1. Mgła się podnosi i odnajduję drogę do królestwa niebieskiego

Autorstwa Chen Ai, Chiny

Idąc za przykładem moich rodziców, wierzyłem w Pana odkąd byłem mały, a teraz już starość zagląda mi w oczy. Choć jednak wierzę w Niego przez całe życie, to pytanie, jak oczyścić się z grzechu i wejść do królestwa niebieskiego, zawsze było dla mnie zagadką nie do rozwiązania, która nieustannie wprawiała mnie w konsternację, sprawiając, że czułem się zagubiony i zmartwiony. Tak bardzo pragnąłem dowiedzieć się jeszcze za życia, jak oczyścić się z grzechu i wejść do królestwa niebieskiego, abym, gdy już nadejdzie mój czas, był w stanie śmiało spojrzeć śmierci w oczy, ze świadomością, że oto moje życie dobiegło końca i wreszcie będę mógł spotkać się z Panem ze spokojem w sercu.

Usiłując rozwiązać tę zagadkę, z zapałem wertowałem Biblię, raz za razem przechodząc od Starego do Nowego Testamentu i z powrotem. Ostatecznie jednak nie byłem w stanie znaleźć prawidłowej odpowiedzi. Zostało mi jedynie starać się ze wszystkich sił postępować jak najbardziej zgodnie z nauką Pana, ponieważ Bóg powiedział: „Królestwo niebieskie doznaje gwałtu i gwałtownicy je zdobywają” (Mt 11:12). Przekonałem się jednak, że w prawdziwym życiu, choć nie wiem jak się starałem, i tak nie byłem w stanie sprostać wymaganiom, jakie stawiał mi Pan. Jak powiedział Pan, „Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem. To jest pierwsze i największe przykazanie. A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie” (Mt 22:37-39). Pan nakazuje, abyśmy miłowali Go całym swoim sercem i całym umysłem, a także, by bracia i siostry miłowali się nawzajem. Choć jednak bardzo się starałem, nie byłem w stanie zdobyć się na taką miłość, ponieważ bardziej kochałem swoją rodzinę niż Pana, i nie byłem po prostu zdolny szczerze miłować moich braci i sióstr z kościoła jak samego siebie. Wręcz przeciwnie: często, gdy w grę wchodził mój własny interes, byłem małostkowy i pełen wyrachowania wobec innych, i to do tego stopnia, że wzbierała we mnie złość na samego siebie. Jak ktoś taki jak ja mógłby zostać zbawiony i wejść do królestwa niebieskiego? Pan Jezus mówił także wiele na temat wejścia do królestwa niebieskiego. Powiedział na przykład: „Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” (Mt 18:3). „Mówię wam bowiem: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie obfitsza niż uczonych w Piśmie i faryzeuszy, żadnym sposobem nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” (Mt 5:20). Nie byłem w stanie wcielać w życie żadnego z tych nakazów Pana. Często mówiłem nieprawdę i winiłem Pana, ilekroć spotkało mnie coś, co nie było po mojej myśli. W moich myślach pełno było fałszu i nieuczciwości i cały czas trwałem w grzechu, ciągle tylko grzesząc i kajając się, kajając się i grzesząc wciąż od nowa. Pan jest święty, Biblia zaś mówi: „(…) świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana” (Hbr 12:14). Jak ktoś zbrukany do cna, tak jak ja, mógłby być godzien wejść do królestwa niebieskiego? Nie dawało mi to spokoju. Ilekroć jednak czytałem o drodze usprawiedliwienia przez wiarę, poglądzie, którego orędownikiem był Paweł w swych listach do Rzymian, Galacjan i Efezjan, głosząc, że jeśli ma się wiarę i jest się ochrzczonym, znaczy to, że człowiek z pewnością zostanie zbawiony, i że jeśli w naszych sercach wierzymy w Pana Boga i wyznajemy Go naszymi ustami, to wówczas jesteśmy usprawiedliwieni przez wiarę, zbawieni na wieki, a kiedy Pan przyjdzie powtórnie, niechybnie nas wywyższy i wprowadzi do królestwa niebieskiego – wręcz nie posiadałem się z radości. Czułem wówczas, że nie muszę się martwić o to, jak wejdę do królestwa niebieskiego. Potem jednak przypominałem sobie zwykle, jak Pan mówił o tym, że ludzie będą w stanie dostać się tam jedynie dzięki własnym wysiłkom, i znów zaczynałem odczuwać niepokój. Zostać usprawiedliwionym przez wiarę, a następnie wejść do królestwa niebieskiego – czy to rzeczywiście może być aż takie proste? Zwłaszcza zaś wtedy, kiedy widziałem, że leciwi i pobożni wierni, zbliżający się do kresu swego życia, wydają się tak bardzo zmartwieni i niespokojni, że bardzo często płaczą i żaden z nich nie wygląda na szczęśliwego, nie mogłem przestać się zastanawiać: skoro mówią, że mogą dostać się do królestwa niebieskiego dzięki samemu usprawiedliwieniu przez wiarę, dlaczego na łożu śmierci wszyscy wyglądają na straszliwie przerażonych? Wydawało się, jakby sami nie mieli pojęcia, czy zostali zbawieni, czy też nie, ani też dokąd pójdą po śmierci. Raz za razem rozważałem więc słowa Pana Jezusa, a także rozmyślałem nad słowami Pawła, i doszedłem do wniosku, że to, co obaj mówili w kwestii tego, kto może wejść do królestwa niebieskiego, bardzo się od siebie różniło. Według Pawła, człowiek zostaje usprawiedliwiony przez samo to, że wierzy w Pana. Gdyby rzeczywiście tak było, wszyscy ludzie zostaliby zbawieni. Dlaczego zatem Pan Jezus powiedział: „Królestwo niebieskie podobne jest również do sieci zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, rybacy wyciągnęli ją na brzeg, a usiadłszy, dobre ryby wybrali do naczyń, a złe wyrzucili” (Mt 13:47-48)? Dlaczego Pan, gdy powróci w dniach ostatecznych, będzie musiał oddzielić ziarno of plew, owce od kozłów, i sługi dobre od sług złych? Z tych właśnie słów wypowiedzianych przez Pana Jezusa wynika jasno, że nie każdy, kto w Niego wierzy, będzie mógł wejść do królestwa niebieskiego. Zastanawiałem się więc: czy jestem zbawiony? I czy będę mógł wejść do królestwa niebieskiego, kiedy umrę? Pytania te tkwiły wciąż w mojej głowie niczym zagadki, a ja nie umiałem na nie odpowiedzieć.

Usiłując rozwiązać ten problem, zaglądałem do dzieł napisanych na przestrzeni dziejów przez znane duchowe autorytety, jednak większość z tego, co przeczytałem, stanowiły interpretacje doktryny o usprawiedliwieniu przez wiarę w formie, w jakiej pojawia się ona w listach do Rzymian, Galacjan i Efezjan, i żadna z tych ksiąg nie zdołała rozproszyć moich wątpliwości. Potem składałem wizyty wszystkim słynnym starszym rozmaitych kościołów i chodziłem na zgromadzenia wielu różnych wyznań, lecz zdałem sobie sprawę, że wszędzie mówiono z grubsza to samo i nikt nie był w stanie przekonująco wyjaśnić mi tajemnicy związanej z tym, jak można wejść do królestwa niebieskiego. Nieco później natrafiłem na pewne obiecujące nowe wyznanie pochodzące z zagranicy i pomyślałem sobie, że tego rodzaju kościół być może zdoła rzucić na tę kwestię nieco nowego światła. Z wielkimi oczekiwaniami udałem się zatem na jedno z jego zgromadzeń. Początkowo uznałem głoszone tam kazanie za nawet dosyć pouczające, ale zanim dobiegło końca, przekonałem się, że i ci ludzie nauczali o usprawiedliwieniu przez wiarę i poczułem się straszliwie rozczarowany. Po zakończeniu zgromadzenia odnalazłem głównego pastora i spytałem: „Pastorze, obawiam się, że nie zrozumiałem, co miał pan na myśli, mówiąc: »Raz zbawiony, na zawsze zbawiony«. Czy mógłby mi to pastor szerzej objaśnić?”. Pastor odrzekł: „Nie ma w tym nic szczególnie trudnego. W liście do Rzymian napisane jest: »Któż będzie oskarżał wybranych Bożych? Bóg jest tym, który usprawiedliwia. Któż potępi?« (Rz 8:33-34). Nasz Pan, Jezus Chrystus, oczyścił nas już z wszystkich naszych grzechów przez to, że został ukrzyżowany. Oznacza to, że wszystkie nasze grzechy, czy to te przeszłe, czy dzisiejsze, czy nawet te, które dopiero popełnimy w przyszłości, zostały nam wybaczone. Jesteśmy na zawsze usprawiedliwieni dzięki naszej wierze w Chrystusa, a jeśli Pan Bóg nie potępia nas za nasze grzechy, któż mógłby nas oskarżać? Dlatego też nie wolno nam wątpić w to, że wejdziemy do królestwa niebieskiego”. Odpowiedź ta wprawiła mnie w jeszcze większe zmieszanie, więc spytałem czym prędzej: „Jak zatem wytłumaczy pastor to, co zostało napisane w liście do Hebrajczyków: »Jeśli bowiem dobrowolnie grzeszymy po otrzymaniu poznania prawdy, to nie pozostaje już ofiara za grzechy« (Hbr 10:26)?” Pastor poczerwieniał na twarzy i nie odezwał się już więcej ani słowem, zaś moje pytanie pozostało bez odpowiedzi. Zgromadzenie to nie tylko nie zdołało rozwiać moich wątpliwości, ale wręcz powiększyło jeszcze mój niepokój. Pomyślałem sobie: „Wierzę w Pana od wielu dziesiątków lat, ale wciąż nie mam jasności co do tego, czy moja dusza trafi do Niego, gry umrę, czy też nie. Czyż to nie znaczy, że przez całe życie moja wiara była ślepa i niedojrzała?”. Potem zaś wszedłem na ścieżkę poszukiwania rozwiązania mojego problemu wszędzie, gdzie tylko było to możliwe.

W marcu 2000 roku zapisałem się do seminarium prowadzonego przez obcokrajowców, w przekonaniu, że głoszone przez nich kazania będą lepsze i z pewnością rozwieją moje wątpliwości. Jednakże, ku mojemu zaskoczeniu, po dwóch miesiącach pobierania tam nauki, w którym to okresie wręcz przepełniała mnie wiara, przekonałem się, że wszyscy ich pastorzy głosili te same stare twierdzenia, a w ich kazaniach nie było ani odrobiny nowego światła. Przebywając w seminarium, nie słyszałem ani jednego ożywiającego ducha kazania ani nie czytałem choćby jednej uduchowionej rozprawy. Nie dość więc, że moje wątpliwości nie zostały bynajmniej rozwiane, to po spędzonym tam okresie byłem jeszcze bardziej zdezorientowany. Nie mogłem otrząsnąć się z poczucia zmieszania i pomyślałem sobie: „Jestem już tutaj ponad dwa miesiące, a co zyskałem? Jeśli nie jestem w stanie uzyskać tu duchowego zaopatrzenia, to jaki sens ma kontynuowanie tej nauki?”.

Pewnego wieczora po kolacji spytałem jednego z pastorów: „Pastorze, czy to już wszystko, czego będziemy się uczyć jako studenci teologii? Czy nie moglibyśmy porozmawiać o drodze życia?”. Ten odpowiedział mi bardzo poważnym tonem: „Jeśli nie będziemy omawiać takich spraw na naszych studiach teologicznych, to o czym mielibyśmy rozmawiać? Odpręż się i ucz się dalej! Jesteśmy największą organizacją religijną na świecie i cieszymy się międzynarodowym uznaniem. Będziemy cię tu szkolić przez trzy lata, a potem uzyskasz międzynarodowy dyplom pastora. Gdy to nastąpi, będziesz mógł go zabrać w dowolne miejsce na świecie, by tam głosić ewangelię i zakładać kościoły”. Odpowiedź pastora była dla mnie ogromnym rozczarowaniem. Nie chciałem przecież być pastorem: chciałem tylko się dowiedzieć, jak wejść do królestwa niebieskiego. Spytałem go więc: „Pastorze, skoro posiadanie dyplomu otwiera tak wiele drzwi, to czy będę mógł się nim posłużyć, aby wejść do królestwa niebieskiego?”. Na te słowa, pastor zamilkł na dobre. Ja zaś kontynuowałem: „Słyszałem, że pastor wierzy w Pana Boga odkąd był małym chłopcem. Od tego czasu upłynęło już wiele dziesiątków lat, jestem zatem ciekaw, czy pastor został zbawiony?”. Odparł: „Owszem, zostałem zbawiony”. Spytałem zatem: „Czyli będzie pastor mógł wejść do królestwa niebieskiego?”. „Oczywiście, że tak!” – odrzekł pewnym siebie tonem. Wówczas spytałem go: „Czy mogę w takim razie zapytać, na jakiej podstawie pastor mówi, że będzie mógł wejść do królestwa niebieskiego? Czy jest pastor człowiekiem bardziej prawym od uczonych w piśmie i faryzeuszy? Czy miłuje pastor bliźniego swego jak siebie samego? Czy jest pastor święty? Niech się pastor zastanowi: wciąż nie potrafimy się powstrzymać i ciągle popełniamy grzechy, sprzeniewierzamy się nauce Pana i codziennie żyjemy tak, że grzeszymy za dnia, a nocą przyznajemy się do winy. Bóg zaś jest święty, czy zatem pastor naprawdę myśli, że będziemy mogli wejść do królestwa niebieskiego, skoro jesteśmy pełni grzechu?”. Pastor osłupiał, a jego twarz stała się czerwona jak burak i przez dłuższą chwilę nie mógł wydusić z siebie ani słowa. Ja zaś byłem bardzo rozczarowany jego reakcją i poczułem, że jeśli będę kontynuował swoje studia w seminarium, nie zdołam zrozumieć tajemnicy tego, jak zyskać życie i wejść do królestwa niebieskiego. Dlatego też porzuciłem naukę i powróciłem do swego rodzinnego miasta.

W drodze do domu byłem tak przygnębiony, jak nigdy dotąd: czułem się tak, jakby moja ostatnia nadzieja legła w gruzach. Pomyślałem sobie: „Nawet w seminarium prowadzonym przez zagranicznych pastorów moje poszukiwania wciąż nie zaprowadziły mnie na ścieżkę wiodącą ku temu, by oczyścić się z grzechów i wejść do królestwa niebieskiego. Gdzie jeszcze mogę się udać, by poszukać tej ścieżki?”. Czułem się tak, jakbym dotarł do kresu swej drogi. W tym właśnie momencie raz jeszcze przed moimi oczyma przemknął obraz mego leciwego ojca i pewnego starego pastora, zalanych łzami w chwili, gdy zbliżała się śmierć. Pomyślałem o tym, jak obaj przez całe życie nauczali o usprawiedliwieniu przez wiarę, mówiąc, że ludzie wejdą po śmierci do królestwa niebieskiego, lecz z czasem sami odeszli z tego świata pełni żalu. Ja też wierzyłem w Pana Boga całe swoje życie i każdego dnia powtarzałem ludziom, że kiedy umrą, wejdą do królestwa niebieskiego, a jednak sam nigdy tak naprawdę nie byłem pewien, jak rzeczywiście można się tam dostać. Czy zatem i ja odejdę z tego świata pełen żalu, tak jak mój ojciec i ten pastor? Gdy byłem pogrążony w smutku, nagle przyszły mi do głowy następujące słowa Pana: „Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone” (Mt 7:7). „To prawda – pomyślałem. – Pan jest wierny, i dopóki będę poszukiwał szczerym sercem, z pewnością mnie poprowadzi. Nie mogę się poddawać. Dopóki starczy mi tchu, będę szukał drogi do królestwa niebieskiego!”. Stanąłem wtedy przed Panem, by się modlić: „Dobry Boże, wszędzie szukałem sposobu na to, by oczyścić się z grzechu i wejść do królestwa niebieskiego, ale nikt nie był w stanie rozwiązać mojego problemu. Panie Boże, co powinienem zrobić? Jako kaznodzieja, mówię braciom i siostrom, że powinni pilnie poszukiwać i być cierpliwi do samego końca. Mówię, że przyjdziesz, aby zabrać nas do królestwa niebieskiego, gdy umrzemy. Jednakże nawet w tej chwili tak naprawdę sam nie mam pojęcia, jak oczyścić się z grzechu i wejść do królestwa niebieskiego. Czyż nie jestem ślepcem, prowadzącym innych ślepców i czy nie wiodę mych braci i sióstr wprost do piekła? Dobry Boże, dokąd powinienem się udać, by szukać drogi do królestwa niebieskiego? Proszę, pokieruj mną!”.

Gdy wróciłem do mego rodzinnego miasta, dowiedziałem się, że wiele pobożnych owieczek i przywódców naszego kościoła przeniosło się do Błyskawicy ze Wschodu. Wielu ludzi mówiło, że ścieżka Błyskawicy ze Wschodu daje nowe zrozumienie i nowe światło i nawet doświadczeni pastorzy darzyli podziwem kazania głoszone w tej wspólnocie. Ilekroć słyszałem takie rzeczy, myślałem: „Wydaje się, że kazania głoszone we wspólnocie Błyskawicy ze Wschodu są rzeczywiście wzniosłe. Szkoda, że nie spotkałem dotąd nikogo z tej wspólnoty. Byłoby wspaniale, gdybym pewnego dnia mógł poznać tych ludzi! Jeśli tak się stanie, z pewnością będę uważnie słuchał i pilnie szukał, aby się przekonać, dlaczego właściwie ich kazania są takie dobre, i czy zdołają rozwiać wątpliwości, jakie noszę w sobie od lat, czy też nie”.

Pewnego dnia jedna z przywódczyń kościoła rzekła do mnie: „Wiele owieczek z tego a tego kościoła przeniosło się do Błyskawicy ze Wschodu. Wszystkie wyznania zamykają teraz swe kościoły, i my też musimy zalecić naszym braciom i siostrom, aby pod żadnym pozorem nie nawiązywali żadnych kontaktów z kimkolwiek ze wspólnoty Błyskawicy ze Wschodu, a zwłaszcza, by nie słuchali ich kazań. Jeśli wszyscy nasi wierni zaczną wierzyć w Błyskawicę ze Wschodu, komu będziemy głosić nasze kazania?”. Byłem oburzony, słysząc te słowa kościelnej przywódczyni, i pomyślałem sobie: „Nasz kościół jest otwarty dla wszystkich, dlaczego więc mamy go zamykać? Dlaczego nie chcesz w nim przyjąć gościa przybywającego z daleka? Biblia wszak mówi: »Nie zapominajcie o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołów gościli« (Hbr 13:2). Abraham ugościł nieznajomych i został przez to pobłogosławiony przez Boga: mając sto lat, doczekał się syna. Lot przyjął pod swój dach dwóch aniołów i w ten sposób został ocalony z zagłady Sodomy. Nierządnica Rachab przyjęła szpiegów Izraela i cała jej rodzina została potem oszczędzona. Uboga wdowa ugościła zaś proroka Eliasza i na trzy i pół roku oddaliła od siebie widmo głodu. Spośród tak wielu osób żadna nie doznała krzywdy przez to, że przyjęła przybyszów z daleka, a wręcz przeciwnie – wszystkim tym ludziom Bóg pobłogosławił. Jest zatem jasne, że goszczenie obcych zgodne jest z wolą Pana. Dlaczego zatem chciałabyś sprzeciwiać się Jego woli, samowolnie zamykając kościół i nie wpuszczając doń nikogo obcego?”. Z tą myślą potrząsnąłem głową i powiedziałem do niej: „Takie postępowanie jest sprzeczne z wolą Pana. Nasz kościół należy do Boga i jest otwarty dla wszystkich. Powinniśmy przyjąć w nim każdego, bez względu na to, kim jest, dopóki będzie mówić o wierze w Pana, i wspólnie poszukiwać z otwartym umysłem i wymieniać się myślami. Tylko w ten sposób będziemy postępować zgodnie z nauką Pana”.

Pewnego dnia w lipcu 2000 roku spotkałem dwie siostry, które nauczały o Błyskawicy ze Wschodu w domu brata Wanga. Po krótkim powitaniu spytałem je: „Nigdy nie dawało mi spokoju to, czy będę mógł zostać zbawiony i wejść do królestwa niebieskiego, czy nie. Cały religijny świat stosuje się do słów Pawła, wierząc, że wszyscy zostaną zbawieni tylko dzięki temu, że wierzą i są ochrzczeni. Że przez to, iż człowiek wierzy w Pana Boga w swoim sercu i wyznaje go ustami, jest usprawiedliwiony przez wiarę, zbawiony na wieki, i z pewnością zostanie wskrzeszony i zabrany do królestwa niebieskiego, kiedy Pan powróci. Jednak ja osobiście nie sądzę, by tak łatwo było dostać się do królestwa niebieskiego. Jak mówi Biblia: »(…) świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana« (Hbr 12:14). Czy to ja sam, czy też bracia i siostry wokół mnie każdego dnia od rana do wieczora marniejemy pośród grzechu i nie sądzę, by ludzie tacy jak my, którzy codziennie żyją w grzechu, mogli wejść do królestwa niebieskiego. Chciałbym tylko wiedzieć dokładnie, jak się doń dostać. Możecie mi nieco objaśnić tę kwestię?”.

Siostra Zhou uśmiechnęła się i rzekła: „Bracie, twoje pytanie ma kluczowe znaczenie. Jedną z najważniejszych trosk każdego wierzącego jest to, jak wejść do królestwa niebieskiego. Aby zyskać jasność w tej kwestii trzeba po pierwsze wiedzieć, że ludzie wierzący w Pana Boga powinni zawsze postępować zgodnie ze słowami Pana Jezusa, nie zaś zgodnie z tym, co powiedzieli inni ludzie. Pan Jezus zaś powiedział nam wyraźnie: »Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto wypełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie« (Mt 7:21). Pan nigdy nie powiedział, że będziemy mogli wejść do królestwa niebieskiego, zdając się jedynie na łaskę dającą zbawienie, czy też na usprawiedliwienie przez wiarę. O usprawiedliwieniu przez wiarę, o wiecznym zbawieniu ze względu na wiarę i o tym, że zostaniemy wskrzeszeni i zabrani do królestwa niebieskiego, mówił tylko Paweł. Paweł zaś był jedynie apostołem, należącym do skażonego rodzaju ludzkiego, i sam również potrzebował zbawienia Pana Jezusa. Jakże Paweł mógłby decydować o tym, czy inni ludzie zdołają wejść do królestwa niebieskiego, czy nie? Tylko Pan Jezus jest Panem królestwa niebieskiego, Królem królestwa niebieskiego; jedynie słowa Pana są prawdą i tylko one mają władzę. Dlatego też jeśli chodzi o to, jak możemy wejść do królestwa niebieskiego, powinniśmy słuchać jedynie słów Pana: nie ulega to wątpliwości!

„Pozostają więc pytania: »O co w ogóle chodzi w usprawiedliwieniu przez wiarę i byciu zbawionym ze względu na wiarę?« i »Czy można wejść do królestwa niebieskiego, jeśli jest się zbawionym?«. Zostało to wytłumaczone bardzo jasno w słowach Boga Wszechmogącego, przeczytajmy więc teraz kilka fragmentów słów Bożych. Bóg Wszechmogący mówi: »Wiesz tylko tyle, że Jezus zstąpi w dniach ostatecznych, ale jak dokładnie to zrobi? Czy grzesznik taki jak ty, który właśnie został odkupiony, a nie został odmieniony ani udoskonalony przez Boga, może być człowiekiem według Bożego serca? Ponieważ nadal jesteś starą wersją siebie, w twoim przypadku prawdą jest, że zostałeś zbawiony przez Jezusa i że nie jesteś zaliczany do grzeszników z uwagi na zbawienie przez Boga, ale nie dowodzi to, że nie jesteś grzeszny i że nie jesteś nieczysty. Jak możesz być święty, jeśli nie zostałeś odmieniony? Twoje wnętrze trawią nieczystość, samolubstwo i złośliwość, a mimo to chcesz zstąpić z Jezusem. Możesz o tym tylko pomarzyć! Pominąłeś pewien krok w wierze w Boga: zostałeś jedynie odkupiony, ale nie zostałeś odmieniony. Abyś mógł stać się człowiekiem według Bożego serca, Bóg musi osobiście dokonać dzieła przemiany i obmycia ciebie. Jeśli jesteś tylko odkupiony, nie będziesz w stanie osiągnąć świętości. Nie będziesz więc się kwalifikować do otrzymania dobrych Bożych błogosławieństw, ponieważ pominąłeś kluczowy krok w Bożym dziele zarządzania człowiekiem, czyli krok przemiany i udoskonalenia. Dlatego ty, grzesznik, który właśnie został odkupiony, nie jesteś w stanie bezpośrednio otrzymać dziedzictwa Bożego« (O nazwach i tożsamości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Chociaż Jezus wykonał wiele pracy wśród ludzi, jedynie wypełnił dzieło odkupienia całej ludzkości i stał się ofiarą za grzech człowieka, ale nie wyzwolił go od jego zepsutego usposobienia. Pełne uwolnienie człowieka od wpływu szatana wymagało nie tylko tego, by Jezus wziął na siebie grzechy człowieka i stał się ofiarą za grzechy, ale także wymagało od Boga, aby dokonał większego dzieła, by całkowicie uwolnić człowieka od jego usposobienia, które zepsuł szatan. I tak, kiedy grzechy człowieka zostały mu przebaczone, Bóg powrócił w ciele, aby wprowadzić człowieka w nowy wiek, i rozpoczął dzieło karcenia i osądzania, które wynosi człowieka do wyższej sfery. Wszyscy ci, którzy podporządkują się Jego panowaniu, posiądą wyższą prawdę oraz otrzymają większe błogosławieństwa. Będą prawdziwie żyć w świetle oraz zyskają prawdę, drogę i życie« (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)”.

Siostra Wang kontynuowała omówienie: „W Wieku Łaski Pan Jezus dokonał dzieła odkupienia rodzaju ludzkiego, stając się ofiarą za grzechy ludzkości poprzez ukrzyżowanie i wybawiając nas od szponów szatana. Jeśli przyjmiemy zbawienie Pana, wyznamy Mu nasze grzechy i będziemy za nie żałować, zostaną nam one wybaczone, i będziemy wówczas godni cieszyć się Jego łaską i błogosławieństwami. Mówiąc: »nasze grzechy są nam wybaczone«, mam na myśli to, że nie jesteśmy już potępieni czy skazani na śmierć według prawa za pogwałcenie tegoż prawa. To właśnie tak naprawdę oznacza usprawiedliwienie przez wiarę i bycie zbawionym ze względu na wiarę. Nie znaczy to jednak, że jesteśmy już wówczas wolni od grzechu czy skażenia, ani też, że będziemy mogli wejść do królestwa niebieskiego. Jest tak dlatego, że choć nasze grzechy mogły nam zostać wybaczone, nasza grzeszna natura nadal pozostaje w nas głęboko zakorzeniona i kiedy natrafiamy na problemy, wciąż często kłamiemy i oszukujemy innych, broniąc swej pozycji i własnego interesu. Kiedy cieszymy się łaską Pana, dziękujemy Mu i Go wychwalamy oraz ochoczo ponosimy koszty na rzecz Pana. Jednak kiedy tylko przytrafi nam się jakaś katastrofa albo coś złego stanie się naszej rodzinie, opacznie rozumiemy i obwiniamy Pana, i to do tego stopnia, że możemy nawet się Go wyprzeć i Go zdradzić. Jak zatem ludzie tacy jak my, którzy zostali odkupieni, ale często grzeszą i sprzeciwiają się Bogu, mogą w ogóle być godni tego, by wejść do królestwa niebieskiego? Bóg jest sprawiedliwy i święty, i nigdy nie pozwoliłby plugawym i skażonym wejść do swego królestwa. Aby wybawić nas raz na zawsze od wpływu szatana, działa zgodnie ze swym planem zarządzania i stosownie do naszych potrzeb jako skażonego rodzaju ludzkiego, wypełniając swe dzieło osądzania i oczyszczania człowieka w dniach ostatecznych. Bóg wcielony wypowiedział miliony słów, aby osądzić nasze skażenie, nasze plugastwo, naszą nieprawość i opór, i aby ukazać nam drogę wiodącą do odrzucenia naszego skażonego usposobienia. Kiedy zaś my, poprzez doświadczenie osądu i karcenia Bożych słów, odrzucimy nasze szatańskie, skażone usposobienie, będziemy w stanie wcielać w życie Boże słowa i staniemy się ludźmi, którzy naprawdę są posłuszni Bogu oraz Go czczą, i dopiero wtedy staniemy się godni tego, by wejść do królestwa Bożego. W istocie Pan Jezus przepowiedział już dawno temu, że powróci w dniach ostatecznych, aby dokonać dzieła osądzania. Jak powiedział: »A jeśli ktoś słucha moich słów, a nie uwierzy, ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić świat, ale żeby zbawić świat. Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym« (J 12:47-48). »A gdy on przyjdzie, będzie przekonywał świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie« (J 16:8). Jest zatem jasne, że jedynie poprzez przyjęcie Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych, odrzucenie naszego skażonego usposobienia i dostąpienie obmycia, będziemy mogli wejść do królestwa Bożego”.

Po wysłuchaniu obu sióstr, wszystko nagle stało się dla mnie jasne, a moje serce natychmiast wypełniło światło. „Ach, zatem tak można się dostać do królestwa niebieskiego! – pomyślałem. – Dopiero teraz rozumiem wreszcie, że Pan Jezus dokonał dzieła odkupienia ludzkości, nie zaś dzieła oczyszczenia nas z grzechu. Pan rzeczywiście odpuścił nam nasze grzechy, lecz nasza grzeszna natura pozostaje wciąż głęboko w nas zakorzeniona i ciągle jeszcze często mimowolnie grzeszymy i sprzeciwiamy się Bogu. Nic dziwnego, że nigdy nie byłem w stanie uwolnić się z więzów i oków grzechu: okazuje się, że to dlatego, iż nie przyjąłem dzieła osądzania Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych!”. Powiedziałem więc do tych dwóch sióstr: „Bogu niech będą dzięki! Wysłuchawszy słów Boga Wszechmogącego i waszych objaśnień, nareszcie wiem, że przekonanie, jakie żywiliśmy – że każdy, kto wierzy w Pana Boga w swoim sercu i wyznaje Go słowami, może zostać wyniesiony do królestwa niebieskiego – to tylko nasze pojęcie i wyobrażenie! Rozumiem już teraz, że dziełem, którego dokonał Pan Jezus, było dzieło odkupienia, i że Pan, który powróci, dokona dzieła osądzania. Oznacza to, że gruntownie obmyje i przemieni nasze skażone usposobienie i dopiero wtedy będziemy mogli wejść do królestwa niebieskiego. Nic dziwnego, że przeczytałem tyle książek o duchowości, ale nigdy nie znalazłem rozwiązania problemu grzesznej natury człowieka! Siostry, jak zatem Bóg wykonywać będzie dzieło osądzania i karcenia w dniach ostatecznych? Możecie powiedzieć mi coś więcej na ten temat?”.

Siostra Wang rzekła wtedy: „Odpowiedź na to pytanie podana jest jasno i wyraźnie w słowach Bożych, więc przeczytajmy odpowiedni ich fragment. Bóg Wszechmogący mówi: »W czasach ostatecznych Chrystus używa różnych prawd, by uczyć człowieka, obnażyć jego istotę, szczegółowo analizować jego słowa i uczynki. Te słowa obejmują różne prawdy, takie jak ludzki obowiązek, w jaki sposób człowiek powinien okazywać posłuszeństwo Bogu, w jaki sposób powinien okazywać Mu wierność, jak człowiek powinien urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, a także mądrość i usposobienie Boże i tak dalej. Te słowa są w całości nakierowane na istotę człowieka i jego skażone usposobienie. W szczególności słowa, które pokazują, jak człowiek z pogardą odrzuca Boga, są wypowiadane w odniesieniu do tego, jak człowiek ucieleśnia szatana i siłę wrogą wobec Boga. Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga. To, do czego doprowadza dzieło sądu, to zrozumienie przez człowieka prawdziwego Bożego oblicza oraz prawdy o swoim własnym buncie. Dzieło osądzania pozwala człowiekowi zdobyć duże zrozumienie woli Bożej, celu Bożego dzieła oraz tajemnic, które są dla niego niepojęte. Pozwala też człowiekowi rozpoznać i zaznajomić się ze swoją skażoną istotą oraz ze źródłem swego skażenia, a także odkryć własną brzydotę. Wszystkie te efekty wywołuje dzieło sądu, bo istota tego dzieła to tak naprawdę odkrywanie prawdy, drogi i życia Bożego przed wszystkimi tymi, którzy w Niego wierzą. Ta praca jest dziełem sądu dokonywanym przez Boga« (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

„Słowa Boże mówią nam jasno i wyraźnie, że w dniach ostatecznych Bóg wyraża wszystkie prawdy, jakie są nam potrzebne do osiągnięcia pełni zbawienia, osądzając i obnażając naszą sprzeciwiającą się Bogu, szatańską naturę i skażoną istotę. Wszystkie te słowa są prawdą, mają w sobie autorytet i moc samego Boga i objawiają nam, co Bóg ma i czym jest, a także ukazują nam Jego sprawiedliwe usposobienie, które nie toleruje wykroczeń. Poprzez osąd i karcenie Bożych słów oraz dzięki objawieniu faktów, dochodzimy do pewnego zrozumienia naszej szatańskiej natury i prawdy o tym, że zostaliśmy skażeni przez szatana. Widzimy, że zostaliśmy przez niego tak dogłębnie skażeni, że z natury jesteśmy aroganccy, próżni, nieuczciwi, zakłamani, samolubni, egotyczni, chciwi, niegodziwi, skłonni wywyższać się ponad innych, a wszystko, co ujawniamy, aż do szpiku kości, to nasze szatańskie usposobienie. Zdominowani przez to szatańskie usposobienie, wbrew sobie nieustannie sprzeciwiamy się Bogu i buntujemy się przeciwko Niemu. Na przykład, kiedy pracujemy i głosimy kazania w naszych kościołach, prześcigamy się w górnolotnych przemowach, popisujemy się i wywyższamy, tak aby inni nas podziwiali i wysoko nas sobie cenili. Często kłamiemy i oszukujemy innych, aby chronić nasz własny interes, posuwając się nawet do tego, że knujemy intrygi i rywalizujemy ze sobą. Kiedy zaś natrafiamy na ludzi, zdarzenia, rzeczy lub sytuacje, które nie odpowiadają naszym własnym pojęciom, zawsze stawiamy Bogu nierozsądne wymagania lub żywimy wygórowane pragnienia i nie jesteśmy w stanie podporządkować się Bożym ustaleniom i planowym działaniom. Poprzez doświadczenie osądu i karcenia Bożych słów, stopniowo dochodzimy do zrozumienia niektórych prawd, zyskujemy nieco prawdziwego rozumienia naszej szatańskiej natury i czujemy do niej szczerą nienawiść, a także zaczynamy mieć nieco faktycznego zrozumienia sprawiedliwego usposobienia Boga. Wiemy, jakich ludzi Bóg kocha, a jakich nienawidzi, a także jakiego rodzaju dążenia zgodne są z Jego wolą. Uczymy się rozróżniać między tym, co pozytywne, a tym, co negatywne. Kiedy już wszystko to zrozumiemy, stajemy się skłonni z głębi serca porzucić własną cielesność i praktykować zgodnie z Bożymi słowami. Powoli, z biegiem czasu, budzi się w nas pragnienie czczenia i miłowania Boga, uwalniamy się z części więzów i oków naszego skażonego, szatańskiego usposobienia i mamy coraz mniej nierozsądnych wymagań wobec Boga. Stajemy się zdolni do zajęcia swojego miejsca jako Jego stworzenia i do wypełniania swego obowiązku, poddajemy się planowym działaniom oraz ustaleniom Boga i zaczynamy urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo. Doświadczając Bożego dzieła, zaczynamy dogłębnie pojmować fakt, iż jedyną drogą, którą możemy dostać się do królestwa niebieskiego, jest przyjęcie dzieła osądzania i karcenia Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, dążenie do prawdy, zdobycie wiedzy o Bogu i o sobie samych oraz zmiana naszego skażonego usposobienia”.

Wysłuchanie tych słów Boga Wszechmogącego i omówienia tej siostry sprawiło, że w moim wnętrzu zapanowała jeszcze większa jasność. Prawdy wyrażone przez Boga Wszechmogącego są bardzo praktyczne i są zaiste tym, co jest potrzebne nam, skażonym istotom ludzkim. Jedynie poprzez przyjęcie i doświadczenie dzieła osądzania Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych jesteśmy w stanie raz na zawsze zerwać i odrzucić więzy i okowy naszego skażonego usposobienia! Nie mogłem wprost powstrzymać głębokiego westchnienia ulgi i powiedziałem: „Od tylu lat wierzę w Pana, a jednak ciągle grzeszę za dnia, a potem wyznaję te grzechy nocą, wiodąc żywot polegający na marnieniu pośród grzechu. Gdyby Bóg nie wyraził wszystkich tych prawd mających oczyścić ludzkość, gdyby nie wskazał nam drogi do oczyszczenia naszego skażonego usposobienia, z pewnością tkwiłbym wciąż w tak ciasnych więzach grzechu, że nigdy nie odnalazłbym ścieżki do wolności. Nic dziwnego, że Pan powiedział: »Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy« (J 16:12-13). Pan Jezus powiedział nam dawno temu, że ma jeszcze więcej słów do wypowiedzenia w dniach ostatecznych i że poprowadzi nas do wejścia we wszystkie prawdy. Słowa Boga Wszechmogącego mają autorytet i moc, objawiły nam wszystkie prawdy i tajemnice, które chciałem, lecz nigdy nie byłem w stanie zrozumieć, i całkowicie mnie przekonały. W końcu odnalazłem drogę, którą można wejść do królestwa niebieskiego!”. Obie siostry z zadowoleniem pokiwały głowami.

Potem rzekłem z poruszeniem: „To jest głos Pana. Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił! Coś, czego pragnąłem od tak dawna, nareszcie się stało, a ja jestem taki szczęśliwy, tak błogosławiony! Dawno temu, kiedy Pan Jezus się urodził, Symeon poczuł nieopisaną radość, gdy ujrzał Dzieciątko Jezus, mające zaledwie osiem dni. Mogąc powitać powracającego Pana i słuchać wypowiedzi samego Boga jeszcze za życia, mam jeszcze więcej szczęścia niż Symeon i jestem za to ogromnie wdzięczny Panu!”. Gdy to mówiłem, wpadłem w tak wielkie uniesienie, że zacząłem ronić łzy radości. Uklęknąłem na podłodze, aby pomodlić się do Boga, ale płakałem tak bardzo, że nie byłem w stanie wydobyć z siebie słowa. Także i obie siostry były wzruszone do łez.

Słowa Boga Wszechmogącego nareszcie rozwiały niepokój, który prześladował mnie przez tak wiele lat. Myślałem o tym, jak szukałem wszędzie drogi obmycia wiodącej do królestwa niebieskiego, lecz nigdy nie udało mi się jej odnaleźć. Teraz jednak w końcu ją znalazłem. Wiem, że jest to Boża łaska i zbawienie dla mnie! Potem, uczestnicząc w zgromadzeniach i dyskutując z braćmi i siostrami o słowach Boga Wszechmogącego, zacząłem rozumieć coraz więcej prawd i zyskałem pewne zrozumienie woli Boga, pragnącego nas zbawić. Pragnę teraz przyjąć więcej osądzania i karcenia Bożych słów, doświadczyć dzieła Boga, stopniowo pozbyć się moich złych skłonności i zostać oczyszczonym. Bogu niech będą dzięki!

2. Ścieżka do obmycia

Autorstwa Allie, Stany Zjednoczone

Przyjęłam chrzest w imię Pana Jezusa w 1990 roku, a 8 lat później zaczęłam pracować dla kościoła. Dzieło i przewodnictwo Ducha Świętego dały mi niewyczerpaną energię do pracy dla Pana i zawsze miałam nowe pomysły na kazania. Często wspierałam barci i siostry podupadających na duchu, byłam cierpliwa i tolerancyjna wobec nieżyczliwości ich niewierzących rodzin. Czułam, że chrześcijańska wiara mnie zmieniła. Lecz w 2010 roku przestałam czuć, że Pan mnie prowadzi, już nie miałam tyle energii co wcześniej. Powtarzałam te same kazania, nie zyskując nowego oświecenia. Złościłam się i karciłam męża i córkę, gdy robili coś, co mi się nie podobało. Wiedziałam, że nie taka jest wola Pana, modliłam się i wyznawałam winy, ale i tak znów grzeszyłam, byłam niecierpliwa i nietolerancyjna, a przez to nieszczęśliwa. Sumiennie czytałam Biblię, pościłam i modliłam się, by wyrwać się z błędnego koła grzechu i spowiedzi. Zwracałam się o pomoc do pastorów, ale byli oni bezradni.

W 2017 roku nadal pracowałam i głosiłam kazania, ale czułam pustkę i niepokój, bo nieprzerwanie żyłam w grzechu, to uczucie się we mnie nasilało. Pewnego dnia mąż zapytał mnie: „Jesteś ostatnio przygnębiona. Czy coś się stało?”. W odpowiedzi podzieliłam się swoimi obawami, mówiąc: „Jestem osobą wierzącą od tylu lat i wygłaszam kazania, więc czemu wciąż żyję w grzechu? Nie czuję obecności Pana. Czyżby mnie opuścił? Wierzę w Niego od lat, często czytam Biblię, zgłębiam drogę Pana. Często postanawiam nieść swój krzyż i pokonać siebie, lecz więzi mnie grzech. Kłamię dla własnej korzyści i prestiżu, nie potrafię osiągnąć »W ich ustach nie znaleziono podstępu« (Obj 14:5). Wiem, że Pan dopuszcza takie trudności i oczyszczenie, lecz i tak Go obwiniam i nie mogę zrozumieć. Nie umiem się poddać. Boję się, że jeśli nadal będę żyć w grzechu, nie wejdę do królestwa Pana, gdy On powróci!”.

Mąż rzekł: „Jak możesz tak myśleć? Trwaj w wierze! Jesteś kaznodzieją! Sama mówisz, że choć żyjemy w grzechu i nie jesteśmy od niego wolni, to czytamy w Biblii: »Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony. Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu« (Rz 10:9-10), »Każdy bowiem, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony« (Rz 10:13). Żyjemy w niewoli grzechu, lecz nasze winy są odpuszczone. Zbawia nas wiara. Jeśli tylko chodzimy na msze, czytamy Biblię i idziemy za Panem, to wejdziemy do królestwa niebieskiego”. Odparłam: „Też tak myślałam, ale 1 List świętego Piotra (1, 16) mówi: »Świętymi bądźcie, bo ja jestem święty« a List do Hebrajczyków (12, 14): »(…) świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana«. Zostaliśmy zbawieni, ale wciąż grzeszymy i wyznajemy winy, nie osiągnęliśmy świętości. Czy możemy wobec tego wejść do królestwa niebieskiego?”.

Wysłuchawszy mnie, mąż zgodził się ze mną. Powiedział, że kościół zaprosił pastora Chena z Hongkongu, może więc jego powinnam zapytać. Pomyślałam, że muszę mieć jasność, nie mogę być niedbała w swej wierze, bo inaczej skrzywdzę siebie, a także braci i siostry. Znalazłam pastora Chena w internecie. Na stronie, która się wyświetliła, zobaczyłam Ewangelię o zstąpieniu królestwa. Słowa, które tam znalazłam, poruszyły mnie. „Człowiek otrzymał wiele łaski, takiej jak spokój i szczęście ciała, błogosławieństwo całej rodziny dzięki wierze jednego jej członka, uzdrawianie i tak dalej. Reszta to dobre uczynki człowieka i jego boska postać; jeżeli ktoś był w stanie żyć opierając się na nich, to uważany był za dobrego wiernego. Tylko tacy wierni mogli wejść po śmierci do nieba, co oznaczało, że zostali zbawieni. Ale w czasie swego życia w ogóle nie rozumieli oni drogi życia. Po prostu raz po raz popełniali grzechy, a następnie je wyznawali, bez żadnej ścieżki, by zmienić swoje usposobienie; taka była ludzka kondycja w Wieku Łaski. Czy człowiek uzyskał pełne zbawienie? Nie! Dlatego po zakończeniu tego etapu wciąż pozostawało do wykonania dzieło osądzania i karcenia. Etap ten służy oczyszczeniu człowieka poprzez słowo, aby dać człowiekowi ścieżkę, którą będzie kroczył. Etap ten nie byłby owocny ani znaczący, gdyby nadal polegał na wypędzaniu demonów, gdyż nie dałoby się w ten sposób usunąć grzesznego usposobienia człowieka i człowiek zatrzymałby się w martwym punkcie, na etapie wybaczania grzechów. Poprzez ofiarę za grzechy człowiek uzyskał wybaczenie swoich grzechów, gdyż dzieło ukrzyżowania już się dokonało i Bóg pokonał szatana. Niemniej zepsute usposobienie człowieka wciąż w nim tkwi i człowiek nadal może grzeszyć i opierać się Bogu, a Bóg jeszcze nie pozyskał ludzkości. Dlatego na tym etapie swego dzieła Bóg posługuje się słowem, żeby obnażyć zepsute usposobienie człowieka, sprawiając, że ten praktykuje zgodnie z właściwą ścieżką. Obecny etap ma większe znaczenie niż poprzedni, a zarazem jest bardziej owocny, gdyż teraz to właśnie słowo bezpośrednio zasila życie człowieka i umożliwia całkowite odnowienie usposobienia człowieka; jest to o wiele bardziej wszechstronny etap dzieła. Dlatego wcielenie w dniach ostatecznych stanowi dopełnienie znaczenia wcielenia Boga i doprowadza do całkowitego zakończenia Boskiego planu zarządzania, którego celem jest zbawienie człowieka” (Tajemnica Wcielenia (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Byłam podekscytowana. To idealny opis sytuacji nas, wierzących, i choć nie wszystko rozumiałam, dostrzegłam nadzieję. To była ścieżka do tego, by zostać obmytym i przemienionym. Podziękowałam Bogu, że wysłuchał moich modlitw. Czytałam dalej, było to wspaniale napisane, mój złakniony duch był podlewany i prowadzony. Czy to była odpowiedź na moje rozterki? Na stronie była informacja: „Jeśli masz pytania, napisz do nas”, więc bez wahania wysłałam wiadomość, podając numer telefonu i adres e-mail.

Powiedziałam o tym mężowi i on też wyraził zainteresowanie. Członkowie Kościoła Boga Wszechmogącego odezwali się nazajutrz, więc podzieliłam się z nimi tym, co mnie nurtowało. „Kieruje nami ten werset z Listu do Rzymian: »Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony« (Rz 10:9). Myślimy, że Pan Jezus wybaczył nam grzechy, więc jesteśmy zbawieni i po Jego powrocie wejdziemy do królestwa niebieskiego. Lecz wciąż grzeszymy przeciwko nauce Pana, grzech nas więzi. Biblia mówi, że nie będąc świętymi, nie ujrzymy Pana. Czy ktoś taki jak ja, żyjący wciąż w grzechu, może wejść do królestwa? Kościół Boga Wszechmogącego mówi, że Bóg dokonuje dzieła osądzania i karcenia w dniach ostatecznych. Czy wiąże się to z ucieczką od grzesznej natury i wejściem do królestwa?”.

Brat Chen powiedział mi te słowa: „By to zrozumieć, musimy wiedzieć, co znaczy być zbawionym. Pod koniec Wieku Prawa ludzie oddalili się od Boga i nie bali się Go. Nikt nie przestrzegał prawa, grzeszono coraz więcej, więc ludziom groziło, że zostaną potępieni i skazani na śmierć. Sam Bóg stał się ciałem i został ukrzyżowany w ofierze za ludzkość, by ocalić ludzi od śmierci z mocy prawa. Odkupił ludzkość z grzechu, byśmy musieli jedynie modlić się w imię Pana Jezusa i spowiadać się, by zyskać przebaczenie. Bóg nas wtedy błogosławi i nie potępia nas prawo. To oznacza być zbawionym w Wieku Łaski”. „Znaczy to tyle, że nasze grzechy są odpuszczone, prawo nas nie potępi i nie skaże na śmierć, a Bóg nie widzi już tamtych grzechów. Jednak wciąż jesteśmy grzeszni, wciąż grzeszymy i sprzeciwiamy się Bogu. Choć zbawieni, to wciąż jesteśmy zepsuci, nie zostaliśmy obmyci, a przede wszystkim nie możemy wejść do królestwa Boga. Byśmy zostali obmyci, musimy przyjąć Boży sąd w dniach ostatecznych”.

Ze słów brata Chena zrozumiałam, że gdy List do Rzymian mówi o byciu zbawionym, oznacza to przyjęcie zbawienia od Pana Jezusa, ocalenie od potępienia i śmierci z mocy prawa. Nie oznacza obmycia. Czułam, że jest w tych słowach prawda.

Brat Chen przeczytał kilka fragmentów słów Boga Wszechmogącego. „W tamtym czasie dzieło Jezusa było odkupieniem całej ludzkości. Grzechy wszystkich, którzy w Niego wierzyli, zostały wybaczone; jak długo wierzyłeś w Niego, On przynosił ci odkupienie; jeżeli wierzyłeś w Niego, nie byłeś już grzesznikiem, zostałeś uwolniony od swoich grzechów. To właśnie oznacza bycie zbawionym i bycie usprawiedliwionym przez wiarę. Ale wśród tych, którzy wierzyli, pozostali tacy, którzy byli buntownikami i sprzeciwiali się Bogu, a których wciąż trzeba było powoli usunąć. Zbawienie nie znaczyło, że człowiek został całkowicie pozyskany przez Jezusa, ale że taki człowiek nie był już grzeszny, że zostały mu wybaczone jego grzechy: jeśli tylko wierzyłeś, przestawałeś być grzeszny” (Wizja dzieła Bożego (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Człowiek został uleczony z choroby i wybaczono mu grzechy, ale w jaki sposób należy usunąć tkwiące w jego wnętrzu zepsute szatańskie skłonności – to dzieło nie zostało jeszcze zakończone. Człowiek jedynie został zbawiony i zostały mu wybaczone grzechy dzięki jego wierze, ale grzeszna natura człowieka nie została usunięta i wciąż w nim tkwi. Grzechy człowieka zostały wybaczone poprzez działanie wcielonego Boga, ale nie oznacza to, że człowiek nie miał już w sobie grzechu. Grzechy człowieka mogły zostać wybaczone po złożeniu ofiary za grzechy, ale człowiek nie był w stanie znaleźć rozwiązania problemu, jak może przestać grzeszyć i jak jego grzeszna natura może zostać całkowicie usunięta i przekształcona. Grzechy człowieka zostały wybaczone, a stało się tak dzięki dziełu ukrzyżowania Boga, ale człowiek nadal żył zgodnie ze swoim dawnym, zepsutym szatańskim usposobieniem. I dlatego człowiek musi być całkowicie wybawiony od swojego zepsutego szatańskiego usposobienia, aby grzeszna natura człowieka została całkowicie usunięta i nigdy nie rozwinęła się ponownie, dzięki czemu możliwa będzie przemiana usposobienia człowieka. Wymaga to od człowieka zrozumienia ścieżki wzrostu w życiu, zrozumienia drogi życia i zrozumienia drogi do przemiany usposobienia. Trzeba również, by człowiek postępował zgodnie z wymogami tej ścieżki, tak aby jego usposobienie stopniowo się zmieniało i aby żył w lśnieniu światła; tak aby by wszystko, co robi, było zgodne z wolą Boga; i tak aby mógł odrzucić zepsute szatańskie usposobienie i uwolnić się od szatańskich wpływów ciemności, tym samym w pełni porzucając grzech. Tylko wówczas człowiek uzyska pełne zbawienie” (W odniesieniu do Biblii (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Chociaż Jezus wykonał wiele pracy wśród ludzi, jedynie wypełnił dzieło odkupienia całej ludzkości i stał się ofiarą za grzech człowieka, ale nie wyzwolił go od jego zepsutego usposobienia. Pełne uwolnienie człowieka od wpływu szatana wymagało nie tylko tego, by Jezus wziął na siebie grzechy człowieka i stał się ofiarą za grzechy, ale także wymagało od Boga, aby dokonał większego dzieła, by całkowicie uwolnić człowieka od jego usposobienia, które zepsuł szatan. I tak, kiedy grzechy człowieka zostały mu przebaczone, Bóg powrócił w ciele, aby wprowadzić człowieka w nowy wiek, i rozpoczął dzieło karcenia i osądzania, które wynosi człowieka do wyższej sfery. Wszyscy ci, którzy podporządkują się Jego panowaniu, posiądą wyższą prawdę oraz otrzymają większe błogosławieństwa. Będą prawdziwie żyć w świetle oraz zyskają prawdę, drogę i życie” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Następnie brat Chen odezwał się do nas tak: „Bóg jasno podaje powody swego dzieła sądu w dniach ostatecznych. Pan Jezus dokonał tylko dzieła odkupienia w Wieku Łaski i choć odpuścił nam grzechy, to głęboko tkwi w nas grzeszna natura i mamy szatańskie usposobienie. Kłamiemy dla własnych korzyści, nienawidzimy, zazdrościmy, podążamy za światem, jesteśmy chciwi, cieszy nas niesprawiedliwość. Bez wyzbycia się szatańskiej natury możemy w każdej chwili zgrzeszyć. Pan Jezus powiedział: »Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że każdy, kto popełnia grzech, jest sługą grzechu. A sługa nie mieszka w domu na wieki, lecz Syn mieszka na wieki« (J 8:34-35). Bóg jest święty i Jego sprawiedliwe usposobienie nie znosi wykroczenia. Jak ci, którzy wciąż Mu się sprzeciwiają, mogliby wejść do Jego królestwa? Bóg więc znów stał się ciałem w dniach ostatecznych, by w pełni zbawić ludzkość. Wyraża prawdę, by sądzić i obmywać ludzi w oparciu o dzieło odkupienia, byśmy stali się wolni od grzechu, obmyci i godni wejść do królestwa Boga. Tak spełniają się słowa Pana Jezusa: »Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę« (J 16:12-13). »Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym« (J 12:48). I słowa 1 Listu świętego Piotra: »Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego«” (1P 4:17). Jeśli trwamy tylko przy dziele odkupienia z Wieku Łaski, odrzucając sąd Boży w dniach ostatecznych, nie wyzbywamy się źródła naszej grzeszności. Aby obmyć się z zepsucia i wejść do królestwa Boga, musimy przyjąć sąd Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych”.

Moje serce uradowało się, gdy usłyszałam te słowa. Nic dziwnego, że nie umiałam przestać grzeszyć, mimo że czytałam Biblię i modliłam się. Moja grzeszność nie została wykorzeniona. Nie doświadczyłam sądu Bożego w dniach ostatecznych! Jak sąd Boży obmywa, przemienia i w pełni zbawia ludzkość? Takie pytanie zadałam.

Brat Chen przytoczył inny fragment słów Boga: „W czasach ostatecznych Chrystus używa różnych prawd, by uczyć człowieka, obnażyć jego istotę, szczegółowo analizować jego słowa i uczynki. Te słowa obejmują różne prawdy, takie jak ludzki obowiązek, w jaki sposób człowiek powinien okazywać posłuszeństwo Bogu, w jaki sposób powinien okazywać Mu wierność, jak człowiek powinien urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, a także mądrość i usposobienie Boże i tak dalej. Te słowa są w całości nakierowane na istotę człowieka i jego skażone usposobienie. W szczególności słowa, które pokazują, jak człowiek z pogardą odrzuca Boga, są wypowiadane w odniesieniu do tego, jak człowiek ucieleśnia szatana i siłę wrogą wobec Boga. Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga. To, do czego doprowadza dzieło sądu, to zrozumienie przez człowieka prawdziwego Bożego oblicza oraz prawdy o swoim własnym buncie. Dzieło osądzania pozwala człowiekowi zdobyć duże zrozumienie woli Bożej, celu Bożego dzieła oraz tajemnic, które są dla niego niepojęte. Pozwala też człowiekowi rozpoznać i zaznajomić się ze swoją skażoną istotą oraz ze źródłem swego skażenia, a także odkryć własną brzydotę. Wszystkie te efekty wywołuje dzieło sądu, bo istota tego dzieła to tak naprawdę odkrywanie prawdy, drogi i życia Bożego przed wszystkimi tymi, którzy w Niego wierzą. Ta praca jest dziełem sądu dokonywanym przez Boga” (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Brat Chen mówił do nas dalej tymi słowami: „W dniach ostatecznych Bóg wyraża prawdy, sądzi i obmywa ludzi. Bóg Wszechmogący wyraził wszelkie prawdy, by w pełni zbawić ludzi, objawiając tajemnice swego planu zbawienia, ujawniając źródła zła i mroku w świecie, i to, jak szatan deprawuje ludzi i jak Bóg ich zbawia, prawdę o zepsuciu ludzi przez szatana, o szatańskiej naturze i usposobieniu ludzi, którzy grzeszą i sprzeciwiają się Bogu, o tym, jak sąd, karcenie, próby i oczyszczanie słowami Boga obmywa ludzi, i wiele więcej. Po kilku latach osądzania i karcenia słowami Boga czujemy, że słowa Boga osądzają i obnażają ludzkość z ostrością brzytwy, ujawniając nasz bunt, zepsucie i złe pobudki, ukazując nasze głębokie zepsucie przez szatana. Jesteśmy aroganccy, kłamliwi, samolubni i podli, nie znajdujemy w sobie obrazu człowieczeństwa. Nawet jeśli poświęcamy się w naszej wierze, robimy to, by wejść do królestwa niebieskiego. Idziemy na układ z Bogiem, by zyskać Jego błogosławieństwo, nie po to, by Go zadowolić i okazać posłuszeństwo. Gdy spotykają nas katastrofy lub inne trudności, winimy Boga, zamiast Mu się podporządkować. Jeśli wykazujemy się charakterem, talentami i osiągnięciami, popisujemy się, by nas podziwiano, i besztamy innych. Gdy Boże dzieło i słowa są wbrew naszym pojęciom, opieramy się Bogu, nie boimy się Go. Gdy słowa Boga i fakty nas obnażają, czujemy wstyd, nie mamy się gdzie ukryć. Nienawidzimy siebie i chcemy porzucić nasze zepsute, szatańskie usposobienie. Pojmujemy sprawiedliwe usposobienie Boga i czcimy Go bardziej. Chcemy poddać się sądowi Bożemu i karceniu, praktykować prawdę, by wyzbyć się zepsucia. Nasze usposobienie stopniowo się zmienia. To skutek doświadczenia sądu Bożego w dniach ostatecznych”.

Poruszyły mnie te słowa. Pojęłam, co znaczy dzieło sądu Bożego w dniach ostatecznych i że Bóg wyraża prawdy, by sądzić i obnażać ludzi w praktyczny sposób. Obmywa nas i w pełni zbawia. To doświadczenie Bożego sądu w dniach ostatecznych obmywa nasze zepsute usposobienie, inaczej nie bylibyśmy godni wejść do królestwa. Uzyskałam pewność, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, i że Jego słowami Duch Święty mówi do kościołów. Przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Przez te wszystkie lata byłam w niewoli grzechu, ale wreszcie znalazłam ścieżkę do obmycia i pełnego zbawienia. Dzięki Bogu Wszechmogącemu!

3. Odkrywanie tajemnicy sądu

Autorstwa Enhui, Malezja

Na imię mi Enhui, mam 46 lat. Mieszkam w Malezji i od 27 lat wierzę w Boga. W październiku 2015 roku przeniosłam się do innego miasta, żeby podjąć tam pracę. Moi nowi koledzy naprawdę bardzo interesowali się Facebookiem, na którym wciąż rozmawiali, nawiązywali nowe znajomości i zamieszczali posty. Widząc, że nie mam konta na Facebooku, założyli mi je i stopniowo nauczyłam się, jak łączyć się z Internetem i korzystać z tego portalu. Gdy miałam czas, przeglądałam więc posty niektórych braci i sióstr w Panu, udostępniałam je i dawałam „lajki”. Czasami sama zamieszczałam posty o wychwalaniu Pana Boga lub dzieliłam się Jego łaską z ludźmi należącymi do grupy moich znajomych. Każdy dzień naprawdę mnie ubogacał.

Pewnego dnia w lutym 2016 roku, kiedy przeglądałam profil jednego z moich znajomych z Facebooka, ujrzałam następujący post: „Dziś w naszej grupie rozmawialiśmy na temat sądu. Każdy z nas miał co innego do powiedzenia, ale zgadzaliśmy się w najważniejszych kwestiach. Ktoś rzekł: »Jeśli czegoś nie rozumiem, nie mam odwagi powtarzać jakichś dawno zasłyszanych bzdur. Sąd to coś, co Bóg przeprowadzi kiedyś w przyszłości, a my nie powinniśmy teraz snuć na ten temat jakichś idiotycznych domysłów«. Inny stwierdził: »Psalm 72:2 mówi: „Gdy wyznaczę czas, będę sądzić sprawiedliwie”. Bóg zwraca uwagę na wszystko, co robi każdy człowiek, więc kiedy Pan Jezus powróci, aby osądzić wszystkich ludzi, ujawni wszystkim nasze uczynki, jakby puszczał im film. Powinniśmy zatem zawsze postępować uczciwie i pod żadnym pozorem nie czynić zła, aby Bóg nas nie osądził i nie wtrącił do piekła«. Kolejna osoba rzekła: »W Biblii powiedziane jest: „I zobaczyłem wielki biały tron i zasiadającego na nim, sprzed którego oblicza uciekła ziemia i niebo, i nie znaleziono dla nich miejsca. I zobaczyłem umarłych, wielkich i małych, stojących przed Bogiem, i otwarto księgi. Otwarto też inną księgę, księgę życia. I osądzeni zostali umarli według tego, co było napisane w księgach, to znaczy według ich uczynków” (Obj 20:11-12). Z Pisma Świętego wynika, że kiedy Pan Jezus powróci w dniach ostatecznych, postawi na niebie gigantyczne biurko, zasiądzie za nim i otworzy księgi. Potem, podczas gdy cały rodzaj ludzki klęczeć będzie na ziemi, wywoła każdego po imieniu i osądzi wszystkich jednego po drugim stosownie do ich uczynków. Dobrzy ludzie zostaną zabrani przez Pana Boga do królestwa niebieskiego, źli zaś będą wtrąceni do piekła«”.

Po przeczytaniu tego posta siedziałam nadal na swoim krześle i kreśliłam sobie w wyobraźni obraz Pana Jezusa osądzającego rodzaj ludzki: oto Pan zasiada na tronie, wszyscy ludzie klęczą przed jego biurkiem i przyznają się do wszystkich swych grzechów, aby Bóg mógł ich osądzić, Pan zaś wysyła każdego z nich do nieba lub do piekła, stosownie do ich uczynków. Myślałam o tym, że jestem wierną wyznawczynią Pana Boga od ponad dwudziestu lat i staram się wcielać w życie Jego nauki najlepiej, jak umiem. Wierzyłam, że Pan Bóg dojrzy moją pobożność i zabierze mnie do królestwa niebieskiego. Kiedy jednak zaczęłam się nad tym głębiej zastanawiać, nagle przyszedł mi do głowy pewien pomysł: skoro teraz już wiem, jak korzystać z Internetu, czemu nie miałabym sprawdzić, co pojawi się na ekranie, gdy zacznę szukać pod hasłem „sąd”? Otwarłam więc przeglądarkę i wpisałam to słowo. Nie pamiętam, który link kliknęłam, lecz ku mojemu zdumieniu przed moimi oczyma pojawiło się następujące zdanie: „Boże karcenie i sąd to światło zbawienia człowieka”. Natychmiast wzbudziło ono moje zainteresowanie, przeszłam więc na odpowiednią stronę, aby przeczytać więcej na ten temat. Kiedy strona się załadowała, usłyszałam tę ładną, a zarazem skłaniającą do myślenia kościelną pieśń: „Boże karcenie i sąd to światło zbawienia człowieka”. Jej fragmenty brzmiały następująco: „(…) Jeśli człowiek w swoim życiu pragnie być oczyszczony i osiągnąć zmiany w swoim usposobieniu, jeśli pragnie prowadzić życie pełne znaczenia i wypełniać swój obowiązek jako stworzenie Boże, musi przyjąć Boże karcenie i sąd. Nie może też dopuścić do tego, by opuściły go Boża dyscyplina i Boże smaganie – tak, aby mógł uwolnić się od manipulacji i wpływu szatana i żyć w świetle Boga. Wiedz, że światłem tym jest Boże karcenie i sąd, i jest to światło ludzkiego zbawienia; nie ma dla człowieka większego błogosławieństwa, łaski czy ochrony” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”).

Kiedy pieśń dobiegła końca, rozważałam jej słowa i uznałam ją za bardzo poruszającą. Zaczęłam się zastanawiać: „Czy Boże karcenie i sąd jest światłem naszego zbawienia? Czy jest ono najlepszą ochroną i największą łaską dla rodzaju ludzkiego? Jak mamy to rozumieć? Czy to oznacza, że jeśli ludzie chcą być oczyszczeni i prowadzić sensowne życie, muszą przyjąć Boże karcenie i osąd?”. Gdy tak rozmyślałam nad słowami tej pieśni, w mojej głowie kłębiło się wiele pytań. Myślałam sobie również: „Gdyby Bóg miał sądzić człowieka, to czyż człowiek nie zostałby potępiony? W jaki sposób zatem sąd ma się stać światłem zbawienia?”. Byłam zaintrygowana i podekscytowana, ponieważ nigdy wcześniej czegoś podobnego nie słyszałam. Mimo iż osąd, o jakim była mowa w pieśni, nie przypominał sądu w moim rozumieniu, miałam to niejasne poczucie, że osąd ten ma naprawdę głębokie znaczenie i jest ważny dla przyszłego losu człowieka. Kiedy sprawdziłam, skąd pochodzi ta pieśń, okazało się, że z Kościoła Boga Wszechmogącego, więc weszłam na stronę tej wspólnoty. Przekonałam się, że główna strona była nie tylko nowoczesna i ładna, lecz także zawierała bogatą i urozmaiconą treść. Były na niej materiały do słuchania, do czytania, pieśni, dyskusje i mnóstwo innych rzeczy. Pomyślałam sobie: „Jak to się stało, że nikt mi nigdy nie powiedział o tej stronie? Jest taka świetna, lecz czy to możliwe, że nikt dotąd jej nie udostępnił, ponieważ żaden z mych znajomych jeszcze na nią nie trafił?”. Kliknęłam link „Książki” i przewijając całą ich listę, natrafiłam na następujący tytuł: „Świadectwa doświadczeń z wejścia do życia” Kliknęłam nań i przekonałam się, że książka zawiera głównie świadectwa o Bożym osądzie, takie jak, na przykład: „Boży sąd i karcenie mnie zbawiły”, „Boży sąd i karcenie były dla mnie wielkim zbawieniem”, „Ujrzałem miłość Boga w Jego sądzie i karceniu”, „Boży sąd i karcenie przebudziły moje grzeszne serce”, „Boży sąd i karcenie prowadzą mnie na właściwą ścieżkę”. Musiałam zaraz wyjść do pracy, miałam więc tylko czas na to, by pobieżnie przeczytać kilka z tych świadectw. Wszystkie napisane były przez osoby wierzące, które opisywały, jak ich skażone usposobienia zostały oczyszczone, a także opowiadały o swych słabościach, zepsuciu, błędnych przekonaniach dotyczących wiary, itp., i o tym, jak wszystkie te rzeczy uległy zmianie z uwagi na słowa osądu Boga Wszechmogącego. Sprawiło to, że jeszcze bardziej zainteresowała mnie pieśń „Boże karcenie i sąd to światło zbawienia człowieka”. Czy to możliwe, że sąd nie polega na tym, że człowiek zostaje potępiony? Że nie chodzi w nim o podjęcie decyzji o tym, gdzie skończy każdy z nas? Teraz już zaczęłam czuć się naprawdę niespokojna i wiedziałam, że muszę dotrzeć do sedna tego, o czym była mowa w pieśni „Boże karcenie i sąd to światło zbawienia człowieka” Doszłam też do wniosku, że „Świadectwa doświadczeń z wejścia do życia” to prawdopodobnie książka niezwykle pomocna dla ludzi wierzących i powinnam dobrze się jej przyjrzeć. Miałam już jednak za mało czasu, więc wyłączyłam komputer i poszłam do pracy.

Tamtej nocy wierciłam się w łóżku i przewracałam z boku na bok, nie mogąc zasnąć: w mojej głowie raz za razem pojawiały się obrazy ze strony Kościoła Boga Wszechmogącego. Zwłaszcza zaś nie mogłam ogarnąć umysłem zdania „Boże karcenie i sąd to światło zbawienia człowieka” i naprawdę bardzo chciałam wiedzieć, jak rozumieć tutaj słowo „osąd”.

Następnego ranka wstałam wcześnie, otworzyłam stronę Kościoła Boga Wszechmogącego, i zaczęłam szukać na niej słowa „sąd”. Zobaczyłam artykuł zatytułowany „Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy”, otwarłam go i przeczytałam następujące słowa: „»Sąd«, który pojawia się wśród słów, o których wcześniej była mowa – sąd zacznie się od domu Bożego – odnosi się do sądu, który Bóg przeprowadza dziś nad tymi, którzy przychodzą przed Jego tron w czasach ostatecznych. Być może są tacy, którzy wierzą w ponadnaturalne wyobrażenia takiego rodzaju jak te, że kiedy nadejdą dni ostateczne, Bóg postawi wielki stół w niebie, na którym rozłoży biały obrus, a potem, siedząc na wielkim tronie, gdy wszyscy ludzie będą klęczeli na ziemi, ujawni grzechy każdego człowieka i tak określi, czy mają wstąpić do nieba, czy też być zesłani w dół, do jeziora ognia i siarki. Bez względu na ludzkie wyobrażenia, istota Bożych działań nie może być zmieniona. Ludzkie wyobrażenia są jedynie wytworami myśli człowieka i pochodzą z jego mózgu. Są zsumowane i złożone z tego, co człowiek widział i słyszał. W związku z tym mówię: bez względu na to, jak piękne są stworzone obrazy, wciąż są zaledwie szkicem i nie są w stanie zastąpić planu Bożej pracy. W końcu człowiek został skażony przez szatana, jak więc może zmierzyć myśli Boże? Człowiek sądzi, że praca sądu Bożego jest szczególnie niewyobrażalna. Wierzy, że ponieważ to sam Bóg wykonuje dzieło sądu, to musi być ono zakrojone na olbrzymią skalę i niepojęte dla śmiertelników. Musi rozbrzmiewać poprzez niebiosa i wstrząsać ziemią. W przeciwnym razie, jak mogłoby to być dzieło sądu Bożego? Człowiek wierzy, że ponieważ jest to dzieło sądu, to Bóg musi być szczególnie potężny i majestatyczny w trakcie pracy, a ci, którzy są sądzeni, muszą wyć we łzach i klęczeć, błagając o miłosierdzie. Taka scena musi być wielce spektakularna i głęboko poruszająca… Każdy wyobraża sobie dzieło sądu Bożego jako ponadnaturalnie cudowne. Ale czy wiesz, że w czasie, gdy Bóg już od dawna dokonuje dzieła osądzania, ty nadal kulisz się w letargicznym śnie? Że czas, w którym według ciebie Boże dzieło sądu oficjalnie się zaczyna, jest już czasem, w którym Bóg odnawia niebo i ziemię? Być może dopiero w tym czasie zrozumiesz sens życia, ale niemiłosierne dzieło kary Bożej sprowadzi cię, gdy ciągle będziesz pogrążony w głębokim śnie, do piekła. Dopiero wówczas nagle zdasz sobie sprawę, że dzieło sądu Bożego już się zakończyło”. Słowa te wprawiły mnie w prawdziwe zdumienie. Tak trafnie ujawniały najtajniejsze ludzkie myśli i poglądy na temat Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych, a przy tym były również takie rzeczywiste i praktyczne. Zaczęłam się zastanawiać: „Czy to możliwe, że ten obraz sądu w niebie, którego się trzymałam, to tylko moje wyobrażenie? Powyższy fragment ukazuje, że wszyscy ludzie wyobrażają sobie, iż dzieło Bożego sądu jest czymś tajemniczym i nadprzyrodzonym. Wskazuje również, że dzieło osądzania rozpoczęło się dawno temu i niebawem dobiegnie końca, i wzywa ludzi do tego, by czym prędzej poszukiwali ukazania się Boga. Czy to może być głos Boga?”. Myśl ta nie dawała mi spokoju i naprawdę chciałam natychmiast mieć jasność co do tego, co tak naprawdę znaczy Boży osąd. Jednak na stronie Kościoła Boga Wszechmogącego było aż za dużo treści, a ja nie wiedziałam wtedy, gdzie mam zacząć szukać, postanowiłam więc odnaleźć członków tego kościoła, aby się przekonać, czy będą w stanie pomóc mi zrozumieć te sprawy.

Posługując się funkcją czatu online na stronie Kościoła Boga Wszechmogącego, wysłałam wiadomość, w której mówiłam, że chciałabym dowiedzieć się więcej o Bożym sądzie. Ktoś odpowiedział na nią bardzo szybko, przedstawiając mi dwie siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego, które nawiązały ze mną kontakt: Liu Hui i Li Mei. W czasie naszej konwersacji przekonałam się, że obie mają otwarte i uczciwe podejście do rzeczy i są bardzo bezpośrednie: chciałam porozmawiać sobie z nimi od serca. Rzekłam więc do nich: „Naprawdę podoba mi się strona Kościoła Boga Wszechmogącego. Są na niej najprzeróżniejsze książki o duchowości, pieśni pochwalne, teledyski, filmy o tematyce biblijnej, recytacje słów Bożych i nie tylko. Jest tam naprawdę mnóstwo treści, ale ja nie potrafię wciąż zrozumieć, co kryje się pod hasłem »Boży osąd«. Przeczytałam właśnie »Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy« który to tekst zdaje się mówić, że Boże dzieło osądzania już się rozpoczęło i że obraz sądu w niebie to tylko wytwór ludzkich pojęć i wyobraźni. Jest to coś zupełnie odmiennego od mojego zwykłego pojmowania sądu. Czy mogłybyście opowiedzieć mi o tym, jak wy to rozumiecie?”.

Siostra Liu Hui odparła: „Bogu niech będzie chwała! Poszukujmy zatem i dyskutujmy razem! Ja też kiedyś myślałam o sądzie w ten właśnie sposób, wierząc, że Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych zostanie dokonane w niebie. Jednakże po lekturze słów Boga Wszechmogącego i dyskusjach z braćmi i siostrami zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę było to tylko moje własne pojęcie i wyobrażenie. O tym, czy Boże dzieło osądzania dokona się w niebie, czy na ziemi, bardzo wyraźnie mówią niektóre spośród proroctw biblijnych. Na przykład w Księdze Objawienia (14:6-7) czytamy: »I zobaczyłem innego anioła lecącego środkiem nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi, wszystkim narodom, plemionom, językom i ludom; Mówiącego donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, bo przyszła godzina jego sądu. Oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wód«. Z kolei Psalm 96:13 mówi: »Bo idzie, zaprawdę idzie, aby sądzić ziemię. Będzie sądził świat w sprawiedliwości, a narody w swojej prawdzie«. W Ewangelii według Świętego Jana (9:39) napisane jest: »Przyszedłem na ten świat na sąd, aby ci, którzy nie widzą, widzieli«, W tych biblijnych wersetach mowa jest o »który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi«, »zaprawdę idzie, aby sądzić ziemię«. i »Przyszedłem na ten świat na sąd«, Wynika z tego, że w dniach ostatecznych Bóg będzie musiał osobiście zejść na świat i przyjdzie na ziemię, by dokonać dzieła osądzania, by osądzić wszystkie ludy i narody. Na dodatek z lektury Biblii wiemy, że zanim Bóg stworzył rodzaj ludzki, stworzył niebo i ziemię i wszystkie rzeczy, aby przygotować nam odpowiednie środowisko do życia. Potem Bóg stworzył rodzaj ludzki i zarządził, że mamy żyć na ziemi, a nie w niebie. Jak zatem mielibyśmy wstąpić do nieba? Skażona ludzkość nie ma innego wyboru, jak tylko przyjąć Boży osąd tu, na ziemi. Ponadto zapisano w Księdze Objawienia, że Jan, będąc na wyspie Patmos, ujrzał wielki biały tron na niebie. W rzeczywistości było to tylko jedno z objawień, jakie miał Jan, ale niektórzy interpretują je dosłownie, w taki sposób, jakby miało oznaczać, że gdy Bóg powróci w dniach ostatecznych, będzie sądził ludzi w niebie. Są to jednak tylko nasze pojęcia i wyobrażenia oraz nieścisła interpretacja proroctw: nie jest to bynajmniej rzeczywistość Bożego dzieła”.

To, co usłyszałam, wprawiło mnie w osłupienie: czytałam przecież wszystkie wersety biblijne, o których mówiła mi teraz siostra, więc jak to się stało, że nigdy nie dostrzegłam prawdziwego znaczenia tych słów? No jasne! Bóg stworzył rodzaj ludzki, aby żył na ziemi, więc jak mielibyśmy wznieść się do nieba? Moja wiara zaiste pełna była niejasności i niewiedzy!

Potem siostra Li Mei podzieliła się ze mną następującą refleksją: „Bóg nie tylko stał się ciałem w dniach ostatecznych, aby wykonać dzieło osądzania na ziemi, lecz jego dzieło rozpoczęło się dawno temu i niebawem dobiegnie końca. Boże dzieło osądzania nie dokonuje się w niebie, tak jak wyobrażają to sobie ludzie, i nie polega na bezpośrednim potępianiu ludzi, jak oni sami sądzą. Tak naprawdę, zanim dzieło to dobiegnie końca, wszyscy ludzie, którzy przyjdą przed Boży tron, to ci, którzy mogą zostać osądzeni, poddani próbie i obmyci przez Boże słowa. Wszyscy ci, którzy przyjmują Boże osądzanie i zostają oczyszczeni, będą zabrani przez Boga do Jego królestwa. Jeśli zaś chodzi o tych, którzy odmawiają przyjęcia osądu Bożych słów, to – ponieważ ich grzeszne natury nie zostaną osądzone i obmyte przez Boga – będą oni nadal żyli w grzechu, nieustannie popełniając grzechy nowe. Będą kłamać, oszukiwać, buntować się przeciwko Bogu i sprzeciwiać się Mu. Za swoje grzechy zostaną unicestwieni w piekle – i jest to prawdziwy przejaw sprawiedliwego usposobienia Boga. Ci spośród nas, którzy podążają za Panem Bogiem od wielu lat, głęboko doświadczyli tego, że choć zostaliśmy odkupieni z grzechów ze względu na swą wiarę, problem naszej grzesznej natury nie został rozwiązany. Podążamy za Panem Bogiem, lecz jednocześnie często sprzeniewierzamy się Jego naukom i zamiast tego dajemy upust naszym cielesnym żądzom, popełniając grzechy takie jak kłamstwa, oszustwa, knucie intryg i walka o sławę i bogactwo. Łakniemy rzeczy próżnych i marnych i uganiamy się za złymi modami materialnego świata, i tak dalej. Zwłaszcza zaś, gdy stajemy wobec prób, wypadków i katastrof, opacznie rozumiemy Boga, obwiniamy Go, a nawet zdradzamy. Można powiedzieć, że żyjemy ciągle w taki sposób, że grzeszymy, a potem wyznajemy swoje grzechy, lecz nigdy nie zrzucamy pęt naszej grzesznej natury. W Biblii powiedziane jest: „(…) świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana” (Hbr 12:14). Jak ludzie skażeni tak jak my mogą wejść do królestwa Bożego? Bóg Wszechmogący powiedział: »Czy grzesznik taki jak ty, który właśnie został odkupiony, a nie został odmieniony ani udoskonalony przez Boga, może być człowiekiem według Bożego serca? Ponieważ nadal jesteś starą wersją siebie, w twoim przypadku prawdą jest, że zostałeś zbawiony przez Jezusa i że nie jesteś zaliczany do grzeszników z uwagi na zbawienie przez Boga, ale nie dowodzi to, że nie jesteś grzeszny i że nie jesteś nieczysty. Jak możesz być święty, jeśli nie zostałeś odmieniony? Twoje wnętrze trawią nieczystość, samolubstwo i złośliwość, a mimo to chcesz zstąpić z Jezusem. Możesz o tym tylko pomarzyć! Pominąłeś pewien krok w wierze w Boga: zostałeś jedynie odkupiony, ale nie zostałeś odmieniony. Abyś mógł stać się człowiekiem według Bożego serca, Bóg musi osobiście dokonać dzieła przemiany i obmycia ciebie. Jeśli jesteś tylko odkupiony, nie będziesz w stanie osiągnąć świętości. Nie będziesz więc się kwalifikować do otrzymania dobrych Bożych błogosławieństw, ponieważ pominąłeś kluczowy krok w Bożym dziele zarządzania człowiekiem, czyli krok przemiany i udoskonalenia. Dlatego ty, grzesznik, który właśnie został odkupiony, nie jesteś w stanie bezpośrednio otrzymać dziedzictwa Bożego« (O nazwach i tożsamości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zatem w dniach ostatecznych Bóg zamierza wprowadzić w życie swój plan zarządzania, wykonując etap dzieła osądzania, karcenia i obmywania ludzi stosownie do tego, czego potrzebuje skażona ludzkość. Ma to na celu całkowite uwolnienie nas spod władzy szatana i usunięcie oków naszej grzesznej natury, abyśmy mogli zostać oczyszczeni i zbawieni. Widać z tego, że w Bożym dziele osądzania w dniach ostatecznych chodzi przede wszystkim o obmycie i zbawienie człowieka. Nie chodzi o to, by nas potępić, jak to wyobrażają sobie ludzie”.

