakot, ha? Bakit hindi pumarito ang iyong Makapangyarihang Diyos para iligtas ka?” Habang nagsasalita siya, tinakot niya ako sa pamamagitan ng pagpapakita ng maliit na panguryenteng batuta sa harap ng mga mata ko, na tumutunog pa at naglalabas ng asul na ilaw, pagkatapos ay itinuro niya ang isang malaking panguryenteng batuta na kasalukuyang naka-charge at binantaan ako, sinasabing, “Nakikita mo ba ’yon? Malapit nang maubusan ng karga ang maliit na batutang ito. Maya-maya, gagamitin ko ang malaking batuta na iyon na puno ang karga para kuryentihin ka, at makikita natin kung magsasalita ka! Alam kong magsasalita ka na noon!” Tiningnan ko ang malaking batuta at hindi ko napigilang magsimulang mataranta: “Masyadong malupit at parang demonyo ang masamang pulis na ito. Papatayin kaya niya ako? Matitiis ko ba ang pagpapahirap na ito? Kukuryentihin ba ako hanggang sa mamatay?” Sa sandaling iyon, pumasok lahat sa isip ko ang kahinaan, kaduwagan, at sakit at kawalan ng magagawa na nararamdaman ko. Dali-dali akong nanawagan sa Diyos: “Diyos ko, protektahan Mo po ako at bigyan ng pananampalataya at lakas.” Pagkatapos, pumasok sa isipan ko ang ilang linya mula sa isang himno ng mga salita ng Diyos: “Ang pananampalataya ay parang isang trosong tulay: Yaong mga nakakapit nang mahigpit sa buhay ay mahihirapang tumawid dito, ngunit yaong mga handang isakripisyo ang kanilang sarili ay makakatawid, nang hindi nahuhulog at walang pangamba. Kung ang tao ay nagkikimkim ng mga mahiyain at matatakuting kaisipan, iyon ay dahil nalinlang sila ni Satanas, natatakot na tatawirin natin ang tulay ng pananampalataya upang makapasok sa Diyos” (“Ang Simula ng Karamdaman ay Pagmamahal ng Diyos” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Pumasok din sa aking isipan ang mga salitang ito ng Panginoong Jesus: “At huwag kayong mangatakot sa mga nagsisipatay ng katawan, datapuwa’t hindi nangakakapatay sa kaluluwa: kundi bagkus ang katakutan ninyo’y Siya na makapupuksa sa kaluluwa at sa katawan sa impiyerno” (Mateo 10:28). Malayang dumaloy ang aking mga luha dahil sa mga salita ng Diyos—labis akong naantig. Parang apoy na naglalagablab ang lakas sa aking puso. “Mamatay man ako ngayon,” naisip ko, “ano ang dapat ikatakot? Maluwalhati ang mamatay para sa Diyos, at ibibigay ko ang lahat upang labanan si Satanas hanggang kamatayan!” Sa sandaling iyon mismo, pumasok sa aking isipan ang ilang linya mula sa isa pang himno ng mga salita ng Diyos: “Habang nasa daan patungong Jerusalem, si Jesus ay nagdurusa, na para bang isang kutsilyo ang pinipilipit sa Kanyang puso, subali’t Siya ay wala ni bahagya mang intensyong talikuran ang Kanyang salita; palaging mayroong isang makapangyarihang puwersang humihimok sa Kanya na sumulong kung saan Siya ay ipapako sa krus. Sa kahuli-hulihan, Siya ay ipinako sa krus at naging wangis ng makasalanang laman, tinatapos ang gawain ng pagtubos sa sangkatauhan. Nakawala Siya sa mga gapos ng kamatayan at ng Hades. Sa harap Niya, ang mortalidad, impiyerno, at Hades ay nawalan ng kapangyarihan, at nalupig Niya” (“Tularan ang Panginoong Jesus” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Umawit ako nang umawit sa aking puso, at walang tigil na tumulo ang mga luha sa aking mga pisngi. Napanood ko sa harap ko mismo ang tagpo ng pagpapako sa Panginoong Jesucristo sa krus: Ang Panginoong Jesus ay hinamak, tinuya at siniraan ng mga Fariseo, hinagupit Siya ng berdugo gamit ang isang latigong may tingga sa dulo hanggang sa matadtad Siya ng mga sugat at pasa, hanggang sa buong kalupitan Siyang ipinako sa krus, gayunma’y walang narinig sa Kanya. Lahat ng pinagdaanan ng Panginoong Jesus ay pinagdusahan dahil sa Kanyang pagmamahal sa sangkatauhan, at nadaig ng pagmamahal na ito ang Kanyang pagmamahal sa sarili Niyang buhay. Sa sandaling iyon, nabigyang-inspirasyon at naantig ng pagmamahal ng Diyos ang puso ko, at napuspos ako ng matinding lakas at pananampalataya. Hindi na ako takot sa anumang bagay, at pakiramdam ko magiging maluwalhati ang mamatay para sa Diyos, samantalang ang pagiging gaya ni Judas ang magiging pinakamalaking kahihiyan. Nagulat ako, nang magpasya akong tumayong saksi para sa Diyos kahit buhay ko pa ang maging kapalit nito, patakbong pumasok ang isang masamang pulis sa silid, at nagsabing, “May gulo sa liwasan ng lungsod, kailangan nating pakilusin ang kapulisan para sugpuin iyon at mapanatili ang kaayusan ng publiko!” Nagmamadaling naglabasan ang masasamang pulis. Nang bumalik sila, gabing-gabi na, at wala na silang lakas para tanungin pa ako. Mabangis nilang sinabi sa akin, “Dahil ayaw mong magsalita, ipapadala ka namin sa detention house!” Kinaumagahan ng ikaapat na araw, kinunan ako ng litrato ng masasamang pulis at sinabitan ang leeg ko ng malaking kuwadradong karatula na may nakasulat na pangalan ko gamit ang isang brush. Para akong isang kriminal na binabatikos, hinahamak at nililibak ng masasamang pulis. Pakiramdam ko isinasailalim ako sa pinakamalaking kahihiyan, at hinang-hina ang kalooban ko. Natanto ko na hindi maayos ang kalagayan ng isip ko, kaya’t dali-dali akong nanawagan nang tahimik sa Diyos sa puso ko: “Diyos ko! Pangalagaan Mo sana ang puso ko at bigyan ako ng kakayahang maunawaan ang Iyong kalooban at hindi mahulog sa mga tusong pakana ni Satanas.” Pagkatapos manalangin, isang sipi ng mga salita ng Diyos ang lumitaw sa isip ko: “Isa kang nilalang—mangyari pa ay dapat mong sambahin ang Diyos at mamuhay nang makahulugan. Kung hindi mo sasambahin ang Diyos kundi mamumuhay ka ayon sa iyong maruming laman, hindi ba isang hayop ka lamang na nakasuot ng damit ng tao? Dahil isa kang tao, dapat mong gugulin ang sarili mo para sa Diyos at tiisin ang lahat ng pagdurusa! Dapat mong tanggapin nang masaya at may katiyakan ang kaunting pagdurusang pinagdaraanan mo ngayon at mamuhay ka nang makahulugan, kagaya nina Job at Pedro. … Kayo ay mga taong patuloy na naghahanap sa tamang landas, yaong mga naghahangad ng paglago. Kayo ay mga taong naninindigan sa bansa ng malaking pulang dragon, yaong mga tinatawag na matuwid ng Diyos. Hindi ba iyon ang pinakamakahulugang buhay?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pagsasagawa 2). Tinulutan ako ng mga salita ng Diyos na maunawaan na, ang hanapin ang katotohanan bilang isang nilalang, at mabuhay upang sambahin at bigyang-kasiyahan ang Diyos, ang pinakamakahulugan at pinakamakabuluhang buhay. Ang mabihag at madetena ngayon dahil sa aking paniniwala sa Diyos, ang dumanas ng lahat ng kahihiyan at pasakit na ito, at makabahagi sa mga pagdurusa ni Cristo, ay hindi nakakahiya, kundi maluwalhati. Hindi sinasamba ni Satanas ang Diyos; bagkus, ginagawa nito ang lahat upang gambalain at hadlangan ang gawain ng Diyos, at ito ang pinakanakakahiya at kasuklam-suklam. Habang nasasaisip ang mga ito, napuno ako ng lakas at kagalakan. Nakita ng masasamang pulis ang ngiti sa aking mukha at tinitigan ako nang may pagkamangha, at sinabing, “Ano ang nakakatuwa?” Sumagot ako nang makatwiran at buong diin, “Lubos na makatarungan ang maniwala at sumamba sa Diyos. Wala talagang mali rito. Bakit hindi ako matutuwa?” Wala silang sinabi matapos marinig ang mga salitang ito. Sa patnubay ng mga salita ng Diyos, muli kong nagawang umasa sa Diyos upang madaig si Satanas.

Pagkatapos ay dinala ako sa detention house. Lahat ng nasa lugar na iyon ay mas madilim at nakakatakot, at pakiramdam ko nakababa ako sa kung anong klaseng impiyerno. Sa bawat pagkain, binigyan ako ng maliit at maitim na piraso ng pinasingawang tinapay at isang mangkok ng malinaw na sabaw na may ilang nakalutang na dahon ng pechay sa ibabaw. Gutom na gutom ako araw-araw, kumakalam ang tiyan ko sa gutom. Gayunman, sa kabila nito, kinailangan ko pa ring magtrabaho na parang hayop na may kargada, at kung hindi ko maabot ang quota ko, binubugbog ako o kaya’y pinatatayong guwardiya bilang parusa. Dahil maraming araw akong malupit na pinahirapan ng masasamang pulis, nagkapasa at nasugatan na ako mula ulo hanggang paa, at kahit ang lumakad ay hirap ako, pero pinilit pa rin ako ng opisyal sa piitan na magbuhat ng mabibigat na copper wire. Dahil sa mabigat na trabahong ito, sumakit nang husto ang napinsala ko nang likod, at wala akong nagawa sa pagtatapos ng bawat araw kundi ang gumapang papunta sa aking higaan. Ngunit kahit ganito, pinatatayo pa rin akong guwardiya sa gabi ng masamang opisyal sa piitan, at labis akong napagod dahil dito. Isang gabi habang ako ang nakatayong guwardiya, sinamantala ko habang wala ang masamang opisyal sa piitan at palihim akong yumukyok, umaasang makapagpahinga. Gayunman, hindi ko inaasahan na nakita ako ng isang masamang opisyal sa piitan sa screen na nasa surveillance room at sinugod ako na sumisigaw, “Sino’ng nagsabi sa iyo na puwede kang umupo?” Binulungan ako ng isa sa mga bilanggo, “Bilisan mo, humingi ka ng tawad, kung hindi ‘patutulugin ka niya sa tabla.’” Ang ibig niyang sabihin dito ay ang pahirap kung saan dadalhin ang isang pintong tabla sa selda ng preso, ikakadena ang kanyang mga binti at paa rito, at itatali rito ng lubid ang mga kamay niya sa bandang pulso. Pagkatapos ay itatali ang preso sa tabla, at hindi siya papayagang kumilos ulit sa loob ng dalawang linggo. Nang marinig ko ito, napuno ako ng kapwa galit at poot, ngunit alam kong hindi ako puwedeng magpakita ng kahit kaunting paglaban—ang tanging nagawa ko ay lunukin ang galit ko. Napakahirap palang tiisin ang gayong pananakot at pagpapahirap. Noong gabing iyon, nahiga ako sa kama kong naninigas sa lamig at iniyakan ko ang kawalang-katarungan ng lahat ng ito, puno ng reklamo at paghiling sa Diyos ang puso ko, iniisip ko na: “Kailan ito matatapos? Isang araw lang sa impiyernong lugar na ito ay sobra-sobra na.” Pagkatapos ay naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Kung nauunawaan mo ang kabuluhan ng buhay ng tao at natahak ang tamang landas ng buhay ng tao, at kung sa hinaharap ay magpapasakop ka sa Kanyang mga plano nang walang anumang mga reklamo o pagpipilian paano ka man pinakikitunguhan ng Diyos, at kung hindi ka hihiling ng anuman sa Diyos, sa ganitong paraan ay magiging isa kang taong may halaga” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Mo Dapat Tahakin ang Huling Bahagi ng Landas). Nahiya ako sa sarili ko dahil sa mga salita ng Diyos. Naisip ko kung paano ko palaging sinasabi na hahangarin kong sundin ang Diyos tulad ng ginawa ni Pedro, gaano man katindi ang sakit at hirap, at na hindi ako gagawa ng mga desisyon o hihiling para sa sarili kong kapakanan. Gayunman, nang dumanas ako ng pag-uusig at paghihirap, at kinailangan kong magdusa at pagbayaran ang halaga, sinubukan kong mag-isip ng malalabasan. Wala talaga akong anumang pagsunod! Noon ko lamang naunawaan sa wakas ang mabubuting intensyon ng Diyos: tinutulutan ng Diyos na danasin ko ang paghihirap na ito upang patibayin ang aking pasya na magtiis ng pagdurusa, at tulutan akong matutuhan kung paano sumunod habang nagdurusa, upang magawa kong magpasakop sa mga pangangasiwa ng Diyos at maging karapat-dapat akong matanggap ang Kanyang pangako. Lahat ng ginagawa sa akin ng Diyos ay ginagawa dahil sa pagmamahal at ginagawa iyon upang iligtas ako. Pagkatapos niyon lumaya ang puso ko, at hindi ko na nadama na ginawan ako ng mali o sinaktan. Ang ginusto ko lamang ay magpasakop sa mga pangangasiwa at pagsasaayos ng Diyos, upang magpatotoo at hiyain si Satanas.

Makalipas ang isang buwan, pinalaya ako. Gayunman, pinaratangan nila akong “nanggugulo sa pagpapatupad ng batas at nakikibahagi sa isang organisasyong xie jiao” para limitahan ang aking personal na kalayaan. Sa loob ng isang taon, hindi ako pinayagang umalis ng aking lungsod o probinsya, at kinailangan kong magpunta sa mga pulis kahit kailan nila ako gustong tawagin. Pag-uwi ko, saka ko lamang nalaman na ninakaw at kinuha na ng mga pulis ang lahat ng pag-aari ko na nasa bahay. Bukod pa rito, hinalughog na ng masasamang pulis ang bahay ko na parang mga tulisan, at pinagbantaan na nila ang pamilya ko, sinasabing kailangan nilang magbigay ng 25,000 yuan bago nila ako pakawalan. Hindi na nakayanan ng aking biyenang babae ang takot sa lahat ng ito at inatake siya sa puso, at gumaling lamang matapos siyang maospital at magamot, sa halagang mahigit sa 2,000 yuan. Sa huli, napilitan ang pamilya ko na lapitan ang bawat kakilala nila para humiram ng pera upang makalikom sila ng 3,000 yuan para sa mga pulis, at noon lamang ako pinakawalan. Dahil sa malulupit na pagpapahirap na ginawa sa akin ng masasamang pulis, nagdurusa na ang katawan ko ng matitinding epekto nito: Madalas mamaga ang mga braso at binti ko at sumasakit dahil sa matinding pahirap sa mga ito noong nabilanggo ako; ni hindi ko mabuhat ang dalawa’t kalahating kilo ng mga gulay o malabhan ang mga damit ko, at tuluyan akong nawalan ng kakayahang magtrabaho.

Nagbigay sa akin ang karanasang iyon ng pag-aresto at pag-uusig ng malinaw na pagkakita sa Partido Komunista, sa masama at demonyong mukha nito na galit sa katotohanan at kinapopootan ang Diyos. Pinukaw nito ang aking pagkasuklam kay Satanas at sa mala-demonyo at masamang Partido Komunista ng Tsina na ganap na salungat sa Langit. Nagkaroon din ako ng isang tunay at personal na karanasan kung gaano kapraktikal at katalino ang gawain ng Diyos. Nabuo ang aking pagkilatis dahil sa pag-aresto at pag-usig ng Partido Komunista; pinatibay rin nito ang aking pasya at ginawang perpekto ang aking pananampalataya, na tinulutan akong malaman kung paano magtiwala at umasa sa Diyos. Nalasap ko rin ang kapangyarihan at awtoridad ng mga salita ng Diyos, nakikita na maaaring mapagkunan ang mga ito ng tulong na palaging nasa ating tabi. Nakita kong ang Diyos lamang ang nagmamahal sa tao at ang Diyos lamang ang makapagliligtas sa tao. Napalapit ako sa Diyos sa aking puso. Inani ko ang lahat ng gantimpalang ito mula sa pagdanas ng paghihirap at mga pagsubok. Nagpapasalamat ako sa Diyos!

83. Matagumpay sa Gitna ng Mga Tukso ni Satanas

Ni Chen Lu, Tsina

Umaga noon ng Disyembre 21, 2012. Mahigit isang dosenang kapatid ang nagpupulong nang biglang may kumatok at sumigaw sa pintuan: “Buksan niyo ang pinto! Buksan niyo ang pinto! Inspeksiyon ng bahay!” Habang binubuksan ng isang sister ang pinto, pilit na pumasok ang anim o pitong pulis na may mga dalang batuta. Marahas nila kaming pinaghiwa-hiwalay at sinimulang halughugin ang mga drawer at maghanap sa paligid. Lumapit ang isang batang sister at tinanong sila: “Wala kaming nilabag na batas. Bakit ninyo hinahalughog ang bahay?” Mabangis na sumagot ang pulis: “Umayos ka! Kapag sinabi namin sa iyong tumayo ka roon, tumayo ka lang doon. Kapag hindi namin sinabing magsalita ka, itikom mo ang bibig mo!” Pagkatapos ay malupit nila siyang itinulak sa sahig at mabagsik na sumigaw: “Kung gusto mong manlaban bubugbugin ka namin!” Natuklap ang kuko niya at dumugo ang daliri niya. Habang nakikita ko ang mababagsik na mukha ng mga pulis, nakadama ako ng poot at takot, kaya’t tahimik akong nanalangin sa Diyos na bigyan ako ng lakas at lakas ng loob, na protektahan ako para tumayong saksi. Pagkatapos manalangin, lubhang napayapa ang puso ko. Kinumpiska ng mga pulis ang maraming babasahin na tungkol sa ebanghelyo at mga aklat ng mga salita ng Diyos, pagkatapos ay dinala nila kami sa mga sasakyan ng pulis.

Sa sandaling dumating kami sa himpilan, kinumpiska nila ang lahat ng dala namin at tinanong sa amin ang aming mga pangalan, tirahan, at kung sino ang mga lider ng iglesia namin. Hindi ako nagsalita; hindi rin nagsalita ang isa pang sister, kaya inisip ng mga pulis na kami ang mga pasimuno at binalak na kuwestyunin kami nang magkahiwalay. Takot na takot ako noon—narinig ko na mas malupit ang mga pulis sa mga mananampalataya ng Diyos, at itinuring na nila akong pangunahing pakay ng interogasyon. Tiyak na puno iyon ng malalagim na posibilidad. Habang ako ay nasa isang kahila-hilakbot na kalagayan at nabubuhay sa takot, narinig kong nananalangin ang aking sister na napakalapit sa akin: “O Diyos, Ikaw ang aming moog, ang aming kanlungan. Nasa ilalim ng Iyong mga paa si Satanas, at handa akong mamuhay ayon sa Iyong mga salita at tumayong saksi upang bigyang-kaluguran Ka!” Pagkarinig ko roon, gumaan ang kalooban ko. Naisip ko: Totoo iyon—ang Diyos ang ating moog, nasa ilalim ng Kanyang mga paa si Satanas, kaya’t anong ikinatatakot ko? Hangga’t nananalig ako sa Diyos, madadaig si Satanas! Biglang nawala ang takot ko, pero nakaramdam din ako ng kahihiyan. Naisip ko ang katotohanan na nang maranasan ito ng sister na iyon, nagdasal siya at nanalig sa Diyos at hindi nawalan ng tiwala sa Diyos, samantalang ako ay naging matatakutin at duwag. Wala akong kahit kaunting lakas ng loob ng isang taong sumasampalataya sa Diyos. Dahil sa pag-ibig ng Diyos at sa pamamagitan ng panalangin ng sister na iyon na nag-udyok at tumulong sa akin, hindi na ako natakot sa mapaniil na kapangyarihan ng mga pulis. Tahimik akong nagpasya: Ngayon na naaresto ako, determinado akong tumayong saksi upang bigyang-lugod ang Diyos. Talagang hindi ako magiging isang duwag na bumibigo sa Diyos!

Bandang alas diyes, pinosasan ako ng dalawa sa mga pulis at dinala sa isang silid para kuwestyunin nang mag-isa. Kinuwestyon ako ng isa sa mga pulis sa lokal na dialekto. Hindi ko naintindihan iyon, at nang tanungin ko siya kung ano ang sinabi niya, hindi inaasahang nagalit sila sa tanong na iyon. Isa sa mga pulis na nakatayo sa tabi ang tumakbo palapit sa akin at hinablot ang buhok ko, iwinawasiwas ako. Nahihilo ako at winawasiwas, at parang natutuklap ang anit ko at nabubunot ang buhok ko. Pagkatapos na pagkatapos nito, isa pang pulis ang tumakbo papalapit sa akin at sumigaw: “Kailangan ka pa ba naming pahirapan? Magsalita ka! Sinong nag-utos sa iyong mangaral ng ebanghelyo?” Napuno ako ng galit at sumagot: “Tungkulin ko ang mangaral ng ebanghelyo.” Sa sandaling sabihin ko iyon, hinablot niya ulit ang buhok ko at sinampal ako, hinahampas ako at sinisigaw ang: “Gusto kong makita kung magtatangka ka pang ipangaral ulit ang ebanghelyong iyan!” Sinampal niya ako hanggang sa pulang-pula at masakit na ang mukha ko, at nagsimula nang mamaga. Binitiwan lang niya ako nang mapagod na siya, tapos ay kinuha niya ang mobile phone at MP4 player na nakuha nila sa akin at humingi sa akin ng impormasyon tungkol sa iglesia. Umasa ako sa karunungan upang pakitunguhan sila. Bigla na lang, isang pulis ang nagtanong: “Hindi ka taga-rito. Napakahusay mong magsalita ng Mandarin—tiyak na hindi ka karaniwang tao. Umamin ka! Bakit ka pumunta rito? Sinong nagpapunta sa iyo rito? Sino ang lider mo?” Nang marinig ko ang mga tanong na iyon, natakot ako at tumawag sa Diyos para bigyan Niya ako ng tapang at lakas. Sa pamamagitan ng panalangin, unti-unting huminahon ang puso ko, at sumagot ako: “Wala akong alam.” Nang marinig nilang sabihin ko iyon, galit na hinampas ng isa sa kanila ang mesa at sumigaw: “Maghintay ka lang, tingnan natin kung ano ang mararamdaman mo maya-maya!” Pagkatapos ay kinuha niya ang MP4 player ko at pinatugtog ito. Takot na takot ako. Hindi ko alam kung anong mga pamamaraan ang gagamitin nila para pakitunguhan ako, kaya’t agad akong nagsumamo sa Diyos. Hindi ko naisip na ang mapapatugtog ay isang pagbasa ng isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Tungo sa yaong mga hindi nagpakita sa Akin ni katiting na katapatan sa mga panahon ng kapighatian, hindi na Ako magiging mahabagin, sapagkat natatakdaan ang abot ng habag Ko. Higit pa rito, wala Akong gugustuhin sa sinumang minsan na Akong ipinagkanulo, mas lalong hindi Ko gustong nakikipag-ugnayan sa yaong mga nagkakanulo sa mga kapakanan ng mga kaibigan nila. Ito ang disposisyon Ko, hindi alintana kung sino man ang taong iyan. Dapat Ko itong sabihin sa inyo: Sinumang babasag sa puso Ko ay hindi makatatanggap ng habag mula sa Akin sa ikalawang pagkakataon, at ang sinumang naging matapat sa Akin ay magpakailanmang mananatili sa puso Ko” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan). Nang marinig ko ang mga salita ng Diyos, parang sinaksak ang puso ko. Hindi ko maiwasang isipin na noong gumagawa ang Panginoong Jesus, marami yaong mga sumusunod sa Kanya at nagtatamasa ng Kanyang biyaya, pero nang Siya ay ipako sa krus at kaliwa’t kanang inaaresto ng mga Romanong sundalo ang mga Kristiyano, maraming tao ang tumakas dahil sa takot. Nagdala ito ng matinding sakit sa Diyos! Kung gayon, anong pinagkaiba ko sa mga walang utang na loob na taong iyon? Noong tinatamasa ko ang biyaya at mga pagpapala ng Diyos, puno ako ng lakas ng loob sa pagsunod sa Diyos, ngunit nang maharap ako sa mga paghihirap kung saan kinailangan kong magdusa at magbayad, humina ang loob ko at natakot. Paano noon mapapanatag ang puso ng Diyos? Naisip ko ang katotohanan na para mailigtas tayo na mga tiwaling tao, naging tao ang kataas-taasang Diyos—mababang-loob at palihim na pumunta sa Tsina, isang bansang pinamumunuan ng ateistikong partidong politikal, tiniis ang pagtugis at pagkondena ng mga demonyong ito, at personal kaming inakay sa landas ng paghahanap sa katotohanan. Ginawa ng Diyos ang lahat para iligtas tayo, kaya’t bakit ako, na isang taong nagtamasa ng biyaya ng Kanyang pagliligtas, ay hindi makapagsakripisyo nang kaunti para magpatotoo sa Kanya? Nadama ko ang pagsaway sa aking konsensya at nasuklam ako dahil masyado akong makasarili, tunay na walang kuwenta. Lubos kong nadama na ang Diyos ay puno ng pag-asa at malasakit sa akin. Nadama ko na alam na alam Niya na kulang pa sa gulang ang tayog ko at natatakot ako sa harap ng pagmamalupit ni Satanas; ipinahintulot Niya na marinig ko ito sa pamamagitan ng pagpapatugtog ng mga pulis sa pagbasa ng mga salita ng Diyos na iyon, na nagbigay-daan sa akin na maunawaan ang Kanyang kalooban, nang sa gitna ng paghihirap at pang-aapi ay makatayo akong saksi para sa Diyos at makapagbigay-lugod sa Kanya. Sa isang sandali, labis akong naantig ng pag-ibig ng Diyos na tumulo ang mga luha sa aking mukha, at tahimik kong sinabi sa Diyos: “O Diyos! Ayaw kong ipagkanulo Ka. Paano man ako pahirapan ni Satanas, determinado akong tumayong saksi at aliwin ang Iyong puso.”

Pagkatapos ay biglang may kumalabog habang pinapatay ng pulis ang player, tapos ay sinugod niya ako at galit na sinabi: “Kung hindi mo sasabihin sa amin, pahihirapan kita!” Pagkatapos ay inutusan niya akong tumayo sa sahig nang nakayapak at ipinosas ang kanan kong kamay sa isang bilog na bakal sa gitna ng isang kongkretong bloke na mababang-mababa sa sahig. Pinatayo nila ako nang nakabaluktot at hindi nila ako pinayagang yumuko, ni hindi rin nila ako pinayagang gamitin ang kaliwa kong kamay para suportahan ang mga binti ko. Makalipas ang ilang sandali ay hindi ko na kayang ipagpatuloy ang pagtayo at gusto ko nang yumuko, pero sumigaw ang mga pulis: “Bawal yumuko! Kung ayaw mong masyadong mahirapan, bilisan mo na at umamin ka na!” Ang tangi kong nagawa ay magngalit ng ngipin at tiisin iyon. Hindi ko alam kung gaano na kahabang oras ang lumipas. Parang nagyeyelo na ang mga paa ko, masakit at manhid na ang mga binti ko, at nang hindi ko na talaga kayang manatiling nakatayo, yumuko na ako. Dinampot ako ng mga pulis, nagdala sila ng isang tasa ng malamig na tubig, at ibinuhos iyon sa leeg ko. Sa sobrang ginaw ko ay nagsimula na akong manginig. Pagkatapos ay inalis nila ang mga posas ko, itinulak ako sa isang upuang kahoy, ipinosas ang mga kamay ko sa likod ko sa magkabilang gilid ng upuan, at binuksan ang bintana at ang air conditioning. May biglang bugso ng malamig na hangin na tumama sa akin at nangatog ako sa lamig. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting panghihina ng loob, pero sa gitna ng paghihirap na ito ay walang-tigil akong nananalangin, nagmamakaawa sa Diyos na bigyan ako ng paninindigan at lakas para tiisin ang sakit na ito, na pahintulutan akong mapagtagumpayan ang kahinaan ng laman. Nang sandali ring iyon, ginabayan ako ng mga salita ng Diyos mula sa kaibuturan ko: “Bagama’t maaaring medyo nahihirapan ang iyong katawan, huwag kang tumanggap ng mga ideya mula kay Satanas. … Ang pananampalataya ay parang isang trosong tulay: Yaong mga nakakapit nang mahigpit sa buhay ay mahihirapang tumawid dito, ngunit yaong mga handang isakripisyo ang kanilang sarili ay makakatawid, nang hindi nahuhulog at walang pangamba” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 6). Ipinaunawa sa akin ng mga salita ng Diyos na gusto ni Satanas na pahirapan ang laman ko para ipagkanulo ko ang Diyos, at kapag pinagtuunan ko ng pansin ang laman ay mabibiktima ako ng panlilinlang nito. Patuloy kong binabalik-balikan sa isip ko itong dalawang pangungusap ng mga salita ng Diyos, sinasabi sa sarili ko na kailangan kong magmatyag laban sa panlilinlang ni Satanas at tanggihan ang mga ideya nito. Nang maglaon, kumuha ang mga pulis ng isang malaking kaldero ng malamig na tubig at ibinuhos iyong lahat sa leeg ko. Basang-basa ang mga damit ko. Sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay ipinasok ako sa pagawaan ng yelo. Nang makitang sobra na ang panginginig ko, hinablot ng isa sa masasamang pulis ang buhok ko at puwersahang iniangat ang ulo ko para tumingin sa langit sa labas ng bintana, tapos ay nanunuyang sinabi: “Hindi ka ba giniginaw? Kung gayo’y papuntahin mo rito ang Diyos mo para iligtas ka!” Nakita niyang wala akong reaksyon, kaya’t muli niya akong binuhusan ng isang malaking kaldero ng malamig na tubig at inilagay ang air conditioner sa pinakamalamig na setting, pagkatapos ay itinutok iyon sa akin. Muli akong nabalot ng napakalamig na hangin at ng malamig na hangin mula sa labas. Ginaw na ginaw ako kaya bumaluktot ako na parang isang bola at halos mag-yelo na. Pakiramdam ko’y namuo na ang dugo sa mga ugat ko. Hindi ko mapigilang mag-isip ng mga kahibangan: “Napakalamig ng araw na ito, pero binasa nila ako nang husto ng malamig na tubig at binuksan ang air conditioning. Gusto ba nila akong patayin sa pagyeyelo? Kapag namatay ako rito, hindi man lang malalaman ng pamilya ko ang tungkol dito.” Habang nasasadlak ako sa kadiliman at kapighatian, bigla kong naisip ang pagdurusang tiniis ng Panginoong Jesus habang ipinapako Siya sa krus upang tubusin ang sangkatauhan. At naisip ko rin ang mga salita ng Diyos, “Ang pag-ibig na nakaranas na ng pagpipino ay matatag, hindi mahina. Kailan man o paano ka man isinasailalim ng Diyos sa Kanyang mga pagsubok, nagagawa mong ilatag ang iyong mga pag-aalala tungkol sa kung mabubuhay o mamamatay ka, isantabi ang lahat nang may kagalakan para sa Diyos, at masayang tiisin ang anuman para sa Diyos—at kaya ang iyong pag-ibig ay magiging dalisay, at ang iyong pananampalataya ay magiging totoo. Sa gayon ka lamang magiging isang tunay na iniibig ng Diyos, at isang tunay na nagawang perpekto na ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pamamagitan Lamang ng Pagdanas ng Pagpipino Maaaring Magtaglay ang Tao ng Tunay na Pag-ibig). Talagang pinalakas ng mga salitang ito mula sa Diyos ang loob ko. Ang magawang magpatotoo sa Diyos ay Kanyang pagtataas sa akin—paano ko pa mapagtutuunan ng pansin ang laman? Kahit pa nangangahulugan iyong ikamamatay ko iyon, determinado akong maging tapat sa Diyos. Unti-unti, hindi na ako masyadong giniginaw. Mula tanghali hanggang sa halos ika-pito ng gabi, tuluy-tuloy akong kinuwestiyon ng mga pulis. Nakita nilang hindi talaga ako magsasalita, kaya’t kinulong nila ako sa kwarto ng interogasyon at tinutukan ng malamig na hangin.

Pagkatapos ng hapunan, pinatindi ng mga pulis ang interogasyon. Mabagsik nila akong pinagbantaan, sinasabing: “Sabihin mo sa amin! Sino ang lider ng iyong iglesia? Kapag hindi mo sinabi sa amin, may iba pa kaming mga pamamaraan; pwede ka naming painumin ng katas ng maaanghang na sili, tubig na may sabon, pakainin ng dumi, hubaran, itapon sa silong, at patayin sa sobrang lamig!” Nang sabihin ito ng masasamang pulis, nakita ko talaga na hindi sila mga tao, kundi isang grupo ng mga demonyo na nasa katawang tao. Habang lalo nila akong pinagbabantaan nang ganoon, mas kinapopootan ko sila sa aking puso, at lalo akong nagiging determinado na huwag kailanman sumuko sa kanila. Nang makita nilang hindi ako sumusuko, nakakita sila ng isang bag na tela, binasa nila iyon ng tubig, at isinaklob sa ulo ko. Hinawakan nila ang ulo ko para hindi ko iyon maigalaw, at sinimulang higpitan ang bukasan ng bag. Hindi talaga ako makagalaw dahil nakaposas ang mga kamay ko sa upuan. Hindi nagtagal, hindi na halos ako makahinga; nadama ko ang paninigas ng aking buong katawan. Pero hindi pa rin iyon sapat para mapawi ang poot nila. Kumuha sila ng isang kaldero ng malamig na tubig at ibinuhos iyon sa ilong ko, pinagbabantaan ako, sinasabing kung hindi ako magsasalita, hindi ako makakahinga. Hindi tumatagos ang hangin sa basang bag, dagdag pa roon, binubuhusan nila ng tubig ang ilong ko. Napakahirap huminga, at parang palapit na nang palapit sa akin ang kamatayan. Tahimik akong nanalangin sa Diyos: “Diyos ko, ibinigay Mo sa akin ang hininga kong ito, at ngayon, dapat ay mabuhay ako para sa Iyo. Paano man ako pahirapan ng masasamang pulis, hindi Kita ipagkakanulo. Kung hinihingi Mo sa akin na isakripisyo ko ang buhay ko, handa akong sundin ang Iyong mga layunin at pagsasaayos nang walang kahit kaunting reklamo….” Nang magsimula na akong mawalan ng malay at hihinto na ang aking paghinga, bigla nila akong binitiwan. Hindi ko mapigilang patuloy na magpasalamat sa Diyos sa aking puso. Kahit na napasakamay ako ng masasamang pulis, pinahintulutan lang sila ng Diyos na pahirapan ang aking laman pero hindi Niya sila pinahintulutang patayin ako. Pagkatapos noon, lumakas ang loob ko.

Bandang tanghali kinabukasan, ilan sa mga pulis ang nagdala sa akin at sa isa pang sister sa sasakyan ng mga pulis at dinala kami sa detention center. Isa sa kanila ang naninindak na nagsabi sa akin: “Hindi ka taga-rito. Ikukulong ka namin nang anim na buwan, pagkatapos ay sesentensiyahan ka namin ng 3-5 taon, anu’t ano man ay walang sinumang makakaalam.” “Sentensiya?” Sa sandaling marinig ko na masesentensiyahan ako, hindi ko maiwasang manghina. Naisip ko kung anong mukha ang ipapakita ko kapag nasentensiyahan talaga ako na makulong at kung ano ang magiging tingin sa akin ng mga tao. Ang ibang tao sa selda na pinaglagyan sa akin ay puro mga sister na sumasampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Bagama’t sila ay nasa yungib na iyon ng mga demonyo, hindi sila nagpakita ng kahit kaunting takot. Pinapalakas nila ang loob at sinusuportahan ang isa’t-isa, at nang makita nilang ako ay negatibo at mahina, kinausap nila ako tungkol sa mga personal nilang karanasan at nagpatotoo sila, binibigyan ako ng tiwala sa Diyos. Umawit din sila ng himno para palakasin ang loob ko: “Mapakumbabang naging tao ang Diyos upang iligtas ang sangkatauhan, naglalakad sa mga iglesia, nagpapahayag ng katotohanan, napakaingat na dinidiligan tayo, ginagabayan tayo sa bawat hakbang. Nagawa Niya ito araw-araw sa loob ng mga dekada, lahat ng iyon upang dalisayin at gawing perpekto ang tao. Marami na Siyang nakitang tagsibol, tag-init, taglagas, taglamig, masaya Niyang tiniis ang pait kasabay ng tamis. Isinakripisyo Niya ang lahat nang hindi iniisip ang Kanyang sarili at walang anumang panghihinayang, ibinigay na Niya ang Kanyang buong pagmamahal sa sangkatauhan. Sumailalim na ako sa paghatol ng Diyos at nakatikim ng pait ng mga pagsubok. Ang tamis ay kasunod ng pait, ang aking katiwalian ay nalinis na, inihahandog ko ang aking puso at katawan upang suklian ang pagmamahal ng Diyos. Nagtutungo ako sa iba’t ibang lugar na nagpapakahirap, ginugugol ang aking sarili para sa Diyos. Itinatakwil ako ng mga mahal ko sa buhay, sinisiraan ako ng iba, ngunit hindi matitinag ang pagmamahal ko sa Diyos hanggang wakas. Lubos akong tapat sa pagsunod sa kalooban ng Diyos. Tinitiis ko ang pag-uusig at mga pagdurusa, nagdaranas ako ng mga tagumpay at kabiguan sa buhay. Kahit magtiis ako ng kapaitan sa buhay, kailangan kong sumunod sa Diyos at sumaksi sa Kanya” (“Pagsukli sa Pagmamahal ng Diyos at Pagiging Kanyang Saksi” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Habang iniisip ang awiting ito, labis na lumakas ang loob ko. Totoo, sinusunod namin ang tunay na Diyos at tinatahak ang tamang landas ng buhay sa isang bansang nasa ilalim ng paghahari ng isang ateistang partidong kaaway ang tingin sa Diyos. Nakatakda kaming magdanas ng maraming paghihirap, pero ang lahat ng ito ay may kabuluhan, at kahit ang pamamalagi sa bilangguan ay isang maluwalhating bagay dahil kami ay inuusig alang-alang sa paghahanap sa katotohanan at pagsunod sa daan ng Diyos. Ibang-iba iyon sa pagkakabilanggo ng mga makamundong tao dahil sa paggawa ng mga kahila-hilakbot na krimen. Naisip ko noon ang maraming henerasyon ng napakaraming banal na nagdanas ng pag-uusig at kahihiyan alang-alang sa pagtataguyod sa tunay na landas. Malaya akong nabigyan ng napakaraming salita ng Diyos—naunawaan ko ang katotohanan na hindi naunawaan ng maraming henerasyon ng mga tao, nalaman ko ang mga hiwaga na hindi nalaman ng maraming henerasyon, kaya’t bakit hindi ko matiis ang kaunting pagdurusa para magpatotoo sa Diyos? Nang maisip ko ito, muli akong umahon mula sa aking estado ng kahinaan, napuno ang puso ko ng tiwala at lakas, at ipinasya kong manalig sa Diyos at taas-noong harapin ang pagpapahirap at mga pagpapa-amin ng kinabukasan.