Siostra Liu Hui kontynuowała omówienie: „Tak właśnie jest, siostro Enhui. Zastanówmy się: gdyby Boże dzieło osądzania miało na celu potępić nas i ukarać, to ani jeden spośród nas, którzy wszyscy zostaliśmy dogłębnie skażeni przez szatana, nigdy nie dostąpiłby zbawienia i nie byłby w stanie wejść do królestwa Bożego. Gdyby tak było, jaki sens miałoby Boże dzieło osądzania? Słowa Boga Wszechmogącego mówią wyraźnie, dlaczego Bóg wykonuje dzieło osądzania w dniach ostatecznych i jakie jest dzieła tego znaczenie. Przeczytajmy więc dwa fragmenty słów Boga Wszechmogącego: »Całe życie człowieka upływa pod władzą szatana i nie ma ani jednej osoby, która potrafi o własnych siłach uwolnić się od jego wpływu. Wszyscy żyją w plugawym świecie, pośród pustki i zepsucia, bez najmniejszego znaczenia czy wartości; ludzie wiodą takie beztroskie życie ze względu na cielesność, żądzę i szatana. Ich egzystencja nie ma najmniejszej wartości. Człowiek nie jest w stanie odnaleźć prawdy, która uwolni go od wpływu szatana. Chociaż człowiek wierzy w Boga i czyta Biblię, nie rozumie, jak mógłby uwolnić się spod władzy, jaką ma nad nim wpływ szatana. Na przestrzeni wieków bardzo niewielu ludzi odkryło ten sekret i bardzo niewielu to pojęło. (…) Jeśli człowiek nie zostanie obmyty, przynależeć będzie do zepsucia; jeśli Bóg nie będzie go chronił i się o niego troszczył, to nadal pozostanie więźniem szatana; jeśli nie zostanie osądzony i skarcony, nie będzie miał jak wyrwać się spod ucisku mrocznego wpływu szatana. Skażone usposobienie, jakie okazujesz, i nieposłuszne zachowanie, jakie urzeczywistniasz, wystarczą, aby dowieść, że wciąż żyjesz pod władzą szatana. Jeśli twój umysł i twoje myśli nie zostały obmyte, a twoje usposobienie nie zostało osądzone i skarcone, to cała twoja istota jest nadal kontrolowana przez szatana; twój umysł jest we władzy szatana, który manipuluje też twoimi myślami, i cała twoja istota kontrolowana jest jego ręką« (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Poprzez to dzieło osądzania i karcenia człowiek zdobędzie pełną wiedzę o tkwiącej w nim nieczystej i zepsutej istocie, a wtedy będzie w stanie całkowicie się zmienić i oczyścić. Tylko w ten sposób człowiek może być godny powrotu przed tron Boga. Całe dokonane dzisiaj dzieło służy oczyszczeniu człowieka i jego przemianie; poprzez osądzanie i karcenie za pomocą słowa, jak również poprzez oczyszczenie, człowiek może odrzucić swoje zepsucie i stać się czysty« (Tajemnica Wcielenia (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czego zatem możemy się dowiedzieć z Bożych słów? Spoglądając na nie pod pewnym kątem, widzimy, że są one niezwykle praktyczne i bardzo dobrze odzwierciedlają naszą rzeczywistą życiową sytuację. Patrząc pod innym kątem, możemy dostrzec, że jeśli chcemy zostać wyniesieni przed Boży tron, musimy najpierw przejść przez Boże osądzanie i obmycie, aby pozbyć się brudu i skażenia i umknąć przed mrocznym wpływem szatana. Dopiero wtedy będziemy godni tego, by Bóg zabrał nas do swego królestwa. Bez Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych nie moglibyśmy zostać dostatecznie obmyci, aby stać się ludźmi bliskimi Bożemu sercu, i z pewnością nie bylibyśmy w stanie wejść do królestwa Bożego. Nigdy nie przestalibyśmy po prostu grzeszyć i sprzeciwiać się Bogu i ostatecznie zostalibyśmy unicestwieni przez Boga w piekle. Tak naprawdę na podstawie zaczerpniętych z prawdziwego życia świadectw braci i sióstr z Kościoła Boga Wszechmogącego widzimy, że Boże osądzanie i karcenie jest światłem zbawienia dla ludzkości. Każdy z nas bez wyjątku został skażony przez szatana, ale ponieważ możemy stanąć przed Bogiem Wszechmogącym i otrzymać osąd i karcenie Bożych słów, nasze życiowe usposobienie stopniowo się zmienia. Przechodzimy od buntu i oporu do akceptacji i uległości; od arogancji, obłudy i nieulegania nikomu, do gotowości do odłożenia na bok naszego własnego ego i podporządkowania się temu, co słuszne oraz uległości wobec prawdy. Na dodatek wszystko, co wyraża się w Bożym osądzie i karceniu, jest prawdą i jest to także wyraz sprawiedliwego i świętego usposobienia Boga, więc im więcej doświadczamy Bożego osądu i karcenia, tym lepiej znamy Boga. Im lepiej zaś Go znamy, tym lepszy mamy wgląd w ludzi, sprawy i wydarzenia na świecie. Stosownie do tego, w różnym stopniu zmieniają się nasze zapatrywania i wartości. Zyskujemy więcej szacunku i uległości wobec Boga. Takie właśnie efekty osiąga w nas osądzanie i karcenie przez Boga Wszechmogącego. Bez osądzania światłem prawdy zawartym w Bożych słowach, wszyscy żylibyśmy w ciemnościach, popełniając grzechy a potem je wyznając, wyznając je i popełniając na nowo każdego dnia, nigdy nie będąc w stanie wyrwać się z pęt grzechu. Jak wówczas moglibyśmy zostać kiedykolwiek zabrani przez Boga do Jego królestwa?”.

Po rozmowie z siostrami Li i Liu czułam się tak, jakby w moim sercu zapłonęło jasne światło. To, co mówiły, było prawdą: pastor, starszyzna oraz bracia i siostry z mojego kościoła wszyscy nie byli w stanie wyzwolić się z niewoli grzechu. Także i ja sama często grzeszyłam wbrew sobie i nie byłam w stanie wcielać w życie słów Pana Boga. Wszyscy żyjemy w ten sposób, że popełniamy grzechy, a potem je wyznajemy – naprawdę potrzebujemy, aby Bóg powrócił i wykonał etap dzieła osądzania i obmywania. Gdybym nie przyjrzała się dziełu Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, nigdy nie zrozumiałabym tych prawd. Byłam taka wdzięczna za Boże wskazówki! Czytając słowa Boga Wszechmogącego i słuchając omówienia tych dwóch sióstr, a także czytając pisemne świadectwa braci i sióstr z Kościoła Boga Wszechmogącego, opisujących to, jak ich skażone usposobienia zostały oczyszczone poprzez osąd Bożych słów, zyskałam nieco zrozumienia Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych. Moje własne pojęcia się rozwiały, i teraz wiedziałam, że Boży osąd i karcenie są nam niezbędne do tego, abyśmy wyrwali się z grzechu i zyskali oczyszczenie.

Wówczas siostra Liu Hui rzekła: „Przeczytajmy jeszcze dwa fragmenty słów Boga Wszechmogącego. Powiedział On: »Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga. To, do czego doprowadza dzieło sądu, to zrozumienie przez człowieka prawdziwego Bożego oblicza oraz prawdy o swoim własnym buncie. Dzieło osądzania pozwala człowiekowi zdobyć duże zrozumienie woli Bożej, celu Bożego dzieła oraz tajemnic, które są dla niego niepojęte. Pozwala też człowiekowi rozpoznać i zaznajomić się ze swoją skażoną istotą oraz ze źródłem swego skażenia, a także odkryć własną brzydotę. Wszystkie te efekty wywołuje dzieło sądu, bo istota tego dzieła to tak naprawdę odkrywanie prawdy, drogi i życia Bożego przed wszystkimi tymi, którzy w Niego wierzą. Ta praca jest dziełem sądu dokonywanym przez Boga« (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Ci, którzy chcą zyskać życie bez polegania na prawdzie głoszonej przez Chrystusa, są najbardziej niedorzecznymi ludźmi na ziemi, a ci, którzy nie akceptują drogi życia przyniesionej przez Chrystusa, gubią się w mrzonkach. Dlatego mówię, że ludzie, którzy nie akceptują Chrystusa dni ostatecznych, będą na zawsze wzgardzeni przez Boga. Chrystus jest bramą człowieka do królestwa w dniach ostatecznych, której nikt nie może pominąć. Nikt nie może być doskonalony przez Boga inaczej niż poprzez Chrystusa. Wierzysz w Boga, a więc musisz zaakceptować Jego słowa i być posłuszny Jego drodze. Nie wolno ci myśleć tylko o uzyskaniu błogosławieństw bez otrzymania prawdy, ani przyjęcia zapewnienia życia. Chrystus przychodzi w dniach ostatecznych, aby wszyscy, którzy naprawdę w Niego wierzą, mogli otrzymać życie. Jego dzieło ma na celu zakończenie starego wieku i wejście w nową erę, i jest drogą, która muszą obrać wszyscy, którzy chcą do niej wkroczyć. Jeśli nie jesteś w stanie Go uznać, a zamiast tego potępiasz Go, bluźnisz przeciwko Niemu lub nawet Go prześladujesz, to jesteś skazany na wieczny ogień i nigdy nie wejdziesz do królestwa Bożego« (Tylko Chrystus dni ostatecznych może dać człowiekowi drogę wiecznego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Na podstawie słów Boga Wszechmogącego można zauważyć, że w dniach ostatecznych Bóg stał się ciałem, aby wypowiedzieć wszystkie prawdy mające obmyć i zbawić ludzkość, stosownie do jej potrzeb. Bóg objawia swoje sprawiedliwe usposobienie, które nie zniesie żadnej zniewagi ze strony rodzaju ludzkiego. Poprzez swoje słowa Bóg objawia ludzką naturę i istotę oraz rzeczywisty stan skażenia ludzkości. Jedynie poprzez przyjęcie słów osądu, jakie wypowiedział Bóg Wszechmogący, możemy poznać między innymi własną arogancję, przebiegłość, egoizm, nikczemność, które są częścią naszej szatańskiej natury i skażonego usposobienia. Jedynie poprzez przyjęcie Bożego osądzania i karcenia możemy poznać sprawiedliwe usposobienie Boga i wzbudzić w swoich sercach prawdziwą cześć dla Boga i szczerą skruchę. W ten sposób możemy osiągnąć przemianę i obmycie naszego skażonego usposobienia. Takie właśnie jest znaczenie Bożego osądzania, i jest to również nasza jedyna droga do zbawienia. Siostro Enhui, dopóki będziemy z zapałem czytać - ile tylko zdołamy - słowa Boga Wszechmogącego, znaczenie Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych stanie się dla nas jasne, a co więcej, zrozumiemy, że jedynie Chrystus dni ostatecznych może obdarzyć ludzi drogą życia wiecznego”.

Panu niech będzie chwała! Jakże wiele zyskałam z rozmowy z tymi siostrami! Mimo iż mam dopiero doświadczyć Bożego osądzania i karcenia, rozmawiając z nimi i czytając Świadectwa doświadczeń z wejścia do życia poczułam, że osądzanie i karcenie przez Boga Wszechmogącego naprawdę jest w stanie zmieniać ludzi. Czuję również, że rzeczywiście potrzebuję, by Bóg wykonał swój etap dzieła osądzania i karcenia, aby mnie przemienił i oczyścił, a tym samy uczynił godną tego, aby zostać zabraną do królestwa niebieskiego. Później, po kolejnych kilku dniach wspólnych rozmów, zrozumiałam więcej ze znaczenia Bożego dzieła osądzania i z prawdy dotyczącej imion Boga. Poznałam również prawdy pozwalające odróżnić prawdziwego Chrystusa od fałszywych Chrystusów oraz prawdziwe kościoły od fałszywych, a także prawdy dotyczące Bożego wcielenia, różnicy między dziełem Boga a działaniem człowieka, tego, jak szatan sprowadza rodzaj ludzki na złą drogę, w jaki sposób Bóg nas zbawia, i wielu innych rzeczy. Doszłam również do wniosku, że Bóg Wszechmogący rzeczywiście jest Panem Jezusem, który powrócił, i z radosnym sercem przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Bogu niech będzie chwała! Od tego czasu mam niensycone pragnienie czytania słów Bożych. Czuję, że dzięki życiu we wspólnocie kościoła, rozprawianiu o prawdach z braćmi i siostrami oraz przyjmowaniu podlewania i karmienia płynącego z Bożych słów, zyskuję wiele duchowego pokarmu. Pozwoliło mi to być świadkiem całkowitego wypełnienia się następującego proroctwa zawartego w biblijnej Księdze Objawienia: „Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną” (J 3:20). Czuję również, że wypełnia się ono we mnie samej. Słowa Boga Wszechmogącego otwarły drzwi mego serca i pozwoliły mi usłyszeć głos Boga, poznać Boże dzieło osądzania i powrócić przed Jego oblicze. Bogu niech będzie chwała!

4. Przebudzenie oszukanego ducha

Autorstwa Yuanzhiego, Brazylia

Urodziłem się w małym mieście w północnych Chinach, a w 2010 roku wraz z krewnymi przeprowadziłem się do Brazylii. Tutaj poznałem pewnego chrześcijanina który zabrał mnie do kościoła, abym posłuchał kazań, ale po trzech wizytach nadal nic do mnie nie przemawiało. Potem byłem bardzo zajęty pracą, więc kolejny raz do kościoła poszedłem dopiero pewnego dnia w czerwcu 2015 roku, kiedy mój przyjaciel ponownie mnie tam zabrał. Tym razem w końcu zyskałem nieco zrozumienia Pana Jezusa jako Odkupiciela dzięki temu, czym dzielili się bracia i siostry. W szczególności kiedy po raz pierwszy przeczytałem Księgę Rodzaju, zdałem sobie sprawę, że człowiek został rzeczywiście stworzony przez Boga, że Bóg stworzył wszystko, i czułem, że Stwórca jest naprawdę cudowny. W szkole wszystkie podręczniki uczyły, że człowiek wykształcił się na drodze ewolucji ze ssaków naczelnych, a wszystkie rzeczy na świecie powstały naturalnie – okazało się, że oszukiwano mnie przez ponad dwie dekady. Dopiero po przeczytaniu Biblii całkowicie się przebudziłem i odtąd wierzyłem w Pana Jezusa.

Pod koniec 2015 roku wróciłem do Brazylii po pięciu miesiącach spędzonych w Chinach. Tym razem postanowiłem znaleźć stałą pracę i się ustatkować. Jednak rzeczy nie zawsze idą zgodnie z planem. W pracy i w życiu osobistym nie wiodło mi się dobrze, przez co byłem bardzo zdenerwowany i niespokojny. Pewnego wieczora zadzwoniłem do mojego przyjaciela chrześcijanina, aby się mu poskarżyć, a on powiedział mi: „Wycisz się i módl do Pana, a zobaczysz, jak Pan wszystko dla ciebie ułoży”. Uspokoiłem więc swoje serce i modliłem się do Pana: „Panie Jezu! W pracy napotkałem pewne problemy, z którymi nie umiem sobie poradzić. Panie, mam nadzieję, że jakoś mi pomożesz”. Ku mojemu zaskoczeniu, cztery dni później szef zadzwonił do mnie i poprosił, żebym wrócił do pracy. Byłem zachwycony i wdzięczny, że Pan Jezus wysłuchał moich modlitw. Potem otrzymałem więcej łaski Pana, więc aby odpłacić się za Jego miłość, zacząłem co tydzień chodzić na zgromadzenia, nawet jeśli musiałem brać w tym celu wolne w pracy.

Począwszy od czerwca 2016 roku nie tylko uczestniczyłem w spotkaniach kościelnych, ale również udostępniałem wersety biblijne znajomym na Facebooku, a także sam szukałem na tym portalu treści, które pomogłyby mi lepiej zrozumieć Pana. Dodałem do znajomych wiele osób, które w wolnych chwilach udostępniały mi wersety biblijne. Dawało mi to wielką satysfakcję. Pewnego dnia podczas przeglądania Facebooka zobaczyłem film z opisem „Bóg zstępuje z sądem” – natychmiast przykuło on moją uwagę. Zaciekawiony, kliknąłem. Byłem mile zaskoczony tym, jak dobrze film został nakręcony. Mówiąc wprost, był spektakularny! Wciągnął mnie dźwięczny, mocny śpiew, teksty, które poruszały serce i entuzjazm wszystkich wykonawców. Przyglądając się temu bliżej, zobaczyłem, że film powstał w Kościele Boga Wszechmogącego. Pomyślałem: „Wszyscy wykonawcy naprawdę się w to angażują – zupełnie, jakby śpiewali dla Boga. Kościół Boga Wszechmogącego całkiem nieźle to nakręcił! Nigdy o nim nie słyszałem; powinienem się z nimi skontaktować, jeśli znajdę okazję”.

Pewnego dnia wysłałem link do tego filmu znajomej z Facebooka, siostrze Yang, z którą często rozmawiałem o Biblii. Jej też bardzo się spodobał i powiedziała, że chętnie dowiedziałaby się więcej o Kościele Boga Wszechmocnego. Czuła, że ten kościół był naprawdę wyjątkowy i że wypełniało go dzieło Ducha Świętego. Następnie udostępniłem wideo na moim Facebooku, ale ku mojemu zdziwieniu jeden z moich znajomych obejrzawszy go, powiedział mi, że Kościół Boga Wszechmogącego to nic dobrego, a ponadto przesłał mi różne krytyczne opinie na jego temat. Widząc wszystkie te materiały, które bluźniły Bogu Wszechmogącemu i potępiały Kościół Boga Wszechmogącego, naprawdę się przeraziłem i pomyślałem: „Ten kościół wydaje się w porządku – jak komukolwiek może on przeszkadzać?”. Kiedy postanowiłem ponownie obejrzeć wideo, nagle przypomniałem sobie coś, co mój pastor powiedział kiedyś na kazaniu: że w dniach ostatecznych pojawią się fałszywi Chrystusowie. Gdybym zboczył z drogi Pana Jezusa, czyż nie byłby to dla mnie koniec? Wiedziałem, że po prostu nie mogę zignorować tego ostrzeżenia, więc postanowiłem wtedy tego nie oglądać. Natychmiast skontaktowałem się z siostrą Yang i wyjaśniłem jej sytuację. Odpowiedziała: „Nie możemy polegać wyłącznie na świadectwie jednej strony, aby ustalić, czy coś jest prawdą, czy fałszem. To niezgodne z naukami Pana. Wszyscy wierzący w Pana oczekują Jego powrotu, a teraz jacyś ludzie mówią, że On już przyszedł. Musimy to zbadać. Nie możemy po prostu podążać za tłumem, ślepo to osądzając i potępiając. Odszukajmy ludzi z Kościoła Boga Wszechmogącego i przyjrzyjmy się temu. Zobaczymy ich prawdziwe oblicze – niczego prawdziwego nie można uczynić fałszywym, a niczego fałszywego nie można uczynić prawdziwym”. Pomyślałem: „Siostra Yang ma rację. Jest to rzeczywiście pierwszy raz, kiedy słyszę, jak ktoś głosi ewangelię powrotu Pana, a ponadto nie mam pojęcia, czy te informacje w Internecie potępiające Kościół Wszechmogącego Boga są prawdziwe, czy fałszywe. Widzę, że filmy i teledyski nakręcone przez Kościół Boga Wszechmogącego są całkiem dobre. Powinienem pójść i dowiedzieć się czegoś o tym kościele – to jedyne racjonalne podejście do zagadnienia powrotu Pana”. Tak więc zgodziłem się zbadać dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych wraz z siostrą Yang.

Siostra Yang skorzystała z danych kontaktowych umieszczonych na końcu filmu i skontaktowała się z bratem Zhangiem z Kościoła Boga Wszechmogącego w Ameryce Północnej. Kiedy rozmawialiśmy z nim za pośrednictwem Internetu, siostra Yang i ja postawiliśmy to samo pytanie: „Oboje wiemy, że Pan powróci w dniach ostatecznych, jednak Pan Jezus powiedział: »Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych« (Mt 24:23-24). Bracie Zhangu, co sądzisz o problemie fałszywych Chrystusów, którzy mają pojawić się w dniach ostatecznych, aby oszukać ludzi?”.

Brat Zhang odpowiedział: „Pan Jezus powiedział te rzeczy, aby nas ostrzec: kiedy powróci w dniach ostatecznych, pojawią się również fałszywi Chrystusowie. Wolą Pana jest, abyśmy rozwinęli umiejętność odróżniania, aby nie dać się zwieść fałszywym Chrystusom. Nie powiedział tego jednak, abyśmy po prostu odrzucali wszystkich, którzy mówią, że Pan powrócił, a nawet posuwali się do ich osądzania i potępiania. To jest nasze niezrozumienie słów Pana Jezusa. Pan Jezus jasno powiedział, czym są fałszywi Chrystusowie: »Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych« (Mt 24:24). Oczywistym znamieniem fałszywych Chrystusów jest to, że imitują dzieło Pana Jezusa, pokazując znaki, czyniąc cuda, lecząc choroby i wypędzając demony. Są to obszary, w których fałszywi Chrystusowie są najbardziej przebiegli i źli, i są to ich główne cechy wyróżniające. Słowa Boga Wszechmogącego są jeszcze bardziej szczegółowe i wyraźne w odniesieniu do przejawów i cech fałszywych Chrystusów. Bóg Wszechmogący powiedział: »Jeśli, w trakcie trwania dnia dzisiejszego, powstanie osoba, która będzie w stanie ukazywać znaki i cuda, wyganiać demony, uzdrawiać chorych i czynić wiele cudownych rzeczy, a także jeśli ta osoba będzie twierdzić, że jest Jezusem, który przybył, to będzie to oszustwo złych duchów i ich imitacja Jezusa. Pamiętajcie o tym! Bóg nie powtarza tego samego dzieła. Etap dzieła Jezusa został już ukończony, a Bóg nigdy więcej nie podejmie tego etapu dzieła. (…) Jeśli w ciągu dni ostatecznych Bóg ciągle ukazywałby znaki oraz cuda i ciągle by wyganiał demony oraz uzdrawiał chorych – gdyby robił dokładnie to samo, co Jezus – to powtarzałby to samo dzieło, a dzieło Jezusa nie miałoby znaczenia ani wartości. A zatem Bóg wykonuje jeden etap dzieła w każdym wieku. Kiedy każdy etap Jego dzieła jest zakończony, wkrótce zostaje podrobiony przez złe duchy. A gdy szatan zaczyna deptać Bogu po piętach, Bóg zmienia metodę na inną. Kiedy Bóg dokończy pewien etap swego dzieła, jest on imitowany przez złe duchy. Musicie mieć co do tego jasność« (Poznawanie Bożego dzieła w dniu dzisiejszym, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wszyscy wiemy, że wszystko, co jest fałszywe, może jedynie wzorować się na tym, co prawdziwe; jest tylko imitacją. Fałszywi Chrystusowie nie są wyjątkiem. Są złymi duchami i brakuje im istoty Chrystusa. Nie mogą wykonywać dzieła Chrystusa, nie są w stanie wyrazić prawdy, usposobienia Boga ani wszystkiego, co Bóg ma i czym jest. Nie mogą przynieść człowiekowi prawdy, drogi i życia. Dlatego fałszywi Chrystusowie mogą jedynie naśladować dzieło, które Pan Jezus już wykonał; mogą tylko czynić pewne znaki i cuda, aby oszukać głupców i ignorantów. Są ludzie, którzy zostali opętani przez złe duchy, którzy zuchwale deklarują, że są powracającym Panem Jezusem, i naśladują Pana Jezusa, na przykład uleczając choroby, wypędzając demony, czyniąc cuda oraz głosząc drogę żalu za grzechy i przebaczenia. Nie ma cienia wątpliwości, że są to fałszywi Chrystusowie, którzy zwodzą ludzi. Dzieło Boże jest zawsze nowe i nigdy stare, zawsze rozwija się, idąc naprzód. Bóg nigdy nie powtórzy starego dzieła, które wykonał wcześniej. Jest tak jak wtedy, gdy Pan Jezus przyszedł, by wykonać dzieło; zakończył Wiek Prawa i rozpoczął Wiek Łaski. Nie powtórzył dzieła, które wykonał Bóg Jahwe, ogłaszając prawo kierujące ludźmi w ich życiu, ale zamiast tego dokonał dzieła odkupienia na podstawie dzieła Wieku Prawa. Pan Jezus przyniósł ludzkości drogę żalu za grzechy i przebaczenia; tak długo, jak będziemy się przed Nim spowiadać i okażemy skruchę, Pan będzie przebaczał nasze grzechy i zapominał o naszych występkach, czyniąc nas zdolnymi do cieszenia się obfitą łaską i błogosławieństwami, którymi Pan obdarza ludzkość. Całe to dzieło było nowe i nie mogło być wykonane przez złe duchy ani przez szatana. To samo dotyczy powrotu Pana Jezusa w dniach ostatecznych – Bóg Wszechmogący zakończył Wiek Łaski i rozpoczął Wiek Królestwa. Bóg Wszechmogący nie powtórzył dzieła odkupienia Pana Jezusa – nie wypędza demonów, nie uzdrawia chorych ani nie czyni cudów dla ludzi. Zamiast tego wyraża prawdę i wykonuje etap dzieła osądzania i obmywania człowieka na podstawie dzieła odkupienia. W pełni zbawia ludzkość z domeny szatana i wprowadza nas do królestwa Bożego. Jest to całkowicie nowe dzieło Boga, którego nigdy wcześniej nie wykonywał i którego nie mógłby wykonać żaden fałszywy Chrystus. Tak długo, jak wiemy, że dzieło Boga jest zawsze nowe i nigdy stare, i rozumiemy zasady rozróżniania prawdziwego Chrystusa od fałszywych Chrystusów, w naturalny sposób będziemy rozróżniać pojawienie się i dzieło Boga od zwodzenia fałszywych Chrystusów”.

Bardzo wiele zyskałem dzięki wyjaśnieniom brata Zhanga; jego omówienie było bardzo jasne. Fałszywi Chrystusowie mogą tylko powtarzać i naśladować niektóre dzieła, które Bóg wykonał w przeszłości, ale nigdy nie mogą wykonywać żadnych nowych dzieł ani zapewnić nowej ścieżki dla ludzkości. W tym momencie zrozumiałem prawdziwe znaczenie słów Pana Jezusa: „Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych” (Mt 24:24). Siostra Yang również powiedziała, że rozmowa była dla niej bardzo owocna, umówiliśmy się więc z bratem Zhangiem na następny wieczór, abyśmy mogli dalej słuchać jego omówień.

Czułem, że to, co miał do powiedzenia brat Zhang z Kościoła Boga Wszechmogącego, było wspaniałe i naprawdę dla mnie budujące. Jednak kiedy pomyślałem o tych wszystkich plotkach w Internecie, wciąż byłem trochę zaniepokojony. Po powrocie do mojego kościoła zapytałem jednego ze starszych braci, czy wie coś o Kościele Boga Wszechmogącego. Powiedział mi, że duchowny przestrzegał, iż nie powinniśmy mieć z nimi nic wspólnego; powiedział mi także o pewnych wypowiedziach duchownych, w których osądzali, atakowali i potępiali Boga Wszechmogącego. Kiedy to usłyszałem, trochę się zawahałem. Od razu przekazałem siostrze Yang te negatywne informacje i zasugerowałem, aby zerwała kontakt z Kościołem Boga Wszechmogącego. Jednak ona wydawała się zdeterminowana, by zgłębiać dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Powiedziała mi: „Gdziekolwiek zaprowadzą mnie ślady Baranka, pójdę za nim. Ostatnio zrozumiałam wiele prawd, czytając w Internecie słowa Boga Wszechmogącego i oglądając wszelkiego rodzaju filmy ewangelizacyjne z Kościoła Boga Wszechmogącego. Wiele niejasności i trudności, które mi przeszkadzały w przeszłości, zostało rozwiązanych. Czuję, że słowa Boga Wszechmogącego są prawdą. Bez względu na to, jak inni potępiają Kościół Boga Wszechmogącego, będę je badać, dopóki nie uzyskam całkowitej jasności”. Nie byłem w stanie przekonać siostry Yang, więc zablokowałem zarówno ją, jak i brata Zhanga na Facebooku i nie odważyłem się z nimi ponownie skontaktować.

Nie minęły jednak nawet dwa dni, kiedy w pracy zaczęła się posucha. Dzień w dzień nie miałem nic do roboty poza przygotowywaniem jedzenia w domu. Ponieważ mi się nudziło, otworzyłem YouTube, żeby obejrzeć jakieś filmy, ale dziwnym trafem za każdym razem pojawiały się filmy, teledyski i utwory chóralne Kościoła Boga Wszechmogącego. Zacząłem myśleć: „Teledyski i filmy Kościoła Wszechmogącego Boga są tak szybko publikowane. To zadziwiające! Coś, co pochodzi od Boga, musi z pewnością dobrze się rozwijać, więc czy to możliwe, że Kościół Boga Wszechmogącego naprawdę pochodzi od Boga? Wszystko, o czym brat Zhang mówił ostatnio, było zgodne z prawdą. Może powinienem jeszcze raz spróbować zrozumieć Kościół Boga Wszechmogącego. Nie mogę bez namysłu odmówić zbadania dzieła Boga Wszechmogącego dni ostatecznych tylko z powodu tego, co mówią inni ludzie”. Jednak gdy tylko pomyślałem o potępiających Boga Wszechmogącego informacjach, które widziałem w Internecie, a także o ostrzeżeniach mojego pastora, by nie kontaktować się z tym kościołem, uznałem, że może nie powinienem posuwać się dalej. Postanowiłem więc poszukać innych filmów do obejrzenia na YouTube. Jednak wszędzie, gdzie spojrzałem, były filmy z Kościoła Boga Wszechmogącego i zacząłem odczuwać bezradność. W końcu zwyciężyła we mnie ciekawość i pomyślałem: „Nie ma znaczenia, czy Kościół Boga Wszechmogącego jest dobry, czy nie. Rzucę tylko okiem na ich filmy, a jeśli naprawdę będą do niczego, to będzie to lekcja zdobywania rozeznania”. Następnie kliknąłem film zatytułowany „9. występ chóru ewangelicznego”. Film ten wzbudził moje zainteresowanie, ponieważ był to prawdziwy obraz współczesnego społeczeństwa, obraz, z którym naprawdę się identyfikowałem. Przedstawiał ludzkie życie bardzo przekonująco, realistycznie i szczerze. Płakałem i śmiałem się do wtóru; moje serce było bardzo poruszone i pełne energii. Miałem ochotę natychmiast obejrzeć wszystkie filmy wyprodukowane przez Kościół Boga Wszechmogącego. Zacząłem oglądać je codziennie, a w ciągu tygodnia obejrzałem wszystkie 17 odcinków chińskich filmów chóralnych. Im więcej ich oglądałem, tym bardziej mi się podobały. Miałem wrażenie, że w moim sercu jest jakaś siła, która popycha mnie do ciągłego oglądania i badania. Pomyślałem: „Obejrzałem tyle filmów Kościoła Boga Wszechmogącego; każdy tak dobrze na mnie podziałał i w żadnym z nich nie było ani jednego negatywnego słowa: wszystko jest pozytywne. Niektóre z nich odsłaniają ciemność świata, niektóre niosą świadectwo o Bogu, a inne prowadzą człowieka, aby powrócił przed oblicze Boga. W ogóle nie zajmują się sprawami cielesnymi czy doczesnymi. Kościół Boga Wszechmogącego jest wypełniony dziełem Ducha Świętego. Wcale nie jest tak, jak mówią plotki. Na pewno warto przyjrzeć się dziełu Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych!”.

Pewnego dnia podczas przeglądania Facebooka zobaczyłem świadectwo czyichś doświadczeń zatytułowane „Znalazłam zbawienie dni ostatecznych na Facebooku”. Otworzywszy je, zobaczyłem, że ta siostra ma podobne doświadczenia do moich. Kiedy po raz pierwszy skontaktowała się z Kościołem Boga Wszechmogącego, jej znajomi z Internetu przesłali jej dotyczące kościoła plotki, które naprawdę stanęły jej na drodze. Czytałem z niecierpliwością, chcąc wiedzieć, co się ostatecznie wydarzyło. Zobaczyłem, że kiedy ta siostra pomodliła się do Pana i poprosiła Go, aby ją prowadził, poczuła, że nie może być wybiórcza w tym, czego postanowiła słuchać i w co postanowiła wierzyć, ale musiała zbadać Kościół Boga Wszechmogącego w praktyczny sposób, aby rozeznać, czy pogłoski te są prawdziwe, czy fałszywe. Ślepe słuchanie plotek i odmawianie zbadania powtórnego przyjścia Pana nie byłoby bardzo racjonalnym podejściem, czuła więc, że musi dowiedzieć się prawdy o powrocie Pana. Te słowa naprawdę mi się spodobały. Powrót Pana jest ważną rzeczą i należy go traktować z rozwagą. Nie możemy po prostu podążać za tłumem; nie możemy po prostu ślepo odrzucać tej możliwości i się jej opierać. Kontynuowałem czytanie tego artykułu i zobaczyłem, że to, co ta siostra zrozumiała na temat Kościoła Boga Wszechmogącego, całkowicie różniło się od tego, co opowiadali jej znajomi z Internetu. Osobiście gościła także siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego, które omawiały z nią słowa Boga Wszechmogącego i okazywały jej pomoc i troskę. Z życia wzięte doświadczenia tej siostry uświadomiły mi, że nie mogę już dać się zwodzić tym pogłoskom, nie mogę dawać wiary plotkom, odmawiając zbadania dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. W przeciwnym razie najprawdopodobniej straciłbym Boże zbawienie dni ostatecznych. Wiedziałem, że muszę skontaktować się z Kościołem Boga Wszechmogącego, aby dowiedzieć się więcej!

Tej nocy, przewracając się niespokojnie w łóżku z boku na bok, pomyślałem: „Muszę ponownie odszukać siostrę Yang, mimo że ją zablokowałem. Jeśli ją odnajdę, na pewno będę w stanie znaleźć brata Zhanga z Kościoła Boga Wszechmogącego. Siostra Yang jest prawdziwą wierzącą i przez cały ten czas badała dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Do tej pory prawdopodobnie zyskała dużo zrozumienia. Naprawdę muszę ją zapytać, jak idą jej badania”. Nie było to łatwe zadanie, ale dzięki pomocy kilku przyjaciół znalazłem konto siostry Yang na Facebooku kilka dni później. Byłem bardzo szczęśliwy, że nie była na mnie zła za to, że ją zablokowałem. Kiedy się z nią skontaktowałem, powiedziała mi, że dzięki swoim badaniom zyskała już jasność i że Bóg Wszechmogący jest powrotem Pana Jezusa. Bardzo chętnie skontaktowała mnie również z bratem Zhangiem. Kiedy cała nasza trójka nawiązała połączenie online, powiedziałem im: „Poprzez moje ostatnie doświadczenia widzę, że Pan mnie prowadzi. Jestem również gotów szukać dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych i badać je, ale mam tak wiele pytań, które chciałbym z wami obojgiem omówić. Jedyną rzeczą, której naprawdę nie mogę zrozumieć, jest to, że Jezus przybrał ciało mężczyzny, aby wykonywać swoje dzieło, więc jak to możliwe, żeby powrócił teraz w ciele kobiety, aby wykonywać dzieło? To dla mnie zagadka. Bracie Zhangu, możesz mi to wyjaśnić?”.

Brat Zhang tak odpowiedział na moje pytanie: „Tak. Wcielenia Boga zawierają tajemnice – ich znaczenie jest ogromne i głębokie, i sa one dla nas czymś niezglębionym. Dlatego musimy zachować serca pełne czci w związku z powrotem Pana. Nawet jeśli dzieło Boże nie jest w najmniejszym stopniu zgodne z naszymi pojęciami, musimy uważać na słowa. Nie wolno nam go oceniać bez przemyślenia sprawy. Mówiąc poważnie, arbitralne osądzanie dzieła Bożego jest bluźnierstwem przeciwko Bogu, a grzechu bluźnierstwa nie można przebaczyć w tym życiu ani w następnym. Bóg Wszechmogący dni ostatecznych przyszedł i ujawnił wszystkie tajemnice. To całkowicie spełnia proroctwo Jezusa: »Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy« (J 16:12-13). Przeczytajmy razem słowa Boga Wszechmogącego, aby zrozumieć ten aspekt prawdy. Bóg Wszechmogący powiedział: »Kiedyś, gdy przyszedł Jezus, był On mężczyzną, jednak gdy Bóg przychodzi tym razem, jest On kobietą. Jak zatem widzisz, Bóg stworzył zarówno mężczyznę, jak i kobietę na potrzeby swojego dzieła i nie istnieje u Niego podział na płcie. Gdy Jego Duch przychodzi, może On przybrać dowolny rodzaj ciała wedle swojego uznania i owo ciało może Go reprezentować. Niezależnie od tego, czy jest ono mężczyzną, czy kobietą, dopóki jest Jego wcielonym ciałem. Gdyby Jezus pojawił się na świecie jako kobieta, czyli gdyby zamiast chłopca to dziewczynka została poczęta przez Ducha Świętego, tamten etap dzieła tak czy inaczej zostałby wypełniony. Gdyby tak właśnie było, to wówczas aktualny etap dzieła musiałby w zamian zostać wypełniony przez mężczyznę, jednak samo dzieło tak czy inaczej zostałoby wypełnione. Dzieło dokonane na każdym z etapów jest tak samo ważne; żaden z etapów dzieła nie powtarza się ani nie kłóci się z innym. W czasie dokonywania swojego dzieła, Jezus był nazywany jedynym Synem, a „Syn” oznacza płeć męską. Dlaczego więc o jedynym Synu nie wspomina się na obecnym etapie? Dlatego że wymagania związane z dziełem stworzyły konieczność zmiany płci na inną niż płeć Jezusa. U Boga nie istnieje podział na płcie. Dokonuje On swojego dzieła wedle swojego uznania, nie podlegając żadnym ograniczeniom i posiadając szczególną swobodę. Jednak każdy etap dzieła ma swoje praktyczne znaczenie. Bóg stał się ciałem dwukrotnie i nie ulega wątpliwości, że Jego wcielenie w dniach ostatecznych jest ostatnim. Przyszedł On, aby objawić wszystkie swoje uczynki. Gdyby na tym etapie nie stał się ciałem, aby osobiście dokonać dzieła dla człowieka na jego oczach, człowiek zawsze już trwałby w przekonaniu, że Bóg jest wyłącznie mężczyzną, nie kobietą. (…) Na początku, gdy Jahwe stworzył ludzkość, powołał do życia dwa rodzaje człowieka: mężczyznę i kobietę; w związku z tym w Jego wcieleniach istnieje rozróżnienie na postać mężczyzny i kobiety. Nie decydował On o swoim dziele na podstawie słów, które wypowiadał do Adama i Ewy. Jego dwukrotne stawanie się ciałem odbywało się całkowicie według Jego myślenia w czasie, gdy po raz pierwszy stworzył ludzkość; wypełnił On dzieło swoich dwóch wcieleń na podstawie mężczyzny i kobiety w stanie, w jakim się znajdowali, zanim ulegli zepsuciu« (Dwa wcielenia dopełniają znaczenia wcielenia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).» Jeśli chodzi o płeć, jedno jest mężczyzną, a drugie kobietą, co dopełnia znaczenie wcielenia Boga i rozwiewa ludzkie pojęcia na Jego temat: Bóg może stać się zarówno mężczyzną, jak i kobietą, a wcielony Bóg jest w istocie bezpłciowy. Stworzył tak mężczyznę, jak i kobietę, i dla Niego podział płciowy nie istnieje « (Istota ciała zamieszkiwanego przez Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Po przeczytaniu słów Boga brat Zhang zaczął wyjaśniać: „Cokolwiek czyni Bóg, ma znaczenie. Bóg absolutnie nie zrobiłby niczego, co nie miałoby sensu ani wartości. Biblia mówi: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boga go stworzył; stworzył ich mężczyzną i kobietą” (Rdz 1:27). Wynika z tego, że na początku Bóg stworzył mężczyznę i kobietę na swój obraz. Bóg może stać się ciałem jako mężczyzna, a także jako kobieta. W Bogu nie ma różnicy między płciami; bez względu na to, czy stanie się mężczyzną, czy kobietą, posiada istotę Boga i jest w stanie wykonywać własne dzieło Boga. Przyjęcie dwóch różnych płci w przypadku dwóch wcieleń ma dopełnić znaczenie Jego wcielenia i obalić błędne przekonanie człowieka, że Bóg może stać się ciałem tylko jako mężczyzna, zaś nie jako kobieta. To pozwala ludzkości uświadomić sobie, że Bóg po wcieleniu może przyjąć tożsamość mężczyzny, ale może także przyjąć tożsamość kobiety. Dzięki temu ludzkość może zobaczyć, że Bóg jest naprawdę wszechmogący, że nie jesteśmy w stanie Go pojąć i nie powinniśmy arbitralnie Go osądzać ani wyznaczać Mu granic. Ponadto, istotą Boga jest duch, a pośród duchów nie ma zróżnicowania płci. Podział na płcie dotyczy tylko stworzonej ludzkości. Bóg dwa razy stał się ciałem, aby zbawić i odkupić ludzkość, dlatego płeć wcielenia Boga zależy tylko od czasu, w którym wykonuje On swoje dzieło w ciele. Kiedy zakończy się praca wcielonego Boga na ziemi, powraca On do świata duchowego i wówczas nie ma już żadnego zróżnicowania ze względu na płeć. Dlatego wielkim bluźnierstwem jest ograniczanie Boga do posiadania określonej płci!”.

Dzięki słowom Boga Wszechmogącego i wyjaśnieniom brata Zhanga nagle zyskałem wgląd. W końcu zrozumiałem, dlaczego Bóg przybrał inną płeć w każdym ze swoich wcieleń. Uświadomiłem sobie, że już od czasu stworzenia ludzkości zawiera się w tym wola Boża, a także Jego życzliwe intencje. Gdyby Bóg przyszedł wykonywać swoje dzieło jako mężczyzna w obu swoich wcieleniach, wierzylibyśmy na wieki, że Bóg jest mężczyzną i błędnie sądzilibyśmy, że płeć męska jest ważniejsza i ma wyższy status niż płeć żeńska. To, że Bóg wcielony w dniach ostatecznych wykonuje dzieło jako kobieta, jest ucieleśnieniem Bożej sprawiedliwości i prawości, zrozumiałem więc jak ogromne ma to znaczenie! W przeciwnym razie nigdy nie zrozumielibyśmy Boga, a nasze pojęcia i ograniczenia narzucane Bogu nigdy nie zostałyby wyeliminowane, a ponadto obraziłoby to usposobienie Boga. Gdy Bóg wcielił się po raz pierwszy, pojawił się jako mężczyzna, a w dniach ostatecznych pojawił się jako kobieta. Te dwa wcielenia Boga naprawdę pokazują nam pełne znaczenie wcielenia Boga; dały mi one dokładniejsze i bardziej autentyczne zrozumienie Boga. Bogu niech będą dzięki! Boże dzieło jest naprawdę mądre!

Po tym, jak siostra Yang i brat Zhang usłyszeli o moim zrozumieniu i znajomości Bożych słów, poczuli się szczęśliwi, że potrafię zrozumieć wolę Boga i zrezygnować z moich pojęć i błędnego rozumienia Boga. Wykonane na mnie przez Boga dzieło zbawienia poruszyło ich do łez. Później rozmawialiśmy jeszcze trzy razy. Dzięki Bogu za Jego przewodnictwo. Zrozumiałem coraz więcej prawdy, poznałem tajemnicę wcielenia Boga i tajemnicę trzech etapów Bożego dzieła. Dowiedziałem się o różnicach między dziełem Boga i dziełem człowieka, o różnicach między dziełem Ducha Świętego a dziełem szatana i o innych aspektach prawdy. Rzeczywiście poczułem, że Bóg Wszechmogący jest powrotem Pana Jezusa i że On jest prawdą, drogą i życiem. W ten sobotni wieczór siostra Yang przesłała mi nowy teledysk pod tytułem „Miłość okala moje serce”: „Wola Boża została objawiona, by doskonalić wszystkich tych, którzy prawdziwie Go kochają. Wszyscy pełni życia, niewinni ludzie oddają cześć Bogu. Taniec radości jest piękny, okrążamy tron w podskokach. Z różnych miejsc wzywa nas głos Boży. Obdarzono nas Bożymi słowami życia. Obmywa nas Jego sąd. (…)” Ta piosenka dodała mi tyle otuchy, że wzruszyłem się do łez. Wybrałem numer siostry Yang, ale emocje przepełniały mnie do tego stopnia, że nie mogłem mówić. Wszystko, co mogłem zrobić, to powtarzać: „Dzięki Bogu! Dziękuję …”

Kiedy emocje opadły, tej samej nocy odbyłem bardzo szczerą rozmowę z moimi braćmi i siostrami. Byłem wdzięczny, że przez cały ten czas Bóg Wszechmogący nie zrezygnował ze zbawienia mnie i że nie postępował ze mną stosownie do mojego buntu i oporu. Zamiast tego był zawsze przy mnie. Używał filmów ewangelizacyjnych, nagrań oraz artykułów braci i sióstr, w których opisywali własne doświadczenia, aby poprowadzić mnie krok po kroku z powrotem do Jego domu, przywodząc mnie przed swoje oblicze. Z głębi serca powiedziałem moim braciom i siostrom: „Doświadczyłem już Bożej miłości i rozumiem również prawdę wcielenia Boga. Nigdy więcej nie będę dawać wiary plotkom i pogłoskom. Całkowicie akceptuję Boga Wszechmogącego jako mojego Zbawiciela i jako mojego Boga. Ustaliłem już bowiem, że Bóg Wszechmogący jest powrotem Pana Jezusa – jest Bogiem, który obdarzył mnie tak wielką łaską, i Odkupicielem ludzkości”.

Kiedy wracam myślami do tego, jak w przeszłości wierzyłem plotkom, jak przepełniony byłem konfliktem w związku z dziełem Boga w dniach ostatecznych, a nawet wypowiedziałem kilka słów osądu przeciwko Bogu i o tym, jak byłem zbuntowany, czuję się dłużnikiem Boga – jestem zasmucony i pełen żalu. Jednak siostra Yang powiedziała mi: „Gdy nie znamy Boga, jako ludzie możemy łatwo dać się zwieść kłamstwom. Jeśli tylko szczerze żałujemy, Bóg nie będzie miał nam tego za złe. Słowo Boże mówi: »Tym razem Bóg nie przyszedł, aby zniszczyć ludzi, lecz aby zbawić jak największą ich liczbę. Któż jest całkowicie wolny od błędu? Gdyby Bóg miał zniszczyć wszystkich, jakżeż mogłoby to nazywać się „zbawieniem”? Niektóre wykroczenia popełniane są umyślnie, a niektóre niechcący. Jeśli chodzi o te drugie, to kiedy zdasz sobie z nich sprawę, możesz się zmienić, czy więc Bóg miałby cię zniszczyć, zanim się zmieniłeś? Czy jest to sposób, w jaki Bóg zbawia ludzi? Bóg nie działa w ten sposób! Czy popełniasz wykroczenia niechcący, czy z racji swojej buntowniczej natury, musisz pamiętać: po wszystkim szybko otwórz oczy na rzeczywistość i przyj do przodu; niezależnie od sytuacji, musisz przeć naprzód. Boże dzieło jest dziełem zbawienia, a Bóg nie będzie niszczył ludzi, których pragnie zbawić«” („Wolą Boga jest zbawienie ludzi w najszerszym możliwym zakresie” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga przyniosły mi wielkie pocieszenie i pozwoliły mi zobaczyć, że Bóg jest pełen miłosierdzia i przebaczenia. Boża miłość jest tak wielka! Nie mogę powstrzymać wdzięczności, którą czuję wobec Boga w swoim sercu. W późniejszym czasie dzięki moim interakcjom z braćmi i siostrami z Kościoła Boga Wszechmogącego mogłem się przekonać, że kościół wcale nie jest taki, jak mówią plotki. W rzeczywistości jest zupełnie odwrotnie. To miejsce, w którym możemy dążyć do prawdy i poznać Boga. Podczas spotkań w Kościele Boga Wszechmogącego nikt nie mówi o jedzeniu, piciu i weseleniu się; nikt nie rozmawia o samochodach, pieniądzach ani domach; nikt nie zajmuje się brudnymi, ordynarnymi, złymi rzeczami tego świata. Wszyscy razem czytamy słowa Boga Wszechmogącego i dzielimy się naszymi doświadczeniami oraz znajomością słów Bożych. Praktykujemy słowa Boga Wszechmogącego i przestrzegamy ich. Widzę, że w Kościele Boga Wszechmogącego słowa Boga posiadają moc, prawda ma moc i Chrystus ma moc. Jest to miejsce pełne sprawiedliwości i prawości. Czuję, że zaczynam poznawać smak pięknego życia w nowym niebie i na nowej ziemi! Gdy dzisiaj wracam myślami do tamtych plotek, zdaję sobie sprawę, że są one tylko pułapką, która krzywdzi ludzi, i z powodu której prawie utraciłem zbawienie Boże dni ostatecznych. Na szczęście Bóg Wszechmogący mnie uratował i pozwolił mi lepiej zrozumieć Boże dzieło. Mój duch się obudził, przedarłem się przez splątaną sieć plotek szatana i przybyłem przed tron Boga. Dziękuję Bogu za to, że mnie zbawił!

5. Zbłąkane serce powraca do domu

Autorstwa Novo, Filipiny

Nazywam się Novo i pochodzę z Filipin. Od dzieciństwa wierzyłem w Boga, podążając za przykładem swojej mamy, i razem z rodzeństwem chodziłem do kościoła, by słuchać kazań. Chociaż wierzyłem w Pana już od wielu lat, czułem, że nie nastąpiła we mnie żadna przemiana i że niczym nie różniłem się od osoby niewierzącej. W głębi serca myślałem nieustannie o tym, jak zarobić więcej pieniędzy oraz jak wygodnie spędzać czas i cieszyć się dobrym życiem. Do tego bardzo często wychodziłem napić się z kolegami, a kiedy tylko miałem nieco więcej gotówki, uprawiałem hazard. Wiedziałem, że robiąc te rzeczy, sprzeciwiam się woli Bożej – często modliłem się do Boga, wyznając grzechy, i z przekonaniem postanawiałem wobec Niego, że skończę ze złymi nawykami i od tego czasu więcej już nie zgrzeszę. Jednak namawiany i kuszony przez kolegów po prostu nie potrafiłem się kontrolować. I tak moja degeneracja postępowała, moje serce coraz bardziej oddalało się od Boga, a w moich modlitwach nie było już szczerości. W każdym tygodniu odmawiałem po prostu kilka prostych modlitw, żeby mieć to z głowy. Czasem odczuwałem prawdziwą rozpacz, gdyż wiedziałem, że kiedy Pan powróci, będzie sądzić każdą osobę na podstawie jej postępowania i zachowania, decydując, czy pójdzie do nieba, czy do piekła. Czułem, że jestem zbyt zdegenerowany, aby Bóg mógł mi ponownie wybaczyć. Później ożeniłem się, urodziły się dzieci i potrafiłem myśleć tylko o mojej żonie i o nich. Wiarę już dawno zepchnąłem na dalszy plan, w tył mojego umysłu. Aby zapewnić dzieciom lepszą przyszłość i spełnić pragnienie bycia bogatym, postanowiłem pracować za granicą i tak znalazłem się na Tajwanie. Znalazłszy pracę, nadal nie zmieniłem trybu życia. W czasie wolnym chodziłem z kolegami z pracy na drinki i karaoke, prowadziłem hulaszcze życie; wiarę w Boga dawno zepchnąłem w tył mojego umysłu.

W 2011 roku pracowałem jako spawacz w fabryce na Tajwanie. Pewnego dnia, było to w 2012 roku, tajwańska koleżanka dowiedziała się, że jestem katolikiem, i zaprosiła mnie na mszę w swoim kościele. Pewnego niedzielnego poranka przyszła po mnie do fabryki i zaprowadziła mnie do domu swojej przyjaciółki. Tam poznałem brata Józefa. Spytał mnie: „Bracie, czy wierzysz w powtórne przyjście Chrystusa?”. Odpowiedziałem, że tak. Wtedy zapytał: „Czy wiesz, jakie dzieło będzie wykonywał Pan Jezus, kiedy powróci?”. Odparłem: „Wierzę, że kiedy Pan Jezus powróci, zasiądzie na wielkim białym tronie i będzie sądził ludzkość. Każdy będzie wyznawał swoje grzechy, klęcząc przed tronem sędziowskim, a potem na podstawie ich uczynków Pan zadecyduje, czy mają iść do nieba, czy do piekła”. Brat Józef nadal pytał: „Gdybyśmy ci powiedzieli, że Pan Jezus już przyszedł i obecnie wykonuje swoje dzieło osądzania w dniach ostatecznych, wypełniając w ten sposób proroctwo, że »sąd rozpoczął się od domu Bożego«, czy uwierzyłbyś w to?”. Nieco się zdziwiłem, słysząc te słowa. Myślałem sobie: „Czyżby Pan Jezus już powrócił? Jak to możliwe? Nie widziałem, aby na niebie pojawił się wielki biały tron, i nie widziałem Pana zstępującego z białym obłokiem. A jednak on mówi, że Pan powrócił, aby wykonywać swoje dzieło osądzania, wypełniając w ten sposób proroctwo, że »sąd rozpoczął się od domu Bożego«. To ma sens. Mądrość Boża jest niepojęta dla człowieka, więc powinienem nadal poszukiwać”. Odpowiedziałem wtedy: „Bracie, nie ośmieliłbym się powiedzieć, czy Pan Jezus wrócił, czy nie, więc wyjaśnij mi to”. Wtedy odszukali i przeczytali mi kilka cytatów z Biblii dotyczących proroctw o powrocie Pana i wykonywaniu przez Niego dzieła osądzania. Między innymi był to rozdział 4 wers 17 Pierwszego Listu świętego Piotra, który mówi: „Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego”. A także rozdział 16, wersy 12-13 Ewangelii świętego Jana: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy”. Brat Józef powiedział, że „Duch prawdy” odnosi się do powrotu Pana i wyrażania przez Niego prawdy oraz wykonywania dzieła osądzania. Bóg w dniach ostatecznych powrócił w ciele jako Syn Człowieczy. Na podstawie Jego dzieła odkupienia w Wieku Łaski wyraża prawdę i dokonuje etapu swojego dzieła osądzania, rozpoczynając od domu Bożego. W rzeczywistości to dzieło osądzania jest dziełem, które ma na celu całkowite oczyszczenie i zbawienie człowieka. Jest to dokładnym wypełnieniem proroctw Pana Jezusa: „A jeśli ktoś słucha moich słów, a nie uwierzy, ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić świat, ale żeby zbawić świat. Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym” (J 12:47-48). „Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz cały sąd dał Synowi (…) I dał mu władzę wykonywania sądu, bo jest Synem Człowieczym” (J 5:22-27). Słuchałem uważnie słów brata i wierzyłem, że wszystkie te przesłania, które dzielił ze mną, były prawdziwe, ponieważ wierzę, że wszystkie proroctwa Pana muszą się wypełnić i stać się prawdą

Później brat Józef odczytał mi dwa inne fragmenty słowa Boga Wszechmogącego w „Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy”: „Dzieło sądu jest osobistą pracą Boga, więc powinno w naturalny sposób być wykonane przez Boga we własnej osobie. Nie może być wykonane przez człowieka działającego w Jego zastępstwie. Skoro sąd to podbój rasy ludzkiej poprzez prawdę, to sprawą, której nie można zakwestionować, jest to, że Bóg ciągle się pojawia jako wcielony obraz, aby wykonywać tę pracę wśród ludzi. To znaczy, że w dniach ostatecznych Chrystus użyje prawdy, by uczyć ludzi na całej ziemi i by dać im poznać wszelkie prawdy. To jest Boże dzieło sądu”. „W czasach ostatecznych Chrystus używa różnych prawd, by uczyć człowieka, obnażyć jego istotę, szczegółowo analizować jego słowa i uczynki. Te słowa obejmują różne prawdy, takie jak ludzki obowiązek, w jaki sposób człowiek powinien okazywać posłuszeństwo Bogu, w jaki sposób powinien okazywać Mu wierność, jak człowiek powinien urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, a także mądrość i usposobienie Boże i tak dalej. Te słowa są w całości nakierowane na istotę człowieka i jego skażone usposobienie. W szczególności słowa, które pokazują, jak człowiek z pogardą odrzuca Boga, są wypowiadane w odniesieniu do tego, jak człowiek ucieleśnia szatana i siłę wrogą wobec Boga. Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga. To, do czego doprowadza dzieło sądu, to zrozumienie przez człowieka prawdziwego Bożego oblicza oraz prawdy o swoim własnym buncie. Dzieło osądzania pozwala człowiekowi zdobyć duże zrozumienie woli Bożej, celu Bożego dzieła oraz tajemnic, które są dla niego niepojęte. Pozwala też człowiekowi rozpoznać i zaznajomić się ze swoją skażoną istotą oraz ze źródłem swego skażenia, a także odkryć własną brzydotę. Wszystkie te efekty wywołuje dzieło sądu, bo istota tego dzieła to tak naprawdę odkrywanie prawdy, drogi i życia Bożego przed wszystkimi tymi, którzy w Niego wierzą. Ta praca jest dziełem sądu dokonywanym przez Boga” („Słowo ukazuje się w ciele”).

Po przeczytaniu tych słów brat Józef wyjaśnił mi wiele prawd dotyczących Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych. Zrozumiałem, że Boże dzieło jest bardzo praktyczne i nie jest ani trochę nadprzyrodzone, że Boże dzieło osądzania bardzo różni się od moich wcześniejszych wyobrażeń. Wyobrażałem sobie, że Bóg zasiada na wielkim, białym tronie za unoszącym się w powietrzu gigantycznym stołem, a przed Nim klęczy ludzkość. Następnie Bóg wylicza kolejno nasze grzechy, aby ustalić, czy byliśmy dobrzy, czy niegodziwi, i zadecydować, czy pójdziemy do nieba, czy do piekła. Zamiast tego Bóg stał się ciałem i przybył na świat, aby wyrazić prawdę w praktyczny sposób, osądzić grzechy człowieka i obnażyć prawdę o jego zepsuciu, a także jego naturze i istocie. Brat Józef dalej wyjaśniał nam, że nasze szatańskie usposobienie, którego przejawami są na przykład nasza arogancja, pycha, perfidia i podstępność, a także nasz egoizm i nasza niegodziwość, muszą zostać poddane Bożemu sądowi, zanim będziemy mogli zostać oczyszczeni. Ostateczny wynik Bożego dzieła osądzania polega na tym, abyśmy mogli dostrzec własną nieczystość i zepsucie, brzydotę i nikczemność oraz ujrzeć swoją istotę, która sprzeciwia się Bogu i zdradza Go, abyśmy wiedzieli, że zostaliśmy tak głęboko zepsuci przez szatana, że przepełnia nas szatańskie usposobienie, że jesteśmy ucieleśnieniem szatana i że powinniśmy zginąć. Tylko w ten sposób możemy znienawidzić i przeklinać samych siebie oraz raz na zawsze porzucić szatana. Ponadto jest tak, że poprzez sąd i karcenie Bożych słów możemy poznać sprawiedliwe, święte i nienaruszalne usposobienie Boga. Możemy wtedy nieświadomie zyskać bogobojne serce, nigdy więcej nie ośmielić się lekkomyślnie okazywać nieposłuszeństwa i przeciwstawiać się Bogu oraz stać się zdolnymi do porzucenia cielesności i praktykowania prawdy. Kiedy nasze usposobienie życiowe ulegnie zmianie, będziemy w stanie być prawdziwie posłuszni Bogu i czcić Go. A kiedy już zdobędziemy różne aspekty prawdy wyrażonej przez Boga w dniach ostatecznych, będziemy wtedy całkowicie oczyszczeni i zbawieni przez Boga i zdatni do tego, by Bóg wprowadził nas do Jego królestwa. Ci, którzy odmawiają przyjęcia Bożego dzieła sądu w dniach ostatecznych, nie są w stanie uzyskać Bożego oczyszczenia – w końcu mogą jedynie zostać wyeliminowani przez dzieło Boże i stracą okazję do zbawienia i wejścia do królestwa niebieskiego. Słysząc słowa brata Józefa, poczułem, że Boże dzieło zbawienia człowieka jest tak bardzo prawdziwe i praktyczne!

Pomyślałem o tym, jak przez wiele lat wierzyłem w Pana i chociaż często wyznawałem moje grzechy Panu i żałowałem za nie, potem dalej grzeszyłem, kłamałem, oszukiwałem, byłem nieuczciwy i podstępny, a nawet często ujawniałem moje pełne nieposkromionej pychy, arogancji i zadufania szatańskie usposobienie. Żyłem w ciągłym cyklu grzeszenia, wyznawania grzechów i ponownego grzeszenia – żyłem w wielkim bólu. Bóg przyszedł teraz, aby wykonać swoje dzieło osądzania i obmycia w dniach ostatecznych, a jest to bardzo potrzebne zepsutej ludzkości. Ci, którzy wierzą w Pana i którym odpuszczono grzechy, wciąż potrzebują obmycia Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych. Biblia mówi: „(…) świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana” (Hbr 12:14). Pan jest święty. Jeśli tylko nasze grzechy zostaną odpuszczone, ale nasza grzeszna natura i szatańskie usposobienie nie doznają oczyszczenia, to w każdej chwili wciąż jesteśmy w stanie grzeszyć i przeciwstawiać się Bogu, często narzekać lub nawet zdradzać Boga. Jak moglibyśmy, wypełnieni takim skalaniem i zepsuciem, nadawać się do tego, aby patrzeć na oblicze Pana? Dopiero wtedy poczułem w sercu, jak bardzo konieczne jest Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych! Byłoby tak nierealistyczne, tak niepraktyczne, gdyby Pan przyszedł i uniósł wszystkich w powietrze na spotkanie z Nim, jak wyobrażają sobie to ludzie! Brat Józef podzielił się ze mną swoimi doświadczeniami i świadectwem tego, jak przyjął sąd i karcenie Boże. Naprawdę czułem, że jego słowa zawierały oświecenie i iluminację Ducha Świętego. Słuchanie tego było bardzo budujące i uwierzyłem, że Pan Jezus naprawdę musiał powrócić. Postanowiłem więc szukać Bożego dzieła w dniach ostatecznych i zgłębiać je, aby nie przegapić szansy powitania przyjścia Pana.

Później brat Józef dał mi egzemplarz książki „Słowo ukazuje się w ciele” i byłem zachwycony. Kiedy tego wieczoru wróciłem do hotelu robotniczego, zacząłem czytać słowa Boga i robiłem to przez całą noc. Przeczytałem te słowa Boga Wszechmogącego: „Usta wasze wypełniają słowa kłamliwe i plugawe, zdradliwe i pełne arogancji. Nigdy nie wypowiedzieliście szczerych słów względem Mnie, żadnych słów świętych ani słów poddania się Mi po doświadczeniu Moich słów. Czymże jest ostatecznie wasza wiara? Wasze serca przepełnione są pragnieniami i żądzą bogactw, umysły wasze wypełnia wizja rzeczy materialnych. Dzień w dzień rozmyślacie tylko o tym, jak coś ode Mnie uzyskać; o tym, jak wiele bogactw i rzeczy materialnych wam przysporzyłem. Dzień w dzień wyczekujecie coraz liczniejszych błogosławieństw, których wam udzielę, byście mogli jeszcze bardziej się radować tymi wszystkimi rzeczami, które dają radość. Tym, co w każdej chwili wypełnia wasze myśli, nie jestem Ja, ani prawda, która ode Mnie pochodzi: wypełniają je wasi mężowie (żony), wasi synowie, wasze córki, posiłki i stroje oraz troska o to, jak pomnożyć wasze przyjemności i uczynić je intensywniejszymi. Lecz choćbyście napychali wasze brzuchy, czyż nie jesteście trochę lepsi od trupa? I czyż nawet wówczas, gdy stroicie się w takie piękne szaty, nadal nie jesteście tylko przechadzającym się trupem, pozbawionym życia? Trudzicie się, by napełnić swój kałdun, póki waszych głów nie przyprószy siwizna, lecz nikt z was dla Mojego dzieła nie poświęciłby ani włosa. Krzątacie się bez ustanku, nękając ciało i dręcząc umysł, z myślą o ciele, o waszych synach i córkach, lecz żaden z was nie troszczy się ani nie martwi o Moją wolę. Cóż jeszcze chcielibyście ode mnie otrzymać?” (Wielu jest wezwanych, lecz nieliczni są wybrani, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

To, co te słowa ujawniły, dokładnie odzwierciedlało sytuację w moim życiu i to, co naprawdę czułem w moim sercu. Słowa te były jak ostry miecz, który zagłębił się w moim odrętwiałym sercu. Wiedziałem, że tylko Bóg może zbadać głębię serca człowieka i tylko Bóg może ujawnić prawdę o zepsuciu ludzkości, a także o tym, co ukryte jest głęboko w człowieku. Czułem, że te słowa były wypowiedziami Ducha Świętego i były głosem Boga. Z Bożych słów dowiedziałem się, że chociaż wierzyłem w Pana przez wiele lat i często spowiadałem się oraz wyrażałem skruchę wobec Pana, moja grzeszna natura i szatańskie usposobienie nie zostały oczyszczone i wcale się nie zmieniły. Uznawałem tylko imię Pana, ale w moim sercu nie było dla Niego miejsca ani nie ponosiłem kosztów i nie pracowałem dla Niego. Byłem ciągle skupiony na tym, jak zarabiać więcej pieniędzy, jak potęgować przyjemności ciała i jak zapewnić rodzinie dostatnie życie w przyszłości, nigdy nie zważając na Bożą wolą. Wiedziałem nawet, że często kłamię i grzeszę, ale nie przejmowałem się tym. Zawsze wierzyłem, że Bóg jest wiecznie kochającym, zawsze miłosiernym Bogiem i nawet jeśli zgrzeszę, On odpuści mi grzechy, okaże mi miłosierdzie i pobłogosławi mnie. Dopiero po przeczytaniu tych wypowiedzi wyrażonych przez Boga w dniach ostatecznych ujrzałem sprawiedliwe i święte usposobienie Boga i zrozumiałem, że usposobienie Boga jest czymś, czego nikt nie może obrazić. Sąd i karcenie Bożych słów wzbudziły we mnie cześć dla Niego i ubolewałem nad własną przeszłością. Upadłem przed Bogiem i gorzko zapłakałem: „Boże, zbuntowałem się przeciw Tobie, oszukałem Cię i przeciwstawiałem się Tobie w wielu sprawach, jestem niegodny przyjść przed Twoje oblicze. Wszystko, co zrobiłem, zasługuje tylko na karę. Boże, dziękuję Ci, że dałeś mi możliwość pokuty i zbawienia. Od teraz będę czynił wszystko, co w mojej mocy, aby szukać prawdy, dobrze wypełniać swój obowiązek i odpłacać Ci za Twą miłość”. Po modlitwie powziąłem mocne postanowienie: muszę przyjąć sąd Boży i zmienić moje życie, które do tej pory polegało na grzeszeniu i wyznawaniu grzechów. Muszę częściej czytać słowa Boga i głębiej je rozważać, abym mógł zrozumieć więcej prawdy i mieć siłę, aby porzucić cielesność, praktykować prawdę i spełniać wolę Bożą.

Od tego czasu zabierałem ze sobą książkę „Słowo ukazuje się w ciele” do pracy, aby móc czytać i kontemplować słowa Boże podczas przerw. na podstawie słów Boga Wszechmogącego zrozumiałem, jak zepsute i buntownicze były moje zachowania i myśli. Później przeczytałem te słowa Boga: „Twoja modlitwa powinna się rozwijać krok po kroku, zgodnie z prawdziwym stanem twojego serca i działaniem Ducha Świętego; obcujesz z Bogiem zgodnie z Jego wolą i z tym, czego wymaga On od człowieka. Gdy zaczynasz praktykę modlitwy, najpierw oddaj Bogu swoje serce. Nie próbuj przeniknąć woli Boga, staraj się tylko wypowiadać do Niego słowa, które masz w sercu. Gdy przychodzisz przed oblicze Boga, mów tak: »Boże, dopiero dzisiaj zrozumiałem, że byłem wobec Ciebie nieposłuszny. Jestem prawdziwie zepsuty i nikczemny. Marnowałem tylko życie. Od dzisiaj będę żyć dla Ciebie. Będę wiódł życie pełne znaczenia i wypełnię Twoją wolę. Niech Twój Duch zawsze we mnie działa, nieustannie mnie oświecając i iluminując. Pozwól mi nieść przed Tobą mocne i donośne świadectwo. Niech szatan zobaczy, jak przejawia się w nas Twoja chwała, Twoje świadectwo i dowód Twojego triumfu«. Taka modlitwa w pełni wyzwoli twoje serce. Jeśli pomodlisz się w ten sposób, twoje serce zbliży się do Boga, a jeśli będziesz się tak modlił często, Duch Święty z pewnością będzie w tobie działać” (O praktyce modlitwy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). W Bożych słowach znalazłem ścieżkę praktyki prowadząca do naprawy mojego zepsutego usposobienia i zacząłem żarliwie modlić się do Boga ze szczerym sercem, otwierając się przed Bogiem na temat mojego skażonego usposobienia i mówiąc Mu o tym, co w głębi serca miałem nadzieję osiągnąć. Poprosiłem Go, aby prowadził mnie, abym mógł żyć według Jego słów. Przez takie modlitwy często czułem, że Bóg mnie prowadzi i oświeca mnie, a moje serce wypełniło się wiarą i siłą. Wiodłem inne życie niż wcześniej i nie działałem już zgodnie z tymi skażonymi myślami i pomysłami, które niegdyś miałem w sercu. Moje życie się zmieniło; to nie było już zdegenerowane życie, które prowadziłem wcześniej, grzesząc i wyznając grzechy. Teraz naprawdę żyłem przed Bogiem i zyskałem Bożą opiekę i ochronę.

W lipcu 2014 roku wróciłem na Filipiny i dopiero wtedy uświadomiłem sobie, że Bóg wybrał także wielu braci i wiele sióstr na Filipinach. Byłem taki szczęśliwy. Teraz dzielę się Bożymi słowami z moimi braćmi i siostrami w kościele, żyjemy życiem kościoła, pomagamy sobie nawzajem i wspieramy się. Wszyscy szukamy prawdy; dążymy do zmiany naszego usposobienia i dostąpienia zbawienia Bożego. Niesiemy również świadectwo o dziele Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych mieszkańcom naszego kraju, jak również ludziom z innych państw, aby wiedzieli, że Pan Jezus już powrócił, i że mogą, podobnie jak my, uzyskać zbawienie Boże w dniach ostatecznych. Dziękuję Bogu Wszechmogącemu! Wiodę teraz bardzo wzbogacony i szczęśliwy żywot. Całkowicie zerwałem ze zdegenerowanym, dekadenckim życiem, które prowadziłem wcześniej. To Bóg Wszechmogący doprowadził mnie do znalezienia celu i kierunku istnienia. Czuję, że to jedyny sposób na życie pełne sensu!

6. Słuchaj! Kim jest ten, kto mówi?

Autorstwa Zhou Li, Chiny

Dla kaznodziei nie ma nic bardziej bolesnego niż duchowe zubożenie i brak tematu do głoszenia kazań. Widząc, że na spotkania przychodzi coraz mniej braci i sióstr, czułam się bezradna i wiele razy przychodziłam przed oblicze Pana, by szczerze się modlić i prosić Go o wzmocnienie wiary braci i sióstr. Mimo to kościół nadal pustoszał i nawet mnie ogarnęły słabość i zniechęcenie…

Pewnego dnia pracowałam w domu, gdy nagle pojawili się u mnie brat Wang i brat Lin. Zadowolona zaprosiłam ich do środka, a po wymianie uprzejmości brat Wang powiedział: „Siostro Zhou, jak tam twój stan duchowy?”. Westchnęłam i powiedziałam: „Nawet nie pytaj. Jestem słaba na duchu i nie mam o czym głosić w swoich kazaniach! Wszyscy bracia i siostry także są zniechęceni i słabi. Mało kto został jeszcze w kościele”. Brat Lin zapytał: „Siostro Zhou, czy wiesz, dlaczego nie masz o czym mówić w swoich kazaniach i dlaczego już prawie nikogo nie ma w kościele?”. Gdy tylko to powiedział, pomyślałam: „Tego właśnie chciałabym się dowiedzieć. Czy to możliwe, że naprawdę to wiedzą?”. Pośpiesznie spytałam więc: „Dlaczego?”. Brat Wang odrzekł: „Ponieważ Pan już powrócił. Stał się ciałem po raz drugi i wypowiada słowa oraz wykonuje nowe dzieło. Wielu braci i sióstr już przyjęło dzieło Boże w Wieku Królestwa i żyją w nurcie bieżącego dzieła Ducha Świętego. Ich stan cały czas się poprawia. Ci, którzy nie nadążają za nowym Bożym dziełem, utracili dzieło Ducha Świętego, i dlatego brak im słów, które mogliby głosić i stali się negatywni i słabi. Musimy się pośpieszyć, by nadążyć za Bożymi śladami”. Słysząc to, nagle przypomniałam sobie słowa mojego starszego współpracownika: „Jeśli ktoś mówi, że Bóg przyszedł, by wykonać nowe dzieło, i że wypowiedział nowe słowa, to odchodzi od Biblii, a odejście od Biblii to porzucenie wiary w Pana, apostazja”. Mając to na względzie, poważnym tonem stwierdziłam: „Czy starsi pracownicy kościoła nie powtarzają nam, że odejście od Biblii to brak wiary w Pana? Powinniście wszyscy wiedzieć, że odstępstwo od Biblii to zboczenie z drogi Pana. Jak śmiecie głosić mi takie rzeczy!”. Wstałam zdenerwowana, a brat Lin powiedział: „Siostro Zhou, nie martw się. Wiemy, że szczerze i żarliwie wierzysz w Boga. Dlatego mówimy ci o nowym Bożym dziele. Wierzymy w Pana od tak wielu lat! Czy od zawsze nie czekałaś na Jego powrót? A teraz Pan powrócił i wykonuje dzieło osądzania w dniach ostatecznych. To wspaniałe wieści. Musimy szukać prawdy i dogłębnie to zbadać, nie przegapić okazji, by przywitać Pana”. Nie czekając, aż brat Lin skończy, podniosłam rękę do góry i głośno mu przerwałam: „Przestań! Przestań! Nic już nie mów. Nie będę wierzyć w nic, co jest odstępstwem od Biblii. Zeszliście z drogi Pana, lecz ja muszę na niej pozostać”. Zobaczyli, że naprawdę ich nie słucham, więc nie mieli wyjścia i musieli sobie pójść. Przychodzili jeszcze później kilka razy, lecz zawsze ich ignorowałam.

Kiedyś brat Wang i brat Lin przyszli do mnie z dwiema siostrami, by głosić mi ewangelię. Tego dnia, przebierałam w domu fasolę, a mój mąż pracował w ogrodzie. Zobaczył ich i wpuścił do środka. Gdy tylko ich ujrzałam, serce zaczęło mi bić szybciej: dlaczego znów wrócili i tym razem sprowadzili posiłki? Cała czwórka weszła do domu, przywitali się ze mną i zaczęli rozmawiać z moim mężem. Byłam jeszcze bardziej zdenerwowana i pomyślałam sobie: „To, co głoszą, to odstępstwo do Biblii, więc muszę pilnować męża i nie mogę pozwolić, by dał się im oszukać!”. Chciałam ich od niego odciągnąć, ale bałam się, że to go zdenerwuje. Mogłam jedynie stać tam w milczeniu, ale w ogóle nie słuchałam tego, co mówili. Mój mąż natomiast słuchał i przytakiwał, nie mogąc powstrzymać się od wtrącania: „Tak! Zgadza się! No właśnie! Tak przecież jest! Świetnie to wyjaśniacie!”. Widząc, że przeciągnęli już mojego męża na swoją stronę, nagle wpadłam w gniew i wskazując na niego wybuchłam: „Co się zgadza? Jak dużo Biblii przeczytałeś? Od jak dawna wierzysz w Boga? Modliłeś się do Pana? Powtarzasz: »Tak! Zgadza się!«, ale ile z tego rozumiesz?”. Gdy wyrzuciłam to z siebie, w pokoju zapanowała cisza i wszyscy spoglądali po sobie. Mąż pośpiesznie powiedział do mnie: „Nie krzycz. Najpierw posłuchaj. Dla nas jest to dobre. Jeśli nie posłuchasz, to skąd będziesz wiedzieć, czy mamy rację, czy nie?”. Nerwowo przesypywałam w rękach fasolę, by zrobić jak najwięcej hałasu, i myślałam sobie: „Pozwolić ci słuchać? Nic nie usłyszysz! Już ja to zaraz zakończę!”. Ale moje głośne zachowanie wcale nie przeszkadzało mojemu mężowi wysłuchać ich omówienia. Wręcz przeciwnie, rozmawiał i śmiał się z nimi, a ich rozmowa wydawała się niezwykle harmonijna. Po jakiejś chwili mąż powiedział do mnie zadowolony: „Li! Pan już powrócił. Słowa tej książki to osobiste wypowiedzi Boga! To takie wspaniałe! Li, ugotuj nam coś dobrego!”. Zmierzyłam go tylko wzrokiem i nic nie odpowiedziałam. Później brat Lin zostawił mojemu mężowi jakieś kasety, książkę z hymnami i egzemplarz „Słowo ukazuje się w ciele”, a potem wyszedł. Nie mogłam już tego dłużej znieść i powiedziałam mężowi: „Starsi współpracownicy kościoła mówili nam tyle razy, że aby wierzyć w Boga, nie można odchodzić od Biblii, że odstępstwo od Biblii to odrzucenie wiary. Zapomniałeś? Dlaczego nie możesz im o tym przypomnieć?”. Mąż bez wahania odparł: „To, co mówią, nie jest odstępstwem od Biblii, lecz jest czymś wyższym i głębszym niż Biblia. Co więcej, nowe Boże dzieło, które szerzą jest, wypełnieniem słów Pana i proroctw z Księgi Objawienia. Po wysłuchaniu ich omówienia wyraźnie rozumiem wiele rzeczy w Biblii, których wcześniej nie pojmowałem. Ewangelia Boga Wszechmogącego, o której świadczą, to prawdziwa droga. Otwórz oczy i spójrz. W naszym kościele zostało już niewiele osób. Kościół opustoszał, a ty nadal nie chcesz zrezygnować z tego, co mówili starsi współpracownicy. Czyż to nie głupota? Lepiej się pospiesz i zbadaj ten temat”. Słysząc te słowa, wściekła odparłam: „A co ty tam wiesz? Odstępstwo do Biblii to zdrada Pana. Jeśli ty nie będziesz się trzymać Biblii, to ja na pewno!”.

Po tym wszystkim mój mąż codziennie, gdy tylko miał czas, czytał książkę zostawioną mu przez brata Lina „Słowo ukazuje się w ciele”. Pewnego dnia wstał w tym celu przed świtem. Zadziwiona usłyszałam, jak czyta: „Czyżbyś zapomniał (…)? Czy naprawdę zapomniałeś (…)?” (Jak Piotr poznał Jezusa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słysząc, że czyta na głos, byłam nieco zła i pomyślałam: „Tak wcześnie rano! Nie daje ludziom spać!”. Po chwili, usłyszałam ciche: „Który przed swoim ukrzyżowaniem rzekł do niego: »Nie jestem z tego świata i ty również nie jesteś z tego świata«” (Jak Piotr poznał Jezusa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dziwne! Dlaczego wspominają w tej książce o Panu Jezusie? Przesłyszałam się? A potem wyraźnie usłyszałam: „Czyżbyś zapomniał (…)? Czy naprawdę zapomniałeś (…)?” Słowa te poruszyły moje serce i nie mogłam już zasnąć. Zastanawiałam się: „Kto wypowiedział te słowa? Boże! Czy to Ty zadajesz mi to pytanie? Mam wrażenie, jakbyś to Ty kierował do mnie te słowa. Brzmią tak delikatnie! Muszę szybko wstać i zrobić śniadanie, a potem zobaczę, o czym jest mowa w tej książce. Muszę sprawdzić, czy jest to odstępstwo od Biblii oraz czy są to słowa Boga”.