Pagkalipas ng sampung araw, mag-isa akong ipinadala ng mga pulis sa detention house. Nakita kong ang lahat ng ibang taong nandoon ay nakakulong dahil sa pandaraya, pagnanakaw, at ilegal na mga negosyo. Pagdating na pagdating ko, sinabi nila sa akin: “Sinumang pumapasok dito ay karaniwang hindi na nakakalabas. Lahat kami ay naghihintay para sa mga hatol namin, at ang ilan sa amin ay ilang buwan nang naghihintay.” Habang tinitingnan ko ang mga taong ito, kabadong-kabado ako na halos sumabog na ang puso ko. Natakot ako na hindi nila ako pakikitunguhan nang mabuti. At pagkatapos ay naisip ko na yamang ikinulong ako ng mga pulis kasama ng mga taong ito, malamang ay bibigyan nila ako ng sentensiya ng isang kriminal. Narinig ko na ang ilan sa mga kapatid ay nakulong nang hanggang walong taon. Hindi ko alam kung gaano katagal ang magiging sentensiya ko, at 29 na taong gulang lang ako! Igugugol ko ba ang kabataan ko sa loob ng madilim na seldang ito? Paano ko malalampasan ang mahahabang araw na darating? Sa sandaling iyon, tila biglang naging napakalayo sa akin ng aking bayang kinalakhan, mga magulang, asawa, at anak. Parang may kutsilyong pumipilipit sa puso ko, at napuno ng luha ang aking mga mata. Alam ko na nahulog ako sa panlilinlang ni Satanas, kaya’t taimtim akong tumawag sa Diyos, umaasang gagabayan Niya ako para makatakas sa pagdurusang ito. Sa kalagitnaan ng aking panalangin, nakadama ako ng malinaw na paggabay sa kaibuturan ko: Pinahihintulutan itong mangyari ng Diyos, tulad ng pagsubok kay Job, hindi ako puwedeng magreklamo. Pagkatapos ay naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Ang patotoo ng Aking paggapi kay Satanas ay nakasalalay sa katapatan at pagkamasunurin ng tao, gayundin ang patotoo sa Aking ganap na paglupig sa tao. … Mas nanaisin mo bang magpasakop sa bawat pagsasaayos Ko (maging ito man ay kamatayan o pagkawasak), o tumakas sa kalagitnaan upang maiwasan ang Aking pagkastigo?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ano ang Alam Mo sa Pananampalataya?). Nahiya ako dahil sa paghatol at pagkastigo sa mga salita ng Diyos. Nakita ko na hindi talaga ako tapat sa Diyos. Sinabi kong gusto kong maging isang mabuting saksi para sa Kanya, pero nang harapin ko na ang panganib ng pagkakabilanggo, ninais ko lang na makatakas. Hindi ko talaga kayang magdusa alang-alang sa katotohanan. Nang alalahanin ko ang oras mula nang maaresto ako, nasa tabi ko ang Diyos sa lahat ng oras. Hindi Niya ako iniwan sa kahit isang hakbang sa takot na maligaw ako o madapa ako sa landas. Tapat at hindi hungkag ang pag-ibig ng Diyos para sa akin. Pero sakim at makasarili ako, at iniisip ko lang ang pansarili kong makamundong pakinabang at kalugihan. Hindi ako handang magbayad para sa Diyos—paano ako magkakaroon ng anumang pagkatao? Ng anumang konsensiya? Nang maisip ko iyon, napuno ako ng pagsisisi at utang na loob. Tahimik akong nanalangin sa Diyos at nagsisi: “O Diyos! Nagkamali ako. Hindi na Kita maaaring suportahan nang hanggang sa salita lang at dayain. Handa akong isabuhay ang realidad upang bigyang-kaluguran Ka. Anuman ang maging sentensiya ko, talagang tatayo akong saksi para sa Iyo.” Noong oras na iyon, napakalamig ng panahon. Hindi lang ako hindi ginulo ng iba pang mga preso, kundi talagang inalagaan pa nila ako, binigyan ako ng damit, at tinulungan din ako sa pang-araw-araw kong trabaho. Alam ko na ang lahat ng iyon ay disenyo at pagsasaayos ng Diyos. Talagang nagpapasalamat ako sa Diyos!

Sa detention house, kinukuwestyon ako ng mga pulis minsan kada ilang araw. Nang mapagtanto nilang hindi ako makukuha sa mahigpit na paraan, naging maamo sila. Sinadya ng mga pulis na nagtatanong sa akin na maging kaswal at makipagkuwentuhan sa akin, binigyan nila ako ng makakain, at sinabing matutulungan nila akong makahanap ng magandang trabaho. Alam kong panlilinlang ito ni Satanas, kaya’t sa tuwing kukuwestyunin nila ako ay nananalangin na lang ako sa Diyos, hinihiling sa Kanya na protektahan ako at huwag akong pahintulutang mahulog sa mga panlilinlang na ito. Minsan habang kinukuwestyon ako ng isang pulis, sa wakas ay isiniwalat niya ang masama nilang hangarin: “Wala kaming problema sa iyo, gusto lang naming sugpuin ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Umaasa kaming makakasama ka namin.” Nang marinig ko ang masasamang salitang ito, labis akong nagalit. Naisip ko: “Nilikha ng Diyos ang tao at patuloy tayong tinutustusan at ginagabayan hanggang ngayon. At ngayon, Siya ay naparito para iligtas ang Kanyang mga nilikha at tulungan tayong makatakas sa kalaliman ng pagdurusa natin. Ano ba ang mali roon? Bakit iyon masyadong kinasusuklaman, masyadong sinisiraan ng mga demonyong ito? Tayo ay mga nilalang ng Diyos. Tama at wasto ang pagsunod sa Diyos at pagsamba sa Kanya, kung kaya’t bakit tayo pinipigilan nang ganito ni Satanas, at sinusubukang alisin ang kalayaan nating sumunod sa Diyos? Ngayon, sinusubukan nila akong gawing isang tau-tauhan sa hangarin nilang pabagsakin ang Diyos. Ang Partido Komunista ng Tsina ay isa talagang grupo ng mga demonyong determinadong labanan ang Diyos. Napakasama nila!” Punung-puno ako ng galit at lalo pa akong napoot sa CCP, at gusto ko lang na tumayong saksi para sa Diyos at aliwin ang Kanyang puso. Nang makita ng mga pulis na hindi pa rin ako magsasalita, nagsimula silang gumamit ng mga sikolohikal na pamamaraan laban sa akin. Nahanap nila ang asawa ko sa pamamagitan ng China Mobile at pinapunta nila siya at ang anak ko para hikayatin ako. Noong una ay sang-ayon ang asawa ko sa pananampalataya ko sa Diyos, pero pagkatapos malinlang ng mga pulis, paulit-ulit niyang sinabi sa akin: “Nakikiusap ako sa iyo na isuko mo na ang pananampalataya mo. Isipin mo na lang ang anak natin kahit hindi na ako. Magkakaroon ng napakasamang epekto sa kanya ang pagkakaroon ng isang inang nasa bilangguan. …” Nang makita ng asawa kong hindi mababago ng mga salita niya ang isip ko, binitiwan niya ang malulupit na salitang ito: “Napakatigas ng ulo mo at ayaw mong makinig—ididiborsiyo na lang kita!” Ang salitang iyon, “diborsiyo,” ay malalim na tumarak sa aking puso. Dahil doon ay mas matindi akong napoot sa pamahalaan ng CCP. Ang paninira nito at paghahasik ng alitan ang nagdulot sa asawa kong masuklam nang ganoon sa gawain ng Diyos at magbitiw ng malulupit na salita sa akin. Ang pamahalaan ng CCP ang tunay na salarin na tumatawag sa mga karaniwang tao upang magkasala sa Langit! Ito rin ang salarin na nagpahina sa mga damdamin namin bilang mag-asawa! Sa isiping ito, wala na akong nais pang sabihin sa asawa ko. Mahinahon ko lang na sinabi: “Bilisan mo at iuwi mo na ang anak natin sa bahay.” Nang makita ng mga pulis na hindi gumana ang taktikang ito, sa sobrang galit nila ay nagpalakad-lakad sila sa harapan ng mga mesa nila at sinigawan ako, sinasabing: “Nagpakahirap kami nang husto pero wala man lang kaming nakuhang sagot mula sa iyo! Kung patuloy kang tatangging magsalita, ituturing ka naming pinuno ng rehiyong ito, bilang isang bilanggong pulitikal! Kung hindi ka magsasalita ngayong araw, hindi ka na magkakaroon ng iba pang pagkakataon!” Pero kahit gaano pa sila magdadakdak at magsisigaw, nanalangin na lang ako sa Diyos sa aking puso, hinihiling sa Kanya na palakasin ang pananampalataya ko.

Sa panahon ng interogasyon sa akin, may isang himno ng salita ng Diyos na patuloy na pumatnubay sa akin mula sa kaibuturan ko: “Sa gawain ng mga huling araw, malakas na pananampalataya at malaking pagmamahal ang hinihingi sa atin. Maaari tayong matisod mula sa pinakamaliit na kapabayaan, dahil ang yugtong ito ng gawain ay iba mula sa lahat ng mga nakaraan: Ang pineperpekto ng Diyos ay ang pananampalataya ng sangkatauhan, na kapwa di-nakikita at di-nahahawakan. Ang ginagawa ng Diyos ay na maging pananampalataya, pag-ibig, at buhay ang mga salita. Dapat makarating ang mga tao sa isang punto kung saan sila ay nakapagtiis na ng daan-daang pagpipino at nagtataglay ng pananampalatayang mas dakila kaysa sa pananampalataya ni Job. Dapat silang magtiis ng di-kapani-paniwalang pagdurusa at ng lahat ng uri ng pagpapahirap nang hindi humihiwalay sa Diyos magpakailanman. Kapag sila ay masunurin hanggang sa kamatayan, at may dakilang pananampalataya sa Diyos, sa gayon ang yugtong ito ng gawain ng Diyos ay tapos na” (“Ang Ginagawang Perpekto ng Diyos ay ang Pananampalataya” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Dahil sa pananampalataya at lakas na natanggap ko mula sa mga salita ng Diyos, mukhang napakatatag ko habang tinatanong ako. Pero nang bumalik na ako sa selda ko, hindi ko mapigilang medyo manghina at masaktan. Mukhang didiborsyohin talaga ako ng asawa ko at mawawalan na ako ng tahanan. Hindi ko rin alam kung gaano katagal ang magiging sentensiya ko. Sa gitna ng sakit na ito, naisip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Ngayon ay dapat mo nang makita nang malinaw ang eksaktong landas na tinahak ni Pedro. Kung malinaw mong nakikita ang landas ni Pedro, makatitiyak ka sa gawaing ginagawa ngayon, para hindi ka magreklamo o magsawalang-kibo, o manabik sa anuman. Dapat mong maranasan ang pakiramdam ni Pedro sa panahong iyon: Labis siyang nalungkot; hindi na siya humiling ng kinabukasan o anumang mga pagpapala. Hindi siya naghangad na kumita, lumigaya, sumikat, o yumaman sa mundo; hinangad lamang niyang mamuhay ng pinaka-makabuluhang buhay, yaong masuklian ang pagmamahal ng Diyos at mailaan ang itinuring niyang pinakamahalaga sa Diyos. Sa gayon ay malulugod siya sa kanyang puso” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Nakilala ni Pedro si Jesus). Lubos akong naantig sa mga gawa ni Pedro, at ito rin ang gumising sa paninindigan ko na isuko ang lahat para bigyang-lugod ang Diyos. Totoo iyon. Nang sapitin ni Pedro ang pinakamalungkot niyang sandali, nakayanan pa rin niya iyon at nabigyang-lugod ang Diyos. Hindi niya kinonsidera ang sarili niyang kinabukasan o tadhana, o ang sarili niyang pakinabang, at sa huli, nang siya ay ipako nang patiwarik sa isang krus, nakapagbigay siya ng maganda at matibay na patotoo para sa Diyos. Pinalad akong makasunod sa Diyos na nagkatawang-tao, at tamasahin ang walang katapusang pagtustos ng Diyos sa buhay ko pati na rin ang Kanyang biyaya at mga pagpapala, pero hindi ako kailanman nakapagbigay ng anumang tunay na kabayaran para sa Diyos. Dumating na ang panahon na kailangan Niya akong tumayong saksi para sa Kanya, hindi ko ba Siya puwedeng bigyang-lugod kahit ngayon lang? Habambuhay ko bang pagsisisihan ang pagpapalagpas sa pagkakataong ito? Nang maisip ko iyon, ipinasya ko sa harap ng Diyos: “O Diyos, handa akong sumunod sa halimbawa ni Pedro. Anuman ang kahantungan ko, kahit na kailangan kong madiborsiyo o makulong, hindi Kita ipagkakanulo!” Pagkatapos manalangin, nakadama ako ng bugso ng lakas na umahon sa kaibuturan ko. Hindi ko na iisipin kung masesentensiyahan ba ako o hindi at kung gaano katagal ang magiging sentensiya ko, at hindi ko na iisipin kung makakauwi pa ako at muling makakasama ang pamilya ko o hindi. Iisipin ko na lang na ang isa pang araw sa loob ng yungib ng mga demonyo ay isa pang araw ng pagtayong saksi para sa Diyos, at kahit pa makulong ako hanggang sa huli, hindi ako susuko kay Satanas. Nang ialay ko ang lahat, tunay kong naranasan ang pag-ibig at malasakit ng Diyos. Isang hapon makalipas ang ilang araw, biglang sinabi sa akin ng isang guwardya: “Kunin mo ang mga gamit mo, makakauwi ka na.” Sadyang hindi ako makapaniwala sa narinig ko! Labis akong nasabik. Natalo si Satanas sa laban na ito sa espirituwal na mundo at sa huli ay naluwalhati ang Diyos!

Pagkatapos sumailalim sa 36 na araw ng pagkakakulong at pag-uusig ng mga pulis ng CCP, nagkaroon ako ng tunay na pag-unawa sa malupit na paniniil, at sa mapaghimagsik at reaksiyonaryong diwa ng pamahalaan ng CCP. Mula noon ay nagkaroon ako ng malalim na pagkapoot dito. Alam ko na sa panahon ng mga paghihirap na iyon, palagi kong kasama ang Diyos, nagbibigay-liwanag sa akin, pinapatnubayan ako, at pinahihintulutan akong madaig ang kalupitan at mga pagsubok ni Satanas sa bawat hakbang. Binigyan ako nito ng isang tunay na karanasan sa katotohanan na ang mga salita ng Diyos ang tunay na buhay ng sangkatauhan at ang ating lakas. Dahil dito ay lubos ko ring napagtanto na ang Diyos ang ating Panginoon at Siya ang namamahala sa lahat ng bagay, at gaano man karami ang panlilinlang ni Satanas, palagi iyong madadaig ng Diyos. Tinangka ng CCP na pahirapan ang aking laman para pilitin ako na ipagkanulo ang Diyos, na talikuran Siya, pero hindi lang ako hindi napabagsak ng malupit na pagpapahirap nito, bagkus ay pinaigting nito ang determinasyon ko at pinahintulutan akong lubusang makita ang masama nitong mukha, para madama ang pag-ibig at pagliligtas ng Diyos. Nagpapasalamat ako sa Diyos mula sa kaibuturan ng aking puso!

84. Hindi Matibag na Pananampalataya

Ni Meng Yong, Tsina

Noong Disyembre 2012, ako at ang ilang kapatid ay nagtungo sa isang lugar upang ipalaganap ang ebanghelyo, at humantong sa pagkakasumbong ng masasamang tao. Hindi nagtagal, inutusan ng pamahalaan ng lalawigan ang mga opisyal mula sa brigada ng kapulisan laban sa krimen, mga pambansang puwersang pangseguridad, pangkat na laban sa droga, mga armadong puwersa ng pulisya, at lokal na istasyon ng pulisya, na pumunta sakay nang mahigit sa 10 sasakyan ng pulisya upang arestuhin kami. Nang ang isang kapatid na lalaki at ako ay naghahanda upang umalis, mabilis na tumakbo ang apat na opisyal ng pulis at hinarangan ang aming kotse. Inalis ng isa sa kanila ang susi ng kotse at inutusan kaming manatili sa loob ng kotse at huwag gagalaw. Sa oras na iyon, nakita ko ang pito o walong pulis na may mga baton at galit na galit na binubugbog ang isa pang kapatid na lalaki, at ang kapatid na lalaking iyon ay nabugbog na hanggang sa punto na hindi na siya makagalaw. Hindi ko napigilang mapuno ng matuwid na galit at nagmadaling lumabas mula sa kotse upang patigilin ang kanilang karahasan, ngunit pinigilan ako ng mga pulis. Kalaunan, dinala nila kami sa istasyon ng pulisya, at ang aming kotse ay in-impound din.

Pasado ikasiyam ng gabi na iyon, dalawang pulis pangkrimen ang dumating upang tanungin ako. Nang makita nila na hindi sila makakakuha ng anumang kapaki-pakinabang na impormasyon mula sa akin, nabalisa at nayamot sila, nagngangalit ang kanilang mga ngipin sa galit habang nagmumura sila: “Letse, babalikan ka namin mamaya!” Pagkatapos ay ikinulong nila ako sa hintayan ng interrogation room. Pagsapit ng alas-11:30 ng gabi, dinala ako ng dalawang opisyal sa isang silid na walang mga kamera na pangmatyag. Naramdaman ko na gagamit sila ng karahasan laban sa akin, kaya nagsimula akong manalangin sa Diyos nang paulit-ulit sa aking puso, nagmamakaawa sa Diyos na ingatan ako. Sa oras na ito, isang opisyal ng pulis na may apelyido na Jia ang lumapit upang tanungin ako: “Sumakay ka ba sa isang Volkswagen Jetta sa nakalipas na ilang araw?” Sumagot ako na hindi, at siya ay galit na galit na sumigaw: “Nakita ka na ng ibang tao, at gayunman ay itinatanggi mo pa rin ito?” Matapos sabihin ito, marahas niya akong sinampal sa mukha. Ang tanging nadama ko ay ang mahapding kirot sa aking pisngi. Pagkatapos ay umatungal siya nang malakas: “Tingnan natin kung gaano ka katigas!” Dinampot niya ang isang malapad na sinturon habang siya ay nagsasalita at paulit-ulit na inihagupit ito sa aking mukha, hindi ko alam kung ilang beses akong hinagupit, ngunit hindi ko napigilang paulit-ulit na sumigaw dahil sa kirot. Nang makita ito, hinila nila ang sinturon sa paligid ng aking bibig. Pagkatapos, may ilang pulis na nagtakip ng kumot sa aking katawan bago ako galit na galit na hinataw ng kanilang mga baton, humihinto lamang sila kapag napapagod na upang habulin ang kanilang hininga. Malubha akong binugbog kaya umiikot ang aking paningin at masakit ang aking katawan na parang ang bawat buto ay nagkahiwa-hiwalay. Sa oras na iyon hindi ko alam kung bakit nila ako binubugbog sa ganitong paraan, ngunit nang maglaon nalaman ko na nilagyan nila ako ng kumot upang maiwasan na mag-iwan ng marka ang pambubugbog sa aking laman. Inilagay nila ako sa isang silid na walang nagmamatyag, binusalan ang aking bibig, at tinakpan ako ng kumot—lahat ng iyon ay dahil natatakot sila na malantad ang kanilang masasamang gawa. Lubhang taksil at marahas ang pulisya ng Partido Komunista ng Tsina! Nang mapagod silang apat sa pagbugbog sa akin, binago nila ang paraan ng pagpapahirap sa akin: Dalawang pulis ang pumilipit pabaliktad sa isa sa aking mga braso at pinilit na itaas ito, habang ang dalawa pang pulis ay itinaas ang aking kabilang braso sa ibabaw ng balikat sa likod at hinila ito nang malakas pababa. (Tinawag nila ang ganitong uri ng paraan ng pagpapahirap na “Pagdadala ng Espada sa Likod,” na hindi talaga matitiis ng karaniwang tao.) Ngunit hindi mahila nang sabay ang dalawa kong kamay ano man ang gawin, kaya marahas nilang tinuhod ang aking braso. Ang narinig ko lang ay isang “lagitik,” at naramdaman ko na parang napunit ang dalawang braso ko. Lubhang masakit ito kaya halos mamatay ako. Hindi nagtagal, nawalan na ng pakiramdam ang pareho kong kamay. Hindi pa rin ito sapat para sumuko sila, kaya inutusan nila akong mag-squat sa sahig para madagdagan ang aking pagdurusa. Labis akong nasasaktan kaya namawis nang malamig ang buong katawan ko, umaalingawngaw ang ulo ko, at ang aking kamalayan ay nagsimulang magdilim. Naisip ko: “Sa loob ng maraming taon sa buhay ko; hindi ako kailanman nakaramdam ng kawalan ng kontrol sa aking sariling kamalayan. Malapit na ba akong mamatay?” Kalaunan, talagang hindi ko na makaya pa ito, kaya naisip ko na maghangad na ng ginhawa sa pamamagitan ng kamatayan. Sa sandaling iyon, binigyang-liwanag ang aking kalooban ng mga salita ng Diyos: “Sa ngayon, karamihan sa mga tao ay walang gayong kaalaman. Naniniwala sila na ang pagdurusa ay walang halaga…. Ang pagdurusa ng ilang tao ay umaabot sa isang sukdulan, at ang kanilang mga iniisip ay nagiging tungkol sa kamatayan. Hindi ito tunay na pagmamahal sa Diyos; ang gayong mga tao ay mga duwag, wala silang pagtitiyaga, sila ay mahihina at walang lakas!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). Bigla akong ginising ng mga salita ng Diyos at napagtanto ko na ang paraan ng aking pag-iisip ay hindi alinsunod sa kalooban ng Diyos at gagawin lang na malungkot at bigo ang Diyos. Sapagkat sa gitna ng sakit at pagdurusang ito, ang nais ng Diyos na makita ay hindi ang paghahangad ko ng kamatayan, kundi na kaya kong umasa sa patnubay ng Diyos upang labanan si Satanas, upang magpatotoo sa Diyos, at upang hiyain at talunin si Satanas. Ang paghahangad ng kamatayan ay ang pagbagsak sa mismong pakana ni Satanas, at hindi ito maituturing na pagpapatotoo sa Diyos, sa halip ay magiging tanda ng kahihiyan. Matapos maintindihan ang mga intensyon ng Diyos, tahimik akong nanalangin sa Diyos: “O Diyos ko! Ipinakita ng realidad na ang aking kalikasan ay napakahina. Wala akong kalooban at tapang na magdusa para sa Iyo at gusto kong mamatay dahil lamang sa kaunting pisikal na sakit. Ngayon ay ayaw ko nang takasan ito at dapat akong tumayong saksi at palugurin Ka gaano man ang pagdurusa na kailangan kong tiisin. Ngunit sa oras na ito, ang aking katawan ay nasa matinding sakit at mahina, at alam ko na napakahirap mapagtagumpayan ang mga pambubugbog ng mga demonyong ito nang ako lamang. Mangyaring bigyan Mo ako ng higit na pagtitiwala at lakas upang makaya kong umasa sa Iyo upang talunin si Satanas. Ipinapangako ko sa aking buhay na hindi Kita ipagkakanulo ni pagtataksilan ang aking mga kapatid.” Habang paulit-ulit akong nananalangin sa Diyos, ang aking puso ay unti-unting nagiging tiwasay. Nakita ng masasamang pulis na halos hindi na ako humihinga at natakot na kailangan silang managot kung mamatay ako, kaya lumapit sila upang alisin ang aking mga posas. Ngunit nanigas na ang aking mga braso, at napakahigpit ng mga posas kaya naging napakahirap na tanggalin ang mga ito. Inabot ng ilang minuto para maalis ng apat na masasamang pulis ang mga posas bago ako hinila pabalik sa hintayan ng interrogation room.

Nang sumunod na hapon, walang patumanggang inakusahan ako ng mga pulis ng “kriminal na pagkakasala” at inuwi ako sa aking bahay upang salakayin ito, at pagkatapos ay dinala ako sa isang sentro ng detensiyon. Nang sandaling pumasok ako sa sentro ng detensiyon, kinumpiska ng apat na opisyal ng koreksiyonal ang aking cotton jacket, pantalon, mga bota, at relo, pati na rin ang 1,300 yuan na perang dala ko. Pinagbihis nila ako ng karaniwang uniporme sa bilangguan at pinuwersa nilang gumastos ako ng 200 yuan upang bumili ng kumot mula sa kanila. Pagkatapos nito, ikinulong ako ng mga opisyal ng koreksiyonal kasama ang mga magnanakaw, mamamatay-tao, manggagahasa, at mangangalakal ng droga. Nang pumasok ako sa aking selda, nakita ko ang labindalawang kalbong bilanggo na galit na nakatingin sa akin. Malungkot at nakasisindak ang kapaligiran, at agad akong natakot. Dalawa sa pinuno ng selda ang lumapit sa akin at nagtanong: “Bakit ka narito?” Sinabi ko: “Nagpapalaganap ng ebanghelyo.” Walang anumang salita, sinampal ako sa mukha ng isa sa kanila nang dalawang beses, at sinabing: “Isa kang pinuno ng relihiyon, hindi ba?” Nagsimulang tumawa nang malupit ang lahat ng iba pang bilanggo at kinutya ako sa pamamagitan ng pagtatanong: “Bakit hindi mo hayaan ang iyong Diyos na iligtas ka mula rito?” Sa gitna ng panlilibak at pagkutya, sinampal ako ng pinuno ng selda sa aking mukha nang ilan pang beses. Mula noon, binansagan nila ako na “pinuno ng relihiyon” at madalas akong ipahiya at kutyain. Nakita ng isa pang pinuno ng selda ang tsinelas na suot ko at mayabang na sumigaw: “Hindi mo talaga alam ang dapat mong kalagyan. Karapat-dapat ka bang magsuot ng mga sapatos na ito? Hubarin mo ang mga ito!” Habang sinasabi niya ito, pinilit niya akong hubarin ang mga ito at isuot ang isang pares ng kanilang sirang tsinelas. Ibinigay rin niya sa ibang mga bilanggo ang aking kumot. Paulit-ulit na pinag-awayan ng mga bilanggong iyon ang aking kumot, at sa huli ay iniwanan ako ng isang lumang kumot na manipis, punit-punit, marumi, at nangangamoy. Dahil sinulsulan ng mga opisyal ng koreksiyonal, isinailalim ako ng mga bilanggong ito sa lahat ng klase ng paghihirap at pagdurusa. Palaging nakasindi ang ilaw sa loob ng selda sa gabi, ngunit nakangising sinabi sa akin ng pinuno ng selda: “Patayin mo ang ilaw na iyon para sa akin.” Dahil hindi ko ito magawa (ni walang switch), nagsimula silang pagtawanan at kutyain akong muli. Nang sumunod na araw, pinilit akong tumayo sa isang sulok ng ilang kabataang bilanggo at ipinakabisado ang mga patakaran ng bilangguan, habang nagbababala: “Malalagot ka kung hindi mo makakabisado ito sa loob ng dalawang araw!” Hindi ko napigilang matakot, at mas lalo akong natakot sa pag-iisip tungkol sa kung ano ang napagdaanan ko sa nakalipas na ilang araw. Kaya patuloy akong tumawag sa Diyos at nagmakaawa sa Kanya na ingatan ako upang mapagtagumpayan ko ito. Sa sandaling ito, isang himno ng mga salita ng mga Diyos ang naisip ko: “Kapag mga pagsubok ay dumarating, kaya mo pa ring mahalin ang Diyos; nahaharap ka man sa pagkabilanggo, karamdaman, panunuya, o paninira ng iba, o tila wala ka nang malabasan, maaari mo pa ring mahalin ang Diyos. Ibig sabihin ay bumaling na ang puso mo sa Diyos” (“Bumaling na ba ang Puso Mo sa Diyos?” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Binigyan ako ng lakas ng salita ng Diyos at itinuro sa akin ang isang landas ng pagsasagawa—ang hangarin na mahalin ang Diyos at ibaling ang aking puso sa Diyos! Sa sandaling iyon, biglang naging napakalinaw ito sa aking puso: Ang pagpayag ng Diyos na mangyari sa akin ang paghihirap na ito ay hindi upang pagdusahin ako o sadyang pahirapan ako, kundi upang sanayin ako na ibaling ang aking puso sa Diyos sa ganoong kapaligiran, upang mapaglabanan ko ang kontrol ng madidilim na impluwensya ni Satanas at upang ang aking puso ay maging malapit pa rin sa Diyos at ibigin ang Diyos, hindi kailanman nagrereklamo at palaging sinusunod ang mga pangangasiwa at pagsasaayos ng Diyos. Hindi na ako natakot dahil ito ang nasa isip ko. Anuman ang gawing pagtrato sa akin ng mga pulis at mga preso, ang tanging iintindihin ko ay ang pagbibigay ng sarili ko sa Diyos; hindi ako kailanman yuyuko kay Satanas.

Ang buhay sa bilangguan ay talagang impiyerno sa lupa. Sinulsulan ng mga guwardiya ng bilangguan ang mga preso na gumamit ng iba’t ibang paraan upang pahirapan ako: Sinisiksik nila ako kapag natutulog ako sa gabi kaya mahirap ang pagpihit sa higaan, at pinapatulog nila ako sa tabi ng palikuran. Matapos mahuli, hindi ako natulog sa loob ng ilang araw at naging antukin kaya hindi ko mapigil ito at ako ay naiidlip. Nilalapitan ako ng mga bilanggo na nakatalaga bilang tagabantay upang ligaligin ako, sinasadyang pitikin ako sa ulo hanggang sa ako ay magising bago sila umalis. May isang preso na sadyang ginising ako at sinubukang kunin ang pantulog ko. Pagkatapos ng almusal nang sumunod na araw, iniutos sa akin ng pinuno ng selda na magkuskos ng sahig araw-araw. Ito ang pinakamalalamig na araw ng taon at walang mainit na tubig, kaya malamig na tubig lang ang magagamit ko sa basahan. Pagkatapos, ilang nahatulang magnanakaw ang nagpasaulo sa akin ng mga patakaran ng bilangguan. Kung hindi ko maisasaulo ang mga ito, susuntukin at sisipain nila ako; mas karaniwan pa nga ang masampal sa mukha. Sa harap ng ganoong kapaligiran, nadama ko ang sobrang pagkamiserable. Sa gabi, itinatakip ko ang aking kumot sa aking ulo at nananalangin nang tahimik: “O Diyos, pinayagan Mo ang kapaligirang ito na mangyari sa akin, kaya naroroon siguro ang Iyong mabubuting layunin. Mangyaring ibunyag Mo ang Iyong mga layunin sa akin.” Sa oras na iyon, binigyang-liwanag ako ng mga salita ng Diyos: “Hinahangaan Ko ang mga liryong namumukadkad sa kaburulan; umaabot ang mga bulaklak at damo patawid sa mga dalisdis, ngunit nagdaragdag ng kislap ang mga liryo sa Aking kaluwalhatian sa lupa bago sumapit ang tagsibol—makakamit ba ng tao ang gayong mga bagay? Maaari kaya siyang magpatotoo sa Akin sa lupa bago Ako bumalik? Maiaalay kaya niya ang kanyang sarili alang-alang sa Aking pangalan sa bansa ng malaking pulang dragon?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob, Kabanata 34). Habang pinagninilayan ko ang mga salita ng Diyos, naisip ko sa sarili ko: “Ang mga bulaklak at damo at ako ay likha lahat ng Diyos. Nilikha kami ng Diyos upang ipahayag Siya, upang luwalhatiin Siya. Nakadaragdag ng ningning ang mga lily sa kaluwalhatian ng Diyos sa lupa bago dumating ang tagsibol, ibig sabihin nagampanan ng mga ito ang kanilang tungkulin bilang nilikha ng Diyos. Ang tungkulin ko ngayon ay sundin ang pangangasiwa ng Diyos at magpatotoo sa Diyos sa harap ni Satanas. Ngayon ay inuusig at ipinapahiya ako dahil sa aking pananampalataya, ngunit ito ay pagdurusa alang-alang sa pagiging matuwid at ito ay maluwalhati. Habang mas ipinapahiya ako ni Satanas, mas dapat akong tumayo sa panig ng Diyos at ibigin ang Diyos. Sa ganoong paraan, makakamit ng Diyos ang kaluwalhatian, at magagampanan ko ang tungkulin na dapat kong natupad. Basta’t ang Diyos ay masaya at nalulugod, makakatanggap din ng kaginhawahan ang aking puso. Handa akong tiisin ang panghuling pagdurusa upang masiyahan ang Diyos at magpasakop sa pangangasiwa ng Diyos sa lahat ng bagay.” Nang magsimula akong mag-isip sa ganitong paraan, naramdaman kong lalong naantig ang aking puso, at muli ay hindi ko napigilan ang aking mga luha. Tahimik akong nanalangin sa Diyos: “O Diyos ko, Ikaw ay talagang karapat-dapat ibigin! Sumunod na ako sa Iyo nang napakaraming taon, ngunit hindi kailanman naramdaman ang Iyong magiliw na pagmamahal gaya ng nararamdaman ko ngayon, o naramdaman na kasinglapit sa Iyo gaya ng nararamdaman ko ngayon.” Ganap kong nakalimutan ang sarili kong pagdurusa at nalubog sa nakakaantig na pakiramdam na ito sa napakahabang panahon …

Napakababa ng temperatura noong ikaanim na araw sa kulungan. Dahil kinumpiska ng masasamang pulis ang aking jacket, isang pares lang ng pantulog ang suot ko at kaya nagkasipon ako. Nagkasakit ako na may mataas na lagnat at ayaw ring tumigil ang pag-ubo. Sa gabi, binalot ko ang sarili ko ng gutay-gutay na kumot, tinitiis ang paghihirap ng karamdaman habang iniisip din ang tungkol sa walang katapusang pagmaltrato at pag-abuso ng mga preso sa akin. Nadama ko ang sobrang kalungkutan at kahinaan. Noong matindi na ang aking paghihirap, naisip ko ang tapat at taimtim na panalangin ni Pedro sa harap ng Diyos: “Kung binibigyan Mo ako ng karamdaman, at kukunin ang aking kalayaan, maaari pa rin akong patuloy na mabuhay, ngunit kung sakaling lilisanin ako ng Iyong pagkastigo at paghatol, mawawalan na ako ng daan upang patuloy na mabuhay. Kung wala ang Iyong pagkastigo at paghatol sa akin, mawawala na sa akin ang Iyong pag-ibig, isang pag-ibig na lubhang malalim upang aking masabi. Kung wala ang Iyong pag-ibig, ako ay mabubuhay sa ilalim ng sakop ni Satanas, at hindi na makikita ang Iyong maluwalhating mukha. Paano ako makakapagpatuloy na mabuhay?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Binigyan ako ng pananampalataya ng mga salitang ito. Hindi inisip ni Pedro ang mga pisikal na paghihirap. Ang kanyang iningatan, ang kanyang talagang inalala, ay ang paghatol at pagkastigo ng Diyos. Ang kanyang hinangad ay ang maranasan ang paghatol at pagkastigo ng Diyos upang siya ay malinis at maabot sa huli ang pagsunod maging hanggang kamatayan, at ang sukdulang pag-ibig sa Diyos. Alam kong dapat akong magkaroon ng kaparehong paghahangad tulad ni Pedro, na tinulutan ako ng Diyos na mapunta sa ganoong sitwasyon. Kahit pa dumaranas ako ng pisikal na pagdurusa, pag-ibig ng Diyos ang dumarating sa akin. Nais ng Diyos na perpektuhin ang aking pananampalataya at ang aking kapasyahan sa harap ng pagdurusa. Naantig talaga ako nang maunawaan ko ang taimtim na mga intensyon ng Diyos, at kinamuhian ko kung gaano ako naging mahina, naging makasarili. Nadama kong nagkaroon ako ng matinding utang sa Diyos sa hindi pagsasaalang-alang ng Kanyang kalooban, at nangako akong gaano man katindi ang aking pagdurusa, tatayo akong saksi at palulugurin ang Diyos. Nang sumunod na araw, himalang bumaba ang mataas kong lagnat. Nagpasalamat ako sa Diyos sa aking puso.

Isang gabi, lumapit sa may bintana ang isang tindero at bumili ang pinuno ng selda ng maraming hamon, karne ng aso, hita ng manok, at iba pa. Sa huli, inutusan niya akong magbayad. Sinabi kong wala akong pera, kaya sinabi niya nang buong karahasan: “Kung wala kang pera, dahan-dahan kitang pahihirapan!” Kinabukasan, pinaglaba niya ako ng mga sapin sa higaan, damit, at medyas. Ipinalaba rin sa akin ng mga opisyal ng koreksiyonal sa sentro ng detensiyon ang kanilang mga medyas. Sa sentro ng detensiyon, kinailangan kong tiisin ang kanilang mga pambubugbog halos araw-araw. Sa tuwing hindi ko na matiis ito, iisipin ko ang mga salita ng Diyos: “Dapat mong gawin ang iyong huling tungkulin sa Diyos sa iyong panahon sa lupa. Noon, si Pedro ay ipinako sa krus nang pabaligtad para sa Diyos; subalit dapat mong bigyang-kasiyahan ang Diyos sa katapusan, at ubusin ang lahat ng iyong lakas para sa Kanya. Ano ang maaaring gawin ng isang nilalang para sa Diyos? Dapat mong ibigay samakatuwid ang iyong sarili sa Diyos, nang mas maaga sa halip na mas huli, para maiwaksi ka Niya sa paraang nais Niya. Hangga’t napapasaya at nabibigyang-kaluguran nito ang Diyos, kung gayon ay hayaan Siyang gawin kung ano ang ninanais Niyang gawin sa iyo. Ano ang karapatan ng tao na bumigkas ng mga salita ng pagdaing?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 41). Binigyan ako ng lakas ng mga salita ng Diyos. Bagama’t paminsan-minsan ay sumasailalim pa rin ako sa mga pag-atake, pang-aabuso, pagsumpa, at pambubugbog ng mga preso, sa paggabay ng mga salita ng Diyos, maginhawa ako sa kalooban at hindi na nasasaktan pa.

Isang beses, isang opisyal ng koreksiyonal ang nagdala sa akin sa kanilang opisina. Nakita ko ang mahigit isang dosenang tao na nakatingin sa akin nang kakaiba. Isa sa kanila ang nagtutok ng video camera sa gawing kanan sa aking harapan, habang ang isa ay lumakad patungo sa akin na may mikropono, na nagtatanong: “Bakit ka naniniwala sa Makapangyarihang Diyos?” Noon ko napagtanto na ito ay isang panayam ng media, kaya sumagot ako nang may dangal na kapakumbabaan: “Magmula nang ako ay bata, palagi akong dumaranas ng pananakot at pagwawalang-bahala ng mga tao, at nakita ko ang mga taong pare-parehong nandaraya at nilalamangan ang isa’t isa. Naramdaman ko na ang lipunang ito ay napakadilim, sobrang mapanganib; namumuhay ang mga tao ng hungkag at kaawa-awang mga buhay, na walang inaasahan at walang layunin sa buhay. Kalaunan, nang ipangaral sa akin ng isang tao ang ebanghelyo ng Makapangyarihang Diyos, nagsimula akong maniwala rito. Pagkatapos maniwala sa Makapangyarihang Diyos, nadama ko na itinuring ako ng ibang mananampalataya bilang kapamilya. Walang sinuman sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang nagbalak laban sa akin. Lahat ay nagkakaunawaan at kumakalinga sa isa’t isa. Inaasikaso nila ang isa’t isa, at hindi natatakot na sabihin kung ano ang nasa kanilang mga isipan. Sa salita ng Makapangyarihang Diyos, natagpuan ko ang layunin at halaga ng buhay. Sa palagay ko ang paniniwala sa Diyos ay maganda.” Pagkatapos ay itinanong ng tagapagbalita: “Alam mo ba kung bakit ka narito?” Sumagot ako: “Simula nang maniwala sa Makapangyarihang Diyos, nakita ko na ang salita ng Diyos ay talagang kayang iligtas at linisin ang mga tao at gabayan sila para tahakin ang tamang landas sa buhay. Kaya, nagpasya ako na sabihin itong magandang balita sa ibang tao, ngunit hindi ko kailanman nalaman na ang gayong magandang gawa ay ipagbabawal sa China. Kaya ako ay inaresto at dinala rito.” Nakita ng tagapagbalita na ang mga sagot ko ay hindi kapaki-pakinabang sa kanya, kaya kaagad niyang inihinto ang panayam at umalis. Sa sandaling iyon, ang punong kinatawan ng Brigada ng Pambansang Seguridad ay galit na galit kaya patuloy niyang ipinapadyak ang kanyang mga paa. Tinitigan niya ako nang masama, nagngangalit ang mga ngipin at sinabi: “Maghintay ka lang at makikita mo!” Ngunit ni hindi ako natakot sa kanyang mga banta o pananakot. Sa kabaligtaran, nadama kong lubos akong naparangalan dahil nagawa kong sumaksi sa Diyos sa pangyayaring iyon, at saka nagbigay ako ng luwalhati sa Diyos para sa kadakilaan ng pangalan ng Diyos at pagkatalo ni Satanas.