Po śniadaniu, mąż znów poszedł czytać. A ja pomyślałam sobie: „Dlaczego mnie nie poprosił, żebym poczytała razem z nim? Stałam w drzwiach przez długi czas, ale on, z nosem w książce, nawet mnie nie zauważył. Chodziłam więc po kuchni tam i z powrotem, bardzo zaniepokojona. Naprawdę chciałam przeczytać, co tam jest napisane. Znów wetknęłam głowę do pokoju i zobaczyłam, że mąż nadal ma nos w książce. Chciałam wejść i też z nim poczytać, ale przecież bracia i siostry tyle razy przychodzili mi głosić, a ja zawsze odmawiałam, więc zastanawiałam się, czy mąż mnie nie skrytykuje, gdy nagle podejmę inicjatywę. Gdyby to zrobił, czułabym się bardzo zakłopotana, więc wróciłam do kuchni. Chodząc tam i z powrotem, przypomniałam sobie słowa, które mój mąż przeczytał na głos tego ranka, i jeszcze bardziej się zaniepokoiłam. Pomyślałam: „To nie wystarczy. Muszę tam wejść i zobaczyć, o czym jest ta książka”. Jednak gdy tylko doszłam do drzwi, znów się wycofałam. Byłam jak kot na rozżarzonych węglach — nie wiedziałam, co zrobić. W końcu postanowiłam: „Bóg chce, żebym przemówiła! Kto kazał mi odzywać się w ten sposób i nie słuchać rad męża?”. Spięłam się więc, zebrałam na odwagę i weszłam do pokoju, mówiąc niezdarnie: „Mogę poczytać z tobą?”. Mąż spojrzał na mnie i wyglądał na zaskoczonego, a potem zachwycony rzekł: „Chodź, oczywiście! Poczytajmy razem”. Bardzo mnie to wzruszyło. Mąż wcale mnie nie skrytykował, jak się tego spodziewałam! Moje niespokojne serce w końcu się odprężyło i z radością czytałam tę książkę wraz z moim mężem. Jednak słowa, które przeczytałam, różniły się od tego, co usłyszałam wcześnie rano! Gdy mój mąż wyszedł, szybko przekartkowałam książkę i nagle znalazłam to, czego szukałam. Szczęśliwa, przeczytałam to na głos: „Piotr był bardzo podbudowany słowami Jezusa, który przed swoim ukrzyżowaniem rzekł do niego: »Nie jestem z tego świata i ty również nie jesteś z tego świata«. Później, gdy Piotr bardzo cierpiał, Jezus mu przypomniał: »Piotrze, zapomniałeś? Nie jestem ze świata i tylko ze względu na Moje dzieło odszedłem wcześniej. Ty również nie jesteś ze świata, czy zapomniałeś? Powiedziałem ci dwa razy, nie pamiętasz?«. Piotr usłyszał Go i powiedział: »Nie zapomniałem!«. Jezus wtedy powiedział: »Kiedyś szczęśliwie byłeś ze Mną w niebie, przy Moim boku. Tęsknisz za Mną, a ja tęsknię za Tobą. Chociaż stworzenia nie są warte wzmianki w Moich oczach, jak mógłbym nie kochać kogoś, kto jest niewinny i godzien miłości? Zapomniałeś o Mojej obietnicy? Musisz przyjąć Moją misję na ziemi; musisz wypełnić zadanie, które tobie powierzyłem. Pewnego dnia na pewno doprowadzę cię do tego, byś był obok Mnie«” (Jak Piotr poznał Jezusa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Przeczytałam ten fragment kilka razy, a im dłużej czytałam, tym bardziej czułam, że te słowa nie są odstępstwem od Biblii. Były po prostu jaśniejsze i bardziej przejrzyste niż Biblia. Jednak moi starsi współpracownicy powiedzieli przecież: „Ten, kto szerzy przesłanie o Bogu, który przychodzi wykonać nowe dzieło, i o tym, że Bóg wypowiada nowe słowa, odchodzi od Biblii, a odstępstwo od Biblii to zejście z drogi Pana”. Ale ich słowa nie dają się uzgodnić się z faktami, prawda? Pomodliłam się w duszy: „Boże, co to wszystko znaczy? Proszę, oświeć mnie i prowadź, abym mogła zrozumieć Twoją wolę…”.

Później zobaczyłam, że słowa Boga Wszechmogącego mówią: „Od wielu lat tradycyjną praktyką religijną (w kręgu chrześcijaństwa, jednej z trzech głównych religii świata) jest czytanie Biblii; odstępstwo od Biblii nie jest wiarą w Pana; odstępstwo od Biblii jest heterodoksją i herezją, a nawet gdy ludzie czytają inne książki, ich podstawą musi być wykładnia Biblii. Oznacza to, że jeśli wierzysz w Pana, musisz czytać Biblię, a poza Biblią nie wolno ci otaczać czcią żadnej książki, która nie zawiera w sobie biblijnej wykładni. Jeśli bowiem tak robisz, zdradzasz Boga. Od kiedy istnieje Biblia, wiara ludzi w Pana jest wiarą w Biblię. Zamiast mówić, że ludzie wierzą w Pana, lepiej powiedzieć, że wierzą w Biblię; zamiast mówić, że zaczęli czytać Biblię, lepiej powiedzieć, że zaczęli wierzyć w Biblię, a zamiast mówić, że powrócili do Pana, lepiej byłoby powiedzieć, że powrócili do Biblii. Ludzie czczą zatem Biblię tak, jakby była Bogiem, tak jakby to była ich życiodajna krew, a jej utrata była równa utracie życia. Stawiają Biblię tak wysoko, jak Boga, a są nawet tacy, którzy umieszczają ją wyżej od Boga. Jeśli ludzie pozbawieni są działania Ducha Świętego, jeśli nie odczuwają obecności Boga, mogą żyć dalej, ale gdy tylko utracą Biblię lub utracą słynne rozdziały i powiedzenia z Biblii, jest tak, jakby stracili życie” (W odniesieniu do Biblii (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa naprawdę dotknęły mojego serca. Czyż nie mówiły właśnie o mnie? Wróciłam myślami do tego czasu, kiedy zaczęłam wierzyć w Pana, i zdałam sobie sprawę, że tak właśnie podtrzymywałam swoją wiarę. Traktowałam Biblię jako coś niezbędnego do życia. Gdy kończyłam ją czytać, zawsze odkładałam ją gdzieś wysoko, żeby dzieci jej nie dotknęły. Uznawałam Biblię za coś ponad wszystko inne i uważałam nawet, że odejście od Biblii jest równoznaczne ze zdradzeniem Pana. Czy był to błąd? Z sercem szukającym prawdy, czytałam dalej z „W odniesieniu do Biblii (1)” aż do „W odniesieniu do Biblii (4)”. Im dłużej czytałam, tym bardziej czułam się oświecona. Słowa Boga Wszechmogącego sprawiły, że wszystko zrozumiałam. Okazało się, że Biblia to tylko historyczny zapis Bożego dzieła i świadectwo dwóch pierwszych jego etapów. Tak jak Stary Testament opisuje dzieło wykonane przez Boga Jahwe od stworzenia świata do końca Wieku Prawa, Nowy Testament zdaje relację z dzieła Pana Jezusa w Wieku Łaski. Boże dzieło jest zawsze nowe, nigdy nie jest stare i zawsze postępuje do przodu. Teraz Bóg wykonuje nowe dzieło poza Biblią — dzieło Wieku Królestwa. Jest to ostatni etap Bożego dzieła zbawienia dla ludzkości. Od Wieku Prawa do Wieku Łaski, a potem do Wieku Królestwa w dniach ostatecznych — te trzy etapy są wykonywane przez jednego Boga. Lektura słów Boga Wszechmogącego zaskoczyła mnie i otworzyła mi oczy, więc napawałam się widokiem tych słów! Tak! Bóg jest niezwykle mądry i wszechmocny! Jakże mógłby ograniczyć się do dzieła opisanego w Biblii? Słowa Boga Wszechmogącego rzeczywiście przekonały mnie, że Boże słowa i dzieło dni ostatecznych wcale nie obalały Biblii, lecz raczej wynosiły i pogłębiały dzieło Wieku Prawa i Wieku Łaski, które opisane zostały w Biblii, a wszystko, co Bóg robi teraz, bardziej odpowiada obecnym potrzebom ludzi. Jeden z fragmentów Bożych słów mówi: „Musisz zrozumieć, dlaczego dzisiaj żąda się od ciebie, abyś nie czytał Biblii; dlaczego jest jeszcze jedno dzieło, odrębne od Biblii; dlaczego Bóg nie szuka nowszej, bardziej szczegółowej praktyki w Biblii, i dlaczego zamiast tego istnieje wspanialsze dzieło poza Biblią. Jest to wszystko, co powinniście rozumieć. Musisz znać różnicę między starym i nowym dziełem, a chociaż nie czytasz Biblii, musisz potrafić poddać ją drobiazgowej analizie. W przeciwnym bowiem razie nadal będziesz czcić Biblię i będzie ci trudno wejść w nowe dzieło i przejść nowe zmiany. Skoro jest wspanialsza droga, to po co zgłębiać tę płytką i przebrzmiałą? Skoro istnieją nowsze wypowiedzi, i nowsze dzieło, to po co żyć pośród starych historycznych zapisków? Te nowe wypowiedzi mogą zapewnić ci zaopatrzenie, co dowodzi, że jest to nowe dzieło; stare zapisy nie są w stanie cię nasycić ani zaspokoić twych bieżących potrzeb, co dowodzi, że są one historią, a nie dziełem dokonywanym tu i teraz. Najwspanialszą drogą jest najnowsze dzieło, a w obliczu istnienia nowego dzieła, bez względu na to, jak wzniosła była dawna droga, i tak jest ona tylko historią ludzkich rozmyślań i bez względu na jej wartość jako punktu odniesienia, i tak pozostaje ona starą drogą. Choć zapisana jest w »świętej księdze«, stara droga jest historią. Nowa droga natomiast jest teraźniejszością, mimo iż »święta księga« o niej nie wspomina. Droga ta może cię zbawić, a także może cię zmienić, gdyż jest to dzieło Ducha Świętego” (W odniesieniu do Biblii (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). W tym momencie nagle zobaczyłam światło i uświadomiłam sobie, dlaczego zawsze stałam na straży Biblii, a mimo to mojego ducha ogarniało coraz większe zniechęcenie, do tego stopnia, że nie miałam już o czym głosić. Zdałam sobie sprawę, że bracia i siostry też coraz bardziej słabli, aż w końcu przestali uczęszczać na spotkania, podczas gdy ci bracia i siostry, którzy przyjęli ewangelię królestwa Boga Wszechmogącego, byli pełni wiary. Bez względu na to, jak ich traktowałam, nigdy nie popadali w negatywizm ani się nie zniechęcali i ciągle przychodzili głosić mi ewangelię. Działo się tak dlatego, że trzymałam się minionego Bożego dzieła. Była to stara droga, która już dawno temu utraciła dzieło Ducha Świętego. Natomiast bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego przyjęli przywództwo nowego Bożego dzieła i otrzymali dzieło Ducha Świętego. Na tym polegała różnica pomiędzy nową i starą drogą! Taka była główna przyczyna upadku świata religijnego, podczas gdy Kościół Boga Wszechmogącego coraz lepiej prosperował! „Panie!” — modliłam się. „Teraz w końcu rozumiem, że naprawdę powróciłeś, dałeś nam nową drogę i na nowo zaopatrzyłeś nas w życie. Dziękuję Ci”.

W tym czasie targały mną emocje - miałam na zmianę albo dobre, albo złe samopoczucie. Cieszyłam się, że Bóg mnie nie porzucił, mimo że byłam taka zbuntowana i nieposłuszna, oraz że użył tego wyjątkowego sposobu, czyli głośnego czytania Bożego słowa przez mojego męża, abym mogła usłyszeć Boży głos. To naprawdę była Boża miłość do mnie i Jego zbawienie! Czułam się źle, ponieważ czekałam na powrót Pana przez wiele lat i nigdy nie dopuszczałam do siebie możliwości, że Go odrzucę, gdy przyjdzie i zapuka do mych drzwi. Owi bracia i siostry wielokrotnie zadawali sobie trud i przychodzili do mnie, by głosić mi ewangelię, lecz ja jedynie ich ignorowałam. Rozmawiali z moim mężem, a ja ich wyśmiewałam i celowo im przeszkadzałam… Gdy o tym myślałam, odczuwałam ból w sercu i nie mogłam powstrzymać płynących z mych oczu łez. Uklękłam przed Bogiem i pomodliłam się do Niego: „Boże Wszechmogący! Myliłam się. Przez tyle lat zawsze stałam na straży Biblii i uważałam, że odejście od niej to brak wiary w Boga. Traktowałam Biblię jak Boga i wielokrotnie odrzucałam Twoje nowe dzieło oraz Twoje przyjście. Byłam tak ślepa! Teraz jestem gotowa odłożyć Biblię, podążać za Twoim nowym dziełem i słuchać Twoich słów wypowiadanych w nowym wieku. Nigdy więcej nie będę do Ciebie wrogo nastawiona i nie chcę, by moje pojęcia i wyobrażenia zniszczyły mi całe życie. Boże! Pragnę powziąć postanowienie, by z Tobą współpracować i przyprowadzić tych ludzi z kościoła, którzy szczerze w Ciebie wierzą, z powrotem do Twojej rodziny, aby spłacić mój dług wobec Ciebie”.

7. Jak niemal zostałam panną głupią

Autorstwa Li Fang, Chiny

Jesienią 2002 roku siostra Zhao, należąca do mojego wyznania, Kościoła Prawdy, przyprowadziła do mojego domu swoją siostrzenicę, siostrę Wang, aby przekazać mi wspaniałą wiadomość o przyjściu Pana. Po kilku dniach czytania słów Boga Wszechmogącego i słuchania szczegółowych omówień siostry Wang, zrozumiałam, że od stworzenia świata aż do teraz Bóg wykonuje trzy etapy dzieła, aby zbawić ludzkość. Poznałam też inne prawdy, takie jak przyjęcie przez Boga innego imienia na każdym etapie Jego dzieła, znaczenie imienia Boga w każdym wieku, tajemnica Bożego wcielenia, itp. Te prawdy rzeczywiście otworzyły mi oczy i nie mogłam się nimi nacieszyć. Pomyślałam sobie: „Ta droga wydaje się jasna i zrozumiała, a Bóg Wszechmogący najprawdopodobniej jest Panem Jezusem, który powrócił, więc z pewnością powinnam skorzystać z tej szansy i przeczytać więcej słów Boga Wszechmogącego”. Przed wyjazdem siostra Wang zostawiła mi kilka książek zawierających Boże słowa. Kiedy tylko miałam czas w ciągu dnia, czytałam słowa Boga. Im dłużej je czytałam, tym bardziej uwielbiałam tę czynność i tym mocniej czułam, że są to rzeczywiście słowa Boga. Po trzech dniach ogarnął mnie niepokój. Pomyślałam: „Mój syn, który również jest wierzący, oraz wielu braci i sióstr w moim kościele wciąż nie słyszało tych wspaniałych wieści o powrocie Pana. Muszę szybko im o tym powiedzieć”.

Następnego dnia wcześnie rano poszłam do domu mojego syna. Powiedziałam mu z radością w głosie: „Ta książka jest świetna. Powinieneś jak najszybciej ją przeczytać”. Mój syn rzucił mi spojrzenie i zapytał: „Co to za książka? Wyglądasz na zachwyconą. Połóż ją tutaj, a przejrzę ją, jak znajdę chwilę czasu”. Pomyślałam, że skoro wszyscy wierzący czekają na powrót Pana, mój syn będzie szczęśliwy, gdy się dowie, że Pan już przybył.

Jednak przenigdy bym nie pomyślała, że trzy dni później mój syn pojawi się w moim domu wraz z sześcioma innymi osobami. Jedną z nich była pastorka Xia z mojego kościoła, a pozostali byli pastorami i kaznodziejami należącymi do wyznania mojego syna. Byłam nieco zdziwiona ich widokiem i nie mogłam zrozumieć, co jest grane: dlaczego tak wielu ludzi przyszło mnie zobaczyć. Pastor o nazwisku Li przez chwilę przyglądał mi się uważnie i z wyrazem troski na twarzy powiedział: „Moja droga, wszyscy wierzymy w Pana i stanowimy jedną wielką rodzinę. Twój syn mówi mi, że ktoś dał ci jakąś książkę, ale naprawdę nie powinnaś jej czytać. Teraz są dni ostateczne i Pan Jezus powiedział: »Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych« (Mt 24:23-24). Wierzymy, że te słowa Pana Jezusa oznaczają, iż każdy, kto mówi, iż Pan powrócił, jest oszustem, przed którym musimy się mieć na baczności i którego nie wolno nam słuchać. W tej chwili na całym świecie jedynie Błyskawica ze Wschodu publicznie niesie świadectwo o powrocie Pana, więc cokolwiek byś nie robiła, nie miej już z nimi nic wspólnego. Nie czytaj też żadnych książek Błyskawicy ze Wschodu. Ich droga różni się od naszej wiary, więc nie słuchaj ich. Nie rozumiesz Biblii zbyt dobrze i twoja postawa jest niedojrzała, więc łatwo Cię oszukać. My głosimy ewangelię od wielu lat i dobrze rozumiemy Biblię. Podróżowaliśmy po całych Chinach, dużo widzieliśmy i jesteśmy bardziej dojrzali życiowo. Przyszliśmy tu dziś specjalnie, aby cię uratować, więc musisz nam uwierzyć i starać się nie robić wszystkiego po swojemu”. Kiedy to usłyszałam, pomyślałam: „Ten pastor wydaje się martwić o mnie, a to, co powiedział, ma sens. Jestem stara, nieszczególnie wykształcona i niezbyt dobrze rozumiem Biblię. Z pewnością nie mam takiego rozeznania jak oni”. W tym momencie pastorka Xia powiedziała: „Jestem pastorką, a Pan powierzył mi zarządzanie Jego trzódką. Moim obowiązkiem jest więc upewnić się, że nie zboczysz z prawdziwej drogi. Jeśli nie będę opiekowała się trzodą Pana, nie będę w stanie rozliczyć się z Panem. Siostro, nie zadawaj się z innymi grupami takimi jak ta. Jeśli Błyskawica ze Wschodu cię nam wykradnie, wówczas wszystkie te lata, przez które wierzyłaś w Pana, zostaną zmarnowane!”. Patrząc na ich pełne napięcia twarze i słysząc poważny ton, którym do mnie mówili, poczułam się trochę przestraszona. Pomyślałam: „Zgadza się. Jeśli zbładzę, to czy nie zmarnuję tych wszystkich lat wiary?”. Ale potem pomyślałam: „Słowa w tej książce wydawały się tak dobre, tak słuszne. Ci pastorzy i kaznodzieje nie czytali słów Boga Wszechmogącego, skąd jak mogą mówić, że nie są one prawdziwą drogą?”. Odpowiedziałam im więc w następujący sposób: „Być może macie rację, kiedy to mówicie, ale to, co od nich usłyszałam, jest całkowicie zgodne ze słowami Pana w Biblii!”. Gdy to usłyszeli, zaczęli mówić jeden przez drugiego, wygadując takie mnóstwo rzeczy, które miały mnie przestraszyć, że aż zakręciło mi się w głowie, popadłam w oszołomienie i poczęły mną targać gwałtowne i sprzeczne emocje.. Siedziałam tam, nie będąc w stanie nic powiedzieć. Potem chcieli, żebym się z nimi pomodliła i bluźniła przeciw Błyskawicy ze Wschodu, ale nie zgodziłam się na to, więc ponownie zaczęli mnie zastraszać. W końcu mój syn powiedział: „Pozwólcie, że sam się tym zajmę”. Potem wyjął z szafki dwie książki z hymnami i kasety magnetofonowe „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”, a także książkę z Bożymi słowami zatytułowaną „Sąd rozpoczyna się od domu Bożego”, wręczył wszystko pastorowi i kazał mu zabrać to ze sobą.

Po ich odejściu byłam tak zdenerwowana, że nie byłam w stanie nawet zjeść obiadu, więc stanęłam przed obliczem Pana i pomodliłam się: „Panie Jezu, czy słowa tych pastorów są prawdą, czy nie? Wygląda na to, że autentycznie martwią się o moje życie. Czy nie zbłądzę w wierze, jeśli ich nie posłucham? Panie, jeśli naprawdę powróciłeś jako Bóg Wszechmogący, a ja Cię nie przyjmę, to czyż nie zamknę przed Tobą drzwi? Czyż nie byłabym wtedy po prostu jak jedna z panien głupich? Panie, czuję, że dzięki lekturze słów Boga Wszechmogącego przez tych kilka ostatnich dni mój duch zyskał wiele zaopatrzenia. Naprawdę i szczerze to czułam, ale czy aby nie byłam w błędzie? Teraz, gdy zabrali moje książki i kasety z hymnami, czuję się naprawdę smutna i nie wiem, co robić. Proszę, wskaż mi drogę...”. Po modlitwie nagle przypomniałam sobie, że siostra Wang dała mi jeszcze jedną księgę ze słowami Boga Wszechmogącego i poprosiła, abym schowała ją głęboko w szafie. Kiedy zdałam sobie sprawę, że wciąż mam tę książkę, poczułam się trochę lepiej. Ale potem pomyślałam o tym, co powiedzieli pastorzy, i wciąż nie wiedziałam, co robić. Czy powinnam przeczytać tę książkę, czy nie? Tej nocy prawie w ogóle nie spałam, a moje myśli trawił niepokój. Raz po raz we łzach modliłam się do Boga …

Następnego dnia rano mój syn przyjechał zabrać mnie na spotkanie w moim byłym kościele. Byłam bardzo niezdecydowana, ale mój syn zaciągnął mnie tam, a nawet powiedział pastorce, że zostałam wykradziona przez Błyskawicę ze Wschodu i poprosił ją, aby zrobiła wszystko, co w jej mocy, żeby przekonać mnie do pozostania w kościele. W jednej chwili pastorka i wszyscy bracia i siostry otoczyli mnie. Pastorka chwyciła mnie za rękę i łagodnym głosem powiedziała: „Moja droga, rób co chcesz, ale nie słuchaj cudzych nauk. Jeśli zaczniesz wierzyć nie w to, w co trzeba, wówczas kiedy Pan przyjdzie, by pochwycić kongregacje, ty pozostaniesz w tyle, prawda? Twoja postawa jest niedojrzała, więc jeśli ktoś da ci jakąkolwiek książkę do przeczytania, lepiej najpierw nas zapytaj, co zrobić. Sprawdzimy ją dla ciebie…”. Bracia i siostry również próbowali mnie przekonać, żebym została w kościele, a ich „miłość” poruszyła mnie do łez. Kiedy zobaczyli, jak jestem wzruszona, raz jeszcze stwierdzili: „Jeśli ktoś z Błyskawicy ze Wschodu ponownie cię odwiedzi, nie wpuszczaj go. Nie zadawaj się z nimi już więcej!” Skinęłam głową.

Zaledwie kilka dni później ponownie odwiedziła mnie siostra Wang. Powiedziałam jej: „Pastorka przeczytała mi ten ustęp Biblii: »Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych« (Mt 24:23-24). W dniach ostatecznych pojawią się fałszywi Chrystusowie, a każdy, kto mówi, że Pan powrócił, jest oszustem. Nie rozumiem Biblii, a moja postawa jest niedojrzała, więc łatwo mnie wprowadzić w błąd. Nie odważę się słuchać o żadnej innej drodze, więc nie wpuszczę cię do domu. Nie przychodź tu więcej”. Siostra Wang powiedziała z wielką powagą: „Pan Jezus powiedział to, aby upewnić się, że będziemy mieć się na baczności przed fałszywymi Chrystusami w dniach ostatecznych, ale nie chciał, abyśmy tym samym odwrócili się od Chrystusa. Jeśli istnieją fałszywi Chrystusowie, to dzieje się tak dlatego, że pojawił się już prawdziwy Chrystus, ponieważ bez prawdziwego Chrystusa oszuści nie mają kogo naśladować. Te słowa Pana Jezusa mówią nam, że musimy nauczyć się rozróżniać; nie mówią, że powinniśmy odmawiać słuchania ewangelii o powrocie Pana tylko dlatego, że w dniach ostatecznych pojawią się fałszywi Chrystusowie. W przeciwnym razie, jak mielibyśmy powitać powrót Pana? W rzeczywistości Pan Jezus opisał już w jasny sposób cechy fałszywych Chrystusów. Najważniejsze z nich to czynienie znaków, dokonywanie cudów, uzdrawianie chorych, wypędzanie demonów i naśladowanie dzieła, które Pan Jezus już wykonał, a wszystko po to, aby oszukać ludzi. Tak więc w dniach ostatecznych każdy, kto podszywa się pod Pana Jezusa, aby głosić drogę żalu za grzechy, i kto może uczynić kilka prostych znaków lub uzdrawiać chorych i wypędzać demony, jest fałszywym Chrystusem. Bóg Wszechmogący, który jest Panem Jezusem powracającym w ciele w dniach ostatecznych, nie powtarza dzieła, które Jezus już wykonał, lecz wykonuje nowe dzieło oparte na fundamencie Jezusowego dzieła odkupienia. Bóg Wszechmogący zakończył Wiek Łaski i zapoczątkował Wiek Królestwa. Wyraża On prawdy oraz wykonuje etap dzieła osądzania i obmywania ludzkości. Bóg Wszechmogący w pełni zbawi tych wszystkich ludzi, którzy zostali odkupieni, ale wciąż żyją w grzechu, a uczyni to, zrywając kajdany ich grzesznej natury i uwalniając ich od mrocznego wpływu szatana. Następnie zabierze ludzkość do jej wspaniałego miejsca przeznaczenia. Tylko sam Bóg może wykonać to dzieło – żaden fałszywy Chrystus tego nie potrafi”. Chociaż to, co mówiła siostra, wydawało się rozsądne, słowa pastorów wciąż kotłowały mi się w głowie. Mój umysł był wzburzony, nie mogłam się skupić i nie chciałam dłużej słuchać jej wyjaśnień. Żeby się od niej uwolnić, skłamałam, że muszę coś załatwić u sąsiada. Później siostra Wang wielokrotnie do mnie przychodziła, ale zawsze jej unikałam. Mój sąsiad powiedział do mnie: „Ona nie wygląda na złego człowieka. Czego się boisz?”. W głębi serca wiedziałam, że siostra Wang była dobrą osobą, ale ponieważ moja postawa była niedojrzała, bałam się, że uwierzę nie w to, w co należy.

Gdy ponownie poszłam na spotkanie w moim byłym kościele, usłyszałam pastorów, którzy w kazaniach wciąż mówili to samo, co wcześniej. Zawsze opowiadali o tym, jak wystrzegać się Błyskawicy ze Wschodu, o darowiznach dla kościoła lub powtarzali stare banały o tym, ile napracowali się i nacierpieli dla Pana i jak wielką łaską Pana się cieszyli... Nie potrafili powiedzieć absolutnie niczego, w czym byłoby jakieś nowe światło. Słuchanie ich szybko mi się znudziło i zaczęłam przysypiać. Pewnego razu przyszedł wygłosić kazanie brat z innego kościoła, ale i on mówił o tym samym: czego to nie robił, aby wykonać dzieło Pana, ile wycierpiał, ilu ludzi nawrócił, głosząc ewangelię, i ile kościołów założył. Po prostu się przechwalał. Słuchanie go sprawiło, że poczułam się bardzo nieswojo i doszłam do wniosku, że nie niósł świadectwa o Panu, lecz niósł świadectwo o sobie. Przy innej okazji właśnie przybyłam na miejsce spotkania, gdy jedna z sióstr powiedziała do mnie: „Dzisiaj kazanie wygłosi dwudziestoparoletnia studentka teologii”. Bardzo mnie to ucieszyło i powiedziałam sobie, że tym razem będę słuchać szczególnie uważnie, ponieważ na pewno wygłosi lepsze kazanie niż nasi pastorzy. Ale studentka rozpoczęła kazanie od tego, jak chronić się przed Błyskawicą ze Wschodu, a potem opowiedziała o tym, jak zrezygnowała z normalnych studiów w wieku szesnastu lat, aby wstąpić do seminarium i studiować teologię, jak cierpiała pracując w strugach deszczu na otwartej przestrzeni i ile miejsc odwiedziła… Im dłużej jej słuchałam, tym bardziej miałam tego dość. Pomyślałam sobie: „To wszystko tylko stare wino w nowych butelkach! Dlaczego ciągle powtarzają tę samą nudną śpiewkę? Wszystko to nie ma nic wspólnego z ich doświadczeniem ani ze znajomością słów Pana, ani też nie wskazuje nam kierunku w podążaniu drogą Pana, praktykowaniu Jego słów i wchodzeniu w nie”. Już ponad miesiąc ponownie uczęszczam na te spotkania, ale nic dzięki nim nie zyskałam. Im dłużej słuchałam tych kazań, tym bardziej mój duch usychał i myślałam, że umrę z duchowego pragnienia i głodu, jeśli dalej moja wiara będzie tak wyglądać. Dokąd mam pójść, by znaleźć trochę życia? Im więcej o tym myślałam, tym bardziej byłam przygnębiona.

Po spotkaniu wróciłam do domu z ciężkim sercem. Pomyślałam o książce „Sąd rozpoczyna się od domu Bożego”, którą dała mi siostra Wang. W książce tej napisano, że ludzie nie powinni być aroganccy i nie powinni się wywyższać, ale powinni wywyższać Boga i czcić Jego wspaniałość. Tymczasem wszyscy ci kaznodzieje nieśli świadectwo o sobie, czcili przede wszystkim siebie i nakłaniali innych, by ich podziwiali i ubóstwiali. Wydawało mi się, że to, co napisano w tej książce, było prawdą! Tego wieczoru, kiedy byłam sama w domu, wyjęłam zatem egzemplarz „Sąd rozpoczyna się od domu Bożego” i przeczytałam trochę. Im więcej czytałam, tym bardziej moje serce rosło i naprawdę czułam, że te słowa mogą być dla mnie życiowym pokarmem. Zastanawiałam się, dlaczego nasz pastor nie pozwala nam czytać tak dobrej książki. Nasz pastor często mówił, że jest odpowiedzialny za nasze życie, a jednak w swoich kazaniach potrafił tylko nieść świadectwo o sobie. Nigdy nie powiedział nam, jak zyskać życie. Przypomniał mi się czas, kiedy byłam bardzo słaba i nie chciałam chodzić na spotkania w kościele. Pastor nigdy mnie nie odwiedził ani nie zaoferował mi wsparcia. Dlaczego więc gdy tylko zaczęłam czerpać pokarm duchowy z czytania słów Boga Wszechmogącego, od razu przyszedł i zaciągnął mnie z powrotem do mojego starego kościoła, żebym słuchała, jak powtarzają w kółko te same banały? Nie na tym polega branie odpowiedzialności za moje życie! Nagle uświadomiłam sobie, jak bardzo się myliłam, i gorzko się obwiniałam: słowa Boga Wszechmogącego potrafiły zaopatrzyć mnie w życie, a to oznacza, że ​​najprawdopodobniej pochodzą od Boga. Jak mogłam być tak głupia i ślepa, żeby uwierzyć w to, co powiedział pastor, i zrezygnować ze zgłębiania prawdziwej drogi? Pomyślałam również o tym, że siostra Wang zawsze udzielała mi troskliwego wsparcia i niosła mi świadectwo o Bożym dziele dni ostatecznych, abym miała szansę dostąpić Bożego zbawienia dni ostatecznych. A jednak ja nie byłam wcale miła dla siostry Wang, a nawet wielokrotnie jej unikałam. Nie powinnam była traktować jej jak wroga. Kiedy o tym pomyślałam, zrobiło mi się bardzo smutno. Stanęłam więc przed obliczem Pana i ze łzami skruchy w oczach odmówiłam modlitwę: „Panie, potraktowałam tę siostrę, która przyniosła mi księgę Bożych słów, jak wroga i odwróciłam się od niej. Nie tylko odwróciłam się od pewnej konkretnej osoby, ale w rzeczywistości odrzuciłam Twoje zbawienie! Panie, teraz wiem, że nie powinnam była słuchać tych pastorów i rezygnować ze zgłębiania Bożego dzieła dni ostatecznych. Chcę okazać skruchę przed Twoim obliczem, ale nie wiem, jak znaleźć siostrę Wang. Proszę, pomóż mi…”. Pomodliwszy się, znów wzięłam książkę i czytałam ją do późna w nocy. Im dłużej czytałam, tym bardziej czułam, że jej treść jest dobra, i tym bardziej zaczęłam gardzić pastorami za to, że zabronili mi czytać słowa Boga Wszechmogącego.

Jakże jestem wdzięczna Panu za wysłuchanie mojej modlitwy! Następnego dnia w południe, kiedy jadłam obiad, siostra Wang przyszła do mojego domu. Opowiedziałam jej o wszystkim, co się wydarzyło, odkąd ją ostatnio widziałam. Kiedy usłyszała, że nie jestem w stanie znaleźć w religii duchowego wsparcia, przeczytała mi fragment słów Boga Wszechmogącego: „Bóg doprowadzi do zaistnienia tego faktu: sprawi, że wszyscy ludzie w całym wszechświecie staną przed Nim i będą czcić Boga na ziemi, a Jego praca w innych miejscach ustanie, a ludzie będą zmuszeni szukać prawdziwej drogi. Będzie tak, jak z Józefem: wszyscy przyszli do niego po pożywienie i pokłonili się mu, bo miał żywność. Aby uniknąć głodu, ludzie będą zmuszeni szukać prawdziwej drogi. Cała społeczność religijna będzie cierpieć poważny głód, a tylko dzisiejszy Bóg jest źródłem żywej wody, posiadającej stale płynące źródło dostarczone człowiekowi dla przyjemności, i ludzie przyjdą i będą na Nim polegać” (Nadeszło Tysiącletnie Królestwo, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Potem siostra omówiła dla mnie ten fragment: „Bóg jest źródłem żywej wody i tylko Bóg może zapewnić ludziom życie. Kiedy ludzie odchodzą od Boga, wszystko ciemnieje i usycha, jak gałąź, która oderwała się od pnia drzewa. W naszej wierze w Boga musimy pilnie podążać śladami Baranka, akceptować obecne dzieło Boga i stawać przed Jego obliczem, ponieważ tylko wtedy możemy uzyskać dzieło Ducha Świętego oraz pokarm i zaopatrzenie w Bożą wodę życia. Dlaczego nie możemy czerpać pokarmu ze słuchania tych pastorów i starszych w ramach religii? Istnieją dwa powody tego stanu rzeczy. Pierwszym jest to, że ci pastorzy i starsi nie przestrzegają przykazań Pana i nie wcielają Jego słów w życie. Nie mają prawdziwego życiowego doświadczenia i nie mają prawdziwej wiedzy o Bogu, a tym bardziej nie mają bojaźni Bożej w sercu. W ogóle nie wywyższają Boga ani nie niosą o Nim świadectwa w swojej pracy i kaznodziejstwie. Zawsze tylko się przechwalają i niosą świadectwo o sobie. Całkowicie zboczywszy z drogi Pana, zamienili się w typowych fałszywych pasterzy, którzy zwodzą ludzi. Dlatego Duch Święty nienawidzi ich i odrzuca oraz nigdy nie udziela im swojego oświecenia ani przewodnictwa. Taki jest główny powód, dla którego wspólnota religijna jest tak przetrzebiona i pogrążona w smutku. Drugim powodem jest to, że Pan Jezus już powrócił, aby wykonywać dzieło nowego wieku. Dzieło wykonywane przez Ducha Świętego na ludziach Wieku Łaski jest już wstrzymane, a obecnie dokonywane jest na grupie ludzi, którzy nadążają za nowym dziełem Boga. Ale pastorzy i starsi wcale nie zgłębiają nowego dzieła Boga, nie podążają śladami Boga ani nie akceptują Jego przywództwa. Przeciwnie, szaleńczo przeciwstawiają się jedynie dziełu Boga w dniach ostatecznych i potępiają je oraz oczerniają Boga Wszechmogącego, Chrystusa dni ostatecznych, i bluźnią przeciw Niemu. Robią wszystko, co w ich mocy, aby uniemożliwić wierzącym zgłębianie prawdziwej drogi i powrót do Boga, stając się w ten sposób podobni do faryzeuszy, którzy przybili Pana do krzyża. Zostali już potępieni i wyeliminowani przez Boga, więc nie ma mowy, aby Duch Święty mógł na nich działać. Jeśli więc chcemy otrzymać pokarm dla życia, musimy nadążać za obecnym dziełem Ducha Świętego, przyjąć słowa, które Bóg obecnie wyraża, oraz zaakceptować przywództwo, zaopatrzenie i kierownictwo Boga Wszechmogącego, Chrystusa dni ostatecznych. To dla nas jest jedyny sposób, aby zyskać prawdę i życie. Tak oto wypełniają się słowa Pana Jezusa: »Ja jestem drogą, prawdą i życiem« (J 14:6). »Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu« (J 4:14)”.

Po wysłuchaniu omówienia siostry Wang na temat słów Boga, nagle zdałam sobie sprawę, dlaczego pastorzy, starsi i studenci teologii nie mieli nic wartościowego do głoszenia: nie posiadają oni prawdy! Opierają się Bogu, a Duch Święty opuścił ich dawno temu. Kiedy nauczają, mogą polegać jedynie na wiedzy intelektualnej, ale nie mają oświecenia Ducha Świętego i dlatego ich nauczanie nikomu nie przynosi pożytku. Wciąż było jednak coś, czego nie rozumiałam, więc zapytałam siostrę Wang: „Wszyscy ci pastorzy i starsi mówią, że bardzo dobrze znają Biblię, że chodzili do seminarium i mają w sobie dużo życia. Nie rozumiem tak dobrze Biblii i wierzyłam, że naprawdę byli w życiu bardziej dojrzali ode mnie, dlatego ich słuchałam. Teraz zatem nie potrafię rozstrzygnąć, czy naprawdę mają dużo życia, czy nie. Siostro, czy myślisz, że oni naprawdę mają dużo życia?”. Siostra Wang odpowiedziała: „Nikt nie może sam świadczyć o tym, że ma w sobie życie. Wszystko to rozstrzyga się stosownie do słów Boga. Co to znaczy mieć w sobie życie? Jak konkretnie powinno się to przejawiać? Pan Jezus powiedział: »Ja jestem drogą, prawdą i życiem« (J 14:6). A Bóg Wszechmogący mówi: »Posiadanie rzeczywistości nie objawia się w tym, co mówisz, lecz na tym, co urzeczywistniasz swoim życiem. Dopiero gdy słowa Boga staną się twoim życiem i będziesz je wyrażać naturalnie, można będzie powiedzieć, że masz rzeczywistość i tylko wtedy będzie można cię zaliczyć do grona tych, którzy osiągnęli prawdziwe zrozumienie i rzeczywistą postawę. Musisz być gotowy na bycie poddawanym badaniu przez długi czas i mieć zdolność urzeczywistniania podobieństwa wymaganego przez Boga. To nie może być pozerstwo, to musi płynąć z ciebie naturalnie. Tylko wtedy będziesz naprawdę posiadać rzeczywistość i tylko wtedy zyskasz życie« (Tylko wprowadzanie prawdy w życie jest posiadaniem rzeczywistości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Dlaczego mówi się, że wielu ludzi nie ma życia? Bo nie znają Boga i dlatego mówi się, że nie mają Boga w sercach i nie mają życia« (Tylko ci, którzy znają Boga, mogą nieść o Nim świadectwo, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Ze słów Boga wynika, że Chrystus jest prawdą, drogą i życiem. Prawda może pełnić rolę życia ludzi, więc zyskanie prawdy jest tym samym, co zyskanie życia, a posiadanie życia wskazuje, że ktoś zyskał prawdę i zna Boga. Ktoś, kto nie rozumie prawdy i nie zna Boga, nie będzie miał serca, które boi się Boga, i nie będzie w stanie urzeczywistniać Bożych słów. Oznacza to, że nie ma on życia. Jeśli ktoś nie ma słów Boga jako swojego życia, to nadal będzie żył truciznami szatana, które w nim tkwią. Taki ktoś często ujawnia swoje skażone skłonności - arogancję, zarozumiałość, samolubstwo, podłość, perfidię, przebiegłość i tak dalej. I nawet jeśli wierzy w Boga, wciąż nie potrafi bać się Boga i unikać zła. Często kłamie, oszukuje, popełnia grzechy i przeciwstawia się Bogu. Jak w ogóle można by nazwać kogoś takiego człowiekiem, który ma w sobie życie? Jeśli tacy ludzie mówią, że mają w sobie życie, to jest to to samo cielesne, szatańskie życie, które jest pełne skażonych skłonności sprzeciwiających się Bogu, a nie nowe życie, które bierze się z doświadczania słów Boga i pozyskiwania prawdy. A zatem choć pastorzy i starsi mogą być zaznajomieni z Biblią i posiadać wiedzę na temat Biblii i teorii teologicznych, nie oznacza to, że znają Boga i boją się Boga oraz że rozumieją prawdę i jest w nich obecne dzieło Ducha Świętego. I z pewnością nie oznacza to, że praktykują słowa Pana lub są Mu posłuszni. Zamiast tego widzimy, że zazwyczaj wywyższają się, niosą świadectwo o sobie samych i na ogół starają się zachęcić wiernych, by to im oddawali cześć. Tym, co ujawniają i urzeczywistniają, jest szatańskość – bycie aroganckim i zarozumiałym, brak bojaźni Bożej i obłuda mająca na celu oszukiwanie ludzi. Ani w swojej pracy, ani w nauczaniu nie potrafią mówić o prawdziwej znajomości słów Pana ani o praktycznym doświadczeniu, które byłoby pożyteczne dla innych ludzi. Bez względu na to, ile lat będziesz ich słuchać, nigdy nie zrozumiesz żadnej prawdy, a twoje życie nigdy nie wzrośnie. Nie mają wiedzy o Bogu ani o Jego dziele, a kiedy Bóg powraca w ciele w dniach ostatecznych, aby wyrazić prawdy i dokonać swojego dzieła osądzania, szaleńczo przeciwstawiają się Mu, potępiają Go i bluźnią przeciw Niemu bez cienia bojaźni Bożej w sercu. Jakiego rodzaju życie mają w sobie? Mają wyłącznie życie szatana. Są jak faryzeusze, którzy dobrze znali Biblię i myśleli, że szczerze wierzą w Boga i mają życie, ale nie znali Boga, a nawet przeciwstawiali się Mu, potępiali Go i przybili do krzyża. Ukazuje nam to, że sama znajomość Biblii nie oznacza jeszcze, że ktoś ma prawdę i życie. Jedynymi ludźmi, którzy mają życie w sobie, są ci, którzy rozumieją i praktykują prawdę oraz znają Boga, mają serce pełne bojaźni Bożej i potrafią żyć według Jego słów. Ci pastorzy i starsi mówią, że mają dużo życia w sobie, ale to tylko oszukiwanie wierzących i samych siebie”.

Po wysłuchaniu słów Boga Wszechmogącego i omówienia siostry Wang wszystko stało się dla mnie zupełnie jasne: fakt, że ktoś dobrze zna Biblię i potrafi ją objaśniać, nie oznacza, że rozumie prawdę, zna Boga lub ma w sobie życie. Kiedyś myślałam, że zarówno ludzie na wysokich stanowiskach, jak i ci, którzy studiowali teologię bądź posiadają wiedzę biblijną, mają wiele życia w sobie. Ale teraz widzę, że mój punkt widzenia był całkowicie absurdalny. Wygląda na to, że ludzie, którzy nie mają prawdy, nie potrafią rozróżniać i dlatego łatwo ich oszukać. Potem zapytałam siostrę Wang: „Bóg Wszechmogący mówi tak dobrze. Wystarczy, że uważnie przeczytamy Jego słowa, a zdamy sobie sprawę, że są to słowa Boga i Jego głos. Jak to zatem możliwe, że pastorzy i starsi tego nie akceptują, a nawet robią wszystko, co w ich mocy, aby stawiać Mu opór i Go potępić?”. Siostra Wang odpowiedziała: „Teraz, w dniach ostatecznych, Bóg Wszechmogący przybył i wyraził wszystkie prawdy niezbędne do obmycia i zbawienia skażonej ludzkości. Prawdy te są drogą życia wiecznego, którą Bóg nas obdarzył. O ile tylko ludzie będą z powagą czytać słowa Boga, sami przyznają, że słowa te są drogą, prawdą i życiem, a także fundamentem i przewodnikiem przetrwania ludzkości. Jest to fakt. Chociaż większość pastorów i starszych opiera się Bożemu dziełu dni ostatecznych i potępia je, a także próbuje powstrzymać ludzi przed czytaniem słów Boga Wszechmogącego, nie oznacza to, że nie słyszą oni tkwiącej w nich mocy i autorytetu. Niektórzy pastorzy i starsi nie potrafią głosić niczego pożytecznego, dlatego kradną słowa Boga Wszechmogącego i głoszą je swoim kongregacjom, twierdząc, że owe słowa są oświeceniem, które ofiarował im Duch Święty. Ale dlaczego wciąż szaleńczo opierają się Bogu Wszechmogącemu i potępiają Go? Ma to związek z ich naturą i istotą, którą jest nienawiść do prawdy. Jeśli przypomnimy sobie czasy, kiedy Pan Jezus po raz pierwszy zaczął wykonywać swoje dzieło, to zobaczymy, że uczynił wiele cudów, takich jak wskrzeszenie Łazarza i nakarmienie pięciu tysięcy ludzi pięcioma bochenkami chleba i dwiema rybami. Cuda te były niezwykle zadziwiające dla ludzi w całej Judei. Tak więc wielu zwykłych ludzi w tamtych czasach rozpoznało po słowach i dziele Pana, że ​​był on nadchodzącym Mesjaszem. Ale przywódcy żydowscy nie przyjęli Pana Jezusa, a zamiast tego sprzeciwiali się Mu i potępili Go, a ostatecznie w zmowie z rzymską władzą ukrzyżowali Pana. Dlaczego tak się stało? Czy dlatego, że nie słyszeli autorytetu i mocy w słowach Pana Jezusa? Nie! Stało się tak, ponieważ widzieli, że coraz więcej ludzi przyjmuje drogę Pana Jezusa. Bali się, że jeśli wszyscy zwykli ludzie uwierzą w Pana Jezusa, wówczas nikt nie pójdzie za nimi i nie będzie ich czcić, a oni stracą swój status i źródło utrzymania. Doskonale wiedzieli, że Pan Jezus był Bogiem, a jednak celowo stawiali Mu opór; obnażyło to ich istotę antychrysta, która sprzeciwiała się Bogu i nienawidziła prawdy. Pan Jezus gorzko zgromił ich, gdy powiedział: »Lecz teraz usiłujecie mnie zabić, człowieka, który wam mówił prawdę, którą słyszał od Boga« (J 8:40). »Dlaczego nie pojmujecie tego, co mówię? Dlatego że nie możecie słuchać mojego słowa. Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy« (J 8:43-44). W dzisiejszych czasach słowa Boga Wszechmogącego niezwykle wyraźnie ujawniają naturę i istotę obecnych przywódców wspólnoty religijnej. Bóg Wszechmogący powiedział: »Ci, którzy czytają Biblię w wielkich kościołach, codziennie recytują Biblię, ale żaden z nich nie rozumie celu Bożego dzieła. Ani jeden z nich nie jest w stanie poznać Boga, a ponadto ani jeden nie jest w zgodzie z sercem Bożym. Wszyscy są bezwartościowymi, nikczemnymi ludźmi, każdy z nich się wywyższa, by uczyć o Bogu. Chociaż ostentacyjnie posługują się imieniem Boga, to świadomie sprzeciwiają się Mu. Chociaż nazywają się wierzącymi w Boga, są to ci, którzy jedzą ciało i piją krew ludzką. Wszyscy tacy ludzie to diabły, które pożerają duszę człowieka, główne demony, które celowo stają na drodze tym, którzy starają się wejść na właściwą ścieżkę, i kłody pod nogami utrudniające wędrówkę tym, którzy szukają Boga. Przecież mają „mocne ciało”, więc skąd ich naśladowcy mają wiedzieć, że są antychrystami, którzy prowadzą człowieka przeciwko Bogu? Skąd mają wiedzieć, że są oni żywymi diabłami, które wyszukują dusze do pożarcia?« (Wszyscy ludzie, którzy nie znają Boga, są tymi, którzy sprzeciwiają się Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Ci przywódcy wspólnoty religijnej są jak dawni faryzeusze: chociaż dobrze znają Biblię, absolutnie nic nie wiedzą o Bożym dziele. Widzą, że słowa Boga Wszechmogącego są przyjmowane przez coraz większą liczbę ludzi, którzy tęsknią za ukazaniem się Boga i szukają Go, i obawiają się, że jeśli wszyscy uwierzą w Boga Wszechmogącego, nikt już nie będzie za nimi podążał ani nie przekaże im pieniędzy. Aby więc chronić swój status i źródło utrzymania, pod pretekstem bycia lojalnym wobec Pana i chronienia Jego trzody, wymyślają najprzeróżniejsze nikczemne plotki, aby szaleńczo przeciwstawiać się Bożemu dziełu dni ostatecznych i potępiać je, a także robią wszystko, co w ich mocy, aby uniemożliwić wiernym szukanie i zgłębianie prawdziwej drogi. Widzimy zatem, że przywódcy religijni są w rzeczywistości faryzeuszami, którzy brzydzą się prawdą i nienawidzą jej. Są żywymi demonami, które pożerają ludzkie dusze, i są antychrystami obnażonymi przez Boże dzieło dni ostatecznych”.

Po wysłuchaniu słów Boga i omówienia siostry nagle ujrzałam światło. Kiwnęłam głową kilka razy i powiedziałam: „Teraz w końcu rozumiem, dlaczego ci pastorzy i starsi, słysząc, że są ludzie niosący świadectwo o powrocie Boga, nie szukają go ani nie zgłębiają, ale zamiast tego uporczywie potępiają Boga. Teraz rozumiem, dlaczego ci pastorzy i starsi głośno twierdzą, że mnie chronią i że martwią się o moje życie, podczas gdy w rzeczywistości robią wszystko, co w ich mocy, aby mnie powstrzymać i uniemożliwić mi czytanie Bożych słów i otrzymywanie życiowego pokarmu od Boga. A wszystko przez to,, że wszelkie ich działania mają na celu ochronę ich własnych interesów. Obawiają się, że jeśli ludzie zaczną podążać za Bogiem Wszechmogącym, to nie będą słuchać ich kazań ani przekazywać im pieniędzy, dlatego uniemożliwiają ludziom zgłębianie prawdziwej drogi. Naprawdę są nikczemni i omal nie pozbawili mnie prawie szansy na dostąpienie prawdziwego zbawienia. Teraz, gdy mam już lepsze rozeznanie, nie chcę mieć z nimi nic wspólnego. Bez względu na to, jak będą mi przeszkadzać, będę stanowczo podążała za Bogiem Wszechmogącym”. Potem już nigdy nie poszłam na żadne spotkanie w moim starym kościele.

Wkrótce potem do mojego domu przyszło dwoje kaznodziei z mojego starego kościoła. Jeden z nich, o nazwisku Zhang, powiedział do mnie: „Moja droga, dlaczego nie byłaś na spotkaniach? Czy ponownie kontaktowałaś się z ludźmi należącymi do Błyskawicy ze Wschodu? Rób, co chcesz, tylko nie przechodź na ich wiarę. Jeśli wybierzesz ich wiarę, będziesz zgubiona!”. Stanowczym głosem odpowiedziałam: „Nie zyskałam nic z uczestnictwa w niedawnych spotkaniach z tobą, mojego ducha ogarniała coraz większa ciemność i nie byłam w stanie czuć obecności Pana. Ale odkąd zaczęłam czytać słowa Boga Wszechmogącego, czuję się podniesiona na duchu i zaczynam teraz rozumieć prawdy, a moje życie zyskało duchowy pokarm Czuję, że Bóg jest ze mną i że Duch Święty działa we mnie. Teraz jestem pewna, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, i że prawdy wyrażone przez Boga Wszechmogącego rzeczywiście są wodą życia. Tylko słowa Boga Wszechmogącego mogą zapewnić mi pożywienie i pójdę właśnie tam, gdzie mogę zyskać życie”. Druga z nich, pastorka Song, powiedziała wtedy: „Martwimy się o ciebie. Martwimy się, że zboczysz z właściwej drogi. Jesteś niedojrzała życiowo…”. Powiedziałam jej: „Mogę być niedojrzała życiowo, ale Bóg i tak mnie poprowadzi. Dzięki za troskę, ale powinniście pomyśleć o własnym życiu. Moje życie jest w rękach Boga…”. Gdy usłyszeli, co miałam do powiedzenia, wyszli poirytowani. Patrząc, jak znikają w oddali, poczułam ogromną ulgę, jakiej nigdy przedtem nie doświadczyłam. Potem wrócili jeszcze dwa razy, ale widząc, że ich napomnienia w ogóle na mnie nie działają, nie pokazali się już nigdy więcej. Dzięki przewodnictwu Boga przejrzałam nikczemne intencje i prawdziwe oblicze tych przywódców religijnych oraz sztuczki szatana i znalazłam wyjście z zamętu i drogę powrotną do Boga. Jestem teraz zaopatrywana w wodę życia i zawsze będę podążała za Bogiem Wszechmogącym i wielbiła Go!

8. Bóg Wszechmogący poprowadził mnie na ścieżkę do uzyskania obmycia

Autorstwa Gangqianga, USA

W 2007 roku przyjechałem do Singapuru, by spróbować zarobić na życie. Przez cały rok jest tu bardzo gorąco, więc codziennie w pracy zalewałem się potem. To było okropne, a co więcej byłem w zupełnie nowym miejscu, całkowicie sam, bez rodziny i przyjaciół, dlatego życie wydawało mi się monotonne i nudne. Pewnego sierpniowego dnia w drodze do domu z pracy wręczono mi ulotkę ewangelizacyjną z następującymi słowami: „A Bóg wszelkiej łaski, ten, który nas powołał do swojej wiecznej chwały w Chrystusie Jezusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych niech uczyni was doskonałymi, utwierdzi, umocni i ugruntuje” (1P 5:10). Po przeczytaniu tych słów poczułem ciepło w sercu. Potem poszedłem z jednym z braci do kościoła, gdzie entuzjastyczne przyjęcie ze strony braci i sióstr, wypytujących o moje samopoczucie, sprawiło, że poczułem ciepło rodziny, którego od dawna nie miałem. W jednej chwili łzy wypełniły mi oczy – poczułem się, jakbym wrócił do domu. Od tamtej chwili pójście do kościoła w każdą niedzielę było dla mnie koniecznością.

W grudniu tego samego roku zostałem ochrzczony, oficjalnie wkraczając na ścieżkę wiary. Podczas pewnego nabożeństwa usłyszałem, jak kaznodzieja czyta wersety 21 i 22 z rozdziału 18 ewangelii Świętego Mateusza: „Wtedy Piotr podszedł do niego i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć mojemu bratu, gdy zgrzeszy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy? I odpowiedział mu Jezus: Nie mówię ci, że aż siedem razy, ale aż siedemdziesiąt siedem razy”. Usłyszawszy to, pomyślałem: „Jak to możliwe, że przebaczenie i cierpliwość Pana Jezusa są tak wielkie? Przebacza ludziom siedemdziesiąt siedem razy. Gdyby ludzie naprawdę potrafili tak postępować, nie byłoby walk i panowałyby tylko miłość i ciepło!”. Bardzo poruszyły mnie słowa Pana, więc postanowiłem postępować zgodnie z Jego naukami.

Dwa lub trzy lata później mój szef powierzył mi zarządzanie placem budowy, więc całą swoją energię włożyłem w pracę i przestałem regularnie chodzić na spotkania. Później znajomy przedstawił mi niejakiego pana Li, inwestora, razem z którym założyliśmy firmę budowlaną. Byłem bardzo szczęśliwy i chciałem poświęcić się temu całkowicie. Potem całkowicie wpadłem w wir zarabiania pieniędzy i przestałem w ogóle chodzić do kościoła na spotkania. Chciałem, aby projekty były realizowane tyle dobrze, by inni chwalili moje kompetencje, dlatego coraz więcej wymagałem od swoich pracowników. Napominałem ich za każdym razem, gdy widziałem, że robili coś nie tak albo nie spełniali moich oczekiwań. Moje obelgi często doprowadzały kierownika ekipy do łez. Robotnicy na mój widok czuli strach, a nawet się chowali przede mną. Nawet ludzie, którzy dotąd byli moimi dobrymi przyjaciółmi, zaczęli okazywać mi chłód i już nie chcieli mi się zwierzać. Widząc to, czułem przygnębienie. Pan Jezus każe nam przebaczać innym siedemdziesiąt siedem razy i kochać bliźniego jak siebie samego. Jednak ja ani razu nie wcieliłem tego w życie, nawet w najmniejszym stopniu. Co ze mnie był za chrześcijanin? Wiedziałem, że popełniam grzechy, i często modliłem się do Pana, wyznając je i okazując skruchę. Postanowiłem się zmienić, lecz ilekroć coś mi się przytrafiało, nadal grzeszyłem wbrew sobie. Naprawdę mnie to irytowało.

Ponieważ firma nie radziła sobie zbyt dobrze, w sierpniu 2015 zawiesiliśmy działalność, a ja wróciłem do domu. Przygnębiony i nieszczęśliwy pocieszenia szukałem w butelce i hazardzie. Kiedy żona mi mówiła, że powinienem przestać pić, tylko na nią krzyczałem: „To moje pieniądze, zarobiłem je i wydam je tak, jak będę chciał…”. Nic nie mogła na to poradzić, więc tylko siedziała i płakała. Ilekroć dawałem upust swojej złości, czułem wyrzuty sumienia i nie mogłem siebie znieść, ale zwyczajnie nie umiałem się powstrzymać. Do tego czasu już całkowicie straciłem poczucie chrześcijańskiej przyzwoitości. Moje zachowanie i sposób bycia niczym nie odbiegały od postępowania osoby niewierzącej.

Z cierpienia i bezradności wróciłem do kościoła, by ponownie uczestniczyć w spotkaniach. W tamtym okresie nieustannie modliłem się do Pana Jezusa: „Panie, zrobiłem tak wiele rzeczy, których nie zamierzałem robić, wypowiedziałem tyle słów, które zraniły innych. Żyję w grzechu i buntuję się przeciw Tobie. Za każdym razem, gdy grzeszę, odczuwam skruchę i naprawdę siebie nienawidzę, ale nigdy nie potrafię się opanować! Wieczorem wyznaję swoje grzechy, ale za dnia wracam do dawnych nawyków i znów grzeszę. Panie, błagam Cię, wybaw mnie – co mam robić, by uwolnić się od grzechu?”.

Pierwszego dnia 2016 roku wylądowałem na amerykańskiej ziemi – przybyłem do Nowego Jorku, żeby trochę zarobić. W wolnym czasie nadal chodziłem do kościoła, a także dołączyłem do grupy modlitewnej, w której czytałem Biblię i modliłem się z innymi braćmi oraz siostrami. Tam poznałem siostrę Qinglian, która pewnego dnia zadzwoniła do mnie, mówiąc, że ma dobrą wiadomość, którą chce się ze mną podzielić. Zapytałem: „Co to za dobra wiadomość?”. Odpowiedziała: „Przyjechała pewna misjonarka. Chcesz pójść i posłuchać, co ma do powiedzenia?”. Powiedziałem: „Jasne! Gdzie mam przyjść?”. Wtedy umówiła dla mnie termin spotkania.

Poszedłem do niej w umówionym dniu. Przywitałem się z obecnymi tam braćmi i siostrami, po czym wszyscy zaczęliśmy omawiać Biblię. Omówienie siostry Zhao było bardzo pouczające i naprawdę mnie podbudowało. Wtedy powiedziałem jej o moim nieustannym popełnianiu grzechów i ich wyznawaniu oraz o tym, że cierpiałem, nie potrafiąc uwolnić się od grzechu, a potem poprosiłem ją o pomoc. Podczas omówienia powiedziała, że choć zaczynamy wierzyć w Pana, wciąż cały czas grzeszymy, i że nie tylko ja zmagam się z problemem grzeszenia za dnia i spowiadania się w nocy, nie potrafiąc uwolnić się od grzechu. Jest to raczej problem wszystkich wierzących. Później siostra Zhao kazała nam obejrzeć filmiki pokazujące osoby recytujące słowa Boga. Były to te słowa: „Usposobienie człowieka powinno się zmienić, poczynając od wiedzy o jego istocie, poprzez zmiany w jego myśleniu, naturze i mentalnym światopoglądzie – czyli poprzez fundamentalne zmiany. Tylko w ten sposób można osiągnąć rzeczywiste zmiany w usposobieniu człowieka. Zepsute usposobienie człowieka jest skutkiem zatrucia i zdeptania człowieka przez szatana, ohydnego wypaczenia, jakiego szatan dokonał w jego myśleniu, moralności, poglądach i rozsądku. Dokładnie z powodu tych fundamentalnych zmian w człowieku zepsutym przez szatana, zupełnie niepodobnym do pierwotnego dzieła Boga, człowiek sprzeciwia się Bogu i nie rozumie prawdy. Dlatego też zmiana usposobienia człowieka powinna rozpocząć się od zmian w jego myśleniu, poglądach i rozumowaniu, które zmienią jego wiedzę o Bogu i o prawdzie” (Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Byłem naprawdę poruszony i pomyślałem: „Czyż to nie o mnie mówią? Zawsze patrzę na innych z góry, karcę ich za jedno albo krzyczę na nich za coś innego. Brak mi moralności i rozumu – nie ma we mnie ani śladu po świątobliwej przyzwoitości”. Wszystkie te słowa przeszyły mnie do cna. Nigdy wcześniej nie czytałem czegoś podobnego, ani też nie słyszałem, by jakikolwiek kaznodzieja wygłosił takie kazanie. Martwiło mnie ciągłe popełnianie grzechów, ale mimo tego nie byłem w stanie uwolnić się z ich ograniczeń. Te słowa wskazały mi drogę do uwolnienia się od grzechu, więc się zastanawiałem: „Tak dobrze stawiają problem, kto mógł je napisać?”.

Siostra Zhao powiedziała mi, że to słowo Boże i że Pan Jezus powrócił już w ciele, a obecnie dokonuje dzieła osądzania oraz obmycia ludzi przez swoje słowo w dniach ostatecznych. Normalnie nie wierzyłem własnym uszom. Przecież każdy wierzący wyczekuje Jego powrotu? Słysząc te wieści o powrocie Pana, nagle poczułem się tak podekscytowany, że nie wiedziałem, co o tym wszystkim myśleć: czy Pan naprawdę powrócił? Z niecierpliwością poprosiłem ją, aby kontynuowała swoje omówienie. Ona zaś powiedziała: „Pan Jezus naprawdę powrócił i jest Bogiem Wszechmogącym – Chrystusem, który stał się ciałem w dniach ostatecznych. Wyraził wszystkie prawdy, aby oczyścić oraz zbawić ludzkość i zaczął dokonywać dzieła osądzania, rozpoczynając od domu Bożego. On całkowicie wybawi z domeny szatana nas, związanych szatańską naturą i żyjących w grzechu, z którego nie potrafimy się wyswobodzić. Ostatecznie osiągniemy pełne zbawienie, a Bóg nas pozyska. W Wieku Łaski Pan Jezus dokonał jedynie dzieła odkupienia. Odkupił nasze grzechy i darował nam je, byśmy już nie byli potępieni według prawa. Chociaż Pan Jezus darował nam grzechy, nie wybaczył nam naszej szatańskiej natury ani naszego szatańskiego usposobienia, przejawiającego się we wciąż obecnej w człowieku skłonności do arogancji, chytrości, egoizmu, chciwości czy złości. Te rzeczy sięgają głębiej i trudniej je wykorzenić niż grzech. Nadal grzeszymy wbrew sobie, a nawet popełniamy poważniejsze grzechy niż łamanie prawa właśnie dlatego, że nie wyzbyliśmy się tego szatańskiego usposobienia i szatańskiej natury. Czyż to, że faryzeusze z dawnych czasów opierali się Panu i potępiali Go do tego stopnia, że nawet Go ukrzyżowali, nie było spowodowane tym, że człowiek nie wyzbył się swojej grzesznej natury? Tak naprawdę wszyscy bardzo sobie to cenimy, ponieważ rządzi nami zdeprawowane usposobienie. Często więc kłamiemy, działamy w sposób podstępny, jesteśmy aroganccy oraz zarozumiali i w protekcjonalny sposób upominamy innych. Doskonale wiemy, że Pan żąda, byśmy przebaczali innym i kochali bliźniego jak siebie samego, a jednak nie wcielamy tych zasad w życie. Ludzie knują przeciw sobie, zabiegają o sławę oraz zysk i nie potrafią żyć ze sobą w zgodzie. W chorobie, podczas klęsk żywiołowych bądź katastrof spowodowanych przez człowieka mimo wszystko obwiniamy Boga, a nawet zaprzeczamy Jego istnieniu lub Go zdradzamy. Fakty te pokazują, że jeśli nie wyzbędziemy się naszej szatańskiej natury i szatańskiego usposobienia, to nigdy nie będziemy w stanie wyrwać się z tego błędnego koła grzeszenia i wyznawania grzechów. Właśnie dlatego Bóg koniecznie musi dokonać etapu swego dzieła osądzania i obmywania, aby uleczyć naszą grzeszną naturę i całkowicie zbawić człowieka od grzechu. Jedynie w ten sposób Bóg może sprawić, że będziemy czyści i całkowicie zbawieni, a On nas pozyska. Przeczytajmy jeszcze kilka fragmentów słów Boga Wszechmogącego, a zrozumiesz”.

Siostra Zhao otworzyła księgę ze słowem Bożym i zaczęła czytać: „Choć człowiek został odkupiony i zyskał wybaczenie swoich grzechów, uznaje się to jedynie za Bożą niepamięć występków człowieka i nietraktowanie człowieka tak, jak na to zasługuje w świetle swoich występków. Kiedy jednak człowiek, który żyje w ciele, nie został uwolniony od grzechu, może jedynie nadal grzeszyć, bez końca ujawniając swoje zepsute szatańskie usposobienie. Takie właśnie życie wiedzie człowiek – nieskończony cykl grzeszenia i uzyskiwania przebaczenia. Większość ludzi grzeszy w ciągu dnia i wyznaje te grzechy wieczorem. W związku z tym, mimo że ofiara za grzechy jest zawsze skuteczna dla człowieka, nie będzie w stanie uchronić go od grzechu. Dokonała się tylko połowa dzieła zbawienia, gdyż usposobienie człowieka pozostaje zepsute” (Tajemnica Wcielenia (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Chociaż Jezus wykonał wiele pracy wśród ludzi, jedynie wypełnił dzieło odkupienia całej ludzkości i stał się ofiarą za grzech człowieka, ale nie wyzwolił go od jego zepsutego usposobienia. Pełne uwolnienie człowieka od wpływu szatana wymagało nie tylko tego, by Jezus wziął na siebie grzechy człowieka i stał się ofiarą za grzechy, ale także wymagało od Boga, aby dokonał większego dzieła, by całkowicie uwolnić człowieka od jego usposobienia, które zepsuł szatan” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Grzechy człowieka zostały wybaczone, a stało się tak dzięki dziełu ukrzyżowania Boga, ale człowiek nadal żył zgodnie ze swoim dawnym, zepsutym szatańskim usposobieniem. I dlatego człowiek musi być całkowicie wybawiony od swojego zepsutego szatańskiego usposobienia, aby grzeszna natura człowieka została całkowicie usunięta i nigdy nie rozwinęła się ponownie, dzięki czemu możliwa będzie przemiana usposobienia człowieka. Wymaga to od człowieka zrozumienia ścieżki wzrostu w życiu, zrozumienia drogi życia i zrozumienia drogi do przemiany usposobienia. Trzeba również, by człowiek postępował zgodnie z wymogami tej ścieżki, tak aby jego usposobienie stopniowo się zmieniało i aby żył w lśnieniu światła; tak aby by wszystko, co robi, było zgodne z wolą Boga; i tak aby mógł odrzucić zepsute szatańskie usposobienie i uwolnić się od szatańskich wpływów ciemności, tym samym w pełni porzucając grzech. Tylko wówczas człowiek uzyska pełne zbawienie” (Tajemnica Wcielenia (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). W swym omówieniu siostra Zhao powiedziała: „Po lekturze tych słów Boga już rozumiemy, dlaczego zawsze wiąże nas nasza szatańska natura i nie jesteśmy w stanie uwolnić się od grzechu, prawda? W Wieku Łaski Bóg dokonał jedynie dzieła odkupienia, a nie ostatecznego dzieła osądzenia, obmycia i całkowitego zbawienia ludzkości. Zatem bez względu na to, czy wyznajemy grzechy i żałujemy za nie, czy próbujemy się kontrolować, czy pościmy i się modlimy, nie będziemy w stanie uwolnić się od grzechu. Oznacza to, że jeśli chcemy się wyrwać z niewoli i spod kontroli naszej grzesznej natury, nie wystarczy samo poddanie się dziełu odkupienia Pana Jezusa. Musimy przyjąć dzieło osądzania dokonywane przez Pana Jezusa, który powrócił. Wynika to z tego, że dokonując dzieła osądzania w dniach ostatecznych, Bóg wyraża wiele aspektów prawdy, aby osądzić i zdemaskować szatańską naturę człowieka, która prowadzi go do przeciwstawiania się Bogu i zdradzania Go. Przez sąd i karcenie swoich słów Bóg objawia swoje sprawiedliwe, święte i nienaruszalne usposobienie, pozwalając ludziom wyraźnie dostrzec prawdę o ich dogłębnym skażeniu przez szatana. Robi to po to, aby człowiek mógł naprawdę poznać Jego sprawiedliwe usposobienie, które nie toleruje ludzkich występków, oraz po to, by wykształcić w człowieku serce pełne bojaźni Bożej, w ten sposób przemieniając i oczyszczając jego szatańskie usposobienie oraz wybawiając go od wpływu szatana. W majestatycznym, gniewnym sądzie i karceniu Boga widzimy Go twarzą w twarz. Słowo Boże przeszywa nasze serca jak miecz i ujawnia naszą szatańską naturę oporu i zdrady wobec Boga; z najgłębszych zakamarków naszych serc wyciąga na wierzch nawet nasze zepsute usposobienie, którego sami nie możemy odkryć. Sprawia, iż dostrzegamy, że istotę naszej natury stanowią takie przejawy szatańskiego usposobienia, jak arogancja, zarozumialstwo, samolubstwo, podłość, pokrętność i chytrość; że nawet w najmniejszym stopniu nie przypominamy człowieka i że jesteśmy całkowitym ucieleśnieniem szatana. Dopiero wtedy padamy na twarz przed Bogiem, nie możemy siebie znieść i zaczynamy sami siebie przeklinać. Jednocześnie wyraźnie czujemy, że całe słowo Boże to prawda – to objawienie Bożego usposobienia, a także tego, czym jest życie Boga. Dostrzegamy, że sprawiedliwe usposobienie Boże nie toleruje wykroczeń i że świętej istoty Boga nie można kalać. W efekcie wykształcamy w sobie serce pełne czci dla Boga i z całych sił zaczynamy poszukiwać prawdy oraz postępować zgodnie z Jego słowem. W miarę jak stopniowo zrozumiemy prawdę, będziemy coraz lepiej rozumieć swoją szatańską naturę i swoje szatańskie usposobienie, zyskując coraz lepsze rozeznanie. Przybędzie nam także wiedzy o Bogu. Nasze wewnętrzne skażone usposobienie zostanie powoli obmyte, a my wyzwolimy się z więzów grzechu. Zyskamy prawdziwe uwolnienie i będziemy swobodnie żyć przed obliczem Boga. To właśnie jest wynik, który Boże dzieło osądzania ma uzyskać w ludziach w dniach ostatecznych. Można zatem dostrzec, że dzieło »odkupienia« w Wieku Łaski i dzieło »uwolnienia człowieka od grzechu« w dniach ostatecznych to dwa różne etapy dzieła. »Odkupienie« polegało jedynie tym, że Pan Jezus wziął na siebie grzechy ludzi i pozwolił człowiekowi uniknąć kary, jaką ten powinien był za nie ponieść. Jednak nie znaczyło to, że ludzie byli bez grzechu, a tym bardziej, że nigdy więcej nie zgrzeszą, bądź że zostali całkowicie oczyszczeni. Tymczasem »uwolnienie człowieka od grzechu« to całkowite obnażenie naszej grzesznej natury, byśmy mogli żyć bez dalszego polegania na naszej skażonej naturze, osiągnąć przemianę swojego życiowego usposobienia i dać się całkowicie oczyścić. Dlatego jedynie poprzez zaakceptowanie Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych możemy całkowicie wyzbyć się naszego skażonego usposobienia oraz wpływu szatana i dostąpić zbawienia, czyli dać się poprowadzić do królestwa Bożego i uzyskać Jego obietnice oraz błogosławieństwa”.

Słysząc słowo Boże i omówienie siostry Zhao, poczułem, że to wszystko jest całkowicie zgodne z rzeczywistością i bardzo praktyczne. Przypomniałem sobie swoje dotychczasowe życie jako człowieka wierzącego: nie tylko często kłamałem i oszukiwałem, ale też byłem arogancki i niepohamowany, prostacki, nierozsądny i uparty. Ludzie, którzy dla mnie pracowali, bali się mnie i trzymali się ode mnie z daleka, a nawet w moim własnym domu żona i córka też trochę się mnie obawiały. Nikt nie chciał się przede mną otworzyć i nie umiałem znaleźć bliskiego przyjaciela, któremu mógłbym się zwierzyć. Wszystko to było bolesne, a ja czułem się bezradny. Chociaż często czytałem Biblię i się modliłem, wyznawałem swoje grzechy Panu, a nawet gardziłem sobą, wciąż robiłem te same okropne rzeczy. W ogóle nie umiałem się zmienić. Ktoś taki jak ja, kto stale grzeszy i opiera się Panu, bardzo potrzebuje Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych! Pan Jezus teraz powrócił – jest Bogiem Wszechmogącym, który stał się ciałem. Dzisiaj mam naprawdę wielkie szczęście, bo mam okazję usłyszeć głos Boga i dowiedzieć się, że Pan Jezus przyszedł ponownie, aby głosić prawdę i podjąć dzieło osądzania, obmycia i zbawienia człowieka! Siostra Zhao dostrzegła, że przepełnia mnie tęsknota, więc dała mi egzemplarz księgi ze słowem Bożym: Owce Boże słyszą głos Boga. Przyjąłem ją z radością i postanowiłem prawdziwie praktykować swoją wiarę w Boga Wszechmogącego!

Po przyjęciu dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych przeczytałem wiele Jego słów. Czytałem o trzech etapach dzieła Bożego, o tajemnicy wcielenia, o znaczeniu Jego imienia i prawdzie na temat Pisma Świętego; czytałem także o tym, jak powstają zwycięzcy, jak realizuje się królestwo Chrystusa, jaki będzie ostateczny wynik i przeznaczenie każdego rodzaju człowieka oraz o innych aspektach prawdy i stopniowo zaczynałem je rozumieć. Nabrałem też więcej wiary w Boga.

Początkowo czułem się zaniepokojony i było mi nieswojo, gdy czytałem słowa Boga, które tak surowo osądzają i demaskują człowieka, mając pewne własne pojęcia na ich temat. Wydawało mi się, że słowa Boga były zbyt surowe. Nie mógłby być trochę łagodniejszy? Skoro Bóg tak osądza człowieka, to czyż człowiek nie jest od razu potępiony? Jak więc może tak naprawdę osiągnąć zbawienie? Później w słowie Boga przeczytałem, co następuje: „W czasach ostatecznych Chrystus używa różnych prawd, by uczyć człowieka, obnażyć jego istotę, szczegółowo analizować jego słowa i uczynki. Te słowa obejmują różne prawdy, takie jak ludzki obowiązek, w jaki sposób człowiek powinien okazywać posłuszeństwo Bogu, w jaki sposób powinien okazywać Mu wierność, jak człowiek powinien urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, a także mądrość i usposobienie Boże i tak dalej. Te słowa są w całości nakierowane na istotę człowieka i jego skażone usposobienie. W szczególności słowa, które pokazują, jak człowiek z pogardą odrzuca Boga, są wypowiadane w odniesieniu do tego, jak człowiek ucieleśnia szatana i siłę wrogą wobec Boga. Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga” (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Jakimi środkami dokonuje się udoskonalanie człowieka przez Boga? Dokonuje się ono za sprawą sprawiedliwego usposobienia Boga. Boże usposobienie składa się przede wszystkim ze sprawiedliwości, gniewu, majestatu, sądu i klątwy, a udoskonalanie człowieka dokonuje się przede wszystkim przez Boży sąd. Niektórzy ludzie nie rozumieją i pytają, dlaczego Bóg jest w stanie udoskonalić człowieka tylko poprzez sąd i klątwę. Mówią: »Gdyby Bóg miał przekląć człowieka, czy ten by nie umarł? Gdyby Bóg miał osądzić człowieka, czy ten nie zostałby potępiony? Jak mógłby potem wciąż zostać udoskonalony?«. Takie są słowa ludzi, którzy nie znają Bożego dzieła. Tym, co Bóg przeklina, jest nieposłuszeństwo człowieka, a tym, co osądza, są ludzkie grzechy. Chociaż Bóg mówi ostro i bezwzględnie, obnaża wszystko, co jest w człowieku, przez swe surowe słowa ujawnia to, co w człowieku istotne. Mimo to, przez taki sąd, daje człowiekowi gruntowną wiedzę o istocie ciała, dzięki czemu człowiek podporządkowuje się Bogu. Ciało człowieka jest grzeszne i szatańskie, jest nieposłuszne i staje się przedmiotem Bożego karcenia. Toteż, aby człowiek mógł poznać siebie samego, muszą na niego spaść słowa sądu Bożego i musi on przejść każdy rodzaj oczyszczania; dopiero wtedy dzieło Boże będzie skuteczne” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Na podstawie słów Boga zdałem sobie sprawę, że dokonuje On dzieła osądzania w dniach ostatecznych poprzez wyrażanie prawdy, i że surowo osądza, obnaża i potępia zepsute usposobienie ludzi, ich szatańską naturę i niegodziwe czyny, które się Mu sprzeciwiają. Postępuje tak, abyśmy wyraźnie dostrzegli prawdę o swoim zepsuciu, dogłębnie zrozumieli istotę swojego skażonego usposobienia i poznali naszą szatańską naturę oraz źródło naszego zepsucia. To jedyny sposób, w jaki możemy zacząć sobą gardzić i porzucić cielesność. Ponadto, tylko dlatego, że poprzez osądzanie i karcenie Bóg ukazuje swoje sprawiedliwe, majestatyczne i gniewne usposobienie, możemy ujrzeć Jego sprawiedliwość i świętość, a także wyraźnie dostrzec nasze plugastwo, brzydotę i niegodziwość. Bóg czyni to także po to, byśmy mogli poznać swoją szatańską naturę i prawdę o naszym zepsuciu. Gdyby Bóg nie sądził człowieka tak surowo, gdyby nie demaskował zepsucia człowieka, uderzając w samo jego sedno, i gdyby nie objawiał swojego sprawiedliwego oraz majestatycznego usposobienia, wówczas my, ludzie, których szatan poddał tak dogłębnemu skażeniu, nie bylibyśmy w stanie zastanowić się nad sobą ani poznać samych siebie. Nie bylibyśmy w stanie poznać prawdy o naszym zepsuciu ani o naszej szatańskiej naturze. Gdyby tak było, to jakże moglibyśmy pozbyć się naszej grzesznej natury i zostać oczyszczeni? Dzięki rezultatom osiągniętym przez surowe słowa Boga widać, że kryje się w nich Jego prawdziwa miłość do człowieka oraz żmudne wysiłki, jakie podejmuje, by zbawić człowieka. Im częściej czytam słowa Boże, tym lepiej rozumiem, jak cudowne jest Jego dzieło osądzania. Boże dzieło jest bardzo praktyczne! Jedynie Jego surowy sąd jest w stanie oczyścić, przemienić i zbawić człowieka. Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych jest naprawdę tym, czego potrzebujemy!

Przez moją arogancką i wyjątkowo pyszałkowatą naturę, kiedy rozmawiałem z innymi, często w protekcjonalny sposób ich pouczałem, a podejmując działania, z nikim się nie liczyłem. Zawsze lubiłem sprawiać, by inni mnie słuchali i miałem skłonność do popisów. Podczas spotkań kilkukrotnie powiedziałem o tym, jak radziłem sobie z problemami w swoim miejscu pracy, jak beształem pracowników, którzy nie postępowali zgodnie z instrukcjami, i jak ich sobie podporządkowywałem, a także o tym, jak moja żona i córka robiły, co im kazałem. Zwłaszcza gdy omawiałem Boże słowa, zazwyczaj mówiłem: „Wydaje mi się, że ten fragment Bożych słów oznacza to” oraz „oto co myślę”. Jeden z braci zauważył, że zawsze ujawniam aroganckie i pyszałkowate usposobienie, nie będąc nawet tego świadomym. Zwrócił mi na to uwagę podczas spotkania, twierdząc, że kiedy mówię i działam w taki sposób, okazuję arogancję, zadufanie w sobie i brak rozsądku. Gdyby wcześniej ktoś w taki sposób obnażył prawdę o mnie, a na dodatek przed tyloma ludźmi, na pewno bym się bronił i od razu odrzucił jego uwagi. Jednak w tamtej chwili postanowiłem milczeć, nie kłóciłem się ani nie usprawiedliwiałem, bo na myśl przyszły mi następujące słowa kazania: „Jeśli zawsze mówisz »Moim zdaniem« odnośnie do każdego napotkanego tematu, cóż, najlepiej zrobisz, wyrzekając się swoich opinii. Ponaglam cię, byś wyrzekł się swoich opinii i poszukiwał prawdy. Zobacz, co mówią słowa Boga. Twoja »opinia« nie jest prawdą! (…) Za dużo w tobie arogancji i zarozumialstwa! Gdy stajesz w obliczu prawdy, nie jesteś nawet w stanie wyrzec się ani odżegnać od swoich pojęć i wyobrażeń. W ogóle nie chcesz okazać Bogu posłuszeństwa! Spośród tych, którzy rzeczywiście dążą do prawdy i w swym sercu szczerze czczą Boga, któż wciąż jeszcze mówi »Moim zdaniem«? Te słowa zostały już wyeliminowane, gdyż każdy, kto je wypowiada, ujawnia swoje szatańskie usposobienie” („Kazania i rozmowy na temat wejścia w życie”). To omówienie przypomniało mi, że ilekroć napotykałem problem, stwierdzenia takie jak „ja sądzę”, „ja twierdzę” czy „ja myślę, że” z reguły gościły na moich ustach. Zawsze zaczynały się od „ja”, bo zawsze chciałem mieć we wszystkim ostatnie słowo. Wydawało mi się, że sam wszystko świetnie rozumiem i poradzę sobie z każdym problemem. Zawsze zmuszałem innych, żeby postępowali w taki sposób, jak im mówiłem, i mnie słuchali. Czyż właśnie nie ujawniałem aroganckiego usposobienia, skoro zawsze ceniłem siebie tak wysoko? To, co powiedział mi ten brat, gdy zwrócił mi uwagę na moje usposobienie, było samą prawdą i powinienem to zaakceptować. To, w co ja wierzyłem, wywodziło się z moich pojęć i wyobrażeń, pochodziło od szatana i na pewno nie było prawdą. Myślałem o tym, jak w domu, w pracy czy wśród kolegów zawsze zachowywałem się, jakbym był numerem jeden. Gdy ktoś mnie nie słuchał lub robił coś niezgodnego z moimi poglądami, wpadałem w złość i go beształem. Sam fakt, że tak postępowałem, oznaczał, iż w moim sercu nie było miejsca dla Boga, iż nie oddawałem Mu należnej czci, a raczej siebie uważałem za godnego czci. Właśnie tak z reguły mówiłem i się zachowywałem, czym udowadniałem, jak niesłychanie aroganckie było moje usposobienie!

Później przeczytałem następujące słowa Boga: „Jeśli rzeczywiście posiadasz w sobie prawdę, to ścieżka, którą będziesz kroczył, będzie właściwą ścieżką. Jeśli nie posiada się prawdy, łatwo czynić zło, i będziesz je czynił nawet wbrew sobie. Na przykład, jeśli miałeś w sobie arogancję i zarozumiałość, odkryjesz, że nie jest możliwe, abyś nie przeciwstawiał się Bogu; będziesz zmuszony Mu się przeciwstawiać. Nie będziesz robić tego celowo; będziesz to robić pod dominacją twojej aroganckiej i zarozumiałej natury. Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia, sprawią, że będziesz się wywyższać, ciągle stawiać siebie na widoku, a w końcu sprawią, że zasiądziesz na miejscu Boga i będziesz nieść świadectwo o sobie samym. W końcu zamienisz własne pomysły, własne myślenie i własne pojęcia w prawdy, które mają być czczone. Zobacz, jak wiele zła czynią ludzie pod władzą swej aroganckiej i zarozumiałej natury! Aby zaradzić tym złym czynom, najpierw muszą rozwiązać problem swojej natury. Bez zmiany w usposobieniu nie byłoby możliwe fundamentalne rozwiązanie tego problemu” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Każde słowo wypowiedziane przez Boga jest prawdą – byłem o tym całkowicie przekonany. Pomyślałem o tym, jak protekcjonalnie pouczałem innych na budowach, wśród kolegów i kiedy byłem w domu. Wszystko to oznaczało, że byłem zdominowany przez swoją szatańską, arogancką naturę. Nie było to spowodowane tym, że jestem gniewnym człowiekiem, ani tym, że mam wybuchowy charakter, czy że brak mi samokontroli. Wierzyłem, że mam charakter, talent i zdolność do zarabiania, co karmiło moją arogancję i stało się walutą mojego życia, więc wydawało mi się, że jestem lepszy od innych. Patrzyłem na wszystkich z góry, myślałem, że jestem od nich wszystkich lepszy i zawsze ich tyranizowałem. Znalazłem źródło swojego grzechu i dostrzegłem niebezpieczne konsekwencje tego, że moje szatańskie i zepsute usposobienie pozostaje nieuleczone. Dlatego starałem się szukać i czytać dużo słów Bożych, które osądzają i obnażają arogancką naturę człowieka, zastanawiając się nad tym, jak odnoszą się do mnie. Dzięki Bożym słowom osądzania i ujawniania, a także dzięki omówieniom braci i sióstr podczas spotkań, zacząłem nieco lepiej rozumieć swoją arogancką naturę. Zrozumiałem, że wcale nie jestem lepszy od innych, i że to Bóg obdarzył mnie talentem i bogactwem, więc nie mam się czym chwalić. Gdyby Bóg nie obdarzył mnie mądrością i inteligencją, gdyby Bóg mnie nie pobłogosławił, cóż mógłbym zrobić, polegając tylko na sobie? Na świecie jest tak wielu utalentowanych ludzi, czemu przez całe życie tak się trudzą i śpieszą, tylko po to, by skończyć z niczym? W słowach Boga odnalazłem też ścieżkę do wyzbycia się swojej aroganckiej natury. Polegała ona na tym, aby akceptować przycinanie i rozprawianie się ze mną przez braci i siostry, przyjmować jeszcze więcej sądu, karcenia, prób i oczyszczania od Boga, zastanowić się nad sobą w świetle Jego słów, osiągnąć prawdziwą samoświadomość oraz nienawiść do samego siebie i nie działać już według swojego szatańskiego usposobienia, lecz zgodnie z Jego słowami. Później doświadczyłem wielu sytuacji, w których mnie osądzano i karcono, przycinano i rozprawiano się ze mną, a także wielu niepowodzeń i porażek. Stopniowo pogłębiała się moja wiedza na temat mojej szatańskiej natury i skażonej istoty, a zyskałem też pewne zrozumienie Bożej wielkości, sprawiedliwości i świętości. Im lepiej poznawałem sprawiedliwość i świętość Boga, tym wyraźniej dostrzegałem to, jaki byłem plugawy, mało znaczący, nieistotny i godny pożałowania. To, co wcześniej uważałem za ważne bądź godne chluby, teraz wydawało mi się niewarte nawet wspomnienia. Zanim się zorientowałem, moje aroganckie usposobienie zaczęło się zmieniać. Jeśli bracia i siostry albo moi koledzy czy bliscy mówili coś zgodnego z prawdą, przyjmowałem to. Już nie rozmawiałem z nimi w sposób protekcjonalny, ale postępowałem z pokorą i nie byłem już sam sobie panem. Ilekroć pojawiał się jakiś problem, omawiałem go z innymi i działałem zgodnie z sugestią tej osoby, która miała rację. Moje relacje z otaczającymi mnie ludźmi zaczęły powoli wracać do normy. Serce wypełniały mi spokój oraz radość i czułem, że wreszcie trochę przypominam człowieka.

Stale czytałem słowo Boże i żyłem życiem kościoła, dzięki czemu coraz wyraźniej czułem, jak naprawdę wspaniale było przyjąć Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych. Autentycznie czułem, że sam nie byłbym w stanie wyzbyć się swojego skażonego usposobienia. Stopniowo ulegałem przemianie i zyskiwałem obmycie jedynie dzięki osądowi i karceniu słów Bożych. W Kościele Boga Wszechmogącego widzę wiele braci oraz sióstr, którzy ciężko pracują, by dotrzeć do prawdy, i przyjmują osąd oraz karcenie płynące ze słów Boga Wszechmogącego. Ilekroć ktoś ujawnia zepsucie, inni zwracają na to uwagę i wszyscy sobie wzajemnie pomagają. Wszyscy się nad sobą zastanawiamy i poznajemy siebie w świetle słów Bożych, a prawdy poszukujemy, by wyzbyć się swojego zepsucia. Wszyscy starają się być uczciwi, czyści i otwarci. Przyjmujemy każde omówienie, które jest zgodne z prawdą, i podporządkowujemy się mu, a nasze skażone usposobienie coraz bardziej się zmienia. Słowa Boga Wszechmogącego mogą rzeczywiście oczyścić i zmienić ludzi. Bóg, który stał się ciałem, przyszedł pośród nas, osobiście wyraża swoje słowa, by nas osądzić oraz oczyścić, wiodąc nas do porzucenia grzechu i do pełnego zbawienia – mamy takie szczęście! Myśląc o tych wszystkich prawdziwych wierzących, którzy z niecierpliwością oczekują Jego powrotu, którzy pragną zrzucić więzy grzechu i zostać obmyci, a jednak cierpią, nie mając drogi, którą mogliby podążać, odmówiłem modlitwę do Boga i postanowiłem: „Chcę głosić Twoją ewangelię królestwa innym ludziom, aby mogli stać się tacy jak ja, podążać w ślad za Tobą oraz wkroczyć na ścieżkę prowadzącą do oczyszczenia i pełnego zbawienia!”.

9. Inny rodzaj miłości

Autorstwa Chengxina, Brazylia

Traf chciał, że w 2011 roku miałem okazję przyjechać do Brazylii z Chin. Tuż po przyjeździe czułem się wręcz przytłoczony nowymi, świeżymi doświadczeniami, byłem wszystkiego ciekawy i miałem dobre przeczucia co do przyszłości. Jednak po jakimś czasie to wrażenie nowości ustąpiło uczuciom samotności i bólu wynikającymi z tego, że znalazłem się w dalekim, obcym kraju. Każdego dnia wracałem sam do domu, samotnie jadłem posiłek i siedziałem wpatrując się w ściany, dzień po dniu nie mając się do kogo odezwać. Czułem się tak bardzo samotny, że często w samotności popłakiwałem. Dokładnie wtedy, kiedy znalazłem się w stanie największego przygnębienia i bezradności, Pan Jezus sprawił, że jeden z moich znajomych, zaprowadził mnie na pewne spotkanie. Tam, dzięki czytaniu słowa Pana, śpiewaniu hymnów i wspólnej modlitwie moje serce doznało od Pana pociechy. Z Biblii dowiedziałem się, że Bóg stworzył niebiosa, ziemię i wszystko, co na niej jest, oraz że człowiek również jest Bożym stworzeniem. Dowiedziałem się też, że Pan Jezus został ukrzyżowany dla odkupienia ludzkości, że to właśnie On wykupił nas z grzechu i jest jedynym Odkupicielem ludzkości. Znalazłszy się w obecności zbawienia Pańskiego, które jest wspanialsze niż wszystko inne, czułem się głęboko poruszony i postanowiłem podążać z Panem do końca mego życia. W Święto Dziękczynienia zostałem więc ochrzczony i oficjalnie stałem się chrześcijaninem. Jako że lubiłem śpiewać, zwłaszcza hymny wysławiające Boga, po chrzcie zaangażowałem się w pracę dla kościoła, dołączając do chóru. Dzięki Bożemu przewodnictwu i Jego błogosławieństwom wiodłem życie przepełnione spokojem i szczęściem. Za każdym razem, gdy brałem udział w zgromadzeniu lub wysławiałem Boga podczas modlitwy, czułem, że przepełnia mnie energia.

Jednak wszystko, co dobre, szybko się kończy i gdy rozpocząłem posługę w kościele, stopniowo zacząłem dostrzegać, że choć bracia i siostry z pozoru troszczą się o siebie nawzajem i wydawać by się mogło, że dobrze im się układa, tak naprawdę wszystko, co mówią i robią, służy tylko ich własnym interesom. Pracując w służbie kościoła, nie byli gotowi ponosić żadnych ofiar i często plotkowali za plecami innych na temat tego, kto robi więcej, a kto mniej. Nawet pastor był niezwykle snobistyczny. Traktował ludzi zależnie od wysokości składanych przez nich ofiar i za każdym razem, gdy wygłaszał kazanie, wspominał o datkach. Zawsze, gdy pojawiał się na zgromadzeniu, najbardziej interesował się tym, czy ludzie przekazali pieniądze na kolektę i ile ofiarowali. Wcale nie chciał słuchać na temat życia swoich braci i sióstr. Mówił o miłości, lecz nigdy nie widziałem, żeby podjął jakieś prawdziwe działania. Gdy jakiś brat lub siostra znajdowali się w trudnym położeniu, pastor nie pomagał im ani nie okazywał wsparcia. Jeszcze bardziej oburzające było jednak to, że wciąż krytykował ludzi i patrzył z góry na bezradnych braci i siostry, którzy byli bez grosza. Kiedy zobaczyłem, że tak wygląda sytuacja w kościele, byłem rozczarowany i zdezorientowany: „Jak to się stało, że kościół się tak zmienił i nie różni się już od ogółu społeczeństwa?”. Powoli traciłem miłość i wiarę, które miałem na początku i przestałem brać czynny udział w niedzielnych nabożeństwach. Nie chciałem nawet śpiewać. Gdy przychodziłem co tydzień do kościoła, to albo stałem na zewnątrz i piłem kawę, albo gdzieś w ławce ucinałem sobie krótką drzemkę. Po kazaniu wręczałem swój datek i wychodziłem, zawsze z poczuciem smutku i bezradności w sercu.

Pewnej sierpniowej niedzieli 2016 roku spotkałem w parku siostrę Li Min, która przyjechała tu z Ameryki. Była w parku ze swoimi koleżankami ze szkoły – siostrą Gao Xiaoying i Liu Fang. Wszyscy wierzyliśmy w Pana i siedząc na trawie, zaczęliśmy rozmawiać. Po dłuższej rozmowie doszliśmy do tematu sytuacji w kościele i opowiedziałem im o wszystkim, co tam widziałem. Gdy skończyłem, siostra Li Min w zamyśleniu pokiwała głową i powiedziała: „W dzisiejszych czasach nie tylko w twoim kościele tak to wygląda. Cały świat religijny utracił dzieło Ducha Świętego i zapadł się w ciemność i odosobnienie. Pan Jezus prorokował kiedyś: „A ponieważ wzmoże się nieprawość, miłość wielu oziębnie” (Mt 24:12). Jesteśmy teraz u kresu dni ostatecznych i w świecie religijnym coraz bardziej szerzy się bezprawie. Pastorzy i starsi nie przestrzegają przykazań Pana, nie praktykują Jego drogi i myślą, że takie życie w grzechu to nic strasznego. Wszyscy wiemy, że kościoły kwitną wtedy, gdy jest w nich obecne dzieło Ducha Świętego. Dziś Bóg dokonał już nowego dzieła, a dzieło Ducha Świętego przeniosło się na grupę ludzi, którzy to Boże dzieło przyjmują i są mu posłuszni. W świecie religijnym pastorzy i starsi nie prowadzą wierzących do szukania i zgłębiania dzieła Bożego dni ostatecznych, lecz zamiast tego przeciwstawiają się temu nowemu dziełu i potępiają je, rozsiewając różnego rodzaju plotki i fałszywe opinie, by powstrzymać ludzi przed zwróceniem się ku Bogu. Dlatego spotykają się z Bożą nienawiścią i odrzuceniem. Cały świat religijny został więc pozbawiony Bożego błogosławieństwa, całkowicie utracił dzieło Ducha Świętego i został odrzucony i wyeliminowany przez Pana. Stąd też kościół staje się coraz mroczniejszym i coraz bardziej wyludnionym miejscem. Jest dokładnie tak jak wtedy, gdy Pan Jezus przyszedł w ciele, by wykonać swoje dzieło. Dzieło Pana Jezusa rozpoczęło Wiek Łaski i zakończyło Wiek Prawa. Jako że ci, którzy poszli za panem Jezusem, przyjęli nowe Boże dzieło i byli mu posłuszni, zyskali oni później dzieło Ducha Świętego. Duch Święty nie wykonywał jednak swojego dzieła między tymi, którzy nie przyjęli Pana Jezusa i zostali w świątyni. Tak więc świątynia, która niegdyś była pełna Bożej chwały i gdzie wierzący czcili Boga, stała się miejscem, w którym zaczęto robić interesy, i jaskinią złodziei. Innymi słowy, istnieją dwa powody opustoszenia kościoła. Pierwszym jest fakt, że pastorzy i starsi nie przestrzegają Bożych przykazań i nie praktykują Bożego słowa, a stale popełniają grzechy i czynią zło. Drugim jest to, że Bóg wykonuje nowe dzieło, że dzieło Ducha Świętego uległo zmianie i że ludzie nie nadążają za Bogiem. Jednakże, za opustoszeniem kościoła stoi Boża wola i zawiera się w tym pewna prawda, której należy szukać. Poprzez opustoszenie kościoła Bóg zmusza wszystkich, którzy wierzą w Niego szczerym sercem i pragną prawdy, by porzucili religię, aby mogli szukać dzieła Ducha Świętego, iść śladami Boga, znaleźć się w Jego obecności i otrzymać aktualne Boże dzieło oraz zbawienie”.

Wysłuchawszy omówienia siostry Li, przytaknąłem i powiedziałem: „To, co mówisz jest słuszne. Z pewnością jest tak, jak mówisz. Nigdy nie potrafiłem zrozumieć tego problemu. Pierwotnie kościół był miejscem oddawania Bogu czci, lecz teraz pomiędzy kościołem a resztą społeczeństwa nie ma już żadnej różnicy. Ponadto, w nauczaniu pastorów nie ma już żadnego nowego światła. Gdy się ich słucha, nie ma w tym żadnej przyjemności, a wszyscy ludzie żyją teraz w ciemności. Jak się okazuje, dzieje się tak, ponieważ nie nadążamy za nowym Bożym dziełem. Cóż więc musimy robić, żeby za nim nadążyć?”. Siostra Li odpowiedziała: „Pan Jezus wrócił już dawno temu. W dniach ostatecznych Bóg stał się ciałem jako Syn Człowieczy, by wyrazić prawdę pod imieniem Boga Wszechmogącego oraz by wykonać etap dzieła polegający na sądzeniu i oczyszczeniu ludzkości. Musimy nadążać za Bożym dziełem dni ostatecznych i przyjąć sąd Bożego słowa, a tylko wtedy będziemy mogli otrzymać dzieło Ducha Świętego”. Kiedy usłyszałam, że Pan Jezus już powrócił i wykonuje dzieło osądzania, byłem zdumiony. Pomyślałem sobie: „Czyż sąd nie jest po to, by ukarać osobę uznaną za grzesznika? Bóg przychodzi w dniach ostatecznych, by sądzić tych, którzy w Niego nie wierzą, a my, którzy wierzymy w Pana Jezusa, zostaliśmy już oczyszczeni z naszych grzechów i otrzymaliśmy łaskę zbawienia. Nie potrzebujemy przyjmować Bożego sądu, ponieważ kiedy nadejdzie Pan, bezpośrednio wyniesie nas do królestwa niebieskiego. Jakże więc mógł przyjść, by nas sądzić?”. Podzieliłem się swoimi przemyśleniami z moimi rozmówczyniami, na co siostra Liu Fang stwierdziła: „Bracie, wraz z siostrą Gao, zgłębiam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych już od tygodnia. Czytając słowo Boga Wszechmogącego, rozpoznałyśmy w tym słowie głos Boga. Bóg Wszechmogący to rzeczywiście Pan Jezus, który powrócił. Poczytaj słowo Boga Wszechmogącego, a zrozumiesz. Pan Jezus powrócił, by wykonać dzieło osądzania, ponieważ choć nam, wierzącym w Pana, grzechy zostały wybaczone, cały czas żyjemy w grzechu, z którego nie potrafimy się uwolnić. Nie potrafimy uwolnić się z więzów i spod kontroli grzechu i naprawdę potrzebujemy, by Bóg wyraził swą prawdę, by nas osądzić, oczyścić i wykorzenić naszą grzeszną naturę oraz szatańskie, skażone usposobienie. Dzieło osądzania Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych to nowsze i wyższe dzieło zbudowane na fundamencie odkupieńczego dzieła Pana Jezusa. Całkowicie oczyszcza i zbawia człowieka poprzez sąd słowa i prowadzi ludzi do wspaniałego przeznaczenia”. Później omówiły ze mną cierpliwie jeszcze wiele innych prawd. Jednak bez względu na to, co mówiły, po prostu nie mogłem zaakceptować tego, że Pan powrócił, by sądzić tych, którzy w Niego wierzą. Doświadczałem wewnętrznego konfliktu i byłem zdezorientowany: siostry Gao i Liu były bardzo pobożnymi kobietami i wszyscy cenili ich wiarę i miłość do Pana, więc jak mogły uważać, że Pan Jezus wrócił, by sądzić tych, którzy w Niego uwierzyli, i że nie wyniesie nas bezpośrednio do królestwa niebieskiego? Czy to możliwe, że była w tym jakaś tajemnica lub prawda, której jeszcze nie znałem?

Gdy się nad tym zastanawiałem, siostra Li Min wyciągnęła jakąś książkę i poważnie powiedziała: „Bracie, Pan Jezus powiedział: »Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie« (Mt 5:3). Nie wyciągaj pochopnych wniosków, dobrze? Najpierw zobaczmy, czy słowo Boga Wszechmogącego jest Bożym głosem i czy może zaopatrywać nas w życie, czy może nas oczyścić i zbawić, a wtedy przekonamy się, czy Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił. Ufam, że Boże owieczki usłyszą głos Boga, więc przeczytajmy razem Boże słowo!”. Byłem trochę niechętny i nic nie odpowiedziałem. Trzy siostry zasmuciły się nieco moją postawą. Siostra Liu zaproponowała więc: „Najpierw się pomódlmy, a potem poczytamy Boże słowo”. Zaczęły się modlić, a ja nie miałem wyboru i musiałem do nich dołączyć. Modląc się, nadal nie mogłem uciszyć swego serca. Choć nie słyszałem, o co siostry się modliły, poruszyło mnie to, w jaki sposób się zachowywały. Ich postawa wobec Boga była niezwykle szczera i we wszystkim szukały Bożej woli. Miały nadzieję, że zgłębię temat Bożego dzieła dni ostatecznych, a ta ich nadzieja również zrodziła się z Bożej miłości. Po modlitwie siostra Li wręczyła mi książkę, mówiąc z zapałem: „Większość pytań zawartych w tej książce »Sto pytań i odpowiedzi o poszukiwaniu prawdziwej drogi« to pytania, które zadają ludzie należący do wszystkich wyznań religijnych. Odpowiedziami na każde pytanie są specjalnie wybrane, odpowiednie fragmenty Bożego słowa. Śmiało, sprawdź!”. Nie chciałem brać tej książki, lecz widząc, z jakim zaangażowaniem do mnie mówi, jeszcze raz spojrzałem na siostrę Gao i siostrę Liu i zobaczyłem, jak wielką mają nadzieję, że zbadam ten temat i będę szukał prawdy. Pomyślałem, że kwestia powitania nadejścia Pana jest niezwykle istotna i że nie powinienem jej lekceważyć. Wziąłem więc książkę i powiedziałem: „W porządku, jestem gotowy ją przyjąć. Nie rozmawiajmy już dzisiaj o tym. Najpierw to przeczytam i wtedy wrócimy do tematu”.

Po powrocie do domu odłożyłem książkę na bok – w głowie mi się kotłowało. Zastanawiałem się nad tym, co opowiadała siostra Li Min, i wszystko wydawało mi się jasne i przejrzyste. Wszystko, co mówiła, było prawdą, ale nie mogłem zrozumieć, dlaczego Pan miałby po swoim powrocie dokonywać dzieła osądzania. Wnikliwie nad tym rozmyślałem, ale ciągle nie rozumiałem. Skoro już jednak usłyszałem o powtórnym przyjścia Pana, nie mogłem po prostu bez zastanowienia podejmować w tej sprawie własnych decyzji i biernie poddawać się losowi. Pomyślałem, że dobrze byłoby sięgnąć po tę książkę i coś zrozumieć. Dlatego spędziłem sześć dni, czytając książkę od deski do deski. Zobaczyłem, że Bóg Wszechmogący ujawnił tak dużo różnych prawd i tajemnic, o których wcześniej nigdy nie słyszałem, a czytanie ich bardzo podtrzymało mnie na duchu. Zgłębiając słowa Boga Wszechmogącego, poczułem też, że wiele rzeczy zostało wypowiedzianych w tym samym tonie, w którym mówił Pan Jezus. Słowa przepełnione były autorytetem i mocą, jakby mówił sam Bóg. Gdy więc skończyłem lekturę, chciałem lepiej zrozumieć, o co chodzi z tym dziełem osądzania wykonywanym przez Boga Wszechmogącego, i postanowiłem znaleźć siostrę Gao, by ją o to zapytać.

Następnego dnia udałem się do domu siostry Gao i przypadkiem spotkałem tam jej znajomych. Wszyscy przyjęli dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych i właśnie odbywali spotkanie i rozmawiali ze sobą. Przywitaliśmy się, a siostra Li Min od razu przeszła do rzeczy, pytając mnie: „Bracie, jakie masz jeszcze wątpliwości? Jakie aspekty dzieła Bożego dni ostatecznych chcesz zrozumieć? Możemy wspólnie o tym porozmawiać”. Odpowiedziałem: „Wspomniałaś, że kościół opustoszał w dniach ostatecznych, ponieważ opuściło go dzieło Ducha Świętego. Mogę się z tym zgodzić, lecz ci z nas, którzy wierzą w Pana, otrzymali już przebaczenie grzechów i Pan nie postrzega nas jako grzeszników. Dlaczego Bóg nadal chce dokonywać dzieła osądzania? Czy nie będziemy mogli zostać wyniesieni do królestwa niebieskiego, jeśli Bóg nie wykona tego etapu dzieła? Czy to, że Bóg kogoś sądzi, nie oznacza, że ta osoba jest potępiona? Czy wszyscy musimy zostać ukarani? Jakże więc mamy zostać wyniesieni do królestwa niebieskiego?”. Siostra Li Min odpowiedziała: „Większość ludzi sądzi, że powracający Pan sądzi ludzi, którzy nie wierzą w Boga. Większość twierdzi, że jeśli Bóg sądzi daną osobę, to w następnym kroku zostaje ona potępiony i ukarany. Uważają, że ci, którzy wierzą w Pana, mają wybaczone grzechy i że kiedy Pan powróci, wyniesie ich bezpośrednio do królestwa niebieskiego i z pewnością nie będzie ich sądził. Dlatego odmawiają przyjęcia Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych. Czyniąc to, zupełnie nie rozumieją Bożej woli i pokazują, że nie znają Bożego dzieła. W rzeczywistości dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych – wyrażające prawdę, osądzające i oczyszczające człowieka – jest wykonywane właśnie po to, by wynieść wierzących do królestwa niebieskiego. Wszyscy wiemy, że Biblia mówi: »Sąd rozpoczął się od domu Bożego« (1P 4:17). Proroctwo to mówi nam wyraźnie, że Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych rozpoczyna się od domu Bożego. Oznacza to, że zaczyna się od tych, którzy szczerym sercem wierzą w Boga i przyjmują Boże dzieło w czasach ostatecznych. Myślimy zatem, że wiara w Pana Jezusa oznacza, iż nie musimy przyjmować Bożego sądu, lecz ten pogląd jest błędny. W dniach ostatecznych Bóg używa swoich słów, by sądzić wszystkich, którzy przychodzą przed Jego tron, oczyszcza ich oraz zbawia i przemienia pewną grupę ludzi w zwycięzców, zanim nadejdą klęski. Później, kiedy dojdzie do wielkich kataklizmów, Bóg wynagrodzi dobrych i ukarze złych. Tak przebiega Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych. Nikt nie może przed nim uciec, lecz dla tych, którzy przyjmują Boga i okazują posłuszeństwo Bożemu sądowi, oznacza ono oczyszczenie, zbawienie i udoskonalenie. Jeśli chodzi o tych, którzy odmawiają przyjęcia Bożego dzieła sądu w dniach ostatecznych i opierają mu się, choć może udać im się ukryć przed sądem Bożego słowa, i tak w końcu nie uciekną przed sądem wielkich klęsk. Takie są fakty! Powód, dla którego Bóg chce sądzić nas w dniach ostatecznych, jest bardzo przejrzyście wyjaśniony w słowach Boga Wszechmogącego. Przeczytajmy razem ich fragment. Bóg Wszechmogący mówi: »Wiesz tylko tyle, że Jezus zstąpi w dniach ostatecznych, ale jak dokładnie to zrobi? Czy grzesznik taki jak ty, który właśnie został odkupiony, a nie został odmieniony ani udoskonalony przez Boga, może być człowiekiem według Bożego serca? Ponieważ nadal jesteś starą wersją siebie, w twoim przypadku prawdą jest, że zostałeś zbawiony przez Jezusa i że nie jesteś zaliczany do grzeszników z uwagi na zbawienie przez Boga, ale nie dowodzi to, że nie jesteś grzeszny i że nie jesteś nieczysty. Jak możesz być święty, jeśli nie zostałeś odmieniony? Twoje wnętrze trawią nieczystość, samolubstwo i złośliwość, a mimo to chcesz zstąpić z Jezusem. Możesz o tym tylko pomarzyć! Pominąłeś pewien krok w wierze w Boga: zostałeś jedynie odkupiony, ale nie zostałeś odmieniony. Abyś mógł stać się człowiekiem według Bożego serca, Bóg musi osobiście dokonać dzieła przemiany i obmycia ciebie. Jeśli jesteś tylko odkupiony, nie będziesz w stanie osiągnąć świętości. Nie będziesz więc się kwalifikować do otrzymania dobrych Bożych błogosławieństw, ponieważ pominąłeś kluczowy krok w Bożym dziele zarządzania człowiekiem, czyli krok przemiany i udoskonalenia. Dlatego ty, grzesznik, który właśnie został odkupiony, nie jesteś w stanie bezpośrednio otrzymać dziedzictwa Bożego« (O nazwach i tożsamości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Na podstawie Bożego słowa rozumiemy, że wierząc w Pana Jezus mamy tylko przebaczone grzechy. Nie oznacza to, że nie grzeszymy ani że jesteśmy bez grzechu. Tak naprawdę wszyscy żyjemy w błędnym kole grzeszenia i wyznawania grzechów, i nadal potrzebujemy tego, by Bóg wyrażał swoje słowo, aby nas sądzić i obmywać. Dopiero gdy zostaniemy obmyci, będziemy mogli zostać wyniesieni do królestwa niebieskiego. Jest to odnotowane w Biblii: »Bądźcie więc świętymi, bo ja jestem święty« (Kpł 11:44). »(…) świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana« (Hbr 12:14). Bóg jest święty. Skalani, zepsuci ludzie nie mogą oglądać twarzy Boga i nie nadają się do tego, by wejść do Bożego królestwa. Dokonane przez Pana Jezusa dzieło odkupienia uwalnia nas z naszych grzechów, lecz nie ze skażonego usposobienia i z grzesznej natury. Dlatego nasze szatańskie zepsute usposobienie się w nas utrzymuje, więc nadal mamy skłonności, by być aroganccy, zarozumiali, nieuczciwi, chytrzy, samolubni, podli, źli i chciwi, by czuć awersję do prawdy i cieszyć się z niesprawiedliwości. To właśnie nasze skażone usposobienie jest główną przyczyną prowadzącą do grzechu i opierania się Bogu. Jeśli nie rozwiążemy problemu naszego usposobienia, będziemy często grzeszyć, rywalizować ze sobą o władzę i zyski, angażować się w zawistne dysputy, kłamać, oszukiwać, wywyższać się, nieść świadectwo o sobie samych i tym podobne. Szczególnie wyraźnie widać to w tym, że gdy Boże dzieło nie jest zgodne z naszymi pojęciami, nadal polegamy na własnych ideach i wyobrażeniach, by osądzać i potępiać Boga, wypierać się Go i przeciwstawiać się Jego dziełu. Jak ludzie, którzy opierają się Bogu, mieliby być wyniesieni do Bożego królestwa? Bóg wyraża prawdę i wykonuje dzieło osądzania w dniach ostatecznych, a Jego celem jest obmycie nas z szatańskiego skażonego usposobienia i spełnienie naszego marzenia o byciu wyniesionymi do królestwa niebieskiego. Gdy przyjmujemy Boży sąd, uwalniamy się z naszego skażonego usposobienia i zostajemy oczyszczeni i przemienieni. Zostajemy wówczas dopuszczeni do tego, by odziedziczyć Boże obietnice i być wprowadzeni przez Boga do królestwa”.

Po wysłuchaniu omówienia siostry i słowa Boga Wszechmogącego pomyślałem sobie: „Kiedy człowiek wierzy w Pana, jego grzechy zostają wybaczone, lecz nie oznacza to, że przestaje grzeszyć. Rzeczywiście tak jest! Patrząc na ludzi w kościele, począwszy od pastorów i starszych, a skończywszy na zwykłych członkach kościoła, włącznie ze mną, wszyscy żyjemy grzesząc za dnia, a nocą wyznając swoje grzechy, i nie potrafimy wyswobodzić się z niewoli i spod kontroli grzechu. Wydaje się, że ludzie faktycznie nie będą mogli oglądać twarzy Pana, jeśli wcześniej nie zostaną osądzeni i oczyszczeni przez Boże słowo. Jeśli tak to przedstawimy, Bóg rzeczywiście musi przyjść i dokonać dzieła osądzenia i oczyszczenia człowieka! Kiedyś sądziłem, że jeśli człowiek wierzy w Pana Jezusa, to nie musi poddawać się sądowi. Myślałem, że Pan przyjdzie sądzić tych, którzy w Niego nie wierzą. Teraz widzę, że takie pojmowanie sprawy jest nieporozumieniem i jest zupełnie niezgodne z Bożą wolą”. Wtedy siostra Gao puściła mi film, na którym członkowie Kościoła Boga Wszechmogącego tańczyli i śpiewali. Film zatytułowany był „Radość w ziemi Kanaan”: „Wracając do domu Bożego, czuję radość i podekscytowanie. Mam szczęście, że w końcu widzę praktycznego Boga Wszechmogącego. Jego słowa prowadzą ludzi do wejścia do Wieku Królestwa. Jego słowa pokazują mi drogę, i rozumiem tę ścieżkę którą powinienem dążyć jako człowiek. Byłem podlewany przez Boga żywą wodą życia. Spotkania z Nim twarzą w twarz są radością, radością niezrównaną. Już niczego nie szukam, moje marzenie o królestwie niebieskim w końcu się ziściło” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Cała pieśń była radosna, poruszająca i niezwykle inspirująca. Widziałem, że twarze wszystkich braci i sióstr na filmie jaśnieją szczęściem i sami mimowolnie dołączyliśmy do wspólnego śpiewania hymnu. Zaczęliśmy tańczyć do muzyki, a nasze serca wypełniły się radością. Widziałem, że bracia i siostry zaopatrzeni w Boże słowa znajdowali się w stanie błogości i radości. Choć doświadczyli Bożego sądu i karcenia, nie mieli wcale żadnych zmartwień, lecz byli wyzwoleni, radośni, szczęśliwi i wolni. Zastanawiałem się nad tym, że moja własna wiara i zapał do religii całkowicie zniknęły i widziałem tylko spustoszenie i ciemność, w których pogrążył się kościół. Natomiast braci i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego przepełniało dzieło Ducha Świętego. Z ich rozmów o prawdzie biło światło, z zapałem wysławiali Boga i podekscytowani oraz pełni energii nieśli świadectwo o Bogu. W porównaniu z tym, co znałem, miałem wrażenie, że żyją w zupełnie innym świecie niż ja. Poczułem się wtedy jak bezdomna sierota, która właśnie wróciła do domu i z radością znalazła się w objęciach matki. Pomyślałem sobie: „W tym miejscu rzeczywiście można odnaleźć prawdę. Muszę uważnie słuchać, jak bracia i siostry omawiają prawdę Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych, abym nie przegapił swojej okazji na powitanie nadejścia Pana i wyniesienie do królestwa niebieskiego”.

Następnie siostra Li przeczytała nam jeszcze dwa fragmenty z Bożego słowa: „Jakimi środkami dokonuje się udoskonalanie człowieka przez Boga? Dokonuje się ono za sprawą sprawiedliwego usposobienia Boga. Boże usposobienie składa się przede wszystkim ze sprawiedliwości, gniewu, majestatu, sądu i klątwy, a udoskonalanie człowieka dokonuje się przede wszystkim przez Boży sąd. Niektórzy ludzie nie rozumieją i pytają, dlaczego Bóg jest w stanie udoskonalić człowieka tylko poprzez sąd i klątwę. Mówią: »Gdyby Bóg miał przekląć człowieka, czy ten by nie umarł? Gdyby Bóg miał osądzić człowieka, czy ten nie zostałby potępiony? Jak mógłby potem wciąż zostać udoskonalony?«. Takie są słowa ludzi, którzy nie znają Bożego dzieła. Tym, co Bóg przeklina, jest nieposłuszeństwo człowieka, a tym, co osądza, są ludzkie grzechy. Chociaż Bóg mówi ostro i bezwzględnie, obnaża wszystko, co jest w człowieku, przez swe surowe słowa ujawnia to, co w człowieku istotne. Mimo to, przez taki sąd, daje człowiekowi gruntowną wiedzę o istocie ciała, dzięki czemu człowiek podporządkowuje się Bogu. Ciało człowieka jest grzeszne i szatańskie, jest nieposłuszne i staje się przedmiotem Bożego karcenia. Toteż, aby człowiek mógł poznać siebie samego, muszą na niego spaść słowa sądu Bożego i musi on przejść każdy rodzaj oczyszczania; dopiero wtedy dzieło Boże będzie skuteczne” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „To, do czego doprowadza dzieło sądu, to zrozumienie przez człowieka prawdziwego Bożego oblicza oraz prawdy o swoim własnym buncie. Dzieło osądzania pozwala człowiekowi zdobyć duże zrozumienie woli Bożej, celu Bożego dzieła oraz tajemnic, które są dla niego niepojęte. Pozwala też człowiekowi rozpoznać i zaznajomić się ze swoją skażoną istotą oraz ze źródłem swego skażenia, a także odkryć własną brzydotę. Wszystkie te efekty wywołuje dzieło sądu, bo istota tego dzieła to tak naprawdę odkrywanie prawdy, drogi i życia Bożego przed wszystkimi tymi, którzy w Niego wierzą” (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Siostra Li kontynuowała swoje omówienie: „Gdy zostaliśmy skażeni przez szatana, wszyscy żyliśmy w jego domenie i staliśmy się zwyrodnialcami, którzy wypierają się Boga. Przez wzgląd na sprawiedliwą i świętą istotę Boga wszyscy byliśmy celem Bożego przekleństwa i mieliśmy zostać przez Niego zniszczeni, lecz wolą Bożą nie jest zagłada ludzkości, lecz raczej jej zbawienie. Tak więc, by w pełni zbawić ludzi spod domeny szatana, Bóg wypowiada słowa i wykonuje swoje dzieło osądzania i oczyszczania człowieka w dniach ostatecznych. Dzieło osądzania polega właśnie na tym, że Bóg używa swojego słowa, by obnażyć mowę, działania, naturę i istotę człowieka, które buntują się przeciw Bogu i sprzeciwiają się Mu. Bóg czyni to, aby ludzie mogli poznać swoją skażoną istotę i prawdę o swoim zepsuciu, by mogli rozpoznać Boże sprawiedliwe i święte usposobienie oraz zacząć nienawidzić samych siebie. Wówczas ludzie mogą okazać prawdziwą skruchę, przemienić się, wyzwolić ze swojego skażonego szatańskiego usposobienia i zostać pozyskani przez Boga. W taki sposób zdobędą pełne zbawienie. Tylko poprzez sąd i karcenie Bożego słowa możemy zobaczyć, że jesteśmy pełni skażenia, że zawsze i wszędzie ujawniamy zepsute usposobienie, przejawiające się w skłonności do egocentryzmu, arogancji, fałszu i chciwości, oraz że pełno w nas pojęć i wyobrażeń, wybujałych pragnień i nierozsądnych żądań wobec Boga, a także że brak w nas sumienia, rozumu, lojalności i posłuszeństwa. Im bardziej przyjmujemy Boży sąd, tym wyraźniej dostrzegamy, jak głęboko jesteśmy skażeni i że faktycznie brak nam człowieczeństwa. Zaczynamy brzydzić się samymi sobą i samych siebie z serca nienawidzić. Im bardziej przyjmujemy Boży sąd, tym wyraźniej dostrzegamy Bożą świętość i sprawiedliwość i tym bardziej nasze serca czczą Boga. Stajemy się gotowi odrzucić nasze cielesne pragnienia i żyć zgodnie z Bożym słowem. Następnie dochodzi w nas do zmiany perspektywy patrzenia na różne rzeczy oraz do przemiany naszego skażonego usposobienia i zaczynamy w pewnym stopniu urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo. Wtedy też zaczynamy faktycznie doceniać, że Boży sąd i karcenie to przejaw wielkiej miłości Boga do nas i nasze zbawienie. Bez Bożego sądu i karcenia, wszystkich nas czekałaby zagłada”.

Na tym siostra zakończyła swoje omówienie, a ja byłem bardzo poruszony tym, co powiedziała, i zobaczyłem, jak wielka i prawdziwa jest Boża miłość. On jest Bogiem, który kocha ludzkość! To ja błędnie rozumiałem dobre intencje Boga dotyczące zbawiania ludzi. Myślałem, że Bóg sądzi ludzi, by ich potępić i ukarać i nigdy nie przyszło mi do głowy, że wyrażone przez Boga w dniach ostatecznych słowa i dokonany przez Niego sąd nad człowiekiem mogą być jeszcze prawdziwszym wyrazem miłości do nas lub jeszcze wspanialszym zbawieniem nam ofiarowanym! Bogu Wszechmogącemu niech będą dzięki! Na podstawie lektury słowa Boga Wszechmogącego i wysłuchawszy omówienia siostry Li, zyskałem pewne zrozumienie Bożego dzieła osądzania, a moje błędne poglądy na temat Boga zostały skorygowane. Doszedłem do mocnego przekonania, że Bóg Wszechmogący to nikt inny jak Pan Jezus, który powrócił, i byłem gotowy przyjąć Boże dzieło osądzania. Wyszedłem właśnie z mgły zagubienia, a moja twarz jaśniała radosnym uśmiechem. Siostra Li powiedziała zadowolona: „Bogu niech będą dzięki, że Cię poprowadził. Wszystko to efekt Bożego słowa. Uwidacznia nam to, że, choć na drodze do poznania prawdy mogą pojawiać się różne błędne pojęcia o Bogu i Bożym dziele, jeśli tylko faktycznie szukamy prawdy i ją przyjmujemy oraz słuchamy Bożego słowa, wówczas zrozumiemy prawdę i poznamy Boże dzieło, a nasze wcześniejsze pojęcia i wyobrażenia rozwieją się jak kłęby dymu. Wówczas będziemy mogli zrozumieć Bożą wolę i skończy się nasze błędne rozumienie Boga”. Z radością przytaknąłem i podziękowałem Bogu, że mnie zbawił.

Po tym, jak przyjąłem Boże dzieło w dniach ostatecznych, zainstalowałem w telefonie aplikację, aby siostra Gao i inni mogli często dzielić się ze mną filmami ewangelicznymi, teledyskami i hymnami z Kościoła Boga Wszechmogącego. Wielki wpływ wywarło na mnie obejrzenie filmu zatytułowanego „Z tronu płynie woda życia”. Pokazane w filmie opustoszenie kościoła było odbiciem sytuacji w naszym kościele, a film niezwykle wyraźnie wskazywał główną przyczynę tego stanu rzeczy. Jako że Boże dzieło się zmieniło i Bóg przestał wykonywać je w religijnym kościele, wszyscy ludzie, którzy odmówili przyjęcia dzieła Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, cierpieli głód. Ci, którzy przyjęli słowo Boga Wszechmogącego, zdobyli Boże zaopatrzenie w wodę życia i nie byli już spragnieni. Mogli też wieść błogosławione życie z Bogiem. Kiedy oglądałem film „Oczekiwanie”, mimowolnie westchnąłem. Bohaterem filmu był pewien starszy pastor, który całe swoje życie wierzył w Pana i myślał, że jego ciężka praca rzeczywiście zasługuje na wyróżnienie. Po prostu czekał aż Pan przyjdzie i wyniesie go do nieba. Uparcie trzymał się przekonania, że kiedy Pan będzie miał powrócić, to zstąpi na ziemię na obłoku i jemu pierwszemu to objawi. Ze względu na swój upór odmawiał przyjęcia Bożego dzieła dni ostatecznych i patrzył dalej w gwiazdy, czekając na pojawienie się obłoku. Umarł pogrążony w żalu. Gorzka lekcja płynąca z tego filmu naprawdę dawała oglądającemu do myślenia. Ja tymczasem radowałem się w sercu i wysławiałem Boga Wszechmogącego, że zbawił mnie – zbuntowanego syna, który pragnął jedynie zyskać Jego błogosławieństwa, lecz był niechętny przyjąć Jego sąd i oczyszczenie. Wychwalałem Go też za to, że poprowadził mnie przed swój tron, bym mógł osiągnąć Jego zbawienie w dniach ostatecznych.

Teraz prowadzę kościelne życie w ramach Kościoła Boga Wszechmogącego i poprzez prawdziwe doświadczanie sądu i karcenia Bożego słowa powoli zacząłem widzieć, jak realne i praktyczne jest to, że Bóg dokonuje dzieła osądzania. Gdy Bóg obnażał zdradziecką naturę człowieka, czułem, że skoro sam nigdy nie kłamię, sytuacja ujawniona poprzez Boże słowa mnie nie dotyczy. Kiedy znalazłem się w praktycznej sytuacji, jaką Bóg dla mnie zaaranżował, bezwiednie wyrzucałem z siebie kłamstwa, by chronić swoje interesy i zabezpieczyć własną próżność. Co więcej, czułem, że w moim sercu mieszkają zdrada i oszustwo, a ponadto miałem wiele tajemnic, których nie chciałem ujawniać. To pokazało mi, że wszystko, co ujawniają Boże słowa, jest prawdą i ukazuje faktyczną sytuację; że taka jest ludzka natura i istota człowieka. Dopiero wtedy rzeczywiście przekonałem się do Bożego słowa i odczułem naglące pragnienie, by szukać prawdy i przemienić swą własną zwodniczą naturę. Po tym doświadczeniu uświadomiłem sobie, że gdyby nie Boży praktyczny sąd i karcenie, nigdy nie poznałbym swej własnej zdradzieckiej natury i nigdy nie mógłbym praktykować prawdy, by zmienić swe kłamliwe usposobienie. Boży sąd i karcenie faktycznie mnie oczyściły i zbawiły. Są innym przejawem miłości. Chcę cenić sobie ten wyjątkowy rodzaj miłości i przyjąć Boży sąd i karcenie oraz jak najszybciej zmienić się w nową osobę, aby móc zadowalać Boga.

10. Królestwo niebieskie jest już właściwie na ziemi

Autorstwa Chen Bo, Chiny

Naszym największym pragnieniem jako ludzi wierzących jest możliwość wejścia do królestwa niebieskiego i czerpanie radości z wiecznej szczęśliwości, jaką Pan obdarza człowieka. Czułam niesamowity przypływ emocji i radości za każdym razem, gdy słyszałam, jak podczas kazania pastor mówił, iż miejsce, które Pan w przyszłości nas dla przygotuje znajduje się w górze, w niebiosach, że będą tam złote ulice, nefrytowe mury, a wszędzie połyskiwać będą szlachetne kamienie, my będziemy jeść owoce z drzewa życia i pić wodę z rzeki życia, nie będzie tam bólu, smutku ani łez, lecz zapanuje wolność i wszyscy będą wyswobodzeni. Tęskniłam bardzo za ty miejscem, a moje pełne znoju i smutku życie na ziemi sprawiało, że serce było wiecznie udręczone. Tak więc biegałam w kółko, głosząc ewangelię i gorliwie do granic swoich możliwości naciągając się dla Pana. Szerzyłam ewangelię, zakładałam kościoły i ani na chwilę nie zatrzymałam się, by zaczerpnąć tchu, bez względu na to, jak bardzo było mi trudno. Mając na względzie, że żyjemy w dniach ostatecznych i że Pan wkrótce powróci, by zabrać nas wszystkich do naszego niebiańskiego domu, tym gorliwiej pracowałam i się we wszystko się angażowałam.

Pewnego dnia poszłam do domu mojej siostry, by odwiedzić naszą mamę. Gdy już wychodziłam, siostra wręczyła mi jakąś książkę, zachęcając, bym uważnie ją przeczytała. Pomyślałam sobie: „Ta książka musi mieć w sobie coś duchowego, a tak się właśnie składa, że mój duch czuje się obecnie dość wypalony. Nie odczuwam obecności Pana. Kiedy czytam Biblię, nie zyskuję żadnej iluminacji. Po powrocie do domu muszę porządnie zagłębić się w lekturę. Może zyskam z niej jakiś duchowy pokarm”. Gdy wróciłam do domu, otworzyłam książkę i zaczęłam czytać — zanim się zorientowałam książka na dobre mnie wciągnęła. Im dłużej czytałam, tym bardziej chciałam więcej i tym mocniej czułam, że jest w tych słowach światło, że zawierają oświecenie Ducha Świętego i że nie mogły zostać wypowiedziane przez zwykłą osobę. Po lekturze tej książki zrozumiałam pewne prawdy, których nigdy nie pojęłam, czytając Biblię i odczułam pewnego rodzaju wewnętrzną przejrzystość i radości. Sprawiło to, że chciałam się modlić i zbliżyć do Pana — moja wiara wzrosła, a stan duchowy coraz bardziej się polepszał. Pomyślałam sobie: „Tylko dzieło Ducha Świętego może dostarczyć człowiekowi wiary i siły oraz zapewnić pokarm i wsparcie dla ludzkiego ducha. Słowa zawarte w tej książce z pewnością pochodzą od Ducha Świętego”. Dlatego też codziennie po przebudzeniu pierwszą rzeczą, jaką robiłam była lektura tej książki.

Pewnego dnia otworzyłam ją i przeczytałam następujący fragment: „Wejście Boga w stan spoczynku oznacza, że nie będzie On już wykonywał swego dzieła zbawienia ludzkości. Wejście ludzkości do odpoczynku oznacza, że cała ludzkość będzie żyła w światłości Bożej i pod Jego błogosławieństwami; nie będzie żadnego szatańskiego zepsucia i nie dojdzie do żadnej niesprawiedliwości. Ludzkość będzie normalnie żyć na ziemi, pod Bożą opieką” (Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Serce zabiło mi mocniej, gdy przeczytałam ten fragment i pomyślałam sobie: „Człowiek będzie w przyszłości mieszkał na ziemi? Czy Pan Jezus nie obiecał nam, że będziemy żyć w niebie? Dlaczego mówią tu, że będziemy mieszkać na ziemi? Jak to możliwe? Czy coś źle rozumiem?”. Tak więc jeszcze raz uważnie przeczytałam ten fragment i przekonałam się, że faktycznie było napisane, że człowiek w przyszłości będzie mieszkał na ziemi. Zastanawiałam się, co to tak naprawdę oznacza, lecz to nie wystarczało — wiedziałam, że muszę zrozumieć, co ten fragment faktycznie znaczy. Czytałam więc dalej: „Bóg ma Boskie miejsce przebywania, a człowiek – ludzkie. Odpoczywając, Bóg będzie nadal prowadził całą ludzkość w jej życiu na ziemi. Będąc w światłości Bożej, człowiek będzie czcić jedynego prawdziwego Boga w niebie. (…) Kiedy ludzkość wchodzi do odpoczynku, oznacza to, że człowiek stał się prawdziwym stworzeniem; ludzkość na ziemi będzie czcić Boga i prowadzić normalne ludzkie życie. Ludzie nie będą już dłużej nieposłuszni Bogu i nie będą się Mu opierać; powrócą do pierwotnego życia Adama i Ewy” (Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Im więcej czytałam, tym większy miałam w głowie zamęt: „Człowiek, będzie czcił Boga z ziemi? W jaki sposób ma się to wydarzyć? Czy Biblia nie mówi, że będziemy w niebie? Jakże więc ma się to dziać na ziemi?”. Pospiesznie otworzyłam Biblię i przeczytałam słowa Jezusa z Ewangelii Jana 14:2-3: „W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem”. Pan Jezus wyraźnie mówi, że Jego zmartwychwstanie oraz wniebowstąpienie mają na celu przygotowanie dla nas miejsca, tak więc nasze wyznaczone miejsce powinno znajdować się w niebie. Taka jest obietnica Pana! Pomyślałam sobie: „To, co mówi ta książka różni się od tego, co mówi Pan, więc nie mogę tego dalej czytać”. Gdy odłożyłam książkę czułam się bardzo zdezorientowana i nie wiedziałam, co powinnam robić, więc ciągle się modliłam: „Panie, proszę prowadź mnie i kieruj. Czy powinnam dalej czytać tę książkę, czy nie? Panie, proszę oświeć mnie i prowadź…” Po modlitwie przypomniałam sobie, że po lekturze tej książki czułam się bliżej Pana i byłam bardziej entuzjastycznie nastwiona do swojej wiary, a mój duch zyskał cenny duchowy pokarm. Czułam, że jeśli ją odłożę i przestanę czytać, powrócę do poprzedniego stanu duchowego wypalenia. Ponieważ ta książka tak bardzo mnie zbudowała i mogłam potwierdzić, że pochodzi od Ducha Świętego, a nic, co od Ducha Świętego, nie może być błędne, wiedziałam, że nie powinnam jej odrzucać i odmawiać lektury, mimo że niektóre treści nie zgadzały się z moimi pojęciami. Po tych wszystkich przemyśleniach postanowiłam, że zanim podejmę ostateczną decyzję powinnam dalej czytać.

Sięgnęłam więc po książkę i czytałam dalej: „Miejsce odpoczynku człowieka jest na ziemi, a Boże miejsce odpoczynku jest w niebie. Gdy człowiek będzie oddawać cześć Bogu podczas odpoczynku, będzie żyć na ziemi, a gdy odpoczywający Bóg będzie prowadził pozostałą część ludzkości, będzie prowadził ich z nieba, a nie z ziemi” (Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zastanawiałam się nad tym wielokrotnie, myśląc sobie: „Fragment ten mówi, że Boże miejsce odpocznienia jest w górze, w niebie, a człowiek będzie czcił Boga w swoim miejscu odpocznienia na ziemi. Czy to możliwe, że miejsce odpocznienia człowieka znajduje się na ziemi, tak jak jest tu napisane? To niemożliwe! Pan Jezus już powiedział, że powinniśmy być tam, gdzie On jest, a jako że zmartwychwstał i wstąpił do nieba, tak więc my z pewnością też tam pójdziemy!”. Pomyślałam o tym, jak przez kilka poprzednich lat podążałam ścieżką dla Pana i jak wiele znosiłam cierpień. Czy to wszystko nie działo się po to, żebym mogła iść do nieba i nie doświadczać już więcej boleści tego świata? Jeśli naprawdę jest tak, jak mówi ta książka, że w przyszłości ludzie nadal będą mieszkać na ziemi, to czy moje nadzieje spełzną na niczym? Usiadłam na łóżku i przez jakiś czas nie mogłam się ruszyć, czując ogarniającą mnie od stóp do głów niemoc. Chciałam to wszystko jakoś wyjaśnić, więc od razu pojechała do siostry.

Kiedy tam dotarłam, zobaczyłam kobietę w średnim wieku, którą siostra przedstawiła mi jako siostrę Li. Wkrótce po tym podzieliłam się z nimi swoimi przemyśleniami związanymi z lekturą książki. Wysłuchawszy mnie, siostra Li przedstawiła mi następujące omówienie: „Siostro, wszyscy, którzy wierzymy w Pana, jesteśmy przekonani, że Pan Jezus obiecał nam przygotować miejsce. Wierzymy, że będziemy tam, gdzie On jest. Myślimy, że skoro Pan poszedł z powrotem do nieba, to kiedy w przyszłości wróci, to z pewnością zabierze nas do nieba, byśmy mogli tam z Nim zamieszkać. Jednak czy kiedykolwiek zastanowiliśmy się nad tym, czy te nasze wyobrażenia, tego rodzaju teorie są możliwe do obronienia? Gdyby było tak, jak sobie to wyobrażamy, a mianowicie, że Pan przyjdzie i zabierze nas do nieba, gdzie zamieszkamy, to czy słowa Modlitwy Pańskiej: »Niech przyjdzie twoje królestwo, niech się dzieje twoja wola na ziemi, tak jak w niebie« (Mt 6:10) oraz proroctwo z Księgi Apokalipsy: »Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem« (Obj 21:3) na nic by się nie zdały? Jakże mogłyby zostać wypełnione? Gdyby naszym ostatecznym przeznaczeniem od Boga miało być niebo, to jakie znaczenie miałoby umieszczenie nas na ziemi już na samym początku, gdy Bóg stworzył człowieka?”. W ogóle mnie nie przekonała, więc odparłam: „Choć faktycznie w Piśmie Świętym jest tak napisane, sam Pan powiedział: »W domu mego Ojca jest wiele mieszkań. Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam. Idę, aby wam przygotować miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, żebyście, gdzie ja jestem, i wy byli« (J 14:2-3). Po tym, jak Pan Jezus został wskrzeszony, wstąpił do nieba i mówi tutaj, że idzie przygotować nam miejsce. Zapewnia, że możemy być tam, gdzie On jest. Jest to dowód na to, że Bóg obiecał nam, iż wstąpimy do nieba, by zyskać życie wieczne, że nie otrzymamy go tu na ziemi. Nikt nie może temu zaprzeczyć!”. Siostra Li cierpliwie dalej wyjaśniała: „Siostro, to prawda, że Pan przygotowuje miejsce dla tych, którzy w Niego wierzą, lecz czy to miejsce jest tak naprawdę na ziemi, czy w niebie? Nie jest to w słowach Pana stwierdzone. Na czym więc bazujemy twierdząc, że przygotowuje coś dla nas w niebie? Czy naprawdę jest to obietnica Pańska, czy też nasze własne pojęcia i wyobrażenia? Dla tych z nas, którzy wierzą w Pana, wszystko powinno opierać się na Jego słowach. Nie powinniśmy zmieniać słów Pana według własnych pojęć i wyobrażeń, a następnie twierdzić, że to właśnie miał na myśli. Czy wyjaśniając w ten sposób słowa Pana, nie podążamy za własnymi pomysłami i motywacjami? Czy nie jest to wypaczanie Jego słów? W wyjaśnianiu Jego słów nie możemy polegać na tym, co wyobrażamy sobie w naszych głowach i myślach ani też na własnych preferencjach. Byłby to błąd. W Księdze Rodzaju 2:7-8 napisane jest: »Wtedy Bóg Jahwe uformował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia; i człowiek stał się żywą duszą. Bóg Jahwe zasadził też ogród na wschodzie w Edenie i umieścił tam człowieka, którego uformował«. Jasne jest, że Bóg na początku stworzył człowieka na ziemi, a zanim go uczynił, powołał do życia wszystkie rzeczy, by przygotować środowisko odpowiednie dla naszego przetrwania. Widzimy, że wolą Bożą jest, byśmy żyli na ziemi. Ponadto w Modlitwie Pańskiej Pan przykazuje nam modlić się do Boga o to, by Jego królestwa przyszło na ziemię. W Księdze Apokalipsy znajdują się takie proroctwa: »Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i jego Chrystusa i będzie królować na wieki wieków« (Obj 11:15) oraz »Usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem« (Obj 21:3). Z tych wersetów oraz proroctw widzimy, że miejsce, które Bóg nam przygotowuje znajduje się na ziemi i że to tu jest nasze przeznaczenie, a nie w niebie”. Omówienie siostry Li było całkowicie sprzeczne z moimi pojęciami. Po prostu nie chciałam słuchać tego, co mówiła. Wstałam i ze złością powiedziałam jej: „Dosyć się już nasłuchałam! Przez te wszystkie lata podążałam właściwą ścieżką. Naciągałam się dla Pana do granic możliwości i cierpiałam, abym móc iść do nieba! Zawsze pragnęłam, by Pan wziął mnie do domu, do nieba, abym nie musiała już tu cierpieć, a ty mówisz, że naszym miejscem przeznaczenia jest ziemia! Dla mnie jest to po prostu nie do przyjęcia!”. Wyrzuciwszy to z siebie, obróciłam się, żeby wyjść, lecz moja młodsza siostra pośpieszyła, by przemówić mi do rozumu: „Hej! Jak możesz być taka uparta? Nie znasz prawdziwego znaczenie słów Pana, który mówi: »Idę przecież przygotować wam miejsce«. Trzymasz się tylko własnych teorii. Czy to nie głupota? Nie takie podejście powinni mieć ludzie szukający prawdy! Pan Jezus, za którym tęsknimy, już wrócił — Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił! Ta książka, którą ci dałam zawiera osobiste wyrażenia oraz słowa Boga! Teraz właśnie powrócił Pan, którego powrotu wyczekiwaliśmy każdego dnia po to, żeby nas przyjął. Musimy uważnie słuchać. Za żadne skarby nie możemy przegapić tej życiowej okazji!”.

Gdy to usłyszałam byłam w szoku. Nie wierzyłam własnym uszom: Pan powrócił? Czy to prawda? A potem moja siostra powiedziała: „Czy nie mówiłaś wcześniej, że słowa tej książki pochodzą od Ducha Świętego! Wspominałaś, że czytanie jej zapewniło ci niezwykły duchowy pokarm, zyskałaś dzieło Ducha Świętego, a Twoja relacja z Panem stała się bliższa. Zastanów się teraz: Kto inny oprócz Pana może osiągnąć taki efekt, wypowiadając słowa? Pan teraz powrócił, by wykonać dzieło i wypowiadać nowe słowa, a my możemy zasmakować słodyczy Bożych słów. Jeśli tego nie sprawdzimy i nie zgłębimy, jeśli będziemy tylko ślepo trzymać się naszych własnych wyobrażeń i pojęć oraz dosłownego znaczenia Biblii, to się zamęczymy. W swoich czasach faryzeusze, którzy dobrze znali Pismo, ślepo trzymali się litery Biblii i nie próbowali sprawdzać, czy ich własne rozumienie Biblii jest właściwe lub czy zgadza się z Bożą wolą. Zamiast tego wierzyli tylko, że nikt kto nie nazywa się Mesjaszem nie był zapowiedzianym Zbawicielem. Nawet nie chcieli nie zgłębić, czy droga Pana Jezusa nie zapewni życiu ludzkiemu odpowiedniego pokarmu czy nie dostarczy człowiekowi ścieżki praktykowania. Uparcie trzymali się tylko swoich pojęć i wyobrażeń, ślepo odmawiając zbawienia Pana Jezusa, a ostatecznie popełniając potworny grzech ukrzyżowania Pana. Nie możemy podążać śladami faryzeuszy i iść ich ścieżką sprzeciwiania się Bogu!”. Po wysłuchaniu słów mojej siostry, pomyślałam sobie, że to, co mówi jest rozsądne. Tylko słowa Pana są rozwiązaniem dla wypalonego ducha. Przypomniałam sobie, że odkąd zaczęłam czytać tę książkę, mój stan duchowy naprawdę zaczął się poprawiać. Dało mi to wiarę w Boga, mogłam odczuć obecność Pana i nawet udało mi się zrozumieć pewne prawdy. Czy to możliwe, że słowa w tej książce naprawdę są wypowiedziami Pana? Powrót Pana to wielka rzecz! Wiedziałam, że nie mogę tego na ślepo osądzić i odrzucić, lecz muszę podjąć wysiłek, by zbadać sprawę i znaleźć odpowiedzi. Nie mogłam zachować się jak faryzeusze, którzy nie szukali prawdy, lecz tylko trzymali się własnych pojęć i sprzeciwili się Bogu! W tamtym momencie poczułam się jednocześnie miło zaskoczona i przestraszona. Byłam miło zaskoczona, ponieważ wierzyłam w Pana i pragnęłam Jego powrotu oraz tego, by przyjął mnie do królestwa niebieskiego, gdzie mogłabym wieść beztroskie życie, gdzie nie musiałabym znosić ziemskich, życiowych trudności, a tego dnia usłyszałam wieści o powrocie Pana. Było to naprawdę doniosłe, radosne wydarzenie. Natomiast przerażona byłam, dlatego że, jeśli Bóg Wszechmogący to Pan, który powrócił, to moje marzenie o wyczekiwaniu Pana, który zabierze mnie do królestwa niebieskiego zostałoby rozwiane… Moje serce, targane różnymi emocjami, znalazło się w całkowitej rozsypce. W swej bezradności mogłam tylko zwrócić się do Pana w modlitwie: „O Panie! Codziennie czekałam na Twoje przyjście, byś zabrał mnie do swojego niebiańskiego domu, lecz oni mówią, że miejsce, które przygotowałeś na moje ostateczne przeznaczenie znajduje się tu, na ziemi. Naprawdę nie potrafię się z tym zmierzyć. Naprawdę nie chcę dalej wieść tego trudnego życia na ziemi. Panie! Bardzo teraz cierpię, proszę pomóż mi i prowadź mnie dalej ścieżką, która jest przede mną”. Po tej modlitwie przyszły mi na myśl następujące słowa Jezusa: „Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5:3). To prawda! Panu podobają się ludzie ubodzy w duchu, którzy szukają prawdy i tylko oni mogą wejść do królestwa niebieskiego. Powinnam stać się uboga w duchu — tylko uważne słuchanie ich omówień zgadza się z wolą Pana.

Dokładnie w tym momencie siostra Li powiedziała: „Pan powiedział: »Błogosławieni czystego serca, ponieważ oni zobaczą Boga« (Mt 5:8). Powinniśmy słuchać słowa Pana, powinniśmy stać się ludźmi czystego serca, aby powitać powrót Pana. Choć dzieło, które Bóg dziś wykonuje, nie zgadza się z naszymi pojęciami i wyobrażeniami, wszystko, co robi Bóg jest dobre, wszystko to jest dla dobra ludzkości i zawiera Bożą wolę — jest w tym prawda, której należy szukać. Jeśli nie posiadamy wnikliwego zrozumienia prawdy, musimy najpierw stanąć z boku i podjąć wysiłek, by jej szukać, abyśmy mogli otrzymać Boże oświecenie i zrozumieć Jego wolę. Siostro, proszę otwórz swoje serce i podziel się tym, co nadal jest dla ciebie niejasne i razem, we wspólnocie możemy poszukać prawdy”. Czułam, że to, co powiedziała siostra Li ma sens i że powinnam się uspokoić i szukać odpowiedzi, więc stwierdziłam: „Siostro, jest jedna rzecz, której nie rozumiem. Dlaczego naszym ostatecznym miejscem przeznaczenia nie jest niebo, lecz ziemia?”. Siostra Li znalazła fragment z Ewangelii Jana 3:13: „A nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy, który jest w niebie” oraz z Księgi Izajasza 66:1: „Niebo jest moim tronem, a ziemia podnóżkiem moich stóp”, i dała mi te dwa wersety do przeczytania. Następnie przedstawiła omówienie znaczenia tych dwóch fragmentów, które nagle wniosło światło do mojego serca. Znałam te dwa wersety już wcześniej, dlaczego więc nigdy o nich nie pomyślałam? Pan bardzo wyraźnie mówi, że z wyjątkiem Syna Człowieczego, który zstąpił z nieba, żaden człowiek nie może tam się wznieść, ponieważ niebo jest Bożym tronem, a ziemia Jego podnóżkiem. Jakże więc człowiek mógłby być godzien wstąpienia do nieba? Bóg stworzył człowieka na ziemi i chce żebyśmy tu żyli. Od dnia, w którym Bóg stworzył człowieka, ludzkość żyła i rozmnażała się na ziemi, pokolenie za pokoleniem. Całe Boże dzieło zbawienie ludzkości również zostało przeprowadzone na ziemi. Dawno temu zostało to postanowione przez Boga i nikt nie może tego zmienić. Następnie siostra wplotła w swoje omówienie Biblię, wspominając o fragmencie, w którym Pan stwierdza, że przygotuje dla nas miejsce. Wyjaśniła, że chodziło tu o Jego wcielone pojawienie się oraz dzieło na ziemi w dniach ostatecznych oraz że z góry ustalone było to, iż On urodzi się w dniach ostatecznych, że my usłyszymy Boży głos, że zostaniemy wyniesieni przez Jego tron, że przyjmiemy Boży sąd i oczyszczenie dni ostatecznych i że ostatecznie zostaniemy wprowadzeni do Bożego królestwa. To jest prawdziwe znaczenie słów: „żebyście, gdzie ja jestem, i wy byli” (J 14:3). Zrozumiałam, że Boże królestwo tak naprawdę znajduje się na ziemi i że ostatecznym przeznaczeniem ludzkości jest właśnie ziemia, a nie niebo! Cały czas żyłam własnymi pojęciami i wyobrażeniami. Wyznaczyłam granice Bożego powrotu do tego, że zabierze mnie do nieba, bym tam zamieszkała, lecz nie było to zgodne z wolą Pana, ani z faktami! Jednak mimo wszystko nadal nie chciałam wieść takiego życia na ziemi, nękana przez szatana, więc podzieliłam się swoimi wątpliwościami z siostrą Li.

Po wysłuchaniu mnie, siostra Li otworzyła „Słowo ukazuje się w ciele”, i przeczytała mi fragment ze słów Boga Wszechmogącego: „Życie w odpoczynku jest życiem bez wojny, bez plugawości, bez uporczywej niesprawiedliwości. To znaczy, że nie ma w nim nękania przez szatana (tutaj »szatan« odnosi się do wrogich sił), zepsucia przez szatana, ani inwazji żadnej siły przeciwnej Bogu. Wszystko podąża za swoim rodzajem i czci Pana stworzenia. Niebo i ziemia są całkowicie spokojne. To jest życie ludzkości w odpoczynku. (…) Gdy Bóg i człowiek wejdą do odpoczynku, szatan już nie będzie istniał i podobnie do niego, niegodziwi ludzie również nie będą istnieli. Zanim Bóg i człowiek wejdą do odpoczynku, niegodziwe osoby, które kiedyś prześladowały Boga na ziemi i wrogowie, którzy byli Mu nieposłuszni na ziemi, będą już zniszczeni; zostaną zniszczeni przez wielkie katastrofy dni ostatecznych. Gdy te niegodziwe osoby zostaną całkowicie zniszczone, ziemia nigdy więcej nie będzie nękana przez szatana. Ludzkość uzyska pełne zbawienie i dopiero wtedy dzieło Boże całkowicie się zakończy. Są to warunki konieczne, aby Bóg i człowiek mogli odpocząć” (Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Dzięki lekturze słów Boga Wszechmogącego zrozumiałam, że choć nadal będziemy żyć na ziemi, gdy Bóg zakończy już ostatni etap dzieła zbawienia ludzkości, szatan zostanie zniszczony i nie będzie już zakłócał naszego ziemskiego życia. Nie będziemy już nigdy więcej musieli tak ciężko pracować ani się smucić; nie będzie już łez ani westchnień. Będziemy żyli tak, jak Adam i Ewa w ogrodzie Eden. Będziemy wolni, by uwielbiać Boga i będziemy wieść piękne i błogosławione życie, w którym Bóg jest z człowiekiem. Takie jest ostateczne miejsce przeznaczenia człowieka i to właśnie osiągnie Bóg poprzez swoje dzieło dni ostatecznych. Coś wspaniałego! W tamtym momencie wykrzyknęłam: „Kto może tak wyraźnie wyjaśnić ostateczne przeznaczenie ludzkości? Kto może zaaranżować jej wynik? Tylko Bóg może to zrobić!”. W słowach Boga Wszechmogącego rozpoznałam Boży głos i zobaczyłam, że dzieło Boga Wszechmogącego to ukazanie się Boga i Jego dzieło! Pojęcia, które miałam w końcu się ulotniły i z radością przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, powracając przed Boży tron.

11. Ponownie połączona z Panem

Bóg Wszechmogący mówi: „Chrystus dni ostatecznych przynosi życie i przynosi trwałą i wieczną drogę prawdy. Prawda ta jest drogą, przez którą człowiek zyska życie i jedyną drogą, przez którą człowiek pozna Boga i zyska aprobatę Boga. Jeśli nie szukasz drogi życia zapewnianej przez Chrystusa dni ostatecznych, to nigdy nie uzyskasz aprobaty Jezusa i nigdy nie będziesz uznany za godnego przejścia przez bramę królestwa niebios, bo jesteś zarówno marionetką, jak i więźniem historii. Ci, którzy są kontrolowani przez przepisy, przez litery i otoczeni przez historię, nigdy nie będą w stanie dostąpić życia i nigdy nie będą w stanie uzyskać wieczystej drogi życia. Dzieje się tak dlatego, że jedyne, co mają, to mętna woda, do której lgną od tysięcy lat, zamiast wody życiodajnej, która wypływa z tronu. (…) Kroki Bożego dzieła są rozległe i potężne, jak gwałtowne fale i przetaczające się grzmoty – jednak siedzisz i biernie oczekujesz zniszczenia, trzymając się swojego szaleństwa i nie robiąc nic. Jak zatem możesz być uważany za kogoś, kto podąża śladami Baranka? Jak możesz uzasadnić Boga, którego się trzymasz, jako Boga, który jest zawsze nowy i nigdy nie jest stary? A jak słowa twoich pożółkłych książek przeniosą cię w nową erę? Jak mogą doprowadzić cię do szukania kroków Bożego dzieła? I jak mogą cię zabrać do nieba? To, co trzymasz w rękach, to litery, które mogą zapewnić zaledwie chwilową pociechę, a nie prawdy, które są w stanie dać życie. Wersety, które czytasz, są tym, co może tylko wzbogacić twój język, a nie słowami mądrości, które mogą ci pomóc poznać ludzkie życie, ani tym bardziej ścieżkami, które mogą cię doprowadzić do doskonałości. Czy ta rozbieżność nie skłania cię do refleksji? Czy nie pozwala ci to zrozumieć ukrytych tajemnic? Czy jesteś w stanie na własną rękę dostać się do nieba, aby spotkać Boga? Czy bez przyjścia Boga możesz zabrać sam siebie do nieba, aby cieszyć się szczęściem rodzinnym z Bogiem? Czy nadal marzysz? Sugeruję więc, abyś przestał marzyć i przyjrzał się, kto teraz pracuje, kto teraz wykonuje dzieło ratowania człowieka w dniach ostatecznych. W przeciwnym razie, nigdy nie zyskasz prawdy i nigdy nie dostąpisz życia” (Tylko Chrystus dni ostatecznych może dać człowiekowi drogę wiecznego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga Wszechmogącego przypomniały mi losy mojej wiary. Ponieważ trzymałam się pojęć religijnych i słów z Biblii, prawie uniemożliwiłam sobie Boże zbawienie dni ostatecznych. Bóg użył cudownych środków, bym mogła usłyszeć Jego głos i powitać powrót Pana.

Pewnego ranka kilka lat temu obudziłam się bardzo wcześnie i otworzyłam Biblię. Przeczytałam o Panu Jezusie gromiącym faryzeuszy: „Wtedy Jezus wszedł do świątyni Boga i wypędził wszystkich sprzedających i kupujących w świątyni; poprzewracał stoły wymieniających pieniądze i stołki sprzedających gołębie. I powiedział im: „Jest napisane: Mój dom będzie nazwany domem modlitwy, a wy zrobiliście z niego jaskinię zbójców” (Mt 21:12-13). Było mi wtedy trochę smutno. Czułam, że obecny kościół nie różni się niczym od świątyni pod koniec Wieku Prawa. Duchowni i starsi w kościele zawsze mówili, że wierzący powinni się wzajemnie kochać, ale sami zawsze wdawali się w spory i kłócili się o ofiary. Wierzący, którzy potrzebowali modlitwy, mogli ich przekupić, a oni czasem uzależniali długość modlitwy od otrzymanej kwoty. Wielu wierzących osłabło w wierze, a na spotkania przychodziło coraz mniej osób. Duchowni i starsi nie wkładali serca w kazania i nie dążyli do dobrego prowadzenia trzody Pańskiej, lecz nigdy nie mieli dość przewodniczenia ślubom wierzących. Kościół powinien być miejscem kultu, a stał się pałacem ślubów. Ja myślałam tak: „Duchowni i starsi zboczyli z drogi Pana. Kościół nabrał całkowicie świeckiego charakteru. To tak jak pod koniec Wieku Prawa, kiedy świątynia opustoszała i stała się jaskinią zbójców. Czyż Pan ukaże się w takim kościele, kiedy powróci?”.

Kiedy tak myślałam, usłyszałam dźwięk powiadomienia w telefonie, i zobaczyłam rekomendację filmiku na YouTube pochodzącego z Kościoła Boga Wszechmogącego. Byłam mocno zdziwiona. Nigdy nie subskrybowałam kanału tego kościoła, więc skąd to powiadomienie? Przypomniałam sobie, że miesiąc wcześniej przyjaciel zabrał mnie tam na kazanie, a to, co usłyszałam, było naprawdę nowe i oświecające, i bardzo dużo mi dało. Chciałam się temu bliżej przyjrzeć, ale ci ludzie twierdzili, że Pan Jezus już powrócił, że dokonuje dzieła osądzania w dniach ostatecznych i wyraża wiele prawd, i że księga Słowo ukazuje się w ciele jest pełna słów wyrażonych przez Boga Wszechmogącego. Mówili, że na spotkaniach czytają i omawiają słowa Boga Wszechmogącego. Nie umiałam się w tym połapać. Duchowni i starsi zawsze nam mówili, że wszystkie słowa i dzieła Boga są w Biblii, i że poza nią nie ma Jego słów ani dzieł. Jak tamci mogą świadczyć, że Pan wypowiedział nowe słowa? Przecież całe pokolenia wierzących opierały swoją wiarę na Biblii, więc wiara w Pana była wiarą w Biblię. Jak cokolwiek innego mogło być wiarą w Pana? Ilekroć przyjaciel prosił mnie, bym posłuchała więcej kazań w tym kościele, odmawiałam. Więc kiedy zobaczyłam ten link z Kościoła Boga Wszechmogącego, nie kliknęłam go.

Jednak co dziwne, przez kilka kolejnych dni dostawałam linki do filmów i hymnów z ich kanału YouTube. Myślałam: „Nie subskrybowałam ich kanału, ale wciąż dostaję powiadomienia. Czy to możliwe, że Pan mnie prowadzi? Czy wolą Pana jest, bym odwiedzała kanał Kościoła Boga Wszechmogącego?”. Myśląc tak, zaczęłam się modlić: „Panie, dlaczego te filmiki pojawiają się na moim telefonie? One świadczą, że już powróciłeś. Czy taka jest prawda? Mam oglądać te filmiki? Panie, proszę, prowadź mnie”. Po modlitwie przyszły mi do głowy te słowa Pana Jezusa: „Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5:3). Właśnie. Przyjście Pana to wielka sprawa, więc pomyślałam, że kiedy o tym słyszę, powinnam z pokorą to zbadać i dokładnie przemyśleć, by sprawdzić, czy Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił. Gdybym tego nie zbadała, a Pan naprawdę by powrócił, czyż nie straciłabym szansy na powitanie Jego przyjścia? Tak myśląc, zdecydowałam, że obejrzę kilka filmików tego kościoła. Kiedy sprawdziłam ich witrynę, zauważyłam dużo różnych treści, w tym filmy, hymny, występy chórów oraz artykuły z doświadczeniami i świadectwami. Jeden z hymnów, „O Mój ukochany, proszę poczekaj na mnie”, jego tekst bardzo mnie poruszył. Zmusił mnie do refleksji nad czasem spędzonym w opustoszałym kościele, na poszukiwaniach kościoła, w którym działa Duch Święty. Im bardziej się zagłębiałam, tym więcej duchowego pokarmu czerpałam z tej strony. Chciałam zrozumieć ten kościół i go zbadać, więc znalazłam więcej filmów na ich stronie internetowej.

Pewnego dnia obejrzałam film, który dotyczył głównie związku Boga z Biblią. Był w nim fragment słów Bożych, którego nigdy nie zapomnę: „Od kiedy istnieje Biblia, wiara ludzi w Pana jest wiarą w Biblię. Zamiast mówić, że ludzie wierzą w Pana, lepiej powiedzieć, że wierzą w Biblię; zamiast mówić, że zaczęli czytać Biblię, lepiej powiedzieć, że zaczęli wierzyć w Biblię, a zamiast mówić, że powrócili do Pana, lepiej byłoby powiedzieć, że powrócili do Biblii. Ludzie czczą zatem Biblię tak, jakby była Bogiem, tak jakby to była ich życiodajna krew, a jej utrata była równa utracie życia. Stawiają Biblię tak wysoko, jak Boga, a są nawet tacy, którzy umieszczają ją wyżej od Boga. Jeśli ludzie pozbawieni są działania Ducha Świętego, jeśli nie odczuwają obecności Boga, mogą żyć dalej, ale gdy tylko utracą Biblię lub utracą słynne rozdziały i powiedzenia z Biblii, jest tak, jakby stracili życie. (…) Większość ludzi po prostu nie rozumie, dlaczego mają wierzyć w Boga ani jak mają w Niego wierzyć, i ogranicza się jedynie do poszukiwania na ślepo wskazówek, pozwalających im rozszyfrować rozdziały Biblii. Ludzie nigdy nie podążali za kierunkiem działania Ducha Świętego; przez cały czas wciąż tylko rozpaczliwie studiowali i badali Biblię, i nikt nigdy nie znalazł nowszego dzieła Ducha Świętego poza Biblią. Nikt nigdy nie odszedł od Biblii, ani nie odważył się na odstępstwo od niej” (W odniesieniu do Biblii (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Po obejrzeniu go pomyślałam: „Właśnie takie jest moje podejście do Biblii. Myślę, że reprezentuje Pana, że wiara w Niego jest wiarą w Biblię i że nie da się ich rozdzielić. Lecz nie rozumiem tego: Biblia jest świadectwem o Panu i podstawą naszej wiary. Jako chrześcijanie opieramy swoją wiarę na Biblii od dwóch tysięcy lat, czy to możliwe, że to nie jest zgodne z wolą Pana? O co tak naprawdę chodzi?”.