Kalaunan ang opisyal na pulis na may hawak sa aking kaso ay tinanong akong muli. Sa panahong ito, hindi siya gumamit ng pagpapahirap upang subukang puwersahin akong umamin, at sa halip ay gumamit naman ng “mabait” na mukha upang tanungin ako: “Sino ang inyong lider? Bibigyan kita ng isa pang pagkakataon. Kung sasabihin mo sa amin, magiging maayos ka. Papakitaan kita ng malaking kaluwagan. Inosente ka naman talaga, ngunit isinumbong ka ng ibang tao. Kaya bakit mo sila pagtatakpan? Mukha kang mabait na tao. Bakit mo ibibigay ang buhay mo para sa kanila? Kung sasabihin mo sa amin, makakauwi ka na. Bakit ka mananatili rito at magdurusa?” Nakita nitong mga mapagkunwaring doble-karang ito na ang matigas na pamamaraan ay hindi gumana, kaya nagpasya sila na subukan ang malambot na pamamaraan. Tunay na puno sila ng tusong panlilinlang at mga dalubhasa sa mga pakana at panlilinlang! Sa pagkakita sa kanyang mapagkunwaring mukha napuno ng galit ang aking puso para sa grupong ito ng mga demonyo. Sinabi ko sa kanya: “Sinabi ko na sa inyo ang lahat ng nalalaman ko. Wala na akong anumang alam pa.” Nakita niya ang aking matatag na kalooban at na wala siyang makukuhang anuman sa akin; umalis siya nang malungkot.

Pagkatapos na mamalagi sa sentro ng detensiyon nang kalahating buwan, pinalaya lamang ako pagkatapos na pagbayarin ng mga pulis ang pamilya ko ng 8,000 yuan na piyansa. Ngunit binalaan nila ako na huwag pumunta kahit saan at dapat na manatili ako sa bahay at mangako na palaging puwedeng ipatawag. Kalaunan, dahil sa walang batayang akusasyon na “paggambala sa kaayusang panlipunan,” sinentensyahan ako ng CCP ng isang taong pirming pagkabilanggo, na suspendido sa loob ng dalawang taon.

Pagkatapos maranasan ang pag-uusig at kapighatian na ito, nagkaroon ako ng pang-unawa at nakikilatis ang mala-demonyong mukha at ang masamang diwa ng ateistang Partido Komunista ng Tsina, at nabuo ang napakatinding galit dito. Gumagamit ito ng karahasan at mga kasinungalingan upang protektahan ang sarili nitong posisyon ng pagiging dominante; hibang nitong inaapi at inuusig ang mga taong naniniwala sa Diyos. Ginagamit nito ang lahat ng uri ng panlalansi upang pigilan at gambalain ang gawain ng Diyos sa lupa, at sukdulang kinapopootan ang katotohanan. Ito ang pinakamatinding kalaban ng Diyos at kalaban din nating mga mananampalataya. Matapos pagdaanan ang kapighatiang ito, nakikita kong ang salita lamang ng Diyos ang makapagdadala ng buhay sa tao. Nang ako ay nasa pinakadesperadong kalagayan o nasa bingit ng kamatayan, ang salita ng Diyos ang nagbigay sa akin ng pananampalataya at tapang, at nagtulot sa akin na mahigpit na kumapit sa buhay. Salamat sa Diyos sa pangangalaga sa akin sa pinakamadidilim at pinakamahihirap na mga araw na iyon. Sobra-sobra ang pag-ibig Niya para sa akin.

85. Isang Panahon ng Brutal na Pagpapahirap

Ni Chen Hui, Tsina

Lumaki ako sa isang karaniwang pamilya sa Tsina. Kabilang sa militar ang aking ama at dahil hinubog at inimpluwensyahan niya ako mula sa murang edad, naniwala akong ang tawag at tungkulin ng isang sundalo ay ang maglingkod sa inang bayan, sumunod sa mga utos at maglingkod nang walang pag-iimbot sa ngalan ng Partido Komunista at ng mga tao. Naging determinado rin akong maging isang sundalo at sumunod sa mga yapak ng aking ama. Gayunpaman, nang lumipas ang panahon at naganap ang ilang pangyayari, dahan-dahang nabago ang landas ng aking buhay at ang oryentasyon ng aking mga hangarin. Noong 1983, narinig ko ang ebanghelyo ng Panginoong Jesus. Ang espesyal na paggabay ng Banal na Espiritu ang nagpahintulot sa isang tulad ko, na nilason na ng ateismo at ideolohiyang Komunista ng Tsina mula sa murang edad, na malalim na mapukaw ng pagmamahal ng Panginoong Jesus. Pagkarinig sa ebanghelyo, sinimulan ko ang isang buhay ng paniniwala sa Diyos—nagsimula ako sa pagdalo sa iglesia, pananalangin, at pag-awit ng mga himno sa pagpupuri sa Panginoon. Dinalhan ako ng malaking katahimikan at kapayapaan ng bagong buhay na ito. Noong 1999, tinanggap ko ang ebanghelyo ng mga huling araw ng nagbalik na Panginoong Jesus—ang Makapangyarihang Diyos. Sa pamamagitan ng walang tigil na pagbabasa ng salita ng Diyos at pakikipagpulong at pagbabahagian sa aking mga kapatid, naunawaan ko ang maraming katotohanan at nalaman ko ang agarang intensyon ng Diyos na iligtas ang sangkatauhan. Naramdaman kong pinagkalooban ng Diyos ang bawat isa sa atin ng isang malaking bokasyon at responsibilidad, kaya masigasig kong inilaan ang aking sarili sa gawain ng pagpapakalat ng ebanghelyo.

Gayunpaman, sinira ng malupit na pag-uusig ng gobyernong CCP ang aking tahimik at masayang buhay. Noong Agosto ng 2002, naglakbay ako sa hilagang-kanluran kasama ang aking asawa para ikalat ang ebanghelyo sa ilan sa aming mga kamanggagawa sa Panginoon. Isang gabi, habang nakikipagpulong ako sa dalawang kapatid na katatanggap pa lang kamakailan ng gawain ng Diyos sa mga huling araw, bigla akong nakarinig ng malakas na tunog at nakita kong bayolenteng sinipa ang pinto at anim o pitong mukhang halimaw na pulis na may hawak na baton ang nagmamadaling pumasok. Tinuro ako ng isa sa mga pulis at pasinghal na sinabing, “Posasan siya!” Inutusan kami ng dalawang pulis na tumayo sa tabi ng dingding at huwag kumilos, habang sinimulan nilang maghalughog sa mga kahon at baul sa bahay na parang isang grupo ng mga sumasalakay na bandido. Maingat silang naghanap ng anumang hinihinala nilang maaaring magamit para taguan ng mga bagay at, hindi nagtagal, nagmukhang parang dinaanan ng bagyo ang buong lugar. Sa wakas, isa sa mga pulis ang nakakita ng isang pamplet ng ebanghelyo at isang aklat ng salita ng Diyos sa bag ng kapatid ko at tinitigan ako ng masama, sabay sigaw, “Bwiset, nagpapakamatay ka ba? Pumunta pa kayo rito para ikalat ang ebanghelyo ninyo. Saan nanggaling ito?” Hindi ako sumagot kaya sinigawan niya ako at sinabing, “Hindi ka magsasalita, ha? Bubuksan namin ang bibig mong iyan. Kilos! Magsasalita ka sa pupuntahan natin!” Tapos ay kinaladkad niya ako palabas ng bahay at tinulak ako papasok sa police car. Nang oras na iyon, natanto kong hindi lang anim o pitong pulis ang pinadala nila—ang kalye sa labas ay magkabilang nilinyahan ng maraming armadong espesyal na pulis. Nang makita ko kung gaano karaming tao ang pinadala nila para hulihin kami, masyado akong natakot at, nang walang pag-iisip, nagsimula akong magdasal sa Diyos na hinihiling ang Kanyang gabay at proteksyon. Hindi nagtagal matapos iyon, pumasok sa isip ko ang isang sipi ng salita ng Diyos, “Alam mong ang lahat ng bagay sa iyong kapaligiran ay naroon dahil sa Aking pahintulot, Ako ang nagsasaayos nitong lahat. Tingnan ito nang malinaw at bigyang-kasiyahan ang Aking puso sa kapaligirang ibinigay Ko na sa iyo. Huwag matakot, ang Makapangyarihang Diyos ng maraming hukbo ay tiyak na sasaiyo; Siya ay nasa inyong likuran at Siya ang inyong sanggalang” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 26). “Tama iyon!” Naisip ko. “Ang Diyos ang aking haligi; ano mang uri ng sitwasyon ang aking kaharapin, ang Diyos, ang Pinuno at Lumikha ng lahat ng bagay, ay laging nasa aking tabi. Pangungunahan Niya ako na mapagtagumpayan ang anumang sitwasyon na maaari kong harapin. Dahil, Siya ay tapat at Siya ang namumuno at nangangasiwa ng lahat ng bagay.” Habang iniisip ang mga bagay na ito, nabawi ko ang aking kahinahunan.

Mga bandang alas-diyes ng gabing iyon nang dalhin ako sa Criminal Police Brigade. Kinunan ako ng litrato, at pagkatapos ay dinala ako sa isang interrogation room. Nagulat ako nang makitang mayroon na roong apat o limang mukhang sangganong lalake na nakatitig sa akin pagpasok ko. Pagkapasok na pagkapasok ko sa kwarto, pinalibutan nila ako na parang isang grupo ng mga gutom na lobo na tila naghahanda nang pumatay. Labis akong kinabahan at desperadong nagdasal sa Diyos. Noong una, hindi ako sinaktan ng mga pulis na iyon, inutusan lang nila akong manatiling nakatayo sa loob ng tatlo o apat na oras. Tumayo ako nang napakatagal kaya nagsimulang sumakit at mamanhid ang aking mga binti at paa, at labis na napagod ang buong katawan ko. Nang mga ala-una o alas-dos ng umaga, pumasok ang hepe ng Criminal Police Brigade para tanungin ako. Hindi ko napigil na manginig dahil sa kaba. Tinitigan niya ako at sinimulan akong tanungin, “Magsalita ka! Taga-saan ka? Sino ang kontak mo rito? Sino ang superior mo? Saan kayo nagtitipon? Ilang tao ang nagtatrabaho sa ilalim mo?” Nang hindi ako nagsalita, sumabog siya sa galit, sinabunutan niya ako at pinaulanan ng mga suntok at sipa. Nang bumagsak na ako sa sahig dahil sa pangbubugbog, itinuloy niya ang mas malakas pang pagsipa sa akin. Umugong agad ang tainga ko kaya wala akong marinig na anuman, at parang sasabog ang ulo ko dahil sa matinding sakit. Dahil sa sakit, hindi ko napigilang sumigaw. Matapos ang ilang sandali pa ng pakikipagbuno, nakahiga ako sa sahig, hindi makakilos. Sinunggaban uli ako ng hepe sa buhok at hinila ako patayo, at sa puntong iyon apat o lima sa mga sangganong iyon ang pumalibot sa akin at sinimulan akong sipain at suntukin; natumba ako sa sahig, nakatakip sa ulo ko ang mga kamay ko, nagpagulung-gulong ako dahil sa sakit. Hindi nagpigil ang mga sangganong pulis na iyon—may nakamamatay na puwersa ang bawat sipa at bawat suntok. Habang sinasaktan nila ako, sumisigaw sila, “Magsasalita ka ba o hindi? Hinahamon kitang huwag magsalita! Magsalita ka o papatayin ka!” Nang makita ng hepe na hindi pa rin ako nagsasalita, malakas niya akong sinipa sa bukung-bukong. Sa tuwing sinisipa niya ako, pakiramdam ko ay parang may nagbabaon ng pako sa mga buto ko, talagang napakasakit noon. Matapos iyon, pinagpatuloy nila ang pagsipa sa akin kung saan-saan hanggang sa pakiramdam ko ay nadurog na nila ang bawat buto sa katawan ko, at nagdulot ng matinding sakit ang malalakas na paghilab sa loob ko kaya halos hindi na ako makahinga. Naghahabol ako ng hininga habang nakahiga sa sahig at umiiyak dahil sa matinding paghihirap. Sa puso ko, tinawag ko ang Diyos at sinabing, “Diyos ko! Hindi ko na kaya. Protektahan Mo ako dahil pakiramdam ko ay hindi ko na malalagpasan ang gabing ito. Mahal kong Diyos, bigyan Mo ako ng lakas. …” Hindi ko alam kung gaano katagal nagpatuloy ang pagpapahirap. Nakaramdam lang ako ng matinding hilo at matinding sakit na para bang pinagpira-piraso na ang katawan ko. Namanhid ang buo kong katawan dahil sa tindi ng sakit. Sinabi ng isa sa mga sangganong pulis, “Mukhang hindi pa sapat ang inabot mo. Magsasalita ka rin!” Habang nagsasalita siya, pinulot niya yung parang martilyong de-kuryente at ipinukpok iyon sa noo ko. Ramdam ko ang bawat hampas hanggang sa mga buto ko, at sa tuwing papaluin niya ako, namamanhid ang aking buong katawan, tapos ay manlulupaypay ako at walang tigil na manginginig. Nang makita nila ang tindi ng paghihirap ko, tila natuwa sila sa ginawa nila at nagsimulang tumawa nang malakas. Sa gitna ng aking paghihirap, isang sipi ng salita ng Diyos ang nagbigay sa akin ng patnubay at kaliwanagan: “Dapat kang magdusa ng kahirapan alang-alang sa katotohanan, dapat mong ibigay ang iyong sarili sa katotohanan, dapat kang magtiis ng kahihiyan para sa katotohanan, at upang higit pang makamit ang katotohanan, dapat kang sumailalim sa higit pang pagdurusa. Ito ang dapat mong gawin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Binigyan ako ng hindi kapani-paniwalang lakas ng salita ng Diyos, at inulit-ulit ko sa isip ko ang sipi. Naisip ko: “Hindi ako maaaring sumuko kay Satanas at biguin ang Diyos. Upang makamit ang katotohanan, nangangako akong titiisin ang anumang paghihirap, at kahit pa magdulot iyon ng aking kamatayan, magiging sulit pa rin iyon at hindi mauuwi sa wala ang buhay ko!” Buong magdamag akong tinanong ng grupo ng mga demonyong iyon hanggang sa sumunod na umaga, ngunit dahil mayroon akong salita ng Diyos para magpalakas sa akin, natagalan ko ang pagpapahirap nila. Sa huli, naubos na nila ang lahat ng estratehiyang maiisip nila at walang magawang sinabing, “Parang isang karaniwang maybahay ka lang na walang anumang talento, kaya paano ka binigyan ng Diyos mo ng matinding lakas?” Alam kong hindi sa akin sumuko ang mga sangganong pulis na iyon, kundi sumuko sila sa ilalim ng awtoridad at kapangyarihan ng Diyos. Personal kong nasaksihan na ang salita ng Diyos ang katotohanan, na kaya no’ng puspusin ang tao ng matinding lakas, at na sa pagsasagawa alinsunod sa salita ng Diyos ay mapagtatagumpayan ng tao ang kanyang takot sa kamatayan at matatalo si Satanas. Bilang resulta ng lahat ng ito, lalo pang lumakas ang aking pananalig sa Diyos.

Sa umaga ng pangalawang araw bandang alas-siyete, dumating ang hepe para tanungin ako uli. Nang makita niyang hindi pa rin ako magsasalita, sinubukan niya akong painan ng panibago na namang panlalansi. Isang nakakalbo at naka-sibilyang pulis ang pumasok, tinulungan akong tumayo, at pinaupo ako sa isang sofa. Inayos niya ang damit ko, tinapik ako sa balikat at, nagkukunwaring nagmamalasakit, sinabi sa akin nang may huwad na ngiti, “Tingnan mo ang sarili mo, walang saysay ang paghihirap nang ganito. Kausapin mo lang kami at makakauwi ka na. Bakit kailangan mong manatili rito at tiisin ang lahat ng paghihirap na ito? Hinihintay ka na sa bahay ng mga anak mo. Alam mo ba kung gaano kasakit sa akin na makita kang naghihirap nang ganito?” Habang nakikinig sa lahat ng kasinungalingan niya at nakatingin sa kasuklam-suklam at makapal niyang mukha, pinigil ko ang galit ko at naisip ko sarili ko, “Demonyo ka lang na nagsasabi ng lahat ng uri ng mga kasinungalingan para linlangin ako. Huwag kang umasa ni isang saglit na tatraydurin ko ang Diyos. Ni huwag kang mangarap na magsasalita ako ni isang salita tungkol sa iglesia!” Nang makita ng pulis na wala iyong epekto sa akin, tiningnan niya ako nang malaswa at sinimulan akong kapain gamit ang kamay niya. Kusa akong lumayo sa kanya, pero hinawakan ako ng bastos na iyon ng isa niyang kamay para hindi ako makagalaw tapos ay pinisil ng isa niyang kamay ang dibdib ko. Napasigaw ako sa sakit at nakaramdam ng matinding galit sa taong iyon; nanginig ang buong katawan ko dahil sa tindi ng galit ko at dumaloy ang luha sa pisngi ko. Tiningnan ko siya na puno ng poot at, nang makita niya ang mga mata ko, binitawan niya ako. Sa personal kong karanasang ito, talagang nasaksihan ko ang masama, reaksyunaryo at malupit na kalikasan ng gobyernong CCP. Nakita ko kung paanong ang “Pulisya ng mga Tao” na nagtatrabaho para sa institusyon ng CCP ay talagang mga kasuklam-suklam na sanggano lang na makakapal ang mukha at mga kriminal na walang anumang konsensya! Dahil hindi pa ako uminom ni isang patak ng tubig sa loob ng bente-kwatro oras, pagod na pagod at said na ang katawan ko at hindi talaga ako sigurado kung makakatagal pa ako. Bigla akong nakaramdam ng matinding kalungkutan at kawalan ng pag-asa. Noong sandaling iyon, naisip ko ang isang himno sa iglesia: “Kahit inapi at dinakip ng malaking pulang dragon, mas lalo akong desididong sundin ang Diyos. Nakikita ko kung gaano kasama ang malaking pulang dragon; paano nito maaatim ang Diyos? Dumating na ang Diyos sa katawang-tao—paanong hindi pa ako susunod sa Kanya? Tinatalikdan ko si Satanas, at sinusunod ang Diyos nang may matibay na kalooban. Saanman may kapangyarihan ang diyablo, mahirap ang landas ng pananampalataya sa Diyos. Sinusubukan akong sakmalin ni Satanas; walang ligtas na lugar upang tirhan. Ang pagsampalataya at pagsamba sa Diyos ang talagang tamang gawin. Sa aking pagpiling ibigin ang Diyos, magiging tapat ako hanggang sa wakas. Ang mga panlalansi ng diyablo ay malupit, mapanira, at tunay na kasuklam-suklam. Sa pagkakaroon ng malinaw na pagtingin sa anyo ni Satanas, mas higit ko pang iniibig si Cristo. Hindi ako patatalo kay Satanas, o magkakaroon ng walang kabuluhang pamumuhay. Titiisin ko ang lahat ng pagdurusa, paghihirap, at sakit, at magtitiis sa mga pinakamadidilim na gabi. Upang mabigyang kaaliwan ang Diyos, magpapakita ako ng matagumpay na patotoo at ipahihiya si Satanas” (“Bumabangon sa Kabila ng Kadiliman at Pang-aapi” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Ang mapang-akit at mapuwersang himnong ito ay isang malaking pampasigasig sa akin: Inuusig ng mga demonyong ito ang mga naniniwala sa Diyos sa ganitong paraan dahil namumuhi sila sa Diyos. Ang duwag at masama nilang layunin ay ang pigilin kami sa paniniwala at pagsunod sa Diyos at sa ganoon ay gambalain at sirain ang gawain ng Diyos at wasakin ang pagkakataon ng sangkatauhan na maligtas. Sa mahalagang sandaling ito ng espirituwal na pakikipaglaban, hindi ako maaaring magpatalo at hayaan ang sarili kong maging tampulan ng biro ni Satanas. Habang lalo akong pinahihirapan ni Satanas, mas malinaw kong nakikita ang demonyo nitong mukha at mas lalo kong ginugustong talikuran iyon at tumayo sa panig ng Diyos. Naniniwala akong mananaig ang Diyos, at tiyak na matatalo si Satanas. Hindi ako maaaring sumuko, at gusto kong umasa sa Diyos at magbigay ng isang malakas at umaalingawngaw na patotoo para sa Kanya.

Nang mapagtanto ng pulisya na wala silang makukuhang anumang mahalagang impormasyon mula sa akin, itinigil na nila ang interogasyon at, noong gabing iyon, dinala nila ako sa isang detention house. Noong puntong iyon, hindi na ako makilala dahil sa bugbog—namamaga ang mukha ko, hindi ko maidilat ang mga mata ko at puno ng sugat ang labi ko. Tiningnan ako ng mga guwardiya sa kulungan at, nang makitang halos mamatay na ako sa bugbog, ayaw nilang maging responsable sa kung ano ang nangyari at tumanggi sila na tanggapin ako. Gayunpaman, matapos ang ilang negosasyon, pinapasok din ako nang mga alas-siyete ng gabi at dinala ako sa isang selda.

Noong gabing iyon, kinain ko ang una kong pagkain mula nang inaresto ako: isang matigas, maitim, at magaspang na siopao na mahirap nguyain at lunukin, at isang mangkok ng sabaw ng lantang mga gulay na may lumulutang na patay na mga uod at dumi sa ilalim ng mangkok. Hindi ako no’n napigilan na mabilis na ubusin ang pagkaing iyon. Dahil isa akong mananampalataya, sa mga sumunod na araw, madalas udyukan ng correctional officer ang ibang preso na gawing impiyerno ang buhay ko. Isang beses, nag-utos ang punong preso sa selda namin at sinunggaban ng mga alipores niya ang buhok ko at iniuntog ang ulo ko sa pader. Sa sobrang lakas ng pagkakauntog nila sa ulo ko nakaramdam ako ng pagkahilo at hindi ako makakita nang diretso. At saka, hindi nila ako pinapayagang matulog sa kama sa gabi kaya kinailangan kong matulog sa malamig na sementadong sahig malapit sa kubeta. Bukod pa rito, pinabigkas sa akin ng mga guwardiya ang mga patakaran ng kulungan at, pag nagkamali ako sa pagbigkas o nakalimutan ko ang mga iyon, hinahagupit nila ako ng isang balat na sinturon. Dahil sa hinarap ko itong halos palagiang hindi makataong pagpapahirap at panghihiya, nanghina ako, at naisip kong mas mabuting mamatay na lang kaysa maghirap na gaya ng isang nakakulong na hayop araw-araw. Sa maraming okasyon, nang malapit ko nang iuntog ang ulo ko sa pader at tapusin ang lahat, ang mga salita ng Diyos ay ginagabayan ako, sinasabing, “Sa mga huling araw na ito ay kailangan ninyong magpatotoo sa Diyos. Gaano man kalaki ang inyong pagdurusa, dapat kayong magpatuloy hanggang sa kahuli-hulihan, at maging sa inyong huling hininga, kailangan pa rin kayong maging tapat sa Diyos at magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos; ito lamang ang tunay na pagmamahal sa Diyos, at ito lamang ang malakas at matunog na patotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). Ang mga salita ng Diyos ang nagbigay sa akin ng lakas ng loob at nagpasaya sa aking puso. Habang pinagninilayan ko ang mga salita ng Diyos, tumulo ang mga luha mula sa mga mata ko. Naisip ko kung paanong nang brutal akong binubugbog ng mga sangganong pulis, ang pagmamahal ng Diyos ang nag-alaga sa akin sa buong panahong iyon, pinatnubayan Niya ako gamit ang mga salita Niya, at binigyan Niya ako ng pananalig at lakas, at tinulutan Niya akong ayaw-patalong makaligtas sa kakila-kilabot na pagpapahirap na iyon. Matapos akong abusuhin at apihin ng punong preso ng selda namin at pahirapan ng ibang mga preso hanggang sa punto kung saan muntik na akong mawala sa katinuan at iniisip nang tapusin ang sarili kong buhay, binigyan uli ako ng mga salita ng Diyos ng pananalig at tapang upang bumangong muli. Kung wala sa tabi ko ang Diyos, nagbabantay sa akin, baka matagal na akong namatay sa pagpapahirap ng masasamang halimaw na iyon. Sa harap ng matinding pagmamahal at awa ng Diyos, hindi na ako makakalaban nang pasibo at makapagdudulot ng kalungkutan sa puso ng Diyos. Kailangan kong matatag na manindigan sa Diyos at suklian ang pagmamahal Niya ng katapatan. Sa hindi inaasahan, nang malunasan ko na ang kalagayan ng aking pag-iisip, idinulot ng Diyos na bumangon at magprotesta ang isa pang preso para sa akin at siya at ang punong preso ay nagkaroon ng malaking away. Sa huli, naglubag din ang loob ng punong preso at pinayagan akong matulog sa kama. Salamat sa Diyos. Kung hindi dahil sa awa ng Diyos, ikamamatay ko o ikapaparalisa ang matagalang pagtulog sa basa at malamig na sementadong sahig, dahil sa mahina kong pangangatawan. Sa ganitong paraan, nagawa kong makatagal sa loob ng dalawang nakakapanghinang buwan sa loob ng kulungan. Noong panahong iyon, dalawang beses pa akong kinuwestiyon ng mga sangganong pulis gamit ang parehong mabuting pulis, masamang pulis na estratehiya. Ngunit, dahil sa proteksyon ng Diyos, nakita ko ang tusong balak ni Satanas at nahadlangan ang kanilang masamang pakana. Sa huli, naubusan na sila ng diskarte at, matapos ang lahat ng kanilang bigong mga interogasyon, sa wakas sinentensyahan nila ako ng tatlong taong pagkakakulong at pinadala ako sa Pangalawang Kulungan ng Kababaihan para bunuin ang aking sentensya.

Mula sa unang araw na dumating ako sa bilangguan, puwersahan akong pinagawa ng nakakapagod na pisikal na gawain. Kinailangan kong magtrabaho nang mahigit sa sampung oras bawat araw, at kinailangan kong mag-knit ng isang sweater, o gumawa ng tatlumpu hanggang apatnapung piraso ng damit, o mag-impake ng sampung libong pares ng chopsticks araw-araw. Kapag hindi ko nagawang kumpletuhin ang mga gawaing ito, hahaba ang pamamalagi ko sa kulungan. Tila ba hindi pa nakakapagod ang matinding pisikal na gawain, sa gabi pinipilit kaming makibahagi sa isang uri ng sapilitang pangungumbinsing pulitikal na naglalayong papanghinain kami, kung saan pinag-aral kami ng mga patakaran sa kulungan, ng batas, Marxism-Leninism, at ang Mao Zedong Thought. Kapag naririnig ko ang mga opisyal ng kulungan na inihahain ang kanilang mga ateistang kalokohan sumasama ang pakiramdam ko at nakakaramdam ako ng matinding galit dahil sa kanilang mga kasuklam-suklam at walang-hiyang pamamaraan. Sa buong panahong ako’y nasa kulungan, hindi ako nagkaroon ng isang gabing matiwasay na tulog—madalas kaming magulat sa aming pagkakatulog sa gitna ng gabi dahil sa mga pito ng mga bantay. Pinababangon at pinatatayo nila kami sa pasilyo nang walang dahilan o inuutusan kami ng mga gawain gaya ng paghila ng mga patatas, mais at patuka. Bawat sako ay may bigat na mahigit sa limampung kilo. Tuwing gabi ng taglamig, kailangan naming labanan ang umaalulong at tagos sa butong malamig na hangin. Gumagapang at paika-ika kami sa paglalakad, paisa-isang paa, minsan bumabagsak pa kami dahil sa bigat ng aming mga dala. Madalas, kinakaladkad ko ang aking pagod na katawan pabalik sa aking selda ng mga alas-dos o alas-tres ng umaga, hapo at maluha-luha. Sa mga ganoong gabi, pinipigilan akong makatulog ng pinaghalong pagod, ginaw at galit. Kapag naiisip ko na kailangan ko pang magtiis ng tatlong mahahabang taon ng pagkakakulong, nakakaramdam ako ng mas matinding kawalan ng pag-asa at ang aking buong katawan ay napaparalisa dahil sa kapaguran. Alam ng Diyos ang aking paghihirap, at sa mga pinakamahirap na bahagi ng buhay ko, pinatnubayan Niya akong maalala ang siping ito ng Kanyang mga salita, “Huwag kang masiraan ng loob, huwag manghina, at gagawin Kong malinaw ang mga bagay-bagay para sa iyo. Ang daan tungo sa kaharian ay hindi masyadong patag; walang ganyan kasimple! Nais ninyo na madaling magkamit ng mga pagpapala, hindi ba? Ngayon, ang bawat tao ay magkakaroon ng mapapait na pagsubok na haharapin. Kung wala ang mga ganitong pagsubok, ang mapagmahal na pusong taglay ninyo para sa Akin ay hindi titibay at hindi kayo magkakaroon ng tunay na pag-ibig para sa Akin. Kahit na binubuo lamang ang mga pagsubok na ito ng maliliit na bagay, dapat dumaan ang lahat ng tao sa mga iyon; magkakaiba lamang ang antas ng kahirapan ng mga pagsubok sa bawat tao” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 41). Malaking ginhawa ang mga salita ng Diyos para sa aking nalulungkot at naghihirap na puso at tinulutan ako ng mga ito na maunawaan ang Kanyang kalooban. Isang tunay na pagsubok ang sitwasyong aking kinalalagyan ngayon. Gustong makita ng Diyos kung mananatili akong tapat sa Kanya sa gitna ng ganitong paghihirap at kung talaga bang mahal ko Siya o hindi. Kahit napakatagal na panahon ang tatlong taon sa kulungan, dahil sa salita ng Diyos na gumagabay sa akin at sa pagmamahal Niyang tumutulong sa akin, alam kong hindi ako nag-iisa. Aasa ako sa Diyos upang matiis ko ang lahat ng sakit at paghihirap at mapagtagumpayan si Satanas. Hindi ko mahahayaan ang sarili kong maging mahina ang loob.

Malinaw ang kadiliman at kasamaan ng pamahalaang CCP sa bawat aspeto ng kulungang ito na pinangasiwaan nila, ngunit palagi kong kasama ang pagmamahal ng Diyos. Isang beses, inutusan ako ng isang bantay na humila ng isang sako ng chopsticks hanggang sa ikalimang palapag. Dahil balot ng yelo ang hagdan, kinailangan kong maglakad nang napakabagal dahil sa bigat ng sako. Gayunpaman, pilit akong pinagmamadali ng bantay, at sa takot na mabugbog ako nang matindi kapag hindi ko nakumpleto ang gawain ko, nag-alala ako at nadulas dahil sa aking pagmamadali, nahulog ako sa hagdan at nabalian ng buto sa sakong. Humandusay ako sa sahig, hindi maigalaw ang aking binti at pinagpawisan nang malamig dahil sa sakit ng aking bali. Gayunpaman, ni hindi nagpakita ng katiting na interes ang bantay. Sinabi niyang nagkukunwari lang ako at inutusan niya akong tumayo at magpatuloy sa trabaho, ngunit hindi ko nagawang tumayo. Isang kapatid mula sa iglesia, na nakakulong din sa parehong bilangguan, ang nakakita sa nangyari at mabilis akong binuhat papunta sa klinika ng kulungan. Sa klinika, basta lang na binendahan ng doktor ang paa ko, binigyan ako ng ilang tableta ng mumurahing gamot at pinaalis na ako. Sa takot na hindi ko maabot ang quota ko sa gawain, hindi pumayag ang bantay na ipagamot ako, kaya kinailangan kong magtrabaho nang may baling paa. Saanman kami magtrabaho, pinapasan ako ng kapatid papunta roon. Dahil itinali nang magkasama ng pagmamahal ng Diyos ang aming mga puso, sa tuwing may pagkakataon siya, binabahaginan ako ng kapatid ng salita ng Diyos upang palakasin ang loob ko. Isa itong napakalaking ginhawa para sa akin sa pinakamababa at pinakamahirap na mga sandali ko. Sa panahong iyon, hindi ko alam kung ilang beses akong nasaktan at nanghina at halos hindi makatayo, at halos wala nang lakas upang huminga, at napakaraming beses akong nagtago sa kubrekama habang lumuluhang nagdarasal sa Diyos, ngunit palaging nagbibigay ng lakas ng loob at ginhawa ang dalawang himnong ito: “Na kaya mong tanggapin ang paghatol, pagkastigo, paghampas, at pagpipino ng mga salita ng Diyos, at, higit pa rito, ay kayang tanggapin ang mga tagubilin ng Diyos, ay itinadhana ng Diyos bago pa ang mga kapanahunan, at kaya hindi ka dapat masyadong mabagabag kapag ikaw ay kinakastigo. Walang sinuman ang makaaagaw sa gawain na nagawa na sa inyo, at sa mga pagpapala na naipagkaloob na sa inyo, at walang sinuman ang makaaagaw sa lahat ng mga naibigay na sa inyo. Ang mga tao ng relihiyon ay hindi maihahambing sa inyo. Hindi ninyo taglay ang malaking kahusayan sa Biblia, at hindi kayo nasasangkapan ng teorya ng relihiyon, nguni’t dahil ang Diyos ay gumawa na sa inyo, nagkamit na kayo ng higit sa kaninuman sa kabuuan ng mga kapanahunan—at kaya ito ang inyong pinakamalaking pagpapala” (“Hindi Mo Maaaring Biguin ang Kalooban ng Diyos” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). “Ang daan patungo sa kaharian ay mabato na maraming problema at kabiguan. Mula kamatayan hanggang buhay sa gitna ng di mabilang na pagpapahirap at luha. Kung walang patnubay at proteksyon ng Diyos, sino ang makakasunod sa Kanya hanggang sa ngayon? Pinamunuan at plinano ng Diyos ang pagsilang natin sa mga huling araw, at mapalad tayo na makasunod kay Cristo. Nagpapakumbaba ang Diyos upang maging Anak ng tao, at dumaranas siya ng labis na kahihiyan. Nagdusa ang Diyos nang labis, paano ako tatawaging tao kung hindi ko mahal ang Diyos? … Sa pagtapak ko sa landas ng pagmamahal sa Diyos, hindi ako kailanman manghihinayang sa pagsunod at pagpapatotoo sa Kanya. Maaari akong maging mahina at negatibo, lumuluha man ako, ang puso ko’y nagmamahal pa rin sa Diyos. Tinitiis ko ang pagdurusa at ibinibigay ko ang pag-ibig ko sa Diyos, hindi na magiging sanhi pa ng Kanyang pighati. Ang pinatibay sa kapighatian ay kasing-ganda ng ginto na idinarang sa apoy; paanong hindi ko ilalaan ang aking puso? Ang daan patungong langit ay mahirap at mabato. Magkakaroon ng mga luha, ngunit mamahalin ko ang Diyos nang mas malalim at walang panghihinayang” (“Awit ng Pagmamahal sa Diyos nang Walang Panghihinayang” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Iniligtas ako ng mga salita at pagmamahal ng Diyos mula sa malalim na kawalan ng pag-asa, at paulit-ulit akong binigyan ng tapang upang patuloy na mabuhay. Sa malamig at madilim na impiyernong ito sa lupa, naranasan ko ang init at proteksyon ng pagmamahal ng Diyos, at determinado akong patuloy na mabuhay para masuklian ko ang pagmamahal ng Diyos. Kahit gaano katindi ang paghihirap ko, kailangan kong magpatuloy; kahit isang hininga na lang ang natitira sa akin, kailangan kong manatiling tapat sa Diyos. Sa tatlong taon ko sa kulungan, pinakanapukaw ako nang bigyan ako ng aking kapatid ng ilang pahina ng sulat-kamay na salita ng Diyos. Na nagawa kong magbasa ng salita ng Diyos sa isang kulungang pinatatakbo ng mga diyablo na may seguridad na mas mahigpit pa sa Fort Knox ay talagang isang testamento sa napakalaking pagmamahal at awa na ipinapakita sa akin ng Diyos. Ang mga salitang ito ng Diyos ang nagpalakas ng loob at gumabay sa akin, na tinulutan akong matiis ang pinakamahirap na panahong iyon.

Noong Setyembre ng 2005, natapos ang aking sentensya at sa wakas malalagpasan ko na rin ang madidilim na araw ng aking pagkakakulong. Habang papalabas ako ng kulungan, huminga ako nang malalim at nagpasalamat sa Diyos mula sa kaibuturan ng aking puso para sa Kanyang pagmamahal at proteksyon, na nagtulot sa akin na makatagal sa aking panahon sa bilangguan. Dahil sa personal kong karanasan ng pang-aaresto at pang-uusig ng pamahalaang CCP, alam ko na ngayon kung ano ang matuwid at masama, kung ano ang mabuti at makasalanan, at kung ano ang positibo at negatibo. Alam ko kung ano ang bagay na upang mahanap ko ay kailangan kong iwan ang lahat at kung ano ang bagay na kailangan kong tanggihan nang may poot at pagsumpa. Sa karanasang ito, talagang nalaman ko na ang salita ng Diyos ay sariling buhay ng Diyos at nilagyan ng mahimalang kapangyarihan na maaaring maging pampasigasig sa buhay ng tao. Hangga’t nabubuhay ang tao ayon sa salita ng Diyos, magagawa niyang mapagtagumpayan ang lahat ng puwersa ni Satanas at makakapanaig kahit sa pinakamahirap na kalagayan. Salamat sa Diyos!

86. Ang Bawa’t Araw sa Bilangguan ng CCP

Ni Yang Yi, Tsina

Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Sa maraming lugar, ipinropesiya na ng Diyos na magkakamit Siya ng isang grupo ng mga mananagumpay sa lupain ng Sinim. Dahil sa Silangan ng mundo makakamit ang mga mananagumpay, kaya walang duda na sa lupain ng Sinim tatapak ang Diyos sa Kanyang ikalawang pagkakatawang-tao, sa mismong lugar kung saan namamalaging nakapulupot ang malaking pulang dragon. Doon, kakamtin ng Diyos ang mga inapo ng malaking pulang dragon upang ito ay lubusang matalo at mapahiya. Gigisingin ng Diyos ang mga taong ito, na labis na pinabibigatan ng pagdurusa, upang gisingin sila hanggang sila’y maging lubos na gising, at upang palakarin silang palabas ng hamog at tanggihan ang malaking pulang dragon. Gigising sila mula sa kanilang panaginip, makikilala ang diwa ng malaking pulang dragon, magagawang ibigay ang kanilang buong puso sa Diyos, aahon mula sa pang-aapi ng mga puwersa ng kadiliman, tumayo sa Silangan ng mundo, at maging patunay ng tagumpay ng Diyos. Sa ganitong paraan lamang makakamit ng Diyos ang kaluwalhatian” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 6). Matapos basahin ang mga salitang ito, naisip ko ang pag-aresto sa akin ng Chinese Communist Party mga isang dekada na ang nakararaan.

Enero 23, 2004 noon, gumising ako nang maaga para bisitahin ang isang sister mula sa iglesia. Gayunman, ilegal akong inaresto ng pulis ng CCP sa daan papunta roon. Hinalungkat nila ang bag ko at nakakita sila ng ilang materyal tungkol sa pananampalataya, isang cell phone at isang pager, at kung anu-ano pa. Kalaunan ay dinala nila ako sa Public Security Bureau. Pagdating namin doon, inakay ako ng pulis sa isang kuwarto. Pinaglaruan ng isa sa kanila ang beeper at cell phone ko, na naghahanap ng mga palatandaan. Binuksan niya ang phone pero nakita niyang lobat na ito, pagkatapos ay sinabi niyang ubos na ang baterya. Subukan man niya, hindi niya ito mabuksan. Habang hawak ang cell phone, mukhang nag-aalala siya. Nagtaka rin ako—katatapos ko lang i-charge ang cell phone noong umagang iyon. Paano mauubusan ng baterya iyon? Bigla kong natanto na mahimala itong ginawa ng Diyos para mapigil ang mga pulis sa paghahanap ng anumang impormasyon tungkol sa iba pang mga kapatid. Naunawaan ko rin ang mga salitang sinambit ng Diyos: “Anuman at lahat ng bagay, buhay man o patay, ay lilipat, magbabago, mapapanibago, at maglalaho alinsunod sa mga iniisip ng Diyos. Ganito pinamumunuan ng Diyos ang lahat ng bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao). Totoo nga, lahat ng bagay at lahat ng pangyayari ay nasa mga kamay ng Diyos. Buhay man o patay, lahat ng bagay ay sumasailalim sa pagbabago ayon sa mga kaisipan ng Diyos. Sa sandaling ito, nagtamo ako ng tunay na pagkaunawa kung paano naghahawak ng kataas-taasang kapangyarihan ang Diyos at paano Niya isinasaayos ang lahat ng bagay. Bukod pa riyan, nagkaroon ako ng kumpiyansang kailangan ko para umasa sa Diyos sa harap ng parating na interogasyon. Habang nakaturo sa mga bagay na nasa bag, nag-aakusang nagtanong ang opisyal na pulis: “Ipinapakita ng mga ito na malinaw na hindi ka ordinaryong miyembro ng iglesia. Isa ka siguro sa mataas na pamunuan, isang importanteng tao. Dahil ang mas mabababang pinuno ay walang mga beeper o cell phone. Tama ba ako?” “Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo,” sagot ko. “Nagkukunwari kang hindi mo naiintindihan!” sigaw niya, pagkatapos ay inutusan akong umiskuwat at magsimulang magsalita. Nakikitang hindi ako papatol, pinaligiran nila ako at sinimulang pagbubuntalin at sipain—na para bang gusto nila akong patayin. Duguan at maga ang mukha ko, sobrang sakit ng buong katawan ko, hinimatay ako sa sahig. Galit na galit ako. Gusto kong mangatwiran sa kanila, ipagtanggol ang kaso ko: Ano ang nagawa kong mali? Bakit ninyo ako binugbog nang ganoon? Pero wala akong paraan para makausap ko sila nang matino, dahil hindi matinong kausap ang pamahalaang CCP. Naguluhan ako, pero ayaw kong bumigay sa mga pambubugbog nila. Nang nalilito na ako, bigla kong naisip kung paano, dahil masyadong wala sa katwiran ang masasamang opisyal na ito ng pamahalaang CCP, dahil ayaw nila akong makapangatwiran, hindi ko kailangang sabihin sa kanila ang anuman. Mas mabuti pang manahimik na lang ako—sa gayon ay mawawalan ako ng silbi sa kanila. Nang maisip ko ito, hindi ko na pinakinggan ang sinasabi nila. Nang makita nilang walang epekto sa akin ang pamamaraang ito, nagwala ang masasamang pulis at lalong naging mabangis: Pinahirapan nila ako nang husto para magtapat ako. Ipinosas nila ako sa isang silyang bakal na nakaturnilyo sa sahig sa isang posisyon na hindi ako makaiskuwat ni makatayo. Inilagay ng isa sa kanila sa silya ang kamay kong hindi nakaposas at pinagpapalo ito ng sapatos, at tumigil lang nang mangitim na ang kamay ko samantalang tinapakan naman ng isa pa ng kanyang sapatos na balat ang mga paa ko, at inikut-ikot pa ang kanyang sapatos sa mga daliri ng mga paa ko para durugin ang mga ito, kung kailan ko naranasan ang pambihira at gumuguhit na sakit na direktang patungo sa puso ko. Pagkatapos niyon, pinaghalinhinan ako ng anim o pitong pulis. Isa sa kanila ang nagtuon sa mga kasu-kasuan ko, at inipit nang husto ang mga ito kaya isang buwan pagkaraan ay hindi ko pa rin maibaluktot ang braso ko. Ang isa naman ay sinabunutan ako at ipinagwagwagan ang ulo ko, pagkatapos ay hinila ito patalikod kaya nakatingala ako. “Tumingin ka sa langit at tingnan mo kung mayroong Diyos!” mabangis na sabi niya. Nagpatuloy sila hanggang gumabi. Nang makitang wala silang makukuhang anuman sa akin, at dahil Chinese New Year, itinuloy nila ako sa detention house.

Pagdating ko sa detention house, inilagay ako ng mga guwardiya sa isang selda at pagkatapos ay gumawa ng maraming tsismis tungkol sa akin at inudyukan ang mga preso na pahirapan ako. Araw-araw akong pinaglaruan ng mga preso: Noong 8 o 9 degrees below zero ang lamig, ibinabad nila ang sapatos ko; lihim nilang binuhusan ng tubig na hindi pinakuluan ang pagkain ko; sa gabi, habang tulog ako, binasa nila nang husto ang cotton-padded jacket ko; pinatulog nila ako sa tabi ng kubeta, madalas nila akong alisan ng kumot sa gabi at sabunutan para hindi ako makatulog; inagaw nila ang tinapay ko; pinilit nila akong linisin ang kubeta, at pilit nilang isinubo ang tira-tira nilang gamot sa bibig ko, hindi nila ako hinayaang makaihi at makatae; at iba pa. Kung hindi ko ginawa ang anumang sinabi nila, pagkakaisahan nila ako at bubugbugin—at madalas sa gayong mga pagkakataon nagpupulasan ang mga guwardiya sa bilangguan o umiikot na mga bantay o nagkukunwaring wala silang nakita; kung minsan nagtatago pa sila sa di-kalayuan at nanonood. Kung palipasin ng mga bilanggo ang ilang araw na hindi ako pinahihirapan, inuudyukan sila ng mga guwardiya sa bilangguan na bugbugin ako. Napuno ako ng pagkamuhi sa mga guwardiya dahil sa malupit na pagpapahirap nila sa akin. Kung hindi pa ito nakita ng sarili kong mga mata at personal itong naranasan, hinding-hindi ako maniniwala na ang pamahalaang CCP, na dapat ay puno ng kabaitan at moralidad, ay kayang maging napakasama, nakakatakot, at kasuklam-suklam—hinding-hindi ko sana nakita ang tunay na mukha nito, isang mukhang mapanlinlang at traidor. Lahat ng sinasabi nitong “naglilingkod sa mga tao, bumubuo ng sibilisado at nagkakasundong lipunan”—mga kasinungalingan ito na nilayon para linlangin at dayain ang mga tao, ito ay isang paraan, isang pakana, ng pagpapaganda sa sarili nito at pagtatamo ng papuri na hindi nararapat dito. Noong panahong iyon, naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Hindi na gaanong nakapagtataka, kung gayon, na nananatiling ganap na nakatago ang Diyos na nagkatawang-tao: Sa isang madilim na lipunang tulad nito, kung saan ang mga demonyo ay walang puso at hindi makatao, paanong matitiis ng hari ng mga diyablo, na pumapatay ng mga tao nang walang pakundangan, ang pag-iral ng isang Diyos na kaibig-ibig, mabait, at banal din? Paano nito maaaring papurihan at ipagsaya ang pagdating ng Diyos? Ang mga sunud-sunurang ito! Sinusuklian nila ng poot ang kabaitan, matagal na nilang hinamak ang Diyos, inaabuso nila ang Diyos, sukdulan ang kanilang kalupitan, wala sila ni bahagyang pagsasaalang-alang para sa Diyos, nandarambong sila at nanloloob, nawalan na silang lubusan ng budhi, wala silang konsensya, at tinutukso nila ang mga walang-muwang upang mawalan ng katwiran. Mga ninuno ng sinauna? Minamahal na mga lider? Tinutulan nilang lahat ang Diyos! Iniwan ng kanilang panghihimasok ang lahat sa silong ng langit sa isang kalagayan ng kadiliman at ganap na kaguluhan! Kalayaang pangrelihiyon? Lehitimong mga karapatan at mga interes ng mga mamamayan? Ang mga iyon ay mga pandarayang lahat para pagtakpan ang kasalanan!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 8). Para pilitin akong itanggi at ipagkanulo ang Diyos, hindi tumigil ang CCP sa pagpapahirap at pamiminsala sa akin—subalit hindi nito alam na nang lalo akong pahirapan nito, lalo kong nakita nang mas malinaw na mukhang demonyo ito, at lalo ko itong kinamuhian at tinanggihan sa kaibuturan ng puso ko. Lalo akong naging matatag sa pagsunod sa Diyos.

Nakikita na hindi nila ako mapipilit na sabihin ang anumang gusto nila, ginawa nila ang lahat—sa mga tao man, o sa mga materyal o pinansyal na paraan—na mamanhik-manaog sa pagtatanong ng katibayan na isa akong mananampalataya sa Diyos. Tatlong buwan pagkaraan, lahat ng pagmamadali nila ay nawalan ng saysay. Sa huli, inilahad na nila ang huli nilang baraha: Nakakita sila ng dalubhasang interogador. Ang sabi ay lahat ng dinala sa kanya ay sumailalim sa kanyang tatlong uri ng pagpapahirap, at walang sinumang hindi nagtapat kailanman. Isang araw, dumating ang apat na opisyal na pulis at sinabi sa akin: “Dadalhin ka namin ngayon sa isang bagong tahanan.” Sumunod, itinulak nila ako sa isang sasakyang naghahatid sa mga bilanggo, ipinosas ang mga kamay ko sa aking likuran, at tinalukbungan ang ulo ko. Hindi ko alam kung paano nila ako planong pahirapan, kaya medyo kinabahan ako. Noon din, naisip ko ang mga salita ng Panginoon, “Sapagka’t ang sinumang mag-ibig iligtas ang kanyang buhay ay mawawalan nito: at ang sinumang mawalan ng kanyang buhay dahil sa Akin ay makakasumpong niyaon” (Mateo 16:25). Ang mga salita ng Panginoon ay nagbigay sa akin ng pananampalataya at lakas. Kung nais nating maniwala at sumunod sa Diyos sa abandonadong lugar ng China, kailangang magkaroon tayo ng lakas ng loob na ihandog ang ating buhay. Handa akong mamatay noon para sa Diyos. Sa gulat ko, matapos pumasok sa sasakyan, di-sinasadyang naulinigan ko ang pag-uusap ng masasamang pulis. Tila dadalhin nila ako sa isang lugar para interogahin. Ah! Hindi nila ako dadalhin para patayin—at naghahanda pa naman akong mamatay na isang martir para sa Diyos! Habang iniisip ko ito, sa kung anong dahilan ay sinikipan ng isa sa mga pulis ang mga tali ng talukbong sa ulo ko. Hindi nagtagal, nagsimula akong maasiwa—pakiramdam ko ay para akong sinasakal. Nagsimulang bumula ang bibig ko, pagkatapos ay panay ang suka ko. Pakiramdam ko isusuka ko ang bituka ko. Nahilo ako, naliyo, at hindi ko maimulat ang mga mata ko. Walang lakas ang anumang bahagi ng katawan ko, na para bang paralisado ako. Pakiramdam ko may malagkit na bagay sa bibig ko na hindi ko kayang ilabas. Noon pa man ay mahina na ako, at matapos abusuhin nang ganito nadama ko na nasa panganib ako, at na baka tumigil ang paghinga ko anumang oras. Sa gitna ng sakit, nagdasal ako sa Diyos: “Diyos ko! Hinihiling kong protektahan Mo ang puso ko. Mabuhay man ako o mamatay, hindi Kita ipagkakanulo.” Kalaunan, dumating ang sasakyan sa isang hotel. Dinala nila ako sa isang saradong silid. Hindi naglaon, dumating ang “eksperto sa interogasyon” na nabanggit ng pulis. Lumakad siya sa harap ko at sinunggaban ako. Matapos akong sampalin nang maraming beses sa mukha, pinagsusuntok niya ako nang ilang beses sa dibdib at likod, pagkatapos ay tinanggal niya ang isa sa kanyang sapatos na balat at inihampas iyon sa mukha ko. Matapos niya akong bugbugin nang ganito, naglaho ang pakiramdam ko na mayroon akong hindi mailuwa o maisuka. Hindi na ako masyadong hilo at kaya ko nang imulat ang mga mata ko. Unti-unting bumalik ang pakiramdam sa mga kamay at paa ko, at nagsimulang bumalik ang lakas sa katawan ko. Sumunod, marahas niyang sinunggaban ang mga balikat ko at itinulak ako sa pader, na inuutusan akong tumingin sa kanya at sagutin ang kanyang mga tanong. Nagalit siya nang makita niyang hindi ko siya pinapansin, at sinubukan niyang kunin ang reaksyon ko sa pamamagitan ng panlalait, paninirang-puri at paglapastangan sa Diyos. Ginamit niya ang pinaka-nakamumuhi at kasuklam-suklam na paraan para bitagin ako, at nagbabantang sinabi: “Sinasadya kong pahirapan ka sa paraang hindi makakayanan ng katawan mo’t kaluluwa, para maranasan mo ang sakit na hindi kayang danasin ng normal na tao—nanaisin mo nang mamatay. Sa huli, magmamakaawa ka sa akin na pakawalan na kita, at doon magkakaroon ng katuturan ang sasabihin mo, at sasabihin mo na hindi hawak ng Diyos ang kapalaran mo—ako ang mayhawak niyon. Kung gusto kong mamatay ka, mangyayari iyon kaagad. Kung gusto kong mabuhay ka, mabubuhay ka, at anumang paghihirap ang gusto kong danasin mo, daranasin mo iyon. Hindi ka maililigtas ng iyong Makapangyarihang Diyos—mabubuhay ka lang kung magmamakaawa ka sa amin na iligtas ka.” Nahaharap sa kasuklam-suklam, walanghiya, nakamumuhing masasamang-loob na ito, sa mababangis na hayop na ito, sa masasamang demonyong ito, talagang gusto kong labanan sila. “Lahat ng bagay sa langit at sa lupa ay nililikha ng Diyos at kontrolado Niya,” naisip ko. “Ang kapalaran ko ay sumasailalim din sa dakilang kapangyarihan at mga plano ng Diyos. Ang Diyos ang Tagapamagitan ng buhay at kamatayan; sa palagay mo ba mamamatay ako dahil gusto mo?” Sa sandaling iyon, punung-puno ng galit ang puso ko. Lahat ng kasuklam-suklam na mga kilos na ginawa ng mga pulis sa akin at lahat ng paglapastangan at paglaban sa Diyos na nasabi nila ngayon ay malinaw na naglantad sa kanilang kademonyohan bilang mga napopoot sa katotohanan at lumalaban sa Diyos, at ito ang magiging katibayang kailangan para matiyak ang pagsumpa, pagpaparusa at pagwasak ng Diyos.

Nang ayaw kong magtapat, napahiya nang husto ang dapat na eksperto. Pagalit niyang pinilipit ang isang braso ko sa likod ko at hinila ang isa pa sa likod ng balikat ko, pagkatapos ay magkasamang ipinosas nang mahigpit ang mga kamay ko. Wala pang isang oras pagkaraan, tumulo ang malalaking butil ng pawis sa mukha ko at sa mga mata ko, kaya hindi ko maimulat ang mga iyon. Nakikitang hindi ko pa rin sasagutin ang kanyang mga tanong, inihagis niya ako sa sahig, pagkatapos ay iniangat ako na nakahawak sa mga posas sa likod ko. Agad kong naramdaman na parang pinupunit sa sakit ang mga braso ko, na para bang nabali ang mga iyon. Napakasakit niyon kaya halos hindi ako makahinga. Sumunod, inihagis niya ako sa pader at pinatayo ako nang pasandal dito. Nanlabo ang mga mata ko sa pawis. Napakasakit kaya punung-puno ng pawis ang buong katawan ko—pati sapatos ko, basang-basa. Noon pa man ay mahina na ako, at sa sandaling ito ay hinimatay ako. Tila nawala ang kakayahan kong huminga sa ilong. Ang nagawa ko lang ay maghabol ng hininga nang nakabuka ang bibig ko. Minsan ko pang nadama na malapit na akong mamatay—siguro sa pagkakataong ito ay talagang mamamatay na ako. Pero sa sandaling iyon, naisip ko si Lucas, isa sa mga disipulo ni Jesus, at ang karanasan niyang ibitin hanggang sa mamatay. Sa puso ko, kusang nagbalik ang aking lakas, at paulit-ulit kong sinabi para ipaalala sa sarili ko: “Namatay si Lucas nang ibitin siya. Kailangan ko ring maging si Lucas, kailangan kong maging si Lucas, maging si Lucas. Kusa kong sinusunod ang mga pagsasaayos at plano ng Diyos, at nais kong maging tapat sa Diyos hanggang kamatayan gaya ni Lucas.” Nang hindi ko na makayanan ang sakit at nasa bingit na ako ng kamatayan, bigla kong narinig na sinabi ng isa sa masasamang pulis na may naaresto silang ilang mananampalataya sa Makapangyarihang Diyos. Sa puso ko, nabigla ako: Ilang kapatid pa ang pahihirapan. Malamang na pahirapan nila nang husto sina brother. Punung-puno ng pag-alala ang puso ko. Panay ang pagdarasal ko nang tahimik para sa kanila. Siguro inantig ako ng Banal na Espiritu; nang lalo akong magdasal, lalo akong nagkaroon ng inspirasyon. Hindi ko namalayan na nalimutan ko ang aking pasakit. Alam na alam ko na ang mga ito ay matalinong mga plano ng Diyos; inalala ng Diyos ang aking kahinaan at inakay ako sa aking pinakamasakit na sandali. Noong gabing iyon, wala na akong pakialam kung paano ako tinrato ng masasamang pulis, at hindi ko man lang pinansin ang kanilang mga tanong. Nakikita ang nangyayari, ginamit ng masasamang pulis ang kanilang mga kamao para malupit akong pagsusuntukin sa mukha, pagkatapos ay inikit sa mga daliri nila ang buhok ko sa sentido at pinilipit ito. Namaga ang mga tainga ko dahil sa pagpilipit, hindi makilala ang mukha ko, pasa-pasa at sugat-sugat ang puwit at mga hita ko nang hambalusin nila ako ng makapal na pirasong kahoy, at pati mga daliri ko sa paa ay nangitim din matapos hampasin ng isang pirasong kahoy. Matapos akong ibitin sa mga posas nang anim na oras, nang tanggalin ng masasamang pulis ang mga posas, nakuskos ang laman sa ilalim ng kaliwa kong hinlalaki—halos buto na lang ang natira. Nag-iwan din ng dilaw na mga paltos ang mga posas sa mga pulsuhan ko, at walang paraan para maibalik na muli ang mga iyon. Sa sandaling iyon, pumasok ang isang mukhang importanteng babaeng opisyal na pulis. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, pagkatapos ay sinabi sa kanila: “Hindi na ninyo puwedeng bugbugin ang isang ito—mukhang malapit na siyang mamatay.” Kinandaduhan ako ng mga pulis sa isa sa mga silid ng hotel. Saradung-sarado ang mga kurtina roon nang dalawampu’t apat na oras bawat araw. May nakatalagang magbantay sa pintuan, at walang sinuman sa mga tagasilbi ang pinayagang makapasok, ni walang sinumang pinayagang makakita sa mga tagpo na pinahihirapan at pinagmamalupitan nila ako sa loob. Naghalinhinan sila sa walang tigil na interogasyon sa akin. Sa loob ng limang araw at gabi, hindi nila ako pinatulog, hindi nila ako pinaupo o pina-iskuwat, ni hindi nila ako pinayagang kainin ang rasyon kong pagkain. Pinayagan lang akong tumayo nang nakasandal sa pader. Isang araw, dumating ang isang opisyal para interogahin ako. Nakikitang hindi ko siya pinapansin, nagwala siya at sinipa ako pailalim sa mesa. Sumunod, hinatak niya ako mula sa ilalim at sinuntok, kaya tumulo ang dugo sa sulok ng bibig ko. Para mapagtakpan ang kanyang kalupitan, agad niyang isinara ang pinto para walang makapasok. Pagkatapos ay kumuha siya ng sandakot na tisyu at pinunasan ang dugo ko, hinugasan ng tubig ang dugo sa mukha ko at nilinis ang dugo sa sahig. Sadya akong nag-iwan ng kaunting dugo sa puting pangginaw ko. Gayunman, pagbalik ko sa detention house, sinabi ng masamang pulis sa iba pang mga bilanggo na ang dugo sa damit ko ay nagmula sa noong pagtibayin ako sa mental hospital at sinabi na doon ako nanggaling sa huling ilang araw. Ang mga sugat at dugo sa aking katawan ay dulot ng mga pasyente—sila, ang mga pulis, ay hindi pa ako nahawakan. Ang malulupit na katotohanang ito ay nagpakita sa akin ng walang-awa at mapanirang katusuhan, at pagiging hindi makatao ng People’s Police, at kasabay nito, tunay kong nadama ang proteksyon at pangangalaga ng Diyos sa akin. Tuwing labis-labis ang sakit na nadarama ko, nililiwanagan at ginagabayan ako ng Diyos, pinag-iibayo ang aking pananampalataya at lakas, binibigyan ako ng tapang na tumayong saksi para sa Kanya. Nang iwanan ako ng kalupitan ng masasamang pulis na halos patay na, tinulutan ako ng Diyos na mabalitaan ang pag-aresto sa iba pang mga kapatid, at higit akong inantig nito na ipagdasal sila, kaya nalimutan ko ang sarili kong pasakit at di-sinasadyang nadaig ko ang mga limitasyong idudulot ng kamatayan. Dahil sa pagiging masamang hambingan ni Satanas, nakita ko na ang Diyos lamang ang katotohanan, ang daan, at ang buhay, at na ang disposisyon ng Diyos lamang ang simbolo ng katuwiran at kabutihan. Diyos lamang ang namumuno sa lahat at nagpaplano ng lahat, at ginagamit Niya ang Kanyang dakilang kapangyarihan at karunungan upang akayin ako sa bawat hakbang sa paglaban sa pagkubkob ng napakaraming demonyo, sa pagdaig sa kahinaan ng laman at mga limitasyon ng kamatayan, kaya matibay kong nalagpasan ang madilim na lunggang ito. Nang maisip ko ang pagmamahal at pagliligtas ng Diyos, labis akong nagkainspirasyon, at nagpasiya akong labanan si Satanas hanggang sa pinakahuli. Kahit mabulok ako sa bilangguan, matibay kong paninindigan ang aking patotoo at palulugurin ang Diyos.

Matapos subukan ang lahat ng kaya nilang gawin, walang nakuha sa akin ang masasamang pulis. Sa huli, kumbinsido nilang sinabi: “Yari sa bakal ang CCP, pero yari sa diyamante ang mga naniniwala sa Makapangyarihang Diyos—nakahihigit sila kaysa sa CCP sa lahat ng aspeto.” Matapos marinig ang mga salitang ito, sa puso ko’y hindi ko maiwasang magbunyi at purihin ang Diyos: “Diyos ko, pinasasalamatan at pinupuri Kita! Sa Iyong pagiging makapangyarihan sa lahat at karunungan, nagapi Mo si Satanas at natalo ang Iyong mga kaaway. Ikaw ang pinakamataas na awtoridad at nawa’y mapasa-Iyo ang kaluwalhatian!” Sa sandaling ito ko lamang nakita na gaano man kalupit ang pamahalaang CCP, kontrolado at isinasaayos ito ng mga kamay ng Diyos. Gaya ng sinasabi sa mga salita ng Diyos: “Lahat ng bagay sa kalangitan at sa lupa ay kailangang sumailalim sa Kanyang kapamahalaan. Hindi sila maaaring magkaroon ng anumang pagpipilian at kailangang magpasakop ang lahat sa Kanyang mga pagsasaayos. Ito ay iniutos ng Diyos, at ito ang awtoridad ng Diyos” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang Tagumpay o Kabiguan ay Depende sa Landas na Tinatahak ng Tao).

Isang araw, dumating ang masasamang pulis para minsan pa akong interogahin. Sa pagkakataong ito tila medyo kakatwa silang lahat. Nakatingin sila sa akin nang magsalita sila, pero parang hindi nila ako kinakausap. Mukhang may pinag-uusapan sila. Gaya ng nakaraang mga pagkakataon, natapos ang interogasyong ito na wala silang napala. Kalaunan, ibinalik ako ng masasamang pulis sa aking selda. Habang daan, bigla kong narinig na sinasabi nila na mukhang pakakawalan na ako sa unang araw ng susunod na buwan. Nang marinig ko ito, halos sumabog ang puso ko sa tuwa: “Ibig sabihin makakalabas na ako sa loob ng tatlong araw!” naisip ko. “Sa wakas ay maaari ko nang layasan ang impiyernong ito!” Habang pinipigil ang katuwaan sa puso ko, umasa at naghintay akong lumipas ang bawat segundo. Parang tatlong taon ang tatlong araw. Sa huli, sumapit ang unang araw ng buwan! Noong araw na iyon, nakatitig lang ako sa sahig, naghihintay na may tumawag sa pangalan ko. Lumipas ang umaga, at walang nangyari. Umasa na lang ako na aalis ako sa hapong iyon—pero pagsapit ng gabi, wala pa ring nangyari. Nang oras na para maghapunan, wala akong ganang kumain. Sa puso ko, nakadama ako ng kawalan; sa sandaling iyon, parang nalaglag ang puso ko mula sa langit patungong impiyerno. “Bakit hindi siya kumakain?” tanong ng guwardiya sa bilangguan sa iba pang mga bilanggo. “Wala pa siyang nakakain mula nang bumalik siya mula sa interogasyon noong araw na iyon,” sagot ng isa sa mga bilanggo. “Hipuin mo nga ang noo niya; maysakit ba siya?” sabi ng guwardiya sa bilangguan. Lumapit ang isang bilanggo at hinipo ang noo ko. Sabi niya napakainit niyon, na nilalagnat ako. Totoo naman. Biglang-bigla akong nagkasakit, at napakalubha niyon. Sa sandaling iyon, hinimatay ako. Sa nagdaang dalawang oras, tumaas nang tumaas ang lagnat ko. Umiyak ako! Lahat sila, pati na ang guwardiya ng bilangguan, ay pinanood akong umiiyak. Nataranta silang lahat: Ang tingin nila sa akin ay isang taong hindi natukso sa pagkain ni nasindak sa hambalos, na hindi nagpatulo ni isang luha tuwing nahaharap siya sa matinding pagpapahirap, at naibitin sa mga posas nang anim na oras nang hindi dumaraing. Subalit ngayon, kahit hindi ako pinahirapan, umiyak ako. Hindi nila alam kung saan nagmula ang mga luha ko—inisip lang nila na malubha ang sakit ko. Sa katunayan, kami lang ng Diyos ang nakakaalam sa dahilan. Lahat iyon ay dahil sa aking paghihimagsik at pagsuway. Tumulo ang mga luhang ito dahil nawalan ako ng pag-asa nang hindi matupad ang mga inaasahan ko at mawalan ng saysay ang mga inaasam ko. Mga luha ito ng paghihimagsik at hinaing. Sa sandaling iyon, hindi ko na ninais na magpasiyang magpatotoo sa Diyos. Ni wala akong lakas ng loob na masubukang muli nang ganito. Noong gabing iyon, naglabas ako ng mga luha ng kalungkutan, dahil sawa na ako sa buhay sa bilangguan at kinasuklaman ko ang mga demonyong ito—at higit pa riyan, kinamuhian kong mapunta sa grabeng lugar na ito. Ayaw ko nang gumugol ng isa pang segundo roon. Nang lalo kong isipin ito, lalo akong nalungkot, at lalo akong nakadama ng matinding hinaing, awa sa sarili, at lumbay. Pakiramdam ko para akong nag-iisang bangkang nakalutang sa dagat, yaong maaaring lamunin ng tubig anumang oras; bukod pa riyan, pakiramdam ko labis akong sinisiraan nang lihim ng mga tao sa paligid ko at nakakatakot na baka ilabas nila ang galit nila sa akin anumang oras. Paulit-ulit akong nagdasal sa Diyos, at sumagi sa isipan ko ang mga salitang ito mula sa Kanya: “Para sa bawat isa na naghahangad na ibigin ang Diyos, walang katotohanang hindi matatamo at walang katarungan na hindi nila mapaninindigan. Paano ka ba dapat mamuhay? Paano mo ba dapat ibigin ang Diyos, at gamitin ang pag-ibig na ito para bigyang-kasiyahan ang Kanyang kagustuhan? Walang bagay na hihigit pa sa iyong buhay. Higit sa lahat, ikaw ay dapat magkaroon ng ganitong mga hangarin at pagtitiyaga, at hindi dapat maging tulad ng mga walang gulugod, mga mahihinang nilalang. Dapat mong matutunan kung paano maranasan ang isang makahulugang buhay, at maranasan ang makahulugang mga katotohanan, at hindi dapat ituring ang iyong sarili na walang sigla sa ganitong paraan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Ang mga salita ng Diyos ay nagbigay sa akin ng pananampalataya. Naisip ko kung paano ako taimtim na sumumpa sa harap ng Diyos na gaano man ako magdusa, tatayo akong saksi at pahihiyain ko si Satanas. Pero nang haharap na ako sa pagpapahirap ng mga pulis sa loob ng mahabang panahon, nawala ang paninindigan ko at inasam ko lang ang araw na makatakas ako sa napakasamang lugar na iyon. Anong klaseng pagpapasakop iyon? Anong klaseng patotoo iyon? Sa isang panalangin sa Diyos, sumumpa ako na kahit mangahulugan ito ng paggugol ng buong buhay ko sa bilangguan, hinding-hindi ako susuko kay Satanas. Tatayo akong saksi at pahihiyain ko si Satanas. Pagkatapos noong Disyembre 6, 2005, pinakawalan ako, na tumapos sa impiyernong buhay na iyon sa bilangguan.

Matapos danasin ang pag-aresto at pag-uusig na ito, bagama’t natiis ng aking katawan ang kaunting hirap, nagkaroon ako ng kabatiran at paghiwatig, at talagang nakita ko na ang pamahalaang CCP ang sagisag ng diyablong si Satanas, isang grupo ng mga mamamatay-tao na papatay ng mga tao sa isang kisap-mata, pero naunawaan ko rin ang kapangyarihang walang hanggan at karunungan ng Diyos, gayundin ang Kanyang katuwiran at kabanalan; napahalagahan ko ang mabubuting layunin ng Diyos sa pagliligtas sa akin, at ang Kanyang pagmamalasakit at proteksyon sa akin, na nagtulot sa akin, noong pagmalupitan ako ni Satanas, na madaig si Satanas sa paisa-isang hakbang, at matibay na manindigan sa aking patotoo. Mula sa araw na ito, nais kong ibigay nang lubusan ang kabuuan ko sa Diyos, at tapat kong susundin ang Diyos, upang maangkin Niya ako nang mas maaga.

87. Pinatibay ng Brutal na Pagpapahirap ang Pananampalataya Ko

Ni Zhao Rui, Tsina

Noong tagsibol ng 2009, nagsagawa ang Partido Komunista ng Tsina ng isang malawakang kampanya ng pagdakip na target ang mga miyembro ng Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Dinakip ang mga pinuno ng iglesia sa buong bansa at sunud-sunod na ibinilanggo. Bandang alas-9 ng gabi noong ika-4 ng Abril, kakalabas lang namin mula sa bahay ni Sister Wang ng isang sister na katulong ko sa pagganap ng aming mga tungkulin at naglalakad kami papunta sa daanan nang biglang lumundag sa likuran namin ang tatlong di-unipormadong lalaki at sapilitan kaming kinaladkad hawak ang mga braso namin, habang sumisigaw na, “Halika na! Sasama kayo sa amin!” Bago pa kami nakakibo, isinakay kami sa likod ng isang itim na sedan na nakaparada sa gilid ng daan. Kagaya iyon sa mga pelikula kung saan dumarating ang mga gangster at dinudukot ang isang tao kahit maliwanag, maliban lang sa ngayon ay nangyayari ito sa amin sa totoong buhay, at ito ay ganap na nakakatakot. Lubos akong nadaig at ang nagawa ko na lang ay ang tahimik na tumawag sa Diyos nang paulit-ulit: “Mahal kong Diyos! Iligtas Mo ako! O Diyos, pakiusap iligtas Mo ako….” Bago ko pa nagawang huminahon, huminto ang sedan sa bakuran ng Munisipal na Kawanihan ng Pampublikong Seguridad. Noon ko lang natanto na nahuli kami ng mga pulis. Hindi nagtagal, ipinasok din si Sister Wang. Dinala kaming tatlo sa isang tanggapan sa ikalawang palapag at kinuha ng isang babaeng pulis, nang walang anumang pagpapaliwanag, ang aming mga bag at pinatayo kami nang nakaharap sa pader. Pagkatapos noon ay pilit niya kaming pinaghubad at siniyasat niya ang aming mga katawan, at kasabay noon ay sapilitang kinuha ang ilang gamit tungkol sa aming gawain sa iglesia, mga resibo ng perang hawak ng iglesia, mga cellphone namin, mahigit 5,000 RMB na cash, isang card sa bangko at isang relo, pati na iba pang personal na pag-aari na dala namin at nasa mga bag namin. Habang nangyayari ang lahat ng ito, labas-masok sa silid ang pito o walong lalaking pulis at dalawa sa mga pulis na nagbabantay sa amin ang bigla pang tumawa at itinuro ako, sinasabing, “Mataas ang posisyon ng isang ito sa iglesia, mukhang nakabingwit tayo ng malaki ngayon.” Hindi nagtagal pagkatapos noon, pinosasan ako ng apat na di-unipormadong pulis, tinakpan nila ng sumbrero ang mga mata ko, at dinala ako sa isang sangay ng Kawanihan ng Pampublikong Seguridad na malayo mula sa lungsod.

Noong pumasok ako sa interrogation room at nakita ang mataas na bintanang may mga rehas na bakal at ang nakakatakot at nanlalamig na tiger chair, pumasok sa isip ko ang mga nakakapangilabot na kwento ng mga kapatid na pinahirapan na dati. Sa pag-iisip ko sa di-malamang pagpapahirap na sunod na gagawin sa akin ng masasamang pulis, labis akong natakot at nagsimulang kusang manginig ang mga kamay ko. Sa desperadong kalagayang ito, inalala ko ang mga salita ng Diyos: “May takot pa rin sa puso mo. Kung gayon ay hindi ba puno pa rin ng mga ideya ni Satanas ang puso mo?” “Ano ang isang mananagumpay? Ang mabubuting sundalo ni Cristo ay kailangang maging matapang at manalig sa Akin upang maging malakas sa espirituwal; kailangan silang lumaban upang maging mga mandirigma at labanan si Satanas hanggang kamatayan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 12). Dahan-dahang pinahinahon ng kaliwanagang dulot ng mga salita ng Diyos ang natataranta kong puso at tinulutan akong matanto na nagmumula kay Satanas ang takot ko. Naisip ko sa sarili ko: “Nais ni Satanas na pahirapan ang laman ko upang sumuko ako sa paniniil nito. Hindi ako maaaring mahulog sa mapagsabwatang balak nito. Sa lahat ng oras, lagi kong magiging matatag na kaagapay at walang-hanggang suporta ang Diyos. Ito ay isang espirituwal na pakikipaglaban at kinakailangan kong tumayong saksi sa Diyos. Dapat akong tumayo sa tabi ng Diyos at hindi ako maaaring sumuko kay Satanas.” Nang natanto ko ito, tahimik akong nanalangin sa Diyos: “O Makapangyarihang Diyos! Kasama sa mabubuting layunin Mo na mahulog ako sa mga kamay ng masasamang pulis na ito ngayon. Subali’t, napakababa ng tayog ko at ako ay natataranta at natatakot. Nananalangin akong bigyan Mo ako ng pananampalataya at lakas ng loob, upang makawala ako mula sa mga pagpipigil ng impluwensya ni Satanas, hindi magpasakop dito at matatag na tumayong saksi sa Iyo!” Pagkatapos kong manalangin, napuno ng lakas ng loob ang puso ko, at nabawasan ang takot ko sa masasamang pulis na iyon na mukhang masama ang balak.

Pagkatapos, itinulak ako ng dalawang pulis paupo sa tiger chair at ikinandado ang mga kamay at paa ko. Tumuro ang isa sa mga pulis, na isang matangkad at malaking halimaw, sa ilang salitang nasa pader na nagsasabing “Sibilisadong Pagpapatupad ng Batas” at saka hinampas ang mesa at sumigaw, “Alam mo ba kung nasaan ka? Ang Kawanihan ng Pampublikong Seguridad ang sangay ng pamahalaang Tsino na dalubhasa sa karahasan! Kapag hindi ka umamin, makikita mo ang hinahanap mo! Magsalita ka! Anong pangalan mo? Ilang taon ka na? Saan ka galing? Anong posisyon mo sa iglesia?” Napuno ako ng galit nang makita ko ang kanyang mapusok na pag-uugali. Naisip ko sa sarili ko: “Lagi nilang sinasabi na sila ang ‘Kapulisan ng mga Tao’ at na ang layunin nila ay ang ‘puksain ang masasama at hayaan ang mga sumusunod sa batas na mamuhay nang payapa,’ nguni’t sa katunayan ay isa lang silang pangkat ng mga siga, mga bandido at mga bayarang mamamatay-tao sa mundo ng mga kriminal. Mga demonyo silang nagsasagawa ng direktang pag-atake sa katarungan at nagpaparusa sa mabubuti at kagalang-galang na mga mamamayan! Ang mga pulis na ito ay nagbubulag-bulagan sa mga lumalabag sa batas at gumagawa ng krimen, hinahayaan silang mamuhay nang hindi naaabot ng batas. Subali’t, sa kabila ng katunayang ang tanging ginagawa namin ay ang manampalataya sa Diyos, magbasa ng salita ng Diyos at maglakad sa tamang landas sa buhay, kami ang naging pangunahing target ng karahasan ng pangkat na ito ng mababagsik. Tunay na tampalasang tagapagbaligtad ng katarungan ang pamahalaang CCP.” Kahit na buong-puso kong kinamuhian ang masasamang pulis na iyon, alam kong napakababa ng tayog ko at hindi ko makakayanang tiisin ang malupit nilang pagpapahirap, kaya muli’t muli akong tumawag sa Diyos, nagsusumamo sa Kanya na bigyan ako ng lakas. Sa sandaling iyon, binigyang-liwanag ako ng mga salita ng Diyos: “Ang pananampalataya ay parang isang trosong tulay: Yaong mga nakakapit nang mahigpit sa buhay ay mahihirapang tumawid dito, ngunit yaong mga handang isakripisyo ang kanilang sarili ay makakatawid, nang hindi nahuhulog at walang pangamba” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 6). Tinulungan akong maging handa ng pag-aliw at pagpapalakas ng loob ng mga salita ng Diyos, at naisip ko sa sarili ko: “Dapat akong maging handa ngayon na ipagsapalaran ang lahat—kung umabot sa sukdulan at mamatay ako, e di magkagayon. Kung inaakala ng pangkat na ito ng mga demonyo na malalaman nila mula sa akin ang tungkol sa pera ng iglesia, gawain namin o mga pinuno, nagkakamali sila!” Kinalaunan, gaano man nila ako tinanong o sinubukang kuhanan ng impormasyon, wala akong sinabi ni isang salita.