Oglądałam film dalej, oczekując odpowiedzi na te pytania. Bohater, który głosił ewangelię, przeczytał kolejny fragment: „Wierzą w Moje istnienie tylko w ramach Biblii. Jestem dla nich tym samym, co Biblia. Bez Biblii nie ma Mnie, a beze Mnie nie ma Biblii. Nie zważają na Moje istnienie ani na Moje działania, poświęcając raczej ogromną i szczególną uwagę każdemu słowu z Pisma Świętego, a wielu z nich jest nawet przekonanych, że nie powinienem robić niczego, co nie zostało zapowiedziane w Piśmie Świętym. Zbyt wielką wagę przywiązują do Pisma Świętego. Można powiedzieć, że słowa i wyrażenia są dla nich aż tak ważne, że wykorzystują wersety z Biblii do zmierzenia każdego Mojego słowa i potępienia Mnie. Nie dążą do osiągnięcia zgodności ze Mną albo z prawdą, lecz raczej do zgodności ze słowami Biblii, są bowiem przekonani, że jeśli coś nie jest zgodne z Biblią to, bez wyjątku, nie jest Moim dziełem. Czy ludzie ci nie są sumiennymi potomkami faryzeuszy? Żydowscy faryzeusze wykorzystali prawo Mojżeszowe do potępiania Jezusa. Nie szukali zgodności z ówczesnym Jezusem, lecz skrupulatnie i co do joty przestrzegali prawa, do tego stopnia, że w końcu przybili niewinnego Jezusa do krzyża, oskarżywszy Go o nieprzestrzeganie prawa Starego Testamentu i o to, że nie był Mesjaszem. Kim tak naprawdę byli? Czyż nie jest tak, że nie dążyli do zgodności z prawdą? Mieli obsesję na punkcie każdego słowa Pisma Świętego, nie zważając na Moją wolę oraz na etapy i metody realizacji Mojego dzieła. Nie byli ludźmi poszukującymi prawdy, lecz ludźmi sztywno trzymającymi się słów. Nie byli ludźmi wierzącymi w Boga, lecz ludźmi wierzącymi w Biblię. Mówiąc krótko, byli strażnikami Biblii” (Powinieneś dążyć do zgodności z Chrystusem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Po przeczytaniu tych słów Boga Wszechmogącego, zaczęli je omawiać. Mówili, że wszyscy wierzący uważają, że wiara w Pana jest wiarą w Biblię i nie inaczej, ale ten pogląd jest błędny. Mówili też: „Gdy Pan Jezus nauczał i wykonywał dzieło, Jego wyznawcy odeszli od Pisma Świętego, by przyjąć Jego dzieło i słowa, ale nie możemy powiedzieć, że tak naprawdę to nie wierzyli w Pana. Wszyscy faryzeusze trzymali się Pisma Świętego, lecz ukrzyżowali Pana Jezusa, który wyraził prawdę i dokonał dzieła odkupienia. W czym był problem? Czy trzymanie się Pisma Świętego oznacza, że ktoś zna Pana? Czy oznacza, że trzyma się drogi Pana, czci Go i się Mu poddaje? Bóg jest Panem stworzenia, źródłem wszelkiego życia, a Biblia jest tylko zapisem słów i dzieła Boga z przeszłości. Jak można ją stawiać na równi z Bogiem? Wyznawcy Pana ślepo wierzą w Biblię i ją czczą, traktując ją jako równą Bogu, a nawet zastępują Pana i Jego dzieło Biblią. Czyż nie jest to bluźnierstwo przeciw Panu? Czy ktoś, kto trzyma się Biblii, a nie poszukuje pojawienia się i dzieła Pana, naprawdę wyznaje Pana i Go naśladuje? Oto, co Pan Jezus powiedział faryzeuszom: »Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie. A jednak nie chcecie przyjść do mnie, aby mieć życie« (J 5:39-40). Powiedział też: »Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie« (J 14:6). Pan Jezus bardzo jasno mówił o związku między Bogiem a Pismem Świętym. Ono jedynie świadczy o Bogu – nie reprezentuje Pana ani nie może zastąpić Jego dzieła zbawienia. Trzymanie się tylko Biblii nie da nam życia wiecznego. Tylko Chrystus jest drogą, prawdą i życiem. Aby zyskać życie, musimy poszukać Pana!”.

Po obejrzeniu filmu byłam bardzo poruszona. Czułam, że cała jego treść jest prawdziwa i zgodna ze słowami Pana Jezusa. Zdałam sobie sprawę, że Biblia nie reprezentuje Pana. To On daje nam życie, a nie Biblia. Wiara w nią nie jest tym samym, co wiara w Pana i podążanie za Nim! Lecz ja zawsze myślałam, że to Biblia Go reprezentuje. Czyż nie przedkładałam jej nad Pana? Coraz mocniej czułam, że w słowach Boga Wszechmogącego jest prawda, że mogą mi wszystko wyjaśnić. Wiedziałam, że muszę starannie to zbadać, by nie przegapić szansy na powitanie Pana. Postanowiłam wrócić do Kościoła Boga Wszechmogącego z moim przyjacielem. Gdy się pojawiliśmy, bracia i siostry przyjęli nas ciepło i cierpliwie nam wszystko tłumaczyli. Wyjaśniłam im, czego nie rozumiem: „Duchowni i starsi ciągle nam powtarzają, że wszystkie dzieła i słowa Boga są w Biblii, i nic innego nie może zawierać Jego dzieła ani słów. Lecz wy świadczycie, że Pan Jezus powrócił jako Bóg Wszechmogący, że dokonuje nowego dzieła w dniach ostatecznych i wyraża nowe słowa. O co tak naprawdę chodzi?”.

W odpowiedzi siostra Zhou przeczytała kilka fragmentów słów Bożych. „Wielu ludzi wierzy, że zrozumienie Biblii i umiejętność jej interpretowania jest tym samym co odnalezienie prawdziwej drogi – ale czy jest to naprawdę takie proste? Nikt nie zna rzeczywistości Biblii: tego, że nie jest ona niczym więcej jak tylko historycznym zapisem dzieła Boga, świadectwem dwóch poprzednich etapów Bożego dzieła, i że nie umożliwia zrozumienia jego celów. Każdy, kto czytał Biblię, wie, że dokumentuje ona dwa etapy urzeczywistniania się Bożego dzieła: w Wieku Prawa i w Wieku Łaski. Stary Testament jest kroniką dziejów Izraela oraz dzieła dokonanego przez Jahwe począwszy od momentu stworzenia świata aż po kres Wieku Prawa. Nowy Testament jest zaś zapisem dzieła dokonanego przez Jezusa na ziemi, o czym mowa w czterech Ewangeliach, jak również działalności Pawła; czyż nie są to świadectwa historyczne?” (W odniesieniu do Biblii (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Wszystko, co jest zapisane w Biblii, jest ograniczone i nie jest w stanie reprezentować całego dzieła Bożego. Cztery Ewangelie mają w sumie mniej niż sto rozdziałów, w których opisano skończoną liczbę wydarzeń, takich jak przekleństwo rzucone na drzewo figowe przez Jezusa, trzy wyparcia się Pana przez Piotra, ukazanie się Jezusa uczniom po Jego ukrzyżowaniu i zmartwychwstaniu, nauczanie o postach, nauczanie o modlitwie, nauczanie o rozwodzie, narodziny i genealogia Jezusa, powołanie uczniów przez Jezusa itp. To tylko kilka pism, ale człowiek ceni je jako skarby, a nawet weryfikuje dzisiejsze dzieło na ich podstawie. Wierzą nawet, że Jezus zrobił tylko tyle od swojego narodzenia. To tak, jakby wierzyli, że Bóg może zrobić tylko tyle, że nie może być dalszego dzieła. Czyż nie jest to niedorzeczne?” (Tajemnica Wcielenia (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Niegdyś, w Wieku Łaski, Jezus wygłosił do swoich uczniów szereg kazań, na przykład: jak postępować, jak się zgromadzać, jak prosić w modlitwie, jak traktować innych itd. Wykonał dzieło właściwe dla Wieku Łaski i wyjaśnił tylko, jak uczniowie i ci, którzy za Nim podążali, powinni praktykować. Wykonał on tylko dzieło Wieku Łaski, nie dzieło dni ostatecznych. (…) Dzieło Boga w każdym wieku ma wyraźne granice; wykonuje On tylko pracę obecnego wieku i nigdy nie wykonuje następnego etapu dzieła z wyprzedzeniem. Tylko w ten sposób Jego dzieło właściwe dla każdego wieku może wysunąć się na pierwszy plan. Jezus mówił tylko o znakach dni ostatecznych, o tym, jak być cierpliwym i jak być zbawionym, jak żałować grzechów i jak je wyznawać, jak nosić krzyż i znosić cierpienie; nigdy nie mówił o tym, w jaki sposób człowiek w dniach ostatecznych powinien wkroczyć i jak powinien starać się wypełniać wolę Bożą. Czy zatem nie byłoby błędem poszukiwanie w Biblii Bożego dzieła dni ostatecznych? Co możesz dostrzec trzymając jedynie Biblię w rękach? Nawet interpretator Biblii czy kaznodzieja, któż mógłby wcześniej posiąść wiedzę o dzisiejszym dziele?” (Jak człowiek, który określił Boga na podstawie własnych pojęć, może otrzymywać objawienia Boże? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Jeśli chcesz zobaczyć dzieło Wieku Prawa i zobaczyć, jak Izraelici podążali drogą Jahwe, musisz przeczytać Stary Testament; jeśli chcesz zrozumieć dzieło Wieku Łaski, musisz przeczytać Nowy Testament. Jak jednak zobaczyć dzieło dni ostatecznych? Musisz przyjąć obecne przywództwo Boga i dołączyć do obecnego dzieła, bo to jest nowe dzieło i nikt wcześniej nie zapisał go w Biblii. (…) Dzisiejsze dzieło jest drogą, którą człowiek nigdy nie podążał i drogą, której nikt nigdy nie widział. Jest to dzieło, które nigdy wcześniej nie było wykonywane – jest to najnowsze dzieło Boga na Ziemi. (…) Któż byłby w stanie zawczasu zapisać każdy detal obecnego dzieła, niczego nie pomijając? Któż mógłby zapisać to jeszcze wspanialsze, mądrzejsze dzieło, które wymyka się konwencjom, w tej omszałej, starej księdze? Dzieło dnia dzisiejszego nie jest historią, a skoro tak, to jeśli chcesz dzisiaj iść nową ścieżką, musisz odejść od Biblii, musisz wyjść poza biblijne księgi proroctwa lub księgi zawierające zapis dziejów. Dopiero wtedy będziesz mógł we właściwy sposób podążać nową ścieżką i dopiero wtedy będziesz w stanie wejść do nowego królestwa i wkroczyć w to nowe dzieło” (W odniesieniu do Biblii (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Po przeczytaniu tych słów siostra Zhou zaczęła je omawiać. Powiedziała: „Każdy, kto zna Biblię, wie, że Stary i Nowy Testament to tylko zapis dwóch etapów dzieła Boga w Wieku Prawa i Wieku Łaski. To świadectwo o dziele Boga. Ilekroć Bóg ukończył etap dzieła, ludzie, którzy go doświadczyli, zapisywali Jego dzieło i słowa, a potem z tych zapisów utworzono Biblię. Lecz w Biblii nie zapisano wszystkich dzieł i słów Boga z obu tych wieków. Słowa Pana Jezusa w Biblii to tylko wierzchołek góry lodowej. Tak jak napisano w Ewangelii Jana: »Jest też jeszcze wiele innych rzeczy, których dokonał Jezus, które gdyby miały być wszystkie z osobna spisane, sądzę, że i cały świat nie mógłby pomieścić ksiąg, które byłyby napisane« (J 21:25). Kilku proroctw z Wieku Prawa nie zapisano w pełni w Piśmie Świętym. Wszyscy o tym wiedzą. Czyż więc duchowni i starsi nie zaprzeczają faktom, kiedy mówią, że wszystkie słowa Boga są w Biblii, a poza nią nie ma żadnych Jego dzieł ani słów? Czy nie kłamią i nie oszukują? Bóg jest Panem stworzenia. Jest wspaniały i szczodry, jakże jedna księga, Biblia, mogłaby objąć wszystkie Jego dzieła i słowa?. Potem przeczytała ustęp z Księgi Objawienia: »I zobaczyłem w prawej ręce zasiadającego na tronie księgę zapisaną wewnątrz i na zewnątrz, opieczętowaną siedmioma pieczęciami« (Obj 5:1). »Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę i rozwiązać siedem jej pieczęci« (Obj 5:5). Powiedziała: „Ten ustęp mówi, że i w tej księdze, i poza nią są słowa, ale jest na nich siedem pieczęci i tylko Pan, który powróci w dniach ostatecznych, może je zerwać i ją otworzyć. Tylko w ten sposób możemy zobaczyć, co jest w niej napisane. W Księdze Objawienia jest też proroctwo: »Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów« (Objawienie rozdziały 2–3). Te biblijne proroctwa dowodzą, że Pan wypowie więcej słów, kiedy powróci. Czy jest więc możliwe, że dzieło i słowa Pana, który powróci, już zapisano w Biblii? Czy słowa Boga w Biblii mogą zastąpić to, co Duch Święty mówi do kościołów w dniach ostatecznych? Czy mogą zastąpić księgę otwartą przez Baranka? Czy mogą zastąpić Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych?”. Usłyszawszy to, pomyślałam: „Dość często czytałam te wersety. Czemu te pytania nigdy nie przyszły mi do głowy?”. Później siostra kontynuowała omówienie: „Biblia to zapis przeszłego dzieła Boga. Wiele lat po powstaniu Starego Testamentu przyszedł Pan Jezus i dokonał dzieła odkupienia dla Wieku Łaski. Czy Jego dzieła i słowa same znalazły się w Starym Testamencie? Trzeba było zebrać dzieło oraz słowa Boga i zamienić je w Biblię. W dniach ostatecznych Bóg Wszechmogący wyraził wszystkie prawdy, by oczyścić i zbawić ludzkość. Czy te prawdy mogą ot tak same wstawić się do Biblii? Tak więc twierdzenie, że wszystkie dzieła i słowa Boga są zapisane w Biblii, i że poza nią ich nie ma, jest błędnym, absurdalnym poglądem, który bierze się z ludzkich pojęć i wyobrażeń”.

Omówienie siostry Zhou naprawdę mnie oświeciło. Czułam, że wszystko, co mówiła, było zgodne z faktami. Biblia to tylko zapis dwóch etapów dzieła Boga: Wieku Prawa i Wieku Łaski. To świadectwo Jego dzieła, lecz nie może reprezentować Pana ani Jego dzieła i słów w dniach ostatecznych. Nie wszystkie dzieła i słowa Pana Jezusa zostały zapisane w Biblii, jakże więc miałyby w niej być zapisane przyszłe dzieło i słowa Boga w dniach ostatecznych? Słuchałam słów duchownych i starszych, ograniczając Boże dzieła i słowa do Biblii i wierząc, że nic poza nią nie pochodzi od Niego. Czyż w pełni świadomie nie opowiadałam bzdur, wyznaczając granicę Panu i bluźniąc przeciw Niemu? Na myśl o tym przepełnił mnie żal. Czemu wcześniej nie czytałam słów Boga Wszechmogącego? Naprawdę nie powinnam ślepo podążać za duchownymi i ograniczać dzieła Bożego bazując na ludzkich wyobrażeniach.

Później siostra Zhou poruszyła kolejną kwestię: Czemu trzymanie się Biblii bez przyjęcia dzieła i słów Boga w dniach ostatecznych oznacza, że ludzie nie mogą wejść do królestwa Bożego i zyskać życia wiecznego? Powiedziała: „Biblia to tylko zapis dwóch etapów dzieła Bożego. Nie może zastąpić Jego dzieła osądzania i oczyszczania ludzkości w dniach ostatecznych. W Wieku Prawa głównym dziełem Boga było ogłoszenie prawa i przykazań, by kierować życiem ludzi na ziemi. W Wieku Łaski Pan Jezus dokonał jedynie dzieła odkupienia. Został ukrzyżowany, by wyzwolić ludzkość z domeny szatana, odkupić nasze grzechy i przygotować nas do modlitwy do Boga, byśmy mogli cieszyć się pełnią Jego łaski. Lecz nie uleczył naszej grzesznej natury ani nie wykorzenił grzechu. Dlatego ciągle kłamiemy, grzeszymy i przeciwstawiamy się Bogu, i nie jesteśmy godni wejść do królestwa Bożego. To dlatego Pan Jezus przepowiedział, że powróci i wyrazi prawdy w dniach ostatecznych, by osądzić i w pełni zbawić człowieka. W Ewangelii Jana jest napisane: »Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę« (J 16:12-13). A także: »Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym« (J 12:48). Przyjście Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, by wyrazić prawdę i dokonać dzieła osądzania doskonale spełnia proroctwa Pana Jezusa. Bóg Wszechmogący wyraził miliony słów, które obejmują wszystko. Jedne odkrywają tajemnice Biblii, bądź przepowiadają przyszłość królestwa, inne omawiają przeznaczenie ludzkości i źródło sprzeciwu ludzkości wobec Boga. Bóg bardzo wyraźnie objawia też prawdy potrzebne do osiągnięcia pełni zbawienia. Obejmują one trzy etapy dzieła Boga służące zbawieniu ludzkości, tajemnice Jego dzieła osądzania w dniach ostatecznych oraz Jego wcieleń. Bóg objawia, jak szatan deprawuje ludzkość, jak On sam działa, by człowieka zbawić, istotę i prawdę o skażeniu ludzkości przez szatana, czym jest prawdziwa wiara, uległość i miłość do Boga, jak prowadzić sensowne życie, i wiele więcej. Prawdy wyrażone przez Boga Wszechmocnego są drogą życia wiecznego, którą On nam daje w dniach ostatecznych. Jeśli trzymamy się Biblii, a nie przyjmiemy Bożego sądu i obmywania w dniach ostatecznych, nigdy nie zyskamy prawdy, nie zostaniemy w pełni zbawieni i nie wejdziemy do królestwa niebieskiego”.

Dzięki omówieniom braci i sióstr z Kościoła Boga Wszechmogącego dostrzegłam, że dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych całkowicie wypełnia biblijne proroctwa. Słowa Boga Wszechmogącego są prawdą, są głosem Boga, i są drogą życia wiecznego, którą Bóg daje nam w dniach ostatecznych! Sądziłam, że Boże dzieła i słowa ograniczają się do Biblii, bo słuchałam duchownych i trzymałam się pojęć religijnych. Nie chciałam szukać dzieła Boga w dniach ostatecznych. Nie karmiłam się Jego obecnymi słowami i zapadłam w ciemność. Bez Bożego miłosierdzia i zbawienia w postaci linku do filmów Kościoła na YouTube, dzięki którym miałam szczęście usłyszeć głos Boga, nadal słuchałabym duchownych i nie odkryłabym ani nie zbadała Bożego dzieła w dniach ostatecznych. Gdyby tak było, mogłabym czytać Biblię i sto lat, a nigdy nie powitałabym powracającego Pana. Mogę dostąpić zbawienia w dniach ostatecznych wyłącznie dzięki Bożemu przewodnictwu. To jest cudowne zbawienie Boże!

12. Ujawnienie tajemnicy Trójcy Świętej

Autorstwa Jingmo, Malezja

W roku 1997 miałam szczęście przyjąć ewangelię Pana Jezusa, a w czasie mojego chrztu pastor modlił się do Trójcy Świętej – Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego – i ochrzcił mnie właśnie w jej imię. Od tamtej pory, ilekroć się modliłam, sama również wznosiłam modły w imię Trójcy Świętej, złożonej z kochającego Ojca Niebieskiego, Zbawiciela Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Zawsze jednak w moim sercu czaiła się odrobina niepewności: jak trzy byty mogły stać się jednym? Nigdy nie potrafiłam w pełni wyrazić ani zrozumieć, na czym polega Trójca Święta.

Dwa lata później zostałam diakonem w moim kościele i kiedy asystowałam przyszłym wyznawcom w nauce religii, często któryś z nich pytał mnie, co oznacza Trójca Święta. Także w czasie spowiedzi ludzie często pytali o Trójcę złożoną z Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego. Ponieważ sama również nie rozumiałam tej tajemnicy, nigdy nie byłam w stanie im odpowiedzieć, co bardzo mnie martwiło. Bardzo chciałam zyskać jasność w tej kwestii, więc poprosiłam pastora i kaznodziejów, aby mi ją wyjaśnili, mając nadzieję uzyskać jakąś konkretną odpowiedź. Ich odpowiedź była jednak na ogół taka: „Bóg jest Trójcą złożoną z Ojca, Syna i Ducha Świętego. Bóg układa plan naszego zbawienia, Syn doprowadza go do końca, podczas gdy tym, kto realizuje plan, jest Duch Święty. Ojciec jest Bogiem, Syn jest Bogiem i Duch Święty także jest Bogiem – są to trzy osoby, które razem tworzą jedynego prawdziwego Boga”. Takie wyjaśnienie sprawiło, że poczułam się tylko jeszcze bardziej zdezorientowana i spytałam: „Jeśli jednak Bóg jest trzema osobami, to jak może być jednym Bogiem?”. Wówczas oni odrzekli: „Trójca Święta jest tajemnicą. Nie zastanawiaj się nad nią zbyt głęboko. Wystarczy, że będziesz polegać na swojej wierze i uwierzysz w Trójcę”. Mimo iż nadal to wszystko wydawało mi się zagmatwane, zmusiłam się do tego, aby się z tym pogodzić, mówiąc sobie: „Nie myśl o tym więcej. Po prostu w to uwierz!”. Gdy się modliłam, nadal wznosiłam modły do Trójcy Świętej: kochającego Ojca Niebieskiego, Zbawiciela Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego. Czułam się tak, jakby Bóg miał wysłuchać moich modłów tylko wtedy, gdy będę robić to w ten właśnie sposób i bałam się że, jeśli będę się modlić tylko do jednej z trzech Osób Boskich, to Bóg mnie nie wysłucha. Trwałam więc w takim zmieszaniu przez lata, wierząc w Trójcę Świętą będącą wytworem mej własnej wyobraźni. Po wszystkich tych latach, ilekroć bracia i siostry w kościele zapytywali mnie, co oznacza Trójca Święta, nadal nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Mogłam jedynie mówić im to samo, co niegdyś powiedział mi pastor, choć po ich minach widać było, że tak naprawdę nie rozumieją tej odpowiedzi. Wywoływało to we mnie poczucie bezradności i mogłam tylko stawać przed Bogiem na modlitwie: „Składam Ci dzięki, dobry Ojcze Niebieski! Kiedy bracia i siostry oraz przyszli wyznawcy zadają mi pytania dotyczące Świętej Trójcy, nie wiem, co im odpowiedzieć. Proszę Cię, abyś mi pomógł. Niechaj Duch Święty pokieruje mną w taki sposób, bym zdołała pojąć, co oznacza Trójca Święta, aby kwestia ta nie wprawiała mnie już dłużej w zmieszanie i aby więcej ludzi mogło Cię poznać”.

W maju 2017 roku poznałam na Facebooku pewną siostrę. Była bardzo życzliwą i cierpliwą osobą, a kiedy udostępniłyśmy sobie i przedyskutowałyśmy kilka fragmentów Pisma Świętego, przekonałam się, że jej wypowiedzi mają w sobie światło. Bardzo wiele dzięki nim zyskiwałam i bardzo chciałam wymieniać się z nią poglądami. Potem zabrała mnie i kilkoro innych braci i sióstr na parę zgromadzeń. Poprzez omówienia, jakimi dzielono się na tych spotkaniach, doszłam do zrozumienia pewnych prawd, których nigdy wcześniej nie pojmowałam, takich jak to, czym było wcielenie, albo w jaki sposób przyjdzie Pan i tym podobne. Wyniosłam z tych spotkań bardzo wiele korzyści i zyskałam znacznie jaśniejsze zrozumienie niektórych fragmentów Pisma Świętego. Kiedy spytałam tę siostrę, jak to możliwe, że ona była w stanie zrozumieć tak wiele z lektury Biblii, podczas gdy ja nie umiałam tego zrobić, powiedziała mi: „Wszystko, co jestem w stanie zrozumieć, bierze się z lektury Bożych słów. Nasz Pan Jezus już powrócił. Stał się ciałem jako Syn Człowieczy, aby wypowiedzieć swoje słowa i dokonać nowego dzieła w dniach ostatecznych…”. Byłam zdumiona i niezwykle podekscytowana na tę wieść i zaczęłam zasypywać tę siostrę gradem pytań: „Czy to prawda? Czy Pan naprawdę powrócił?”. Odparła pewnie: „Tak, to prawda!”. Potem powiedziała mi, że Pan powrócił we wcielonej postaci w dniach ostatecznych, ale zmieniło się imię Boga. Bóg zwał się teraz Bogiem Wszechmogącym, będąc tym „Wszechmogącym”, którego przepowiedziała Księga Apokalipsy. Kiedy tylko usłyszałam imię „Bóg Wszechmogący”, serce omal mi nie stanęło i pomyślałam sobie: „Bóg Wszechmogący? Czyż nie jest to Błyskawica ze Wschodu? Nasz pastor kazał nam mieć się na baczności przed Błyskawicą ze Wschodu i zakazał nam wszelkich kontaktów z ludźmi z tej wspólnoty. Co więcej, my wierzymy w Pana Jezusa, ale ta siostra mówi, że Pan Jezus powrócił i przybrał imię Boga Wszechmogącego, więc jak to się stało, że Jego imię się zmieniło? Czy skończy się tak, że zejdę na złą drogę?”. Potem jednak pomyślałam: „Odkąd znam tę siostrę, przekonałam się, że jej omówienia nie tylko są zgodne z Biblią, lecz także wielce pouczające i ewidentnie zawierają oświecenie Ducha Świętego. Jeśli ta droga jest błędna, jak to możliwe, że ma działanie Ducha Świętego? Powinnam nadal jej słuchać czy nie?”.

Gdy tak targały mną sprzeczne uczucia, nagle przypomniałam sobie pewien fragment, którym przedtem ta siostra podzieliła się ze mną: „Bóg stał się ciałem nazywa się Chrystusem, zatem Chrystus, który może dać ludziom prawdę, nazywa się Bogiem. Nie ma w tym nic przesadnego” (Tylko Chrystus dni ostatecznych może dać człowiekowi drogę wiecznego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Fragment ten wspomina o Chrystusie i mówi, że może On obdarzyć ludzi prawdą. W Ewangelii według świętego Jana (14:6) Pan Jezus mówi: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie”. Pan Jezus jest Chrystusem, Bogiem wcielonym, i powiedział: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem”. Zarówno w słowach Boga Wszechmogącego, jak i Jezusa, mowa jest o Chrystusie i prawdzie. „Jeśli Bóg Wszechmogący jest Chrystusem – pomyślałam – to z pewnością potrafi wyrazić prawdę i zapewnić ludziom zaopatrzenie na życie”. Pomyślałam o tych licznych słowach Boga Wszechmogącego, jakie przeczytała mi ostatnio ta siostra. Kiedy ich słuchałam, czułam, że mają w sobie autorytet i moc, oraz że słowa Boga Wszechmogącego rzeczywiście są prawdą i pochodzą od Ducha Świętego! Zdałam więc sobie sprawę, że to musi być prawdziwa droga i że nie może się mylić. W Biblii powiedziane jest: „Wiara więc jest ze słuchania, a słuchanie – przez słowo Boże” (Rz 10:17). Gdyby Bóg Wszechmogący był Panem Jezusem, który powrócił, a ja nie podążyłabym tą drogą ani nie sprawdziłabym jej, tylko ślepo wierzyłabym w to, co mówili pastorzy i członkowie kościelnej starszyzny, to czy nie ominęłoby mnie Boże zbawienie i czy nie pozbawiłabym się możliwości powitania powracającego Pana? Mając to na myśli, postanowiłam wziąć udział w jeszcze kilku zgromadzeniach, aby móc lepiej zrozumieć dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych.

Podczas kolejnego zgromadzenia siostra ta podzieliła się z nami następującym fragmentem Bożych słów: „Dzieło dokonywane obecnie popchnęło w przód dzieło Wieku Łaski, co oznacza, że dzieło w ramach całego sześciotysiącletniego planu zarządzania posunęło się do przodu. Choć Wiek Łaski dobiegł końca, dzieło Boże uczyniło postęp. Dlaczego wciąż powtarzam, że ten etap dzieła opiera się na Wieku Łaski i Wieku Prawa? Ponieważ to znaczy, że dzieło dnia dzisiejszego jest kontynuacją dzieła dokonanego w Wieku Łaski oraz postępem w stosunku do dzieła dokonanego w Wieku Prawa. Te trzy etapy są ściśle połączone ze sobą i każde ogniwo w łańcuchu jest mocno powiązane z następnym. Dlaczego twierdzę również, że ten etap dzieła opiera się na dziele dokonanym przez Jezusa? Bo gdyby przyjąć założenie, że ten etap nie opiera się na dziele dokonanym przez Jezusa, to na tym etapie musiałoby dojść do ponownego ukrzyżowania i zbawcze dzieło poprzedniego etapu trzeba byłoby powtórzyć. To nie miałoby sensu. Nie chodzi o to, że dzieło zostało w całości ukończone, tylko że w obecnym wieku posunęło się do przodu i jego poziom jest jeszcze wyższy niż wcześniej. Można powiedzieć, że ten etap dzieła opiera się na fundamencie Wieku Prawa oraz na skale dzieła Jezusa. Budowa dzieła odbywa się etapowo, a obecny etap nie jest nowym początkiem. Tylko połączenie trzech etapów dzieła można uważać za sześciotysiącletni plan zarządzania” (Dwa wcielenia dopełniają znaczenia wcielenia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Potem siostra zaczęła wyjaśniać: „Boże dzieło cały czas postępuje naprzód, a Bóg wykonuje inne dzieło i przybiera inne imiona w poszczególnych wiekach, stosownie do potrzeb człowieka. Jednakże bez względu na to, jaki etap dzieła i pod jakim imieniem wykonuje Bóg, w istocie jest to zawsze sam Bóg wykonujący dzieło zbawienia ludzkości. W Wieku Prawa Bóg przybrał imię Jahwe, aby pełnić swoje dzieło: ogłosił prawo i przykazania, aby pokierować życiem człowieka na ziemi i pozwolił człowiekowi się dowiedzieć, czym jest grzech, jakimi zasadami powinien się kierować, jak ma czcić Boga, i tak dalej. W Wieku Łaski Bóg stał się ciałem, przyjął imię Jezusa i, na fundamencie dzieła dokonanego w Wieku Prawa, dokonał dzieła odkupienia ludzkości poprzez swe ukrzyżowanie, wskutek czego grzechy człowieka zostały mu wybaczone. Teraz, w końcowym Wieku Królestwa, Bóg po raz drugi stał się ciałem i, przybrawszy imię Boga Wszechmogącego, wykonuje swe dzieło osądzania i oczyszczania człowieka na fundamencie dzieła odkupienia. W rezultacie tego wyeliminowane zostają grzeszna natura i zepsute usposobienie, jakie są udziałem człowieka, i raz na zawsze usunięta zostaje podstawowa przyczyna tego, że człowiek popełnia grzechy i sprzeciwia się Bogu. Wspomniane trzy etapy dzieła doskonale się uzupełniają, a każdy z nich jest wspanialszy i sięga głębiej od poprzedniego. Żaden z etapów dzieła Bożego nie może istnieć osobno: jedynie splecione ze sobą trzy etapy tworzą kompletne dzieło zbawienia ludzkości, jakie wykonuje Bóg, i razem składają się na obliczony na sześć tysięcy lat Boży plan zarządzania dla ludzkości. Bóg posługuje się swym imieniem tylko do tego, by rozgraniczać i zmieniać poszczególne wieki, i dlatego widzimy, że imię Boże zmienia się zawsze wraz z nastaniem nowego wieku. Jednakże bez względu na te zmiany imienia Bożego Bóg pozostaje wciąż jedynym Bogiem”. Po wysłuchaniu słów Boga i omówienia siostry byłam zdumiona. Przez cały ten czas wierzyłam w Pana Boga i nigdy nie spotkałam nikogo, kto byłby w stanie wyjaśnić mi obliczone na sześć tysięcy lat Boże dzieło zarządzania, a jednak słowa Boga Wszechmogącego wyjawiły mi tę tajemnicę: słowa te naprawdę były głosem Boga! Nie zbłądziłam więc w swej wierze: Bóg Wszechmogący prawdziwie jest Panem Jezusem, który powrócił. Chodzi tylko o to, że Bóg zmienia swe imię w poszczególnych wiekach, to wszystko. Nadal jednak pozostaje jedynym Bogiem.

Badałam tę sprawę jeszcze przez kilka kolejnych dni. Siostra dzieliła się z nami swą wiedzą o takich aspektach prawdy, jak dzieło osądzania, które wykonuje Bóg w dniach ostatecznych, i znaczenie imion Boga, a im więcej o tym słuchałam, tym większą jasność uzyskiwałam w tych sprawach. Pewnego dnia siostra powiedziała: „Słowa Boga objawiły wszystkie tajemnice zawarte w Biblii”, a kiedy to usłyszałam, moje serce natychmiast się rozradowało: opowiedziałam jej o problemie z Trójcą Świętą, który przez tak wiele lat wprawiał mnie w konsternację. Wtedy ona przeczytała mi pewien fragment słów Bożych. Bóg Wszechmogący mówi: „Jeżeli ktokolwiek z was mówi, że Trójca faktycznie istnieje, to wytłumaczcie mi, czym dokładnie jest jeden Bóg w trzech osobach. Czym jest Bóg Ojciec? Czym jest Syn Boży? Czym jest Duch Święty? Czy Jahwe jest Bogiem Ojcem? Czy Jezus jest Synem Bożym? A co wobec tego z Duchem Świętym? Czy Bóg Ojciec nie jest Duchem? Czy istotą Syna Bożego nie jest również Duch? Czy dzieło Jezusa nie było dziełem Ducha Świętego? Czy dzieło Jahwe w tym czasie nie zostało dokonane przez Ducha takiego samego jak Jezus? Ile Duchów może mieć Bóg? Zgodnie z twoim wyjaśnieniem te trzy osoby: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty są jednym. Jeżeli tak jest, to istnieje trzech Duchów, ale posiadanie trzech Duchów oznacza, że istnieje trzech Bogów. Oznacza to, że nie ma jednego prawdziwego Boga. Jak taki Bóg może nadal posiadać immanentną istotę Boga? Jeżeli akceptujesz, że jest tylko jeden Bóg, to jak może On mieć syna i być ojcem? Czy to wszystko to nie są po prostu twoje pojęcia? Jest tylko jeden Bóg, tylko jedna osoba w tym Bogu i tylko jeden Duch Boży, tak jak jest napisane w Biblii: »Istnieje tylko jeden Duch Święty i tylko jeden Bóg«. Niezależnie od tego, czy istnieje Bóg Ojciec i Syn Boży, o których mówisz, ostatecznie jest tylko jeden Bóg, a istotą Boga Ojca, Syna Bożego i Ducha Świętego, w których wierzycie, jest istota Ducha Świętego. Innymi słowy, Bóg jest Duchem, ale może stać się ciałem i żyć pośród ludzi, jak również być ponad wszystkimi rzeczami. Jego Duch zawiera w sobie wszystko i jest wszechobecny. Może być jednocześnie w ciele oraz w całym wszechświecie i ponad nim. Ponieważ wszyscy ludzie mówią, że Bóg jest jedynym prawdziwym Bogiem, to istnieje jeden jedyny Bóg, którego nikomu nie wolno dzielić wedle własnego widzimisię! Bóg jest tylko jednym Duchem i tylko jedną osobą. To jest Duch Boży” (Czy Święta Trójca istnieje? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Potem siostra zaczęła wyjaśniać: „Słowa Boga są bardzo jasne i zrozumiałe. Bóg jest kimś wyjątkowym i jest tylko jeden Bóg. Istnieje też tylko jeden Duch Święty. Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty mają jedną istotę, i jest nią istota Ducha. Bóg może działać w Duchu, jak Jahwe, ale potrafi również działać, przybierając cielesną postać jako Syn Człowieczy, tak jak Jezus i Bóg Wszechmogący. Jednakże bez względu na to, czy Bóg działa w Duchu, czy w ciele, w istocie jest to Duch Boży wykonujący Jego własne dzieło. Dlatego też idea Trójcy Świętej należy do pojęć i wyobrażeń człowieka i jest zupełnie nie do utrzymania. Tak naprawdę pojęcie Trójcy Świętej zostało wprowadzone pond trzysta lat po Chrystusie, na soborze nicejskim I. Na zgromadzeniu tym eksperci z dziedziny religii z całego chrześcijańskiego świata wdali się w ożywioną debatę o jednorodnej bądź wielorakiej naturze Boga, aż w końcu stworzyli koncepcję Trójcy Świętej na podstawie swych pojęć, wyobrażeń i wniosków logicznych. Odtąd ludzie określali jedynego prawdziwego Boga, który stworzył niebo i ziemię oraz wszystkie rzeczy, jako Trójcę Świętą, w przekonaniu, że oprócz Syna Bożego, Jezusa Chrystusa, jest jeszcze Bóg Ojciec w niebiosach, a także pewne narzędzie, jakim posługuje się zarówno Bóg Ojciec, jak i Syn Boży, a mianowicie Duch Święty. Jest to kompletnie niedorzeczne. Jeśli pójdziemy za interpretacją religijnego świata i będziemy wierzyć w Trójcę Świętą złożoną z Boga Ojca, Syna Bożego i Ducha Świętego, będzie to oznaczało, że istnieją trzy Duchy i trzej Bogowie, a czyż nie jest to sprzeczne z faktem, że jest tylko jeden jedyny Bóg? Prawda jest taka, że Święta Trójca nie istnieje. Jest to interpretacja zrodzona w pełni w ludzkim umyśle i konkluzja wysnuta przez skażony rodzaj ludzki w oparciu o nasze pojęcia i wyobrażenia. Bóg nigdy niczego takiego nie powiedział; nie powiedział tego również żaden z natchnionych przez Boga proroków czy apostołów, ani też nigdzie w Biblii nie ma wzmianki o czymś takim, jak Trójca Święta”.

Gdy słuchałam Bożych słów i omówienia tej siostry, w moim sercu pozostało jeszcze nieco wątpliwości, więc spytałam: „Biblia mówi, że kiedy Jezus został ochrzczony, otworzyły się niebiosa i zstąpił z nich Duch Święty pod postacią gołębicy i spoczął na nim, a z nieba rozległ się głos: »To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie« (Mt 3:17). Ponadto, zanim został ukrzyżowany, Pan Jezus modlił się tymi słowami: »Mój Ojcze, jeśli to możliwe, niech mnie ominie ten kielich. Jednak niech się stanie nie jak ja chcę, ale jak ty« (Mt 26:39). Pismo Święte mówi, że Bóg w niebiosach nazwał Jezusa swym Synem Umiłowanym, Jezus zaś, modląc się, nazywał Boga w niebie swoim Ojcem. Mamy tu więc Ojca, Syna i Ducha Świętego: czy nie dowodzi to, że Bóg jest Trójcą Świętą? Dlaczego w słowach Boga Wszechmogącego mowa jest o tym, że Trójca Święta nie istnieje i nie jest ona niczym innym, jak tylko ludzkim pojęciem i wyobrażeniem? Cóż to wszystko znaczy?”.

W odpowiedzi na moje pytanie siostra podzieliła się omówieniem: „W Starym Testamencie w ogóle nie ma czegoś takiego, jak Trójca Święta. Dopiero po tym, jak Pan Jezus stał się ciałem i przyszedł na ziemię, by wykonać swoje dzieło, mieliśmy do czynienia z interpretacją mówiącą o »Ojcu i Synu«. W Ewangelii według świętego Jana zapisane jest, że Filip nie znał Boga i wierzył, że oprócz Pana Jezusa tu, na ziemi, jest jeszcze Bóg Ojciec w niebie. Powiedział więc do Jezusa: »Panie, pokaż nam Ojca«. Pan Jezus zaś skorygował jego błędny pogląd i wyjawił tę tajemnicę, mówiąc do Filipa: »Tak długo jestem z wami, a nie poznałeś mnie, Filipie? Kto mnie widzi, widzi i mego ojca. Jak możesz mówić: Pokaż nam Ojca?« (J 14:9). Powiedział także: »Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie« (J 14:10). »Ja i Ojciec jedno jesteśmy« (J 10:30). Ojciec jest więc Synem, a Syn jest Ojcem; Ojciec zaś i Syn są jednym i obaj są jednego Ducha. Mówiąc te słowa, Pan Jezus chciał nam powiedzieć, że On i Bóg Ojciec są jednym Bogiem, a nie dwoma”.

Siostra pokazała mi wówczas wspaniały film zatytułowany Ujawnienie tajemnicy „Ojca i Syna”. Potem przeczytałyśmy fragment słów Boga Wszechmogącego: „Wciąż jednak są tacy, którzy mówią: »Czy Bóg nie oświadczył wyraźnie, że Jezus jest Jego umiłowanym Synem?«. »Jezus jest umiłowanym Synem, w którym Bóg ma upodobanie« – słowa te z pewnością zostały wypowiedziane przez samego Boga. Był to Bóg niosący świadectwo o samym sobie, tylko z innej perspektywy, z perspektywy Ducha w niebie, niosącego świadectwo o swym własnym wcieleniu. Jezus jest Jego wcieleniem, a nie Jego Synem w niebie. Czy to rozumiesz? Czy słowa Jezusa: »Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie« nie wskazują na to, że są Oni jednym Duchem? I czy to nie z powodu wcielenia zostali rozdzieleni między niebo i ziemię? W rzeczywistości nadal są jednym. Niezależnie, co się dzieje, jest to po prostu Bóg, niosący świadectwo o samym sobie. (…) Ponieważ był wcieleniem, nazywany był umiłowanym Synem Bożym i z tego powstała relacja między Ojcem i Synem. Powodem tego był podział pomiędzy niebem i ziemią. Jezus modlił się z perspektywy ciała. Ponieważ przybrał ciało charakteryzujące się zwykłym człowieczeństwem, to właśnie z perspektywy ciała powiedział: »Moja zewnętrzna powłoka jest powłoką istoty stworzonej. Ponieważ przybrałem ciało, aby przyjść na tę ziemię, jestem teraz daleko, daleko od nieba«. Z tego powodu mógł On modlić się do Boga Ojca jedynie z perspektywy ciała. Było to Jego obowiązkiem oraz tym, w co powinien być wyposażony wcielony Duch Boży. Nie można powiedzieć, że nie był On Bogiem tylko dlatego, że modlił się do Ojca z perspektywy ciała. Mimo że został nazwany umiłowanym Synem Bożym, nadal był samym Bogiem, gdyż był jedynie wcieleniem Ducha i Jego istota była wciąż Duchem” (Czy Święta Trójca istnieje? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Siostra mówiła dalej: „Kiedy Bóg po raz pierwszy stał się ciałem jako Jezus Chrystus i przyszedł wykonać swoje dzieło, nikt nie znał Boga i ludzie nie rozumieli prawdy wcielenia i nie wiedzieli, czym jest wcielenie. Gdyby Pan Jezus powiedział im wprost, że jest Bogiem Jahwe, którego czcili, nie byliby w stanie się z tym pogodzić z uwagi na ich ówczesną postawę i Pan Jezus zostałby przez ludzkość potępiony i odrzucony, zanim jeszcze zacząłby wypełniać swoje dzieło. Wówczas zaś nie byłoby możliwe Boże dzieło odkupienia ludzkości, a rodzaj ludzki nigdy nie zyskałby Jezusa jako ofiary za grzechy. Aby zatem rodzaj ludzki przyjął Pana Jezusa, uwierzył w Niego i zyskał Boże zbawienie, zanim jeszcze Jezus formalnie rozpoczął swoje dzieło, Bóg dał świadectwo o sobie samym z punktu widzenia swego Ducha i nazwał swą cielesną osobę swoim Synem, aby ludzie mogli zobaczyć, że Jezus naprawdę pochodzi od Boga. Ułatwiło nam to przyjęcie zbawienia Pana Jezusa. A kiedy Pan Jezus modlił się i nazywał Boga w niebiosach swoim Ojcem, to wcielony Syn Człowieczy nazywał Ducha w swoim wnętrzu Ojcem z punktu widzenia ciała. Działo się to na bazie różnicy pomiędzy Duchem a ciałem i nie oznaczało, że istniał odrębny Ojciec i Syn. Tak naprawdę interpretacja, w której występował Ojciec i Syn, była właściwa jedynie w okresie wcielenia Boga. Kiedy dzieło Boga na ziemi dobiegło końca, czyli wtedy, gdy Pan Jezus ukończył dzieło odkupienia, zmartwychwstał i wstąpił do nieba, nie było już dłużej potrzeby takiej interpretacji. Nie możemy zatem posługiwać się interpretacją mówiącą o Ojcu i Synu, powstałą na podstawie pojęć rodzaju ludzkiego, i stosować jej całościowo do Boga, mówiąc, że w Bogu jest Ojciec i Syn, a także narzędzie, którym posługuje się zarówno Ojciec, jak i Syn – czyli Duch Święty – i że Bóg jest Trójcą Świętą. Wygadywanie takich rzeczy sprzeczne jest ze słowem Boga, a także z faktami. Wcześniej nie pojmowaliśmy tej prawdy, więc kiedy mówiliśmy takie rzeczy, Bóg nas nie potępiał. Teraz jednak Bóg objawił w całej pełni tę prawdę i tajemnicę, a my musimy przyjąć prawdę i poznać Boga w świetle Jego własnych słów. Jedynie taka postawa jest słuszna i tylko ona zgodna jest z wolą Bożą”.

Dzięki omówieniu tej siostry zdołałam zrozumieć, dlaczego Pan Jezus zwykł nazywać Boga w niebiosach swoim Ojcem. Było tak dlatego, że sam stał się ciałem jako Syn Człowieczy i modlił się do Ojca Niebieskiego z perspektywy człowieka. Kiedy zaś Bóg złożył świadectwo o Jezusie jako swym Synu Umiłowanym, składał świadectwo o swym własnym wcieleniu z perspektywy Ducha. Jeden z nich był w niebiosach, a Jeden na ziemi, ale Obaj, w swej istocie, byli jednego Ducha. Chodziło po prostu o to, że Bóg wypowiadał wszystkie te rzeczy z różnych perspektyw, i stąd właśnie wzięła się interpretacja mówiąca o „Ojcu i Synu”. Bóg jest jedynym prawdziwym Bogiem, i On też jest jedynym Duchem, wszechogarniającym i wszechobecnym. Może być w niebiosach, może być na ziemi i potrafi stać się ciałem. Gdy już zrozumiałam te sprawy, wszystko nagle stało się dla mnie jasne, zamęt, jaki towarzyszył mi przez lata, zniknął w okamgnieniu i doznałam niewiarygodnego poczucia iluminacji i ulgi.

Potem ta siostra pokazała mi film o świadectwach ewangelizacyjnych, zatytułowany Rozważanie „Trójcy”, w którym ujrzałam następujące słowa pochodzące od Boga: „Na przestrzeni tych wszystkich lat Bóg był przez was w ten właśnie sposób dzielony, rozszczepiany na coraz drobniejsze części przez każde kolejne pokolenie, aż wreszcie ten jeden Bóg został otwarcie podzielony na trzech Bogów. A teraz człowiek nie jest w stanie na powrót połączyć Boga w jedno, ponieważ zbytnio Go już rozdrobniliście! Gdyby nie moje pilne dzieło, zanim było za późno, nie sposób stwierdzić, jak długo jeszcze bezwstydnie podążalibyście tą drogą! Jeżeli kontynuujecie dzielenie Boga w ten sposób, jak może On nadal być waszym Bogiem? Czy jeszcze byście Go rozpoznali? Czy jeszcze uznalibyście Go za swojego Ojca i do Niego powrócili? Gdybym przybył choć trochę później, prawdopodobnie odesłalibyście »Ojca i Syna«, – Jahwe i Jezusa – z powrotem do Izraela oraz twierdzilibyście, że wy sami jesteście częścią Boga. Na szczęście teraz są dni ostateczne. W końcu nadszedł dzień, na który długo czekałem, a dopiero po wykonaniu przeze mnie tego etapu dzieła Moimi własnymi rękami, wasze dzielenie Boga samego zostało zatrzymane. Gdyby tak nie było, wzmoglibyście jeszcze jego tempo, wynosząc nawet wszystkich szatanów pośród was na wasze stoły, aby ich wielbić. Oto wasz podstęp! Wasz sposób na dzielenie Boga! Czy teraz nadal będziecie to czynić? Pozwólcie, że was zapytam: Ilu jest Bogów? Który Bóg da wam zbawienie? Czy modlicie się zawsze do pierwszego, drugiego czy trzeciego Boga? W którego z Nich zawsze wierzycie? W Ojca? Czy w Syna? Czy w Ducha Świętego? Powiedz Mi, w kogo wierzysz? Mimo że mówicie, iż wierzycie w Boga, tym, w co faktycznie wierzycie, jest wasz własny mózg! Po prostu nie macie Boga w sercu! A w waszych umysłach jest cały szereg takich »Trójc«! Czyż nie mam racji?” (Czy Święta Trójca istnieje? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Kiedy skończyłyśmy oglądać ten film, poczułam się szczęśliwa, choć jednocześnie byłam zdenerwowana i miałam trochę wyrzutów sumienia. Cieszyłam się, ponieważ zniknął wreszcie zamęt, który towarzyszył mi przez lata: Bóg jest jeden, a wersja interpretacji z Trójcą Świętą po prostu nie istnieje i tylko wiara w jedynego prawdziwego Boga zgodna jest z wolą Bożą, więc nie musiałam już przez jedną minutę modlić się do Boga Ojca, a potem do Ducha Świętego lub Syna, tak jak to wcześniej robiłam: odczułam zatem wielką ulgę. Czułam się jednak zdenerwowana i czyniłam sobie wyrzuty, ponieważ wierzyłam w Boga przez tak wiele lat, a mimo to Go nie znałam. Wierzyłam jedynie w Boga będącego wytworem moich własnych pojęć i wyobrażeń – nieokreślonego Boga z legend i mitów. Nie wierzyłam w rzeczywistego Boga i, co więcej, sprzeciwiałam się Bogu i dzieliłam Go na kawałki: tak naprawdę bluźniłam przeciwko Niemu! Bogu niech będą dzięki, ponieważ to właśnie nadejście Boga Wszechmogącego ukazało wszystkie niedorzeczności wiary skażonej ludzkości i to Bóg Wszechmogący wyjawił tajemnicę, która zawsze wywoływała konsternację w całym religijnym świecie. Bóg Wszechmogący jest bez wątpienia Panem Jezusem, który powrócił, Panem, który stworzył niebo i ziemię oraz wszystkie rzeczy. On jest jedynym prawdziwym Bogiem!

Potem, poprzez lekturę słów Boga Wszechmogącego, zrozumiałam, że wszystkie Boże słowa są prawdą i że są głosem Boga. Bez wahania przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych i zaczęłam dotrzymywać tempa krokom Baranka. Teraz, kiedy się modlę, nie muszę już modlić się do trzech Bogów. Wznoszę po prostu modły w imię Boga Wszechmogącego i to sprawia, że czuję ogromną ulgę, spokój i radość. Kiedy się modlę, nie muszę się już martwić, że modlę się za mało do jednej czy innej osoby Boskiej, i że Bóg przez to nie wysłucha moich modłów. Prawdziwie doświadczyłam ulgi, wolności, radości i szczęścia, jakie biorą się ze zrozumienia prawdy i poznania Boga. Bogu niech będą dzięki!

13. Skąd pochodzi ten głos?

Autorstwa Shiyin, Chiny

Urodziłam się w rodzinie chrześcijańskiej, a wielu moich krewnych nauczało o ewangelii. Od małego wraz z rodzicami wierzyłam w Pana. Gdy dorosłam, modliłam się do Niego w ten sposób: „Gdyby dane mi było znaleźć męża, który także wierzy, wraz z nim ofiarowałabym siebie w służbę Tobie”. Kiedy już wzięłam ślub, mój mąż rzeczywiście przyjął wiarę w Pana, a nawet został pełnoetatowym, oddanym kaznodzieją. Aby mąż mógł skupić się na pracy dla Pana i wypełniać swoje zobowiązania wobec Niego, ja podjęłam się trudu dbania o sprawy naszego gospodarstwa domowego. Choć było to dość trudne i męczące zadanie, czułam w sercu radość i spokój bez względu na to, jak ciężko bywało, ponieważ Pan mnie wspierał.

Rok 1997 nastał i przeminął, a ja w pewnym momencie zorientowałam się, że kazaniom mojego męża brakuje dawnego światła. A kiedy prosiłam go, żeby pomógł mi z czymś w domu, słyszałam tylko wymówki, że jest zbyt zajęty nauczaniem. Nawet jeśli już podejmował się jakichś obowiązków domowych, zwyczajnie nie miał do tego serca i szybko tracił panowanie nad sobą z powodu błahostek, co często odbijało się na mnie. Choć mogło się wydawać, że jestem cierpliwa, bo nie wdawałam się z nim w kłótnie, w głębi duszy byłam naprawdę niezadowolona z zachowania męża. Byłam udręczona dźwiganiem ogromnego ciężaru, jakim było dbanie o nasz dom, a także mroku, jaki zagościł w moim duchu. Mogłam zrobić tylko jedno: zwrócić się do Pana z modlitwą i w środku nocy, gdy wszyscy spali, otworzyć przed Nim serce, błagając, by dał mi więcej wiary i siły. Jednocześnie pragnęłam, by Pan wkrótce powrócił i wybawił mnie od mojej nieszczęsnej egzystencji.

Pewnego dnia w kwietniu 2000 roku chowałam jakieś ubrania do szafy i zauważyłam torbę mojego męża wypchaną po brzegi. Otworzyłam ją z ciekawości i zobaczyłam Biblię, śpiewnik oraz nowiutką książkę w dodatkowej obwolucie. Pomyślałam sobie: „Dlaczego nigdy wcześniej jej nie widziałam? To musi być jakaś książka z materiałami dla kaznodziejów albo opisująca doświadczenia uduchowionych osób. Muszę ją przeczytać – może w niej znajdę jakieś oparcie”. Otworzyłam ją zaciekawiona i zobaczyłam tytuł: „Ci, którzy mają zostać udoskonaleni, muszą przejść oczyszczenie”. „Cóż za oryginalny tytuł! Sugeruje, że doświadczanie oczyszczania to nic złego” – pomyślałam. „Przechodzę teraz proces oczyszczania, z którym nie mogę sobie poradzić, więc powinnam uważnie przeczytać o tym, jak autor tego doświadczał. Dzięki temu ja również odnajdę właściwą ścieżkę praktyki”. Zaczęłam więc czytać: „W przeszłości wszyscy ludzie przychodzili przed oblicze Boga, aby podejmować swe postanowienia i mówili: »Nawet jeśli nikt inny nie będzie kochał Boga, ja muszę Go miłować«. Teraz jednak nadchodzi czas twojego oczyszczenia, a ponieważ nie zgadza się to z twoimi pojęciami, tracisz wiarę w Boga. Czy na tym polega szczera miłość? Wiele razy czytałeś o uczynkach Hioba. Czyżbyś o nich zapomniał? Prawdziwa miłość może ukształtować się jedynie z głębokiej wiary. (…) Gdy stajesz wobec cierpienia, musisz umieć odłożyć na bok troskę o swoje ciało i nie uskarżać się na Boga. Kiedy zaś Bóg ukryje się przed tobą, musisz potrafić mieć wiarę, aby za Nim podążać i podtrzymywać swą dotychczasową miłość do Niego, nie dopuszczając do tego, by się zachwiała lub osłabła. Bez względu na to, co Bóg uczyni, musisz podporządkować się Jego zamierzeniom i być gotowym raczej przekląć własne ciało niż zacząć się na Niego uskarżać. Gdy zaś stajesz wobec prób, musisz zadowolić Boga, choćbyś miał gorzko płakać albo nie miał ochoty rozstać się z jakimś ukochanym przedmiotem. Tylko taka postawa oznacza prawdziwą miłość i wiarę. Niezależnie od tego, jaka jest twoja faktyczna postawa, musisz najpierw mieć zarówno wolę znoszenia trudów jak i prawdziwą wiarę, a także musisz mieć wolę ku temu, by odrzucić własną cielesność. Powinieneś być gotów do tego, by znosić problemy osobiste i doznawać uszczerbku we własnych interesach, aby zadośćuczynić woli Bożej. Musisz ponadto być zdolny do tego, by okazywać skruchę w swoim sercu: w przeszłości nie potrafiłeś zadowolić Boga, i teraz oto możesz odczuwać skruchę za swe zachowanie. Nie wolno ci zaniedbywać żadnej z powyższych spraw, gdyż to właśnie poprzez te rzeczy Bóg cię udoskonali. Jeśli nie zdołasz spełnić tych kryteriów, nie będziesz mógł zostać udoskonalony” („Słowo ukazuje się w ciele”). Te słowa głęboko mnie poruszyły. Kiedy czytałam, łzy płynęły mi z oczu – czy nie doświadczałam dokładnie tego samego? Wcześniej postanowiłam, że zarówno ja, jak i mąż poświęcimy się Panu. Zupełnie nie przeszkadzało mi to, że przyjęłam na swoje barki cały ciężar prowadzenia domu, by wspierać męża w pracy na rzecz Pana poza domem, bez względu na to, jak trudne i wyczerpujące było to zadanie. Ale teraz przez problemy w domu i brak wyrozumiałości, jaki okazywał mi mąż, stale żyłam w poczuciu krzywdy – właśnie przechodziłam w życiu oczyszczanie i traciłam wiarę i miłość, które towarzyszyły mi wcześniej. Nie byłam już w stanie stanowczo trzymać się swojego postanowienia, jakie podjęłam przed obliczem Boga, i często płakałam w samotności. Pomyślałam o tym, jak Hiob potrafił trwać przy świadectwie o Bogu pomimo tak wielkiej i trudnej próby, jakiej doświadczył, i nie utracił przy tym wiary w Boga. Powiedział nawet: „Jahwe dał, i Jahwe zabrał; błogosławione niech będzie imię Jahwe” (Hi 1:21). Jak mogłam zapomnieć nawet o tym? Bardzo żałowałam wszystkiego, co robiłam w obecności Pana. Hiob wolał cierpieć i poświęcić własne interesy, niż zawieść Boga. A ja, mimo że od tak wielu lat byłam przekonana o istnieniu Pana, utraciłam wiarę w Niego. Skarżyłam się Panu, gdy doświadczałam oczyszczania, i wcale nie okazywałam Mu miłości. Kiedy uświadomiłam to sobie, postanowiłam, że nie mogę już być taka jak dawniej, uznałam, że powinnam wspierać męża w jego pracy dla Pana i że to dobrze, iż pocierpię trochę niewygody.

Gdy w myślach doszłam do takich wniosków, mój nastrój zdecydowanie się poprawił. Czułam, że to, co przeczytałam, było naprawdę dobrze powiedziane i doskonale odzwierciedlało moje obecne położenie. Te słowa wskazały mi ścieżkę praktyki i nim się spostrzegłam, dodały mi sił i wiary. Zastanawiałam się: „Kto jest autorem tych słów? Jak zyskał tak wzniosłe zrozumienie tych spraw? Czytałam książki napisane przez znanych przewodników duchowych i choć były w jakimś stopniu budujące, nie zostały napisane tak klarownie i przejrzyście jak ta książka – no i tamte nie zawierały prawdy. Od kogo tak naprawdę pochodziły te słowa?”. Wciągnęła mnie treść tej książki i chciałam czytać dalej, a im więcej czytałam, tym wyraźniej czułam, jak wspaniałe były te słowa. Każda poszczególna linijka trafiała wprost do mego serca. Te słowa pozwoliły mi pojąć, że bez względu na to, jak bardzo cierpimy, musimy podążać za Bogiem do samego końca i z radością poddawać się Mu w obliczu udręki. Nawet jeśli ktoś osłabnie w trakcie prób, powinien pokładać wiarę w Panu i polegać na Bogu, by się nie ugiąć. Im dłużej czytałam, tym większej iluminacji doznawałam w głębi serca i tym wyraźniej czułam, że odnalazłam ścieżkę praktyki. Wtedy do domu wrócił mój mąż i od razu zapytałam go, skąd ma tę książkę. Uśmiechnął się i odpowiedział: „Pożyczyłem ją od kogoś i niedługo muszę oddać”. Nic już nie powiedziałam.

Pewnego dnia, kiedy gotowałam obiad, docierały do mnie fragmenty hymnu, którego słuchał mąż. „Któż bowiem nie wielbi Boga? Kto nie pragnie Go ujrzeć? (…) Bóg dzielił niegdyś z człowiekiem radości i smutki, a dzisiaj na powrót pojednał się z ludzkością i dzieli się z człowiekiem opowieściami o dawno minionych czasach. Po tym, jak odszedł z Judei, ludzie nie mogli znaleźć po Nim żadnego śladu. Pragną raz jeszcze spotkać się z Bogiem, nie zdając sobie sprawy z tego, że dziś znowu Go spotkali i byli z Nim ponownie zjednoczeni. Jakże miałoby to nie skłonić ich do myślenia o przeszłości? Dziś mija dwa tysiące lat od chwili, gdy Szymon Bar Jona, potomek Żydów, ujrzał Jezusa Zbawiciela, jadł z nim przy jednym stole, a podążając za nim przez wiele lat, poczuł do Niego głębsze przywiązanie: pokochał Go z głębi serca, pokochał Pana Jezusa bez reszty. A Bóg dzisiaj na powrót pojednał się z ludzkością i dzieli się z człowiekiem opowieściami o dawno minionych czasach” („Dwa tysiące lat tęsknoty” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Słowa tej pieśni oddawały moje własne najgłębiej skrywane myśli i budziły uczucie tęsknoty za tym, by Pan powrócił. Słuchając, zaczęłam płakać i pomyślałam sobie: „Przez wszystkie lata mojej wiary każdego dnia myślałam o Panu Jezusie, mając nadzieję, że być może wkrótce powróci i będziemy mogli być razem i wspólnie wspominać czasy, które przeminęły”. Słowa hymnu były tak szczere i poruszające, ale przede wszystkim potrafiły oddać uczucie tęsknoty za Panem, jakie towarzyszy ludziom. Odłożyłam na bok przygotowywanie jedzenia i wsłuchiwałam się z pełną uwagą. Zaczął się nowy hymn, zatytułowany „Wierne serce dla Boga”: „Nie proszę o nic w moim życiu, ale o to, by moje myśli o umiłowaniu Boga i pragnienie mojego serca zostały przyjęte przez Boga” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Zastanawiałam się: „Kto go napisał? Skąd czerpie tak wielką determinację?” Ten wers był dla mnie szczególnie inspirujący: „Nie proszę o nic w moim życiu, ale o to, by moje myśli o umiłowaniu Boga i pragnienie mojego serca zostały przyjęte przez Boga”. Tego rodzaju miłość do Boga jest tak czysta! Dawniej wierząc, nie wiedziałam, że trzeba kochać Pana, chciałam tylko cieszyć się Jego łaską oraz dążyć do spokoju i radości. Tego dnia ta pieśń naprawdę poszerzyła moje horyzonty i zrozumiałam, że ci, którzy wierzą w Boga, muszą Go kochać i nie szukać niczego dla siebie – tylko taka miłość może być czysta. Ten hymn był tak świetnie napisany. W duchu szybko postanowiłam, że też chcę dążyć do tego celu i będę kochać Pana bez względu na to, czy inni też Go kochają, czy nie.

Po przeczytaniu słów z tamtej książki i wysłuchaniu tych hymnów zaczęłam postępować zgodnie z tym, co mówiły. Kiedy mąż znów wychodził do pracy i nie miał czasu, by mi pomóc w domu, nie czułam już takiego przygnębienia jak wcześniej. Kiedy bracia i siostry popełniali jakieś błędy, gdy coś mówili, potrafiłam wykazać się tolerancją, ponieważ chciałam zadowolić Boga. Pragnęłam jedynie kochać Go, tak jak śpiewano w hymnie, całym swoim sercem.

Zanim się obejrzałam, nastał czas siewu. Pewnego wieczoru, podczas sprzątania, mąż powiedział: „Muszę jutro udać się do innego kościoła za miastem”. Natychmiast rzuciłam w odpowiedzi: „Wrócisz za kilka dni?”. Odpowiedział, że nie wie. „Postaram się wrócić jak najszybciej. Nie martw się pracami na polu” – dodał. Od razu zrobiłam smutną minę i pomyślałam: „Mówisz, żebym się nie martwiła, ale jak mam to zrobić? Wyjeżdżasz i nie masz pojęcia, kiedy wrócisz, a pola wszystkich wokoło już dawno obsiane. A my swoich nawet nie zaoraliśmy, a jak późno posiejemy, na jesień zbiory będą marne. I co my wtedy poczniemy? Gdyby tylko mój mąż mógł skończyć obsiewanie pól, a potem wyjechać, by pomagać braciom i siostrom!”. Tego wieczora leżałam w łóżku i zupełnie nie byłam w stanie zasnąć. Czułam się kompletnie rozbita całym tym zamieszaniem i myślałam sobie: „Ostatnio, gdy wyjechał, nie było go ponad dwa tygodnie, ale wtedy w gospodarstwie nie było żadnej roboty. To najważniejszy czas na siewy, więc jeśli znów nie będzie go dwa tygodnie, to co ja zrobię? Może powinnam mu powiedzieć, żeby poprosił któregoś ze współpracowników, by się tym zajął i tyle”. Ale zastanowiłam się nad tym głębiej: „Nie, to nie wystarczy. Bracia i siostry potrzebują jego wsparcia. Jeśli nie pojedzie, to czy nie obrazi tym Pana?”. Pośród tego oczyszczania zwróciłam się do Pana z modlitwą: „Panie! To nie tak, że nie chcę, by mój mąż pojechał okazać wsparcie braciom i siostrom, po prostu musimy teraz obsiać pola. Naprawdę odczuwam skutki tego oczyszczania i nie wiem, co robić. Panie! Błagam Cię o pomoc, chroń me serce i nie pozwól, by to wszystko stanęło mi na drodze”. Kiedy skończyłam się modlić, w mojej głowie wyraźnie wybrzmiały te słowa: „Niezależnie od tego, jaka jest twoja faktyczna postawa, musisz najpierw mieć zarówno wolę znoszenia trudów jak i prawdziwą wiarę, a także musisz mieć wolę ku temu, by odrzucić własną cielesność. Powinieneś być gotów do tego, by znosić problemy osobiste i doznawać uszczerbku we własnych interesach, aby zadośćuczynić woli Bożej” (Ci, którzy mają zostać udoskonaleni, muszą przejść oczyszczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Te słowa natychmiast chwyciły mnie za serce i humor mi się poprawił. „Dokładnie!” – pomyślałam. „Jeśli ktoś chce zadowolić Pana, to musi być zdeterminowany, by znosić trudy i o ile oznacza to wypełnianie woli Boga, o tyle powinien być zadowolony, że cierpi na ciele, a jego osobisty interes jest narażony na szwank”. Te słowa dodały mi wiary i pomyślałam: „Jeśli pola będą obsiane trochę późno, to niech tak będzie! To, ile plonów zbierzemy, leży w rękach Boga, a praca mojego męża dla Pana jest najważniejsza”. Dzięki tym myślom poczułam ulgę oraz lekkość w sercu i zanim się obejrzałam, udało mi się zasnąć. Następnego ranka powiedziałam mężowi: „Idź służyć Panu i o nic się nie martw. Kiedy wrócisz, to wrócisz. Ja podporządkuję się temu, co zaplanował Pan”. Myśląc o tym, że to, co robię, zadowala Pana, czułam w sercu radość i pewność.

Mąż wrócił kilka dni później i odniosłam wtedy wrażenie, że jest zupełnie inną osobą. Pomagał mi w pracach domowych i powiedział nawet: „Pracujesz za ciężko! Te ostatnie kilka lat były dla ciebie bardzo trudne. Zajmowałaś się wszystkimi naszymi sprawami w domu i na gospodarstwie. Mam tego świadomość. Ja tylko wychodziłem do pracy, nie pomagając ci dźwigać ciężaru pracy w domu. Od teraz będę więcej pomagał, kiedy tylko znajdę czas”. Jego słowa bardzo mnie wzruszyły, bo nigdy czegoś takiego od niego nie słyszałam. Pomyślałam sobie: „Odkąd przeczytał tę książkę, bardzo się zmienił, to widać. Od jego kazań nie tylko bije światło, ale zmieniło się też jego nastawienie do mnie. Czytanie Biblii przez te wszystkie lata nie odmieniło go, a teraz zaszła w nim ogromna zmiana w tak krótkim czasie. Wygląda na to, że słowa zawarte w tej książce naprawdę posiadają moc, która może odmienić człowieka”. Jednocześnie czułam, że treść tej książki bardzo pozytywnie wpłynęła też na mnie. Czytanie jej dodało mi wiary i sił, a kiedy postępowałam zgodnie z tym, co w niej wyczytałam, niezadowolenie z męża, jakie wcześniej czułam, po prostu wyparowywało. Jego nastawienie wobec mnie także się zmieniło, po tym jak ją przeczytał. Wiedział teraz jak o mnie dbać i liczyć się z moimi potrzebami. Te wszystkie zmiany pogłębiły moje przekonanie, że treść tej książki miała niekłamaną moc i była naprawdę miarodajna. Ale zastanawiałam się, kto ją napisał. Nie znalazłam odpowiedzi na to pytanie.

Któregoś dnia, dwa miesiące później, mąż powiedział, że chciałby zabrać mnie ze sobą na spotkanie. Miałam przeczucie, że to będzie coś bardzo wyjątkowego, bo inaczej nie zabierałby mnie z sobą. Nie mogłam się doczekać i cieszyłam się, że znów zobaczę tę książkę. Następnego dnia, wraz z mężem i dwiema siostrami, weseli jechaliśmy samochodem do domu jednej z sióstr. Było tam kilkoro innych braci i sióstr, a wśród nich siostra po trzydziestce, która dzieliła się z nami wieloma prawdami na temat dzieła Bożego w dniach ostatecznych, wplatając w swoje omówienia także słowa Pisma. Słuchając jej, czułam prawdziwą radość w sercu i bardzo wyraźnie pojęłam wiele wersetów z Biblii, które wcześniej były dla mnie zagadką, a także kwestię powrotu Boga w celu dokonania dzieła osądzania. Pomyślałam: „Jak to jest, że jej omówienia są tak cudowne, że potrafi tak przejrzyście tłumaczyć Biblię? Jak to się dzieje, że tak wiele rozumie?”. Właśnie wtedy, uśmiechając się do nas, ta siostra powiedziała głośno: „Bracia i siostry, chciałabym przekazać wam absolutnie wspaniałą wiadomość, która jest niebywale ekscytująca. Pan Jezus, na którego wszyscy od dawna z utęsknieniem czekamy, powrócił do nas w ciele, by dokonać swego nowego dzieła: by wypowiedzieć słowa, odkryć wszelkie prawdy oraz wyjawić tajemnice trzech etapów dzieła Bożego, swego sześciotysięcznego planu zarządzania, wcieleń Bożych i Biblii. Wszystko, o czym dziś z wami rozmawiałam, wywodzi się ze słów, które wypowiedział Bóg”. Obecni w pomieszczeniu bracia i siostry, i ja także, usłyszeli tę cudowną wiadomość i wreszcie dotarło do mnie: okazało się, że ta siostra rozumie tak wiele, ponieważ tym wszystkim podzielił się z ludzkością Pan, który powrócił. Teraz my również słyszeliśmy głos Pana. Pełni radości, wymienialiśmy uściski i ocieraliśmy łzy, które emocje wyciskały nam z oczu – w pomieszczeniu aż gęsto było od nieskrępowanej radości. Byłam taka szczęśliwa, że chciało mi się skakać i pomyślałam sobie: „Zawsze miałam nadzieję, że Pan Jezus niebawem powróci, a teraz rzeczywiście tak się stało! Otrzymałam wielkie błogosławieństwo, mogąc za mojego życia powitać powracającego Pana Jezusa”.

Gdy spotkanie dobiegało końca, siostra rozdała każdemu książkę zatytułowaną: „Sąd rozpoczyna się od domu Bożego”. Ostrożnie trzymałam w dłoniach księgę pełną słów Bożych i przypomniała mi się ta książka, którą czytałam wcześniej. Czy to była ta sama książka? Gdy wróciliśmy do domu, nie mogłam się doczekać, by zapytać męża: „Ta książka, którą wtedy widziałam – czy to była ta sama księga słowa Bożego, którą dostaliśmy dziś od siostry?”. Uśmiechnął się i odpowiedział, że tak. Wtedy poczułam się, jakbym właśnie zbudziła się ze snu. Ostatecznie okazało się, że to był głos Boga – głos Pana Jezusa, który powrócił – głos samego Boga! Nic dziwnego, że te słowa były dla mnie tak poruszające, dodały mi wiary i sił, odmieniły mnie i uwolniły od cierpienia. Potem zganiłam męża: „Dlaczego ukryłeś przede mną, że przyjąłeś nowe dzieło Boże?”. Odpowiedział: „Bardzo chciałem ci wtedy powiedzieć, ale większość osób z twojej rodziny naucza w kręgach religijnych, stawia opór dziełu Bożemu w dniach ostatecznych i potępia je. Od samego początku przeszkadzali nam w zgłębianiu prawdziwej drogi. Bałem się, że jeśli nie będę w stanie wyjaśnić ci tego wystarczająco dobrze, a twoi bliscy dowiedzieliby się o tym, od razu przylecieliby, żeby ci przeszkodzić i powstrzymać cię, a to nie tylko zrujnowałoby twoją szansę na zbawienie, ale i ze mnie zrobiło tego złego. Dlatego postanowiłem powiedzieć ci o wszystkim, jak już sam to sprawdzę i będę miał jasność sytuacji”. Wyjaśnienia męża pozwoliły mi zrozumieć jego intencje i byłam tym bardziej wdzięczna Bogu za zbawienie. Postanowiłam uważnie przeczytać tę książkę, zawierającą słowo Boże.

Czytałam więc słowa Boga Wszechmogącego i czułam, jak płynie z nich odżywienie i wsparcie dla mojego spragnionego ducha. Nigdy nie przypuszczałam, że dane mi będzie na własne uszy usłyszeć słowa Pana, który powrócił, że zostanę wyniesiona przed oblicze Boga, albo że stanę z Nim twarzą w twarz. Czułam niewypowiedzianą wdzięczność za miłość i zbawienie, które otrzymałam od Boga. Już jakieś dziesięć dni później wraz z mężem i siostrami, które głosiły ewangelię, razem staraliśmy się poprowadzić innych braci i siostry z naszego kościoła, pełnych prawdziwej wiary w Pana, ku obecności Boga Wszechmogącego.

14. Bóg pojawił się na Wschodzie

Autorstwa Qiu Zhen, Chiny

Pewnego dnia moja młodsza siostra zadzwoniła do mnie, mówiąc, że wróciła z północy kraju i ma mi coś ważnego do powiedzenia. Poprosiła mnie, żebym natychmiast do niej przyszła. Miałam przeczucie, że mogło wydarzyć się coś złego, więc od razu poszłam do jej domu. Dopiero po dotarciu na miejsce, gdy zobaczyłam, że siostra czyta książkę, przestałam się niepokoić. Siostra zobaczyła, że przyszłam, zerwała się z miejsca i oznajmiła radośnie: „Qiu Zhen! Gdy byłam na północy kraju, usłyszałam dobre wieści: Pan Jezus powrócił!”.

Gdy usłyszałam te słowa, z roztargnieniem pomyślałam: „Przez kilka minionych lat Błyskawica ze Wschodu poświadcza, że Pan Jezus powrócił; czy to możliwe, że moja siostra przyjęła Błyskawicę ze Wschodu?”. Zanim zdążyłam się odezwać, moja siostra oświadczyła z powagą: „Qiu Zhen! Pan znów się wcielił i przybył do naszego kraju, do Chin”. Odparłam śpiesznie: „Nie dawaj wiary wszystkiemu, co usłyszysz. Czy Bóg może przybyć do Chin? W Biblii powiedziano bardzo wyraźnie: »I jego nogi staną w tym dniu na Górze Oliwnej, która leży naprzeciw Jerozolimy od strony wschodniej, a Góra Oliwna rozpadnie się na pół, na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę; i połowa tej góry cofnie się na północ, a połowa jej – na południe« (Za 14:4). Nadejście Boga dokona się w Izraelu. Nie może On zjawić się w Chinach. Pracujesz dla Pana, a nawet tego nie wiesz!”.

Siostra odparła szczerze: „Myślałam wcześniej tak samo jak ty, ale dzięki słowom Boga Wszechmogącego i omówieniom braci i sióstr uświadomiłam sobie, że Pan naprawdę wcielił się w Chinach. Fragment Pisma, o którym mówisz, jest proroctwem, ale proroctw nie możemy interpretować, jak nam się podoba. Proroctwa wypełniają się i stają widoczne dla człowieka za pośrednictwem faktów przynależnych do Bożego dzieła. Kiedy Pan Jezus przyszedł, by dokonać dzieła, ani Piotr, ani Samarytanka, ani etiopski eunuch nie trzymali się dosłownego znaczenia biblijnych proroctw: to raczej fakty związane z tym, co Pan Jezus powiedział, oraz dzieło, którego dokonał, były dla nich potwierdzeniem tego, że oto nadszedł Mesjasz jako Pan Jezus. Wszyscy oni ruszyli w ślad za Bogiem i dostąpili zbawienia Pana. Ci zaś spośród faryzeuszy, którzy uczepili się dosłownej wymowy biblijnych proroctw, bez wyjątku traktowali Pana Jezusa, Mesjasza, który już nadszedł, jako zwykłą osobę, odrzucając Pana Jezusa, sprzeciwiając Mu się i Go potępiając. W końcu Pana Jezusa ukrzyżowali i dlatego zostali przez Boga ukarani. Qiu Zhen, musimy uważnie podejść do kwestii nadejścia Pana i mieć w sercu bojaźń Bożą. Naprawdę nie możesz wydawać w tej sprawie pochopnych sądów!”.

Spojrzałam na siostrę, podniosłam Biblię i powiedziałam: „Bóg Jahwe ogłosił prawo w Izraelu, również w Izraelu ukrzyżowano Pana Jezusa. Chiny są państwem rządzonym przez partię ateistyczną, czy zatem Bóg zjawiłby się w takim kraju? Od tak wielu lat wierzymy w Pana i pod żadnym pozorem nie wolno nam ufać wszystkiemu, co usłyszymy!”.

Moja siostra odparła z zatroskaniem: „Qiu Zhen, kiedy Pan Jezus wykonywał w tamtym czasie swe dzieło, faryzeusze sprzeciwili się Bogu i mówili: »Zbadaj i zobacz, że żaden prorok nie powstał z Galilei« (J 7:52). »Czyż Chrystus przyjdzie z Galilei?« (J 7:41). W rzeczywistości jednak Pan Jezus dorastał w Nazarecie, w Galilei. Biblia powiada: »O głębokości bogactwa zarówno mądrości, jak i poznania Boga! Jak niezbadane są jego wyroki i niedocieczone jego drogi! Któż bowiem poznał myśl Pana albo kto był jego doradcą?« (Rz 11:33-34). Jakże możemy zgłębić Bożą mądrość? Nie potrafimy analizować własnymi umysłami Bożego dzieła. Codziennie wypatrujemy nadejścia Pana. Teraz, kiedy Pan naprawdę powrócił, jeśli będziemy upierać się przy własnych pojęciach, nie próbując niczego poszukiwać ani zgłębiać, stracimy szansę na powitanie Pana i będziemy mieli poczucie winy!”.

Widząc, jak poważna jest moja siostra, pomyślałam: „Ona autentycznie wierzy w Pana. Jest refleksyjną osobą, która wie, co mówi. Na ogół jest staranna w tym, co robi, i co się tyczy sprawy tak poważnej jak nadejście Pana, to jest jeszcze mniej prawdopodobne, by ślepo wierzyła w to, co mówią inni. Teraz przyjęła Błyskawicę ze Wschodu – czy zatem jest możliwe, że Pan naprawdę powrócił i wykonuje swe dzieło w Chinach?”. Ale wtedy przyszła mi do głowy inna refleksja: „Jakże Bóg mógłby wykonywać swe dzieło w Chinach? To zupełnie niewyobrażalne!”. Tak więc powiedziałam stanowczo: „Biblia jest jak ciasto z tysiącem warstw i każdy interpretuje ją na swój własny, odmienny sposób. Biblia przepowiada, że Bóg rzeczywiście zstąpi w Izraelu w dniach ostatecznych. Poza tym większość Chińczyków czci Buddę, a rząd tego kraju zawsze prześladował ludzi za przekonania religijne. Bóg nie przybędzie do Chin wykonać swe dzieło!”.

Moja siostra odparła z przejęciem: „Qiu Zhen, Pan powrócił i zjawił się w Chinach, by wykonać swe dzieło. Ma to wielkie znaczenie. Ja dopiero co przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, tak więc nadal nie potrafię zbyt precyzyjnie wyjaśnić tego aspektu prawdy, jednak bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego zaświadczają o tym w niezwykle pouczający sposób. Poproszę ich, żeby to z tobą omówili”. Machnęłam ręką i powiedziałam: „Nie zawracaj sobie głowy. Wychodzę”. Po powrocie do domu powoli usiadłam na sofie i zaczęłam rozmyślać o tym, co powiedziała siostra. Miałam mętlik w głowie i nie mogłam się uspokoić. Zawsze wyczekiwałam na to, że Pan Jezus postawi swą stopę na Górze Oliwnej, jakże więc moja siostra mogła teraz twierdzić, że Pan już zjawił się w Chinach? Jak to możliwe? Bez końca wertowałam Biblię, nie mogłam jednak znaleźć żadnego rozdziału czy wersetu, w których by przepowiadano, że Pan przybędzie dokonać swego dzieła w Chinach. Myślałam: „Kiedy Pan Jezus wykonywał w tamtym czasie swe dzieło, faryzeusze sprzeciwili się Bogu i mówili: »Zbadaj i zobacz, że żaden prorok nie powstał z Galilei« (J 7:52). »Czyż Chrystus przyjdzie z Galilei?« (J 7:41). W rzeczywistości jednak Pan Jezus dorastał w Nazarecie, w Galilei”. W moim umyśle bez końca rozbrzmiewały słowa mojej siostry. Pomyślałam, że to, co mówiła, jest prawdą. Na przemian myślałam o tym, co od niej usłyszałam, i przeglądałam Biblię. Miałam mętlik w głowie i sama nie wiedziałam, jak mam postąpić, więc zaczęłam w sercu modlić się do Boga: „Dobry Boże, co powinnam zrobić? Boże, gdzie dokładnie zstąpisz na ziemię?”.