Noong nakita nilang tumatanggi akong magsalita, nagalit iyong isa pang pulis at, pagkatapos hampasin ang mesa, sinugod ako, sinipa ang tiger chair na inuupuan ko at saka itinulak ang ulo ko habang sumisigaw, “Sabihin mo sa amin ang nalalaman mo! Huwag mong isiping wala kaming alam. Kung wala kaming anumang alam, kung sa gayon paano sa tingin mo namin nagawang matagumpay na hulihin kayong tatlo?” Umatungal iyong matangkad na pulis, “Huwag mong ubusin ang pasensya ko! Kung hindi ka namin patitikimin ng kaunting sakit, iisipin mong hanggang pagbabanta lang ang gagawin namin. Tayo!” Pagkatapos na pagkatapos niyang magsalita ay kinaladkad niya ako mula sa tiger chair papunta sa ilalim ng isang bintana, na napakataas sa pader at may mga rehas na bakal. Gumamit sila ng isang pares ng posas na may mga pantusok para sa bawat kamay, na ang isang dulo ay nakakandado sa palibot ng mga kamay ko at ang kabila ay nakakabit sa rehas kung kaya nakabitin ang mga kamay ko mula sa bintana at ang mga bola lang ng talampakan ko ang sumasayad sa lupa. Binuksan ng isa sa kanila ang aircon upang pababain ang temperatura sa silid at saka marahas akong hinampas sa ulo gamit ang isang nakarolyong aklat. Noong makita niyang nanatili pa rin akong tahimik, sumigaw siya sa galit: “Magsasalita ka ba o hindi? Kung hindi ka magsasalita, ‘pasasakayin ka namin sa duyan’!” Pagkatapos noon, gumamit siya ng isang mahabang panaling pang-empake ng militar upang itali ang mga binti ko at pagkatapos ay ikinabit ang panali sa tiger chair. Pagkatapos ay hinila nila palayo sa pader ang tiger chair kung kaya’t nakalutang ako sa hangin. Habang gumagalaw pasulong ang katawan ko, dumudulas ang mga posas pababa sa base ng mga pulso ko at bumabaon ang mga pantusok na nasa loob ng mga posas sa likod ng mga kamay ko. Dumanas ako ng napakatinding sakit, nguni’t mariin kong kinagat ang labi ko upang pigilan ang sarili kong sumigaw sapagka’t hindi ko nais na tumawa ang masasamang pulis na iyon sa paghihirap ko. Sinabi ng isa sa kanila habang nakakatakot na nakangisi, “Mukhang hindi masakit! Hayaan mong dagdagan ko nang kaunti para sa iyo.” Pagkasabi noon, itinaas niya ang binti niya at mariing tinapakan ang mga binti ko at pagkatapos ay inugoy ang katawan ko nang pabalik-balik. Nagsanhi ito na humigpit nang humigpit ang mga posas na nakapalibot sa mga pulso at likod ng mga kamay ko at sa huli ay napakasakit na nito kung kaya’t hindi ko napigilang sumigaw sa sakit, na nagpahalakhak nang todo sa kanila. Noon lang siya tumigil sa pagdiin sa mga binti ko, at naiwan ako roong nakalutang sa hangin. Matapos ang higit-kumulang dalawampung minuto, bigla niyang sinipa ang tiger chair pabalik sa akin, na gumawa ng nakakapangilabot na matinis na tunog at humiyaw ako nang bumalik sa posisyon ang katawan ko, na nakabitin mula sa pader na mga bola lang ng talampakan ko ang tumatapak sa lupa. Magkasabay na dumulas ang mga posas pabalik sa mga pulso ko. Sa biglaang pagluwag ng mga posas, mabilis na dumaloy ang dugo palayo sa mga kamay ko at pabalik sa mga braso ko, na nagsanhi ng tumitibok na sakit mula sa presyon ng nagbabalik na dugo. Tumawa sila nang nakakatakot nang makita ang pagdurusa ko at pagkatapos ay tinanong ako, sinasabing, “Ilang tao ang nasa inyong iglesia? Saan ninyo itinatago ang pera?” Kahit paano nila ako tanungin, tumanggi akong magsalita hanggang sa sobrang galit ay nagsimula na silang magmura: “Buwisit! Masyado kang matigas! Tingnan natin kung gaano katagal ka makakatiis!” Pagkasabi noon, hinila uli nila ang tiger chair palayo sa pader, kaya lumutang na naman ako sa hangin. Sa pagkakataong ito, mahigpit na kumapit ang mga posas sa mga bukas nang sugat sa likod ng mga kamay ko, at mabilis na namaga at lumaki ang mga kamay ko dahil sa dugo, na pakiramdam ko ay malapit na silang pumutok. Mas matindi pa ang sakit ngayon kaysa noong una. Malinaw silang naglarawan sa isa’t isa ng “mga kahanga-hangang karanasan” nila sa pagpapahirap at pagpaparusa ng mga bilanggo. Nagtagal ito ng labinlimang minuto bago nila sa wakas sinipa ang upuan pabalik sa pader at bumalik ako sa dating posisyon ko na nakabitin nang tuwid pababa mula sa bintana na ang mga bola ng paa ko lang ang sumasayad sa lupa. Kasabay nito, napuno uli ako ng pumupunit na sakit. Pagkatapos, isang pandak at punggok na lalaking pulis ang pumasok at nagtanong, “Nagsalita na ba siya?” Sumagot ang dalawang pulis, sinasabing, “Isang tunay na Liu Hulan ang isang ito!” Naglakad palapit sa akin ang mataba at masamang pulis na iyon at malakas akong sinampal sa mukha, habang marahas na sinasabing, “Tingnan natin kung gaano ka katigas! Hayaan mong luwagan ko itong mga kamay mo.” Tumingin ako pababa sa kaliwang kamay ko at nakita kong labis itong namamaga at nangingitim na. Pagkatapos, sinunggaban niya ang mga daliri ng kaliwang kamay ko at nagsimulang alugin ang mga iyon nang pabalik-balik at himasin at pisilin ang mga iyon hanggang napalitan muli ng sakit ang pamamanhid. Pagkatapos ay inayos niya ang mga posas upang malagay sa pinakamahigpit at sinenyasan ang dalawang pulis na iyon na hilahin uli ako pataas sa hangin. Lumutang na naman ako sa hangin at nanatili sa ganoong posisyon nang dalawampung minuto bago ibinaba. Paulit-ulit nila akong itinataas sa hangin at ibinababa, pinahihirapan ako hanggang sa puntong ginusto ko nang mamatay upang matakasan ang sakit. Bawat beses na dumudulas pataas at pababa ng mga kamay ko ang mga posas ay mas masakit kaysa nauna. Sa huli, bumaon nang malalim sa mga pulso ko ang mga pantusok at tumagos sa balat ng likod ng mga kamay ko, na nagsanhi ng matinding pagdurugo. Tuluyan nang tumigil ang pagdaloy ng dugo sa mga kamay ko at namaga na ang mga ito na parang mga lobo. Ang sakit na ng ulo ko dahil sa kawalan ng oxygen at pakiramdam ko ay malapit na itong sumabog. Akala ko talaga ay mamamatay na ako.

Noong inakala kong hindi ko na makakayanan, sumaisip ko ang isang sipi ng mga salita ng Diyos: “Habang nasa daan patungong Jerusalem, si Jesus ay nagdurusa, na para bang isang kutsilyo ang pinipilipit sa Kanyang puso, subali’t Siya ay wala ni bahagya mang intensyong talikuran ang Kanyang salita; palaging mayroong isang makapangyarihang puwersang humihimok sa Kanya na sumulong kung saan Siya ay ipapako sa krus” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Paano Maglingkod na Kaayon ng Kalooban ng Diyos). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng biglaang bugso ng lakas at naisip ko kung paano nagdusa sa krus ang Panginoong Jesus: Nilatigo Siya, kinutya at ipinahiya ng mga sundalong Romano at binugbog hanggang sa magdugo. Subali’t pinagbuhat pa rin Siya ng mabigat na krus na iyon, ang parehong krus kung saan nila Siya ipinako nang buhay kinalaunan, hanggang dumanak na ang bawat patak ng dugo mula sa katawan Niya. Anong lupit na pagpapahirap! Pagdurusang ang hirap isipin! Subali’t tahimik na tiniis ng Panginoong Jesus ang lahat ng iyon. Kahit na tiyak na hindi mailalarawan ng mga salita ang sakit, maluwag sa kalooban na inilagay ng Panginoong Jesus ang sarili Niya sa mga kamay ni Satanas upang matubos ang sangkatauhan. Naisip ko sa sarili ko: “Ngayon, nagkatawang-tao ang Diyos sa pangalawang pagkakataon at dumating sa ateistang bansa ng Tsina. Dito, nakatagpo Siya ng mga panganib na labis na mas peligroso kaysa sa hinarap Niya noong Kapanahunan ng Biyaya. Magmula nang nagpakita ang Makapangyarihang Diyos at nagsimulang gampanan ang Kanyang gawain, ginamit na ng pamahalaang CCP ang lahat ng uri ng paraan upang siraan, lapastanganin, baliw na tugisin at dakpin si Cristo, hambog na umaasang pabagsakin ang gawain ng Diyos. Ang pagdurusang pinagdaanan ng Diyos sa Kanyang dalawang pagkakatawang-tao ay higit sa kayang isipin ninuman, lalo na ang kaya nilang kayanin. Dahil nagtiis na ng matinding pagdurusa ang Diyos para sa atin, dapat akong magkaroon ng higit na konsensya; dapat kong palugurin ang Diyos at bigyan Siya ng ginhawa, kahit na mamatay pa ako.” Sa sandaling iyon, pumasok sa isip ko ang paghihirap ng lahat ng mga banal at mga propeta sa lahat ng kapanahunan: si Daniel sa yungib ng mga leon, si Pedro na nakapako nang patiwarik sa krus, si Santiago na pinugutan ng ulo…. Nang walang naiiba, ang mga banal at propetang ito ay lahat matunog na tumayong saksi sa Diyos sa bingit ng kamatayan, at natanto kong dapat kong hangarin na tularan ang kanilang pananampalataya, debosyon at pagpapasakop sa Diyos. Kung kaya, tahimik akong nanalangin sa Diyos: “Mahal kong Diyos! Wala Kang kasalanan nguni’t ipinako Ka para sa aming kaligtasan. Nagkatawang-tao Ka pagkatapos sa Tsina upang gampanan ang gawain Mo, nang inilalagay sa kapahamakan ang buhay Mo. Napakadakila ng pagmamahal Mo kung kaya hindi Kita mababayaran kailanman. Pinakamalaking karangalan para sa akin na magdusa kasama Mo ngayon at handa akong tumayong saksi upang paginhawahin ang puso Mo. Kahit kunin pa ni Satanas mula sa akin ang buhay ko, hindi ako bibigkas ni isang salita ng pagdaing!” Habang nakatuon ang isip ko sa pagmamahal ng Diyos, tila nabawasan nang husto ang sakit sa aking katawan. Sa ikalawang kalahati ng gabing iyon, salit-salitang ipinagpatuloy ng masasamang pulis ang pagpapahirap sa akin. Noong bandang alas-9 ng sumunod na umaga lang nila sa wakas inalis ang pagkakatali ng mga binti ko at iniwan akong nakabitin mula sa bintana. Parehong lubusang manhid at walang pakiramdam ang mga braso ko at namamaga ang buong katawan ko. Sa panahong iyon, nadala na sa katabing interrogation room ang babaeng kapatid na kasama kong gumaganap ng mga tungkulin. Bigla na lang pumasok sa interrogation room ko ang walo o siyam na pulis, at isang maliit at matabang pulis ang nagmamadaling pumasok at tinanong ang masasamang pulis na humahawak sa akin: “Nagsalita na ba siya?” “Hindi pa,” sagot nila. Pagkarinig niya sa sagot nila, agad siyang lumapit sa akin, dalawang beses akong sinampal sa mukha at galit akong sinigawan, “Hindi ka pa rin nakikipagtulungan! Alam namin ang pangalan mo, at alam naming isa kang mahalagang pinuno sa iglesia. Huwag kang magkamaling isipin na wala kaming alam! Saan mo nilagay ang pera?” Nang makita niyang tahimik pa rin ako, pinagbantaan niya ako, sinasabing, “Kung hindi ka aamin, mas malala ang mangyayari sa iyo kapag natuklasan namin mismo. Dahil sa posisyon mo sa iglesia, hahatulan ka ng dalawampung taon sa kulungan!” Pagkatapos noon, hinawakan nila ang card ko sa bangko at tinanong ang pangalan na nasa card at ang pin number. Naisip ko sa sarili ko, “Hayaan nang makita nila, wala na akong pakialam. Hindi naman nagsalin ng malaking pera ang pamilya ko sa account na iyon. Baka kapag nakita nila, hindi na nila ako kukulitin tungkol sa pondo ng iglesia.” Nang nakapagpasya na ako, sinabi ko sa kanila ang pangalan at pin number.

Kalaunan, nagpaalam akong pupunta sa banyo at noon lang nila ako ibinaba sa wakas. Sa puntong iyon, lubusan na akong nawalan ng kontrol sa mga binti ko, kaya binuhat nila ako papunta sa banyo at nagbantay sa labas. Subali’t, ganap na akong nawalan ng pakiramdam sa mga kamay ko at hindi na umaabot sa mga ito ang mga utos mula sa utak ko, kaya tumayo lang ako roon na nakasandal sa pader, lubos na walang kakayanang ibaba ang pantalon ko. Noong hindi pa rin ako lumalabas pagkatapos ng ilang sandali, tinadyakan pabukas ng isa sa mga pulis ang pinto at sinigawan ako nang may mahalay na ngisi, “Hindi ka pa tapos?” Nang makita niyang hindi ko maigalaw ang mga kamay ko, nilapitan niya ako at ibinaba ang pantalon ko at pagkatapos ay itinaas uli iyon noong matapos na ako. Isang pangkat ng mga lalaking pulis ang nagtipon-tipon sa labas ng banyo at nagsasabi ng lahat ng uri ng mapangutyang komento at hinihiya ako gamit ang bastos nilang pananalita. Biglang hindi ko nakayanan ang kawalan ng katarungan sa panghihiya ng mga siga at demonyong ito sa isang inosenteng dalagang kagaya ko na lagpas dalawampung taong gulang lang at nagsimula akong umiyak. Naisip ko rin na, kung naging paralisado na talaga ang mga kamay ko at hindi ko na kayang alagaan ang sarili ko sa hinaharap, mas mabuti pang mamatay na ako. Kung kaya ko lang maglakad nang maayos noong sandaling iyon, tumalon na sana ako mula sa gusali at tinapos na ang lahat noon din. Kung kailan ako nasa aking pinakamahina, pumasok sa isip ko ang isang himno sa iglesia na “Nais Kong Makita ang Araw ng Kaluwalhatian ng Diyos”: “Iaalay ko ang aking pagmamahal at katapatan sa Diyos at tatapusin ko ang aking misyon upang luwalhatiin Siya. Determinado akong manindigan sa aking pagpapatotoo sa Diyos, at hinding-hindi ako susuko kay Satanas. Ah, kahit na maaaring mabagok ang ating ulo at dumaloy ang ating dugo, hindi mawawala ang tapang ng mga tao ng Diyos. Sa mga pangaral ng Diyos na nakakabit sa puso ko, determinado akong pahiyain ang diyablong si Satanas. Itinatadhana ng Diyos ang pasakit at mga paghihirap. Magiging matapat at masunurin ako sa Kanya hanggang kamatayan. Hinding-hindi ko na muling paiiyakin ang Diyos at hinding-hindi na Siya muling bibigyan ng alalahanin” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Muli akong binigyan ng pananampalataya ng kaliwanagan at pagtanglaw ng Diyos at lumakas ang aking espiritu. Naisip ko sa sarili ko: “Hindi ako maaaring malinlang ng mga panlalansi ni Satanas at hindi ko dapat tapusin ang buhay ko dahil sa ganitong bagay. Hinihiya at tinutuya nila ako upang gumawa ako ng isang bagay na sasaktan at ipagkakanulo ang Diyos. Kung mamamatay ako, mahuhulog lang ako sa kanilang mapagsabwatang pakana. Hindi ko maaaring hayaang magtagumpay ang pakikipagsabwatan ni Satanas. Kahit totoo mang nalumpo na ako, hangga’t humihinga pa ako, dapat akong magpatuloy na mabuhay upang magpatotoo sa Diyos.”

Pagbalik ko sa interrogation room, natumba ako sa sahig dahil sa pagod. Pinalibutan ako ng mga pulis at sinigawan ako, inuutusan akong tumayo muli. Agad na lumapit sa akin iyong pandak at matabang pulis na sumampal sa mukha ko, marahas niya akong tinadyakan at pinagbintangang nagpapanggap. Sa sandaling iyon, nagsimulang manginig ang katawan ko, at kinapos ako ng hininga at nagsimulang hingalin. Nagsimulang mangisay at bumaluktot palapit sa isa’t isa ang kaliwang binti at ang kaliwang bahagi ng dibdib ko. Nanlamig at nanigas ang buong katawan ko at gaano man hilahin at batakin ng dalawang pulis, hindi nila ako magawang ituwid. Sa isip ko, alam kong ginagamit ng Diyos ang sakit at pagdurusang ito upang bigyan ako ng malalabasan, kung hindi ay magpapatuloy lang silang pahirapan ako nang malupit. Pagkatapos lang makita ng masasamang pulis na iyon ang nanganganib kong kalagayan saka sila huminto sa wakas sa pagbugbog sa akin. Pagkatapos ay ikinulong nila ako sa tiger chair at pumunta sa kabilang silid upang pahirapan ang kapatid kong babae sa iglesia, nang may dalawang pulis na naiwan upang bantayan ako. Nang marinig ko ang paulit-ulit na nakakakilabot na pagsigaw ng kapatid ko, gustung-gusto kong sugurin ang mga demonyong iyon at labanan sila hanggang kamatayan, subali’t sa lagay ng mga bagay-bagay, lugmok ako at pagod na pagod, kaya ang nagawa ko lang ay manalangin sa Diyos at magmakaawa sa Diyos na bigyan ng lakas ang kapatid ko at pangalagaan siya upang magawa niyang tumayong saksi. Kasabay noon, galit na galit kong isinumpa ang masama at makasalanang partidong iyon na nagsadlak sa mga tao nito sa kailaliman ng pagdurusa at hiniling sa Diyos na parusahan ang mga hayop na ito na mukhang tao. Maya-maya, pagkakita sa akin na nakalugmok doon at tila mapapatiran na ng hininga, at dahil ayaw nilang mag-asikaso sa sinumang mamamatay sa oras ng pagbabantay nila, dinala nila ako sa ospital sa wakas. Pagdating ko sa ospital, nagsimula na namang mangisay at bumaluktot palapit sa isa’t isa ang mga binti at dibdib ko at kinailangan ng ilang tao upang hilahin pabalik sa tuwid na posisyon ang katawan ko. Pareho nang namamaga na parang lobo at nababalot ng namuong dugo ang dalawang kamay ko. Namimintog ang mga kamay ko dahil sa nana at hindi sila makapagsimula ng IV dahil pagkatusok na pagkatusok ng karayom, lumalabas ang dugo mula sa ugat, kumakalat sa nakapalibot na tissue at tumatagas mula sa lugar ng injection. Nang makita ng doktor ang nangyayari, sinabi niya, “Kailangan nating tanggalin ang mga posas na ito!” Inirekomenda niya rin sa mga pulis na dalhin ako sa ospital ng munisipyo para sa karagdagang pagsusuri, dahil nag-aalala siya na may sakit ako sa puso. Ayaw gumawa ng masasamang pulis na iyon ng anuman upang tulungan ako, nguni’t pagkatapos noon ay hindi na nila ako ipinosas. Noong sumunod na araw, sumulat ng isang pahayag na puno ng kalapastanganan at paninira sa Diyos ang pulis na nagtanong sa akin upang gamitin bilang verbal kong pahayag at inutusan akong pirmahan ito. Nang tumanggi akong pirmahan ang pahayag, nabuwisit siya, dinakma niya ang kamay ko at pinilit akong itatak ang fingerprint ko sa pahayag.

Noong maggagabi ng ika-9 ng Abril, sinamahan ako ng direktor ng sangay at ng dalawa pang lalaking pulis papunta sa detention center. Nang makita ng doktor sa detention center na namamaga ang buong katawan ko, at na hindi ako makalakad, na walang pakiramdam ang mga braso ko at tila mamamatay na ako, tumanggi silang tanggapin ako, takot na baka mamatay ako roon. Pagkatapos noon, nakipagtawaran ang direktor ng sangay sa gobernador ng detention center nang halos isang oras at nangako na kung may mangyayari sa akin, hindi pananagutin ang detention center, at saka lamang pumayag sa wakas ang gobernador na tanggapin ako sa pangangalaga nila.

Matapos ang mahigit sampung araw, mahigit isang dosenang masasamang pulis ang inilipat mula sa ibang presinto at pansamantalang itinalaga sa detention center upang salit-salitang tanungin ako buong araw at gabi. May mga nakatakdang limitasyon sa haba ng panahon na maaaring tanungin ang isang bilanggo, nguni’t sinabi ng mga pulis na ito ay isang malaki at mahalagang kaso na napakaseryoso, kaya hindi nila ako basta patatahimikin. Dahil takot sila na, kung tatanungin nila ako nang masyadong matagal ay baka, dahil sa mahina kong pangangatawan, magkaroon ako ng kung anong uri ng emergency na pangkalusugan, tinatapos nila ang pagtatanong nila nang bandang ala-1 ng madaling araw at ibinabalik ako sa selda ko, at ipinapatawag ako pagsikat ng araw sa susunod na umaga. Tinanong nila ako nang humigit-kumulang 18 oras bawat araw, nang tatlong sunud-sunod na araw. Subali’t, gaano man nila ako pagtatanungin, wala akong sinabi ni isang salita. Nang makita nilang hindi nagbubunga ang mararahas nilang pamamaraan, sinubukan naman nila ang mararahang pamamaraan. Nagsimula silang magpakita ng pag-aalala sa mga pinsala ko at ibibili nila ako ng gamot at papahiran ng mga ointment ang mga sugat ko. Nang naharap ako sa biglaang pagpapakita ng “kabaitan” na ito, ibinaba ko ang depensa ko, iniisip na: “Kung magsasabi ako sa kanila ng maliit na bagay lang tungkol sa iglesia, magiging maayos naman siguro….” Agad-agad, pumasok sa isip ko ang mga salita ng Diyos: “Huwag kayong magpadalus-dalos, kundi lalong lumapit sa Akin nang mas madalas kapag sumasapit sa inyo ang mga bagay-bagay; maging mas maingat at mag-ingat sa lahat ng aspeto para maiwasang magkasala sa Aking pagkastigo, at maiwasang mabitag sa mga tusong pakana ni Satanas” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 95). Bigla kong napagtanto na nahulog na ako sa tusong pakana ni Satanas. Hindi ba’t ang mga ito rin ang parehong mga tao na nagpapahirap sa akin noong mga nakaraang araw lang? Kaya nilang baguhin ang kanilang pag-uugali, nguni’t hindi mababago ang kanilang masamang kalikasan—ang minsang demonyo, palaging demonyo. Iminulat ako ng mga salita ng Diyos sa katunayang mga lobo lang silang nakabihis-tupa, at na palagi silang may kinikimkim na mga lihim na hangarin. Magmula noon, gaano man nila ako tuksuhin o tanungin, hindi ako nagsalita. Hindi nagtagal, ibinunyag ng Diyos ang tunay nilang kulay; mabagsik akong tinanong ng isang opisyal na tinatawag nilang Kapitan Wu: “Isa kang pinuno sa iglesia, subali’t hindi mo alam kung nasaan ang pera? Kung hindi mo sasabihin sa amin, may mga pamamaraan kami para malaman!” Isang matanda at payat na pulis ang bumulalas ng pang-aabuso, sumisigaw na, “Buwisit, pinagbigyan ka namin pero umabuso ka naman! Kung hindi ka magsasalita, ilalabas ka namin at ibibitin uli. Tingnan natin kung gusto mo pa ring maging isang Liu Hulan at magtago ng impormasyon mula sa amin pag nagkagayon! Marami akong paraan para pakitunguhan ka!” Nang lalo siyang nagsalita nang ganito, lalo akong naging determinadong magpatuloy na manahimik. Sa huli ay nainis siya at lumapit at itinulak ako, sinasabing, “Sa ganitong klase ng pag-uugali, magaan na sentensya na ang dalawampung taon!” Pagkatapos noon, pagalit siyang lumabas ng silid dahil sa pagkabigo. Pagkatapos, isang opisyal mula sa Panlalawigang Kagawaran ng Pampublikong Seguridad na namumuno sa mga bagay tungkol sa pambansang seguridad ang dumating upang tanungin ako. Marami siyang ginawang pahayag na umaatake at lumalaban sa Diyos at patuloy niyang ipinagyabang kung gaano siya kabihasa at katalino, na nagsanhi na paulanan siya ng papuri ng iba pang mga opisyal. Nang mapagmasdan ko ang mayabang at hambog niyang kapangitan, at marinig ang lahat ng kanyang mga kasinungaling bumabaluktot sa katotohanan at nagkakalat ng tsismis at ang kanyang mga huwad na paratang, nakaramdam ako ng kapwa pagkamuhi at pandidiri sa opisyal na ito. Ni hindi ko siya magawang tingnan kung kaya tumitig na lang ako sa pader na nasa harapan ko at pinabulaanan sa isip ko ang bawat isa sa mga argumento niya. Buong umaga nagtagal ang litanya niya at nang sa wakas ay natapos na siya, tinanong niya kung anong nasa isip ko. Naiinip kong sinabing, “Hindi ako nakapag-aral, kaya wala akong alam sa mga pinagsasasabi mo.” Galit niyang sinabi sa ibang mga tagapagtanong, “Wala na siyang pag-asa. Tingin ko makadiyos na siya, wala nang magagawa sa kanya!” Pagkasabi noon malungkot siyang umalis.

Nang kinaladkad ako ng masamang pulis papunta sa selda ko sa detention center at nakita kong naroon din sa seldang iyon si Sister Wang, nagbigay ng bugso ng init sa puso ko ang pagkakita sa mahal kong ito sa buhay. Alam kong pangangasiwa at pagsasaayos ito ng Diyos at na nagmamalasakit sa akin ang pagmamahal ng Diyos, at alam kong ginawa ito ng Diyos sapagka’t, sa panahong iyon, halos lumpo na ako—matindi nang namamaga at namimintog sa nana ang mga braso at kamay ko, wala nang pakiramdam ang mga daliri ko, na singkapal na ng longganisa at naninigas, hindi ko na halos maigalaw ang mga binti ko at nanghihina at nananakit na ang buong katawan ko. Sa panahong iyon, inalagaan ako ng kapatid kong babae araw-araw—siya ang nagsipilyo ng mga ngipin ko para sa akin, hinilamusan niya ako, pinaliguan, sinuklay ang buhok ko at pinakain ako…. Pagkaraan ng isang buwan, pinalaya ang kapatid ko, at sinabihan akong pormal na akong naaresto. Pagkatapos palayain ang kapatid ko, nang maisip ko kung paanong hindi ko pa rin kayang alagaan ang sarili ko at wala akong ideya kung gaano katagal pa akong ikukulong, labis kong naramdaman ang kawalan ng magagawa at ang kapanglawan. Hindi ko mapigilang tumawag sa Diyos: “O Diyos, pakiramdam ko’y tila lumpo ako—paano ako makakapagpatuloy nang ganito? Nagsusumamo ako sa Iyo na pangalagaan ang puso ko, upang malampasan ko ang kalagayang ito.” Noong nasa sukdulan na ako at nakakaramdam ng labis na pagkaligaw, naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Naisip na ba ninyo na isang araw ilalagay kayo ng inyong Diyos sa isang lubos na di-pamilyar na lugar? Maguguni-guni ba ninyo kung anong mangyayari sa inyo isang araw kung kailan maaari Kong agawin ang lahat sa inyo? Magiging pareho ba ang kalakasan ninyo sa araw na iyon sa ngayon? Muli bang lilitaw ang inyong pananampalataya?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Kailangan Ninyong Maunawaan ang Gawain—Huwag Kayong Sumunod Nang May Pagkalito!). Ang mga salita ng Diyos ay nagmistulang isang nagniningning na ilaw na tumatanglaw sa puso ko at nagtutulot sa akin na maunawaan ang kalooban Niya. Naisip ko sa sarili ko: “Ang kapaligirang kinakaharap ko ngayon ay ang pinaka-hindi pamilyar sa akin. Nais ng Diyos na maranasan ko ang gawain Niya sa loob ng ganitong klase ng kapaligiran upang maperpekto ang pananampalataya ko. Bagama’t iniwan na ako ng aking kapatid, ang Diyos ay tiyak na hindi pa! Sa pag-alala sa landas na aking nilakaran, ginabayan ako ng Diyos sa bawat hakbang sa daang ito! Kung aasa ako sa Diyos, walang kahirapang hindi malalampasan.” Nakita kong masyadong maliit ang pananampalataya ko, kaya’t nanalangin ako sa Diyos: “Mahal kong Diyos, handa akong lubusang ilagay ang sarili ko sa mga kamay Mo at magpasakop sa mga pangangasiwa Mo. Anumang mga kalagayan ang kaharapin ko sa hinaharap, magpapasakop ako sa Iyo at hindi magrereklamo.” Pagkatapos kong manalangin, nakaramdam ako ng katahimikan at kahinahunan. Kinahapunan ng sumunod na araw, ipinasok ng bantay sa kulungan ang isang panibagong bilanggo. Nang makita niya ang kalagayan ko, nagsimula siyang alagaan ako kahit hindi ko hiniling. Dito, nakita ko ang pagkakamangha-mangha at pagkamatapat ng Diyos; hindi ako pinabayaan ng Diyos—ang lahat ng bagay sa langit at sa lupa ay nasa mga kamay ng Diyos, pati na ang mga iniisip ng tao. Kung hindi dahil sa mga pangangasiwa at pagsasaayos ng Diyos, bakit napakabait sa akin nitong babaeng ito na hindi ko pa kailanman nakilala? Pagkatapos noon, lalo ko pang nasaksikan ang pagmamahal ng Diyos. Nang pinalaya ang babaeng iyon mula sa detention center, nagpadala ang Diyos ng sunud-sunod na mga babae na hindi ko pa kailanman nakilala upang alagaan ako, at ipinasa nila sa isa’t isa ang pag-aalaga sa akin na para bang nagpapasahan ng baton sa karera. Mayroon pang ilang bilanggo na nagsalin ng pera sa account ko pagkatapos silang palayain. Sa panahong ito, kahit medyo nagdusa ang katawan ko, nagawa kong maranasan nang personal ang katapatan ng pagmamahal ng Diyos sa tao. Anong klase mang sitwasyon ang kalagyan ng tao, hindi siya kailanman iniiwan ng Diyos, kundi sa halip ay palagi siyang tinutulungan. Basta’t hindi nawawala ang pananampalataya ng tao sa Diyos, tiyak na magagawa niyang saksihan ang mga gawa ng Diyos.

Nakulong ako nang mahigit isang taon at tatlong buwan at pagkatapos ay kinasuhan ng pamahalaang CCP ng “paggawa sa pamamagitan ng isang kulto upang hadlangan ang pagpapatupad ng batas” at nahatulan ng tatlong taon at anim na buwang pagkakakulong. Pagkatapos akong mahatulan, inilipat ako sa Panlalawigang Bilangguan ng mga Babae upang doon gugulin ang aking sentensya. Sa bilangguan, sumailalim kami sa higit pang di-makataong pagtrato. Pinilit kaming magtrabaho nang pisikal araw-araw at ang mga kinakailangan naming gawin bawat araw ay labis na higit sa makakayang tapusin ninuman. Kapag hindi namin natapos ang trabaho namin, isasailalim kami sa pisikal na parusa. Halos lahat ng perang kinita namin sa pagtatrabaho ay napunta sa bulsa ng mga bantay sa kulungan. Binigyan lang kami ng ilang yuan bawat buwan bilang allowance sa pamumuhay diumano. Ang opisyal na pahayag na ginamit ng bilangguan ay na binibigyan nito ng reedukasyon ang mga bilanggo sa pamamagitan ng pagtatrabaho, nguni’t ang totoo, mga makinang tagagawa ng pera lang nila kami, mga di-binabayarang tagapaglingkod. Sa panlabas, ang mga patakaran ng bilangguan sa pagpapaikli ng sentensya ng mga bilanggo ay tila napakamakatao—kapag naabot nila ang ilang kondisyon, maaaring maging kwalipikado ang mga bilanggo na magkaroon ng angkop na kabawasan sa kanilang sentensya. Subali’t ang katotohanan, palabas lang ito at para lamang magandang tingnan. Ang buong katotohanan, ang kanila umanong makataong sistema ay mga hungkag na salita lamang na nasusulat. Ang mga utos lamang na personal na ibinibigay ng mga bantay ang mga totoong batas dito. Mahigpit na kinontrol ng bilangguan ang kabuuang bawas sa mga sentensya para sa buong taon upang matiyak na may sapat na kapasidad sa trabaho at magarantiyang hindi bababa ang kita ng mga bantay ng bilangguan. Ang bawas sa sentensya ay isang pamamaraang ginamit ng bilangguan upang pataasin ang pagiging produktibo sa trabaho. Sa daan-daang bilanggo sa kulungan, mga sampu lamang ang makakakuha ng bawas sa sentensya kung kaya magpapakahirap magtrabaho ang mga tao at makikisali sa mga intriga laban sa isa’t isa upang makakuha nito. Subali’t, ang karamihan sa mga bilanggong makakakuha ng bawas sa sentensya ay yaong may mga koneksyon sa pulis na hindi nga kinailangang magtrabaho nang pisikal mula’t mula. Walang ibang nagawa ang mga bilanggo kundi sarilinin ang mga hinanakit nila tungkol dito. Nagpakamatay ang iba bilang protesta, nguni’t pagkatapos, gagawa lamang ang bilangguan ng kung anong mga kuwento upang mapanatag ang mga pamilya ng mga biktima, kung kaya’t nasayang lang ang kanilang pagkamatay. Sa bilangguan, hindi kami kailanman itinuring ng mga bantay na parang mga tao; kung nais naming kausapin sila, kailangan naming mag-squat sa sahig at tingalain sila, at kung may anumang hindi sila magustuhan, pagagalitan nila kami at iinsultuhin sa pamamagitan ng mahahalay na gawi. Nang sa wakas ay natapos na ang tatlo’t kalahating taong sentensya ko at nakauwi na ako, hindi naitago ng pamilya ko ang dalamhati nila nang makita nila akong mukhang taong kalansay, na napakahina at pagod na halos hindi na ako makilala, at pumatak ang maraming luha. Subali’t, puno ng pasasalamat sa Diyos ang mga puso namin. Nagpasalamat kami sa Diyos na buhay pa ako at na pinangalagaan Niya ako kung kaya’t nakalabas ako nang buo mula sa impiyernong iyon sa lupa.

Pagkauwi ko lang sa bahay saka ko nalaman na habang nakakulong ako, dalawang beses na pumunta ang masasamang pulis at walang habas na hinalungkat at hinalughog ang bahay. Umalis sa bahay namin ang mga magulang ko, na kapwa nananampalataya sa Diyos, at halos dalawang taon silang namuhay nang patago-tago upang maiwasang mahuli ng pamahalaan. Nang sa wakas ay umuwi na sila, ang masasamang damo sa bakuran ay lumaki na na singtaas ng mismong bahay, gumuho na ang ilang bahagi ng bubong at napakagulo na ng buong lugar. Nag-ikot din sa nayon namin ang mga pulis at nagkalat ng mga kasinungalingan tungkol sa amin: Sinabi nilang mayroon akong niloko at tinangayan ng perang nagkakahalaga ng mula isang milyon hanggang lagpas isandaang milyong RMB at na may niloko ang mga magulang ko at tinangayan ng ilang daang libong RMB upang mapaaral ang nakababata kong kapatid na lalaki sa kolehiyo. Mga napatunayang propesyonal na sinungaling ang pangkat na ito ng mga demonyo, ang pinakamagagaling sa lahat! Sa katunayan, dahil tumakas mula sa bahay ang mga magulang ko, kinailangan ng nakababata kong kapatid na gumamit ng pera mula sa scholarship at mga utang upang makabayad siya ng matrikula at makapagtapos ng kolehiyo. Bukod pa roon, noong umalis siya ng bahay upang magtrabaho, kinailangan niya munang mag-ipon nang paunti-unti para sa mga gastos sa pagbyahe sa pamamagitan ng pagbebenta ng mga pananim na inalagaan ng pamilya namin at pamimitas ng mga hawthorn berry para ibenta. Nguni’t walang hiyang kumilos ang mga diyablong iyon, isinangkot ang pamilya ko gamit ang mga maling paratang, na ang mga tsismis ay umiikot pa rin hanggang sa araw na ito. Kahit ngayon, tinatanggihan pa rin ako ng nayon ko dahil sa reputasyon ko bilang isang nakulong na politikal na maysala at manloloko. Talagang kinamumuhian ko ang CCP—isang pangkat ng mga diyablo!

Kung aalalahanin ang mga taon kong ginugol sa pagsunod sa Diyos, sa teoretikal na antas ko lang natanggap ang mga salita ng Diyos na nagbubunyag sa malademonyong kalikasan at diwa ng pamahalaang CCP, nguni’t hindi ko talaga kailanman naunawaan ang mga ito. Sapagka’t, mula sa murang edad, nakintal sa isip ko ang mga doktrina ng makabayang edukasyon, na kinondisyon ako at sistematiko akong nilinlang na mag-isip sa isang tiyak na paraan, naisip ko pang pagmamalabis ang mga salita ng Diyos—sadyang hindi ko magawang talikuran ang pag-idolo ko sa bansa namin, sa pag-iisip na laging tama ang Partido Komunista, na ipinagtatanggol ng hukbo ang aming sariling bayan, at na pinaparusahan at pinupuksa ng kapulisan ang masasamang elemento sa lipunan at pinangangalagaan nila ang kapakanan ng publiko. Tanging sa pagdanas ng pag-uusig sa kamay ng mga demonyong ito saka ko nakita ang tunay na mukha ng pamahalaang CCP; labis na mapanlinlang at mapagpaimbabaw ito at naloko na nang maraming taon ng mga kasinungalingan nito ang mga tao ng Tsina at ang buong mundo. Paulit-ulit nitong ipinapahayag na pinagtitibay nito ang kalayaan sa pananampalataya at mga legal na karapatang demokratiko, nguni’t ang totoo ay walang habas nitong inuusig ang paniniwala sa relihiyon. Ang tanging pinagtitibay nito ay ang sarili nitong paniniil, sapilitang pagkontrol at despotismo. Kahit labis nang napinsala ang aking katawan sa pagdanas ng malupit na pang-uusig ng CCP, at nasasaktan ako at nanghihina, patuloy akong binigyang-liwanag ng mga salita ng Diyos at binigyan ako ng mga ito ng pananampalataya at lakas, kaya’t nagawa kong maaninag ang mga pakana ni Satanas at tumayong saksi para sa Diyos. Kasabay nito, nagkaroon ako ng malalim na pagkadama ng pagmamahal at kabaitan ng Diyos at pinatibay ang pananampalataya ko na sundan ang Diyos. Gaya nga ng sinasabi ng salita ng Makapangyarihang Diyos: “Ngayon na ang oras: Matagal nang tinipon ng tao ang lahat ng kanyang lakas, nailaan na niya ang lahat ng kanyang pagsisikap at binayaran ang bawat halaga para dito, upang punitin ang kahindik-hindik na mukha ng demonyong ito at tulutan ang mga tao, na nabulag na, at nagtiis na ng bawat uri ng pagdurusa at paghihirap, na bumangon mula sa kanilang pasakit at talikuran ang masama at matandang diyablong ito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 8). Nagbalik na ako ngayon sa iglesia at ginagampanan ko ang tungkulin ko sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo. Salamat sa Diyos!

88. Ang Hirap ng Kulungan

Ni Xiao Fan, Tsina

Isang araw noong Mayo 2004, dumadalo ako sa isang pagtitipon kasama ng ilang kapatid nang biglang pumasok ang mahigit 20 pulis. Galing daw sila sa Municipal National Security Brigade at sa nagdaang apat na buwan ay sinusubaybayan nila ang cellphone ko. Bahagi raw sila ng pagsugpo sa buong lalawigan at marami nang mananampalataya ng Makapangyarihang Diyos ang naaresto. Dinala nila ako sa isang Communist Party School sa siyudad para sa interogasyon. Sa sandaling makapasok ako, inutusan nila akong tanggalin ang sapatos ko at tumalungko. Hindi nagtagal, namanhid ang mga binti ko, pero sa tuwing gugustuhin kong mag-iba ng puwesto, sinisigawan ako ng pulis, sinasabing hindi ako puwedeng gumalaw kahit kaunti. Mahigit dalawang oras nila akong pinatalungko roon bago nila ako sinimulang kuwestiyunin. “Sino ang lider mo? Saan nakatago ang pera ng iglesia?” Wala akong sinabi. Tapos ay dumating ang hepe ng National Security Brigade na may dalang isang pares ng posas at mabagsik na sinabing, “Huwag na kayong magsayang ng oras sa kanya. Ipatikim niyo ito sa kanya!” Tapos ay sinabi niya sa akin, “Naririnig mo ba iyong nasa kabilang kuwarto?” May naririnig akong sumisigaw na sister sa kabilang kuwarto at agad akong kinabahan at natakot, naisip ko, “Pahihirapan ako nang ganoon ng mga pulis na ito. Paano ko ito makakayanan?” Pagkatapos ay tahimik akong nanalangin sa Diyos, hinihiling sa Kanyang bigyan ako ng lakas at sinasabing handa akong sumandal sa Kanya at magpatotoo. Bigla akong sinipa ng hepe papunta sa sahig, pinosasan ang mga kamay ko sa likod ko at hinatak iyon pataas at pababa. Matapos akong hatakin at hilahin nang ganito nang ilang beses, labis ang sakit na nararamdaman ko na tumatagaktak ang pawis ko. Ipinagpatuloy nilang gawin ito nang mahigit sampung minuto bago ako pinakawalan sa wakas. Nang makitang hindi ito gumana, nagpasya silang sumubok ng ibang bagay. Nagpapasok sila ng ilang pulis mula sa ibang lugar at ilang pulis na rumeresponde sa kaguluhan galing sa siyudad, na nagsimulang kumuwestiyon sa akin nang paisa-isang grupo. Apat sila sa isang grupo at naghalinhinan sila sa pagbabantay sa akin araw at gabi, pinahihirapan ako sa pamamagitan ng pagpigil sa aking makatulog. Kapag napapapikit na ako at nakakatulog, wiwisikan ako ng malamig na tubig sa mukha ng mga pulis at hihilahin ang buhok ko sa pagtatangkang sirain ang determinasyon ko at ikanta ko ang mga kapatid ko at ipagkanulo ang Diyos. Araw-araw, labis-labis ang nerbiyos ko, natatakot ako na kapag sandali akong mawalan ng konsentrasyon, makapagbunyag ako ng impormasyon tungkol sa iglesia. Nagpatuloy akong manalangin sa puso ko, hinihiling sa Kanyang patnubayan ako sa masasamang araw na iyon. Sadya rin akong hinihiya ng mga pulis. Hindi nila ako pinapayagang isara ang pinto kapag kailangan kong gumamit ng banyo habang palakad-lakad ang mga lalaking pulis sa labas. Sinasadya pa ng ibang tumingin sa loob, at sa maraming beses ay tatayo lang sila sa pintuan, pinapanood akong gumamit ng banyo. Kinuwestiyon at pinahirapan ako nang ganito sa loob ng 12 araw. Dahil mahigit 10 araw na akong hindi nakakatulog, at takot na takot ako, nahirapan akong makadumi. Dahil sa mga pahirap nila, bumaba ang timbang ko mula sa 58 hanggang sa 52kg. Nabawasan ako ng 6 kg sa loob lang ng 12 araw.

Sa ika-labintatlong araw, dinala ako ng mga pulis sa isang kulungan sa siyudad. Walang isang buwan pagkatapos noon, dinala nila ako sa isang mamahaling hotel para bantayan. Pinapunta nila ang asawa ko at iniwan kaming dalawa sa isang kuwarto para makumbinsi niya akong magsabi ng impormasyon tungkol sa iglesia. Nagsimula akong manghina noong una, at gustong-gusto ko nang makaalis sa impiyernong iyon kasama ang asawa ko sa lalong madaling panahon. Pero para makaalis, kailangan kong ipagkanulo ang Diyos at traydurin ang aking mga kapatid. Naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Dapat gising kayo at naghihintay sa lahat ng oras, at dapat kayong mas manalangin sa harapan Ko. Dapat ninyong makilala ang iba’t ibang balak at mga tusong pakana ni Satanas, makilala ang mga espiritu, makilala ang mga tao, at makayang makilatis ang lahat ng uri ng tao, pangyayari, at bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 17). Pinaalala sa akin ng mga salita ng Diyos na pinapunta ng mga pulis ang asawa ko para kumbinsihin ako na ipagkanulo ang Diyos. Ito ang tusong pakana ni Satanas at nanganganib akong mahulog sa kanyang bitag. Naisip ko kung paanong, noong kinukuwestiyon ako ng mga pulis, binigyan nila ako ng listahan ng pangalan ng mga kapatid at ilang mga larawan at inutusan nila akong ituro ang mga kakilala ko, pero tumanggi ako. Naalala ko rin kung paano ako sinusuportahan ng asawa ko sa aking pananampalataya, at naisip kong puwede kong gamitin ang pagkakataong ito para hilingin sa asawa ko na balaan ang mga kapatid na iyon upang makapagtago sila at makaiwas sa pagkaaresto. Kaya’t nagpanggap akong umiiyak sa balikat ng asawa ko at ibinulong ang plano ko sa tenga niya. Pumayag siyang gawin iyon. Nagulat ako nang isang babaeng pulis ang agad na pumasok sa kuwarto at sinabi sa asawa ko, “Dinala ka namin dito para tulungan kami. Anong pinag-uusapan niyo? Lumabas ka na!” Gusto ng mga pulis na kumbinsihin ako ng asawa ko na magsuko ng impormasyon tungkol sa iglesia at ipagkanulo ang Diyos, pero nang makita ng babaeng pulis na hindi gumana ang plano nila, nainis siya at pinagmadaling lumabas ang asawa ko. Napakasama ng mga pulis na ito! Salamat sa patnubay ng Diyos na pumigil sa aking mahulog sa tusong pakana ni Satanas.

Pagkatapos, ibinalik ako ng mga pulis sa Communist Party School para sa interogasyon. Kinadena nila ako sa isang tiger chair at biglang pumasok sa kuwarto ang isang babaeng pulis at nagsimulang hampasin ako sa mukha ng isang plastik na tsinelas. Nagdilim ang paligid at napasubsob ako sa upuan. Sabi niya ay nagpapanggap lang ako, kaya, nagmumura, hinatak niya ako sa buhok at ipinagpatuloy ang paghampas sa akin. Namaga ang mukha ko na parang lilang talong at tumulo ang dugo mula sa mga mata ko. Isang lalaking pulis ang lumapit at kinalagan ako mula sa tiger chair, tapos ay marahas akong hinatak sa buhok at sinubukan akong isuksok sa ilalim ng tiger chair. Hindi ako magkasya sa ilalim, kaya sinipa niya ako at minura, sinasabing wala akong pinag-iba sa isang aso. Tinulak nila ako sa ilalim ng upuan at sinabihang huwag gumalaw bago ako muling inilagay sa upuan at kinadena. Dahil sa ganitong brutal na pambubugbog at panghihiya sa akin, napuno ako ng panlulumo at nagsimula akong manghina Naisip ko: “Ayaw nilang tumigil sa pagpapahirap sa akin. Kailan ba ito matatapos?” Sa labis na sakit, nagsimula kong naising mamatay, pero nakakadena ako sa tiger chair, kaya walang posibilidad noon. Kaya’t nagpatuloy akong magdasal sa Diyos sa aking puso at naisip ko ang lahat ng santo sa buong kasaysayan na inusig sa pangangaral ng ebanghelyo ng Panginoon. Ang ilan ay pinagputol-putol ng mga kabayo, ang ilan ay binato hanggang sa mamatay, at ang iba ay pinagpira-piraso ng lagari. Lahat sila’y nagdaan sa mga pagpapahirap na hindi makakayanan ng mga normal na tao at lahat sila ay nagpatotoo sa Diyos gamit ang kanilang mga buhay. Ako, sa kabilang banda, ay hindi makayanan kahit ang kaunting sakit na ito, at hinihiling ko pang mamatay para makatakas. Napakahina ko at hindi talaga ako nagpapatotoo. Iniisip ang mga bagay na ito, napuno ako ng pagsisisi at pagdadalamhati, kaya’t nagmadali akong lumapit sa Diyos para manalangin at magsisi. Noon din, napansin ko ang isang ibon na nakaupo sa labas ng malapit na bintana. Kulay abo ang balahibo noon at naalala kong umulan nang mahina noong araw na iyon. Patuloy iyon sa pagsiyap at para sa akin, parang sinasabi ng ibon, “Magpatotoo ka, magpatotoo ka….” Bumilis nang bumilis ang pagsiyap ng ibon, hanggang sa halos paos na ang tunog noon. Napagtanto kong ginagamit ng Diyos ang ibong ito upang magsilbing paalala sa akin, at labis akong naantig. Lumuha ako habang nagdarasal sa Diyos, sinasabing, “Mahal kong Diyos, ayaw kong maging duwag o mahina ang loob. Ayaw kong mamatay nang mahina o natatakot. Bigyan Mo po ako ng pananampalataya at lakas. Gusto kong magpatotoo at hiyain si Satanas.” Bigla kong naalala ang mga salita ng Diyos: “Marahil ay naaalala ninyong lahat ang mga salitang ito: ‘Sapagka’t ang aming magaang kapighatian, na sa isang sangdali lamang, ay siyang gumagawa sa amin ng lalo’t lalong bigat ng kaluwalhatiang walang hanggan.’ Narinig na ninyong lahat dati ang mga salitang ito, subalit walang sinuman sa inyo ang nakaunawa sa tunay na kahulugan nito. Ngayon, alam na alam ninyo ang tunay na kabuluhan ng mga ito. Ang mga salitang ito ay isasakatuparan ng Diyos sa mga huling araw, at matutupad doon sa mga malupit na pinahirapan ng malaking pulang dragon sa lupain kung saan ito nakahimlay na nakapulupot. Ang malaking pulang dragon ay inuusig ang Diyos at kaaway ng Diyos, kaya nga, sa lupaing ito, yaong mga naniniwala sa Diyos ay isinasailalim sa panghihiya at pang-aapi, at natutupad ang mga salitang ito sa inyo, ang grupong ito ng mga tao, dahil dito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Simple ba ang Gawain ng Diyos na Tulad ng Inaakala ng Tao?). “Sa mga huling araw na ito ay kailangan ninyong magpatotoo sa Diyos. Gaano man kalaki ang inyong pagdurusa, dapat kayong magpatuloy hanggang sa kahuli-hulihan, at maging sa inyong huling hininga, kailangan pa rin kayong maging tapat sa Diyos at magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos; ito lamang ang tunay na pagmamahal sa Diyos, at ito lamang ang malakas at matunog na patotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). Napanatag at napalakas ang loob ko ng mga salita ng Diyos. Ipinakita ng mga ito na hindi maiiwasan ang usigin at masaktan ng Komunistang Partido ng China sa landas ng paniniwala sa Diyos at paggawa ng aking tungkulin dahil ang CCP ay ang demonyong si Satanas, ang kalaban ng Diyos. Pero nagagamit ang karunungan ng Diyos batay sa mga tusong pakana ni Satanas at ginagamit ng Diyos ang pag-uusig at malulupit na pagpapahirap na ginagawa ni Satanas upang gawing perpekto ang ating pananampalataya at pagsunod, at sa paggawa noon, gumagawa Siya ng grupo ng mga mananagumpay. Nagdurusa ako alang-alang sa pagtatamo ng katotohanan, at ang pagdurusang ito ay parehong makabuluhan at kapaki-pakinabang. Bigla kong naalala kung paanong ang Diyos Mismo ay naging tao para iligtas tayo at tiniis ang pagtanggi at paninirang-puri, at tinugis at inusig ng CCP, hindi makahap ng masisilungan. Nagdusa ang Diyos ng matinding kahihiyan at hirap, kaya, bilang isang tiwaling tao, anong katumbas ng kaunti kong paghihirap? Isang karangalan ang magdusa sa tabi ni Cristo. Hindi ko puwedeng harapin ang kamatayan na puno ng takot; paano man ako pahirapan ni Satanas, nagpasya akong magpapatotoo para mapalugod ang Diyos hanggang sa aking huling hininga! Kalaunan, sinabi ng hepe ng National Security Brigade nang may nakakatakot na ngiti, “Mukhang nakakayanan mong lumaban. Hindi namin pinlanong tratuhin ka nang ganito. Basta’t sabihin mo sa amin ang lahat at makipagtulungan, sinisiguro ko sa iyong mapapauwi ka agad para makasama mo nang muli ang pamilya mo.” Bumili sila ng mga hita ng manok at tinapay para kainin ko, pero alam kong isa na naman itong pakana para himukin akong ipagkanulo ang Diyos. Tiningnan ko sila at diretsahang sinabi, “Hindi ko gusto iyang ginawa ninyo, kaya huwag na kayong mag-abala. Wala akong laban sa inyo, magagawa ninyo kung anong gusto ninyong gawin sa akin. Alam kong hindi ako makakaalis dito nang buhay at tanggap ko na ang katotohanang iyon, kaya gawin na lang ninyo ang gusto ninyo. Sinabi ko na sa inyong hindi ko alam ang sagot sa mga tanong ninyo!” Tapos ay sinabi niya nang may malamig na ngiti, “Huwag kang masyadong seryoso. Kumalma ka nang kaunti. Sabihin mo lang sa amin ang gusto naming malaman at makakauwi ka na.” Tapos ay tumalikod siya at pasimpleng umalis. Pinanatili akong nakaupo ng mga pulis sa tiger chair pagkatapos noon. Makalipas ang dalawang linggo, dinala nila ako sa kulungan. Nang makita ng mga tauhan doon na malala ang mga tama ko, tumanggi silang tanggapin ako. Pinuwersa ako ng National Security Brigade na sabihing nasaktan ko ang sarili ko dahil nadapa ako, kaya walang nagawa ang mga pulis sa kulungan kundi tanggapin ako.

Isang buwan akong nasa kulungan bago ako ibinalik ng mga pulis sa Communist Party School para na naman sa interogasyon. Pinauupo nila ako sa tiger chair ng 24 oras kada araw, tuwid na tuwid na nakaupo at nakatupi nang 90 digri ang mga binti. Nagtagal ito nang isang buwan. Labis na sumakit ang leeg ko at namaga nang husto ang mga binti ko. Laging nanunuya at nang-iinsulto ang mga pulis, binubugbog nila ako, at sa loob ko ay galit na galit ako. Lalo pa, narinig kong pinag-uusapan nila kung paano nila inaresto ang napakaraming mananampalataya ng Makapangyarihang Diyos, sinasabing lalaki man o babae ang naaresto nila, matanda o bata, pahihirapan muna nila sila para takutin, at sa huli ay gagawin na nila ang gusto ng mga pulis. Sabi nila ay isa itong paraan ng paghadlang. Ang marinig ang mga halimaw na ito na masayang ipinagyayabang kung paano nila sinasaktan ang aking mga kapatid at ang makita ang hambog at mabagsik nilang paghalakhak, tiim-bagang ako sa matinding poot. Ang CCP ay isa talagang samahan ng mga demonyo na nananakit ng tao para lang sa katuwaan. Tahimik akong nagdasal, sinusumpa ang mga halimaw na ito. Paglaon, napagtanto ng mga pulis na hindi nila makukuha ang impormasyong gusto nila mula sa akin, kaya inilipat nila ako sa isang kulungan, sa isang kulungan ng mga kriminal, at pagkatapos sa isang lugar para i-brainwash ako. Sa huli, ibinalik ako sa kulungan sa siyudad kung saan ako nakulong nang isang taon at tatlong buwan. Ginawa ng mga pulis ang lahat ng ito para sirain ang determinasyon ko at para ipagkanulo ko ang Diyos pero hindi sila nagtagumpay. Kalaunan, kinasuhan nila ako ng “paggamit ng mga makalumang pamahiin para makialam sa pagpapatupad ng batas” at sinentensiyahan ako ng apat na taon.

Sa kulungan, muli kong nalaman ang pakiramdam na mapunta sa impiyerno. Inilagay ako sa paggawa ng mga damit sa isang linya ng gawaan kung saan ang lahat ay may sariling trabahong gagampanan. Sinumang hindi makasusunod sa proseso o hindi makatatapos ng kanilang gawain ay patatayuin ng 30 minuto hanggang sa isang oras pagkatapos ng trabaho ng 11pm. Sa panahong iyon, maliban sa pagkain, ginugugol ko ang buong oras ko sa kuwarto ng gawaang iyon. Hindi ako puwedeng uminom kapag nauuhaw ako at kailangan ko pa ngang tumakbo papunta at pabalik ng banyo. Labis akong nahirapang dumumi. Dahil buong araw akong nakaupo at nagtatrabaho bawat araw at dahil palaging maraming trabahong dapat gawin, idagdag pa ang pagpapahirap na dinanas ko sa kamay ng mga pulis, ang pagpapaupo sa akin sa tiger chair nang mahigit dalawang buwan, nagkaroon na naman ako ng matinding pananakit ng leeg at madalas na sumasakit ang ulo ko at nahihilo. Isang beses, nadulas ako at nadapa sa paliguan at nabagok ang ulo ko sa sahig. Tumama ang likod ko sa hagdan at natuliro ako at hindi ako makagalaw kahit kaunti. Pakiramdam ko ay nabali ang likod ko, at sobrang sakit noon. Kahit iyong ibang mga preso, sinabi nilang mamamatay na ako, o malulumpo na. Lahat sila ay sumigaw ng tulong at pinatunog ang kalembang, pero walang taong dumating. Sa huli, binuhat ako ng ilang preso papunta sa kama ko. Pakiramdam ko ay bali ang katawan ko at hindi ko mapigilan ang pag-iyak sa sakit. Kinagabihan, hindi talaga ako makatulog sa sobrang sakit. Sa wakas ay may guwardiyang pumunta sa selda ko ng 8 a.m kinabukasan. Nayayamot, tinanong niya kung gaano kalala ang tama ko. Sabi ko, “Palagay ko’y bali ang likod ko. Hindi talaga ako makagalaw at ang sakit-sakit ng ulo ko.” Pero umismid lang siya at sinabing, “Maliit na problema lang iyan. Kailangan mong makaakyat para magtrabaho, marami kang dapat gawin. Kung hindi ka makagalaw, kailangan mong maghanap ng bubuhat sa iyo paakyat. Kung walang tutulong sa iyo, gumapang ka na lang papunta roon nang mag-isa!” Tapos ay tumalikod siya at naglakad palayo. Kaya’t kinailangan kong tiisin ang matinding sakit na iyon at pinakiusapan ang ilan sa mga preso na tulungan akong dahan-dahang bumangon. Inabot ng 30 o 40 minuto para lang maiupo ako at dahan-dahan akong naglakad papunta sa hagdanan, at paakyat ng hagdan. Napakahirap pumunta sa puwesto ko ng trabaho, at sinusubukan kong maupo, pero pagkatapos ng ilang dosenang pagsubok, hindi ko talaga magawa iyon. Sa huli, kinailangan kong humawak sa makina ko at, nagtatagis ang bagang laban sa sakit, gamitin ang buong lakas ko para maiupo ang sarili ko. May naramdaman akong nabali sa likod ko at napakatindi ng sakit. Napakahirap talagang magpatuloy hanggang sa dumating ang doktor sa trabaho, pero ang ginawa niya lang ay pahiran ako ng yodo at bigyan ako ng tatlong tableta ng notoginseng. Sinabihan niya akong lunukin ang mga iyon at bumalik na sa trabaho. Kung kaya, pakiramdam ko ay hindi ko na kayang magpatuloy dahil sa sakit ng katawan at puso ko. Namuhi ako sa mga pulis na ito sa hindi makataong pagtrato sa akin. Sa mga mata nila, walang pinag-iba ang mga preso sa mga aso—mga makina lang kami na kikita ng pera para sa kanila. Naisip ko kung paanong wala pa akong isang taon sa kulungan, habang ang sentensiya ko ay apat na taon. Paano ko naman kaya makakayanan ang ganoon kahabang panahon? Hindi ko talaga alam kung makakayanan ko iyon. Pakiramdam ko ay nag-iisa lang ako at napakalungkot ko habang iniisip ito. Hindi ko namamalayan, nagsimula akong humuni ng paborito kong himno ng mga salita ng Diyos: “Kapag nagdurusa ka, kailangan mong magawang isantabi ang pag-aalala sa laman at huwag magreklamo laban sa Diyos. Kapag itinatago ng Diyos ang Kanyang Sarili mula sa iyo, kailangan mong magkaroon ng pananampalatayang sundan Siya, na mapanatili ang iyong dating pagmamahal nang hindi ito hinahayaang maging marupok o maglaho. Anuman ang gawin ng Diyos, kailangan kang magpasakop sa Kanyang plano at maging handang sumpain ang iyong sariling laman sa halip na magreklamo laban sa Kanya. Kapag nahaharap ka sa mga pagsubok, kailangan mong mapalugod ang Diyos, bagama’t maaaring mapait ang iyong pagluha o nag-aatubili kang mawalay sa anumang bagay na minamahal mo. Ito lamang ang tunay na pagmamahal at pananampalataya. Anuman ang aktuwal mong tayog, kailangan mo munang magkaroon kapwa ng kahandaang dumanas ng paghihirap at ng tunay na pananampalataya, at kailangan ka ring magkaroon ng kahandaang talikdan ang laman. Dapat ay handa kang magtiis ng personal na mga paghihirap at magdusa ng mga kawalan sa iyong mga personal na interes upang mapalugod ang kalooban ng Diyos. Kailangan mo ring magkaroon ng kakayahang taos na magsisi tungkol sa iyong sarili: Noong araw, hindi mo nagawang mapalugod ang Diyos, at ngayon, maaari kang magsisi sa iyong sarili. Hindi ka dapat magkulang sa anuman sa mga bagay na ito—sa pamamagitan ng mga bagay na ito, gagawin kang perpekto ng Diyos. Kung hindi mo matutugunan ang mga pangangailangang ito, hindi ka magagawang perpekto” (“Paano Magawang Perpekto” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Kinanta ko nang mahina ang himno na ito, at habang kumakanta ako, lalo akong naaantig. Nagsimula akong makaramdam ng kaunting lakas sa loob ko at nadama ko na, kahit na nagdurusa ako ngayon sa lungga ng mga demonyo, sa mahina kong kalagayan, pinapatnubayan pa rin ako ng mga salita ng Diyos, binibigyan ako ng pananampalataya at lakas. Hindi ako iniwan ng Diyos at sa mga salita ng Diyos, hindi ako mag-iisa. Labis akong napanatag sa isiping ito at pinagsisihan ko ang kawalan ko ng determinasyong tiisin ang pagdurusa. Sa harap ng mga paghihirap at pagsubok na ito, nalugmok ako sa pagiging negatibo at nasaktan ko ang puso ng Diyos. Inisip ko ang mga pinagdaanan ko simula nang maaresto ako. Matagal akong sinaktan at pinahirapan ng mga pulis, at kung hindi dahil sa patnubay ng mga salita ng Diyos at pagbabantay ng Diyos sa akin, ilang beses na siguro akong namatay ngayon. Ngayon, sa muling pagdanas ng hindi makataong pagpapahirap na ito, may pananalig ako na basta’t umasa ako sa Diyos, makakayanan ko rin ito. Ginagamit ng Diyos ang sitwasyong ito para gawing perpekto ang aking pananampalataya. Alam kong hindi ko na Siya puwedeng saktan pa; kailangan kong umasa sa Kanya at magpakatatag, magpatuloy na mabuhay, at magpatotoo sa Kanya. Sa pag-iisip ng mga bagay na ito, unti-unting nagsimulang mawala ang hapis na nararamdaman ko. Ang mga salita ng Diyos ang pumatnubay sa akin sa pinsala at pasakit na idinulot sa akin ni Satanas noong panahong iyon. Kalaunan, natapos ang sentensiya ko at sapat akong nakatagal hanggang sa makalabas ako sa impiyerno sa lupa na iyon.

Nang makauwi ako, nabalitaan kong naging abala ang mga pulis sa pagkakalat ng mga usap-usapan na isa raw akong manggagantso. Kinailangan ng asawa kong maghanap ng trabaho sa ibang lugar para maiwasan ang lahat ng usap-usapan at akusasyon ng mga kapitbahay at sinabi niyang gusto na niya ng diborsyo. Hiyang-hiya ang nanay niya sa pagkakakulong ko na ni hindi niya ako magawang tingnan. Walang-tigil din ang pangungutya ng mga guro at mga kaklase ng anak kong babae kaya’t wala na ni isang bata sa bayan namin ang gustong makipaglaro sa kanya. Hindi ko mapigilang umiyak nang makita ko ang nangyari. Masaya ang pamilya namin noon, ngayon ay nagkaganito dahil sa pag-uusig ng CCP. Sagad-buto ang poot ko sa CCP! Bigla kong naisip ang sipi ng mga salita ng Diyos. Sabi ng Makapangyarihang Diyos, “Mga ninuno ng sinauna? Minamahal na mga lider? Tinutulan nilang lahat ang Diyos! Iniwan ng kanilang panghihimasok ang lahat sa silong ng langit sa isang kalagayan ng kadiliman at ganap na kaguluhan! Kalayaang pangrelihiyon? Lehitimong mga karapatan at mga interes ng mga mamamayan? Ang mga iyon ay mga pandarayang lahat para pagtakpan ang kasalanan! … Bakit naglalagay ng isang di-mapapasok na balakid sa gawain ng Diyos? Bakit gumagamit ng iba’t ibang pandaraya upang linlangin ang mga tao ng Diyos? Nasaan ang tunay na kalayaan at lehitimong mga karapatan at mga interes? Nasaan ang katarungan? Nasaan ang kaaliwan? Nasaan ang init? Bakit gumagamit ng madayang mga pakana upang linlangin ang mga tao ng Diyos? Bakit gumagamit ng puwersa para pigilin ang pagdating ng Diyos? Bakit hindi hinahayaan ang Diyos na malayang gumala sa ibabaw ng lupa na nilikha Niya? Bakit tinutugis ang Diyos hanggang wala na Siyang mapagpahingahan man lamang ng Kanyang ulo? Nasaan ang init sa gitna ng mga tao? Nasaan ang pagsalubong sa gitna ng mga tao? Bakit nagdudulot ng gayon katinding pananabik sa Diyos? Bakit patatawagin ang Diyos nang paulit-ulit? Bakit pinipilit ang Diyos na mag-alala para sa Kanyang minamahal na Anak? Sa madilim na lipunang ito, bakit hindi hinahayaan ng nakakaawang mga asong-bantay nito na malayang dumating at umalis ang Diyos sa gitna ng mundong nilikha Niya?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 8). Habang binubulay ko ang mga salita ng Diyos, lubos kong naunawaan ang kapangitan ng CCP. Sa panlabas ay nagpapanggap iyong matuwid, nangungusap tungkol sa “kalayaan ng relihiyosong paniniwala,” “pagpapanatili ng batas at kaayusan para sa mga tao,” at “pagmamalasakit sa tao.” Sinasabi niyon lahat ng tamang bagay tungkol sa integridad at moralidad pero palihim itong gumagamit ng anumang paraang maaari para umaresto at mang-usig ng mga mananampalataya at magpakalat ng mga usap-usapan, na nagbubunga ng di-mabilang na mga Kristiyanong nakukulong, hindi makauwi, at nawawasak ang mga pamilya. Hindi ko nakita kung ano talaga ang CCP noon, at iniidolo ko ito noon. Pero matapos kong pagdaanan ang pag-uusig nito, sa wakas ay nakita ko na ang CCP ang pinakamataas na demonyong namiminsala ng mga tao. Sa diwa, ito ang kalaban ng Diyos at ng katotohanan, at ito ang pinakamasama, pinaka-paurong na grupo ng mga demonyo.

Pagkalaya ko, hindi tumigil ang mga pulis sa pagmamanman sa akin. Laging tinatanong ng mga pulis ng lokal naming istasyon kung sumasampalataya pa rin ako sa Diyos at kapag nagbabasa ako ng mga salita ng Diyos sa bahay, kailangan kong isara nang mabuti ang harap na pinto ko. Kinailangan kong itago ang aking libro ng mga salita ng Diyos sa pinakatagong lugar at kinailangan kong maging maingat na maingat kapag pumupunta sa pagtitipon o nangangaral ng ebanghelyo. Isang araw noong Marso 2013, naaresto ang isang lider at dalawang diakono sa isang iglesia na pinamamahalaan ko at agad kong kinailangang isaayos na mailipat ang ilang gamit ng iglesia at ipaalam sa ilang kapatid na maging maingat. Habang isinasaayos ko ang lahat ng ito, narinig kong sinabi ng isang sister, “May dalang listahan ng mga kapatid ang lider na naaresto kaya nasa pulis na ang listahan ngayon.” Sabi niya ay hinugot ng mga pulis ang lahat ng video sa pagmamatyag, naghahanap ng mga estranghero, at naghahanda silang magbahay-bahay sa paghahanap ng mga mananampalataya. Nagbanta rin sila: “Mabuti pang maling mag-aresto ng isang libo kaysa makatakas ang kahit isa!” Labis akong kinabahan at natakot nang marinig ito. Dahil naaresto na ako noon dahil sa pananampalataya ko, nasa talaan na nila ako. Kapag gumamit ang mga pulis ng face-recognition na pagmamatyag, siguradong maaaresto ako. Kapag naaresto ako ulit, hinding-hindi na ako mabubuhay—sisiguraduhin nila iyon. Sa pag-iisip nito, napagtanto kong kailangan kong makatakas sa lalong madaling panahon. Pero nang makarating ako sa isa pang iglesia, hindi ko mapakalma ang isip ko at inusig ako ng aking konsiyensiya. Napakaraming gawain sa iglesia na iyon na kailangang isaayos nang mabilisan, pero binitawan ko ang atas sa akin para pag-ingatan ang sarili kong buhay. Kapag umalis ako ngayon, hindi ko mapoprotektahan ang mga interes ng Sambahayan ng Diyos! Nasaan na ang konsiyensiya at pagkatao ko? Hindi ba’t umaakto ako na parang isang duwag at mahina ang loob? Wala akong tunay na pananampalataya sa Diyos—nasaan na ang patotoo ko? Habang iniisip ang mga bagay na ito, nagmadali akong lumapit sa Diyos para magdasal, hinihiling sa Kanyang pagkalooban ako ng pananampalataya at lakas at protektahan ako upang makapagpatotoo ako.

Tapos ay nabasa ko ang sipi ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Kapag handang isakripisyo ng mga tao ang kanilang mga buhay, ang lahat ng bagay ay nagiging walang halaga, at walang makagagapi sa kanila. Ano ang maaaring maging higit na mahalaga kaysa buhay? Sa ganitong paraan nawawalan si Satanas ng kakayahang gumawa pa sa mga tao, walang anumang magagawa ito sa tao. Bagaman sa pakahulugan ng ‘laman’ ay sinasabi na ginawang tiwali ni Satanas ang laman, kung tunay na ibinibigay ng mga tao ang kanilang mga sarili, at hindi nahihimok ni Satanas, kung gayon walang sinuman ang makagagapi sa kanila” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 36). Sa pagbubulay sa mga salita ng Diyos, naunawaan ko na ang sitwasyong ito ay pagsubok ng Diyos, at na isang digmaan ang nagaganap sa espirituwal na mundo. Alam kong kailangan kong makipagkaisa sa Diyos at ialay ang buhay ko para hiyain si Satanas at magpatotoo sa Diyos; hinding-hindi ako puwedeng tumalikod at tumakbo sa ganito kahalagang sitwasyon! Kailangan kong protektahan ang gawain ng Sambahayan ng Diyos—iyon mismo ang bagay na dapat gawin ng isang taong may konsiyensiya at pagkatao. Nagdurusa ako ng pag-uusig alang-alang sa pagiging matuwid, at kahit mamatay pa ako, magiging makabuluhan pa rin iyon. Kung mabubuhay ako nang walang dangal at susuko kay Satanas, kahit na mabuhay ang katawan ko, magiging tulad ako ng isa sa mga naglalakad na patay. Napalaya ako ng saloobing ito, kaya nagmadali akong bumalik sa iglesia na iyon at inorganisa ang mga kapatid na ilipat ang lahat ng libro ng mga salita ng Diyos at sinabihan silang magtago muna. Mabilis na naisaayos ang lahat ng gawain ng iglesia at nagpasalamat ako sa Diyos sa Kanyang patnubay!

Sa mahigit na 20 taon ng pananampalataya sa Makapangyarihang Diyos at sa walang tigil na pagdanas ng pag-uusig at paniniil ng CCP, kahit na nagdusa ako ng kaunting hirap, sa ilalim ng patnubay ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko ang ilang katotohanan at natutunang kilalanin ang tama sa mali, pagiging matuwid sa kasamaan. Natutuhan ko ring umasa sa Diyos sa gitna ng mga hindi pangkaraniwang sitwasyon. Tunay kong nararamdaman ang awtoridad sa mga salita ng Diyos at lumago ang aking pananampalataya sa Diyos. Ang lahat ng ito ay dahil sa biyaya ng Diyos. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

89. Isang Pakikipaglaban sa Brainwashing

Ni Zhao Liang, Tsina

Inaresto ako ng Komunistang Partido ng Tsina dahil sa aking pananampalataya noong 19 ako. Nagdanas ako ng 60 na araw ng pagpapahirap at pag-brainwash para itakwil ko ang Diyos at ipagkanulo ko ang aking mga kapatid. Talagang tumatak ang karanasang iyon sa puso ko. Hinding-hindi ko iyon makakalimutan.

Habang papunta ako sa isang pagtitipon nang umagang iyon, nang malapit na ako, napansin kong may tatlong kotseng nakaparada sa malapit. Medyo nabalisa ako. Hindi karaniwang may ganoon karaming kotse roon. Sinabi ko iyon sa mga kapatid sa sandaling dumating ako at napagtanto naming hindi na ligtas ang pagtitipon namin. Sinimulan naming pag-usapan ang pagpapalit ng lokasyon. Hindi nagtagal, apat na estranghero ang pumasok sa bakuran, sinabi nilang taga-National Security Brigade sila at iniinspeksiyon ang bahay para sa mga nakatagong pampasabog. Puwersahan nila kaming pinadapa sa sofa at kinapkapan at nang wala silang makita, isinakay nila ako at ang isa pang brother sa isa sa mga sasakyan nila. Dinala nila kami sa istasyon ng pulis, kung saan dinala kami ng mga pulis sa silong at magkahiwalay na kinulong. Ang biglaang pag-aresto na ito ay parang isa lang panaginip at wala akong ideya kung paano ako tatratuhin ng mga pulis. Medyo natakot ako at walang tigil na nagdasal sa Diyos, hinihiling sa Kanyang bigyan ako ng pananampalataya. Naalala ko ang ilang linya mula sa isang himno ng mga salita ng Diyos na madalas naming awitin, “Ang Kataas-taasan at Kadakilaan ng Makapangyarihan sa Lahat.” “Lahat ng bagay sa mundong ito ay mabilis na nagbabago kasabay ng mga iniisip ng Makapangyarihan sa lahat at habang Siya’y nakamasid. Biglang dumarating ang mga bagay na kailanma’y hindi pa naririnig ng sangkatauhan, samantalang hindi nila alam na ang mga bagay na matagal na nilang taglay ay unti-unting naglalaho. Walang nakakaarok sa kinaroroonan ng Makapangyarihan sa lahat, lalo nang walang nakakaramdam sa kahusayan at kadakilaan ng Kanyang impluwensya” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Nagdasal ako sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos, nagpapasalamat at nagpupuri ako sa Iyo! Ikaw ang naghahari sa lahat nang nasa sanlibutan at nakasalalay ang kapalaran ko sa Iyong mga kamay. Pinahintulutan Mong arestuhin ako ng mga pulis ngayong araw. Paano man nila ako pahirapan o gaano man ako magdusa, gusto kong magpatotoo, na hindi Ka ipagkanulo kailanman at maging isang Judas.”

Pagsapit ng 4:00 p.m., dinala ako ng mga pulis sa isang liblib na looban na may hanay ng apat na palapag na gusali sa bakuran, na mukhang hotel. Maraming kapatid ang nagsasabing dinadala ng mga pulis ang mga bilanggo sa mga hotel para sa lihim na interogasyon at pagpapahirap. Hindi ko maiwasang isipin kung pahihirapan din nila ako. Medyo bakante ang lugar na iyon. Puwede nila akong patayin at walang makakaalam. Tumindi ang takot ko habang iniisip iyon at paulit-ulit akong tahimik na tumawag sa Diyos. Dinala nila ako sa isang kuwarto sa pang apat na palapag, at sinabi ng hepe ng Criminal Police Brigade, nagpapanggap na mabait, “Anong pangalan mo? Saan ka nakatira?” Tinanong ko siya, “Bakit niyo ako inaresto? Bakit niyo ako dinala rito?” Sabi niya, “Isa itong kurso ng legal na edukasyon para turuan at baguhin ang mga mananampalataya. Kinuha ka namin dahil alam namin ang lahat tungkol sa iyo. Kung hindi, kukuha kami ng iba. Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos ang pinakamalaki naming pakay sa bansa, pupuksain namin iyon. Maaaresto ang mga mananampalataya ng Makapangyarihang Diyos.” “Hindi ba’t nasa konstitusyon ang kalayaan sa pananampalataya?” tanong ko. Nakangising sinabi niya, “Kalayaan sa pananampalataya? May hangganan iyon. Sa pananampalataya mo, kailangan mong makinig sa Partido at sumunod sa mga tuntunin nito para makuha ang suporta namin. Sa paniniwala sa Makapangyarihang Diyos, kinakalaban mo ang Partido. Paano ka naming hindi aarestuhin?” Sumagot ako, “Nagbabasa lang kami ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos at nagbabahagi ng ebanghelyo para magpatotoo sa Diyos. Hindi kami kailanman sumasali sa politika. Paano mo nasasabing kinakalaban namin ang Partido? Sabi ng Makapangyarihang Diyos, ‘Hindi nakikibahagi ang Diyos sa pulitika ng tao, gayon pa man ang kapalaran ng isang bayan o bansa ay pinamamahalaan ng Diyos. Pinamamahalaan ng Diyos ang mundong ito at ang buong sansinukob. Ang kapalaran ng tao at ang plano ng Diyos ay may malapit na ugnayan, at walang tao, bayan o bansa ang hindi saklaw ng kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos. Kung ang tao ay nais na malaman ang kanyang kapalaran, dapat siyang humarap sa Diyos. Pasasaganain ng Diyos ang mga sumusunod at sumasamba sa Kanya, at Siya’y magdadala ng pagbagsak at pagkalipol sa mga taong lalaban at tatanggi sa Kanya’ (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Apendise 2: Ang Diyos ang Namumuno sa Kapalaran ng Buong Sangkatauhan). Malinaw na malinaw ang mga salita ng Diyos. Pinamumunuan Niya ang sanlibutan at nasa Kanyang mga kamay ang kapalaran ng lahat ng bayan at lahi, pero hindi nakikialam ang Diyos sa politika. Dumating ang Diyos na nagkatawang-tao sa lupa sa mga huling araw para magpahayag ng katotohanan at gawin ang paghatol upang maunawaan ng mga tao ang katotohanan, maiwaksi ang kanilang mga tiwaling satanikong disposisyon, at maligtas.” Masungit na pinutol ng pulis ang sinasabi ko bago pa ako matapos, at kung ano-anong sinabi, nilalapastangan ang Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Pinayuhan niya akong talikuran ang pananampalataya ko. Kahit anong sabihin niya, nanatili akong kalmado sa harap ng Diyos, hinihiling sa Kanyang protektahan ako sa mga pakana ni Satanas.