Kilka dni później siostra ponownie mnie odwiedziła. Zaledwie przestąpiła próg mojego domu, oświadczyła z uśmiechem: „Qiu Zhen, siostra Xie i siostra Hao z Kościoła Boga Wszechmogącego przyszły do mnie udzielić mi wsparcia. Od dawna wierzą w Boga Wszechmogącego i rozumieją dużo więcej niż ja. Jeśli jest coś, czego nie rozumiesz odnośnie do powrotu Pana, przyjdź i podyskutuj z nimi”. Pomyślałam: „Od tylu lat wierzę w Boga i zawsze wyczekiwałam nadejścia Pana. Czyżby Pan naprawdę przybył? Być może powinnam skorzystać z okazji i z nimi porozmawiać”. I tak udałam się razem z siostrą do jej domu. Gdy tylko weszłam do pokoju, obie siostry przywitały mnie bardzo ciepło i przemówiły serdecznie. Powiedziały, żebym się nie krępowała, jeśli mam jakieś pytania, a następnie wszystkie razem porozmawiamy. Zapytałam: „Mówicie, że Pan Jezus już wrócił i wykonuje swe dzieło w Chinach. Czy w Biblii są jakieś podstawy uzasadniające takie twierdzenie?”. Siostra Ho uśmiechnęła się i odparła: „Siostro, rzeczywiście istnieją w Biblii proroctwa mówiące, że w dniach ostatecznych Pan nadejdzie, aby wykonać swe dzieło w Chinach”. Byłam zdumiona. Powiedziałam: „Jak to możliwe? Wielokrotnie czytałam Biblię, ale nie natknęłam się na ani jeden fragment, który by tego dotyczył. W którym miejscu Biblii są przesłanki do waszych twierdzeń?”. Siostra Ho cierpliwie odparła: „Siostro, przeczytajmy dwa wersety Pisma, a sama zobaczysz. W księdze Malachiasza (1:11) czytamy: »Od wschodu słońca aż po jego zachód Moje imię będzie wielkie wśród pogan (…) rzekł Jahwe zastępów«. W Ewangelii Mateusza (24:27) czytamy: »Jak bowiem błyskawica pojawia się na wschodzie i jest widoczna aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego«. Na podstawie tych dwóch biblijnych wersetów wyraźnie widzimy, że miejscem, w którym Bóg raz jeszcze zstąpi na ziemię, jest Wschód, i że są to kraje pogan. Wszyscy wiemy, że Chiny znajdują się na Wschodzie. Pierwsze dwa etapy dzieła Bożego dokonały się w Izraelu. W porównaniu z Izraelem, Chiny są krajem pogańskim. Dlatego też przyjście Boga w Chinach, Jego objawienie się i dokonywanie Jego dzieła w dniach ostatecznych, jest spełnieniem tych proroctw”. Usłyszawszy omówienie sióstr i ich refleksje na temat znaczenia tych dwóch wersetów Pisma, pomyślałam, że omówienie sióstr jest bardzo pouczające. Chociaż owe dwa wersety czytałam już wcześniej, nigdy nie rozumiałam, że chodzi w nich o to, iż Pan powraca na Wschodzie, w Chinach. Słuchając omówienia sióstr, czułam, że ma ono swe źródło w oświeceniu Ducha Świętego.

Siostra Hao wyjaśniała dalej: „Zobaczmy, co mówi Bóg Wszechmogący. »W całym wszechświecie wykonuję Moje dzieło, a na Wschodzie gromkie błyskawice uderzają bez końca, wstrząsając wszystkimi narodami i wyznaniami. To Mój głos wprowadził wszystkich ludzi w teraźniejszość. Sprawię, że wszyscy ludzie zostaną podbici przez Mój głos, wpadną do tego strumienia i podporządkują Mi się, ponieważ już dawno odzyskałem chwałę Moją z całej ziemi i ukazałem ją na nowo na Wschodzie. Któż nie pragnie ujrzeć Mojej chwały? Któż nie czeka z niecierpliwością na Mój powrót? Któż nie pragnie, abym znowu się pojawił? Któż nie usycha z tęsknoty za Moim pięknem? Któż nie chciałby przyjść do światła? Któż nie chciałby spojrzeć na bogactwo Kanaanu? Któż nie pragnie powrotu Odkupiciela? Któż nie uwielbia Wielkiego Wszechmogącego? Mój głos rozlegnie się po całej ziemi; pragnę, zwracając się do Mego wybranego ludu, mówić do niego jeszcze więcej. Podobnie jak potężne gromy, które wstrząsają górami i rzekami, wypowiadam Moje słowa do całego wszechświata i do ludzkości. Stąd też słowa w Moich ustach stały się skarbem człowieka, i wszyscy ludzie je sobie cenią. Błyskawica jaśnieje ze Wschodu aż po Zachód. Słowa Moje są takie, że człowiek niechętnie z nich rezygnuje, a jednocześnie uważa je za niezgłębione, lecz tym bardziej się z nich raduje. Jak nowo narodzone dziecko, wszyscy ludzie są zadowoleni i radośni, świętując Moje przyjście. Za pomocą Mego głosu sprowadzę wszystkich ludzi przede Mnie. Od tej chwili wejdę uroczyście pomiędzy ród ludzki, aby zaczął Mnie czcić. Dzięki chwale, którą promienieję, i dzięki słowom na Moich ustach sprawię, że wszyscy ludzie przyjdą przede Mnie i zobaczą, że błyskawica jaśnieje ze Wschodu, i że Ja również zstąpiłem na „Górę Oliwną” Wschodu. Zobaczą, że już od dawna jestem na ziemi, nie jako Syn Żydów, ale jako Błyskawica ze Wschodu. Dawno już bowiem zostałem wskrzeszony i odszedłem spośród ludzi i pojawiłem się ponownie w chwale pośród nich. Ja jestem Tym, który był czczony niezliczone wieki temu, i Ja jestem również niemowlęciem porzuconym przez Izraelitów niezliczone wieki temu. Jestem ponadto chwalebnym Bogiem Wszechmogącym obecnego wieku! Niechaj wszyscy przyjdą przed Mój tron i ujrzą Moje chwalebne oblicze, usłyszą Mój głos i przyjrzą się Moim czynom. Oto jest cała Moja wola; oto zakończenie i punkt kulminacyjny Mojego planu, jak również cel Mojego zarządzania. Niechaj czci Mnie każdy naród, każdy język Mnie wyznaje, każdy człowiek pokłada wiarę we Mnie, a każdy lud niechaj będzie Mi poddany!« (Obwieszczenie siedmiu gromów – proroctwo, że ewangelia królestwa rozpowszechni się po całym wszechświecie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wszyscy wiemy, że Bóg obwieścił ewangelię królestwa niebieskiego, gdy po raz pierwszy pojawił się w ciele. Ewangelia ta rozprzestrzenia się z Zachodu na Wschód. Nigdy jednak nie sądziliśmy, że Bóg powróci w ciele na wschodzie świata, w Chinach, przynosząc z sobą wieczną ewangelię i wykonując dzieło osądzania, oczyszczenia i zbawienia ludzi. Tym razem Boże dzieło rozprzestrzeni się ze Wschodu na Zachód…”.

Kiedy to usłyszałam, przerwałam owej siostrze i zapytałam skonfundowana: „Siostro, Biblia powiada, że Jahwe wykonał swe dzieło w Izraelu, zaś dzieło Pana Jezusa dokonane zostało w Judei. Dwa etapy Bożego dzieła urzeczywistnione zostały w Izraelu, tak więc miejscem powrotu Pana również powinien być Izrael. Jakże możesz twierdzić, że nastąpi to w Chinach?”. Siostra Hao uśmiechnęła się i rzekła: „Sądzimy, że skoro pierwsze dwa etapy Bożego dzieła urzeczywistniły się w Izraelu, to po swym powrocie Pan definitywnie dokona swego dzieła w Izraelu. Czy jednak takie myślenie jest zgodne z faktami? Czy to możliwe, że Bóg jest po prostu Bogiem Izraelitów? Czy to możliwe, że Bóg zarządza tylko Izraelitami, tylko ich zbawia? Zobaczmy, co mówi Bóg Wszechmogący”.

Siostra Xie otwarła księgę z Bożymi słowami i przeczytała: „Kiedy w dniach ostatecznych przybędzie Zbawiciel, jeśli wciąż nazywałby się Jezus i narodził się ponownie w Judei, i tam dokonał swego dzieła, udowodniłoby to, że stworzyłem jedynie ludzi Izraela i tylko ich odkupiłem, oraz że nie interesują mnie poganie. Czyż to nie przeczyłoby Moim słowom, że »Jestem Panem, stworzycielem nieba, ziemi oraz wszelkich rzeczy«? Opuściłem Judeę i wykonuję Moje dzieło pośród pogan, gdyż nie jestem tylko Bogiem ludzi Izraela, ale też Bogiem wszelkiego stworzenia. Pojawiam się między poganami w dniach ostatecznych, ponieważ jestem nie tylko Jahwe, Bogiem ludzi Izraela, ale, co więcej, ponieważ jestem Stwórcą wszystkich Moich wybrańców spośród pogan. Stworzyłem nie tylko Izrael, Egipt czy Liban, ale też wszelkie pogańskie narody poza Izraelem. I dlatego jestem Panem wszelkiego stworzenia. Użyłem Izraela jedynie do rozpoczęcia Mojego dzieła, uformowałem Judeę i Galileę jako warownie Mojego dzieła odkupienia i użyłem pogańskich narodów jako podstawy, od której doprowadzę cały wiek do końca” (Zbawiciel powrócił już na „Białym obłoku”, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Uświadomię wszystkim ludziom, że jestem nie tylko Bogiem Izraelitów, ale także Bogiem wszystkich narodów pogańskich, nawet tych, które przekląłem. Ukażę wszystkim ludziom, że jestem Bogiem całego stworzenia. To jest Moje największe dzieło, cel Moich dzieł zaplanowanych na dni ostateczne i jedyne dzieło do wypełnienia w dniach ostatecznych” (Dzieło głoszenia ewangelii jest również dziełem zbawienia ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „On poprowadził Izraelitów i narodził się w Judei, i także On narodził się w kraju pogańskim. Czyż Jego całe dzieło nie jest czynione dla całej ludzkości, którą stworzył? Czy kocha On Izraelitów po stokroć, a nienawidzi pogan po tysiąckroć? Czyż nie takie jest wasze pojęcie? Nie chodzi o to, że Bóg nigdy nie był waszym Bogiem, lecz raczej tylko o to, że Go nie uznajecie; nie chodzi o to, że Bóg nie chce być waszym Bogiem, lecz raczej tylko o to, że Go odrzucacie. Kto pośród stworzenia nie spoczywa w rękach Wszechmogącego? Czyż celem tego, że jesteście dzisiaj podbijani, nie jest to, byście uznali, że Bóg to nikt inny, jak tylko wasz Bóg? Jeżeli wciąż będziecie utrzymywać, że Bóg jest jedynie Bogiem Izraelitów, i jeżeli wciąż będziecie utrzymywać, że Bóg pochodzi z rodu Dawida w Izraelu oraz że żaden naród poza Izraelem nie nadaje się do tego, by „wytworzyć” Boga, a tym bardziej żaden ród pogański nie jest w stanie osobiście przyjąć dzieła Jahwe – jeżeli wciąż myślisz w ten sposób, to czyż nie czyni to z ciebie upartego wstecznika? (…) Wierzysz w Boga dopiero od niedawna, ale masz wiele pojęć na Jego temat, do tego stopnia, że przez sekundę nie ważysz się myśleć, że Bóg Izraelitów mógłby zaszczycić was swoją obecnością. Tym bardziej nie śmiecie myśleć o tym, jak sami moglibyście zobaczyć Boga we własnej osobie, biorąc pod uwagę to, jak nieznośnie nieczyści jesteście. Nie myśleliście też nigdy o tym, jak Bóg mógłby osobiście zstąpić w kraju pogańskim. Powinien zstąpić na górze Synaj lub na Górze Oliwnej i objawić się Izraelitom. Czyż wszyscy poganie (czyli narody poza Izraelem) nie są obiektem Jego wzgardy? Jakże miałby osobiście wykonywać dzieło pośród nich? Są to wszystko głęboko zakorzenione pojęcia, które wyrobiliście sobie w ciągu wielu lat. Podbija się was dzisiaj po to, by rozbić te wasze pojęcia. Czy widzicie zatem osobiste pojawienie się Boga pośród was – nie na górze Synaj czy na Górze Oliwnej, ale pośród ludzi, których nigdy wcześniej nie prowadził?” (Wewnętrzna prawda dzieła podboju (3), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Gdyby aktualne dzieło Boga zostało dokonane wśród Izraelitów przed zakończeniem Jego 6000-letniego planu Bożego zarządzania, każdy byłby przekonany, że Bóg jest wyłącznie Bogiem Izraelitów i tylko oni są Jego narodem wybranym, tylko oni zasługują na odziedziczenie Bożego błogosławieństwa i obietnicy. Boże wcielenie w dniach ostatecznych w pogańskim narodzie wielkiego czerwonego smoka dopełniło Bożego dzieła jako Bóg wszelkiego stworzenia. Dokonuje w całości swój plan Bożego zarządzania i kończy główną część swego dzieła w narodzie wielkiego czerwonego smoka. Rdzeniem tych trzech etapów Jego pracy jest zbawienie człowieka – a mianowicie sprawienie, aby wszystko, co zostało stworzone czciło Stworzyciela. Dlatego każdy etap Jego dzieła jest bardzo znaczący. Bóg nie czyni niczego, co jest pozbawione sensu lub wartości” (Bóg jest Panem wszelkiego stworzenia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Następnie siostra Hao następująco omówiła powyższe słowa: „W przeszłości ustaliliśmy w naszych sercach, że Bóg jest Bogiem Izraelitów, ponieważ pierwsze dwa etapy Bożego dzieła zostały dokonane w Izraelu. Izrael był miejscem narodzin Bożego dzieła, a także podstawowym obszarem, na którym się ono dokonywało, tak więc sądziliśmy, że może ono być dokonane wyłącznie w Izraelu, że ewangelia może wyjść jedynie stamtąd oraz że tylko Izraelici są prawdziwie wybranym ludem Bożym. Dlatego też, skoro Bóg wykonał ostatni etap swego dzieła w Izraelu, tym mocniej wierzyliśmy, że może On wypełnić swe dzieło tylko tam, że może On pobłogosławić wyłącznie Izraelitów, jak również – że nie ma On nic wspólnego z poganami. W dniach ostatecznych Bóg postanowił urzeczywistnić swe dzieło osądzania i oczyszczania w kraju pogańskim, ziemi, gdzie leży zwinięty wielki, czerwony smok – a mianowicie w Chinach. Czyniąc to, Bóg wywrócił do góry nogami rozpowszechnione pojęcia, tak by ludzie mogli ujrzeć, że Bóg nie jest jedynie Bogiem Izraelitów, lecz również Bogiem wszystkich narodów pogańskich, a także Bogiem wszystkich istot stworzonych. Bóg błogosławi nie tylko Izraelitom, lecz również poganom. Oznacza to zwieńczenie dzieła »Bóg jest Panem wszelkiego stworzenia«. Jest jasne, że fakt wyboru przez Boga Chin na miejsce urzeczywistnienia swego dzieła dni ostatecznych ma głębokie znaczenie. Zaiste Bóg jest wszechmocny i bardzo mądry”.

Słuchając objaśnień owej siostry, pogrążyłam się w zadumie: „No tak – pomyślałam. – Bóg jest Panem wszelkiego stworzenia. Czyż nie stworzył On całej ludzkości? Bóg zbawia nie tylko Izraelitów, lecz również ludność Chin. Czyż fakt, że Bóg przychodzi dziś do Chin, by dokonać dzieła, nie świadczy o Jego miłości do pogan? Zdaje się, że naprawdę nie pojmuję woli Boga!”. Rozmyślając nad tym, poczułam pewien wstyd. Spuściłam z tonu i powiedziałam: „Siostro, rozumiem, co chcesz powiedzieć. Gdyby Bóg jeszcze raz dokonał swego dzieła w Izraelu, nakładalibyśmy na Niego ograniczenia i moglibyśmy pomyśleć, że jest On Bogiem Izraelitów. Bóg działa dziś w ten sposób, by zniweczyć ludzkie wyobrażenia i umożliwić ludziom zrozumienie, że Bóg jest Panem wszystkich bytów stworzonych, że może On wykonać swe dzieło zarówno w Izraelu, jak i w Chinach – dlatego nie możemy wyznaczać granicy Jego dziełu. Wydaje się, że wyznaczając granicę Bożemu dziełu w oparciu o moje własne pojęcia i wyobrażenia, naprawdę byłam bardzo głupia i pełna ignorancji! Wciąż jednak czegoś nie rozumiem. Na świecie jest tak wiele krajów, jak liczne państwa w Europie i Ameryce Północnej: protestantyzm i katolicyzm są w nich religiami narodowymi, zawsze też czczono w nich Boga. Czyż nie byłoby dla Boga prostsze, gdyby przybył On do tych właśnie krajów i w nich dokonał swego dzieła osądzania i oczyszczania ludzi? Chiny są państwem ateistycznym, pełnym bałwochwalców. Rząd gorączkowo prześladuje tych, którzy wierzą w Boga, dlaczego więc Bóg miałby wykonać swoje dzieło w Chinach?”.

Siostra Xie uśmiechnęła się i powiedziała: „Siostro, twoje pytanie jest pytaniem kluczowym! Dlaczego Bóg postanowił wykonać swe dzieło osądzania i oczyszczania w Chinach? Tylko dzięki zrozumieniu celu i znaczenia faktu, że Bóg dokonuje swego dzieła w Izraelu i w Chinach, zdołamy pojąć ten aspekt prawdy. Przyjrzyjmy się Bożym słowom. Bóg Wszechmogący mówi: »Stary Testament jest zapisem słów Jahwe skierowanych do Izraelitów i Jego dzieła w Izraelu; Nowy Testament jest zapisem dzieła Jezusa w Judei. Ale dlaczego Biblia nie zawiera żadnych chińskich imion ani nazw? Ponieważ dwie pierwsze części Bożego dzieła dokonały się w Izraelu, bo lud Izraela był wybrany – oznacza to, że on pierwszy przyjął dzieło Jahwe. Ludzie ci byli najmniej zepsuci z całej ludzkości i na początku byli jednomyślni w tym, by zwrócić się do Boga, a także czcić Go. Byli posłuszni słowom Jahwe i zawsze służyli w świątyni, nosili szaty kapłańskie lub korony. Byli pierwszym ludem, który czcił Boga i najwcześniejszym obiektem Jego dzieła. Ten lud był wzorem i modelem dla całej ludzkości. Byli wzorami i modelami świętości oraz sprawiedliwości. Ludzie tacy jak Hiob, Abraham, Lot czy Piotr i Tymoteusz – oni wszyscy byli Izraelitami, najświętszymi wzorami i modelami. Wśród całej ludzkości Izrael był pierwszym krajem, który czcił Boga, i więcej prawych ludzi pochodziło stamtąd niż z innych miejsc. Bóg wykonał w nich dzieło, aby w przyszłości lepiej zarządzać ludzkością na całym świecie. Ich osiągnięcia i sprawiedliwość w czczeniu Jahwe zostały zapisane, aby mogły służyć jako wzory i modele ludziom poza Izraelem podczas Wieku Łaski; a ich czyny wspierały wiele tysięcy lat dzieła, aż do dnia dzisiejszego« (Wizja dzieła Bożego (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Dziełem Jahwe było stworzenie świata, to był początek; a obecny etap jest końcem dzieła, jego zakończeniem. Na początku Boże dzieło dokonało się wśród narodu wybranego Izraela i był to świt nowej epoki w najświętszym ze wszystkich miejsc. Ostatni etap dzieła dokonywany jest w najbardziej nieczystym ze wszystkich krajów, aby osądzić świat i doprowadzić ten wiek do końca. Na pierwszym etapie Boże dzieło dokonało się w najjaśniejszym ze wszystkich miejsc, a etap ostatni dokonuje się w najmroczniejszym ze wszystkich miejsc i ten mrok zostanie wygnany, a jego miejsce zajmie światło i wszyscy ludzie zostaną podbici. Kiedy ludzie z tego najbardziej nieczystego i najmroczniejszego ze wszystkich miejsc zostaną podbici, a cała ludność uzna istnienie Boga, który jest prawdziwym Bogiem, i każda osoba będzie o tym całkowicie przekonana, wówczas ten fakt zostanie wykorzystany do przeprowadzenia dzieła podboju w całym wszechświecie. Ten etap dzieła jest symboliczny: kiedy dzieło tego wieku zostanie zakończone, dzieło 6000 lat zarządzania dojdzie do ostatecznego końca. Kiedy ci w najmroczniejszym ze wszystkich miejsc zostaną podbici, jest oczywistością, że to samo nastąpi wszędzie indziej. Dlatego tylko dzieło podboju w Chinach niesie ze sobą znaczący symbolizm. Chiny są wcieleniem wszystkich sił ciemności, a ludność Chin reprezentuje wszystkich, którzy są z ciała, z szatana oraz z krwi i kości. To właśnie naród chiński jest najbardziej zepsuty przez wielkiego, czerwonego smoka i najsilniej sprzeciwia się Bogu, to ich człowieczeństwo jest najbardziej niemoralne i nieczyste, to oni są archetypem całej zepsutej ludzkości. Nie znaczy to, że inne kraje nie mają żadnych problemów; ludzkie koncepcje są wszędzie takie same i choć mieszkańcy tych krajów mogą mieć dobry charakter, jeżeli nie znają Boga, wówczas z konieczności Mu się sprzeciwiają. Dlaczego Żydzi również sprzeciwiali się Bogu i byli wobec Niego nieposłuszni? Dlaczego faryzeusze również Mu się sprzeciwiali? Dlaczego Judasz zdradził Jezusa? W tamtym czasie wielu uczniów nie znało Jezusa. Dlaczego, kiedy Jezus został ukrzyżowany i wstał z martwych, ludzie nadal w Niego nie wierzyli? Czy nieposłuszeństwo człowieka nie jest wciąż takie samo? Chodzi tylko o to, że ludność Chin stanowi przykład, i kiedy zostanie podbita, stanie się modelem i wzorem, będzie służyć jako punkt odniesienia dla innych. Dlaczego zawsze mówiłem, że jesteście dodatkiem do Mojego planu zarządzania? To u mieszkańców Chin skażenie, nieczystość, niesprawiedliwość, sprzeciw oraz bunt wyrażają się najpełniej i ujawniają się we wszelkich rozmaitych postaciach. Z jednej strony posiadają oni słaby charakter, a z drugiej ich życie i nastawienie są zacofane, a ich nawyki, środowisko społeczne, rodzina, w której się rodzą – są bez wyjątku ubogie i najbardziej zapóźnione. Ich status również jest niski. Dzieło w takim miejscu jest symboliczne i kiedy to próbne dzieło zostanie wykonane w całości, późniejsze Boże dzieło pójdzie dużo lepiej. Jeżeli ten etap może zostać zakończony, nie ma wątpliwości co do późniejszego dzieła. Kiedy ten etap dzieła zostanie dokonany, wielki sukces zostanie w pełni osiągnięty i dzieło podboju całego wszechświata ostatecznie dobiegnie końca. Tak naprawdę, kiedy dzieło pośród was się powiedzie, będzie to odpowiednikiem powodzenia w całym wszechświecie. Dlatego właśnie chcę, abyście wy posłużyli jako model i wzór. Buntowniczość, sprzeciw, nieczystość i niesprawiedliwość – wszystkie te cechy można znaleźć w tych ludziach i reprezentują oni całą buntowniczość ludzkości. Są naprawdę szczególnym przypadkiem. Dlatego traktowani są oni jako wzór podboju i po ich podbiciu naturalnie staną się modelowym przykładem dla innych« (Wizja dzieła Bożego (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)”.

Po odczytaniu Bożych słów siostra Xie kontynuowała swoje omówienie: „Słowa Boga Wszechmogącego wyraźnie mówią nam o tym, że na każdym etapie Jego dzieła rodzaj miejsca i przedmioty Jego dzieła wybierane są ze względu na potrzeby owego dzieła i są bez wyjątku wysoce znaczące. Na przykład pierwsze dwa etapy Bożego dzieła zostały urzeczywistnione w Izraelu, ponieważ Izraelici byli wybranym ludem Bożym. Byli oni najmniej zepsutymi ze wszystkich ludzi i mieli w sercach bojaźń Bożą. Wykonując swe dzieło pośród nich, Bóg z tym większą łatwością mógł nakłonić wzorcową grupę konkretnych jednostek do tego, by Go czciła. Tak więc dzieło Boga mogło coraz szybciej i łatwiej się rozprzestrzeniać, tak żeby cała rasa ludzka mogła dowiedzieć się o istnieniu Boga i o Jego dziele – i żeby więcej ludzi mogło przybyć przed oblicze Boga i otrzymać Jego zbawienie. Dlatego też było rzeczą bardzo znaczącą, że dwa pierwsze etapy dzieła Bóg dokonał w Izraelu. W dniach ostatecznych Bóg wykonuje swe dzieło podboju i oczyszczania ludzi. Potrzebuje On również przedstawicieli, którzy jako pierwsi zaakceptowaliby dokonywany przez Niego podbój i oczyszczenia. Spośród całej ludzkości ludność Chin jest najbardziej zepsuta i zacofana, Chiny zaś są krajem, który najmniej wierzy w Boga i który stawia Bogu najbardziej zaciekły opór. Ponieważ w dniach ostatecznych Bóg wykonuje swe dzieło karcenia i osądzania nad tymi, którzy są najbardziej zepsuci, i ponieważ podbija On i oczyszcza ludność Chin, najbardziej zepsutą ze wszystkich narodów świata, Boża wszechmoc, świętość i sprawiedliwość przejawiają się tym samym z największą siłą, a szatan okrywa się największym wstydem. Kiedy ludzie, którzy są najbardziej zepsuci, zostają podbici przez Boga, rozumie się samo przez się, że reszta ludzkości też zostanie podbita, a szatan dozna zupełnej klęski. Na podstawie miejsca i przedmiotów wybranych przez Boga w związku z każdym etapem Jego dzieła, a także na podstawie osiągniętych końcowych rezultatów, tym bardziej możemy się przekonać, że dzieło Boga jest cudowne i pełne mądrości!”.

Po wysłuchaniu słów Boga Wszechmogącego i omówienia sióstr zrozumiałam, że wcześniej Bóg wykonał swe dzieło w Izraelu, ponieważ chciał wyodrębnić spośród najmniej zepsutej grupy ludzi pewną grupę wzorcową. Dzięki ich świadectwom i dzięki temu, że głosili oni Bożą ewangelię, pragnął On sprawić, aby jeszcze więcej ludzi mogło dostąpić zbawienia. Dzieło, jakie wykonuje Bóg w dniach ostatecznych, jest dziełem podboju i oczyszczania człowieka, On zaś wybrał jako przedmiot swego dzieła ludność Chin, najbardziej zepsutą i plugawą spośród narodów świata, czyniąc ją wzorcem i modelem, który zostaje podbity i zbawiony. Fakt ten tym bardziej ukazuje Bożą mądrość i wszechmoc. Nigdy nie rozumiałam Bożej woli i kiedy przeczytałam w Biblii, że Pan powróci i zstąpi na Górę Oliwną w Izraelu, zaakceptowałam dosłowne znaczenie tych słów i uznałam, że Bóg z pewnością wykona swe dzieło w Izraelu. Nie spodziewałam się, że Bóg już dawno przybył do Chin! Najwyraźniej Boże dzieło nie jest czymś tak prostym, jak wyobrażają sobie ludzie!

A siostra Xie mówiła dalej: „Bóg wybiera kraj, w którym wykonuje swoje dzieło, wyłącznie przez wzgląd na to dzieło, by tym skuteczniej zbawić ludzkość – wszystko to jest bardzo istotne. Jeśli chcemy dziś poszukiwać ukazania się Boga, musimy najpierw odsunąć na bok nasze wyobrażenia i pojęcia. Nie możemy ograniczać Bożych kroków, wpisując je w określony zakres, w przekonaniu, że Bóg powinien przybyć do tego czy innego kraju. Bóg jest Bogiem całej ludzkości. Może On swobodnie wybierać miejsce swego dzieła stosownie do potrzeb tego dzieła. Bóg Wszechmogący mówi: »Bóg jest Bogiem całej ludzkiej rasy. Nie uważa się za prywatną własność żadnego narodu czy ludu, lecz realizuje swoje dzieło zgodnie z planem, nie będąc w żaden sposób ograniczony przez jakąkolwiek formę, jakikolwiek naród czy lud. Możliwe, że nigdy nie próbowałeś wyobrazić sobie tej formy, być może twoja postawa wobec niej jest postawą zaprzeczenia, a naród, w którym Bóg się objawia, i ludzie, pośród których to czyni, akurat są przez wszystkich dyskryminowani i tak się składa, że są najbardziej zacofani na świecie. Jednak Bóg posiada swoją mądrość. Dzięki swojej wielkiej mocy i za pomocą swojej prawdy oraz swojego usposobienia udało Mu się prawdziwie pozyskać grupę ludzi, którzy są z Nim zgodni, i grupę ludzi, których pragnął uczynić pełnymi – podbitą przez Niego grupę, która, przetrwawszy rozmaite próby i cierpienia oraz różnego rodzaju prześladowania, może podążać za Nim do samego końca« (Dodatek 1: Pojawienie się Boga zapoczątkowało nowy wiek, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło)”.

Usłyszawszy słowa Boga Wszechmogącego, zapłakałam podekscytowana i powiedziałam do sióstr: „Te słowa mają w sobie Bożą moc i autorytet. Pochodzą od Boga. Teraz wreszcie rozumiem: Bóg jest nie tylko Bogiem Izraelitów, ale również Bogiem ludu Chin. Mało tego, jest On Bogiem całej ludzkości. Bóg naprawdę powrócił! Przez kilka ostatnich dni nie mogłam jeść ani spać, ponieważ bałam się, że obiorę złą ścieżkę! Dzięki naszej dzisiejszej rozmowie ciężar spadł mi z serca. Składam Bogu dzięki za to, że ze mnie nie zrezygnował!”. Potem obie siostry wręczyły mi egzemplarz „Słowo ukazuje się w ciele”, ja zaś szczęśliwa wróciłam do domu, mocno ściskając tę książkę w dłoniach. Dzięki lekturze słów Boga Wszechmogącego zyskałam pewność, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Nasz Pan Jezus naprawdę powrócił!

15. Teraz znam już nowe imię Boga

Autorstwa Zhao Xin, Tajwan

Od dzieciństwa wierzyłam w Pana i uczęszczałam z rodzicami na nabożeństwa, więc po liceum poszłam na uczelnię chrześcijańską. Na jednym wykładzie duchowny powiedział: „Rozdział 13, wers 8 Listu do Hebrajczyków: »Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki«. Pan Jezus jest jedynym Zbawicielem. Jego imię nigdy się nie zmieni, w żadnym wieku. Tylko ufając imieniu Pana Jezusa, możemy zostać zbawieni…” Usłyszawszy to, mocno wierzyłam, że zostaniemy zbawieni tylko przez wiarę w imię Pana Jezusa i że nie wolno nam wyprzeć się Jego imienia. Poza uczelnią udzielałam się we wspólnocie, w kołach biblijnych i grupach ewangelizacyjnych. Nigdy nie opuściłam kazania ani zgromadzenia. Ale z czasem dostrzegłam, że duchowni i starsi powtarzają te same stare prawdy. Nie wnosili nowego światła i czułam dotkliwy duchowy głód. Niektórzy bracia i siostry osłabli i przestali chodzić na zgromadzenia, ale otrzymali bardzo mało pomocy czy wsparcia. Niektórzy nawet drzemali w czasie zgromadzeń albo sprzedawali po nabożeństwach ubezpieczenia czy towary. Przez taką sytuację w kościele czułam złość i rozczarowanie. Myślałam: „Jeśli chrześcijanin nie próbuje robić postępów w życiu duchowym, ale zawsze marzy o rzeczach doczesnych i pieniądzach, czy można go wciąż nazywać chrześcijaninem? Duchowni i starsi widzą, co się dzieje, ale ich to nie obchodzi. Czy to jest zgodne z wolą Pana? Tak oddaje się cześć Bogu?”. Zgromadzenia tak długo nie dostarczały mi strawy duchowej, że moja dusza osłabła. Byłam też zajęta pracą i w efekcie przestałam chodzić na zgromadzenia. Czułam się z tym źle, więc czytałam Biblię w domu i modliłam się do Pana, jednak czułam, że straciłam cel i nadzieję, byłam zagubiona i bezsilna.

Aż w październiku 2017 roku poznałam online siostry Li i Wang z Kościoła Boga Wszechmogącego. Omawiały słowa Pana w sposób praktyczny i pouczający. Wierzyłam w Pana od lat i nigdy wcześniej nie słyszałam tak jasnego omówienia Jego słów. Czułam, że kieruje nimi Duch Święty. Dlatego często spotykałam się z nimi online.

Trochę spóźniłam się na jedno spotkanie online i po zalogowaniu usłyszałam słowa Siostry Li: „Boży plan zarządzania, by zbawić ludzkość podzielony jest na trzy wieki. W każdym wieku dokonuje On nowego dzieła i ma nowe imię. Bóg używa swego imienia, by zmienić wiek i przedstawić swoje dzieło. Jego dzieło idzie naprzód, a Jego imię zmienia się wraz ze zmianą dzieła. W Wieku Prawa Bóg ogłosił prawa i przykazania, nosząc imię Jahwe. Kiedy Bóg skończył Wiek Prawa i dokonał dzieła odkupienia w Wieku Łaski, Jego imię nie brzmiało już Jahwe, ale Jezus. Teraz w dniach ostatecznych dzieło Boże posuwa się dalej i Bóg dokonuje dzieła osądzania, zaczynając od domu Bożego i bazując na dziele odkupienia Jezusa. Bóg zakończył Wiek Łaski i rozpoczął Wiek Królestwa, a Jego imię również uległo zmianie. Nie brzmi już Jezus, ale Bóg Wszechmogący”. Kiedy usłyszałam, że imię Boga się zmieniło, pomyślałam: „Niemożliwe. Biblia wyraźnie mówi: »Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki« (Hbr 13:8). Imię Pana Jezusa nigdy się nie zmienia, ale ty twierdzisz, że imię Boga się zmieniło? Jeśli w modlitwach nie zwracamy się do Jezusa, ale do Boga Wszechmogącego, to czy jest to zgodne z Biblią?”. Siostra Li wyjaśniła mi to za pomocą takiej analogii: „Siostro Zhao, jeśli przez rok byłabyś kierownikiem planowania, potem przez rok menadżerką, a potem dyrektorem, nazwa stanowiska zmieniałaby się zgodnie z wykonywaną pracą. Kiedy praca się zmienia, zmienia się nazwa stanowiska. Wcześniej ludzie tytułowali cię kierownikiem planowania lub menadżerem, ale teraz dyrektorem. Nazwa twojego stanowiska byłaby inna, ale czy ty byś się zmieniła? Czyż nie byłabyś wciąż sobą?Tak oto Bóg przyjmuje imię w każdym wieku. Dzieło Boga się różni i Jego imię się zmienia, ale to wciąż jedyny Bóg”. Wszystko układało się w sensowną całość. Jednak nie mogłam zaakceptować zmiany imienia Jezusa. Myślałam: „Nieważne, co mówicie, zostanę przy imieniu Pana Jezusa. Tak łatwo nie dam się przekonać”. Po spotkaniu zablokowałam Siostrę Li online.

Ale następnego wieczoru odwiedziły mnie dwie siostry, głosząc ewangelię dni ostatecznych Boga Wszechmogącego. Myślałam, że imię Jezusa nie może się zmienić, więc czułam do nich niechęć. Nie chciałam słuchać, co miały do powiedzenia. Odchodząc, powiedziały: „Siostro, Pan powiedział: »Szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone« (Mt 7:7). Nie wiemy, czemu nie chcesz tego zaakceptować, ale czy na pewno dobrze to przemyślałaś?”. Po ich wyjściu nie mogłam przestać myśleć o ich słowach. Byłam niespokojna. Myślałam o wszystkich omówieniach, jakie słyszałam w Kościele Boga Wszechmogącego i jak bardzo zaspokoiły one głód mojej duszy. Wiedziałam, że czytane przez nich słowa Boga Wszechmogącego były prawdą i przemawiał przez nie Duch Święty. Czy odrzucając je, byłam jeszcze poszukiwaczką prawdy? Przypomniałam sobie słowa siostry Li podczas jednego spotkania: „Owieczki Boże słyszą Jego głos. Jeśli chcemy powitać powrót Pana, musimy nauczyć się słyszeć Jego głos. Panny mądre podążają za Panem, bo słyszą Jego głos. Tak jak Piotr w Wieku Łaski. Czyż nie podążył za Panem, bo usłyszał Jego słowa i rozpoznał głos Boga?”. Kiedy to zrozumiałam, szybko wyjęłam Biblię i przeczytałam Księgę Objawienia rozdział 3, wersy 20 do 22: „Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną. (…) Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów”. Głęboko rozmyślałam nad tymi wersami. Pan mówi, że Duch Święty przemówi w dniach ostatecznych, a my powinniśmy słuchać Jego słów. Miałam szczęście, dowiadując się, że Pan powrócił, więc czemu dawałam się powstrzymać własnym pojęciom i odrzucałam wszystko, czego nie rozumiałam? „Jeśli nie mogę zrozumieć, że imię Boga się zmienia” pomyślałam, „to muszę to przemyśleć, zrozumieć i potem postanowić, co robić”. Mateusz w swej Ewangelii, rozdział 7, wers 7, napisał: „Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone”. Pomyślałam: „Jeśli Pan naprawdę powrócił i puka do moich drzwi, a ja pozwolę się zaślepić i ogłuszyć moim pojęciom, aby nic nie widzieć i nie słyszeć, jeśli nie otworzę drzwi, to czy Pan mnie nie porzuci?”. Tej nocy nie zmrużyłam oka. Czułam się źle, odrzucając ewangelię. Zastanawiałam się: „Czy mogę się mylić? Czy Bóg Wszechmogący to naprawdę Pan Jezus, który powrócił?”. Myśląc o tym, modliłam się do Pana, prosząc Go o przewodnictwo i oświecenie.

Potem weszłam na oficjalną stronę internetową Kościoła Boga Wszechmogącego, która nazywa się Ewangelia Przyjścia Królestwa. Przeczytałam fragment o imionach Boga: „Niektórzy mówią, że imię Boga się nie zmienia, więc dlaczego imię Jahwe stało się imieniem Jezusa? Zostało przepowiedziane przyjście Mesjasza, dlaczego więc przyszedł człowiek o imieniu Jezus? Dlaczego imię Boże się zmieniło? Czy takie dzieło nie zostało wykonane dawno temu? Czy Bóg nie może dziś wykonywać nowego dzieła? Wczorajsze dzieło może zostać zmienione, a dzieło Jezusa może być kontynuacją dzieła Jahwe. Czy zatem po dziele Jezusa nie może nastąpić inne dzieło? Jeśli imię Jahwe może zmienić się i brzmieć Jezus, to czy imię Jezus nie może również ulec przemianie? Nie jest to niczym niezwykłym, a ludzie myślą tak[a] tylko z powodu ograniczonego pojmowania. Bóg zawsze będzie Bogiem. Niezależnie od zmian w Jego dziele i imieniu, Jego usposobienie i mądrość pozostają na zawsze niezmienione. Jeśli wierzysz, że Bóg może być nazywany tylko imieniem Jezus, to wiesz za mało” (Jak człowiek, który określił Boga na podstawie własnych pojęć, może otrzymywać objawienia Boże? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa te poruszyły mnie. Pomyślałam, że w Wieku Prawa Bóg miał na imię Jahwe i nosząc to imię, Bóg poprowadził Izraelitów. Ale kiedy Pan Jezus przyszedł czynić swoje dzieło, to czy imię Boga nie zmieniło się z Jahwe na Jezus? Zastanawiałam się: „O co tu chodzi? Czy w dniach ostatecznych Pan może mieć nowe imię? Jeśli Bóg Wszechmogący naprawdę jest Panem Jezusem, a ja tego nie zbadam, jeśli stracę szansę na powitanie Pana, jak byłabym głupia!” Postanowiłam zbadać dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych.

Skontaktowałam się online z bratem Chen z Kościoła Boga Wszechmogącego. Powiedziałam mu o mojej dezorientacji. Powiedziałam: „Biblia mówi: »Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki« (Hbr 13:8). Imię Pana Jezusa nie może się zmienić. Jeśli teraz nadejdzie, powinien nazywać się Jezus. Jak może nosić imię Boga Wszechmogącego? Zawsze w modlitwie zwracałam się do Pana Jezusa. Jak mogę używać innego imienia?”. Brat Chen przysłał mi dwa fragmenty słów Bożych: „Są tacy, którzy mówią, że Bóg jest niezmienny. Jest to właściwa interpretacja, ale odnosi się ona do niezmienności Bożego usposobienia oraz Jego substancji. Zmiany w Jego imieniu i dziele nie dowodzą, że Jego substancja uległa przemianie; innymi słowy, Bóg zawsze będzie Bogiem i to nigdy się nie zmieni. Skoro mówisz, że dzieło Boże jest niezmiennie, to czy mógłby On ukończyć swój trwający sześć tysięcy lat plan zarządzania? Wiesz jedynie, że Bóg jest zawsze niezmienny, ale czy wiesz, że jest zawsze nowy, a nigdy nie jest stary? Jeśli dzieło Boże jest niezmienne, czy mógłby On przewodzić ludzkości przez całą jej drogę aż do dnia dzisiejszego? Jeśli Bóg jest niezmienny, to dlaczego wykonał już dzieło dwóch wieków? (…) Słowa »Bóg jest zawsze nowy i nigdy nie jest stary« odnoszą się do Jego dzieła, a słowa »Bóg jest niezmienny« do tego, co Bóg immanentnie ma i czym jest. Niezależnie od tego, nie możesz uzależniać sześciu tysięcy lat dzieła od jednego punktu, czy też ograniczać go martwymi słowami. Taka jest nieroztropność człowieka. Bóg nie jest tak prosty, jak to sobie wyobraża człowiek, a Jego dzieło nie może zatrzymać się w którymkolwiek wieku. Na przykład Jahwe nie może zawsze oznaczać imienia Boga; Bóg może także wykonywać swoje dzieło pod imieniem Jezusa. Jest to znak, że dzieło Boże zawsze przechodzi w kolejne etapy rozwoju” (Wizja dzieła Bożego (3), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Po ich przeczytaniu brat Chen omówił ich znaczenie: „Słowa »Bóg jest niezmienny« odnoszą się do usposobienia i istoty Boga. Nie oznaczają, że Jego imię nie może się zmienić. Bóg zawsze jest nowy i nigdy stary. Jego dzieło zawsze idzie naprzód, a wraz z nim zmienia się Jego imię. Ale nieważne, jak zmienia się imię Boga, Jego usposobienie i istota się nie zmieniają. Bóg jest wiecznym Bogiem i to nie ulega zmianie. Jeśli nie rozumiemy, do czego odnoszą się słowa »Bóg jest niezmienny«, lub tego, że dzieło Boga jest zawsze nowe i nigdy stare, często ograniczamy dzieło Boga w oparciu o nasze pojęcia, a nawet opieramy się lub osądzamy Boga. Faryzeusze trzymali się Pisma, czekając na Mesjasza. Ale kiedy Pan nadszedł, Jego imię nie było Mesjasz, ale Jezus, więc Go odrzucili i potępili. Choć wiedzieli, że Jego słowa i dzieło mają autorytet i władzę, nie dość, że nie zastanowili się nad nimi, ale oparli się im i je potępili. W efekcie zmówili się z Rzymianami, by przybić Jezusa do krzyża, dokonując straszliwego czynu. Jeśli będziemy trzymać się Biblii, wierząc, że imię Jezusa nigdy nie może się zmienić i że tylko On jest Zbawicielem, odrzucając i potępiając dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, czy nie będziemy jak Faryzeusze? Będziemy skłonni oprzeć się Bogu i obrazić Jego usposobienie”.

Wreszcie zrozumiałam, że kiedy w Biblii jest napisane: „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki,” odnosi się to do usposobienia i istoty Boga, ale nie oznacza, że imię Boga nie może się zmienić. Dostrzegłam, że kazania duchownych są oparte na ich pojęciach i wyobrażeniach, i że oni sami też w pełni nie rozumieją Biblii.

Wtedy brat Chen przeczytał mi kolejne fragmenty słów Bożych: „W każdym wieku Bóg wykonuje nowe dzieło i jest nazywany nowym imieniem; jak mógłby wykonywać to samo dzieło w różnych wiekach? Jak mógłby trzymać się tego, co stare? Imię Jezusa zostało przybrane ze względu na dzieło zbawienia, więc czy będzie On nadal nazywany tym samym imieniem, kiedy powróci w dniach ostatecznych? Czy nadal będzie dokonywał dzieła odkupienia? Jak to możliwe, że Jahwe i Jezus są jednym, a jednak są Oni nazywani różnymi imionami w różnych wiekach? Czyż nie jest tak dlatego, że wieki Ich dzieła są różne? Czy jedno imię może reprezentować całość Boga? W związku z tym Bóg musi być nazywany różnymi imionami w różnych wiekach oraz musi używać danego imienia, aby zmienić wiek i go reprezentować. Ponieważ żadne imię nie może w pełni reprezentować samego Boga, a każde imię jest w stanie reprezentować jedynie tymczasowy aspekt Bożego usposobienia w danym wieku; jedyne, co musi zrobić, to reprezentować Jego dzieło. Zatem Bóg może wybrać takie imię, które odpowiada Jego usposobieniu, by reprezentować cały wiek” (Wizja dzieła Bożego (3), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „»Jahwe« to imię, które przybrałem w trakcie Mojego dzieła w Izraelu i oznacza ono Boga Izraelitów (narodu wybranego przez Boga), który może litować się nad człowiekiem, przeklinać go i kierować jego życiem. Imię to oznacza Boga posiadającego wielką moc i przepełnionego mądrością. »Jezus« to Emmanuel i oznacza ofiarę za grzechy pełną miłości, współczucia oraz zbawiającą człowieka. Wykonał On dzieło Wieku Łaski, a także reprezentuje go i może być przedstawicielem tylko jednej części planu zarządzania. (…) Imię Jezusa istniało po to, by pozwolić ludziom Wieku Łaski narodzić się ponownie oraz być zbawionymi i jest to szczególne imię służące odkupieniu całej ludzkości. Dlatego imię Jezusa reprezentuje dzieło odkupienia i oznacza Wiek Łaski. Imię Jahwe to szczególne imię dla ludzi Izraela, którzy żyli pod prawem. W każdym okresie i na każdym etapie dzieła, Moje imię nie jest bezpodstawne, lecz niesie znaczenie reprezentacyjne: każde imię reprezentuje jeden wiek. »Jahwe« reprezentuje Wiek Prawa i ma wymiar honorowy dla Boga czczonego przez lud Izraela. »Jezus« reprezentuje Wiek Łaski i jest to imię Boga wszystkich osób odkupionych podczas Wieku Łaski. Jeśli w trakcie dni ostatecznych człowiek wciąż pragnie przybycia Jezusa Zbawiciela i wciąż oczekuje, że nadejdzie On z takim wizerunkiem, jaki nosił w Judei, wówczas cały sześciotysięczny plan zarządzania zatrzyma się w Wieku Odkupienia i nie będzie w stanie pójść ani o krok dalej. Co więcej, dni ostateczne nigdy by nie nadeszły, a okres ten nigdy nie dobiegłby końca. Dzieje się tak, ponieważ Jezus Zbawiciel służył jedynie odkupieniu i zbawieniu człowieka. Przyjąłem imię Jezus ze względu na wszystkich grzeszników w Wieku Łaski i nie jest to imię, pod którym doprowadzę cały gatunek ludzki do końca” (Wizja dzieła Bożego (3), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Brat Chen omówił te słowa: „Boży plan zarządzania jest podzielony na trzy wieki. W każdym wieku Bóg wykonuje etap dzieła i wyraża część swego usposobienia. Imię, jakie przyjmuje w każdym wieku, reprezentuje Jego dzieło i usposobienie w danym wieku, ale nie może oddać całości Boga. W Wieku Prawa Bóg nosił imię Jahwe. To imię reprezentowało Jego dzieło w Wieku Prawa, ale też majestatyczne, gniewne, łaskawe i potępiające aspekty Jego usposobienia. Bóg użył imienia Jahwe, żeby ogłosić prawa i przykazania i przewodzić życiu ludzi na Ziemi. Zachowanie ludzi podlegało prawom i wszyscy wiedzieli, jak czcić Boga. Ale pod koniec tego wieku szatan coraz bardziej deprawował ludzi. Nie byli już w stanie przestrzegać praw i przykazań. Wszystkim groziło potępienie i śmierć. Aby ocalić ludzi od kary, Bóg stał się ciałem i jako Jezus dokonał dzieła odkupienia, rozpoczynając Wiek Łaski i kończąc Wiek Prawa. Pan Jezus pokazał, jak pokutować, uzdrawiał chorych, wypędzał demony i odpuszczał grzechy. Wyrażał też miłosierne i kochające usposobienie Boga. W końcu został ukrzyżowany, a dzieło odkupienia ludzkości dokonało się. Kto przyjmuje Jezusa jako Zbawcę, modli się do Jego imienia, wyznaje grzechy i okazuje skruchę, temu grzechy zostaną wybaczone, a Pan obdarzy go spokojem i radością. Ponieważ Pan Jezus dokonał dzieła odkupienia, a nie dzieła osądzania i obmywania ludzkości w dniach ostatecznych, to choć nasza wiara oznacza, że odpuszczono nam grzechy, nasza grzeszna natura pozostaje. Nadal żyjemy w błędnym kole grzechów i spowiedzi. Nadal ciągle kłamiemy i oszukujemy. Podążamy za dobrami doczesnymi, jesteśmy zazdrośni i nienawistni. Żyjemy w grzechu, niezdolni uciec. Aby na zawsze wyzwolić nas z pęt grzechu i nas obmyć, żebyśmy byli godni wejść do Jego królestwa, w dniach ostatecznych Bóg ponownie stał się ciałem, by dokonać dzieła osądzania i obmycia. Rozpoczął Wiek Królestwa i zakończył Wiek Łaski, a Jego imię się zmieniło i brzmi Bóg Wszechmogący. Dokładnie te rzeczy zostały przepowiedziane w Księdze Objawienia: »Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, mówi Pan, który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący« (Obj 1:8). »Tego, kto zwycięży, uczynię filarem w świątyni mojego Boga i już nie wyjdzie na zewnątrz. Napiszę też na nim imię mego Boga i nazwę miasta mego Boga, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od mego Boga, i moje nowe imię«” (Obj 3:12).

To otworzyło mi oczy i dostrzegłam, że Pan zmienił Swe imię w dniach ostatecznych! Już wcześniej czytałam te wersy, więc czemu ich nie zrozumiałam? Jasno przepowiadają, że Pan przyjmie nowe imię – Wszechmogącego – kiedy powróci w dniach ostatecznych. Ale zawsze wierzyłam, że „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki” (Hbr 13:8). i uznałam, że imię Jezusa nie może się zmienić. Odrzucałam dzieło Boga w dniach ostatecznych i stawiałam mu opór. Byłam taką ignorantką! Zrozumiałam, że Bóg przyjmuje nowe imię, zawsze gdy zaczyna nowe dzieło. Każde imię jest narzędziem zmiany danego wieku i reprezentuje Jego dzieło i usposobienie w tym wieku. Zrozumiałam, że imię Boga w każdym wieku ma głębokie znaczenie. Gdyby moje pojęcie, że imię Boga nie może się zmienić i że On powróci w dni ostateczne jako Jezus, było prawdziwe, jak dzieło Boga mogłoby iść naprzód? Czy nie trwalibyśmy w Wieku Łaski? Kiedy to zrozumiałam, bez cienia wątpliwości przyjęłam imię Boga w dniach ostatecznych: Bóg Wszechmogący.

Brat Chen przeczytał mi potem fragment słów Bożych. Bóg Wszechmogący mówi: „Niegdyś znano Mnie jako Jahwe. Zwano Mnie też Mesjaszem, a ludzie niegdyś nazywali Mnie Jezusem Zbawicielem, bo Mnie kochali i szanowali. Dziś jednak nie jestem już Jahwe ani Jezusem, jakiego ludzie znają z przeszłości – jestem Bogiem, który powrócił w dniach ostatecznych, Bogiem, który zakończy wiek. Jestem Samym Bogiem, który powstaje z krańców ziemi, nasycony Moim całym usposobieniem, pełen autorytetu, honoru i chwały. Ludzie nigdy nie weszli ze Mną w relację, nigdy Mnie nie znali i pozostawali nieświadomi Mojego usposobienia. Od stworzenia świata aż do dziś, nie ujrzał Mnie ani jeden człowiek. Jest to Bóg, który ukazuje się człowiekowi w dniach ostatecznych, ale pozostaje ukryty pośród ludzi. Mieszka między nimi, prawdziwy i realny, jak płonące słońce i ognisty płomień, pełen mocy i pałający władzą. Nie istnieje choćby jedna osoba czy rzecz, której nie osądzą Moje słowa, ani jedna osoba czy rzecz, której nie oczyści płonący ogień. W końcu wszystkie narody zostaną pobłogosławione Moimi słowami, ale też zostaną nimi rozłupane na kawałki. W ten sposób w dniach ostatecznych ludzie zobaczą, że jestem Zbawicielem, który powrócił, Bogiem Wszechmogącym, który podbija cały gatunek ludzki. Kiedyś byłem ofiarą za ludzkie grzechy, ale w dniach ostatecznych stanę się też płomieniem słońca, które spali wszelką rzecz, jak też Słońcem sprawiedliwości, które wszystko ujawni. Takie jest Moje dzieło w dniach ostatecznych. Przyjąłem to imię i jestem pełen tego usposobienia tak, by wszyscy ludzie mogli zobaczyć we Mnie prawego Boga, a także płonące słońce i płonący ogień. Jest to po to, by wszyscy mogli Mnie czcić, jedynego prawdziwego Boga i mogli zobaczyć Moją prawdziwą twarz: nie jestem tylko Bogiem Izraelitów, nie jestem też jedynie Odkupicielem – jestem Bogiem wszelkich stworzeń od nieba przez ziemię po morza” (Zbawiciel powrócił już na „Białym obłoku”, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Następnie brat Chen je omówił: „W dniach ostatecznych Bóg Wszechmogący rozpoczął dzieło osądzania w Wieku Królestwa i wyraża wszystkie prawdy niezbędne do obmycia i zbawienia ludzkości. Ujawnia tajemnice Bożego dzieła zarządzania, by zbawić ludzi, i obnaża prawdę o zepsuciu ludzkości przez szatana oraz źródło grzechów i opierania się Bogu. Osądza niepokorność i niesprawiedliwość zepsutej ludzkości, a słowa Boga Wszechmogącego pokazują ludziom, jak zmienić swoje usposobienie. Kto przyjmie imię Boga Wszechmogącego i podda się osądzaniu, karceniu, próbom i oczyszczeniu poprzez słowa Boga, kto odrzuci grzech i zostanie obmyty, przetrwa wielkie katastrofy. Bóg poprowadzi wiernych do swego królestwa, spełni obietnice i rozda błogosławieństwa. Źli ludzie, antychryści i niewierzący, którzy nie chcą przyjąć dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych i opierają się, bluźnią, potępiają i szkalują Go, będą łkali i zgrzytali zębami podczas wielkich katastrof i zostaną zniszczeni przez Boga. W dniach ostatecznych Bóg przyjął imię Boga Wszechmogącego, by objawić swe sprawiedliwe, majestatyczne usposobienie, które nie toleruje wykroczeń, by raz na zawsze obmyć i zbawić ludzi, by uwolnić nas od zepsutych, szatańskich skłonności i zaprowadzić do królestwa Bożego. Bóg podzieli też ludzi wedle rodzaju i zakończy ten podły wiek, tak oto dopełniając dzieło zarządzania i zbawiania ludzi, trwające sześć tysięcy lat. W ten sposób wszyscy zobaczą, że Bóg nie tylko stworzył wszystko i tym rządzi, ale może też przemawiać do ludzi i przewodzić im. Może być ofiarą za grzechy ludzi, obmyć ich i udoskonalić. Bóg jest Pierwszym i Ostatnim. Nikt nie zgłębi Jego cudownych czynów, Jego wszechmocy czy wiedzy. Takie znaczenie ma przyjęcie imienia Boga Wszechmogącego w Wieku Królestwa. Kto przyjmie dzieło Boże w dniach ostatecznych, modli się do imienia Boga Wszechmogącego i czyta Jego słowa, dostąpi dzieła Ducha Świętego i odżywi go woda żywa. Lecz obecnie kościoły Wieku Łaski są niespotykanie zrujnowane. Ludzie tracą wiarę, kaznodzieje nie mają nic do powiedzenia, a modlitwa nikogo nie porusza. Coraz więcej ludzi ulega pokusom świata doczesnego. To dlatego, że nie podążali śladami Baranka, nie przyjęli dzieła osądzania Boga Wszechmogącego, więc nie zostaną odżywieni wodą żywą. Zanurzą się w ciemności i nikt im nie pomoże”.

Omówienie brata Chena pokazało mi, że Bóg Wszechmogący, Jahwe i Jezus są jednym Bogiem. Bóg po prostu przyjmuje różne imiona, by w różnych wiekach dokonać różnych dzieł. Ale nieważne, jak zmienia się Jego imię, Jego tożsamość i istota pozostają bez zmian. Bóg jest Bogiem. Kropka. Imię Boga w każdym wieku ma znaczenie. Szczególnie przyjęcie imienia Boga Wszechmogącego w Wieku Królestwa i dokonanie dzieła osądzania począwszy od domu Bożego jest kluczowe dla zbawienia nas i uwolnienia od grzechu! Wspominałam, jak przez lata moja dusza czuła głód w czasie nabożeństw i kazań. Wiara braci i sióstr słabła, a kaznodzieje nie mieli nic do powiedzenia. To dlatego, że Duch Święty zaczął dokonywać nowego dzieła. Nie szliśmy śladami Baranka, nie słuchaliśmy bieżących słów Boga, więc pogrążyliśmy się w mroku. W tamtej chwili nabrałam pewności, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił, i oficjalnie przyjęłam Boga Wszechmogącego. Od tamtej pory modlę się do Boga Wszechmogącego i codziennie czytam Jego słowa. Podlano mnie wodą żywą i uczestniczyłam w uczcie Baranka. Dziękujmy Bogu Wszechmogącemu!

16. Słowo Boga jest moją siłą

Autorstwa Jingnian, Kanada

Od dziecka podzielałam wiarę mojej rodziny w Pana i często czytałam Biblię oraz uczestniczyłam w nabożeństwach. Po ślubie podzieliłam się ewangelią Pana Jezusa z moją teściową. Od kiedy zaczęła wierzyć w Pana, nie traciła już panowania nad sobą w różnych sytuacjach i w swoim postępowaniu nie kierowała się już wyłącznie kaprysem, tak więc nasze relacje rodzinne zaczęły się poprawiać. Mój mąż zauważył zmianę w zachowaniu swojej matki, więc w 2015 roku również zaczął wierzyć w Pana i co tydzień chodził ze mną do kościoła. Kiedy zobaczyłam, że po przyjęciu ewangelii Pana moja rodzina żyje w zgodzie, wiedziałam, że jest to skutek Jego łaski i dziękowałam Mu z głębi serca.

Któregoś dnia w lutym 2017 roku, gdy byłam w pracy, pewna klientka na mój widok nie mogła ukryć ekscytacji. Odciągnęła mnie na bok i powiedziała: „Jesteś bardzo podobna do mojej przyjaciółki. Czy mogę was sobie przedstawić? Dopiero przyjechała do Kanady i nie ma żadnych przyjaciół, więc gdybyś miała trochę czasu, byłoby świetnie, gdybyście porozmawiały”. Bardzo mnie to zaskoczyło i pomyślałam: Czy to możliwe? Czy jej przyjaciółka jest naprawdę tak bardzo do mnie podobna? Zdałam sobie jednak sprawę, że we wszystkim, co się dzieje, zawierają się dobre intencje Pana, oraz że pełne miłości pomaganie innym jest jedną z Jego nauk, więc przystałam na jej prośbę. Kilka dni później spotkałam się z jej przyjaciółką, Xiao Han. Rzeczywiście była do mnie bardzo podobna. Ludzie, którzy nas widzieli, pytali, czy jesteśmy bliźniaczkami. Nie wiem, czy to dlatego, że byłyśmy takie podobne, czy dlatego, że we wszystkim obecne są plany Pana, ale kiedy ją zobaczyłam, od razu poczułam, że jest mi bliska. Po kilku spotkaniach byłyśmy jak siostry, które mogą rozmawiać o wszystkim. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że dzięki Xiao Han usłyszałam ewangelię Pana Jezusa, który powrócił w dniach ostatecznych.

Pewnego dnia Xiao Han zabrała mnie do domu swojej ciotki, która opowiedziała nam o ewangelii królestwa Boga Wszechmogącego. Poprosiła nas, żebyśmy przeczytały słowa wyrażone przez Boga w dniach ostatecznych i rozmawiała z nami o woli Boga stojącej za stworzeniem Adama i Ewy, o myślach i intencjach Boga, kiedy kazał Noemu zbudować arkę, o tym, jak pełne boleści było serce Boga, gdy zniszczył ludzi w czasach Noego i o wielu innych rzeczach. Powiedziała, że wszystkie te tajemnice zostały ujawnione w słowach Boga wyrażonych w dniach ostatecznych i że inaczej nikt nie potrafiłby ich zrozumieć. Uwierzyłam jej, ponieważ jedynie sam Bóg mógł wyjaśnić myśli przyświecające Jego działaniom. Gdyby Bóg nie pojawił się osobiście, by przemówić i wykonać dzieło, któż inny mógłby w pełni wyjaśnić Jego myśli i intencje? Słowa Boga mocno trafiły mi do serca i postanowiłam dogłębnie zbadać dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Robiąc to, stawiałam wiele pytań o kwestie, których nie rozumiałam, kiedy czytałam Biblię, a ciotka Xiao Han udzielała mi odpowiedzi na podstawie słów Boga Wszechmogącego. Odpowiedzi te były bardzo szczegółowe, jasne i mogłam je zrozumieć. Gdy czytałam coraz więcej słów Boga, wątpliwości i niezrozumienie w moim sercu powoli ustępowały i zrozumiałam, że w dniach ostatecznych Bóg Wszechmogący wykonuje dzieło sądu poprzez swoje słowa, co wypełnia zawartą w Biblii przepowiednię, że „Sąd rozpoczął się od domu Bożego” (1P 4:17). Ten etap dzieła Boga jest wzmocnieniem i pogłębieniem dzieła Pana Jezusa oraz stanowi ostatni etap dzieła Boga w dniach ostatecznych, które ma na celu oczyszczenie i zbawienie ludzkości. Rozpatrywałam te kwestie przez pewien czas i osiągnęłam pewność, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, z radością przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych i zaczęłam uczęszczać na spotkania z braćmi i siostrami.

Pewnego poranka, niewiele ponad trzy miesiące później, miałam właśnie jak zwykle spotkać się z siostrami, gdy moja komórka zaczęła wibrować. Włączyłam ją i zobaczyłam powiadomienie, że ktoś próbuje ustalić lokalizację mojego iPhone’a. Byłam bardzo zaskoczona i nie wiedziałam, co się dzieje, ale chwilę potem odebrałam wiadomość od mojego męża, która brzmiała: „Gdzie jesteś?”. Patrząc na wiadomość zawahałam się, ponieważ przypomniałam sobie, że mój mąż po powrocie z nabożeństwa w kościele ponad miesiąc temu przekazał mi, że pastor mówił wtedy wiele niepochlebnych rzeczy na temat Kościoła Boga Wszechmogącego i ostrzegał wiernych, by mieli się na baczności i nie nawiązywali żadnych kontaktów z ludźmi z Błyskawicy ze Wschodu. Przestraszyłam się wtedy, że słowa pastora i starszego zamącą mojemu mężowi w głowie i że rozsiewane przez nich plotki nastawią go przeciw Kościołowi Boga Wszechmogącego. Chciałam poczekać, aż zrozumiem więcej prawdy i będę mogła w zrozumiały sposób dawać świadectwo o dziele Boga w dniach ostatecznych, i dopiero wtedy przekazać ewangelię mojemu mężowi, więc nigdy nie odważyłam się powiedzieć mu o swoich spotkaniach z siostrami z Kościoła Boga Wszechmogącego. Dlatego odpisałam mu: „Jestem w drodze do pracy”. Ale gdy przemyślałam to raz jeszcze, poczułam, że coś jest nie tak. „Nigdy nie wysyła mi wiadomości o tej porze. Dlaczego teraz nagle pisze do mnie z pytaniem, gdzie jestem? Co się stało?”.

Kiedy tego wieczora wróciłam do domu, mój mąż siedział na łóżku i patrzył na mnie ze złością. Znalazł i wyłożył na biurku zawierającą słowa Boga książkę, którą schowałam w domu. Zaskoczyło mnie to, ale zanim zdążyłam zastanowić się, jak mam zareagować, mój mąż zapytał mnie: „Kiedy zaczęłaś wierzyć w Boga Wszechmogącego? Czy nie wiesz o tym, że w Internecie pełno jest niepochlebnych informacji na temat Kościoła Boga Wszechmogącego? Okłamałaś mnie dzisiaj. Nie byłaś w drodze do pracy. Gdzie byłaś?”. Odpowiedziałam mu nieco oburzonym tonem: „A więc to przez ciebie mój telefon ostrzegł mnie dziś rano, że ktoś próbuje poznać moją lokalizację!”. Odpowiedział: „Miałem przerwę w pracy i chciałem wiedzieć, gdzie jesteś, więc sprawdziłem twoją lokalizację i okazało się, że wcale nie jesteś tam, gdzie mówiłaś”. Potem ciągnął łagodniejszym tonem: „Chiński rząd twierdzi, że wśród wierzących w Boga Wszechmogącego nie są utrzymywane właściwe granice pomiędzy mężczyznami i kobietami. Znalazłem też o wiele więcej informacji przedstawiających Kościół w złym świetle. Czy mogłabyś przestać się z nimi kontaktować? Byłoby o wiele lepiej, gdybyś po prostu chodziła na nabożeństwa do kościoła – mógłbym chodzić razem z tobą co tydzień. Dlaczego się z nimi zadajesz?” Kiedy skończył, wszedł do Internetu i kazał mi przeczytać wiele informacji przedstawiających Kościół Boga Wszechmogącego w złym świetle. Przeczytałam te bezpodstawne pomówienia i powiedziałam ze złością: „Ci ludzie nigdy nie mieli żadnej styczności z Kościołem Boga Wszechmogącego. Dlaczego wypowiadają się na jego temat? Te słowa nie znajdują żadnego uzasadnienia, to plotki, kłamstwa i pomówienia. Są całkowicie niewiarygodne! Przez kilka ostatnich miesięcy spędzałam czas z braćmi i siostrami należącymi do Kościoła Boga Wszechmogącego i widziałam tylko, że ubierają się skromnie i przyzwoicie, a mówią i zachowują się godnie. Bracia i siostry respektują granice, a w swoich interakcjach opierają się na zasadach. W ogóle nie przypominają ludzi z plotek rozpowszechnianych przez KPCh oraz pastorów i starszych. Wydany przez Boga Wszechmogącego dekret administracyjny dla Wieku Królestwa wyraźnie stwierdza, że »Człowiek ma zepsute usposobienie, a ponadto ogarniają go emocje. W związku z tym absolutnie zabroniona jest współpraca dwóch osób odmiennej płci podczas służby Bogu, o ile nie towarzyszy im nikt inny. Każdy, kto zostanie na tym przyłapany, zostanie wydalony bez wyjątku – i nikt nie jest zwolniony« (Dziesięć dekretów administracyjnych, które muszą być przestrzegane przez wybranych ludzi Boga w Wieku Królestwa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Bóg jest święty i sprawiedliwy. Niczego nie nienawidzi bardziej niż rozwiązłości. Bóg wydał więc dla swojego ludu wybranego surowe dekrety administracyjne i każdy, kto je złamie, zostanie wyrzucony z kościoła. Bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego ściśle przestrzegają dekretów Boga i nikt nie waży się ich łamać. Sama to widziałam i tego doświadczyłam. Rozpowszechniane przez KPCh, pastorów i starszych plotki, jakoby w Kościele Boga Wszechmogącego niejasne były granice między mężczyznami i kobietami, są niczym więcej jak tylko pomówieniami i oszczerstwami!”. Ale cokolwiek bym mówiła, mój mąż nie chciał słuchać i nalegał, żebym przestała spotykać się z braćmi i siostrami na zgromadzeniach. Kiedy zobaczyłam upartą postawę mojego męża, zaczęłam odczuwać zniechęcenie, ponieważ tutaj, za granicą, był jedyną bliską mi osobą i nie chciałam się z nim kłócić. Do tego bałam się, że powie o wszystkim mojej rodzinie w Chinach i pastorowi, co tylko spotęguje moje problemy. Więc kiedy nalegał, żebym nie chodziła na zgromadzenia, zgodziłam się, ale powiedziałam, że chcę dalej czytać słowo Boga w domu, na co mój mąż przystał. W ten sposób burza na chwilę ucichła.

Ponieważ czytałam słowo Boga sama w domu, wielu rzeczy nie rozumiałam, więc dzwoniłam z komórki do jednej siostry, kiedy mój mąż był w pracy. Pozwoliło mi to pozostać w kontakcie z moimi siostrami. Gdy powiedziałam im o tym, że mój mąż nie pozwolił mi chodzić na zgromadzenia, jedna z nich przeczytała mi wtedy następujący fragment słów Boga: „Na każdym etapie dzieła, jakiego Bóg dokonuje w ludziach, patrząc z zewnątrz wydaje się, że polega ono na interakcjach między ludźmi, jakby powstało dzięki człowieczym ustaleniom lub było wynikiem ludzkiej ingerencji. Jednakże za kulisami każdy etap dzieła i wszystko, co się dzieje, jest zakładem szatana z Bogiem i wymaga, aby ludzie trwali mocno przy świadectwie o Bogu. Jako przykład weźmy próbę, której poddany został Hiob: za kulisami szatan zakładał się z Bogiem, a to, co przydarzyło się Hiobowi, było efektem ludzkich czynów i ingerencji człowieka. Za każdym działaniem, które Bóg podejmuje w was, kryje się zakład szatana z Bogiem – za wszystkim kryje się toczona walka. (…) Kiedy Bóg i szatan walczą w sferze duchowej, jak należy zadowalać Boga i jak należy trwać mocno w świadectwie na Jego rzecz? Powinieneś wiedzieć, że wszystko, co ci się przydarza, jest wielką próbą i czasem, w którym Bóg potrzebuje, abyś dawał świadectwo” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Moja siostra wytłumaczyła mi to następująco: „Kiedy napotykamy takie okoliczności wkrótce po tym, jak przyjęliśmy Boga Wszechmogącego, z zewnątrz wygląda to tak, jakby nasza rodzina powstrzymywała nas i nie pozwalała chodzić na spotkania. Jeśli jednak przyjrzymy się temu przez pryzmat słów Boga, to zobaczymy, że tym, kto przeszkadza, jest szatan, ponieważ jest to duchowa walka. Bóg pragnie nas zbawić, ale szatan nie chce tak łatwo się poddać, więc idzie w krok za Bogiem, by nas niepokoić i wykorzystuje otaczających nas ludzi po to, byśmy nie przyszli do Boga. Celem szatana jest zniszczenie naszej właściwej relacji z Bogiem, sprawienie, byśmy poczuli zniechęcenie i słabość oraz byśmy porzucili i zdradzili Boga, ostatecznie wracając pod panowanie szatana i tracąc szanse na uzyskanie Bożego zbawienia. Musimy więc nauczyć się wnikliwie patrzeć na wszystko zgodnie ze słowami Boga, przejrzeć podstępy szatana, więcej się modlić, ufać Bogu i mieć autentyczną wiarę w Boga. Wtedy będziemy mogli ujrzeć działania Boga poprzez wiarę.”. Po wysłuchaniu słów Boga i tłumaczenia mojej siostry nagle zdałam sobie sprawę, że „mój mąż każe mi przestać wierzyć w Boga i podążać za Nim, ponieważ to szatan wykorzystuje go do przeszkadzania mi i sprawienia, bym zdradziła Boga. Jest to taka sama próba, jakiej doświadczył Hiob. Szatan sprawił, że Hiob utracił swój wielki majątek oraz stada bydła i owiec, pokrył jego ciało okropnymi wrzodami, ale też wykorzystał jego przyjaciół do tego, by ci niepokoili go i przeszkadzali mu, a nawet wykorzystał jego żonę, by kusiła Hioba do porzucenia Boga. Pełen arogancji szatan usiłował zniszczyć wiarę Hioba w Boga i sprawić, że wyrzeknie się on Boga i odrzuci Go. Szatan jest prawdziwie zły i nikczemny!”. Kiedy o tym pomyślałam, moje serce wypełniło się nienawiścią do szatana, ale później w mojej głowie pojawiła się następująca myśl: „Mimo że szatan zapamiętale usiłował zniszczyć Hioba, to nigdy nie wyrządziłby mu śmiertelnej krzywdy, gdyby Bóg mu na to nie pozwolił. Czy nie oznacza to, że to, przez co przechodzę, także zależy od Boga? Jeśli tylko będę prawdziwie podnosić wzrok ku Bogu i polegać na Nim, z pewnością pokieruje mną tak, że przezwyciężę pokusy szatana”. Myśl ta pogłębiła moją wiarę w Boga i zdecydowałam, że pozostanę w kontakcie z moimi siostrami i będę się z nimi spotykać oraz rozmawiać przez komórkę.

Pewnej nocy położyłam telefon na stole i nie spodziewałam się, że mój mąż go podniesie i przejrzy zapisy moich czatów z siostrą. Bardzo się zdenerwował i powiedział do mnie: „Ciągle się z nimi kontaktujesz, wasze rozmowy trwają po dwie godziny”. Później pokazał mi jeszcze więcej negatywnej propagandy z Internetu. Zaczął kontrolować mnie na różne sposoby i uniemożliwiał mi kontakty telefoniczne z siostrą. Po raz kolejny utraciłam część życia związaną z kościołem i nie mogłam uzyskać pomocy od mojej siostry. Później mój mąż ciągle zamęczał mnie plotkami, które znalazł w Internecie, i uniemożliwiał mi utrzymywanie kontaktów z moimi braćmi i siostrami. Wszystkie te utrudnienia i prześladowania ze strony męża sprawiły, że czułam się ogromnie nieszczęśliwa i siłą rzeczy zaczęłam odczuwać słabość: „Dlaczego mój mąż tak sprzeciwia się mojej wierze w Boga Wszechmogącego? Chcę tylko wierzyć w Boga, czemu jest to takie trudne? Kiedy będę mogła wierzyć w Boga bez tych wszystkich przeszkód? Czy od teraz tak już będzie wyglądało moje życie?”. Kiedy o tym pomyślałam, nie potrafiłam powstrzymać napływających do moich oczu łez i poczułam się wyjątkowo samotna i bezbronna. Nie wiedziałam, co dalej robić i nie potrafię zliczyć, jak wiele razy płakałam z tego powodu. W swoim nieszczęściu mogłam tylko modlić się do Boga: „Boże, nie wiem co robić, gdy mój mąż nakłada na mnie takie ograniczenia, nie wiem, jak sobie z tym poradzić, ale wierzę, że w każdej sytuacji zawierają się Twoje dobre intencje. Proszę, byś mnie poprowadził i dał mi wiarę, abym mogła sobie z tym poradzić”.

Cudownym zrządzeniem losu, w chwili, gdy skończyłam się modlić, siostra przesłała mi dwa fragmenty słów Boga: „Szatan jest w stanie wojny z Bogiem, depcząc Mu po piętach. Jego celem jest zniszczyć każde dzieło, które Bóg chce wykonać, zająć i kontrolować tych, których Bóg chce pozyskać, aby całkowicie ich wyeliminować. Jeżeli nie zostaną wyeliminowani, przechodzą oni w posiadanie szatana i są przez niego wykorzystywani – taki jest jego cel” (Sam Bóg, Jedyny IV, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). „Musisz mieć w sobie Moją odwagę i musisz mieć zasady, gdy stawiasz czoła krewnym, którzy nie wierzą. Przez wzgląd na Mnie nie wolno ci jednak ulegać żadnym ciemnym mocom. Polegaj na Mojej mądrości, aby kroczyć doskonałą drogą; nie pozwól, aby jakiekolwiek szatańskie knowania wzięły górę. Dołóż wszelkich starań, by otworzyć przede Mną swoje serce, a Ja cię pocieszę i obdarzę pokojem i szczęściem” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 10, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Rozważając słowa Boga, uzyskałam pewne rozeznanie w kwestii złych intencji szatana. Bóg działa po to, by zbawić ludzi, natomiast szatan usiłuje zniszczyć dzieło Boga i rywalizuje z Nim o ludzi. Z tego powodu rozpowszechnia w Internecie różne fałszywe plotki, by zamącić ludziom w głowach i oszukać ich, a także wykorzystuje nasze rodziny, by nam przeszkodzić, nie pozwolić stanąć przed Bogiem i dostąpić zbawienia. Mojego męża zaślepiły rozpowszechniane przez szatana oszczerstwa, ponieważ nie znał prawdy, i tylko dlatego uparcie próbował przeszkodzić mi wierzyć w Boga. Szatan wykorzystał też moją słabość, by spętać mnie i skrzywdzić. Szatan wiedział, że moją fatalną słabością były emocje, więc zaatakował mnie właśnie od strony mojego uczucia do męża. Kazał mi wybrać cielesne przywiązanie i utrzymanie dobrych relacji rodzinnych i zrezygnować z podążania za Bogiem, sprawiając tym samym, że porzuciłam prawdziwą drogę i straciłam szansę na otrzymanie od Boga zbawienia. Szatan jest naprawdę nikczemny! W tej samej chwili poczułam, że Bóg pociesza mnie za pomocą swoich słów, zachęcając, bym nie poddawała się mrocznym siłom szatana oraz pokazując mi, w jaki sposób mam praktykować. Bóg powiedział, „Polegaj na Mojej mądrości, aby kroczyć doskonałą drogą”. Jak miałam w moich obecnych okolicznościach współpracować z Bogiem i wykorzystać mądrość, aby uczestniczyć w zgromadzeniach? Pamiętałam, że ostatnim razem mój mąż wykorzystał mój telefon, żeby poznać moją lokalizację, więc nie mogłam ponownie pójść do domu mojej siostry. Nie mogłam też porozumiewać się z nią telefonicznie, ale mogłam się z nią spotkać w części restauracyjnej w centrum handlowym. Gdyby mąż znowu mnie o to zapytał, mogłabym odpowiedzieć, że robiłam zakupy. Zatem, dzięki pomocy Boga, udało mi się ponownie spotkać z siostrą. Kiedy siostra zrozumiała trudną sytuację, w jakiej się znajduję, rozmawiała ze mną o słowie Boga, dodawała mi otuchy i pocieszała mnie. Kiedy zrozumiałam prawdę, moje zniechęcenie szybko ustąpiło.

Pewnego dnia gdy wróciłam z pracy do domu, chciałam poczytać słowa Boga. Przeszukałam szuflady i szafki, w których zazwyczaj trzymałam moją książkę, ale nie mogłam jej znaleźć. Byłam bardzo zdenerwowana i pomyślałam: „O nie, mąż musiał wyrzucić moją książkę. Jest bardzo przezorną osobą, więc na pewno nie wyrzucił jej do śmieci, gdzie mogłabym ją znaleźć. Jeśli zabrał ją do swojego biura, żeby tam ją wyrzucić, to nigdy jej nie znajdę”. Myśla ta sprawiła, że poczułam się okropnie i nie wiedziałam, co robić.

Kilka dni później poszłam z mężem na jego egzamin na prawo jazdy i spotkałam tam jedną z moich sióstr. Po cichu powiedziałam jej, że moja książka ze słowami Boga zniknęła. Powiedziała mi, żebym więcej się modliła, zaufała Bogu i jeszcze raz starannie jej poszukała. Bóg panuje nad wszystkimi rzeczami i rządzi nimi, więc to, czy mój mąż ją wyrzucił, zależy od Boga i nie powinnam pozwolić, by moja wyobraźnia zbyt szybko podpowiadała mi osądy. Kiedy wróciłam do domu, wysłałam wiadomość do innej siostry, która powiedziała mi to samo. Ponieważ obie udzieliły mi identycznej porady, wierzyłam, że muszą za tym stać intencje Boga. Czy Bóg wykorzystał moje siostry, by mi o tym przypomnieć? Później przypomniałam sobie fragment słów Boga: „Bóg Wszechmogący niepodzielnie panuje nad wszystkimi rzeczami i wydarzeniami! Jeśli tylko przez cały czas będziemy mieć w sercach szacunek do Niego i będziemy wkraczać w sferę duchową oraz żyć we wspólnocie z Nim, On pokaże nam wszystko, czego szukamy, a Jego wola z pewnością zostanie nam objawiona. Nasze serca będą wtedy pełne radości i spokoju, wytrwałe i pewne swego celu” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 7, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Na podstawie słów Boga zrozumiałam, że jest On zawsze obecny w życiu ludzi, aby mogli na Nim polegać i znaleźć pomoc. Kiedy wpadamy w tarapaty i nie możemy znaleźć wyjścia, to o ile będziemy naprawdę wzywać Boga, On oświeci nas, poprowadzi i pomoże rozwiązać nasze problemy. Dzięki oświeceniu i przewodnictwu słów Boga moja wiara w Niego ponownie się umocniła się i poznałam sposób praktykowania. Zrozumiałam też, że nigdy nie znajdę zagubionej książki ze słowem Boga, polegając wyłącznie na własnych wysiłkach. Bóg jest wszechpotężny i ufałam, że jeśli będę na Nim polegała i szanowała Go, a później we współpracy z Bogiem poszukam książek w sposób praktyczny, to Bóg poprowadzi mnie i pomoże mi. Stanęłam więc przed Bogiem i szczerze się modliłam: „Boże! Nie mogę znaleźć książki zawierającej Twoje słowo. Najpierw polegałam na swoich pojęciach i wyobrażeniach, żeby zgadnąć, gdzie może być. Zareagowałam na podstawie własnych impulsów. Nie stawiałam Cię na pierwszym miejscu i nie zdawałam sobie sprawy, że wszystko znajduje się pod Twoją kontrolą. Teraz pragnę Cię szanować i powierzyć Ci tę sprawę, a potem, współpracując z Tobą, poszukać jej jeszcze raz. To, czy znajdę książkę, czy też nie, zależy wyłącznie od Ciebie. Proszę, poprowadź mnie”.