Bandang tanghali sa ikatlong araw, pinabalik nila ako sa kuwartong pinagpupulungan. Nagpakilala ang isang pulis, sabi niya ay siya ang hepe ng National Security Brigade at nagtatrabaho rin siya sa edukasyon at pagbabago ng pananampalataya. Tinanong niya ang pangalan ko, tirahan, at impormasyon ng iglesia. Hindi ako nagsalita, kaya pinaunat niya ang kaliwang kamay ko sa mesa, nakataas ang palad, tapos ay pinitik ang mga abo sa kamay ko habang naninigarilyo siya, sinasabing, “Dapat mong malaman na sa teknolohiya ngayon, malalaman din namin iyan magsalita ka man o hindi. Hangal ka ba? Binibigyan kita ng pagkakataon. Nasa 800 digri ang dulo ng sigarilyo ko. Gusto mong malaman kung anong pakiramdam nito?” Humithit siya nang dalawang beses, tapos ay pinaso ang palad ko ng nagbabagang pulang dulo nito. Nang hatakin ko ang kamay ko sa sakit, puwersahang hinawakan ng isa pang pulis ang kamay ko. Mahapdi ang palad ko sa matitinding kirot habang paulit-ulit niyang dinidikit ang dulo ng sigarilyo niya. Tagaktak ang pawis sa noo ko. Medyo nanghihina, sinabi ko ang sarili kong pangalan. Tumigil sila sa pagpapahirap sa akin sa puntong iyon, pero pinanood ako ng mga video at pinagbasa ng mga usap-usapan na tumutuligsa at lumalapastangan sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos.

Noong tanghali sa ikalimang araw, pinanood nila ako ng mga balita sa telebisyon tungkol sa kaso ng Shandong Zhaoyuan at tinanong ako kung ano ang palagay ko. Sabi ko, “Wala silang kinalaman sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Walang sinuman sa Iglesia ko ang gagawa ng ganoong bagay. May mga prinsipyo kami sa pagbabahagi ng ebanghelyo. Ibinabahagi lang namin iyon sa mga taong may mabubuting puso na naniniwalang may Diyos, hindi sa masama. Ang masasamang taong tulad ni Zhang Lidong ay malayong pumasa sa pamantayan namin sa pagbabahagi ng ebanghelyo. Hindi sila kinikilala ng Diyos na mananampalataya at hinding-hindi sila kikilalanin ng Iglesia.” Nang makitang hindi nayanig ang aking pananampalataya, sinabi niyang, “Naaresto na namin ang lahat ng lider mo, at malalaman namin ang lahat sa pagkukuwestiyon sa kanila. Hindi na namin kailangang sayangin ang oras namin sa iyo. Gusto ka naming iligtas, dahil batang-bata ka pa.” Naisip ko, “Kasinungalingan iyang lahat. Gusto lang nilang ipagkanulo ko ang Diyos. Kahit ano pang sabihin nila, hinding-hindi ko itatatwa ang mga kapatid ko. Hinding-hindi ko ipagkakanulo ang Diyos!” Pagkalipas ng alas siete nang gabing iyon, isang psychologist na may klase sa brainwashing ang nagpasulat sa akin ng mga saloobin tungkol sa kurso. Ang sinulat ko ay, “Ang insidente ng Zhaoyuan ay hindi gawa ng isang mananampalataya ng Makapangyarihang Diyos. Ginawa iyon ng isang masamang demonyo. Parurusahan siya ng Diyos sa ginawa niya.”

Paglipas ng alas nuwebe, pumasok ang hepe ng National Security Brigade at talagang hindi siya masaya sa isinulat ko. Lumapit siya at iniangat ako sa silya gamit ang isang kamay, sinampal ako nang paulit-ulit gamit ang kabila, pagkatapos ay sinipa ako sa sahig. Tapos ay kinaladkad niya ako sa kama at sinimulang pagsusuntukin. Pagkatapos ng ilang suntok, kumuha siya ng kahoy na hanger, hinahampas iyon sa akin kung saan-saan at inuutusan akong magbigay ng impormasyon sa iglesia. Tumahimik ako. Naiinis dahil dito, inutusan niya akong hubarin ang lahat ng damit ko. Natakot ako nang makitang wala na siya sa sarili. Walang tigil akong tahimik na nagdasal sa Diyos, hinihiling sa Kanyang bigyan ako ng pananampalataya at lakas. Hinatak niya ako, pinuwersang maghubad at hinampas ako nang ilan pang beses ng hanger, tapos ay pinahawakan niya ako sa kama sa dalawang guro. Akala ko ay binabayaran ng mga pulis ang mga guro, pero may konsiyensiya sila at hindi sila sasang-ayon sa mga pulis sa pagpapahirap sa isang teenager. Mali ang inakala ko. Mahigpit nila akong hinawakan, lubusan akong hindi makagalaw. Pinaso ng hepe ng National Security Brigade ang mga utong ko gamit ang sigarilyo niya na parang isang baliw, mabilis iyong nalalapnos at pinupuno ang hangin ng amoy ng nasusunog na laman. Basang-basa ako sa pawis dala ng sakit at sipa ako nang sipa. Tapos ay sinimulan niya ang ari ko habang isinisigaw, “Magsasalita ka ba o ano?” Humihiyaw nang malakas sa sakit, napuno ako ng isang saloobin lang: “Hindi ko puwedeng ipagkanulo ang Diyos.” Walang tigil akong nagdarasal sa Diyos sa aking puso, nagmamakaawa sa Kanyang bigyan ako ng lakas at pananampalataya para malagpasan ko ang pagpapahirap ng masamang pulis.

Nanatili akong tahimik, kaya mabagsik na sinabi ng hepe, “Hindi ka magtitino kung hindi ako magiging mas malupit sa iyo.” Tumalikod siya, kumuha ng termos, at binuhusan ako ng isang tasa ng pinakulong tubig. Humiyaw ako sa sakit. Malamig niyang sinabi, “Magsasalita ka ba?” Walang takot kong sinabing, “Wala akong alam!” Galit na galit nang marinig iyon, binuhusan niya ako sa tiyan ng dalawa pang tasa ng pinakulong tubig. Nakita niyang hindi na ako gaanong nasasaktan tulad noong una, kaya’t hinawakan niya ang tiyan ko at sumigaw na hindi mainit ang tubig. Tapos ay tumalikod siya at nag-utos na magpakulo ng isang kaldero ng tubig. Tapos sinabi niya nang may malupit na ngisi sa kanyang mukha, “Maya-maya lang ay mararamdaman mong mabuhusan ng kumukulong tubig sa katawan mo.” Hindi ko mapigilang matakot nang marinig ito at naisip ko kung paanong mas malamig doon ang naunang mainit na tubig. Kapag nabuhusan ako ng kumukulo talagang tubig, makakayanan ko ba iyon? Kinakabahan at natatakot, tahimik akong nagdasal sa Diyos: “Makapangyarihang Diyos, bigyan Mo ako ng pananampalataya at lakas. Gusto kong magpatotoo at hindi Ka ipagkanulo o itatwa ang mga kapatid.” Naisip ko ang mga salita ng Diyos pagkatapos kong magdasal: “Ang pananampalataya ay parang isang trosong tulay: Yaong mga nakakapit nang mahigpit sa buhay ay mahihirapang tumawid dito, ngunit yaong mga handang isakripisyo ang kanilang sarili ay makakatawid, nang hindi nahuhulog at walang pangamba” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 6). Pinag-isipan ko ang mga salita ng Diyos at napagtanto na ang pagkakaroon ng mahina at matatakuting mga saloobin ay pagiging biktima ng mga pakana ni Satanas, at nalaman kong wala akong tunay na pananampalataya sa Diyos. Kailangan kong itaya ang buhay ko at sumandal sa Diyos sa bawat sandali para magpatotoo. Ang pag-unawang ito ay nagbigay sa akin ng pananampalatayang kailangan ko para harapin ang pagpapahirap na naghihintay sa akin.

Sa sandaling iyon, bigla siyang nagsindi ng sigarilyo at humithit nang dalawang beses, tumayo sa harap ko at sinabi, habang malupit na nakangiti, “Diyan ka lang, malapit nang kumulo ang tubig!” Habang nagsasalita siya, dinikit niya ang dulo ng sigarilyo niya sa dibdib ko kung saan ako mismo nalapnos ng tubig. Pilit kong sinusubukang umatras dahil sa sakit. Kumulo na ang tubig pagkalipas ng anim o walong minuto. Habang nakikita kong bumubula at umuusok ang tubig mula sa takure, nagsimulang kilabutan ang anit ko, nanginginig ako, at tumatayo ang mga balahibo ko. Binuhat niya palapit ang takure, binuksan ang takip, at lumapit sa akin. Nararamdaman ko ang usok sa katawan ko. Tapos ay dinikit niya ang mainit na takure ng tubig sa tiyan ko mismo. Nakaramdam ako ng matinding sakit at awtomatikong napasigaw. Sinamantala niya ang pagkakataong iyon para itanong sa akin kung magsasalita ako, at nang makitang tahimik lang ako, kumuha siya ng tasa, pinuno iyon ng tubig, at sinaboy iyon sa dibdib ko. Sa sobrang sakit ay napatalon ako, at patuloy niya akong sinabuyan ng mainit na tubig hanggang sa maubos ang laman ng takure. Hindi ko mapigilan ang panginginig, at puno ng paltos ang buong harap ng katawan ko dahil sa pagkalapnos. Ang pinakamalalaking paltos ay sinlaki ng itlog. Hindi matagalan ng mga guro ang nakikita nila at gusto nilang umalis, kaya’t dumiretso ang hepe sa pinto at kinulong sila sa loob, tapos ay isinigaw, “Huwag kayong umalis, diyan lang kayo at manood. Tingnan niyo kung paano ko ipakita sa kanya ang totoo.” Tapos ay sinabihan niya silang magpakulo pa ng mas maraming tubig. Hindi ko mapigilan ang takot ko nang marinig iyon. Naisip ko, “May mas marami pa, at kung ganoon ang inabot ko sa unang takure ng tubig, anong gagawin sa akin ng mas maraming lapnos? Mananatili ba akong malakas?” Walang tigil akong tumawag sa Diyos; humihiling sa Kanya ng pananampalataya at lakas. Tapos ay naisip ko ang mga salitang ito na mula sa Diyos: “Yaong mga may kapangyarihan ay maaaring mukhang masama sa tingin, ngunit huwag kayong matakot, sapagkat ito ay dahil mahina ang inyong pananampalataya. Hangga’t lumalago ang inyong pananampalataya, walang magiging napakahirap” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 75). Ang pagpapahirap sa akin ng pulis ay nangyayari sa pahintulot ng Diyos. Gusto ng Diyos na gawing perpekto ang pananampalataya ko. Gaano man sila kasama at kabangis, iyon ay nasa mga kamay pa rin ng Diyos. Basta’t nagdarasal at sumasandal ako sa Diyos, alam kong papatnubayan ako ng Diyos para magtagumpay sa pagpapahirap ni Satanas. Hindi na ako masyadong natakot at nagkaroon ako ng pananampalataya para ipagpatuloy ang pagharap sa paghihirap.

Hindi nagtagal ay kumulo na ang pangalawang takure. Dinala niya iyon, pinuno ang tasa ng mainit na tubig, dinala iyon sa harap ko at sinimulang isaboy iyon sa ari ko. Humiyaw ako sa sakit at hindi ko mapigilang umatras. Humakbang siya palapit at patuloy akong kinuwestiyon, pero hindi pa rin ako sumagot. Nagdala siya ng isang tasang puno ng mainit na tubig sa ilalim ng ari ko at nagtanong, “Magsasalita ka ba, o hindi?” Hindi ako nagsalita. Binaltak niya pataas ang tasa upang lubusang malubog ang ari ko roon. Humihiyaw ako sa sakit at awtomatikong napapaatras, nanginginig. Hindi ko na talaga iyon makayanan at walang tigil akong nagdarasal, humihiling sa Diyos ng lakas, para pigilan akong ipagkanulo Siya. Tapos ay may naisip akong sinabi ng Panginoong Jesus: “Sapagka’t ang sinumang mag-ibig iligtas ang kanyang buhay ay mawawalan nito: at ang sinumang mawalan ng kanyang buhay dahil sa Akin ay makakasumpong niyaon” (Mateo 16:25). Alam ko na kapag itinatwa ko ang iba at ipinagkanulo ang Diyos para makaiwas sa pisikal na pagdurusa, pagkakasala iyon sa disposisyon ng Diyos. Mapupunta ako sa impiyerno at magdurusa magpakailanman. Nang maunawaan iyon, nagpasya ako na gaano man ako katinding magdusa, titiisin ko iyon at hinding-hindi ipagkakanulo ang Diyos. Nagbuhos pa ang masamang pulis na iyon ng dalawang tasa ng mainit na tubig sa ari ko at patuloy akong kinuwestiyon. Tumungo ako at nakita kong nasunog na ang panlabas na balat ng ari ko at hindi makayanan ng dalawang guro na makita ako. Walang magawa, sinabi nila, “Anak, magsalita ka na lang. Ano bang silbi ng pagdurusa nang ganito?” Tumahimik lang ako. Noon ay pumasok ang alalay ng pulis. Sandali siyang natigilan nang makita ako. Nag-iwas siya ng tingin, lumapit sa akin, at sinabing, “Umamin ka na lang. Marami sa inyo ang naaresto namin. Kahit na hindi ka magsasalita, may ibang magsasalita. Binibigyan ka namin ng pagkakataon.” Tumungo ako at hindi nagsalita. Nang makitang tahimik lang ako, galit na galit na sumigaw ang pulis, “Huwag kayong makialam. Titingnan ko kung hanggang saan ang kaya niyang tiisin!” Tapos ay nagsalin siya ng isang tasa ng mainit na tubig at isinaboy na naman iyon sa dibdib ko, na nagpapaiyak at nagpapalundag sa akin sa matinding sakit. Habang sinasabuyan niya ako ng mainit na tubig, nagputukan ang mga paltos sa katawan ko at dumikit sa akin ang balat. Hindi nagtagal ay nagkaroon ako ng mga bagong paltos; napakatindi ng sakit. Nagsimula akong manghina nang kaunti. Naisip ko, “Marami silang kapatid na naaresto. Kahit na hindi ako magsalita, malamang na may ibang magsasalita. Bakit kailangan ko pang pagdaanan ang lahat ng ito? Puwede akong magsalita nang kaunti para hindi na ako magdusa nang ganito.” Nakita kong walang balak tumigil ang pulis at wala akong ideya kung matatagalan ko pa ang kung anong binabalak niya sa akin. Pero magiging isa akong Judas kapag nagsalita ako. Bigla kong naalala ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Tungo sa yaong mga hindi nagpakita sa Akin ni katiting na katapatan sa mga panahon ng kapighatian, hindi na Ako magiging mahabagin, sapagkat natatakdaan ang abot ng habag Ko. Higit pa rito, wala Akong gugustuhin sa sinumang minsan na Akong ipinagkanulo, mas lalong hindi Ko gustong nakikipag-ugnayan sa yaong mga nagkakanulo sa mga kapakanan ng mga kaibigan nila. Ito ang disposisyon Ko, hindi alintana kung sino man ang taong iyan” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Maghanda ng Sapat na Mabubuting Gawa para sa Iyong Hantungan). Ayaw ng Diyos magkaroon ng kaugnayan sa mga taong itinatwa ang interes ng kanilang mga kaibigan. Kapag nagsalita ako, hindi ba’t mangangahulugan iyong ipinagkanulo ko na ang Diyos? Hindi ako puwedeng magsalita. Hinding-hindi. Inusal ko ang tahimik na panalanging ito: “Diyos ko, salamat sa pagbibigay Mo ng kaliwanagan sa akin at pagpipigil sa aking itatwa ang mga kapatid. Gaano man ako katinding magdusa, hinding-hindi ako magiging isang Judas.”

Nang makitang tahimik ako, nagsindi ng sigarilyo ang hepe ng National Security Brigade at may malupit na ngiting sinabing, “Maghinay-hinay lang tayo. Marami tayong oras,” habang binubugahan ako ng usok sa ilong. Pagkatapos noon, kinuha niya ang tasa at binuhusan ako ng mainit na tubig sa ulo. Awtomatiko akong napalayo, at tumulo ang tubig sa kanan kong tenga at sa likod ko. Humiyaw ako sa sakit at parang nasusunog ang likod ko. Nagbuhos pa siya ng ilang tasa pababa sa tiyan ko at nagsaboy ng tubig sa mga hita ko. Agad nagkaroon ng mga paltos kung saan niya ibinuhos ang tubig. Pinagpakulo pa niya ng isa ang mga guro nang maubos na ang laman ng takure. Makalipas ang ilang minuto ay kumukulo na ang pangatlo. Nang makita ko ang usok na lumalabas sa takure, hindi ko mapigilan ang panginginig. Nakangisi, kinuha niya ang takure at sinabing, “Ayos!” Tapos ay dinikit niya ulit iyon sa katawan ko at mabagsik na sinabing, “Ano, magsasalita ka ba, o hindi?” Hindi ako sumagot, kaya binuhusan niya ako ng tasa-tasa ng kumukulong tubig. Namilipit ako sa sakit. Nakita kong wala siyang balak tumigil at hindi ko alam kung hanggang kailan ko ito matatagalan. Namimilipit ako sa labis na sakit; gusto ko na lang mamatay para hindi na ako magdusa sa ganitong paraan at hindi ko maitatatwa ang kahit sino dahil sa kahinaan ng aking laman. Luminga-linga ako sa kuwarto para maghanap ng matigas na bagay na puwede kong gamitin sa pagpapatiwakal, pero tanging mesa lang ang nandoon at gawa sa kahoy ang mga dingding. Sa palagay ko ay hindi ako mamamatay sa paghampas ng ulo ko nang isang beses, tapos ay kailangan ko pang tiisin ang higit pang pagpapahirap. Naisip kong puwede akong umoo sa ngayon, tapos ay isasama nila ako para ituro ang mga bahay ng iba. Sa labas, puwede akong lumundag palabas ng sasakyan at mamatay. Habang iniisip ko ito, patuloy akong tinatanong ng pulis kung magsasalita na ako at tumango ako. Akala ko ay isasama nila agad ako para ituro ang mga bahay, pero sa pagkabigla ko, inutusan niya akong kuwentuhan siya tungkol sa iglesia. Mahigit sampung pulis ang pumasok galing sa ibaba. Medyo nanghina ang loob ko sa puntong iyon. Tumango lang ako, kapag hindi ako nagsalita, gagamitan ba nila ako ng mas brutal na pagpapahirap? Naisip kong puwede na lang akong magsabi ng pangalan ng iglesia at ang malapit na lokasyon nito. Sa gulat ko, binigyan ko siya nang kaunting pagkakataon, pero gusto niyang samantalahin ito. Binato niya ako ng maraming tanong tungkol sa iglesia, at talagang pinagsisihan kong binigyan ko si Satanas ng pagkakataon. Hindi ba’t magiging isa akong Judas kapag ipinagpatuloy ko iyon? Nagmaang-maangan ako nang tanungin niya ako tungkol sa ibang bagay. Wala siyang makuha sa akin, kaya’t pinabalik na niya ako sa kuwarto ko. Sa kuwarto ko, naisip ko, “Bakit gusto kong mamatay? Gusto ba ng Diyos na mamatay ako? Hindi ba’t tanda iyon ng kahinaan?” Tapos ay naalala ko ang isang himno ng mga salita ng Diyos, “Hangaring Ibigin ang Diyos Gaano Man Katindi ang Iyong Paghihirap.” “Sa ngayon, karamihan sa mga tao ay naniniwala na ang pagdurusa ay walang halaga, na inaapi sila sa kanilang pananampalataya, tinatalikuran sila ng mundo, puro problema ang buhay nila sa tahanan, at wala silang masyadong maaasahan. Ang pagdurusa ng ilang tao ay umaabot sa isang sukdulan, at ang kanilang mga iniisip ay nagiging tungkol sa kamatayan. Paano nito maipapakita ang pusong may pagmamahal sa Diyos? Ang gayong mga tao ay mga walang-silbi, wala silang pagtitiyaga, sila ay mahihina at walang lakas! … Kaya, sa mga huling araw na ito ay kailangan ninyong magpatotoo sa Diyos. Gaano man kalaki ang inyong pagdurusa, dapat kayong magpatuloy hanggang sa kahuli-hulihan, at maging sa inyong huling hininga, kailangan pa rin kayong maging tapat sa Diyos at magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos; ito lamang ang tunay na pagmamahal sa Diyos, at ito lamang ang malakas at matunog na patotoo” (Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Habang pinag-iisipan ko ang mga salita ng Diyos, nalaman ko kung gaano ako kaduwag, kahina, at kawalang kakayahan. Gusto kong mamatay dahil sa kahinaan ng aking laman, dahil natakot ako sa pagdurusa. Hindi niyon maluluwalhati ang Diyos. Hindi iyon tunay na pagpapatotoo. Bago ako maaresto, nangako ako sa harap ng Diyos na kung maaresto at mausig man ako ng Komunistang Partido ng Tsina, gusto kong magpatotoo tulad ng ibang mga kapatid. Hinding-hindi ko ipagkakanulo ang Diyos, at magiging isang Judas. Pero nang may mangyari sa akin, sa harap ng pagpapahirap ng pulis, inisip ko lang kung paano ko matatakasan ang sitwasyon. Hindi ko inisip kung paano magpapatotoo at magbibigay-lugod sa Diyos. Napagtanto kong wala akong tunay na pananampalataya o pagpapasakop sa Diyos. Pinahihirapan ako ng mga pulis para ipagkanulo ko ang Diyos at mawala ang pagpapatotoo ko. Kapag natakasan ko iyon sa pamamagitan ng kamatayan, hindi ba’t magiging katatawanan ako ni Satanas? Sa saloobing ito, napuno ako ng pagsisisi sa kahinaan ko. Paano ko nagawang magsalita? Binigyan ako ng Diyos ng pagkakataong magpatotoo, pero hindi ko iyon sinunggaban. Nakasasakit at nakabibigo ito para sa Diyos. Ipinasya ko na kung gusto nila akong magturo ng mga bahay ay hindi ako sasama. Paano man nila ako pahirapan, sasandal ako sa Diyos at magpapatotoo!

Kinaumagahan nang 6:30 a.m., nakita ng direktor ng tanggapan ng munisipyo laban sa kulto kung gaano kalala ang tama ko at pinadala ako sa ospital para hindi sila managot. Sa biyahe papunta sa ospital, malupit niya akong binantaan, “Huwag kang magsasabi ng kahit ano sa ospital, o mananagot ka sa mga kahihinatnan!” Galit na galit ako nang marinig ko iyon. Tinatakot nila ako at ayaw nilang sabihin ko ang totoo matapos nila akong saktan nang matindi. Napakasama at kasuklam-suklam noon! Tinanong ako ng doktor kung paano ko nakuha ang lahat ng pasong iyon at alam kong kahit sabihin ko sa kanya ang totoo, wala siyang magagawa. Sinabi kong dahil iyon sa nasirang termos. Hindi makapaniwala, tinanong niya, “Isang sirang termos ang may gawa ng lahat ng ito?” Agad hinila ng pulis ang doktor sa gilid at binulungan siya, pagkatapos noon ay sinimulang linisin ng doktor ang mga sugat ko, at sinabing kailangan kong mamalagi sa ospital. Sinabi ng pulis na hindi pangkaraniwan ang sitwasyon ko at hindi ako puwedeng mamalagi sa ospital, at pinapirma ako ng kasulatang tinatanggap ko ang lahat ng pananagutan. Tapos ay ibinalik niya ako sa brainwashing center. Masyadong malala ang mga tama ko para dumalo sa mga klase, pero hindi iyon nagustuhan ng mga pulis, kaya nagpadala sila ng dalawang tao para bantayan at i-brainwash ako araw-araw. Pareho nilang sinubukan ang matigas at malambot na taktika para talikuran ko ang pananampalataya ko.

Makalipas ang labimpitong araw, bago maghilom ang mga sugat ko, pinabalik nila ako sa klase. Meron silang propesor sa unibersidad at isang psychologist na nagkunwaring mabait, nagsasabi ng magagandang bagay at sinusubukang mapalapit sa akin at mapagsalita ako. Paulit-ulit akong tumawag sa Diyos, hinihiling sa Kanyang protektahan ako sa mga pakana ni Satanas. Ibinahagi ko sa kanila ang patotoo ko sa Diyos. Nagalit sila nang makita nilang hindi nila ako nauuto. Sa mga sumunod na araw, pinagbasa nila ako ng mga librong isinulat nila na lumalapastangan sa iglesia namin at pinanood ng ilang lapastangang video. Nagalit at nasuklam ako sa lahat ng mga walang basehang kasinungalingang gawa-gawa nila. Hindi ako nakinig sa kahit isang sinabi nila.

Isang umaga, sumugod ang direktor ng pangkat sa tinitirahan ko kasama ang ilang guro. Medyo natakot ako nang makita kong nangyayari ito, kaya’t tahimik akong nagdasal, hinihiling sa Diyos na bigyan ako ng karunungan para harapin ang masasamang pulis na iyon. Mabagsik niyang sinabi, “Nagpulong kami kahapon tungkol sa Isandaang Araw na Pakikipaglaban namin sa Ang Iglesia ng Makapangyarihang Diyos. Magiging malupit ang mga sentensiya. Mas magiging malala iyon para sa mga bata at walang asawang taong tulad mo. Lalo na sa mga hindi matinag na tulad mo, dederetso ka sa firing squad. Pasasabugin nila ang ulo mo, pasasabugin ang utak mo.” Nakadama ako ng kaunting pagkataranta nang sabihin niya iyon pero naisip ko ang mga salita ng Panginoong Jesus: “Sapagka’t ang sinumang mag-ibig iligtas ang kanyang buhay ay mawawalan nito: at ang sinumang mawalan ng kanyang buhay dahil sa Akin ay makakasumpong niyaon” (Mateo 16:25). Alam ko na ang pagiging martir para sa Diyos ay isang karangalan, at hahangaan iyon ng Diyos. Pero ang pagkakanulo sa Diyos sa takot sa kamatayan ay pagkakasala sa Kanyang disposisyon at aanihin ang Kanyang pagkasuklam. Kahit na magpatuloy ang katawan ko sa pamumuhay, magiging patay na ako sa mga mata ng Diyos. Aalisin ng Diyos ang kaluluwa ko at mapaparusahan ako sa impiyerno. Hindi na mabilang na mananampalataya ang inusig at naging martir sa mga nagdaang panahon. Lahat sila ay nagpatotoo sa Diyos. Ang maging martir ay pagtataas sa akin ng Diyos. Handa akong magpasakop sa mga pagsasaayos ng Diyos at magpatotoo kahit na ang katumbas noon ay kamatayan. Nang manatili akong tahimik, pinagbantaan ako ng pulis: “Gusto mo bang umuwi, o makulong?” Gustong-gusto ko nang umuwi, pero alam ko ang kapalit noon ay pagpirma ng mga sulat ng pagsisisi at paghiwalay sa iglesia. Puno ng paninindigan kong sinabing, “Makulong!” Nanlaki ang mga mata niya sa galit, tapos ay dinuro ako at sinabing, “Mukhang hindi ka talaga nahirapan!” Tapos ay galit siyang umalis.

Pagkatapos noon, nakahanap sila ng pastor na pupunta para mag-brainwash sa akin. Sa sandaling pumasok siya, sinabi niya, “Anak, bata ka pa. Makinig ka sa akin, nasa maling landas ka.” Binuklat niya ang Biblia sa Mateo 24:23–24, sinasabing, “Sinasabi mong nagbalik na ang Panginoong Jesus, pero tingnan mo kung anong sinasabi sa Biblia: ‘Kung magkagayon, kung may magsabi sa inyong sinumang tao, Narito ang Cristo, o, Nariyan; huwag ninyong paniwalaan. Sapagka’t may magsisilitaw na mga bulaang Cristo, at mga bulaang propeta, at mangagpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; ano pa’t ililigaw, kung maaari, pati ng mga hirang.’ Sinumang nagsasabing dumating na ang Panginoon ay mali. Hindi mo ito puwedeng sundin.” Kinuha ko ang Biblia at sumagot, “Binabalaan tayo ng Panginoong Jesus na kapag bumalik Siya sa mga huling araw, magpapakita ang mga huwad na Cristo at huwad na propeta ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan para iligaw ang tao. Sinabihan niya tayong mag-ingat. Kapag sinabi mong lahat ng balita ng pagdating ng Panginoon ay mali, hindi ba’t itinatanggi mo ang katotohanan ng pagbabalik ng Panginoon? Hindi taglay ng mga huwad na Cristo ang katotohanan. Nililinlang lang nila ang mga tao gamit ang mga tanda at kababalaghan. Hindi ipinapakita ng Makapangyarihang Diyos ang mga bagay na iyon. Ipinapahayag lang Niya ang katotohanan at ginagawa ang Kanyang gawain ng paghatol para ganap na malinis at maligtas ang sangkatauhan. Ang Makapangyarihang Diyos ang nagbalik na Panginoong Jesus, ang nag-iisang tunay na Diyos.” Nang makitang hindi ako nadala roon, kung ano-anong kalapastanganan ang sinabi niya. Galit akong tumugon, “Hindi mapapatawad ang kalapastanganan sa Banal na Espiritu, sa buhay na ito o sa susunod.” Dito, sinabi niya sa akin, “Matigas talaga ang ulo mong bata ka. Gumising ka, anak. Sabihin mo na lang kung anong gusto nila at umamin ka na. Pagsisisihan mo iyan kapag nakulong ka na talaga!” Sabi ko, “Hindi ko ito pagsisisihan, at pinapayuhan talaga kitang hanapin ang tunay na daan. Huwag mo nang labanan ang Diyos. Mahuhuli na ang lahat kapag gumawa ka ng matinding kasalanan.” Naiinis, sinabi niya sa akin, “Wala ka nang pag-asa. Masyado kang matigas.” Tapos ay napilitan siyang tumayo at umalis.

Makalipas ang ilang araw, sinubukan ng hepe ng Criminal Police Brigade na puwersahang ipaulit sa akin ang mga pahayag na nagtatanggi at lumalapastangan sa Diyos. Nang tumanggi ako, agresibo niyang sinabing, “Natatakot ka ba na magantihan? Walang Diyos, kaya saan iyon manggagaling? Hindi ba’t maayos naman ang lagay ng mga taong tumalikod sa kanilang pananampalataya?” Sabi ko, “Ang hindi mamatay sa ngayon ay hindi nagpapahiwatig ng magandang kalalabasan. Ang Diyos ay hindi agad-agad nagpaparusa ng tao.” Galit niya akong hinablot at sinampal nang ilang beses, pero hindi pa rin ako nagsalita. Iniisip ko ang isang bagay na sinabi ng Panginoong Jesus: “Ang bawa’t kasalanan at kapusungan ay ipatatawad sa mga tao; datapuwa’t ang kapusungang laban sa Banal na Espiritu ay hindi ipatatawad” (Mateo 12:31). Sa lakas ng mga salitang ito, hindi ako natinag kahit kaunti. Nagdaan ang ilang oras nang hindi ako nagsasalita. Galit na galit, kinaladkad niya ako sa buhok pabalik sa dormitoryo, at mabagsik na sinabing, “Huwag niyo siyang pakakainin hangga’t hindi siya nagsasalita.” Nagdasal ako sa Diyos sa puso ko at naisip ko ang mga salitang ito ng Panginoong Jesus: “Hindi sa tinapay lamang mabubuhay ang tao, kundi sa bawa’t salitang lumalabas sa bibig ng Diyos” (Mateo 4:4). Ang mga salita ng Diyos ang panustos natin para sa buhay. Kahit walang pagkain, hindi ako mamamatay kung hindi iyon pahihintulutan ng Diyos. Kamangha-mangha na isang tagalinis ang palihim na nagbigay sa akin ng isang siopao nang gabing iyon. Naramdaman ko talaga na nasa mga kamay ng Diyos ang puso at kaluluwa ng mga tao. Pagkatapos noon, pinaglinis ako ng mga pulis ng opisina nila araw-araw, at nagkataong may kopya ng Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao sa isang mesa. Panakaw ko iyong tinitingnan habang ginagawa ko ang pang-araw-araw na paglilinis at binigyan ako ng pananampalataya at lakas ng mga salita ng Diyos. Palagi akong binabato ng mga pulis ng mga ateistikong kabulaanan, pero sa patnubay ng mga salita ng Diyos, hindi ako naapektuhan kahit kaunti.

Isang araw, dalawang propesor ng unibersidad ang pinasubok nilang gumawa ng kung ano-ano para i-brainwash ako at tuksuhin ako, sinasabing, “Kapag hindi ka sumang-ayon at pumirma sa tatlong sulat, makakakuha ka ng limang taon sa kulungan at paglaon ay mahihirapan kang humanap ng mapapangasawa. Paano mo nagagawang sayangin ang pagkabata mo nang ganito? Sulit ba ito?” Nagkaroon iyon ng epekto sa akin. Naisip ko kung gaano pa ako kabata, at inisip ko kung talagang magdurusa ako roon nang ilang taon. Habang iniisip ko iyon, napagtanto kong nahuhulog ako sa pakana ni Satanas, kaya’t nagmadali akong ipanalangin ito: “Diyos ko! Kamuntik na akong mahulog sa pakana ni Satanas. Protektahan Mo ako para makapagpatotoo ako.” Naalala ko ang ilang linya mula sa himno ng mga salita ng Diyos pagkatapos manalangin: “Ang mga kabataan ay hindi dapat mawalan ng katotohanan, ni hindi sila dapat maging mapagpaimbabaw at makasalanan—dapat silang maging matatag sa wastong paninindigan. Hindi sila dapat magpatangay na lamang, kundi dapat silang magkaroon ng espiritung may tapang na magsakripisyo at makibaka para sa katarungan at katotohanan” (“Ang Dapat Itaguyod ng mga Kabataan” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Alam kong dapat kong matiis ang anumang sakit upang matamo ang katotohanan. Hindi ko puwedeng ipagkanulo ang Diyos para sa pansamantalang ginhawa. Kailangan kong magpatotoo at magbigay-lugod sa Diyos, anuman ang gawin ng mga pulis sa akin. Nang hindi ako magsalita, umalis na sila, wala nang ibang magawa. Nang hapong iyon, bumalik ang pastor at may mapagpanggap na ngiting sinabing, “Nabalitaan kong makukulong ka raw. Hindi mo puwedeng gawin iyon. Hindi makatao ang buhay doon. Palagay mo ba ay makakayanan iyon ng maliit na taong tulad mo?” Nilabas niya ang telepono niya at pinakitaan ako ng ilang litrato ng mga Kristiyanong inabuso at sinabing, “Tingnan mo sila. Ang ilan sa kanila ay nakakuha ng 10 taon, ang ilan ay nakakuha ng 20. Ang ilan sa kanila ay namatay sa kulungan. Nakikita kong tunay na mananampalataya ka. Pirmahan mo lang ang pinapipirmahan nila at maisasagawa mo na ang pananampalataya mo kapag nakalabas ka. Hindi mo kailangang magdusa nang ganito! Pumirma ka na ngayon at ako ang magsasalita para sa iyo. Kung hindi, hindi ka makakaligtas.” Nabagabag ako, iniisip na kapag nasentensiyahan talaga ako, puwede akong pahirapan ng mga pulis kung paano nila gustuhin sa kulungan. Mas matinding paghihirap ang kahaharapin ko. Hindi ko mapigilang matakot, pero alam ko na ang pagpirma sa mga sulat na iyon ay pagkakanulo sa Diyos at magkakaroon ako ng marka ng hayop. Nagdasal ako at tumawag sa Diyos sa aking puso, humihiling sa Kanya ng pananampalataya para makapagpatotoo ako. Sinabi ko sa pastor, “Hindi ako pipirma.” Umalis siya, naguguluhan.

Sinubukan din ng direktor ng tanggapan ng munisipyo laban sa kulto na papirmahan sa akin ang tatlong sulat, galit na sinasabi sa akin, “Dalawang buwan na at wala pa ring nagbabago. Ibang pag-uugali na ang inaasahan ko sa iyo ngayon. Makakauwi ka na kapag sinabi mong hindi ka na sumasampalataya, pero makukulong ka agad kapag sinabi mong sumasampalataya ka! Isa ka pa rin bang mananampalataya?” Gulong-gulo talaga ako. Kapag umoo ako ay makukulong ako, at walang nakakaalam kung anong klaseng pagpapahirap ang naghihintay sa akin doon. Pero kapag humindi ako ay ipagkakanulo ko ang Diyos. Nagdasal ako, hinihiling sa Diyos na bigyan ako ng lakas ng loob, at naramdaman kong handa na akong magpatotoo. Noon lamang, naalala ko ang isang himno ng mga salita ng Diyos: “Nagawa ni Jesus na tapusin ang tagubilin ng Diyos—ang gawain ng pagtubos sa buong sangkatauhan—dahil ibinigay Niya ang masusing pangangalaga sa kalooban ng Diyos, nang walang pansariling mga plano at pagsasaayos. Nagawa Niyang ilagay ang plano ng pamamahala ng Diyos sa pinakasentro, at palaging nanalangin sa Ama sa langit at hinangad ang kalooban ng Ama sa langit. Nanalangin Siya at nagsabi: ‘Diyos Ama! Ganapin yaong Iyong kalooban, at kumilos hindi ayon sa Aking mga kagustuhan kundi ayon sa Iyong plano. Maaaring mahina ang tao, nguni’t bakit Ka dapat mag-alala para sa kanya? Paano magiging karapat-dapat ang tao sa Iyong pag-aalala, ang tao na tulad ng isang langgam sa Iyong kamay? Sa Aking puso, nais Ko lamang na tuparin ang Iyong kalooban, at nais Ko na Iyong magagawa ang nais Mong gawin sa Akin ayon sa Iyong sariling mga kagustuhan’” (“Tularan ang Panginoong Jesus” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Nagdusa ang Panginoong Jesus habang naglalakad Siya para maipako sa krus. Nagkaroon Siya ng kahinaan ng laman, pero nagawa Niyang tumuon sa pagtupad sa atas ng Diyos. Nagpasakop Siya sa mga pagsasaayos ng Diyos sa kabila ng pisikal na sakit. At si Pedro ay handang sumunod hanggang sa kamatayan para sa pag-ibig niya sa Diyos, para pabaligtad na maipako sa krus para sa Diyos. Anong halaga ng kaunti kong paghihirap? Pinalakas ng mga salita ng Diyos ang aking pananampalataya at hindi na ako natakot. Ipinasya kong kahit na makulong ako, magpapatotoo ako para sa Diyos! Mariin kong sinabing, “Kung ganoon ay magpapakulong ako.” Nagagalit, sumagot siya, “Magbalot ka na, pupunta ka na sa kulungan bukas.” Tapos ay binagsak niya ang pinto at galit na naglakad palayo. Ang nakakagulat, makalipas ang dalawang araw, dumating ang apat na pulis galing sa lokal na istasyon ko ng pulis at nagsabing pauuwiin na nila ako. Sa sandaling iyon ay naramdaman ko kung gaano talaga kamangha-mangha ang gawain ng Diyos, at nadama ko ang Kanyang malasakit at awa para sa akin. Dinala ako ng mga pulis sa bayan at nagtala ng berbal na salaysay, at sinabihan akong magpakita sa istasyon isang beses kada linggo. Sa pamamagitan ng patnubay ng Diyos, paglaon ay tumakas ako sa lugar na iyon at nagawang muli ang tungkulin ko.