Kiedy skończyłam się modlić, nagle poczułam pragnienie, by pójść do garderoby po parę butów. Kiedy uklękłam, żeby je podnieść, niespodziewanie natknęłam się na białą torbę i nagle w moim umyśle pojawiło się bardzo wyraźne przeczucie, że w torbie znajduje się książka ze słowem Boga. Kiedy podniosłam torbę i zajrzałam do niej, okazało się, że rzeczywiście tak jest! Byłam zaskoczona i zachwycona, więc mimowolnie wykrzyknęłam: „Bogu niech będą dzięki! Bogu niech będą dzięki!”. Zdałam sobie sprawę, że to Bóg przyprowadził mnie do tej książki. Naprawdę zrozumiałam, że wszystko znajduje się pod Jego kontrolą. Bóg aranżuje nawet myśli i pojęcia w ludzkich sercach, więc kiedy polegamy na Bogu i szanujemy Go, tak naprawdę nic nie jest niemożliwe. Szybko zabrałam potem książkę do sypialni i schowałam do szuflady. Kiedy mój mąż wrócił do domu tego wieczora, odkrył, że znalazłam książkę, którą schował w garderobie, i zażądał jej zwrotu. Tym razem szczerze polegałam na Bogu i poprosiłam Go, by dał mi pewność siebie i siłę. Powiedziałam mojemu mężowi, że nie pójdę z nim na dalszy kompromis. Kiedy zobaczył moją determinację, ustąpił.

Abym mogła łatwiej uczestniczyć w spotkaniach i uprawiać praktyki duchowe, moja siostra dała mi później telefon specjalnie do słuchania kazań, na który zgrała też wiele słów Boga. Któregoś razu, gdy zmieniałam torebkę, przez nieostrożność zostawiłam go w domu i w ten sposób mój mąż dowiedział się, że znowu uczestniczę w zgromadzeniach. Wysłał mi wiadomość z pytaniem: „Dlaczego ciągle się z nimi kontaktujesz? Dlaczego potajemnie uczestniczysz w zgromadzeniach?”. Gdy przeczytałam tę wiadomość, zdenerwowałam się i zmartwiłam, ale przypomniałam sobie o doświadczeniach z ostatniego okresu; o tym, jak za każdym razem mąż próbował mi przeszkadzać albo prześladował mnie, a ja zawsze szłam na kompromis, wycofywałam się albo czułam się zniechęcona i słaba, i że tym, czego brakowało mi najbardziej, było poleganie na Bogu i dawanie o Nim świadectwa. Wiedziałam, że tym razem nie mogę ulec szatanowi. Pragnęłam polegać na Bogu, pokładać w Nim ufność, pokonać szatana dzięki mojej wierze i trwać przy świadectwie o Bogu. Pomyślałam o słowach Boga: „Bez względu na to, gdzie, kiedy lub w jak wrogim otoczeniu się znajdziesz, sprawię, że będziesz widział jasno, a Moje serce objawi ci się, jeśli spojrzysz na Mnie swoim. W ten sposób pobiegniesz naprzód drogą, nigdy się nie gubiąc” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Modliłam się więc do Boga: „Boże! Dzisiaj wybrałeś mnie i sprawiłeś, że podążam Twoim śladem. Jeśli nie będę dążyć z całych sił, jeśli ugnę się przed siłą szatana, to stracę szansę na zbawienie. Boże! Pragnę zawierzyć Ci moje obecne trudności. Nawet jeśli mąż powie mojej rodzinie albo pastorowi o mojej wierze w Boga Wszechmogącego, nieważne, co mi zrobi – będę Ci posłuszna. Tym razem będę na Tobie polegać, trwać przy świadectwie o Tobie i upokorzę szatana”.

Po modlitwie poczułam się dużo spokojniejsza. Wzięłam do ręki telefon i odpisałam mężowi: „Tak, znowu uczestniczę w zgromadzeniach. Usiądźmy jutro i porozmawiajmy o tym”. Kiedy wysłałam wiadomość, ciągle czułam, że jestem oczyszczana: Dlaczego napotykam przeszkody za każdym razem, gdy chcę na poważnie dążyć do prawdy? Później pomyślałam o doświadczeniach Hioba, o których wielokrotnie rozmawiały ze mną moje siostry. Bóg powiedział: „A co zrobił Bóg, gdy Hiob był poddawany tej męce? Bóg obserwował i czekał na wynik. Co odczuwał Bóg w trakcie tej obserwacji? Oczywiście był pogrążony w żalu” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Rozważyłam słowa Boga i pomyślałam o doświadczeniu Hioba. Przez całe życie bał się Boga i stronił od zła, ale szatan nie chciał przystać na to, by Bóg pozyskał Hioba, więc wielokrotnie go kusił. Gdy szatan kusił Hioba, Bóg uważnie na wszystko patrzył i postawił szatanowi nieprzekraczalny warunek, który zapewnił Hiobowi bezpieczeństwo: szatan nie mógł pozbawić go życia. Zobaczyłam, że Bóg troszczy się o ludzi, nie chce, byśmy cierpieli bądź znaleźli się pod wpływem szatana i zostali przez niego skrzywdzeni. W tym, że Bóg pozwolił szatanowi kusić Hioba, również zawierały się Jego dobre intencje. Bóg miał nadzieję, że wykorzysta Hioba, aby uzyskać świadectwo, udoskonalić wiarę Hioba i jego posłuszeństwo wobec Boga. Czyż nie byłam teraz w takiej samej sytuacji? Mimo że szatan raz za razem mnie kusił, Bóg nigdy mnie nie opuścił i prowadził mnie aż do tamtego dnia. Bóg zaaranżował te okoliczności w taki sposób, ponieważ miał nadzieję, że będę wzrastać w życiu, trwać w świadectwie o Nim i upokorzę szatana. Wiedziałam więc, że tym razem muszę wytężyć siły, aby poddać się zrządzeniom Boga i upokorzyć szatana. Ponownie poczułam swoją wiarę w Boga i zdecydowałam się być posłuszna Jego ustaleniom, trwać przy Bogu i nigdy więcej nie iść na kompromis z szatanem.

Gdy następnego wieczoru wróciłam z pracy do domu, mój mąż już na mnie czekał. Kiedy usiadłam, powiedział: „Czy możesz zrezygnować z wiary w Boga Wszechmogącego?”. Potem zaczął mówić o wszystkich znalezionych w Internecie informacjach przedstawiających Kościół Boga Wszechmogącego w złym świetle. Odpowiedziałam: „Nie, nie mogę. Co tak naprawdę wiesz o Kościele Boga Wszechmogącego? Wszystkie informacje, które znalazłeś w Internecie, to oszczerstwa sfabrykowane przez rząd KPCh, aby szkalować, zniesławiać i potępiać Kościół Boga Wszechmogącego. Nic z tego nie jest prawdą. KPCh jest ateistyczną partią polityczną, która nienawidzi prawdy i Boga, więc na wszystkie sposoby rozpowszechnia rozmaite plotki, by zamącić ludziom w głowie. Na próżno pragnie oszukać ludzi, aby sprzeciwili się Bogu i ostatecznie ulegli zniszczeniu razem z nią. Takie są niegodziwe intencje rządu KPCh. Nie robię nic złego poprzez to, że wierzę w Boga, i nie zrobiłam niczego, czym mogłam cię rozczarować. Podążam w życiu właściwą ścieżką i podjęłam decyzję, że będę podążać nią dalej. Przemyślałam to i zdecydowałam, że możesz zadzwonić do pastora i kaznodziejów – niech potępiają mnie w swoich kazaniach, a potem wyrzucą z kościoła. Możesz też zadzwonić do moich rodziców – niech mnie napastują i prześladują. Ale cokolwiek zrobisz, moja decyzja się nie zmieni. Przyjęłam dzieło Boga w dniach ostatecznych i poprzez czytanie Bożych słów i doświadczenie okoliczności, które Bóg zaaranżował, zrozumiałam, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Niezależnie od wszystkiego, pozostanę przy swoim wyborze”. Mój mąż odpowiedział: „Czy wiesz, że zdradzasz Pana? Pan obdarzył cię tak wielką łaską. Jak możesz Go zdradzać?”. Odparłam: „Wiara w Boga Wszechmogącego nie jest zdradzeniem Pana, jest pójściem w ślady Baranka, ponieważ Bóg Wszechmogący i Pan Jezus są tym samym Bogiem. Właśnie dlatego, że cieszyłam się tak wielką łaską Pana Jezusa, słysząc wieści o tym, że powrócił, wiedziałam, że muszę je zbadać, potem zaś zaakceptowałam je. Pan Jezus ponownie powrócił w ciele, by wyrazić nowe słowa oraz wyjaśnić dzieło i wolę Boga. Usłyszałam głos Boga, więc powinnam jeszcze ciężej pracować, poszukując, uczestniczyć w zgromadzeniach i odpłacić Bogu za Jego miłość do mnie”. Mój mąż odpowiedział w końcu: „W porządku, zapomnij o tym! Rób, co chcesz! Zamierzałem powiedzieć o wszystkim pastorowi, aby namówił cię do powrotu do kościoła. Myślałem też, żeby zadzwonić do Twoich rodziców, ale bałem się, że mogą rozchorować się ze złości. Od tej chwili wierz w to, w co chcesz. Ja nie będę się wtrącał”.

Bardzo się ucieszyłam, słysząc, że od teraz mój mąż nie będzie już stał na drodze mojej wiary w Boga Wszechmogącego. Wiedziałam, że wszystko to jest wynikiem Bożego przewodnictwa i że serce i umysł mojego męża również znajdują się w rękach Boga. To, że wypowiedział takie słowa, świadczyło o tym, iż Bóg panuje nad wszystkimi rzeczami. To Bóg otworzył przede mną drogę. Poprzez swoje doświadczenie zrozumiałam, że Bóg pragnie mojego serca, i kiedy prawdziwie na Nim polegam, pokładam w Nim nadzieję i ryzykuję wszystkim, by Go zadowolić, widzę dzieło Boga i to, że po cichu prowadzi mnie i mi pomaga. Przypomniałam sobie słowa Boga: „Za każdym razem, gdy szatan deprawuje człowieka albo w niepohamowany sposób go krzywdzi, Bóg nie stoi niezaangażowany z boku ani nie zbywa i nie odwraca głowy od tych, których wybrał. Bóg doskonale rozumie wszystkie poczynania szatana. Czegokolwiek by szatan nie zrobił, jakiegokolwiek trendu by nie rozpoczął, Bóg wie wszystko o planach szatana i nie opuszcza tych, których wybrał. Przeciwnie, bez zwracania na siebie uwagi – potajemnie i po cichu – Bóg robi wszystko, co konieczne” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Byłam wzruszona, gdy rozważałam te słowa. Pomyślałam o swoich minionych doświadczeniach i przypomniałam sobie, że kiedy szatan wykorzystywał mojego męża, by mnie prześladować i utrudniać uczestnictwo w zgromadzeniach, Bóg wykorzystał rozmowy o słowie Boga z moimi braćmi i siostrami, abym mogła przejrzeć podstęp szatana i pokonać ogarniające mnie zniechęcenie. Kiedy mój mąż schował moją książkę zawierającą słowo Boga i usiłował sprawić, że przestanę wierzyć w Boga, prawdziwie polegałam na Bogu, pokładałam z Nim nadzieję i byłam świadkiem Jego cudownych czynów; kiedy zdecydowałam się trwać przy Bogu i byłam gotowa poświęcić wszystko, by za Nim iść, szatan został upokorzony i wycofał się. Poprzez moje doświadczenia dostrzegłam, że Bóg jest naprawdę ze mną i że aranżuje dla mnie okoliczności stosownie do mojej postawy. Bóg nie obarczył mnie ciężarem, którego nie byłabym w stanie unieść. Pomyślałam o tym, jak w przeszłości, kiedy jeszcze nie ofiarowałam całego serca Bogu, zawsze dbałam o cielesne uczucia, polegałam na ludzkich metodach radzenia sobie z problemami i nie odważyłam się na to, by porzucić szatana. Doprowadziło to do tego, że szatan wykorzystał moją słabość i raz za razem celował w mój słaby punkt, co chwila mnie atakował i dręczył mnie bez końca. Ale kiedy zaczęłam prawdziwie polegać na Bogu i zaryzykowałam wszystko, Bóg otworzył przede mną drogę, a szatan był bezsilny i został upokorzony oraz pokonany. Doświadczywszy tych okoliczności, uzyskałam prawdziwe rozumienie wszechmocy i zwierzchnictwa Boga oraz mojego buntowniczego usposobienia, a moja wiara i posłuszeństwo wobec Boga rosły, nauczyłam się rozpoznawać knowania szatana, zrozumiałam jego nikczemną i niegodziwa naturę, a w moim sercu narodziła się prawdziwa nienawiść do szatana. Mogłam to zrozumieć dzięki przewodnictwu i oświeceniu Boga, za co jestem Mu naprawdę wdzięczna!

Dużo zyskałam dzięki tym doświadczeniom. W tym czasie czułam się słaba i zniechęcona, ale przewodnictwo słowa Boga oraz wsparcie i pomoc moich sióstr dały mi wiarę, bym oparła się pokusom i atakom szatana oraz przetrwała do dnia dzisiejszego. Poprzez swoje rzeczywiste doświadczenie dostrzegłam miłość Boga i to, że Bóg prowadził mnie i był przy mnie przez cały ten czas. Kiedy rzeczywiście oddajemy nasze serca Bogu, pokładamy w Nim nadzieję i polegamy na Nim, dostrzegamy cudowne dzieła Boga i uwalniamy się od naszego cierpienia. W przyszłości pragnę jeszcze mocniej doświadczać dzieła Boga i dążyć do zdobycia prawdziwej wiedzy o Bogu.

17. Wydostanie się z ciasnego okrążenia szatana

Autorstwa Zhao Ganga, Chiny

W listopadzie zeszłego roku w północno-wschodnich Chinach panował ostry mróz. Śnieg, który spadł na ziemię, w ogóle się nie topił, a wyziębieni ludzie chodzili po ulicach ostrożnie, pochyleni do przodu, z rękami wepchniętymi pod pachy. Pewnego dnia wczesnym rankiem wiatr wiał z północnego zachodu, gdy ja, mój szwagier, jego żona i kilkanaścioro braci i sióstr siedzieliśmy u mnie domu na ciepłych materacach. Każdy miał obok siebie Biblię, a w ręku egzemplarz księgi słów Boga zatytułowanej „Sąd rozpoczyna się od domu Bożego”. Dwie siostry należące do Kościoła Boga Wszechmogącego omawiały prawdę dotyczącą trzech etapów dzieła Boga. Obie siostry kreśliły obrazy przedstawiające trzy etapy dzieła i omawiały je: „Boże dzieło zbawienia ludzkości można podzielić na trzy etapy. Od Wieku Prawa przez Wiek Łaski do Wieku Królestwa, każdy etap dzieła sięga wyżej i głębiej niż poprzedni. Dzieło dokonywane w dniach ostatecznych jest ostatnim etapem dzieła, w którym Bóg wyraża słowa, aby osądzić i obmyć człowieka…”. Słuchając, kiwaliśmy głowami, a nasze serca wypełniły się światłem: kto by pomyślał, że Boży plan zarządzania dla zbawienia ludzkości będzie skrywał tyle tajemnic! Poza samym Bogiem, któż inny mógłby tak jasno mówić o tajemnicach tych trzech etapów Bożego dzieła? Naprawdę jest to dzieło Boga! Rozmawialiśmy do wieczora następnego dnia i cała nasza grupa wyraziła gotowość poszukiwania i zgłębiania dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych.

Następnie dwie siostry omówiły prawdę dotyczącą znaczenia wcielenia Boga, a reszta z nas słuchała uważnie, gdy nagle pojawiła się przywódczyni naszego kościoła, Wang Ping. Gdy tylko weszła do domu, wskazała palcem na dwie siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego i zapytała mnie: „Co one tu robią?”. Odpowiedziałem otwarcie: „To są siostra Zhang i siostra Mu…”. Ale nawet nie skończyłem mówić, gdy przywódczyni powiedziała zirytowanym tonem: „Kim są siostra Zhang i siostra Mu? Widzę, że są głosicielkami Błyskawicy ze Wschodu, kradną owce…”. Gdy Wang Ping skończyła mówić, wszyscy siedzieliśmy w szoku. Pomyślałem sobie: „Siostra Wang Ping prawie zawsze mówiła o miłowaniu swoich bliźnich tak, jak siebie samego, a także o miłowaniu swoich nieprzyjaciół; dlaczego dzisiaj przychodzi tutaj i mówi takie nierozsądne rzeczy? Dlaczego osądza i potępia te dwie siostry?”. Zastanawiałem się nad tym, kiedy usłyszałem, jak siostra Zhang spokojnie tłumaczy przywódczyni Wang Ping: „Siostro, przyszłyśmy tutaj bez żadnych ukrytych zamiarów. Pan Jezus już powrócił. Chcemy po prostu przekazać wam Bożą ewangelię dni ostatecznych…”. Wang Ping przerwała siostrze Zhang i krzyknęła: „Pan powrócił? Nawet ci z nas, którzy służą jako przywódcy, nic nie wiedzą o powrocie Pana, więc skąd ty miałabyś coś o tym wiedzieć? To jest niemożliwe! Pan Jezus powiedział: »Wszyscy, ilu ich przede mną przyszło, są złodziejami i bandytami, ale owce ich nie słuchały« (J 10:8). Obie macie teraz wyjść i nigdy tu nie wracać”. Kiedy usłyszałem słowa Wang Ping, poczułem obrzydzenie. Jej kazania są zwykle tak racjonalne i dobrze uzasadnione; jak to możliwe, że nagle stała się tak bezlitosna? Zapytałem więc ją: „Siostro Wang, jest późno. Gdzie mają sobie pójść? Pan uczy nas, że musimy miłować naszych nieprzyjaciół, a co dopiero te dwie siostry, które wierzą w Boga. Gdybyśmy potraktowali je w ten sposób, w niczym nie przypominalibyśmy wierzących w Pana…”. Ale zanim zdołałem dokończyć, Wang Ping z niecierpliwością chwyciła żonę mojego szwagra za rękę i powiedziała do niej i do jej męża: „Jeśli Zhao Gang nie chce, aby te dwie kobiety sobie poszły, to my chodźmy. Nie słuchajcie ich więcej!”. Następnie ze złością chwyciła tych dwoje i wyszła.

Po ich odejściu siostra Mu zwróciła się do nas z pytaniem: „Bracia i siostry, co myślicie o tym, co właśnie widzieliśmy? Porozmawiajmy o tym”. Wszyscy bracia i siostry spojrzeli na mnie bez słowa. Powiedziałem szczerze: „Siostro, dzięki lekturze słowa Boga Wszechmogącego w ciągu ostatnich dwóch dni i wysłuchaniu twoich omówień, głęboko wierzę, że słowa Boga Wszechmogącego są prawdą, a Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Jednak to, o czym mówiła Wang Ping, nie jest pozbawione podstaw. W końcu jest naszą przywódczynią i od dawna wierzy w Pana. Dobrze zna Biblię i zawsze ciężko pracowała i ponosiła koszty na rzecz Pana. Jeśli Pan powrócił, powinna o tym wiedzieć jako pierwsza”. Siostra Zhang odpowiedziała łagodnie: „Ludzie wierzą, że powrót Boga powinien najpierw zostać objawiony przywódcom, którzy następnie mówią o tym wiernym, ale czy w słowach Pana znajdujemy jakiekolwiek uzasadnienie dla tego rodzaju myślenia? Czy jest ono zgodne z prawdą i faktami dzieła Bożego? Pan Jezus powiedział: »Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą za mną« (J 10:27). »Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów« (Obj 2:7). Pan Jezus wyraźnie mówi nam, że kiedy przyjdzie, z pewnością wypowie słowa i wyrazi prawdę, i że wszyscy, którzy usłyszą głos Boga, a następnie go odszukają i przyjmą, powitają powrót Pana i zostaną wyniesieni przed oblicze Boga. Czy Pan powiedział, że kiedy powróci, oświeci każdego przywódcę wiedzą o swoim przyjściu? Nie, nie zrobił tego. Dlatego ów pogląd po prostu wprowadza ludzi w błąd i wprawia ich w zakłopotanie, a jeśli zgodnie z tym stwierdzeniem czekają, aż Pan ich oświeci, to tylko biernie czekają na koniec. Przyjrzyjmy się słowom Boga Wszechmogącego. Powiedział On: »Jeszcze więcej ludzi wierzy, że każde nowe dzieło Boże musi być poparte proroctwami, i że na każdym etapie takiego dzieła wszyscy ci, co podążają za Nim wiernie, muszą też otrzymywać objawienia, w przeciwnym bowiem razie to dzieło nie może być dziełem Boga. Poznanie Boga nie jest łatwym zadaniem dla człowieka. Tym trudniej jest człowiekowi przyjąć nowe dzieło Boże, jeżeli doda się do tego absurdalne serce człowieka i jego buntowniczą naturę zadufania i zarozumiałości. Człowiek nie bada starannie nowego dzieła Bożego ani nie przyjmuje go z pokorą, lecz raczej przyjmuje postawę pogardy, czekając na objawienia i wskazówki od Boga. Czyż nie jest to zachowanie człowieka, który buntuje się przeciwko Bogu i sprzeciwia się Mu? W jaki sposób tacy ludzie mogą podobać się Bogu?« (Jak człowiek, który określił Boga na podstawie własnych pojęć, może otrzymywać objawienia Boże? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Na podstawie Bożych słów uzmysławiamy sobie, że jeśli w kwestii przyjścia Pana ludzie ślepo trzymają się własnych pojęć i wyobrażeń, nie szukają prawdy ani nie skupiają się na słuchaniu głosu Boga, a jedynie czekają, aż Bóg ich oświeci, wówczas nigdy nie będą w stanie powitać powrotu Pana. Tylko ci, którzy starają się słuchać głosu Boga, są w stanie powitać pojawienie się Pana. W rzeczywistości ani jeden z ludzi, którzy szli za Panem Jezusem w Wieku Łaski, nie został oświecony przez Boga, zanim poszedł za Jezusem. Słyszeli, jak ktoś inny niesie świadectwo o Panu Jezusie, albo słyszeli, jak Pan mówi lub wygłasza kazanie, i poszli za Nim dopiero, gdy rozpoznali głos Pana. Chociaż Piotr otrzymał oświecenie od Boga i uznał Pana Jezusa za Chrystusa i Syna Bożego, stało się to dopiero jakiś czas po tym, gdy poszedł za Panem Jezusem; faktem jest, że otrzymał oświecenie i iluminację Ducha Świętego dopiero po tym, jak uzyskał pewną wiedzę o Panu na podstawie Jego słów i dzieła. Obecnie, w dniach ostatecznych, wcielony Bóg Wszechmogący wyraża prawdę i wykonuje dzieło osądzania, oczyszczania i zbawienia ludzkości. Wielu ludzi przyjmuje Boga Wszechmogącego i podąża za Nim, ale nie ma wśród nich nikogo, kto otrzymałby Boże oświecenie przed pójściem za Nim. Bóg jest sprawiedliwy i z pewnością nikogo nie wyróżnia. Radość sprawiają mu dobrzy ludzie, którzy pragną poszukiwać prawdy. Jest tak, jak powiedział Pan Jezus: »Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, ponieważ oni będą nasyceni« (Mt 5:6). »Błogosławieni czystego serca, ponieważ oni zobaczą Boga« (Mt 5:8). Tak też powiedział Bóg Wszechmogący: »Bóg zabiega o tych, którzy tęsknią do Jego obecności. Poszukuje tych, którzy są zdolni usłyszeć Jego głos, nie zapomnieli o Bożych poleceniach i ofiarowują Bogu swe serce i ciało. Bóg zabiega o tych, którzy są Mu posłuszni jak dzieci i nie opierają się« (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Pozwala nam to zobaczyć, że jeśli tylko człowiek kocha prawdę i pragnie jej, to bez względu na to, czy posiada jakikolwiek status i niezależnie od tego, jak bardzo rozumie Biblię, Bóg oświeci go i poprowadzi, a także pozwoli człowiekowi usłyszeć Jego głos i być świadkiem Jego pojawienia się. Jeśli ci, którzy służą jako przywódcy, myślą, że Bóg musi najpierw oświecić ich, kiedy powróci, to oznacza to, że nie mają oni żadnego zrozumienia dzieła Bożego i nie znają sprawiedliwego usposobienia Boga. Obnaża to również ich arogancję. W słowach Boga Wszechmogącego czytamy: »Twierdzę zatem, że ci, którzy „wyraźnie widzą” Boga i Jego dzieło, są nieskuteczni, aroganccy i brakuje im wiedzy. Człowiek nie powinien definiować dzieła Boga. Co więcej, człowiek nie jest w stanie zdefiniować dzieła Boga. W oczach Boga człowiek jest mniejszy od mrówki, więc jak człowiek miałby pojąć dzieło Boże? Ci, którzy ciągle powtarzają: „Bóg nie działa w ten czy w tamten sposób” albo „Bóg jest taki lub taki” – czyż nie są aroganccy?« (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wszechmoc i mądrość Boga są niezwykle głębokie. Ludzie to tylko małe stworzenia. Nasze umysły i myśli są ograniczone, więc jak moglibyśmy pojąć dzieło Stwórcy? Tak więc w oczekiwaniu na powrót Pana powinniśmy czcić Boga w naszych sercach oraz poszukiwać i dokładnie badać. Nie powinniśmy używać własnych koncepcji i wyobrażeń, aby ograniczać Boga i arbitralnie Go osądzać, ponieważ obrazi to usposobienie Boga, a także zaprzepaści nasze szanse na osiągnięcie prawdziwego zbawienia”.

Po usłyszeniu słowa Bożego zrozumiałem, że w obecności Boga znaczymy nawet mniej niż mrówka. Co więcej, zostaliśmy zdeprawowani przez szatana do tego stopnia, że jesteśmy pełni skażonego usposobienia przejawiającego się w arogancji i zarozumiałości. Uwielbiamy zawsze odwoływać się do naszych wyobrażeń i koncepcji, by ograniczać Boga, a ilekroć dzieło Boga nie odpowiada naszym wyobrażeniom, jesteśmy w stanie nawet zaprzeczać Bogu, potępiać Go i przeciwstawiać się Mu. Najwyraźniej jest tak, że jeśli człowiek nie zrozumie prawdy i nie będzie miał w sercu choćby odrobiny czci dla Boga, wówczas odważy się zrobić wszystko, co zechce. To takie niebezpieczne! Przypomniało mi to, że Pan Jezus powiedział kiedyś: „Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te sprawy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlętom. Tak, Ojcze, gdyż tak się tobie upodobało” (Mt 11:25-26). Dopiero dziś zobaczyłem, że tak właśnie jest! Objawienie słowa Bożego i omówienie siostry Zhang pozwoliły mi zrozumieć, że idea, iż „przywódcy powinni być pierwszymi, którzy zostaną oświeceni wiedzą o przyjściu Pana, kiedy powróci”, jest fałszywa i absurdalna; po prostu jest niezgodna z prawdą i wywodzi się wyłącznie z ludzkich koncepcji i wyobrażeń. W rzeczywistości tylko ci, którzy pragną prawdy i szukają głosu Boga, będą mieli okazję przyjąć Jego dzieło i przewodnictwo oraz stanąć przed obliczem Boga. Dało mi to nowe zrozumienie Bożej sprawiedliwości i prawości. Bogu niech będą dzięki!

Wcześnie rano trzeciego dnia, po odejściu siostry Zhang i siostry Mu, brat Guan, wysokiej rangi współpracownik z naszego kościoła, przyszedł do mnie i zapytał: „Bracie Zhao, słyszałem, że oboje wierzycie teraz w Błyskawicę ze Wschodu?”. Odpowiedziałem mu szczerze: „Tak, przyjąłem dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, ponieważ dzięki Jego słowom zrozumiałem wiele prawd, których wcześniej nie rozumiałem, takich jak tajemnice trzech etapów Jego dzieła i znaczenie wcielenia Boga. Widzę, że słowa Wszechmogącego Boga są tym, »co Duch mówi do kościołów«, tak jak głosi proroctwo z Księgi Objawienia”. Brat Guan spojrzał na mnie i powiedział: „Bracie Zhao, czy naprawdę zamierzasz podążać za tym, w co wierzą ci ludzie? Czy wiesz, co to za jedni?”. Odpowiedziałem: „Widzę w nich wszystkich wspaniałą ludzką naturę i to, że omawiają prawdę w sposób niezwykle jasny. Wszystko, o czym mówią, ma związek z prawdami dzieła Bożego. Naprawdę wiele zyskałem przez ostatnie dwa dni”. Brat Guan powiedział do mnie ze złością: „Jak możesz być tak uparty? W Liście do Hebrajczyków 6:6-8 czytamy: »A odpadli – ponownie odnowić ku pokucie, gdyż sami sobie znowu krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na hańbę. Ziemia bowiem, która pije deszcz często na nią spadający i rodzi rośliny użyteczne dla tych, którzy ją uprawiają, otrzymuje błogosławieństwo od Boga. Lecz ta, która wydaje ciernie i osty, jest odrzucona i bliska przekleństwa, a jej końcem jest spalenie«. Jesteś kaznodzieją, cieszysz się wyjątkową łaską Pana, ale nie tylko nie wiedziesz braci i sióstr do wiary w Pana, ale wręcz prowadzisz ich do opuszczenia naszego kościoła. Nie boisz się kary? Jeśli nie zawrócisz, stracisz ochronę Pana i nie będziesz wiódł szczęśliwego życia. Twoje wcześniejsze choroby powrócą, a dwójka twoich dzieci nie znajdzie dobrej pracy…”.

Gdy brat Guan wyszedł, poczułem się trochę zdenerwowany i pomyślałem: To, co mówił, nie wydaje się być całkowicie pozbawione racji, więc co powinienem zrobić na wypadek, gdyby moja wiara w Boga Wszechmogącego spowodowała, że ​​utracę łaskę Pana? Kiedy o tym pomyślałem, poczułem, że moje serce słabnie, więc pośpiesznie padłem na kolana i pomodliłem się do Boga: „Boże Wszechmogący! Słowa brata Guana sprawiły, że poczułem pewną słabość. Boże! Czy to, co powiedział, jest prawdą, czy nie? Naprawdę nie wiem, co mam teraz robić…”. Gdy modliłem się do Boga, do domu wróciła moja żona i opowiedziałem jej o tym, co właśnie się wydarzyło. Usłyszawszy to, powiedziała nerwowo: „Czy on to naprawdę powiedział?”. Skinąłem głową, a moja żona powiedziała zmartwiona: „Jest ważnym przywódcą, który wierzy w Pana od wielu lat i jest dobrze zorientowany w Biblii. Nie sądzę, żeby kłamał. Jeśli naprawdę będzie tak, jak mówi, to cóż powinniśmy zrobić?”. Właśnie wtedy nagle pomyślałem o prawdzie trzech etapów dzieła Boga, o których opowiadały siostry Zhang i Mu: Boże dzieło zbawienia ludzkości jest podzielone na trzy etapy, ale wszystkie te etapy dzieła wykonuje jeden Bóg. Gdy o tym pomyślałem, nagle stało się to dla mnie jasne i powiedziałem do żony: „To, co powiedział brat Guan, nie wydaje się słuszne. Stwierdził, że przyjmując Boże dzieło w dniach ostatecznych, zbaczamy z drogi Pana i zdradzamy Pana Jezusa, ale słowa Boga Wszechmogącego, które czytaliśmy przez kilka ostatnich dni, są naprawdę głosem Boga, a Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Podążając za Bogiem Wszechmogącym, w rzeczywistości podążamy śladami Baranka. To my jesteśmy pannami mądrymi. Dlaczego Pan miałby nas karać?…”. Byliśmy w trakcie rozmowy na ten temat, kiedy przyszły siostry Zhang i Mu…

Moja żona opowiedziała siostrom o tym, co mówił brat Guan, kiedy przyszedł do naszego domu, a siostra Zhang zapytała mnie, co sądzę o całej tej sprawie. Powiedziałem więc siostrom o słabości, którą wcześniej odczułem, i o zrozumieniu, które właśnie osiągnąłem. Siostra Zhang uśmiechnęła się, mówiąc: „Bogu niech będą dzięki! Jest to bardzo czyste zrozumienie, które jest oświeceniem i przewodnictwem Boga!”. Moja żona zapytała zmieszana: „Skoro nie zbłądziliśmy, dlaczego brat Guan mówi te rzeczy? Jest ważnym przywódcą, który wierzy w Pana od wielu lat!”. Spojrzałem na moją żonę i powiedziałem: „On chce tylko, żebyśmy wrócili do naszego dawnego kościoła!”. Siostra Zhang powiedziała z uśmiechem: „W tej chwili widzimy wyłącznie ich zewnętrzny wygląd, ale nie zgłębiliśmy jeszcze istoty ich natury! Pan Jezus powiedział kiedyś: »Lecz biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Sami bowiem tam nie wchodzicie ani wchodzącym nie pozwalacie wejść« (Mt 23:13). »Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo jesteście podobni do grobów pobielanych, które z zewnątrz wydają się piękne, ale wewnątrz pełne są kości umarłych i wszelkiej nieczystości« (Mt 23:27). Sądząc po ich zewnętrznym wyglądzie, faryzeusze bardzo lojalnie służyli Bogu. W oczach ludzi byli oddanymi sługami Boga i najbardziej godnymi zaufania spośród wszystkich przywódców religijnych. Kiedy jednak Pan Jezus przyszedł, aby wykonać swoje dzieło, obnażona została sprzeciwiająca się Bogu natura faryzeuszy. To właśnie ci faryzeusze gorączkowo opierali się dziełu Pana Jezusa i potępiali je. Wymyślali rozmaite plotki i składali fałszywe świadectwa, by oszukać zwykłych ludzi. Powiedzieli, że Pan Jezus wypędzał demony mocą Belzebuba, księcia demonów. A kiedy Pan Jezus zmartwychwstał trzy dni po przybiciu do krzyża, przekupili żołnierzy, by rozpuszczali plotki o tym, że ciało Pana Jezusa zostało wykradzione przez Jego uczniów i tak dalej. Faryzeusze wymyślali rozmaite kłamstwa i stosowali wszystkie dostępne im sztuczki, aby uniemożliwić ludziom poszukiwanie i zgłębianie prawdziwej drogi. Ich celem było zakazanie dzieła Bożego, aby mogli na zawsze panować nad wybranym ludem Bożym. Chociaż z zewnątrz wyglądali na pobożnych, w gruncie rzeczy byli antychrystami, którzy nienawidzili prawdy i stali się wrogami Boga. Gdy Pan Jezus ich odsłonił i potępił, powiedział: »Węże, plemię żmijowe! Jakże będziecie mogli uniknąć potępienia ognia piekielnego?« (Mt 23:33). Zastanówmy się więc teraz: czy ci dzisiejsi przywódcy religijni czymkolwiek różnią się od faryzeuszy?”. Siostry poprosiły mnie, abym przeczytał fragment słów Boga Wszechmogącego: „Ci, którzy czytają Biblię w wielkich kościołach, codziennie recytują Biblię, ale żaden z nich nie rozumie celu Bożego dzieła. Ani jeden z nich nie jest w stanie poznać Boga, a ponadto ani jeden nie jest w zgodzie z sercem Bożym. Wszyscy są bezwartościowymi, nikczemnymi ludźmi, każdy z nich się wywyższa, by uczyć o Bogu. Chociaż ostentacyjnie posługują się imieniem Boga, to świadomie sprzeciwiają się Mu. Chociaż nazywają się wierzącymi w Boga, są to ci, którzy jedzą ciało i piją krew ludzką. Wszyscy tacy ludzie to diabły, które pożerają duszę człowieka, główne demony, które celowo stają na drodze tym, którzy starają się wejść na właściwą ścieżkę, i kłody pod nogami utrudniające wędrówkę tym, którzy szukają Boga. Przecież mają »mocne ciało«, więc skąd ich naśladowcy mają wiedzieć, że są antychrystami, którzy prowadzą człowieka przeciwko Bogu? Skąd mają wiedzieć, że są oni żywymi diabłami, które wyszukują dusze do pożarcia?” (Wszyscy ludzie, którzy nie znają Boga, są tymi, którzy sprzeciwiają się Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Siostry przedstawiły nam szczegółowe omówienie, analizując stosownie do tych słów Boga wszystkie działania przywódców religijnych oraz istotę ich natury, aż w końcu zdałem sobie sprawę, że uporczywie przeszkadzają oni i utrudniają nam wiarę w Boga Wszechmogącego, a nawet grożą nam i zastraszają nas nie po to, aby nas chronić, ale raczej po to, aby sami mogli panować nad wybranym ludem Bożym, abyśmy czcili ich i uwielbiali tak, jakby byli Bogiem. W rzeczywistości są oni tacy sami jak faryzeusze. Wszyscy są antychrystami, którzy nienawidzą prawdy i przeciwstawiają się Bogu. Bóg przyszedł, aby nas zbawić, ale oni obmyślają każdy możliwy sposób, aby powstrzymać nas od przyjęcia dzieła Bożego i czytania Bożych słów. Czyż tym samym nie zaciągają nas do piekła? Naprawdę są niezwykle nikczemni! Gdyby nie słowa Boga Wszechmogącego ujawniające istotę tego, jak ci ludzie opierają się Bogu i walczą z Bogiem o człowieka, prawie dałbym się nabrać na ich sztuczki, rujnując własną szansę na dostąpienie prawdziwego zbawienia. Właśnie wtedy moja żona powiedziała ze zdumieniem: „Okazuje się, że chcą wyrządzić nam krzywdę! Ci ludzie naprawdę nie zrezygnują, dopóki nie zaciągną nas do piekła! Nie będę już wierzyć w to, co mówią”.

Później siostra Mu przeczytała nam kolejny fragment słów Boga: „Na każdym etapie dzieła, jakiego Bóg dokonuje w ludziach, patrząc z zewnątrz wydaje się, że polega ono na interakcjach między ludźmi, jakby powstało dzięki człowieczym ustaleniom lub było wynikiem ludzkiej ingerencji. Jednakże za kulisami każdy etap dzieła i wszystko, co się dzieje, jest zakładem szatana z Bogiem i wymaga, aby ludzie trwali mocno przy świadectwie o Bogu. Jako przykład weźmy próbę, której poddany został Hiob: za kulisami szatan zakładał się z Bogiem, a to, co przydarzyło się Hiobowi, było efektem ludzkich czynów i ingerencji człowieka. Za każdym działaniem, które Bóg podejmuje w was, kryje się zakład szatana z Bogiem – za wszystkim kryje się toczona walka” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Następnie Siostra Zhang rozpoczęła omówienie: „Dzięki słowom Boga możemy zobaczyć, że cokolwiek się nam przydarzy, chociaż z zewnątrz może się wydawać, że spowodował to człowiek, w rzeczywistości jest tak, że to szatan zakłada się z Bogiem za kulisami. Jest tak, jak wtedy, gdy szatan kusił Hioba. Jego żona poprosiła go, by porzucił Jahwe, ale Hiob potrafił przejrzeć oszustwo szatana. Polegał na swojej wierze w Boga, trwał przy świadectwie o Nim i upomniał swoją żonę za to, że jest ignorantką i upartą kobietą. Doświadczenia Hioba uczą nas, że szatan zawsze będzie szaleńczo kusił i przeszkadzał każdemu, kogo Bóg chce zbawić. Szatan wykorzysta wszelkie dostępne mu sztuczki, aby takiego człowieka zaatakować, żeby porzucił Boga i zdradził Go, a ostatecznie utracił szansę na dostąpienie prawdziwego zbawienia. Ponieważ Szatan pragnie kontrolować i pożreć człowieka na zawsze, w ogóle nie chce, aby człowiek osiągnął Boże zbawienie”. Siostra Mu również wyjaśniła: „To prawda. Szatan raz za razem wykorzystuje przywódców kościoła do tego, aby nas atakować i zastraszać, żebyśmy wyparli się Boga, zdradzili Go i porzucili prawdziwą drogę. Jest to podstęp szatana. Musimy być w stanie wyraźnie zobaczyć tę walkę, która toczy się w świecie duchowym”. Po wysłuchaniu omówień tych dwóch sióstr zastanawiałem się przez chwilę, a potem powiedziałem: „Więc szatan zakłada się z Bogiem i poprzez to, co mówią przywódcy, atakuje nas tam, gdzie jesteśmy słabi, chcąc, abyśmy porzucili prawdziwą drogę i zostawili Boga z powodu naszej tchórzliwości! Szatan naprawdę jest perfidny!”. Następnie moja żona dodała: „Szatan jest tak odrażający! Gdybyśmy nie wysłuchali Bożych słów i waszych omówień, skąd moglibyśmy wiedzieć, że jest to jeden z jego podstępów?”. Powiedziałem z radością: „Teraz, gdy to wszystko rozumiemy, musimy polegać na Bogu, aby się wydostać z ciasnego okrążenia szatana, trwać przy świadectwie o Bogu i przynieść wstyd szatanowi naszymi praktycznymi działaniami!”. Siostra Zhang powiedziała wtedy radośnie: „Bracie, siostro, od dzisiaj spotykajmy się częściej, aby omawiać słowo Boga. Tylko w ten sposób możemy wyposażyć się w więcej prawdy, aby pewnego nieodległego dnia uzyskać pewność co do Bożego dzieła w dniach ostatecznych i położyć fundament prawdziwej drogi, a wówczas nie będą nas już zwodzić wszelkiego rodzaju plotki i bezczelne kłamstwa szatana”. Odpowiedziałem: „Świetnie! Byłoby wspaniale, gdybyście mogły częściej przychodzić i z nami rozmawiać”. Siostra Mu uśmiechnęła się i powiedziała: „Tak właśnie zrobimy”.

Kilka dni później wstałem z łóżka wcześnie rano. Wyjrzawszy przez okno zobaczyłem, że spadło dużo śniegu, i zacząłem nieświadomie zacierać ręce. Następnie założyłem wełnianą czapkę i bawełniane rękawiczki i wyszedłem na podwórko, by odgarnąć śnieg. Kiedy skończyłem, wróciłem do środka i otworzyłem drzwiczki pieca, aby rozpalić ogień, podczas gdy moja żona sprzątała dom. Właśnie wtedy wszedł starszy brat mojej żony z małżonką, która od razu powiedziała niespokojnym głosem: „Przywódca Wang i współpracownik Guan przyszli do was i długo z wami rozmawiali. Czemu ich nie posłuchaliście? Specjalnie poprosili nas, abyśmy dzisiaj was odwiedzili, aby jeszcze raz spróbować was przekonać. Przestańcie wierzyć w Błyskawicę ze Wschodu. To nasi przywódcy biorą odpowiedzialność za nasze życie!”. Gdy to usłyszałem, odparłem stanowczo: „Jeśli naprawdę biorą odpowiedzialność za nasze życie, powinni nas poprowadzić do tego, byśmy zgłębiali dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych i przyjęli powrót Pana!”. Moja żona dodała bez ogródek: „Nie robią tego dla naszego dobra. Boją się, że jeśli wszyscy uwierzymy w Boga Wszechmogącego, już nikt nie będzie ich słuchać.” Moją szwagierkę nieco zirytowały te słowa i powiedziała: „Jak możecie tak mówić? Nie prosili was o nic innego. Czyż nie chcą tylko tego, byście wrócili do kościoła? Posłuchajcie, czy myślicie, że mogłabym pragnąć waszej krzywdy, skoro nasze dwie rodziny są tak blisko?”. Brat mojej żony mówił dalej: „Pomyślcie o tym, jak traktowałem was przez lata. Czy wiecie, ile dla was zrobiliśmy? Czy naprawdę macie serce, żeby się teraz od nas odsuwać? Czy nie czujecie się winni?”. Słuchanie, jak oboje mówią te rzeczy, bardzo mnie zdenerwowało i pomyślałem: „Naprawdę bardzo nam pomogli, a teraz widzą, że jesteśmy zdecydowani podążać za Bogiem Wszechmogącym. Z pewnością czują się głęboko zranieni, ale cóż można zrobić? Mogą mnie prosić, abym porzucił prawdziwą drogę i zdradził Boga, ale nie ma możliwości, bym to zrobił, bo wiem, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Jeśli jednak będę upierał się przy wierze w Boga Wszechmogącego, co sobie o mnie pomyślą? Czy powiedzą, że jestem niewdzięczny?”. W tym momencie poczułem niepokój, jakby coś rozdzierało moje serce. W duchu modliłem się do Boga, prosząc Go, aby wskazał mi drogę. Nagle pomyślałem o tych słowach Boga: „We wszystkim, co przydarza się ludziom, Bóg oczekuje, że będą oni trwali mocno w świadectwie na Jego rzecz” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Potem przypomniałem sobie słowa, o których kilka dni wcześniej rozmawiały ze mną siostra Zhang i siostra Mu: wszystko, co się wam przydarza, wiąże się z walką toczoną w świecie duchowym, z tym, że szatan zakłada się z Bogiem. Myślałem: „Dzisiaj brat mojej żony i szwagierka próbowali wykorzystać nasze pokrewieństwo, aby namówić nas do zdradzenia Boga i powrotu do religii, ale to jedna ze sztuczek szatana. Gdybym miał zdradzić Boga, aby chronić swoje prywatne uczucia, byłoby to prawdziwym wyrazem niewdzięczności i pokazałoby, że brakuje mi sumienia. Jeśli nie chcę zawieść mojego szwagra, powinienem podzielić się z nimi Bożą ewangelią dni ostatecznych, aby i oni zyskali szansę na dostąpienie Bożego zbawienia. Tylko tak mogę im okazać należne współczucie”. Gdy o tym pomyślałem, moje serce nagle wypełniło się światłem i powiedziałem: „Bracie, szwagierko, wiem, że oboje byliście dla mnie dobrzy i właśnie z tego powodu muszę wam powiedzieć, że Bóg Wszechmogący naprawdę jest Panem Jezusem, który powrócił. Tylko postępując zgodnie z dziełem Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, będziemy w stanie dostąpić Bożego zbawienia! W przeciwnym razie wszystkie te lata naszej wiary w Pana będą na darmo i nic nie zyskamy! Proszę, pozwólcie, że przeczytam wam fragment Bożych słów, a po ich usłyszeniu przekonacie się, czy są one prawdą i czy są wypowiedziami Boga”. Wziąłem do ręki moją księgę Bożych słów i właśnie miałem zacząć z niej czytać, kiedy moja szwagierka nagle wstała i powiedziała niezadowolona: „Przyszliśmy tu dzisiaj, aby cię przekonać, ale ty nie tylko nie zmieniłeś zdania, ale nawet próbujesz głosić nam tę ewangelię. Nie będziemy cię słuchać”. Powiedziawszy to, złapała męża i wybiegła w gniewie.

Wyszedłem za nimi na podwórko, aż dotarłem do bramy, ale zobaczyłem, że byli już dość daleko. Czułem się bezradny i stałem, potrząsając głową. Właśnie wtedy zauważyłem, że pogoda się poprawiła i że na sosnę przed podwórkiem pada ciepłe, słoneczne światło. Śnieg zalegający na gałęziach zaczął topnieć, jakby właśnie w tym momencie drzewo zostało ochrzczone. Na tle pokrytej śniegiem ziemi, proste i wysokie drzewo zdawało się promienieć zielenią. Poczułem się bardzo szczęśliwy, jakbym, niczym ta sosna, doświadczył chrztu wiatru i śniegu i wyrósł karmiony światłem słońca. Wiedziałem, że to słowa Boga sprawiły, iż wydostałem się z tego ciasnego okrążenia i wytrwałem przy świadectwie o Nim. Dzięki niech będą Bogu Wszechmogącemu!

18. Słowo Boże pozwala mi uniknąć pułapek

Autorstwa Tian’ny, Hongkong

Gdy przeglądam artykuł słów Boga „Czy wiedziałeś? Bóg dokonał wśród ludzi wielkiej rzeczy” przypomina mi się doświadczenie sprzed dwóch lat, kiedy uwolniłam się z więzów plotek i powróciłam do Boga.

Moja rodzina i ja mieszkamy w Hongkongu. Mój teść i szwagier (młodszy brat mojego męża) wierzą w Pana Jezusa. Szwagier jest pastorem, więc bracia i siostry z kościoła często przychodzą do naszego domu z wizytą, by wspólnie się modlić i śpiewać hymny na chwałę Pana. W grudniu 2014 roku moja dobra przyjaciółka powiedziała mi, że ona również wierzy w Pana. Pod wpływem rodziny i przyjaciół zainteresowałam się wiarą. Niedługo potem spotkałam siostrę Peipei, która również należała do kościoła. Była wyluzowana i przyjazna. Ucieszyła się, gdy się dowiedziała, że niektórzy członkowie mojej rodziny i przyjaciele wierzą w Pana, i zaprosiła mnie do swojego domu, gdzie przedstawiła mnie siostrze Chen Hui. Podczas kilku spotkań siostra Chen podzieliła się ze mną prawdami o tym, że Bóg stworzył wszystko, o Jego zwierzchności nad wszystkim, a także o pochodzeniu szatana itp. To, co mi powiedziała, naprawdę mnie wciągnęło i sprawiło, że poczułam się wyjątkowo szczęśliwa. Bardzo lubiłam słuchać, jak ludzie opowiadają o swoich doświadczeniach i swoim rozumieniu wiary, i naprawdę chciałam dzielić się tym szczęściem z innymi. Pewnego dnia, nie mogąc się powstrzymać, zwierzyłam się rodzinie ze swego pragnienia, by stać się osobą wierzącą. Wiadomość szybko dotarła do mojego szwagra; zadzwonił i zapytał, dlaczego nagle uwierzyłam w Boga, a także powiedział: „Jest taki kościół zwany Błyskawicą ze Wschodu. Wszędzie niosą świadectwo o tym, że Pan Jezus już powrócił. Ukradli już wielu oddanych poszukujących z innych wyznań. Nie lekceważ tego; nie zadawaj się z nimi”. Następnie pytał mnie raz po raz, czy ludzie dzielący się ze mną ewangelią dali mi książkę i wielokrotnie nawoływał, żebym była szczególnie ostrożna w sprawach związanych z wiarą. Słowa szwagra krążyły mi po głowie, wywołując niepokój. Z jednej strony sprzeciwiał się on znalezieniu przeze mnie innego kościoła, ale z drugiej strony bardzo podobało mi się to, co siostra Chen miała do powiedzenia na temat wiary w Boga. Czułam, jakbym była między młotem a kowadłem, i nie miałam pojęcia, czy powinnam pozostawać w kontakcie z siostrą Chen.

Zaczęłam więc szukać w Internecie kazań pastorów, aby ich posłuchać. Znalazłam wiele informacji online na temat Błyskawicy ze Wschodu, ale nie przywiązywałam do nich dużej uwagi; byłam całkowicie skoncentrowana na znalezieniu dobrych kazań. Słuchałam i porównywałam wiele z nich, a ostatecznie nadal uznałam, że kazania siostry Chen były najlepsze, ponieważ przekazywała więcej na temat dawania świadectwa o Bogu, a słuchanie ich pozwoliło mi lepiej zrozumieć Boga. Po zastanowieniu postanowiłam nadal słuchać omówień siostry Chen. W następnych dniach opowiedziała mi historie o Mojżeszu, który wyprowadził Izraelitów z Egiptu, o Abrahamie składającym ofiarę z Izaaka, o Jezusie ukrzyżowanym za ludzkość, o doświadczeniach Piotra, o wskrzeszeniu Łazarza i uwielbieniu Boga, i inne. Te wspaniałe biblijne historie były dla mnie naprawdę fascynujące i dały mi głębsze zrozumienie dzieła, które Bóg wykonał. Po każdym spotkaniu z niecierpliwością czekałam na następne.

Miesiąc później podczas spotkania siostra Chen przeczytała mi pewne wersety biblijne i fragment słów Boga Wszechmogącego. W Biblii jest napisane: „A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Jak bowiem za tych dni przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do tego dnia, w którym Noe wszedł do arki; I nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i zabrał wszystkich – tak będzie i z przyjściem Syna Człowieczego” (Mt 24:37-39). Bóg Wszechmogący mówi: „Wróć do czasów arki Noego: ludzie byli wówczas głęboko zdeprawowani, oddalili się od Bożego błogosławieństwa, Bóg nie troszczył się już o nich i utracili prawo do wszelkich Jego obietnic. Pogrążyli się w ciemności, pozbawieni Bożego światła. Dlatego stali się rozwiąźli z natury, odeszli od siebie samych ku ohydnemu zdeprawowaniu. Ludzie ci nie mogli już więcej otrzymywać obietnic od Boga; nie byli w stanie ujrzeć Jego twarzy ani usłyszeć Bożego głosu, ponieważ Go opuścili, odrzucili wszystko, czym ich obdarzył i zapomnieli Jego nauki. Ich serca oddalały się od Niego coraz bardziej, aż ulegli zdemoralizowaniu ponad wszelką miarę i człowieczeństwo, stając się coraz bardziej zdeprawowani. Dlatego bardziej niż kiedykolwiek zbliżyli się ku śmierci i dosięgły ich Boży gniew i kara. Tylko Noe czcił Boga i wystrzegał się zła, dlatego był zdolny usłyszeć Jego głos i polecenia. Zbudował arkę zgodnie z Bożym nakazem i zgromadził na niej wszystkie gatunki żywych stworzeń. W ten sposób, gdy wszystko było już przygotowane, Bóg zesłał na świat zagładę. Tylko Noe i siedmiu członków jego rodziny przeżyli kataklizm, jako że Noe czcił Jahwe i wystrzegał się zła.

„Następnie przyjrzyj się obecnym czasom: tak prawi ludzie jak Noe, którzy byli w stanie czcić Boga i wystrzegać się zła, już nie żyją. Jednak Bóg wciąż pozostaje łaskawy dla tej ludzkości i rozgrzesza ją w czasie tego ostatniego okresu. Bóg zabiega o tych, którzy tęsknią do Jego obecności. Poszukuje tych, którzy są zdolni usłyszeć Jego głos, nie zapomnieli o Bożych poleceniach i ofiarowują Bogu swe serce i ciało. Bóg zabiega o tych, którzy są Mu posłuszni jak dzieci i nie opierają się” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Siostra Chen powiedziała w swoim omówieniu: „Ludzie za czasów Noego »jedli i pili, żenili się i oddawali za żonę«; byli rozwiąźli i zepsuci i nie słuchali słowa Bożego ani nie wielbili Boga. Zamiast tego czcili bożków i byli skrajnie grzeszni. Aby zbawić ludzi tamtych czasów, Bóg wezwał Noego, by zbudował arkę i powiedział ludziom, że Bóg zniszczy świat, zsyłając potop. Ale nawet po tym, jak Noe głosił to przez ponad sto lat, nikt nie uwierzył słowom Boga i nikt nie okazywał przed Nim skruchy. Tak więc Bóg zesłał wielki potop, aby zniszczyć ludzi tamtego wieku. Ludzie dni ostatecznych są jeszcze bardziej skażeni niż ludzie w czasach Noego. Całe społeczeństwo jest moralnym bankrutem i stacza się niżej z każdym dniem. Wskaźnik rozwodów pozostaje wysoki, przestępczość jest na porządku dziennym, a pornografia, hazard i narkotyki niszczą ludzkie dusze. Ludzie stają się coraz bardziej przebiegli, chciwi, źli, złośliwi i samolubni. Nikt nie dba o sumienie lub bycie dobrą, uczciwą osobą, ale wszyscy przywiązują wagę tylko do jedzenia, picia, zabawy i wymiany władzy na seks lub seksu za władzę. Ludzie mają dość prawdy i wywyższają zło. Zachłannie pożądają radości grzechu i już dawno osiągnęli punkt, w którym zasługują na zniszczenie przez Boga. Wszystkie te znaki wskazują, że nadeszły dni ostateczne. Teraz Pan Jezus powrócił i Jego drugie wcielenie żyje na świecie. Wypowiedział wszystkie prawdy dotyczące obmywania i zbawienia ludzkości. Przybył, aby nas całkowicie zbawić, mimo że jesteśmy tak zepsutymi ludźmi. Boża miłość i współczucie dla ludzkości są tak wielkie!”. Usłyszawszy te słowa siostry, poczułam ekscytację i pomyślałam sobie: „Wszyscy jesteśmy dogłębnie złymi ludźmi i dawno temu powinniśmy zostać zniszczeni przez Boga. Tylko dzięki Bożemu miłosierdziu mamy szczęście wejść do domu Bożego, przeczytać słowa wypowiedziane przez Boga i mieć szansę poznać Boga. Cóż za wielkie błogosławieństwo!”. Wielokrotnie dziękowałam Bogu za to, że mnie prowadził i że pozwolił mi zbliżyć się do dzieła Boga w dniach ostatecznych i zyskać możliwość zbawienia. Gdy miałam już wyjść, siostra dała mi księgę Bożych słów. Trzymałam książkę w obu rękach i byłam tak poruszona, że zaczęłam płakać. Postanowiłam podążać za Bogiem najlepiej, jak potrafię.

Włączając któregoś dnia komputer, natrafiłam na stronę internetową, która wspominała o Błyskawicy ze Wschodu. Kierując się ciekawością, kliknęłam link i zobaczyłam negatywną propagandę na temat Błyskawicy ze Wschodu ze strony rządu KPCh i społeczności religijnej. Kiedy zdałam sobie sprawę, że „Błyskawica ze Wschodu” wspomniana na stronie internetowej odnosiła się do dzieła Boga Wszechmogącego z dni ostatecznych, o którym mówiła mi siostra Chen, byłam oszołomiona i poczułam się wytrącona z równowagi. Czy to możliwe, że pobłądziłam w swojej wierze? Co powinnam zrobić? Przypomniałam sobie jednak, że za każdym razem, gdy kontaktowałam się z siostrą Chen i pozostałymi, wszyscy byli dla mnie niezwykle życzliwi, całkiem wbrew tym informacjom w Internecie. Przypomniałam sobie moment, kiedy po raz pierwszy zaczęłam czytać słowo Boże i dotknęła mnie Boża miłość – słowa te posiadały autorytet i moc, więc jak mogą nie być wyrazem i głosem Boga? Potem wyjęłam księgę słów Boga z zamiarem jej przeczytania, ale nie potrafiłam odzyskać tego wzruszenia, które wcześniej czułam – Bóg ukrył przede mną swoje oblicze. Widziałam tylko czarne słowa na białym papierze. Wszystkie negatywne doniesienia propagandowe, które widziałam w Internecie, przemykały mi przez głowę jeden po drugim. Odchodziłam od zmysłów. Zastanawiałam się: „Czy powinnam w to wierzyć, czy nie? Czy Błyskawica ze Wschodu to dzieło Boga? A co jeśli Błyskawica ze Wschodu to naprawdę Jego dzieło? Jeśli nie będę praktykować tej wiary, czy po prostu nie stracę szansy na poznanie Boga i zbawienie? Ale jeśli ta wiara jest fałszywa, a ja na ślepo za nią podążę, czy nie będzie to znaczyć, że zostałam oszukana? Czy powinnam się temu bliżej przyjrzeć, czy nie?”. Te pytania mnie niepokoiły, a nawet sprawiały, że nie byłam w nastroju do pracy. Naprawdę chciałam porozmawiać o tym z rodziną i poprosić ich o radę, ale przypomniałam sobie, jak mój szwagier ciągle nawoływał mnie, abym zachowała ostrożność i nie szukała innych kościołów. Gdyby moja wiara naprawdę była błędna, czy nie napieraliby na mnie jeszcze mocniej? Odrzuciłam więc pomysł przedyskutowania tego z rodziną, mimo że mój stan psychiczny sięgał dna. Czułam ogromny ból emocjonalny i byłam naprawdę zagubiona. Byłam ogromnie daleko od radości i spokoju, które odczuwałam kilka dni wcześniej, rozmawiając z siostrami.

Nie mając dokąd się zwrócić, próbowałam się modlić i szukać Boga, powierzyć Mu każdą trudność i niepewność mego serca i błagać o Jego oświecenie. Po modlitwie nagle przyszło mi do głowy coś, co kiedyś powiedziała mi siostra Chen: król Herod bał się stracić tron, więc kiedy urodził się Pan Jezus, król rozkazał zabić wszystkich chłopców poniżej wieku dwóch lat w całym mieście. Kiedy Pan Jezus głosił swoją naukę, przywódcy wiary żydowskiej wściekle sprzeciwiali się Mu i potępiali Go, obawiając się, że wierzący pójdą za Panem Jezusem, a oni stracą swój status. Wiedzieli dobrze, że żaden zwykły człowiek nie mógł dokonać cudów, które uczynił Pan Jezus, ale celowo oczerniali Go, mówiąc, że wypędza demony z pomocą Belzebuba. Oskarżyli też Pana Jezusa o bluźnierstwo. W końcu we współpracy z władzami rzymskimi ukrzyżowali Pana Jezusa. A dzisiaj szaleńcze akty potępienia Boga Wszechmogącego przez rząd KPCh i wspólnotę religijną są dokładnie takie same, jak popełniane przez władze rzymskie i przywódców judaizmu w Wieku Łaski przeciwko Panu Jezusowi. Prawdziwa droga była tłumiona od czasów starożytnych. Za każdym razem, gdy Bóg przychodzi, aby dokonać dzieła, cierpi prześladowania ze strony świata religijnego, a także ze strony władzy. Jednak nikt nie może stanąć na przeszkodzie Bożemu dziełu. Ostatecznie Pan Jezus ukończył dzieło ukrzyżowania i zbawienia ludzkości, a Jego ewangelia rozprzestrzeniła się na cały świat. A dzisiaj chiński rząd i wspólnota religijna sfabrykowały w Internecie tyle plotek, które potępiają Boga Wszechmogącego i Jego dzieło, a jednak Jego ewangelia królestwa wciąż szybko się rozprzestrzenia. Gdyby to nie było dzieło Boga, czyż nie zostałoby wymazane przez chiński rząd dawno temu? Wtedy przyszło mi do głowy, że za każdym razem, gdy spotykałam się z siostrą Chen i innymi, wszyscy byli wobec mnie naprawdę szczerzy, a wszystkie ich omówienia wywyższały Boga i niosły świadectwo o Bogu. Nigdy nie rozmawiali o sprawach świata ani o rzeczach, które nie przynosiły korzyści w życiu ludzi. Wszystko to zapewniło mi pozytywne wskazówki i pomoc. Zanim się zorientowałam, wątpliwości w moim sercu rozwiały się nieco, więc ponownie modliłam się do Boga z poszukującym sercem: „Boże! Jeśli to naprawdę Ty powróciłeś, proszę prowadź mnie, abym poznała Twoje dzieło i powróciła przed Twoje oblicze”. Jak można się było spodziewać, Bóg wysłuchał mojej modlitwy.

Kierowana przez Ducha Świętego otwarłam księgę z Bożymi słowami „Słowo ukazuje się w ciele” i natrafiłam na artykuł „Czy wiedziałeś? Bóg dokonał wśród ludzi wielkiej rzeczy”, w którym Bóg Wszechmogący mówił: „Powinieneś wiedzieć, że bez istnienia tego ciała cały rodzaj ludzki stawiłby czoła nieszczęściu, które przyszłoby w sposób nieunikniony, co więcej trudne okazałoby się umknięcie przed ostrzejszą Bożą karą przeznaczoną dla rodzaju ludzkiego w dniach ostatecznych. Bez narodzin tego zwykłego ciała wszyscy znaleźlibyście się w stanie, w którym ani życie, ani śmierć nie mogłyby do was przyjść bez względu na to, jak bardzo chcielibyście je znaleźć. Bez istnienia tego ciała, nie bylibyście dziś w stanie przyjąć prawdy i przyjść przed Boży tron. Zostalibyście raczej ukarani z powodu waszych ciężkich grzechów. Czy wiecie? Gdyby Bóg nie wrócił do ciała, nikt nie miałby szansy na zbawienie. I gdyby nie powrót do tego ciała, Bóg już dawno zakończyłby dawne czasy. Skoro tak, to czy ciągle możecie odrzucać drugie wcielenie Boga? Skoro możecie czerpać olbrzymie korzyści z tego zwykłego człowieka, dlaczego nie przyjmiecie Go ochoczo?” „Dzieło Boże to coś, czego nie możesz zrozumieć. Jeśli ani nie możesz pojąć, czy decyzja, którą powziąłeś, jest słuszna, ani nie wiesz, czy dzieło Boże może odnieść sukces, to czemu nie wykorzystasz szansy i nie sprawdzisz, czy ten zwykły człowiek nie będzie ci wielką pomocą, a także czy Bóg nie wykonał wielkiej pracy”. Bogu niech będą dzięki! Po przeczytaniu słów Bożych poczułam się znacznie spokojniejsza – były absolutnie prawdziwe! Zdałam sobie sprawę, że skoro nie byłam zaznajomiona z Bożym dziełem i nie mogłam w pełni zrozumieć tego wszystkiego, co czytałam w Internecie, dlaczego nie miałabym spróbować szczęścia? Dlaczego nie miałabym pójść dalej w moich poszukiwaniach, aż dojdę do jakichś wniosków? Jeśli naprawdę jest to pojawienie się Boga i Jego dzieło, a ja je odrzucę, to czyż nie jest to odrzucenie Boga? Czyż nie żałowałabym tego przez całe życie? Postanowiłam udać się następnego dnia do siostry Chen i kontynuować moje poszukiwania i badania.

Kiedy zobaczyłam siostrę Chen, podzieliłam się z nią moimi doświadczeniami z ostatnich kilku dni i zapytałam, o co naprawdę chodzi z Błyskawicą ze Wschodu. Przeczytała mi dwa fragmenty słów Bożych: „Kiedy wszyscy ludzie zwracają uwagę, kiedy wszystko jest odnawiane i odradzane, kiedy każdy człowiek bez skrupułów poddaje się Bogu i jest gotów wziąć na swoje barki wielką odpowiedzialność za boski ciężar – to właśnie wtedy powstaje Błyskawica ze Wschodu i oświetla wszystko ze wschodu na zachód, przerażając całą ziemię nadejściem tego światła, i w tym momencie Bóg ponownie rozpoczyna swoje nowe życie. (…) Oznacza to, że na wschodzie świata, gdzie zaczyna się świadectwo o samym Bogu, gdzie rozpoczyna On swoje dzieło, gdzie boskość obejmuje suwerenną władzę na ziemi, pojawia się świecący słup błyskawicy ze wschodu, której rozbłysk od zawsze obejmował cały wszechświat. Gdy kraje na ziemi stają się królestwem Chrystusa, wtedy cały wszechświat jest iluminowany. Teraz jest czas, gdy ze wschodu powstaje błyskawica: wcielony Bóg rozpoczyna dzieło, a ponadto mówi bezpośrednio w boskości. Można powiedzieć, że kiedy Bóg zaczyna mówić na ziemi, wtedy pojawia się błyskawica ze wschodu. Dokładniej mówiąc, gdy żywa woda wypływa z tronu – kiedy zaczynają się wypowiedzi z tronu – to właśnie wtedy formalnie zaczynają się wypowiedzi siedmiu Duchów” (Interpretacje tajemnic „Słowa Bożego dla całego wszechświata”, rozdz. 12, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Dopiero, gdy światło Wschodu stopniowo zajaśnieje białym blaskiem, ciemność na ziemi zacznie się zmieniać w światło, i dopiero wtedy człowiek odkryje, że dawno temu wyszedłem z Izraela i wzrastam na nowo na Wschodzie. Zstąpiwszy niegdyś do Izraela i opuściwszy go potem, nie mogę narodzić się ponownie w Izraelu, ponieważ Moje dzieło wskazuje drogę całemu wszechświatowi i, co więcej, błyskawica jaśnieje prosto ze Wschodu na Zachód. Z tego powodu zstąpiłem na Wschodzie i przyniosłem Kanaan ludziom Wschodu. Pragnę przyprowadzić ludzi z całej ziemi do ziemi Kanaan i dlatego nadal głoszę wypowiedzi w ziemi Kanaan, aby kontrolować cały wszechświat. W tej chwili nie ma światła na całej ziemi, z wyjątkiem ziemi Kanaan, a wszyscy ludzie narażeni są na zimno i głód. Oddałem Moją chwałę Izraelowi, a następnie mu ją odebrałem, a potem przywiodłem na Wschód Izraelitów i całą ludzkość. Przywiodłem ich wszystkich do światła, aby mogli się z nim ponownie zjednoczyć i być z nim w kontakcie, i by nie musieli już go szukać. Wszystkim, którzy szukają, pozwolę ponownie ujrzeć światło i chwałę, jaką miałem w Izraelu; pozwolę im zrozumieć, że dawno temu zstąpiłem na białym obłoku pomiędzy ludzkość, pozwolę ludziom ujrzeć niezliczone białe obłoki oraz obfite kiście owoców i, co więcej, pozwolę im oglądać Jahwe, Boga Izraela. Pozwolę im spojrzeć na Pana Żydów, wyczekiwanego Mesjasza i na pełne ukazanie się Mnie, który przez wszystkie wieki byłem prześladowany przez królów. Będę pracował nad całym wszechświatem i dokonam wielkiego dzieła, objawiając człowiekowi całą Moją chwałę i wszystkie Moje uczynki w dniach ostatecznych. Ukażę Moje chwalebne oblicze w całej jego pełni tym, którzy czekali na Mnie całymi latami, tym, którzy pragnęli, abym przyszedł na białym obłoku, Izraelowi, który pragnął, bym ukazał się ponownie, i całej ludzkości, która Mnie prześladuje, tak, aby wszyscy wiedzieli, że dawno temu zabrałem chwałę Moją i przywiodłem ją na Wschód, aby nie była już w Judei. Jako że nadeszły już dni ostateczne!” (Obwieszczenie siedmiu gromów – proroctwo, że ewangelia królestwa rozpowszechni się po całym wszechświecie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Następnie podzieliła się tym omówieniem: „Ze słów Bożych wynika, że Boże dzieło i słowa w dniach ostatecznych są błyskawicą nadchodzącą ze Wschodu. »Błyskawica« odnosi się do światła, a »światło» odnosi się do słów Bożych; oznacza to, że powrót Boga w dniach ostatecznych to Jego wcielenie jako Syna Człowieczego, który pojawia się i pracuje najpierw na Wschodzie, w Chinach, wypowiadając słowa i tworząc grupę zwycięzców. A potem Jego ewangelia z dni ostatecznych szybko rozprzestrzenia się na Zachód, aby wszyscy ludzie na całym świecie mogli otrzymać Boże zbawienie dni ostatecznych. W ten sposób spełniają się słowa Ewangelii Mateusza 24:27: »Jak bowiem błyskawica pojawia się na wschodzie i jest widoczna aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego«. Ponadto czas dzieła Boga w dniach ostatecznych jest krótki i biegnie szybko, jak błyskawica. W ciągu zaledwie dwóch dekad Boża ewangelia królestwa rozprzestrzeniła się już w całych Chinach kontynentalnych i szerzy się na kraje całego świata. Błyskawica ze Wschodu jest słowem i dziełem Boga dni ostatecznych, prawdą wyrażoną przez Boga. Bóg Wszechmogący jest Synem Człowieczym, który ukazuje się człowiekowi w dniach ostatecznych, jak prorokuje Biblia. W dniach ostatecznych wykonuje nowe dzieło. Wszyscy, którzy nie przyjmą dzieła Bożego w dniach ostatecznych, zostaną wyeliminowani przez dzieło Ducha Świętego”. Dopiero kiedy to usłyszałam, zdałam sobie sprawę, że Błyskawica ze Wschodu odnosi się do dzieła Bożego, do prawdy wyrażonej przez Boga, i jest pojawieniem się Boga w dniach ostatecznych! Bóg najpierw pojawił się i zaczął działać w Chinach, ateistycznej potędze politycznej. Najpierw podbił i udoskonalił grupę ludzi w Chinach, czyniąc z nich zwycięzców, a następnie rozszerzył ją na Zachód, a nawet na cały świat, aby wybrany przez Boga lud ze wszystkich narodów i wszystkich miejsc mógł zaakceptować dzieło Boże dni ostatecznych i osiągnąć obmycie i zbawienie, w pełni realizując obejmujący sześć tysięcy lat Boży plan zarządzania. Czy to nie jest przejaw Jego mądrości? Gdyby sam Bóg nie wypowiedział słów, aby ujawnić te tajemnice, nigdy bym tego nie zrozumiała!

Siostra Chen kontynuowała swoje omówienie: „Jednak w obliczu pojawienia się i dzieła Boga przywódcy wszystkich wyznań nie tylko nie szukali i nie badali go, ale szaleńczo potępili Boga, oparli Mu się i bluźnili przeciw Niemu. Otwarcie rozpowszechniają pogłoski oczerniające Kościół Boga Wszechmogącego i ręka w rękę z ateistycznym rządem KPCh wywierają histeryczne naciski, aresztują i prześladują tych, którzy podążają za Bogiem Wszechmogącym. Próbują w ten sposób powstrzymać rozprzestrzenianie się ewangelii królestwa Boga Wszechmogącego, zniszczyć Boże dzieło w dniach ostatecznych i powstrzymać wierzących przed powrotem do Boga Wszechmogącego. Podobnie jak władze rzymskie i przywódcy żydowscy, którzy stawiali opór Panu Jezusowi, potępiali Go i ukrzyżowali, wszyscy są szatańskimi diabłami, którzy nienawidzą prawdy, nienawidzą Boga i są Jego wrogami. Wiedzą, że słowa wypowiedziane przez Boga Wszechmogącego są prawdą oraz posiadają autorytet i moc. Gdy słowa te rozpowszechnią się na całym świecie, wszyscy, którzy kochają prawdę i pragną pojawienia się Boga, zwrócą się do Boga Wszechmogącego i będą Go czcić. Wtedy nikt nie będzie już szedł za nimi. Dlatego teraz, gdy Bóg po raz kolejny wcielił się, aby zbawić ludzkość, ateistyczny rząd KPCh i diabelskie siły społeczności religijnej desperacko próbują zablokować i zniszczyć dzieło Boga. Używają wszelkiego rodzaju nikczemnych środków i metod, aby wiązać i oszukiwać ludzi, aby powstrzymać ich przed szukaniem i badaniem prawdziwej drogi. Tak jak ty nabrałaś wątpliwości co do dzieła Boga po obejrzeniu tych plotek w Internecie – celem szatana jest skłonienie nas wszystkich do zwątpienia w Boga. Chce on, abyśmy zaparli się Boga i zdradzili Go, utracili Jego zbawienie i powrócili do jego domeny, aby osiągnął swój nikczemny cel, jakim jest permanentne kontrolowanie i krzywdzenie ludzi. Jak ujawniają słowa Boga: »Bóg działa, Bóg troszczy się o człowieka, patrzy na niego, a szatan śledzi Jego każdy krok. Komukolwiek Bóg sprzyja, na tego szatan również patrzy, uważnie go obserwując. Jeżeli Bóg chce pozyskać tego człowieka, szatan zrobi wszystko, co w jego mocy, aby przeszkodzić Bogu, posługując się różnymi niegodziwymi metodami, aby kusić, nękać i niszczyć dzieło Boga, aby osiągnąć swój ukryty cel. Jaki jest jego cel? Chce on, aby Bóg nikogo nie miał; chce odciągnąć wszystkich tych, których Bóg chce pozyskać, chce ich zająć, kontrolować, przejąć władzę nad nimi, aby jego czcili i popełnili złe uczynki u jego boku. Czyż nie jest to zbrodniczy motyw szatana?« (Sam Bóg, Jedyny IV, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Powinniśmy przejrzeć oszustwo szatana zgodnie ze słowami Boga; powinniśmy wyraźnie zobaczyć złą istotę szatana jako wroga Boga, jako tego, który uniemożliwia ludziom powrót do Boga. Powinniśmy przejrzeć jego złowrogi zamiar posiadania i pożerania ludzi w całości, abyśmy nie przegapili szansy na zbawienie przez Boga”. Czytając słowa Boże i słuchając wyjaśnień siostry, naprawdę zrozumiałam, że źródłem tych wszystkich internetowych plotek jest szatan. Zobaczyłam, że są to sidła i pułapki, które szatan zastawił, aby utrudniać ludziom badanie prawdziwej drogi i powrót do Boga. Gdybym nie miała w nich rozeznania, szatan wziąłby mnie do niewoli. Wyjaśnienia siostry dały mi prawdziwe zrozumienie Błyskawicy ze Wschodu oraz tego, że jest to pojawienie się i dzieło Boga. Posiadam teraz rozeznanie odnośnie do nikczemnych środków, które szatańskie złe siły rządu KPCh i wspólnoty religijnej wykorzystują do ataku na Boga. Zobaczyłam także, że prawdziwa droga była tłumiona od czasów starożytnych. Co zaskakujące, zakłócenia szatana pozwoliły mi lepiej zrozumieć dzieło Boga, a także pozwoliły mi uzyskać prawdziwe rozeznanie szatana i odrzucić go. Mądrość Boga jest rzeczywiście realizowana w oparciu o taktykę szatana. Bogu niech będą dzięki!

Po powrocie do domu zaczęłam oglądać w Internecie filmy Kościoła Boga Wszechmogącego. Obejrzałam serię dziesięciu chóralnych filmów jeden po drugim, a także niektóre recytacje słów Boga i kilka filmów ewangelizacyjnych. Wszystko, co przekazywały te filmy i nagrania, było całą prawdą, a niosły one świadectwo o pojawieniu się Boga i o Jego dziele dni ostatecznych. Pozwoliły mi zobaczyć autentyczność i piękno Boga oraz zdobyć pewną wiedzę na temat sprawiedliwego usposobienia Boga. To, że zdałam sobie sprawę, iż słowa wypowiedziane przez Boga Wszechmogącego są prawdą i że naprawdę mogą one zmienić, obmyć i zbawić ludzi, pozwoliło mi znaleźć drogę do królestwa niebieskiego – dało mi to nadzieję na zbawienie. Kiedy mój szwagier dowiedział się później, że zaakceptowałam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, pojawiał się wiele razy, aby mnie niepokoić, a nawet zgromadził ludzi z kościoła, aby też to robili. Powtarzał też wiele negatywnych informacji z Internetu, próbując mnie zdezorientować i skłonić do porzucenia wiary w Boga Wszechmogącego. Byłam już jednak całkowicie pewna dzieła Boga Wszechmogącego i te plotki nie miały na mnie wpływu. Patrząc wstecz, widzę, że to rzeczywiście Boże przewodnictwo pozwoliło mi zrozumieć niektóre prawdy; krok po kroku wyrwałam się z kajdan i więzów plotek i ustanowiłam fundament prawdziwej drogi. Bogu niech będą dzięki za Jego zbawienie i ochronę dla mnie oraz za wprowadzenie mnie do domu Bożego!

19. „Gołąb pocztowy” przynosi przełomowe wieści

Autorstwa Su Jie, Chiny

Pewnego dnia w 1999 roku po zakończeniu spotkania pastor podszedł do mnie i powiedział: „Su Jie, mam tu list do ciebie”. Gdy tylko go zobaczyłam, wiedziałam, że wysłano go z kościoła, który założyłam w Szantungu. Wzięłam list i w drodze do domu zastanawiałam się: „List jest bardzo gruby, czy to możliwe, że napotkali jakieś trudności?”.

Nie mogłam się doczekać, aby otworzyć list po powrocie do domu. Przeczytałam w nim: „Siostro Su, niech pokój będzie z Tobą w Panu! Piszę, aby przekazać Ci niesamowite wieści: powrócił Pan Jezus, nasz Zbawiciel, do którego tęskniliśmy dniem i nocą. Powrócił już w ciele i wykonuje etap osądzania i obmywania ludzi poprzez swoje słowa w Chinach; zakończył Wiek Łaski i rozpoczął Wiek Królestwa. (…) Mam nadzieję, że zaakceptujesz nowe dzieło Boga i dotrzymasz Mu kroku. Za żadne skarby nie przegap tej szansy na Boże zbawienie dni ostatecznych”. Kiedy doczytałam do tego miejsca, doznałam szoku: wcale nie napotkali żadnych trudności, ale wierzyli we Błyskawicę ze Wschodu! Chciałam wiedzieć, kto napisał ten list, więc szybko zajrzałam na ostatnią stronę. Okazało się, że napisał go brat Meng, a na końcu widniały też podpisy wszystkich pozostałych braci i sióstr w kościele. Po przeczytaniu całego listu byłam oszołomiona. Przez chwilę wpatrywałam się w niego beznamiętnie, a gdy doszłam do siebie, pomyślałam: „Błyskawica ze Wschodu niesie świadectwo o tym, że Pan powrócił. Skradli już wiele dobrych owiec, a nawet przeciągnęli na swoją stronę przywódców z różnych wyznań. Nigdy nie przypuszczałam, że brat Meng z kościoła w Szantungu również uwierzy w Błyskawicę ze Wschodu. Wszyscy bracia i siostry z tego kościoła zostali skradzeni przez Błyskawicę ze Wschodu – co można zrobić?”. Kiedy ta myśl przyszła mi do głowy, poczułam, że koniecznie trzeba coś zrobić, ale podróż do Szantungu była zbyt długa, a praca trzymała mnie na miejscu. Nie mogłam pojechać od razu. W swojej bezradności mogłam tylko płakać i modlić się do Pana: „Panie! Ci bracia i siostry wierzyli w Ciebie od niedawna i nie mają jeszcze stabilnego fundamentu. Proszę, czuwaj nad nimi…”.