Tumatak sa akin ang aking pagkakaaresto at pagpapahirap ng mga pulis. Nakita ko kung gaano kalupit at hindi makatao ang Komunistang Partido. Lubusan kong nakita ang kanilang diwa na lumalaban sa Diyos. Labis kong kinamumuhian ang mga demonyong iyon. Naranasan ko rin ang kapangyarihan at awtoridad ng mga salita ng Diyos. Sa pamamagitan ng mga pagsubok at paghihirap, patuloy na ginamit ng Diyos ang Kanyang mga salita para patnubayan ako at bigyan ako ng pananampalataya at lakas. Nalaman ko na ang Diyos lang ang nagmamahal sa atin, at ang mga salita ng Diyos lang ang puwede nating maging buhay. Lalong lumago ang pananampalataya ko sa Diyos. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!

90. Pananampalatayang Ginawang Perpekto sa pamamagitan ng mga Pagsubok at mga Kapighatian

Ni Shu Chang, South Korea

Nagkaroon ng problema sa kalusugan ang mama ko noong 1993, at ang resulta ay ang buong pamilya ko ay nagkaroon ng pananampalataya sa Panginoong Jesus. Pagkatapos n’on, nakaranas siya ng mahimalang paggaling at nagpunta ako sa simbahan tuwing Linggo kasama siya mula noon. At noong tagsibol ng 2000, ang masayang balita ng pagbabalik ng Panginoon ay umabot sa aming tahanan. Sa pagbabasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos, naging tiyak kami na Siya ang Panginoong Jesus na nagbalik at tinanggap namin ang mga gawain ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw. Nagsimula kaming magbasa ng mga salita ng Makapangyarihang Diyos araw-araw, nasisiyahan sa pagdidilig at pagtustos na ibinibigay ng mga ito. Talagang inalagaan ako nito sa espirituwal na paraan. Sa pag-iisip tungkol sa kung gaano karaming tao na nananabik sa pagdating ng Panginoon ang hindi pa naririnig ang tinig ng Diyos o sinasalubong ang pagdating ng Panginoon, alam ko na kailangan kong isaalang-alang ang kalooban ng Diyos at ibahagi ang ebanghelyo ng kaharian sa kanila. Hindi nagtagal, nagsimula akong gawin ang aking tungkulin upang ibahagi ang ebanghelyo. Ngunit sa gulat ko, dahil doon inaresto ako ng CCP.

Enero 2013 noon habang nasa pagtitipon ako kasama ang anim na kapatid, nang biglang higit sa benteng pulis ang sumulpot. Dalawa sa mga lalaki ang sumugod sa harapan, hawak ang mga baril, at sinigawan kami, “Walang kikilos! Napapaligiran kayo.” Ang dalawa pa ay may de-kuryenteng batuta at sumigaw, “Taas ang kamay at talikod!” Sinabi ng isa sa mga pulis na may hawak na baril, “Sinusubaybayan namin kayo nang ilang linggo na. Ikaw si Xiaoxiao.” Natakot ako nang marinig ito. Paano nila nalaman ang alyas ko? At sinabi niya na ilang linggo na nila akong sinusubaybayan, kaya alam ba nila kung saan-saan ako nagpunta nito lang? Inaresto rin ba ang lahat ng kapatid na iyon? Hindi ko magawang isipin pa ito. Nanalangin na lang ako nang tahimik para sa iba. Sa ginawang paghahanda ng pulis, alam kong hindi nila ako basta pakakawalan. Balisa, tumawag ako sa Diyos. Pagkatapos itong mga salitang mula sa Diyos ay naisip ko: “Hindi ka dapat matakot dito at doon; gaano man karaming hirap at panganib ang maaari mong harapin, kaya mong manatiling hindi natitinag sa Aking harapan, hindi nahahadlangan ng anumang balakid, upang ang Aking kalooban ay maisagawa nang walang sagabal. Ito ang iyong tungkulin…. Huwag matakot; sa tulong Ko, sino ang makakahadlang sa daan?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 10). Binigyan ako ng kapayapaan ng mga salita ng Diyos. Alam ko na lahat ng bagay ay nasa Kanyang mga kamay, maging ang mga pulis na iyon. Ang Diyos ang pwersa sa likod ko, kaya kailangan kong manalangin sa Kanya at sumandal sa Kanya. Sa pagkatanto na madalas pala akong sundan ng mga pulis nang hindi ko namamalayan, na nagdala ng malaking problema sa iglesia, nagalit ako sa sarili ko dahil sa pagiging walang malay at hindi alam ang nangyayari. Ang magagawa ko na lang sa puntong iyon ay manalangin para sa mga kapatid. Pagkatapos maging determinado, sinabi ko ang panalanging ito, “Gaano man ako pahirapan ng mga pulis, hindi ko kailanman isusuplong ang mga kapatid. Hindi ako magiging Judas at pagtataksilan ang Diyos.” Hindi na ako nakadama ng takot pagkatapos ng panalanging iyon. Napuno ako ng pananampalataya at lakas.

Hinalughog ng mga pulis ang buong bahay, animo’y mga magnanakaw. Kinuha nila ang mga cellphone namin, walong video player, apat na tablet, dose-dosenang aklat ng ebanghelyo at 10,000 yuan. Dinala nila ako at ang dalawa pang sister sa sala at pinilit kaming mag-squat sa sahig. Pagkatapos ang ingay ng walang tigil na pagbugbog ng mga pulis sa mga brother ay nag-umpisang marinig mula sa isa sa mga kuwarto. Sa galit, sinabi ko, “Naniniwala lang kami sa Diyos, wala kaming ginagawang ilegal. Bakit n’yo kami hinuhuli?” Galit na sinabi ng isa sa mga pulis, “Ang pagkakaroon ng pananampalataya ay labag sa batas, isa itong krimen. Kung sinasabi ng Communist Party na lumalabag kayo sa batas, kung gayon lumalabag kayo sa batas. Hindi pinapayagan ng Partido ang pananampalataya sa Diyos pero tinatangka n’yo pa ring gawin iyon sa kanilang teritoryo. Pakikipaglaban ito sa Partido. Gusto n’yong mamatay!” Sinabi ko, “Hindi ba’t ang kalayaan sa paniniwala ay tiyak na legal?” Tumatawa nilang sinabi, “Wala kang alam! Ang kalayaan sa paniniwala ay palabas lang, para makita ng mga dayuhan, pero ito ang matatanggap n’yong mga mananampalataya!” Nang sinabi niya ito, sinampal niya ako sa mukha at lumapit ang isang babaeng pulis at sinipa ako sa braso. Nagalit ako at ang mga salitang ito ng Diyos ay naisip ko: “Kalayaang pangrelihiyon? Lehitimong mga karapatan at mga interes ng mga mamamayan? Ang mga iyon ay mga pandarayang lahat para pagtakpan ang kasalanan!” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Gawain at Pagpasok 8). Sa katunayan ang pamumuno ng Communist Party ay pamumuno ni Satanas. Lahat ng batas nila ay upang mandaya. Sinasabi nila sa mga taga-labas na may kalayaan ng paniniwala, pero ang realidad ay hindi nila pinapayagan ang sinuman na maniwala sa Diyos at tahakin ang tamang landas. Hindi nila papayagan ang anumang positibo. Maramihan nilang inaaresto at sinasaktan ang mga Kristiyano. Ang mga pulis na iyon ay mga tulisan lamang at mga salbaheng taong naka-uniporme. Kalokohan ang subukin kong mangatwiran sa kanila! Nang isinakay nila ako sa sasakyan ng pulis, nakita kong may higit isang dosenang sasakyan ng mga pulis ang nakapaligid sa amin.

Nang dinala na kami sa National Security Brigade ng probinsya, sinabi sa akin ng isang pulis, “Nakahuli kami ng malaking isda sa iyo. Alam namin ang lahat ng tungkol sa iyo. Alam namin ang bawat lungsod, bawat probinsya na pinuntahan mo sa mga nakaraang linggo. Malamang isa kang pinuno ng iglesia, kung hindi, hindi kami magpapakilos ng ganito kalaking pwersa para arestuhin ka. Hindi ka namin tatanungin dito. May ‘magandang lugar’ kami para diyan. Natatakot lang ako na labis-labis ito para sa iyo!” Noon ko lang napagtanto na napagkamalan nila akong pinuno ng iglesia. Nakaramdam ako ng kaunting ginhawa, sa kaalaman na ang mga tunay na pinuno ay medyo higit na ligtas. Pero nag-alala pa rin ako. Alam ko na hindi nila agad ako pakakawalan, dahil akala nila isa akong pinuno ng iglesia. Hindi ko alam kung paano nila ako pahihirapan. Nanalangin ako sa Diyos para sa pananampalataya at lakas, na tulungan akong tumayong patotoo. Pagkatapos mag-alas onse ng gabing iyon, isinakay nila ako sa sasakyan ng pulis para dalhin sa “magandang lugar” na iyon. Sa sasakyan, sinabi ng isang pulis, “Hindi ninyo alam kung paano pakikitunguhan itong mga mananampalataya ng Makapangyarihang Diyos. Kailangan mayroon talaga kayong mabigat na kamay para makakuha ng kahit ano sa kanila. Kailangan nating gawin ang anumang gagana, kung hindi, hindi sila aamin.” Sinabi ng isa pang pulis, “Oo, sigurado. May nagsabi na mayroon kang pinakamatinding panglansi sa mga mananampalatayang iyon. Kaya nga ikaw ang kinuha namin.” Pagkarinig nito, napaisip ako kung anong uri kaya ng pagpapahirap ang inihanda nila para sa akin. Tahimik akong nanalangin sa Diyos, at ang mga salitang ito mula sa Panginoong Jesus ang naisip ko: “Huwag kayong mangatakot sa mga nagsisipatay ng katawan, datapuwa’t hindi nangakakapatay sa kaluluwa: kundi bagkus ang katakutan ninyo’y Siya na makapupuksa sa kaluluwa at sa katawan sa impiyerno” (Mateo 10:28). “Sapagka’t ang sinumang mag-ibig iligtas ang kanyang buhay ay mawawalan nito: at ang sinumang mawalan ng kanyang buhay dahil sa Akin ay makakasumpong niyaon” (Mateo 16:25). Binigyan ako ng mga salita ng Diyos ng lakas sa aking pananampalataya. Alam ko na ang buhay ko ay nasa mga kamay ng Diyos, na ang kaluluwa ko ay nasa mga kamay Niya. Nagpasya ako na magpasakop sa pangangasiwa ng Diyos at kailanma’y hindi Siya pagtaksilan, kahit pa na ang ibig sabihin nito ay kamatayan ko!

Dinala nila ako sa istasyon ng pulisya ng probinsya at sa sandaling pumasok kami sa interrogation room, narinig ko ang tunog ng mapait na pag-iyak ng isang brother. Nagbigay ng utos ang isang pulis na patayin ang surveillance equipment, pagkatapos dalawa pang pulis ang dumating at pinosasan ako, nang nakapilipit ang kanang braso ko sa likod ng aking balikat at ang kaliwang braso ko ay hinila paitaas mula sa baba sa likuran ko. Hinatak nila ang posas paitaas at paibaba, at naramdaman ko na parang mababali na ang mga braso ko. Pagkatapos niyon, itinulak nila ang patungan ng kamay ng tiger chair sa pagitan ng mga braso at likod ko. Naramdaman ko na parang pinupunit ang mga braso ko. Sobrang sakit nito na tumutulo na ang pawis sa mukha ko. Binatak ng isang pulis ang posas at sinabi, “Sobrang sakit? Anong pakiramdam?” Isa pa ang nagsabi habang tumatawa, “Bakit hindi ka na lang magtrabaho bilang escort? Kung ganoon, hindi ka namin aarestuhin.” Ang iba pa sa kanila ay nagtawanan lahat dahil doon. Nasuka ako dahil talagang wala silang kahihiyan. Hindi ko inakala na may ganoon kasuklam-suklam na bagay na lalabas mula sa bibig ng mga pulis. Mas mababa pa sila sa mga hayop! Pagkatapos sinabi ng isa sa kanila, “Huwag tayong magmadali sa interogasyong ito. Sa huli, gugustuhin niyang sabihin sa atin ang nalalaman niya. Mula ngayon, huwag n’yo siyang papakainin, patutulugin, o pagagamitin ng banyo. Tingnan natin kung gaano katagal siyang makakatiis!” Pagkatapos hinila niya nang matindi ang mga braso ko, pinilipit ang mga ito kahit nakaposas na sa isang bakal na baranda na singtaas ng baywang. Hindi ako makaluhod o makatayo, at hindi nagtagal ang likod at ang mga paa ko ay nagsimula nang sumakit. Hindi nila ako hinayaang matulog o kahit ipikit ang mga mata ko. Sa sandaling nagsimulang pumikit ang mga mata ko, hahampasin ng mga pulis ang mesa, sisipain ang upuan, o kakalampagin ang mga bakal na baranda. Kung hindi naman, sisigaw sila sa tainga ko o gagawa ng lahat ng uri ng kakaibang mga ingay para matakot ako. Kaya naging sobrang tensyonado ako at hindi ako makahanap ng sandaling kapayapaan. Tahimik akong nanalangin at tumawag sa Diyos nang walang tigil at pagkatapos naisip ko ito sa mga salita ng Makapangyarihang Diyos: “Dapat kang magdusa ng kahirapan alang-alang sa katotohanan, dapat mong ibigay ang iyong sarili sa katotohanan, dapat kang magtiis ng kahihiyan para sa katotohanan, at upang higit pang makamit ang katotohanan, dapat kang sumailalim sa higit pang pagdurusa. Ito ang dapat mong gawin” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Ang mga Karanasan ni Pedro: Ang Kanyang Kaalaman sa Pagkastigo at Paghatol). Binigyan ako ng pananampalataya ng mga salita ng Diyos. Ang kahit na anong pagdurusa ay karapat-dapat upang makamit ang katotohanan, at kailangan kong panindigan iyon, anuman ang aking pagdusahan. Determinado ako na tumayong patotoo at ipahiya si Satanas.

Kinaumagahan, anim o pitong pulis ang dumating para tanungin ako tungkol sa lokasyon ng pondo ng iglesia at kung sino ang mga matataas na pinuno. Malupit nila akong hinampas nang hindi ako nagsalita ng kahit ano. Pagkatapos nilang umalis, ang iba pa ay dumating para tanungin ako ng parehong tanong. Walang tigil nila akong tinanong, bente-kuwatro oras sa isang araw. Pagkatapos ng apat na araw, ang buong katawan ko ay namamaga na at ang mga binti ko ay lubhang maga na kung kaya’t naging singkapal na ng mga hita ko. Gutom na gutom na ako at pagod na pagod na. Isang babaeng pulis ang nakita akong naiidlip at sinipa nang malakas ang mga paa ko. Nawalan na ng pakiramdam ang buong ibabang bahagi ng katawan ko at ang likod ko ay sobrang sakit, na parang nabali na ito. Namamaga ang mga mata ko at sobrang hapdi. Naramdaman ko na parang luluwa na ang mga mata ko sa anumang sandali. Sobrang sakit nito. Ang ideyang maipikit ang mga mata ko o maipahinga ang mga binti ko kahit sandali ay parang isang luho. Hindi ko alam kung gaano katagal pa nila ako papahirapan. Pakiramdam ko ay naabot na ng katawan ko ang limitasyon nito, na hindi na ako tatagal pa. Pakiramdam ko ay labis na nanghihina ang aking puso. Nanalangin ako sa Diyos, humihingi sa Kanya ng pananampalataya at lakas. Pagkatapos ay naisip ko ang mga himnong ito ng mga salita ng Diyos: “Nakatanggap na ba kayo ng mga pagpapalang ibinigay sa inyo? Naghanap na ba kayo ng mga pangakong ginawa para sa inyo? Siguradong kayo, sa ilalim ng patnubay ng Aking liwanag, ay makakawala mula sa pagsakal ng mga puwersa ng kadiliman. Sa gitna ng kadiliman, siguradong hindi mawawala sa inyo ang liwanag na gumagabay sa inyo. Siguradong kayo ang magiging panginoon ng lahat ng nilikha. Siguradong kayo ay magiging mananagumpay sa harap ni Satanas. Siguradong tatayo kayo, sa pagbagsak ng kaharian ng malaking pulang dragon, sa gitna ng napakaraming tao upang sumaksi sa Aking tagumpay. Siguradong kayo ay magiging matatag at di-natitinag sa lupain ng Sinim. Sa pamamagitan ng mga pagdurusang tinitiis ninyo, mamanahin ninyo ang Aking mga pagpapala, at siguradong magniningning sa inyo ang Aking kaluwalhatian sa buong sansinukob” (“Awit Ng Mga Mananagumpay” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). “Noon, si Pedro ay ipinako sa krus nang pabaligtad para sa Diyos; subalit dapat mong bigyang-kasiyahan ang Diyos sa katapusan, at ubusin ang lahat ng iyong lakas para sa Kanya. Ano ang maaaring gawin ng isang nilalang para sa Diyos?” (“Ang Nilikha’y Dapat Sakop ng Mga Pagsasaayos ng Diyos” sa Sundan ang Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin). Hinimok ako ng mga salita ng Diyos at pinalakas ako. Pinaranas sa akin ang malupit na pagpapahirap, pero nanatili ang Diyos sa aking tabi at pinapatnubayan Niya ako ng Kanyang mga salita. Alam ko rin na dumaranas ako ng ganitong uri ng kapighatian upang magawang perpekto ng Diyos ang aking pananampalataya, at na kailangan kong magbigay ng matagumpay na patotoo sa harap ng malaking pulang dragon. Kapag pinagtaksilan ko ang Diyos dahil sa takot sa pagdurusa ng laman, ang buhay ko ay mawawalan ng kabuluhan. Magiging isa itong malaking kahihiyan. Inisip ko ang lahat ng apostol at propeta sa mga kapanahunan—inusig at humarap sila sa kamatayan, ngunit nanatili ang pananampalataya nilang lahat sa Diyos at naging mga umaalingawngaw na mga saksi para sa Kanya. Pinahihirapan ako at winawasak ng mga pulis na may pahintulot ng Diyos. Ang tayog ko ay maliit at malayo akong maikumpara sa mga banal ng mga kapanahunan, pero napakaswerte ko na nagkaroon ako ng pagkakataon na makapagpatotoo sa Diyos. Nakahanda ako na ibigay ang buhay ko upang tumayong patotoo para sa Diyos, upang bigyan ang puso ng Diyos ng kaunting ginhawa. Ang pag-iisip ng mga salita ng Diyos ay para ding nakakabawas nang kaunti ng sakit ng katawan ko. Nang makitang naiidlip ako, sinabunutan ako ng kapitan at pabalik-balik na inalog ang ulo ko, at sinuntok ng kanyang kamao ang ulo at dibdib ko. Hindi rin nila ako pinapagamit ng banyo, sinasabi na hindi ako maaaring gumamit hangga’t hindi oras. Noong nagpunta na ako sa banyo, may ilang lalaking pulis ang nakatayo malapit sa banyo at nagsabi ng lahat ng uri ng masasamang bagay. Labis akong napahiya. Pakiramdam ko ay parang gusto ko nang mamatay. Pagkatapos ay naisip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Marahil ay naaalala ninyong lahat ang mga salitang ito: ‘Sapagka’t ang aming magaang kapighatian, na sa isang sangdali lamang, ay siyang gumagawa sa amin ng lalo’t lalong bigat ng kaluwalhatiang walang hanggan.’ Narinig na ninyong lahat dati ang mga salitang ito, subalit walang sinuman sa inyo ang nakaunawa sa tunay na kahulugan nito. Ngayon, alam na alam ninyo ang tunay na kabuluhan ng mga ito. Ang mga salitang ito ay isasakatuparan ng Diyos sa mga huling araw, at matutupad doon sa mga malupit na pinahirapan ng malaking pulang dragon sa lupain kung saan ito nakahimlay na nakapulupot. Ang malaking pulang dragon ay inuusig ang Diyos at kaaway ng Diyos, kaya nga, sa lupaing ito, yaong mga naniniwala sa Diyos ay isinasailalim sa panghihiya at pang-aapi, at natutupad ang mga salitang ito sa inyo, ang grupong ito ng mga tao, dahil dito” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Simple ba ang Gawain ng Diyos na Tulad ng Inaakala ng Tao?). Ang kaliwanagan mula sa mga salita ng Diyos ay ipinakita sa akin na ang pagkapahiya at pagpapahirap para sa aking pananampalataya ay pagdurusa alang-alang sa pagiging matuwid. Iyon ay ang pagbibigay sa akin ng biyaya ng Diyos ng pagkakataon na magpatotoo; isa itong karangalan para sa akin. Pero nang naramdaman ko ang kaunting pagkapahiya o naranasan ko ang kaunting pisikal na pagdurusa, nawala ang aking pananampalataya sa Diyos at naisip ko pa nga ang tungkol sa kamatayan. Masyado kong inisip ang personal na pagkakamit ng kaluwalhatian o pagkapahiya. Paano naging anumang uri ng patotoo iyon? Nagpasya ako na kahit na ang kahulugan nito ay ang aking kamatayan, tatayo akong patotoo sa Diyos, pero iniisip ko na tapusin ang lahat dahil lang sa kaunting pagdurusa ng laman. Hindi ba’t nahuhulog ako sa isa sa mga pandaraya ni Satanas? Hindi ba’t sinusubok ni Satanas na pagtaksilan ko ang Diyos? Hindi ako maaaring sumuko at maging katatawanan ni Satanas. Kailangan kong patuloy na mabuhay, tumayong patotoo para sa Diyos, at ipahiya si Satanas! Sa sandaling naunawaan ko na ang kalooban ng Diyos, sinabi ko ang panalanging ito: “O, Diyos, nakahanda akong ilagay ang sarili ko sa Iyong mga kamay. Kahit gaano man ako pahirapan ni Satanas, tatayo akong patotoo para sa Iyo at hindi Ka kailanman pagtataksilan. Susundin ko ang Iyong mga pangangasiwa at pagsasaayos sa lahat ng bagay!” Naramdaman kong lumakas ako pagkatapos ng panalangin ko.

Pagbalik sa interrogation room, binuksan ng mga pulis ang isang computer kung saan inilabas nila ang mga larawan ng ilang sister upang kilalanin ko. Sinabi rin nila na mga alas-dos ng hapon noong Enero 24, inaresto nila ang ilang kapatid sa iba’t ibang lokasyon. Isa iyong pinagtulungang operasyon. Labis akong nagalit. Nang makitang hindi ako sasagot, kapwa nila akong binantaan at hinikayat, sinasabi ang mga bagay gaya ng, “Alam na namin ang lahat ng tungkol sa inyo. Walang silbi ang paglaban. Nagsalita na ang lahat ng iba, kaya ano pang silbi sa iyo ng pananahimik mo alang-alang sa kanila? Kahit pakawalan ka namin ngayon, hindi ka na tatanggapin ng iglesia mo. Magpakatalino ka—sabihin mo sa amin kung sino ang matataas na pinuno at kung saan nakatago ang pondo ng iglesia. Pagkatapos ay pauuwiin ka namin nang abot sa pagdiriwang ng Bagong Taon.” Hindi pa rin ako nagsalita, kaya sinigawan nila ako, “Kapag hindi mo sinabi sa amin kung nasaan ang pera ng iglesia, huhubaran ka namin, ibibitin mula sa kisame at bubugbugin ka namin nang sobra. Nanamnamin namin bawat minuto nito.” Natakot ako nang marinig ito. Nakita ko na ang mga diyablong iyon ay kayang gawin ang anumang bagay at hindi ko alam kung makakayanan ko iyon. Talagang kinabahan ako at hindi ko alam kung ano ang gagawin nila sa akin sa gabing iyon. Dahil tinamaan ako ng sunod-sunod na takot at kalungkutan, nakaramdam ako ng labis na kawalan ng magagawa. Nagmadali akong manalangin sa Diyos at humingi ng Kanyang proteksyon. Naisip ko ang mga salitang ito ng Diyos pagkatapos ng aking panalangin: “Kapag handang isakripisyo ng mga tao ang kanilang mga buhay, ang lahat ng bagay ay nagiging walang halaga, at walang makagagapi sa kanila. Ano ang maaaring maging higit na mahalaga kaysa buhay? Sa ganitong paraan nawawalan si Satanas ng kakayahang gumawa pa sa mga tao, walang anumang magagawa ito sa tao. Bagaman sa pakahulugan ng ‘laman’ ay sinasabi na ginawang tiwali ni Satanas ang laman, kung tunay na ibinibigay ng mga tao ang kanilang mga sarili, at hindi nahihimok ni Satanas, kung gayon walang sinuman ang makagagapi sa kanila” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pakahulugan sa mga Hiwaga ng “Mga Salita ng Diyos sa Buong Sansinukob”, Kabanata 36). Sa pamamagitan ng pagbibigay-liwanag ng mga salita ng Diyos, naunawaan ko na labis akong takot na mapahiya at mamatay. Sinusunggaban ni Satanas ang mga kahinaan ko upang pagtaksilan ko ang Diyos. Iyon ang pandaraya nito. Kung kaya kong ilagay sa panganib ang aking buhay, ano pang hindi ko kakayanin? Nakita ko rin na ang pagtrato nila sa akin sa gayong paraan ay hindi nagbibigay sa akin ng kahihiyan, kundi pagiging masama at kasuklam-suklam lang ng mga pulis. Walang anumang kahalagahan ang aking laman. Naging handa akong isakripisyo ang buhay ko upang magpatotoo sa Diyos at ipahiya si Satanas. Alam ko na magiging sulit ito kung makakapagpatotoo ako para sa Diyos, na hindi ako mabubuhay nang walang kabuluhan. Sa kaisipang ito, hindi na ako natakot. Napuno ako ng lakas at pananampalataya.

Mga ala-una ng hapong iyon, nagsimulang bumilis ang tibok ng puso ko at nahihirapan akong huminga. Nanghihina ang mga binti ko at hinimatay ako sa sahig. Nang makita ako sa ganoong hitsura, sinabi lang nila, “Wag kang umarte na akala mo’y mamamatay ka na. Hindi ka pa rin namin pakakawalan. Sinasabi ng Central Committee na hindi mahalaga kung saktan namin hanggang mamatay ang isang mananampalataya. Ibig sabihin ng isa pang patay ay bawas na isang mananampalataya! Maghuhukay lang kami ng butas at itatapon ang katawan mo roon. Walang makakaalam.” Kalaunan, nakita nila na hindi talaga ako maayos, at sa takot nilang mamatay ako at mawalan sila ng lead, dinala nila ako sa ospital para ipatingin. Sinabi ng doktor na naubos na ang lakas ko at ito ang naging dahilan para magkaroon ako ng problema sa puso. Sinabi niya na dapat kumain ako at magpahinga. Pero wala silang pakialam kung mabuhay man ako o mamatay. Kalahating oras pagkatapos makabalik mula sa ospital, ipinosas uli nila ako sa mga bakal na baranda. Nang makita na wala silang napapala sa malupit nilang paraan, pinalitan nila ito ng mas mahinahon. Sinabi ng isa sa mga pulis sa akin sa pekeng malumanay na tinig na hindi siya tutol sa pananampalataya sa Panginoon, at ang kanyang lola ay isang Kristiyano. Sinabi rin niya na wala siyang nobya, at dahil nakikita niya kung gaano ako kaganda, talagang gusto niyang maghanap ng nobyang gaya ko. Pagkatapos sinabi ng isa pa, “Kahit hindi mo iniisip ang sarili mo, isipin mo ang mga magulang mo. Halos Chinese New Year na at lahat ay kasama ang kanilang mga pamilya. Pero narito ka at nagdurusa. Sobrang malulungkot ang mga magulang mo kapag nalaman nila.” Isa pang pulis ang sumabat, “May anak akong kaedad mo at ayoko ring makita ka na naghihirap sa ganitong paraan. Sabihin mo lang sa akin ang kailangan mo—ako ang may huling salita sa lugar na ito. Kaya rin kitang tulungan na makahanap ng trabaho. Maaari mong sabihin lang sa akin anuman ang alam mo.” Nasusuka akong makita ang mga pambobola nila, at naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Dapat gising kayo at naghihintay sa lahat ng oras, at dapat kayong mas manalangin sa harapan Ko. Dapat ninyong makilala ang iba’t ibang balak at mga tusong pakana ni Satanas, makilala ang mga espiritu, makilala ang mga tao, at makayang makilatis ang lahat ng uri ng tao, pangyayari, at bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Mga Pagbigkas ni Cristo sa Pasimula, Kabanata 17). Sinusubukan ni Satanas na gamitin ang mga emosyon ko at ilang maliliit na pabor upang suhulan ako, para tuksuhin akong pagtaksilan ang Diyos. Nakakahiya at kasuklam-suklam iyon! Alam ko na hindi ako maaaring mahulog sa mga pandaraya ni Satanas. Pagkatapos niyon, kahit anong banta o tukso nila sa akin, hindi ako nagsasalita. Nasa grupo ng anim o pito ang pagpunta nila, at nagsalitan sila sa pagtatanong sa akin sa loob ng walong araw at gabi. Ginamit nila ang pananakot, mga banta, at pagpapahirap upang mapaamin ako, pero wala silang nakuhang anumang impormasyon sa akin. Sa huli, sinabi ng isa sa mga pulis, “Pambihira ang iyong determinasyon, at ang Diyos mo ay dakila.” Labis akong naging masaya nang marinig ko iyon—nakita ko nang napahiya at natalo si Satanas.

Dinala nila ako sa detention center pagkatapos niyon. Nang dumating ako roon, isang babaeng pulis ang pinaghubad ako para sa strip search habang bukas ang surveillance. Nang nakapunta na ako sa selda, lahat ng ibang nakakulong ay tiningnan ako nang mabagsik, at sinulsulan sila ng mga guwardiya ng kulungan, sinasabi, “Isa rin itong mananampalataya. Tiyakin n’yo na ‘aalagaan n’yo siyang mabuti.’” Bago pa man ako makapuwesto, isang preso ang inutusan akong maligo ng malamig na tubig, at nanginginig ako habang ilang palanggana ng malamig na tubig ang ibinubuhos sa katawan ko. Nagtatawanan lang sa gilid ang ibang mga preso. Kinailangan kong mag-igib ng ilang dosenang timba ng tubig araw-araw para maglinis ng banyo at gawin ang paglilinis, at tuwing kainan, sadya nila akong binibigyan ng mas kaunting pagkain. Hindi ako nabubusog. Sa gabi, sinisipa nila ang kama ko nang malakas para hindi ako makatulog. Natakot ako nito at bumilis ang tibok ng aking puso. Ang sama nito. Kalaunan, pinatulog nila akong mag-isa sa malamig na sementong sahig. Hindi lang iyon, sinulsulan pa ng mga guwardiya ang punong preso at ilang mamamatay-tao para pahirapan ako, at ang pulis ay lagi akong tinatanong at binabantaan ako, sinasabi, “Isa kang politikal na kriminal. Walang makikialam kung mamatay ka. Kung hindi ka magsasalita, ikukulong ka namin dito nang walang tiyak na katapusan. Huwag mong isipin na makakalabas ka pa rito!” Sobrang sama para sa akin na marinig iyon. Bawat araw ng apat na buwang iyon ay labis na pagpapahirap at hindi ko na talaga kinaya iyon. Hindi ko alam kung kailan iyon matatapos. Pakiramdam ko ay wala na akong lakas upang magpatuloy. Talagang nanghihina ako. Hinihiling ko na ang kamatayan upang makatakas sa sakit. Sa sakit ay nanalangin ako sa Diyos, at mapait akong naiyak habang nananalangin. Naisip ko kung paano nagkatawang-tao ang Diyos, dumating sa mundo upang ipahayag ang katotohanan at iligtas ang tao. Nasisiyahan ako sa pagdidilig at pagtustos ng mga salita ng Diyos pero gusto kong umalis sa mundong ito bago ko masuklian ang pag-ibig ng Diyos. Napuno ako ng pagkakonsensiya at pagsisisi; ang sama ng pakiramdam ko, parang isang hampas ang tumama sa puso ko. Matapos ay naisip ko ang mga salitang ito mula sa Diyos: “Kaya, sa mga huling araw na ito ay kailangan ninyong magpatotoo sa Diyos. Gaano man kalaki ang inyong pagdurusa, dapat kayong magpatuloy hanggang sa kahuli-hulihan, at maging sa inyong huling hininga, kailangan pa rin kayong maging tapat sa Diyos at magpasakop sa pagsasaayos ng Diyos; ito lamang ang tunay na pagmamahal sa Diyos, at ito lamang ang malakas at matunog na patotoo” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Sa Pagdanas Lamang ng Masasakit na Pagsubok Mo Malalaman ang Pagiging Kaibig-ibig ng Diyos). “Dahil isa kang tao, dapat mong gugulin ang sarili mo para sa Diyos at tiisin ang lahat ng pagdurusa! Dapat mong tanggapin nang masaya at may katiyakan ang kaunting pagdurusang pinagdaraanan mo ngayon at mamuhay ka nang makahulugan, kagaya nina Job at Pedro. … Kayo ay mga taong patuloy na naghahanap sa tamang landas, yaong mga naghahangad ng paglago. Kayo ay mga taong naninindigan sa bansa ng malaking pulang dragon, yaong mga tinatawag na matuwid ng Diyos. Hindi ba iyon ang pinakamakahulugang buhay?” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Pagsasagawa 2). Talagang nahiya ako sa pagharap sa mga salitang ito ng Diyos. Ang Diyos ay naging tao at dumating sa mundo upang ipahayag ang napakaraming katotohanan para tustusan tayo, at ngayon kailangan Niya ang mga tao na magpatotoo para sa Kanya, pero ninais kong tumakas sa sitwasyong iyon sa pamamagitan ng kamatayan, dahil lang dumanas ako ng kaunting pagkapahiya, dahil pisikal akong nagdusa. Hindi iyon tunay na pagsunod. Hindi ba iyon paglaban sa Diyos? Naisip ko kung paanong nawala lahat ng pag-aari at mga anak ni Job, at nagdusa siya sa pagpapahirap ng karamdaman, pero hindi niya sinisi ang Diyos kailanman. Patuloy siyang nagpupuri sa pangalan ng Diyos at nagpasakop siya sa Diyos. Isang umaalingawngaw na saksi siya para sa Diyos. At sa paglipas ng mga kapanahunan, ang mga alagad at mga propeta ay isinuko ang kanilang mga buhay at dumanak ang kanilang dugo para sa Diyos. Nagtamasa ako ng lubos mula sa Diyos, pero anong isinakripisyo ko para sa Kanya? Naging napakamakasarili at kasuklam-suklam ako, at hindi ko naaabot ang halagang ibinayad ng Diyos para sa akin. Ni hindi ako karapat-dapat tawaging tao! Humarap ako sa Diyos sa pagsisisi at panalangin, sinasabi, “O, Diyos, nagkamali po ako. Hindi ko dapat iniisip ang kamatayan. Gusto kong maging gaya ni Job, ni Pedro, at anuman ang kailangang harapin ko, nais kong tumayong patotoo para sa Iyo.” Binigyan ako ng pananalangin ng lakas na harapin ang susunod. Hindi nagtagal ay nailipat ang punong preso sa kulungan upang tanggapin ang kanyang sentensya at may ilang ibang preso na inilipat, na nagsimulang alagaan ako. Nagbahagi sila sa akin ng ilang kinakailangan sa araw-araw at binigyan ako ng damit na isusuot para sa panahon. Alam ko na pangangasiwa at pagsasaayos ito ng Diyos. Gaya ng sinasabi sa mga salita ng Diyos: “Anuman at lahat ng bagay, buhay man o patay, ay lilipat, magbabago, mapapanibago, at maglalaho alinsunod sa mga iniisip ng Diyos. Ganito pinamumunuan ng Diyos ang lahat ng bagay” (Ang Salita, Vol. I. Ang Pagpapakita at Gawain ng Diyos. Diyos ang Pinagmulan ng Buhay ng Tao).

Kalaunan, isang sister ang nakilala ko sa detention center. Talagang nakakapagpainit iyon ng puso para sa akin. Kinopya namin nang palihim ang ilang salita ng Diyos upang himukin ang isa’t isa at magbahagian. Naramdaman kong napuno at nagalak ang puso ko. Pagkatapos isang araw ng Setyembre, dumating ang mga pulis upang tanungin uli ako. Kinuhanan nila ako ng larawan sa sandaling pumasok ako sa interrogation room at sinabi nila na gagamitin nila ito online at hahanapin ang pagkakakilanlan ko. Binantaan nila ako, sinasabi, “Halos maaayos na ang kaso mo. Huwag mong isipin na makakalabas ka! Ang patakaran ng Communist Party para sa mga Kristiyano, ang isang taong sentensya ay gagawing tatlong taong sentensya, at ang tatlong taong sentensya ay gagawing pitong taong sentensya. Maaari nilang bugbugin sila hanggang mamatay at walang mananagot dito. Tingnan natin kung gaano ka tatagal.” Mas nagalit ako kay Satanas na diyablo nang makita ko kung gaano kasama at kasuklam-suklam ang CCP. Tiyak na hindi ako susuko at pagtataksilan ang Diyos kailanman. Sinabi ko sa kanila nang seryoso, “Kalimutan na ninyo ang tungkol diyan. Wala akong planong lumabas. Hangga’t kaya kong makilala ang Diyos at tumayong patotoo para sa Lumikha sa aking buong buhay, may kabuluhan ito, kahit mamatay pa ako rito!” Galit na lumabas ang mga pulis.

Pinalaya ako noong Nobyembre 2013, pagkatapos ng sampung buwan ng ilegal na pagkakulong ng mga awtoridad. Kahit na pisikal akong nagdusa sa karanasan ko ng pagkaaresto ng Communist Party, binibigyang-liwanag ako ng mga salita ng Diyos sa lahat ng oras, ginagabayan ako na magtagumpay laban sa mga tukso ni Satanas at tumayong patotoo. Talagang naranasan ko ang kapangyarihan at awtoridad ng mga salita ng Diyos at lumago ang pananampalataya ko sa Diyos. Malinaw ko ring nakita ang mala-diyablong diwa ng pagkapoot ng CCP sa Diyos at pagiging kaaway Niya. Ganap ko itong tinalikuran at tinanggihan, at pinalakas ko ang determinasyon ko na sundin ang Diyos. Salamat sa Makapangyarihang Diyos!