Potem, przeczesawszy Biblię, zabrałam się za pisanie pierwszego listu do nich. W liście przekazałam: „Bracia i siostry, w Jezusie Chrystusie z szacunkiem radzę Wam zachować ostrożność. Paweł powiedział: »Dziwię się, że tak szybko dajecie się odwieść od tego, który was powołał ku łasce Chrystusa, do innej ewangelii; Która nie jest inną; są tylko pewni ludzie, którzy was niepokoją i chcą wypaczyć ewangelię Chrystusa. Lecz choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam ewangelię inną od tej, którą wam głosiliśmy, niech będzie przeklęty. Jak powiedzieliśmy przedtem, tak i teraz znowu mówię: Gdyby wam ktoś głosił ewangelię inną od tej, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty« (Ga 1:6-9). Bracia i siostry, doprowadzenie Was przed oblicze Pana nie było łatwym zadaniem; jak mogliście tak szybko Go zdradzić? Wasza postawa jest bardzo niedojrzała – nie dawajcie posłuchu innym drogom w tak nonszalancki sposób! Musicie słuchać mnie, ponieważ to, czym z wami się podzieliłam, jest prawdziwą drogą. Tylko Pan Jezus Chrystus jest naszym Zbawicielem. Musicie zachować to na zawsze...” Dopiero kiedy skończyłam pisać i spojrzałam na ośmiostronicowy list, odzyskalam spokój. Pomyślałam sobie: napisałam wszystko, co trzeba, zapoznałam się ze wszystkimi fragmentami, które były potrzebne, i napisałam wszystkie słowa rady i zachęty, które powinnam. Wierzę, że kiedy to przeczytają, z pewnością odpowiedzą, uznając swój błąd.

Dwa tygodnie później otrzymałam odpowiedź: „Siostro Su, nie możemy nie mówić o wszystkim, co widzieliśmy i słyszeliśmy, ponieważ Bóg Wszechmogący, w którego wierzymy, jest powracającym Panem Jezusem. Przestrzegamy prawdziwej drogi i idziemy do przodu; ani trochę nie zdradziliśmy Boga, ale podążamy śladami Pana. Wspomniałaś te słowa Pawła: »Dziwię się, że tak szybko dajecie się odwieść od tego, który was powołał ku łasce Chrystusa, do innej ewangelii; Która nie jest inną; są tylko pewni ludzie, którzy was niepokoją i chcą wypaczyć ewangelię Chrystusa« (Ga 1:6-7). To, co powiedział Paweł, ma swoje tło. Musimy tylko przestudiować Biblię, aby wiedzieć, że »inna ewangelia«, o której mówił Paweł, odnosi się do faryzeuszy, którzy prosili ludzi o przestrzeganie prawa Jahwe; nie odnosiła się do ludzi w dniach ostatecznych, głoszących ewangelię królestwa i niosących świadectwo o tym, że Pan powrócił w ciele i wykonuje swe dzieło osądzania, rozpoczynające się od domu Bożego. Kiedy Paweł napisał ten list do kościołów galackich, nikt w ogóle nie głosił ewangelii królestwa Bożego. Dlatego »inna ewangelia«, o której mówił Paweł, nie odnosi się do powrotu Pana i wykonywania w dniach ostatecznych dzieła osądzania, rozpoczynającego się od domu Bożego. Ten etap dzieła sądu, który powracający Pan teraz wykonuje, wypełnia następujące proroctwo z Księgi Objawienia: »I zobaczyłem innego anioła lecącego środkiem nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi, wszystkim narodom, plemionom, językom i ludom; Mówiącego donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, bo przyszła godzina jego sądu« (Obj 14:6-7). Tutaj »ewangelia wieczna« odnosi się do ewangelii królestwa. Co więcej, to ostateczne zbawienie zostało dawno temu objawione przez Ducha Świętego uczniom Pana Jezusa. Jak powiedział Piotr: »Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego« (1P 4:17). »Którzy jesteście strzeżeni mocą Boga przez wiarę ku zbawieniu, przygotowanemu do objawienia się w czasie ostatecznym« (1P 1:5). Siostro Su, czyż powrót Pana nie jest tym, czego pragniemy jako wierzący? Teraz Pan rzeczywiście powrócił; musimy być pokornymi poszukiwaczami. Absolutnie nie możemy być jak faryzeusze, którzy w traktowaniu Pana Jezusa, pierwszego wcielenia Boga, ślepo wykorzystywali znajomość Biblii oraz swoje pojęcia i wyobrażenia, aby wyznaczyć granice nowemu dziełu Bożemu, potępili Pana i stawili Mu opór, ponieważ Pan Jezus nie był posłuszny prawu, a następnie ukrzyżowali Pana. Faryzeusze wierzyli tylko w Boga Jahwe, ale nie akceptowali wcielenia Boga Jahwe – dzieła Pana Jezusa – i ostatecznie zostali potępieni i przeklęci przez Pana. Czy ta krwawa lekcja nie jest warta naszej refleksji? Nikt nie może zaprzeczyć, że Pan Jezus jest naszym Zbawicielem. Ale jeśli akceptujemy tylko Pana Jezusa, ale nie przyjmujemy powrotu Pana, czyż nie jesteśmy tacy sami jak faryzeusze? Czyż nie staliśmy się w ten sposób ludźmi, którzy wierzą w Boga, ale przeciwstawiają się Mu? Ponadto, Siostro Su, nie możemy robić, co każesz, tylko dlatego, że głosiłaś nam ewangelię Pana. Wierzymy w Boga. Piotr i inni apostołowie powiedzieli kiedyś: »Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi« (Dz 5:29). A już zwłaszcza w sprawach dotyczących przyjścia Pana nie możemy po prostu słuchać innych ludzi. Ustaliliśmy już, że słowo Boga Wszechmogącego jest głosem Boga. Mamy nadzieję, że również to zbadasz”.

Czytając ten list, byłam wściekła i wcale nieprzekonana. Rzuciłam się na swoją książkę z odniesieniami biblijnymi i zaczęłam przeglądać wprowadzenie do Listu do Galatów. Przeczytałam uważnie i z zaskoczeniem stwierdziłam: to rzeczywiście była prawda! „Inna ewangelia”, o której mówił Paweł, naprawdę odnosiła się do faryzeuszy, którzy zachęcali ludzi do przestrzegania prawa Jahwe; określenie to z pewnością nie odnosiło się do rozpoczynającego się od domu Bożego dzieła osądzania, jakie Pan wykonuje po swoim powrocie. Dlaczego przez te wszystkie lata nie zauważyłam, że taki był kontekst tego wersetu? Nic dziwnego, że nie byli przekonani. Ale potem przyszedł mi do głowy inny tok myślenia: nawet jeśli to, co powiedziałam, było błędne, wciąż nie dowodzi to, że Pan powrócił, tak jak głoszą. Przeczytałam list jeszcze raz od początku do końca, a im dalej czytałam, tym bardziej się złościłam. Pomyślałam: „Nigdy nie spodziewałam się, że po tak krótkiej nieobecności będą mieli śmiałość przybierać taki ton w stosunku do mnie, a nawet że odważą się… odważą się nazywać mnie faryzeuszem. Nienawidzę faryzeuszy bardziej niż kogokolwiek innego. Jak mogłabym opierać się Panu tak, jak to robili faryzeusze? Tak ciężko pracowałam przez tyle lat, trudząc się dzień i noc dla wiernych. Jak mogą tego nie wiedzieć?”. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej się denerwowałam i myślałam: „No nie, przecież nie dam się pokonać argumentom garstki wierzących, którzy są zupełnymi żółtodziobami? Czytałam Biblię tyle razy – nie ma mowy, żebym nie zwyciężyła w tej dyskusji”.

Ponownie więc wyjęłam pióro i napisałam do nich drugi list: „Bracia i siostry, niech pokój będzie z Wami w Panu! Przeczytałam Wasz list z dużym zaniepokojeniem. Nie proszę, abyście postępowali tak, jak mówię – naprawdę źle zrozumieliście moje intencje. Obawiam się, że zboczycie z drogi Pana Jezusa, ponieważ Pan Jezus powiedział: »Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych« (Mt 24:23-24). Paweł powiedział także: »Prosimy was, bracia, przez wzgląd na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa i nasze zgromadzenie się przy nim; Abyście nie tak łatwo dali się zachwiać w waszym umyśle i zatrwożyć się ani przez ducha, ani przez mowę, ani przez list rzekomo przez nas pisany, jakoby już nadchodził dzień Chrystusa. Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi« (2Tes 2:1-3). Drodzy bracia i siostry, przestrzegam Was w imieniu Pana Jezusa, że w dniach ostatecznych nadejdą niebezpieczne dni i że nie możecie wierzyć nikomu, kto głosi przyjście Pana. Musimy być bardzo ostrożni i pamiętać o słowach Pana, aby nie pójść niewłaściwą ścieżką i nie wywołać niezadowolenia Pana!”.

Dwa tygodnie później dostałam od nich kolejny list, w którym napisali: „Siostro Su, fragmenty, które dla nas wyszukałaś, nie są błędne, ale musimy mieć jasność co do prawdziwego znaczenia słów Pana Jezusa, aby nie zrozumieć opacznie woli Pana. Pan Jezus wyraźnie powiedział nam, że fałszywi Chrystusowie pojawią się, gdy Pan przyjdzie w dniach ostatecznych, i że fałszywi Chrystusowie będą podszywać się pod Pana, posługując Jego imieniem, i czynić cuda, aby oszukać ludzi. Mówiąc to, Pan poleca nam nam, abyśmy praktykowali rozeznanie. Nie mówi, że wszyscy ci, którzy głoszą o przyjściu Pana, są oszustami. Gdyby było tak, jak mówisz, że wszyscy ci, którzy głoszą o przyjściu Pana, są fałszywi, a my musimy się przed nimi strzec i odrzucić ich, to czy nie byłoby prawdopodobne, że zamkniemy też drzwi przed Panem Jezusem, powracającym w ciele? Mówimy to, ponieważ Pan zapowiedział, że przyjdzie ponownie. Oczywiście taka perspektywa nie jest zgodna z wolą Pana. Jeśli chodzi o to, jak odróżnić prawdziwego Chrystusa od fałszywych Chrystusów, przepisaliśmy Ci fragment słów Boga Wszechmogącego i mamy nadzieję, że wnikliwie go przeczytasz. Bóg Wszechmogący powiedział: »Jeśli, w trakcie trwania dnia dzisiejszego, powstanie osoba, która będzie w stanie ukazywać znaki i cuda, wyganiać demony, uzdrawiać chorych i czynić wiele cudownych rzeczy, a także jeśli ta osoba będzie twierdzić, że jest Jezusem, który przybył, to będzie to oszustwo złych duchów i ich imitacja Jezusa. Pamiętajcie o tym! Bóg nie powtarza tego samego dzieła. Etap dzieła Jezusa został już ukończony, a Bóg nigdy więcej nie podejmie tego etapu dzieła« (Poznawanie Bożego dzieła w dniu dzisiejszym, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże dzieło nie może być zawsze niezmienne. Jest ono zawsze nowe, nigdy stare i nigdy się nie powtarza. Podobnie jak dzieło Boga w Wieku Prawa i Wieku Łaski były dwoma różnymi etapami dzieła. W dniach ostatecznych Bóg wykonał już jeden etap dzieła polegający na osądzaniu i obmywaniu ludzi poprzez swoje słowa zgodnie z potrzebami ludzkości. Jest to etap dogłębnego obmywania i zbawiania ludzi. Jest nowszy, wyższy i bardziej praktyczny niż poprzednie dzieło. Na każdym etapie dzieła Boga możemy zobaczyć prawdy, które On wyraża, a także mądrość, autorytet i moc Jego dzieła. Ale fałszywi Chrystusowie są opętani przez złe duchy i nie posiadają istoty Boga. Całkowicie brakuje im prawdy, dlatego nie są zdolni do wyrażania prawd i nie są w stanie wyrazić wszechmocy, mądrości i usposobienia Boga. Oczywiste jest, że fałszywi Chrystusowie w ogóle nie mogą wykonywać dzieła Bożego. Mogą jedynie naśladować dzieło, które Pan Jezus już wykonał, uzdrawiając chorych, wypędzając demony i czyniąc niektóre zwykłe cuda, by udawać Chrystusa i starać się oszukać ludzi. Siostro, potrzebujemy czystego zrozumienia słów Pana; nie możemy źle interpretować woli Pana, nie mówiąc już o tym, że nie możemy podcinać gałęzi, na której siedzimy, tylko dlatego, że w dniach ostatecznych pojawiają się fałszywi Chrystusowie. Nie możemy nie zbadać dzieła powrotu Pana…”

Mimo że zawarte w tym liście omówienie braci i sióstr było całkowicie uzasadnione, absolutnie nie miałam zamiaru badać go ani rozważać. Troszczyłam się tylko o to, czy zaakceptowali fragmenty Pisma, które dla nich znalazłam, i powrócili do Pana. Prześledziłam w myślach naszą korespondencyjną dyskusję i zobaczyłam, że ani trochę ich nie przekonałam. Wręcz przeciwnie, pozwoliłam, by to oni przyparli mnie do muru do tego stopnia, że całkiem straciłam twarz. Pośpiesznie pomodliłam się do Pana, a potem wzięłam Biblię i wszystkie moje duchowe księgi i rozłożyłam je na łóżku. Ciągle je przeglądałam, chcąc znaleźć podstawę do obalenia ich argumentów. W pokoju panowała absolutna cisza, której nie zakłócało nic poza szelestem przewracanych stron. Niepostrzeżenie zapadła noc, a ja wciąż niczego nie znalazłam. Byłam tak zmęczona, że westchnęłam głęboko i pomyślałam: „Naprawdę nie jest łatwo znaleźć odpowiedź na ten list”. Mogłam tylko wziąć pióro i pisać: „Bracia i siostry, czytając Wasz list, odniosłam wrażenie, że nie jesteście już tymi łagodnymi owieczkami, którymi byliście kiedyś. Nie chcecie mnie nawet słuchać, nalegacie, aby zboczyć z drogi Pana i bardzo mi się sprzeciwiacie. Myślę, że Wasze zachowanie zasmuca Pana i ja też jestem bardzo smutna. Niech Pan Jezus Was poruszy i niech ten list pozwoli Wam szybko zawrócić na właściwą ścieżkę. Amen!”.

Po kilku tygodniach otrzymałam od nich kolejną odpowiedź, ale ku mojemu rozczarowaniu moje uczucie i zachęta nie skłoniły ich do zawrócenia. Przeciwnie, odpowiedzieli surowo i kategorycznie: „Siostro Su, nawróciłaś nas, to prawda, ale Tym, któremu powinniśmy dziękować, jest Pan, ponieważ to Bóg z Twoją pomocą zgromadził nas, te zagubione i zbłąkane owce, w stado. Byłaś tylko sługą opiekującym się trzodą, ale jedynie Pan Jezus jest naszym prawdziwym pasterzem. Jak powiedział Pan Jezus: »Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje mnie znają« (J 10:14). Pan powierza owce każdemu, kto dla Niego pracuje. Obowiązkiem tej osoby jest po prostu dbać o nie, a kiedy Pan powróci, powinna zwrócić Mu trzodę. Siostro Su, wszyscy znamy przypowieść o »złych dzierżawcach«, o których Pan Jezus mówił w Biblii. Aby siłą zająć posiadłość, dzierżawcy pobili służących, którzy przyszli odebrać owoce, a gdy pan winnicy posłał syna, zabili go, aby zająć majątek. Kiedy pan winnicy powróci, jak rozprawi się z tymi złymi dzierżawcami? Nie możemy być tacy jak oni. Pan teraz powrócił i powinniśmy oddać Panu owce Pana. Musimy mieć na tyle rozumu, by to zrobić”.

Ten list naprawdę mnie zaskoczył. Pomyślałam sobie: „Jak mogą zyskać tak wiele zrozumienia w mgnieniu oka? Minęły dopiero dwa lata, odkąd pojechałam do Szantungu i założyłam ten kościół. Kiedy odchodziłam, wciąż byli jak »dzieci« w swojej wierze. Nigdy bym nie pomyślała, że zaledwie kilka miesięcy po przyjęciu Błyskawicy ze Wschodu ich słowa będą zawierały tyle siły, albo że będą w stanie znaleźć tak doskonałe fragmenty Biblii, aby mnie przekonać, że aż zabraknie mi kontrargumentów”. W tym momencie byłam gorzko rozczarowana i czułam, że ci bracia i siostry stali się niezachwiani w swoim postanowieniu, by podążać za Błyskawicą ze Wschodu, że nie zamierzali zawrócić. Wiedziałam, że nie będę w stanie przekonać ich do powrotu. W poczuciu całkowitej słabości i bezradności niechętnie wysłałam im czwarty list, w którym napisałam: „Róbcie, jak uważacie. Jak napisano w Biblii, od czasów starożytnych to, co pochodzi od Boga, będzie prosperować, a to, co pochodzi od człowieka, zostanie pokonane. Nie piszcie do mnie więcej. Mam nadzieję, że zdołacie zachować wiarę i miłość do Jezusa Chrystusa”.

Po odrzuceniu dzieła Boga z dni ostatecznych, którymi dzielili ze mną bracia i siostry z Szantungu, mój duch pogrążył się w mroku i słabości, a mój ogólny stan się pogorszył. Chociaż często pościłam, modliłam się i zastanawiałam nad tym, jak mogłam zgrzeszyć przeciwko Panu, nie mogłam pojąć woli Pana i po prostu nie czułam Jego obecności. W tym czasie duchowni i starsi wysunęli przeciwko mnie fałszywe oskarżenia, aby walczyć o pieniądze z ofiar, i skutecznie wypchnęli mnie z kościoła. Byłam niesamowicie nieszczęśliwa i nie wiedziałam, gdzie się zwrócić. Często chodziłam nad brzeg rzeki i śpiewałam hymn „Panie, jesteś moim najbliższym przyjacielem”, gorzko płacząc. Pragnęłam, aby Pan wkrótce powrócił i ocalił mnie od nieszczęść.

Pewnego dnia sześć miesięcy później podczas robienia lunchu usłyszałam, jak moja teściowa woła mnie po imieniu zza drzwi wejściowych. Po otwarciu drzwi zobaczyłam szczupłą, młodą kobietę o delikatnych rysach, stojącą za teściową. Moja teściowa powiedziała: „Ta młoda siostra przyszła się z tobą zobaczyć. Miała adres, ale nie mogła cię znaleźć, więc poszła do kościoła. Powiedziała, że musi się z tobą pilnie zobaczyć, więc szybko ją przyprowadziłam”. Ostrożnie zlustrowałam tę siostrę wzrokiem i pomyślałam sobie: „Dlaczego wcale jej sobie nie przypominam?”. Ona na mój widok wzięła mnie za rękę i powiedziała podekscytowana: „Więc ty jesteś siostrą Su. W końcu cię znalazłam!”. Oszołomiona jej zachowaniem spojrzałam na nią i zapytałam: „Kim jesteś? Nie sądzę, żebyśmy się wcześniej spotkały?”. Jej entuzjastyczna odpowiedź brzmiała: „Siostro, nazywam się Wang. Jestem tu z powodu brata Menga i siostry Zhao z Szantungu. Brat Meng i pozostali napisali list do tutejszego Kościoła Boga Wszechmogącego i poprosili nas, abyśmy znaleźli sposób, by cię odszukać, bez względu na wszystko. Powierzyli nam zadanie podzielenia się z tobą Bożą ewangelią królestwa, ponieważ są zbyt zajęci i naprawdę nie mają czasu, aby przyjechać osobiście. Nie mam pojęcia, przez ile rąk przeszedł ten list, ale zanim dotarł do nas, upłynęło trochę czasu. Przychodziłam tyle razy, pytając o ciebie. Nie było łatwo cię znaleźć”. W tym momecie głos uwiązł jej w gardle i włożyła mi list do ręki. Wzięłam go i przeczytałam: „Siostra Su jest głęboko wierząca. Proszę, musicie ją znaleźć i podzielić się z nią Bożą ewangelią królestwa...”. Czytanie tych słów rozgrzało moje serce i nie mogłam powstrzymać łez. Moja teściowa powiedziała poruszona: „To naprawdę dzieje się dzięki Bogu! To naprawdę jest miłość Pana!”. Patrząc na tę życzliwą, szczerą, młodą siostrę, pomyślałam o wzruszających, płynących prosto z serca słowach w tym liście i poczułam, jak pilnie bracia i siostry chcieli podzielić się ze mną ewangelią powrotu Pana. Moja najgłębsza intuicja podpowiadała mi, że ta miłość pochodzi od Boga. Tylko Bóg w ten sposób pielęgnuje każdą duszę i głęboko troszczy się o każdą osobę, która naprawdę wierzy w Boga. Postanowiłam więc, że tym razem będę szukać i studiować dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Nie mogłam dalej odmawiać. Powiedziałam jej z entuzjazmem: „Siostro, wejdź do środka i usiądź”. Skinęła radośnie, a w jej oczach wciąż lśniły łzy.

Zjadłyśmy coś, a potem zadzwoniłam do mojej współpracownicy, siostry Zhang, aby również przyszła. Mój mąż usłyszał, że spotkamy się, by porozmawiać, i również wziął urlop. Młoda siostra zapytała ciepło: „Siostro, w liście brata Menga powiedziano, że napisali do ciebie kilka listów o Bożym dziele dni ostatecznych, ale nie zaakceptowałaś go. Zastanawiam się, jakie są twoje przemyślenia na ten temat? Siostro, jeśli masz jakieś wątpliwości, podziel się nimi. Możemy wspólnie je omówić i poszukać rozwiązania”. Powiedziałam: „Skoro pytasz, powiem otwarcie. Obawiałam się, że zostanę oszukana przez fałszywych Chrystusów, którzy pojawią się w dniach ostatecznych, i dlatego trzymałam się tego, że »wszyscy, którzy głoszą o przyjściu Pana, są oszustami«, więc nigdy nie zbadałam dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Później przemyślałam to, co brat Meng i inni powiedzieli w swoich listach, i zastanowiłam się nad sensem ich słów. Ślepe odrzucanie jakiejkolwiek ewangelii powrotu Pana, ponieważ w dniach ostatecznych pojawiają się fałszywi Chrystusowie, rzeczywiście jest podcinaniem gałęzi, na której siedzimy. Jeśli jednak chcemy powitać powrót Pana, nie możemy być niezdolni do odróżnienia prawdziwego Chrystusa od fałszywych Chrystusów. Skoro tu jesteś, proszę, omów to z nami”. Siostra Zhang, mój mąż i moja teściowa również skinęli głowami.

Następnie siostra przeczytała fragment Bożych słów, w którym Wszechmogący Bóg powiedział: „Zgłębianie takiej rzeczy nie jest trudne, ale wymaga poznania przez każdego z nas następującej prawdy: Ten, który będzie wcieleniem Boga, powinien mieć w sobie istotę Boga i Ten, który będzie wcieleniem Boga, powinien być wyrazem Boga. Ponieważ Bóg stanie się ciałem, przyniesie dzieło, jakiego musi dokonać, i ponieważ Bóg stanie się ciałem, wyrazi, kim jest, a także będzie w stanie przynieść człowiekowi prawdę, obdarzyć człowieka życiem oraz pokazać mu drogę. Ciało, w którym brakuje istoty Boga, z pewnością nie będzie Jego inkarnacją – co do tego nie ma wątpliwości. To, czy jest to inkarnacja ciała Boga, człowiek musi ustalić na podstawie wyrażanego przez Niego usposobienia oraz słów wypowiadanych przez Niego. To oznacza, że aby potwierdzić, czy jest to inkarnacja ciała Boga, czy nie, i czy jest to prawdziwa droga, trzeba to rozróżniać na podstawie Jego istoty. Zatem w ustaleniu, czy jest to ciało wcielonego Boga, kluczowa jest Jego istota (Jego dzieło, Jego wypowiedzi, Jego usposobienie i wiele innych aspektów), nie zaś wygląd zewnętrzny. Jeżeli człowiek widzi tylko Jego wygląd zewnętrzny a nie dostrzega Jego istoty, objawia w ten sposób niewiedzę i naiwność człowieka” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Po przeczytaniu słów Boga ta młoda siostra wyjaśniła: „Ze słów Boga Wszechmogącego wynika wniosek, że kluczem do rozróżnienia między prawdziwym Chrystusem a fałszywymi Chrystusami jest spojrzenie na ich istotę. Można ją rozpoznać po ich dziele, słowach i usposobieniu. Pan Jezus powiedział kiedyś: »Ja jestem drogą, prawdą i życiem« (J 14:6). Oczywiście, skoro był Bogiem w ciele, mógł wyrażać prawdę i wykonywać własne dzieło Boga. Mógł także wyrażać własne usposobienie Boga oraz to, co On ma i czym jest. W Wieku Łaski Pan Jezus wyraził wiele prawd i usposobienie pełne przede wszystkim miłosierdzia i miłości oraz ukończył dzieło odkupienia całej ludzkości. Na podstawie dzieła i słów Pana Jezusa oraz z wyrażanego przez Niego usposobienia możemy być pewni, że Jezus Chrystus był prawdą, drogą i życiem, że był samym Bogiem wcielonym. Teraz Bóg Wszechmogący przyszedł i wyraził wszystkie prawdy, aby oczyścić i zbawić ludzkość. Wykonał dzieło osądzania i karcenia ludzi w dniach ostatecznych. Słowa Boga Wszechmogącego ujawniają prawdę o zepsuciu ludzkości przez szatana oraz o naturze i istocie człowieka. Opowiadają nam wszystkie aspekty prawdy, takie jak to, czym jest osiągnięcie zbawienia, czym jest zmiana usposobienia i na czym polega droga do jej osiągnięcia, a także jakie jest przyszłe przeznaczenie ludzkości i jakie będzie zakończenie dla wszystkich rodzajów ludzi. Jego słowa ujawniają również tajemnice obejmującego sześć tysięcy lat Bożego planu zarządzania oraz Jego wcieleń, a także wyrażają nieodłączne usposobienie Boga, Jego istotę oraz to, co On ma i czym jest. O ile będziemy pilnie czytać słowa Boże, będziemy mogli zobaczyć, że słowa wypowiedziane przez Boga Wszechmogącego są głosem Ducha prawdy, drogą sądu w dniach ostatecznych. Dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych wypełniło proroctwa biblijne, takie jak »Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego« (1P 4:17), »Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę« (J 16:13), oraz »Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym« (J 12:48). Prawdy, które wyraził Bóg Wszechmogący, dzieło osądzania, karcenia i oczyszczania ludzi, które uczynił, oraz usposobienie charakteryzujące się sprawiedliwością, które Bóg Wszechmogący wyraził, w pełni potwierdza, że jest On przejawem Chrystusa dni ostatecznych. Natomiast fałszywi Chrystusowie nie posiadają istoty Boga. Większość z nich jest opętana przez złe duchy lub jest wyjątkowo aroganckimi demonami i złymi duchami całkowicie pozbawionymi rozumu. Nie mogą ani wyrażać prawd, aby zapewnić ludziom strawę duchową, ani wykonywać dzieła osądzania, aby oczyścić ludzi. Mogą tylko, czyniąc proste znaki i cuda, oszukiwać tych głupich, nieświadomych, zdezorientowanych ludzi, którzy chcą napchać brzuchy chlebem, aby powstrzymać głód, . Dlatego bardzo łatwo jest nam rozróżnić między prawdziwym Chrystusem a fałszywymi Chrystusami na podstawie tej jednej zasady: Chrystus jest prawdą, drogą i życiem. Jest to całkowicie zgodne z wolą Boga”.

Kiedy słuchałam omówienia siostry, ciągle to sobie powtarzałam: „Wierzyłam w Pana przez te wszystkie lata, ale nigdy nie słyszałam takich wyjaśnień. Teraz słowa Boga Wszechmogącego tak dokładnie mówią o rozróżnieniu między prawdziwym Chrystusem a fałszywymi Chrystusami; wydaje się, że słowa Boga Wszechmogącego naprawdę mogą być głosem Ducha Świętego. Boże! Zawsze z niecierpliwością czekałam na Twój powrót, ale przez ostatnie kilka lat koncentrowałam się tylko na ochronie przed fałszywymi Chrystusami i prawie nie miałam serca szukać. Nie zbadałam tego, że powracasz, aby dokonać dzieła osądzania w dniach ostatecznych, o czym świadczy Kościół Boga Wszechmogącego, ale po prostu ślepo mu się przeciwstawiałam i potępiałam je. Panie, czy naprawdę zamknęłam przed Tobą drzwi?”. Ta myśl przyprawiła mnie o kołatanie serca. Ogarnęła mnie panika i nie mogłam już dłużej usiedzieć bez ruchu, więc wstałam i mówiąc, że idę po szklankę wody, poszłam do kuchni, żeby się nieco uspokoić. Podczas nalewania wody zastanawiałam się: „Ta siostra jest bardzo młoda, ale jej omówienie prawdy jest tak praktyczne. Bracia i siostry z Szantungu również poczynili szybkie postępy po przyjęciu dzieła Boga Wszechmogącego. Ich zrozumienie Biblii i znajomość dzieła Bożego znacznie przewyższały moje. Ta droga pozwala ludziom zrozumieć prawdę i zdobyć wiedzę o Bożym dziele. Czy to nie jest dzieło Boga?”. Zastanawiając się nad tym wszystkim, czułam ekscytację, ale też wyrzuty sumienia. Przypomniałam sobie, jak pisałam te listy do braci i sióstr w Szantungu. Fechtowałam piórem, łajając ich aroganckim tonem. W moim podejściu do powrotu Pana nie tylko nie szukałam prawdy ani nie przyjmowałam wyjaśnień braci i sióstr, ale uparcie je odrzucałam. Uważałam się za mistrzynię prawdy i chciałam, aby wszyscy bracia i siostry mnie słuchali, a także myślałam, że robię, co w mojej mocy, aby bronić prawdziwej drogi. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że przeciwstawiam się Bogu. Czyż nie czyni to ze mnie współczesnego faryzeusza? W tym momencie poczułam się, jakbyś ktoś wylał mi na głowę kubeł zimnej wody; ogarnęły mnie słabość i odrętwienie. Moje ręce drżały w niekontrolowany sposób i w myślach ciągle odtwarzałam sceny, w których opieram się Bogu… Nie mogłam już dłużej tego wytrzymać – łzy zaczęły płynąć mi z oczu. Nienawidziłam siebie za swoją arogancję i ślepotę. Po dłuższej chwili otarłam łzy i wróciłam do pokoju ze szklankami wody na tacy. Siostra spojrzała na mnie i zapytała z troską: „Siostro, czy akceptujesz to omówienie?”. Westchnęłam i powiedziałam w poczuciu winy: „Po wysłuchaniu słów Boga Wszechmogącego i twojego omówienia czuję, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Każdego dnia czekałam na powrót Pana, ale nigdy nie wyobrażałam sobie, że gdy Pan już powróci, faktycznie zachowam się jak faryzeusz. Naprawdę uczyniłam wielkie zło! Opierałam się Bogu”. Zacząłam płakać tak bardzo, że nie mogłam mówić.

Później, spędziwszy pewien czas na czytaniu słów Boga Wszechmogącego, siostra Zhang, moja teściowa, mój mąż i ja, zyskaliśmy całkowitą pewność, że Wszechmogący Bóg jest Panem Jezusem, który powrócił. Byłam tak niesamowicie zachwycona, że podekscytowana wysłałam braciom i siostrom z Szantungu piąty list: „Drodzy bracia i siostry! Bogu niech będą dzięki, bo wskutek tego, że wielokrotnie dzieliliście się ze mną Bożą ewangelią królestwa, przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych i stałam się członkinią Kościoła Boga Wszechmogącego. Chociaż zaakceptowałam go później niż Wy, nie chcę pozostać w tyle. Z całego serca i z całej duszy postaram się nadrobić zaległości…”. W tym momencie poczułam, że moje serce leci razem z tym listem z powrotem do Szantungu, aby spędzac czas w bliskości moich braci i sióstr. Bogu niech będą dzięki za Jego miłość!

20. Dostrzegam kłamstwa rządu KPCh, a miłość Boga przyciąga mnie z powrotem do Niego

Autorstwa Kemu, Korea Południowa

„Powtarzam ci, nie mów mi więcej o Bogu. Nie wolno ci więcej zadawać się z wierzącymi w Boga. Jeśli zobaczę, że ponownie się z nimi skontaktowałaś, roztrzaskam twój telefon na kawałki!”.

„Dlaczego? Dlaczego stoisz na drodze mojej wiary?” – zapytała moja żona, a na jej twarzy malowała się konsternacja.

„Jak to dlaczego? To dla twojego dobra i dobra naszej rodziny. Nie wiesz, że rząd KPCh tępi i prześladuje Kościół Boga Wszechmogącego? Nie słyszałaś o zajściu w Zhaoyuan z 28 maja 2014 roku? W Internecie jest napisane, że Zhang Lidong, główny sprawca ataku, był członkiem Kościoła Boga Wszechmogącego. Spotykając się z tymi ludźmi, narażasz się na ogromne niebezpieczeństwo!”.

Odpowiedziała stanowczo: „Zhang Lidong i pozostali wcale nie należeli do Kościoła Boga Wszechmogącego – nie możesz naiwnie wierzyć we wszystko, co przeczytasz w Internecie. Od dwóch czy trzech miesięcy jestem w kontakcie z braćmi i siostrami z Kościoła Boga Wszechmogącego. Widzę, że wszyscy są uczciwymi ludźmi, są mili i szczerzy wobec innych. Pomagają sobie nawzajem w potrzebie i wcale nie jest tak, jak mówią w Internecie”.

Byłem wściekły i wcale nieprzekonany. „Zajrzyj do Internetu i przekonaj się sama, a zobaczysz, czy mam rację, czy nie”.

Moja żona poprosiła, żebym usiadł, i powiedziała: „Jesteś człowiekiem, który zastanawia się nad wszystkim. Musisz podejść do tego rozsądnie i mówić, jak jest – nie możesz wysłuchać tylko jednej wersji wydarzeń! Wszystkie ważne środki masowego przekazu w Chinach są tylko organami rządu KPCh; to narzędzia, za pomocą których rząd oszukuje ludzi. Jaką wiarygodność mają ich doniesienia? Nie pamiętasz protestów na placu Tiananmen w 1989 roku? Studenci protestowali przeciwko korupcji i domagali się swobód demokratycznych, ale rząd KPCh wysłał jakichś nieznanych ludzi, żeby przebrali się za studentów i zinfiltrowali ich środowisko, a następnie kazano im rozbijać, rabować, palić i przewracać wojskowe pojazdy. Ci prowokatorzy zasiali zamęt, a potem rząd KPCh oskarżył studentów o przestępstwa popełnione przez owych podżegaczy. Potem we wszystkich mediach, w radiu i telewizji, rozlała się fala oskarżeń pod adresem ruchu studenckiego, którego działania rząd określał jako kontrrewolucyjne zamieszki. Następnie rozpoczęto krwawy atak, w wyniku którego co najmniej kilka tysięcy studentów zostało zastrzelonych lub zmiażdżonych przez czołgi. Każdy, kto zna historię rządu KPCh, wie, że od zawsze jest on wrogiem sprawiedliwości i po prostu nie toleruje żadnych grup lub osób posiadających odmienne opinie czy poglądy polityczne. Rząd KPCh zawsze atakował i potępiał te grupy lub osoby, a nawet posuwał się do tego, że utrudniał im działalność lub całkowicie jej zakazywał, a wszystko to czynił w celu wprowadzenia dyktatury. Za każdym razem gdy rząd KPCh brutalnie tłumi wiarę religijną, ruch na rzecz praw demokratycznych lub protesty mniejszości etnicznych, najpierw zaczyna od fabrykowania fałszywych oskarżeń, podburza ludzi do publicznych protestów, a następnie przemocą ich ucisza. Jest to fakt. Sprawa ataku w Zhaoyuan z 28 maja to zwykła ustawka – rząd KPCh wrobił Kościół Boga Wszechmogącego, starannie fabrykując kolejne fałszywe oskarżenie”.

Nie potrafiłem obalić tego, co powiedziała, i pomyślałem sobie: „Zna niektórych członków rodzin ofiar protestów na placu Tiananmen i zna tę historię od środka. Wszystko, co powiedziała, jest prawdą. Ale nawet jeśli incydent w Zhaoyuan nie ma nic wspólnego z Kościołem Boga Wszechmogącego, nigdy nie miałem kontaktu z jego członkami i nie wiem, co to za kościół. Żyjemy teraz w tak niespokojnym świecie – co, jeśli zostanie oszukana?”. Powiedziałem jej więc ponownie, że nie wolno jej kontaktować się z nikim z Kościoła Boga Wszechmogącego. Wychodząc, trzasnąłem drzwiami, pozostawiając ją we łzach.

Była to szczególnie ciemna noc bez światła księżyca i bez gwiazd. Szedłem drogą i czułem się naprawdę okropnie. Myślałem o dziesięciu latach naszego małżeństwa – od naszego pierwszego spotkania, przez zakochanie, aż do ślubu. Wiele razem przeszliśmy, ale bez względu na to, co nas spotykało, zawsze o tym rozmawialiśmy i wspieraliśmy się nawzajem. Nigdy nie mieliśmy poważnej kłótni. A jednak teraz zbeształem ją za jej wiarę – czułem, że naprawdę nie powinienem był jej tak potraktować. Ale z drugiej strony w Internecie było przeczytałem, że Kościół Boga Wszechmogącego to nic dobrego, więc nie pozwalając jej praktykować wiary, wyświadczałem jej przysługę. Dlaczego ona mnie nie rozumie? W tym momencie czułem się niesamowicie zmęczony i zły. Wyciągnąłem telefon i przed oczami pojawiło mi się cudowne zdjęcie naszej szczęśliwej rodziny – na widok słodkiego uśmiechu naszej córki moje zmęczenie minęło jak ręką odjął. Pomyślałem o tym, że jestem kręgosłupem tej rodziny i że odwodząc żonę od praktykowania wiary, chronię ją i działam dla naszego wspólnego dobra. Zdecydowałem więc obstawać przy swoim.

W następnym okresie bałem się zrazić żonę do siebie i dlatego nie odważyłem się wszczynać żadnych poważnych konfliktów, więc po prostu powiedziałem jej, żeby nie rozmawiała ze mną o Bogu. Chociaż pozornie wydawało się, że dobrze się dogadujemy, między nami otwierała się już przepaść.

Pewnego dnia, gdy przyszedłem do domu z pracy po porannej zmianie, usłyszałem dźwięki radosnej muzyki dobiegające z sypialni oraz wybuchy radosnego śmiechu mojej żony i córki. Zaciekawiony, pomyślałem: „Hm, od dawna nie słyszałem w domu tak radosnego dźwięku. Odkąd moja żona przyjechała do Korei Południowej, nigdy tak naprawdę nie przywykła do tutejszego środowiska ze względu na inny styl życia, język i kulturę. Zwłaszcza że zostawiła swoją matkę w podeszłym wieku i pracę, którą kochała, nie ma też przy sobie żadnych krewnych ani przyjaciół – często więc siedzi sama i płacze. Widziałem ją zmartwioną lub zdenerwowaną, ale nigdy nie wiedziałem, jak ją pocieszyć, więc jaka piosenka może aż tak ją uradować?”. Bardzo cicho otworzyłem drzwi i zobaczyłem teledysk wyprodukowany przez Kościół Boga Wszechmogącego „Prawdziwa Boża miłość” wyświetlany na ekranie komputera. Sześć młodych kobiet radośnie tańczyło i śpiewało z niesamowitym uczuciem, ale to ich promieniejące uśmiechem twarze natychmiast wzbudziły moją sympatię. Zaciekawiony, pomyślałem: „Co to za kościół i jaka to grupa? Dlaczego ich piosenki i tańce tak wpadają w ucho i są tak kojące? Gdyby naprawdę byli złymi ludźmi, jak mogliby tak szczerze i przyjaźnie się uśmiechać?”.

Widząc mnie, moja córka powiedziała radośnie: „Tato, czy to nie fajna piosenka? Mamie i mnie naprawdę się podoba. Śpiewaj i tańcz z nami!”. Wziąłem ją w ramiona, podniosłem i pocałowałem jej małą twarzyczkę, a potem powiedziałem pobłażliwie: „Kochanie, ja lubię piosenki i tańce pełne energii”. Przechyliła główkę i zastanawiała przez chwilę. „Tato, lubisz stepować, prawda? Mamo, włącz tacie ten teledysk ze świetnym tańcem”. Nie mogłem się zdobyć na to, by jej przerwać i pomyślałem, że obejrzę tylko trochę, nawet jeśli pochodzi to z Kościoła Boga Wszechmogącego – obecnie w naszym domu rzadko panowała tego rodzaju harmonia. Trzymając córkę, usiadłem obok żony i zacząłem oglądać. Teledysk „Bóg sprowadził swoją chwałę na wschód” był przejmujący i pełen energii, z zachwycającym rytmem. Stepowali z niesamowitym wigorem. Zawsze uwielbiałem śpiewać i tańczyć, więc naprawdę mnie to wciągnęło. Widząc, jak byłem zaangażowany, moja żona powiedziała z podnieceniem: „Te pieśni i tańce zostały zaaranżowane i nagrane przez braci i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego. Wszyscy są amatorami”. Musiałem poważnie się nad tym zastanowić. „Jak ludzie bez przygotowania zawodowego mogliby tak dobrze tańczyć?” – pomyślałem. Z uśmiechem powiedziała: „To niesamowite, prawda? Czy bez dzieła Boga i Jego przewodnictwa amatorzy mogliby tak tańczyć? Byłbyś jeszcze bardziej zaskoczony, widząc filmy, które nakręcili. Kościół Boga Wszechmogącego ma dzieło Ducha Świętego – ma Boże błogosławieństwo. Właśnie dlatego ich piosenki, tańce i filmy są tak dobrze zrobione, a ponadto wszystkie prawdy przekazywane w ich filmach są bardzo przydatne dla ludzi. Cała ta negatywna propaganda w Internecie to tylko kłamstwa o Kościele Boga Wszechmogącego szerzone przez rząd KPCh. W ogóle nie są prawdziwe. Rząd KPCh szerzy te kłamstwa, aby nastawić wszystkich przeciwko Kościołowi Boga Wszechmogącego i aby ludzie nie odważyli się badać dzieła Boga w dniach ostatecznych, a tym samym stracili zbawienie Boże”.

Słysząc jej słowa i widząc promienny wyraz jej twarzy, byłem jeszcze bardziej zaciekawiony. Pomyślałem o tym, że odkąd zaczęła wierzyć w Boga Wszechmogącego, przezwyciężyła depresję i nie tęskniła już tak bardzo za domem i za swoją mamą. Widziałem też, że stała się bardziej cierpliwa wobec naszej córki i nie traciła już panowania nad sobą; zaczęła też bardzo o mnie dbać. Czy to możliwe, że Bóg Wszechmogący odmienił moją żonę? Czy Kościół Boga Wszechmogącego naprawdę był tak wspaniały, jak mówiła? Gdy się nad tym zastanawiałem, byłem w rozterce – nie wiedziałem, czy powinienem pozwolić jej dalej praktykować jej wiarę. Stoczywszy w sobie wewnętrzną walkę, postanowiłem udać się do Kościoła Boga Wszechmogącego i sam to sprawdzić. Gdyby doniesienia z Internetu okazały się nieprawdziwe, nie stawałbym jej więcej na przeszkodzie.

W weekend miałem wolne, więc powiedziałem żonie, że chcę zajrzeć do Kościoła Boga Wszechmogącego – była zarówno zaskoczona, jak i zadowolona. Kiedy tam dotarliśmy, bracia i siostry przyjęli nas ciepło, a po ich wyrazach twarzy, sposobie bycia i na podstawie tego, jak się wobec siebie zachowywali, czułem, że są mili i szczerzy. Moja nerwowość i ostrożność stopniowo ustępowały. Potem jedna z sióstr powiedziała wszystkim z ekscytacją: „Bracia i siostry, musical »Historia Xiaozhen« zdobył międzynarodową nagrodę!”. „Mogę go obejrzeć?” – zapytałem z ciekawości. Wszyscy jednomyślnie zgodzili się i zaczęli odtwarzać musical. Dole i niedole Xiaozhen naprawdę poruszyły moje serce i myślałem o tym, że sam jestem jak bohaterka. W młodszym wieku dryfowałem bez celu w społeczeństwie z powodu nieszczęść w rodzinie, znosiłem wszelkiego rodzaju zastraszania i upokorzenia, aby tylko przetrwać, stale traktowany chłodno. A teraz starałem się i ciężko pracowałem, aby zarabiać na życie, wiele też przeszedłem, zbierając słodko-gorzkie doświadczenia. Przez lata przeżyłem wiele wzlotów i upadków, czułem się zmęczony i smutny, ale przed żoną i przyjaciółmi zawsze udawałem silnego. Kto mógł znać ból w moim sercu? Pod koniec musicalu zaśpiewano tę piosenkę: „(…) Wszechmogący ma miłosierdzie dla tych ludzi, którzy wiele wycierpieli; jednocześnie dość ma tych ludzi, którym brakuje świadomości, ponieważ zbyt długo musiał czekać na odpowiedź ludzkości. Pragnie On poszukiwać, poszukiwać twojego serca i twojego ducha, aby przynieść ci wodę i pożywienie oraz aby cię obudzić, byś już więcej nie odczuwał pragnienia ani głodu. Kiedy jesteś zmęczony i kiedy w pewnym stopniu zaczynasz odczuwać przygnębiające osamotnienie tego świata, nie czuj się zagubiony, nie płacz. Bóg Wszechmogący, Stróż, przyjmie cię w każdym momencie (…)” („Bóg poszukuje twego serca i ducha” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Każdy wers piosenki rozgrzewał moją zagubioną, cierpiącą duszę, a każda śpiewana nuta była jak ręce matki wyciągnięte do zaginionego dziecka. To, co czułem, było wezwaniem miłości – byłem niesamowicie wzruszony. Kiedy skończył się musical, nie mogłem powstrzymać łez spływających po mojej twarzy. Po raz pierwszy płakałem w obecności tak wielu ludzi i czułem się nieco zawstydzony, więc szybko i cicho odwróciłem głowę, by otrzeć łzy. Zawołałem szczerze: „To taki cudowny musical!”. Później nagrodziłem „Historię Xiaozhen” oklaskami.

Moja żona spojrzała na mnie i powiedziała radośnie i z wielkim wzruszeniem: „Twoje serce wzruszyło się „Historią Xiaozhen”, bo to Bóg cię poruszył! Wiem, że zajście w Zhaoyuan z 28 maja miało na ciebie wpływ i nie rozumiałeś dzieła Boga Wszechmogącego z dni ostatecznych. Wiem też, że martwisz się o bezpieczeństwo moje i naszej córki, więc przyjrzyjmy się teraz temu, co naprawdę wydarzyło się w tej sprawie”.

Bracia i siostry odtworzyli dla mnie film „Cała prawda o zajściu z 28 maja w mieście Zhaoyuan”. Ujawnił on kilka istotnych, podejrzanych aspektów sprawy, a następnie przeanalizował je warstwa po warstwie. Bardzo mnie to wciągnęło i sam analizowałem tę sprawę równolegle z wyświetlanym filmem, aby dowiedzieć się, jak było naprawdę. W miarę oglądania filmu bruzda na moim czole stopniowo się wygładzała, a kiedy zobaczyłem, jak kłamstwa ujawniane są warstwa po warstwie, głęboko westchnąłem. Uświadomiłem sobie, że sprawa z Zhaoyuan z 28 maja została samodzielnie spreparowana przez rząd KPCh, aby tłumić wiarę religijną i wyplenić Kościół Boga Wszechmogącego. Sprawcy zajścia, Zhang Lidong, Zhang Fan i inni, sami zaprzeczyli, jakoby byli członkami Kościoła Boga Wszechmogącego, i przyznali, że w ogóle nie byli związani z kościołem. Jednak rząd KPCh zupełnie zlekceważył zeznania podejrzanych i rażąco przeinaczył fakty, obstając przy tym, że przestępstwo zostało popełnione przez członków Kościoła Boga Wszechmogącego. Jeszcze bardziej dziwaczne było to, że nawet bez procesu sądowego czy wyroku rząd KPCh wszem i wobec fałszywie przypisywał w telewizji i Internecie popełnienie tego przestępstwa Kościołowi Boga Wszechmogącego, a wszystko to po to, by wywołać publiczne oburzenie i wyeliminować kościół. Rząd KPCh wrobił kościół i sfabrykował te oskarżenia, aby bez przeszkód szaleńczo gnębić i aresztować chrześcijan z kościoła. W podobny sposób uciszali studencki ruch 4 czerwca w 1989 roku – najpierw sfabrykowali plotki, aby przedstawić patriotyczny, studencki ruch jako kontrrewolucyjne zamieszki, a następnie zaczęli przeprowadzać aresztowania i mordować ludzi. W obliczu faktów w końcu zobaczyłem z całkowitą jasnością, że taktyka rządu KPCh w celu wyeliminowania wszelkich dysydentów polegała najpierw na fabrykowaniu plotek i przeinaczaniu faktów, potem wrabianiu ludzi, a następnie brutalnym dławieniu jakiegokolwiek oporu. Stawiając prawdę na głowie, zniekształcając rzeczywistość i wrabiając Kościół Boga Wszechmogącego, rząd KPCh kłamstwami zwodzi ​​ludzi, którzy nie znają prawdy i źle rozumieją kościół – rząd KPCh jest wręcz odrażający! Nadal jednak nie rozumiałem, dlaczego, skoro bracia i siostry w Kościele Boga Wszechmogącego są uczciwymi ludźmi i w niczym nie przypominają osób opisywanych w Internecie, dlaczego rząd KPCh tak gorączkowo prześladuje kościół i ze wszystkich sił stara się przypisać sprawę morderstwa Kościołowi Boga Wszechmogącego i aresztować jego członków? O co tak naprawdę chodzi?

Wyjawiłem swoją konsternację, a jedna z sióstr odpowiedziała: „Najpierw przeczytajmy dwa fragmenty słów Bożych. »Szatan zawdzięcza swoją sławę uwodzeniu ludzi. Częstokroć mieni się on bojownikiem i wzorem prawości. Pod sztandarem obrońcy prawości krzywdzi on ludzi, pożera ich dusze i posługuje się wszelkimi środkami, by ogłupić, zwieść i podburzyć człowieka. Jego celem jest sprawienie, by człowiek go zaaprobował i poszedł za jego złym przykładem; sprawienie, by razem z nim człowiek przeciwstawił się autorytetowi i władzy Boga. Gdy jednak zaczyna się rozumieć zamysły szatana, jego intrygi i jego podłość i kiedy nie chce się nadal być deptanym, oszukiwanym przez szatana, gdy nie chce się w dalszym ciągu być jego niewolnikiem, ani nie chce się wraz z nim być ukaranym i zniszczonym – szatan odmienia swoje wcześniejsze świętoszkowate oblicze, zrywa fałszywą maskę, ukazując swą prawdziwą, nikczemną, okrutną, szpetną i dziką twarz. Niczego bardziej by nie pragnął, jak tylko wytępić tych wszystkich, którzy nie chcą pójść za nim, przeciwstawiając się siłom zła« (Sam Bóg, Jedyny II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). »Powód, dla którego szatan jest rozjuszony i wściekły, jest taki oto: jego niewypowiedziane zamysły zostały ujawnione; jego intrygi niełatwo uchodzą mu na sucho; jego nieposkromiona ambicja i pragnienie zastąpienia Boga i postępowania jak Bóg doznały uszczerbku i się nie spełniły; jego plan zapanowania nad całą ludzkością spełzł na niczym i nigdy już się nie powiedzie« (Sam Bóg, Jedyny II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga)”.

Po przeczytaniu słów Boga zaczęła wyjaśniać: „Słowa Boga ujawniają podstawową przyczynę tego, dlaczego szatan sprzeciwia się Bogu i krzywdzi ludzkość. Jeśli zatem odniesiemy słowa Boga do działań rządu KPCh, który sprzeciwia się Bogu i prześladuje chrześcijan, to widać wyraźnie, że jest on ucieleśnieniem szatana, diabła, i że jest to szatański reżim, który najbardziej nienawidzi prawdy i opiera się Bogu. Absolutnie nie pozwoli ludziom wierzyć w Boga ani podążać właściwą drogą, ponieważ pragnie uczynić z Chin strefę ateizmu – chce wykorzenić wszystkie przekonania religijne. Jest to szczególnie prawdziwe w dniach ostatecznych – wcielony Bóg Wszechmogący pojawił się i działa w Chinach, wyrażając prawdy, aby przynieść ludzkości światło. Ludzie ze wszystkich religii i wyznań, którzy prawdziwie wierzą w Boga i kochają prawdę, po przeczytaniu słów Boga Wszechmogącego zyskują pewność, że są one prawdą i jeden po drugim przyjmują Jego dzieło dni ostatecznych. Czytając słowa Boga, wielu ludzi zrozumiało prawdę i nauczyło się odróżniać dobro od zła. W ten sposób wyraźnie dostrzegli złą istotę rządu KPCh i chcą go odrzucić, zaczynają też dążyć do prawdy i podążać w życiu właściwą ścieżką. W miarę jak coraz więcej ludzi zdobywa wiarę w Boga i podąża za Nim, rząd KPCh zaczyna płonąć gniewem. Ma próżną nadzieję, że wciągnie ludzi z powrotem do swojego obozu, aby mogli pozostać jego zgnębionymi niewolnikami. W tym celu rząd KPCh gorączkowo prześladuje i gnębi Kościół Boga Wszechmogącego, nie tylko wymyślając wszelkiego rodzaju kłamstwa, aby go wrobić i oczernić, ale także stosując różne nikczemne taktyki. Wielokrotnie wydawali poufne rozkazy, mobilizując ogromne oddziały zbrojnej policji i wojska, aby szaleńczo prześladować i aresztować chrześcijan z Kościoła Boga Wszechmogącego na terenie całego kraju. Nieskutecznie próbowali w ten sposób powstrzymać rozprzestrzenianie się Bożego dzieła ewangelizacyjnego i całkowicie wyeliminować Kościół Boga Wszechmogącego. Zwłaszcza w ciągu ostatnich kilku lat wszelkiego rodzaju filmy ewangelizacyjne i teledyski wyprodukowane przez Kościół Boga Wszechmogącego są regularnie zamieszczane w Internecie, a ewangelia Królestwa Bożego rozprzestrzenia się na całym świecie jak pożar. Rząd KPCh jest świadomy swojej winy, wiedząc, że od czasu dojścia do władzy popełnił niezliczone morderstwa i wszelkiego rodzaju zło; dług krwi prześladowanych chrześcijan jest ogromny. Rząd KPCh obawia się, że ludzie na całym świecie zaakceptują dzieło Boga, zrozumieją prawdę, wyraźnie zobaczą jego nikczemne oblicze, a następnie odrzucą go, przez co straciłby pozycję na świecie. Jego dzikie ambicje kontrolowania całej ludzkości i bycia bogiem ległyby wówczas w gruzach. To właśnie jest przyczyną eskalacji prześladowań rządu KPCh wobec Kościoła Boga Wszechmogącego. Skrupulatnie przygotował sprawę dotyczącą wydarzeń z Zhaoyuan z 28 maja, aby wrobić kościół, próbując oszukać i zmylić tych, którzy nie znają prawdy, aby znienawidzili Boga i Kościół Boga Wszechmogącego oraz przyłączyli się do rządu w czynieniu zła. Prowadzi nas to do wniosku, że rząd KPCh jest przewrotny i działa przeciwko niebu, że absolutnie nienawidzi Boga i nie znosi prawdy. To wróg Boga – demon, który opiera się Bogu. Jednak Bóg jest wszechmogący, a Jego mądrość realizuje się poprzez oszustwa szatana. Szpetne oblicze rządu KPCh wychodzi na światło dzienne przez jego szalony opór i ucisk, a wybrany lud Boga jeszcze wyraźniej może dostrzec jego złą, reakcyjną naturę. Ludzie zyskują rozeznanie jego nikczemnej i złej natury, ich wola podążania za Bogiem umacnia się i pragną raczej oddać swoje życie, niż przestać podążać za Bogiem. To pokazuje, że bez względu na to, jak okrutny jest rząd KPCh, nie może on powstrzymać prawdziwych wierzących od podążania za Bogiem, a tym bardziej nie jest w stanie powstrzymać Bożego dzieła”.

Po wysłuchaniu słów Boga Wszechmogącego i omówienia tej siostry zrozumiałem, że rząd KPCh prześladuje Kościół Boga Wszechmogącego, ponieważ z samej swojej istoty nienawidzi prawdy i jest wrogiem Boga. Chce kontrolować naród, mocno trzymać ludzi w garści, ale prawdy wyrażone przez Boga Wszechmogącego zakorzeniają się głęboko w ludzkich sercach. Rząd KPCh z pewnością nie chciałby, aby wszyscy ludzie kroczyli z Bogiem, więc robi wszystko, co w jego mocy, aby fabrykować pogłoski, oszukiwać społeczeństwo i przeprowadzać sfingowane procesy, podsycając publiczne oburzenie i prześladując Kościół Boga Wszechmogącego. Tak zrodziła się sprawa dotycząca wydarzeń w Zhaoyuan z 28 maja. Moje wątpliwości co do Kościoła Boga Wszechmogącego zostały rozwiane, gdy tylko zrozumiałem prawdę. Jednak nadal miałem obawy: skoro rząd KPCh tak uciska Kościół, to czy moja żona nie znajdzie się w niebezpieczeństwie, wierząc w Boga?

Bracia i siostry puścili mi potem film „Kłamstwa komunizmu”. Zawierał on fragment Bożych słów, które naprawdę poruszyły moje serce. „Ufamy, że żaden kraj ani siła nie są w stanie stanąć na drodze tego, co Bóg pragnie osiągnąć. Ci, którzy utrudniają Boże dzieło, sprzeciwiają się Bożemu słowu, zakłócają i osłabiają Boży plan, zostaną ostatecznie przez Boga ukarani. Ten, który przeciwstawia się Bożemu dziełu będzie zesłany do piekieł; każdy kraj, który sprzeciwia się dziełu Boga będzie zniszczony; każdy naród, który porywa się w opozycji do Bożego dzieła zostanie zmieciony z powierzchni ziemi i przestanie istnieć” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Ze słów Boga płynął autorytet i majestat. Żadna zła siła szatana ani żadna ludzka istota nie może utrudnić dzieła Bożego. Chociaż członkowie rządu KPCh robią wszystko, by zdyskredytować i potępić Kościół Boga Wszechmogącego, nawet diabelsko aresztując i prześladując braci i siostry Kościoła, bracia i siostry nadal trwają w wierze w Boga i podążają za Nim. Również filmy ewangelizacyjne, utwory chóralne, a także produkowane przez nich teledyski są regularnie zamieszczane w Internecie, całkowicie bez przeszkód ze strony rządu KPCh. W końcu zdałem sobie sprawę, jak wszechmogący jest Bóg i że żadna siła nie może powstrzymać Jego dzieła. Moja żona wierzy w Boga i cieszy się Jego silnym wsparciem, więc nie mam się o co martwić. Po zrozumieniu tego wszystkiego zmartwienia i obawy w moim sercu zniknęły. Uśmiechając się, powiedziałem do mojej żony: „Dobrze że wierzysz w Boga Wszechmogącego. Byłem przedtem tak ślepy – wierzyłem w fałsz, który usłyszałem, i przysporzyłem ci mnóstwo cierpienia. Postąpiłem bardzo źle. Odtąd będę w pełni wspierać cię w twojej wierze”. Łzy napłynęły jej do oczu i powiedziała ze wzruszeniem: „To dzięki Bogu zdołałeś przejrzeć kłamstwa rządu KPCh i wyjść z mgły zamętu. Jest to przejaw Bożego przewodnictwa i przywództwa!”.

Od tamtej chwili zacząłem od czasu do czasu oglądać filmy zrealizowane przez Kościół Boga Wszechmogącego z żoną i słuchałem, kiedy mówiła na temat wiary. Jednak nadal czułem, że wiara w Boga jest zbyt naiwna. Jasne, mogłem wierzyć w Boga w głębi serca. Ale nadal musiałem zarabiać i utrzymywać rodzinę aby zapewnić nam dobre życie. Dopiero później, kiedy musiałem zmierzyć się z atakiem choroby, zyskałem zupełnie nowe zrozumienie wiary w Boga.

Pewnego wieczora, gdy zapadał zmierzch i z rodziną jedliśmy kolację, zacząłem odczuwać straszne bóle brzucha, a twarz zrosił mi zimny pot. Moja żona szybko zabrała mnie do szpitala, gdzie zdiagnozowano u mnie pęknięcie wyrostka robaczkowego. Sytuacja była krytyczna i wymagałem natychmiastowej operacji. Czułem bezradność i strach, jak nigdy przedtem – jeśli nie przeżyję, jak moja żona i córeczka przetrwają w obcym kraju? Kto im pomoże? Odgadując moje myśli, żona wzięła mnie za rękę i powiedziała: „Wiem, o co się martwisz. Bóg jest wszechmogący i wszystko jest w Jego rękach. On również ostatecznie decyduje, czy operacja się powiedzie. Musimy polegać na Bogu i bez względu na to, jak przebiegnie zabieg, nie możemy Go winić, ale musimy podporządkować się Jego rządom i ustaleniom”. Skinąłem głową, słysząc jej słowa. Kiedy drzwi sali operacyjnej się zatrzasnęły, zamknąłem oczy i modliłem się do Boga. „O, Boże Wszechmogący! Jestem przerażony. Proszę, daj mi wiarę, bym się więcej nie bał. Chcę oprzeć się na Tobie”. Po modlitwie mój strach zelżał i wróciły do mnie fragmenty słów Boga z filmu: „Że wszystko, co człowiek ma – pokój i radość, błogosławieństwa i osobiste bezpieczeństwo – jest w rzeczywistości pod Bożą kontrolą; Bóg prowadzi każdego człowieka i decyduje o jego losie” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). „To prawda” – pomyślałem. „Bóg jest wszechmogący, a moje życie jest w Jego rękach. To, czy moja dzisiejsza operacja się powiedzie, zależy od Bożych rządów i planowych działań, więc powierzając wszystko Bogu, nie mam się o co martwić”. Słowa Boże dały mi wiarę; moje serce uspokoiło się i nie martwiłem się już o możliwość niepowodzenia operacji. Stopniowo straciłem przytomność pod wpływem narkozy. Kiedy się ocknąłem, lekarz powiedział mi, że operacja się udała, i wiedziałem, że Bóg mnie ochronił. Wielokrotnie wychwalałem Pana i dziękowałem Mu.

Później przeczytałem następujący fragment słów Boga: „(…) pierwszą rzeczą, którą trzeba zrozumieć, kiedy postawi się stopę na tej ziemi, to skąd pochodzą istoty ludzkie, dlaczego ludzie żyją, kto rozporządza ludzkim losem, kto troszczy się o egzystencję człowieka i ma nad nią suwerenność. Ta wiedza jest prawdziwym źródłem utrzymania w życiu, zasadniczą podstawą ludzkiego przetrwania, a nie uczenie się, jak zatroszczyć się o swoją rodzinę lub osiągnąć sławę i bogactwo, nie uczenie się, jak wybić się z tłumu lub wieść jeszcze bardziej dostatnie życie, ani tym bardziej, jak się z powodzeniem wybić i konkurować ze sobą. Mimo że różne umiejętności przetrwania, które ludzie doskonalą przez całe życie, mogą zapewnić dostatek komfortu fizycznego, nigdy nie dają one sercu prawdziwego ukojenia i pocieszenia, a zamiast tego sprawiają, że ludzie nieustannie tracą orientację, mają trudności w zakresie samokontroli, tracą każdą sposobność poznania znaczenia życia; te umiejętności przetrwania prowadzą do powstania podskórnego niepokoju dotyczącego odpowiedniej postawy wobec śmierci. W ten sposób ludzkie życie jest obracane wniwecz. Stwórca wszystkich traktuje sprawiedliwie, dając każdemu życie pełne szans do doświadczania Jego suwerenności i poznawania jej, jednak dopiero wtedy, kiedy zbliża się śmierć, kiedy jej widmo wisi nad człowiekiem, zaczyna on widzieć światło – ale wówczas jest już za późno” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga).

Po przeczytaniu słów Boga w moim sercu zapanowała jasność i zrozumiałem, że nie żyjemy na tej ziemi tylko po to, aby prowadzić mierne życie, wyżywić rodzinę i żyć dostatnio, ani też dla sławy i zysku, by inni nam zazdrościli i nas podziwiali. My, istoty ludzkie, jesteśmy stworzeniami Boga i tylko poprzez wiarę i wielbienie Boga, dążenie do prawdy i zrozumienie jej, zdobywanie wiedzy o Bogu i jasne zrozumienie, że Bóg rządzi wszystkimi rzeczami w naszym życiu i że nasze losy są w Jego rękach, możemy naprawdę być posłuszni Jego rządom i planowym działaniom oraz zachowywać się i postępować zgodnie z Jego słowami. To jedyny sposób na życie pełne sensu i wartości; to jedyny sposób, aby nie przeżyć życia na próżno. Przypomniało mi się to, co czułem wcześniej, że wiara w Boga jest nieco naiwna, a zarabianie pieniędzy dla mojej rodziny było tym, co powinienem robić w życiu. Ocknąłem się dopiero wtedy, kiedy choroba zagroziła mojemu życiu. Bez względu na to, ile zarabiamy i jak wysoki jest nasz status, kiedy zachorujemy, te rzeczy nie mogą złagodzić naszego cierpienia ani strachu i bezradności głęboko w naszych sercach. U progu śmierci pieniądze, sława i fortuna nie przywrócą nam życia ani nie obdarzą nas długowiecznością. Dziękuję Bogu – to On dał mi wiarę i siłę poprzez swoje słowa, kiedy stanąłem w obliczu choroby i byłem przestraszony i bezradny. Dał mi coś, na czym mogłem się oprzeć, abym był w stanie spokojnie stawić czoła wszystkiemu, co miało nadejść. W szczególności tylko Boża opieka i ochrona pozwoliły mi przejść operację bez żadnych komplikacji. Dzięki temu doświadczeniu naprawdę poczułem, że Bóg jest zarówno rzeczywisty, jak i żywy, że może być nam pomocą i wsparciem w każdej chwili oraz że jest również naszą silną podporą. To, do czego my, ludzie, powinniśmy najbardziej dążyć przez całe życie, to wiara w Boga i wielbienie Go. Powinniśmy też zrozumieć Boże rządy i poddać się im. Tego najbardziej potrzebuje nasz duch i jest to najbardziej znaczące życie, które powinniśmy wieść. To doświadczenie zmieniło także moje błędne wrażenie, że wiara w Boga jest zbyt naiwna i postanowiłem praktykować wiarę wraz z żoną, czytać słowa Boga i podążać drogą poszukiwania prawdy i poznania Boga.

Bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego usłyszeli, że zachorowałem, więc przyszli mnie odwiedzić w szpitalu. Kiedy dowiedzieli się, że przez pewien czas nie będę w stanie pracować, a nasza rodzina nie będzie miała żadnego źródła dochodu, pomogli mi złożyć wniosek o zasiłek socjalny oraz o zwrot większej części kosztów mojego leczenia. W tak chłodnym, obojętnym społeczeństwie szczera pomoc braci i sióstr naprawdę dawała mi poczucie ciepła, jakbyśmy wszyscy należeli do tej samej rodziny. Po dłuższej znajomości z nimi przekonałem się, że wszyscy są bardzo życzliwymi ludźmi, którzy polegają na słowach Boga w swoich interakcjach z innymi, że traktują innych ludzi szczerze, są uczciwi i godni w swoich słowach i działaniach oraz że ich człowieczeństwo i sposób życia jest chrześcijański w pełnym tego słowa znaczeniu. Różnili się całkowicie od ludzi, z którymi pracowałem – ludzi takich jak oni prawie już nie było na świecie. Czułem, że słowa Boga Wszechmogącego naprawdę mogą zmienić ludzi i poprowadzić nas na właściwą ścieżkę, i czułem, że ten kościół jest pełen miłości i że daje ludziom wielkie poczucie ciepła.

Myślę o przeszłości, kiedy byłem zaślepiony kłamstwami rządu KPCh i ciągle odmawiałem poszukiwania czy badania Bożego dzieła dni ostatecznych, a nawet stanąłem na drodze wiary mojej żony. Bóg jednak nie zrezygnował z prób zbawienia mnie. Korzystając ze słów, które czytali mi bracia i siostry, oraz filmów, które mi pokazywali, Bóg pozwolił mi przejrzeć kłamstwa rządu KPCh i wyraźnie ujrzeć złowrogą prawdę, która się za nimi kryła. Kiedy martwiłem się o wynik mojej operacji i żyłem w strachu, słowa Boga oświeciły mnie i poprowadziły, dały mi wiarę i siłę oraz skorygowały moje błędne poglądy. Kiedy nie mogłem pracować po operacji, Bóg pomagał mi i wspierał mnie przez braci i siostry. Doświadczyłem Bożej miłości i miłosierdzia dla mnie, a także autorytetu i wartości Jego słów, i bardzo chętnie przyjąłem Boże dzieło dni ostatecznych. Teraz często razem z żoną chodzę na zgromadzenia i czytam słowa Boga, a moje serce jest spełnione i przepojone radością! Dziękuję Bogu za to, że mnie zbawił!

21. Jak nie dałam się oszukać plotkom

Autorstwa Xiaoyun, Chiny

Kiedyś byłam oficerem wojska. Pewnego dnia w 1999 roku jeden z koreańskich pastorów przekazał mi ewangelię Pana Jezusa. Ze względu na moje szczere dążenie do prawdy, pastor bardzo zaangażował się w szkolenie mnie i wkrótce zostałam jego główną asystentką. Latem 2000 roku pastor wraz z kilkunastoma studentami z Koreańskiego Kościoła Pełnej Ewangelii przyjechał do Junnanu na krótką wyprawę misyjną. Niespodziewanie zaniepokoiło to rząd Komunistycznej Partii Chin. Podczas jednego ze spotkań w domu pastora zostaliśmy aresztowani, a następnie przewiezieni na przesłuchanie do Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego prowincji Junnan. Studenci koreańskiego uniwersytetu zostali deportowani jeszcze tej samej nocy, a pastor z Korei również został wydalony z kraju. Kościół doświadczył prześladowań ze strony rządu KPCh, a wielu wierzących zaczęło się bać i nie miało odwagi wytrwać w wierze. Część wiernych została zmuszona przejść do Kościoła Potrójnej Autonomii i w ten sposób nasz kościół został rozbity przez rząd KPCh. Ja byłam wtedy jednym z głównych pracowników kościoła i w wyniku tych prześladowań ze strony rządu straciłam pracę.

W marcu 2005 roku usłyszałam ewangelię królestwa Boga Wszechmogącego. Kiedy dowiedziałam się, że Pan Jezus powrócił, byłam tak szczęśliwa, że moje oczy wypełniły się łzami radości i poczułam niewypowiedzianą wdzięczność. Chciałam jak najszybciej przyprowadzić moich braci i siostry przed Boży tron. Dzięki Bożemu przewodnictwu bracia i siostry kolejno przyjmowali Boże dzieło dni ostatecznych. Jednak nieoczekiwanie po wysłuchaniu świadectwa o dziele jeden z najbardziej utalentowanych współpracowników w kościele Boga Wszechmogącego dni ostatecznych stwierdził: „Ta doktryna brzmi dobrze, ale najpierw musimy spytać pastora, co o tym myśli”. Niedługo potem zadzwonił do mnie pastor i powiedział: „Wokół nas panuje teraz chaos. Wierzysz w Boga od niedawna, a twoja postawa jest jeszcze niedojrzała. Bez względu na to, co robisz, nie bądź lekkomyślna i nie słuchaj kazań spoza kościoła, a wtedy nie zbłądzisz. Możemy przyjmować opiekę pasterską tylko od naszego kościoła. Nie słuchaj tego, co głoszą inne kościoły”. Wysłuchałam go i spokojnie odpowiedziałam: „W czasie, gdy badałam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, odkryłam, że wszystko, o czym nauczają, jest zgodne z Biblią, zawiera oświecenie Ducha Świętego i jest prawdziwą drogą”. Pastor odrzekł na to: „Bez względu na to, jak dobre są ich kazania, musimy rozumieć, że tylko Pan Jezus jest prawdziwym Bogiem. Nie możemy opuścić Pana!”. Odparłam na to stanowczo: „Ja nie opuściłam Pana, lecz podążam śladami Baranka. Pan Jezus już powrócił i powinniśmy powitać Pana jak biblijne panny mądre”. Pastor odpowiedział mi ostro: „Jakże Koreański Kościół Ewangelii mógłby nic nie wiedzieć, że Pan powrócił?”. Odparłam na to: „Nie da się tego wyjaśnić w kilku słowach”. Na co pastor stwierdził dobitnie: „W Oni wierzą w Błyskawicę ze Wschodu, która jest celem ataku rządu KPCh. Wszystko jest dokładnie wyjaśnione w Internecie. Wejść do Internetu i sama się przekonaj…”. Po odłożeniu telefonu przez długi czas nie mogłam się uspokoić. Słowa pastora dźwięczały mi w uszach. Bardzo chciałam dowiedzieć się, co takiego można przeczytać na ten temat w Internecie.

Szybko pobiegłam do kawiarenki internetowej, żeby to sprawdzić. Gdy zobaczyłam strony dotyczące tego tematu, byłam w szoku. Znajdowało się tam mnóstwo bluźnierstw przeciw Bogu i ostrej krytyki ze strony rządu KPCh oraz oszczerstwa i bluźnierstwa wypowiadane przez autorytety religijne. Nabrałam pewnych wątpliwości. Nie jest tak, że każdy mógłby wypowiedzieć słowa Boga Wszechmogącego. Są one wyrazem Ducha prawdy i jest to fakt uznany przez wielu ludzi z różnych wyznań, którzy szczerze wierzą w Pana i pragną prawdy. Dlaczego więc na stronach internetowych rozsiewane są plotki, które mają sprawić, że ludzie wyprą się Boga Wszechmogącego? Wielu sławnych pastorów też potępia Boga i bluźni przeciw Niemu wraz z rządem KPCh. Co się tu dzieje? Widząc całą tę wrogą propagandę, poczułam nadchodzącą falę wątpliwości. Później zobaczyłam też w Internecie atak na człowieka wykorzystywanego przez Ducha Świętego. Znów upadłam na duchu. Czy to możliwe, że w rzeczywistości wierzę po prostu w człowieka? Przeglądając te informacje w Internecie, byłam coraz bardziej skołowana, oszołomiona i skonsternowana. Nawet nie wiem, kiedy wyszłam z tej kawiarenki.

W drodze do domu przypominałam sobie cały ten czas, jaki spędziłam na szukaniu prawdy i zgłębianiu dzieła Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Gdy tylko miałam jakieś pytania, bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego czytali mi Boże słowo. Wszystkie kwestie zostały mi jedna po drugiej wyjaśnione. Byłam zupełnie przekonana. Zajęło mi to całych jedenaście dni dyskusji i zgłębiania tematu zanim definitywnie uwierzyłam, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił. Czytałam też Boże słowa. Bóg objawił wszystkie tajemnice trzech etapów dzieła i obejmujący sześć tysięcy lat plan zarządzania, wyjaśnił też takie prawdy jak prawdziwa historia i istota Biblii, a także to, które słowa w Biblii pochodzą od Boga, a które od człowieka oraz to, jaki powinien być nasz stosunek do Biblii. Kiedy o tym czytałam, wszystko stało się jasne i wiele na tym zyskałam. Na postawie tych Bożych słów przekonałam się, że Bóg Wszechmogący powinien być Panem Jezusem, który powrócił. Dlaczego jednak w Internecie było tyle wrogiej propagandy? Im dłużej zastanawiałam się nad tymi plotkami, tym bardziej byłam przygnębiona i robiło mi się coraz ciężej na sercu. Przechodząc przez ulicę, prawie wpadłam pod samochód.

Po powrocie do domu nie mogłam się uspokoić, a wszystkie internetowe plotki ciągle stawały mi przed oczyma i nie mogłam przestać o nich myśleć. Czułam się tym wszystkim przytłoczona, gdy tak rozważałam obie te wykluczające się opcje. Tej nocy nie mogłam spać. Zastanawiałam się: „Czy jeśli wybiorę niewłaściwą ścieżkę, to cała moja wiara pójdzie na marne? Nie mogę do tego dopuścić, muszę od razu zawrócić. Ale co, jeśli Bóg Wszechmogący to naprawdę Pan Jezus, który powrócił? Czy wówczas nie przegapię okazji, by powitać Pana, i nie stracę szansy na zbawienie?”. Wahałam się tak, łamiąc sobie głowę, aż stanęłam w modlitwie przed obliczem Boga: „Boże! Od kiedy przyjęłam ten etap Twojego dzieła, cały czas miałam spokój w sercu, z przyjemnością czytałam Boże słowa, a moja dusza była nasycona. Jednak odkąd zobaczyłam w Internecie tę wrogą propagandę, nie mogę się uspokoić. Proszę, chroń moje serce! Boże, moja postawa jest jeszcze niedojrzała i nie posiadam jeszcze wystarczającego rozeznania. Jeśli Bóg Wszechmogący to Ty, Bóg, który powrócił, to proszę, byś mnie tak poprowadził, abym była pewna Twojego dzieła oraz by nic i nikt nie zakłócał mojego spokoju. Jeśli tak nie jest, to proszę, byś mnie poprowadził do tego, bym rozwinęła umiejętność rozeznania…”. Po tej modlitwie przyszło mi do głowy, aby szybko dokończyć czytanie słów Boga Wszechmogącego i zdecydować, czy to faktycznie Boży głos. Całą noc czytałam Boże słowa i nawet nie wiem, kiedy podczas tej lektury usnęłam przy stole.

Następnego dnia rano obudziło mnie pukanie do drzwi. Otworzyłam zaspana i okazało się, że to siostra Wu, która wcześniej podlewała mego ducha. Zobaczyła, że jestem rozespana, i zatroskana spytała, co się stało. Odpowiedziałam jej: „Wczoraj zobaczyłam w Internecie dużo informacji sprzeciwiających się Bogu oraz wiele bluźnierstw przeciw Niemu i czuję się teraz bardzo zdezorientowana…”. Usłyszawszy to, siostra Wu przedstawiła mi omówienie: „Siostro, dobrze znasz stosunek rządu KPCh do chrześcijan. Aresztowali i prześladują niezliczone rzesze wierzących. Taki jest niezaprzeczalny fakt. Wszystkie te pogłoski w Internecie zostały sfabrykowane przez rząd KPCh, by prześladować Kościół Boga Wszechmogącego. Ich celem jest stłumienie Bożego dzieła i uczynienie z Chin strefy ateistycznej oraz niedopuszczenie, by ludzie podążali za Bogiem i oddawali Mu cześć. Siostro, KPCh to władza ateistyczna. Czy możemy wierzyć w to, co mówi?”. Te uwagi siostry w odpowiednim momencie przypomniały mi, że KPCh to władza ateistyczna. To oni najbardziej nienawidzą Boga i sprzeciwiają Mu się. Jakże można wierzyć w to, co mówią? Rząd KPCh oficjalnie głosi hasła „wolności religijnej”, lecz w rzeczywistości bez zahamowań uciska i aresztuje ludzi, którzy wierzą w Boga. Pomyślałam o tym, jak rząd wcześniej prześladował i uciskał ludzi z naszego kościoła, i jak wielu moich braci i sióstr straciło wiarę, bojąc się w niej wytrwać. Pomyślałam też o tym, że sama straciłam z tego powodu pracę. Czyż nie taki był właśnie stosunek rządu KPCh do ludzi wierzących w Boga? Aby ograniczyć wiarę wśród ludzi, rząd KPCh ustanowił Kościół Potrójnej Autonomii i nakazywał ludziom najpierw „kochać państwo, a potem religię”. Ich celem jest utrzymanie kontroli nad ludźmi i ograniczanie wolności wyznania. Kiedy o tym pomyślałam, zyskałam pewne rozeznanie w kwestii podłych intencji rządu KPCh. Ten rząd od zawsze prześladował ludzi wierzących i potępiał prawdziwą drogę. Czyż więc sfabrykowane przez nich pogłoski oraz potępienie dzieła dni ostatecznych Boga Wszechmogącego nie były właśnie obnażeniem ich nienawidzącej Boga i sprzeciwiającej się Mu szatańskiej natury?

Siostra Wu kontynuowała swoje omówienie: „Rząd KPCh to szatański ateistyczny reżim i wróg Boga. Aby zrealizować swoje dzikie ambicje posiadania permanentnej kontroli nad obywatelami, przewrotnie białe nazywają czarnym, by potępić i zdyskredytować Kościół Boga Wszechmogącego. Jesteśmy w stanie dosyć dobrze to rozeznać. Jakże jednak religijni pastorzy i starsi mogą podążać za ateistycznym reżimem w potępianiu Boga, w opieraniu się Mu i w tych bluźnierstwach? Większość ludzi nie potrafi tego pojąć. W rzeczywistości jest to związane z naturą oraz istotą przywódców religijnych, sprowadzającą się do sprzeciwu wobec Boga i nienawiści do prawdy. Kiedy spojrzymy dwa tysiące lat wstecz, na czas, gdy Pan Jezus wykonywał swoje dzieło odkupienia ludzkości, zobaczymy, że z największym sprzeciwem i prześladowaniami spotkał się On ze strony arcykapłanów, uczonych w piśmie i faryzeuszy. Działo się tak, ponieważ droga, którą głosił Jezus, oraz cuda, których dokonywał w tamtym czasie, wzbudzały sensację w całej Judei. Słowa Jezusa przyciągnęły ku Niemu wielu zwykłych ludzi, którzy jeden po drugim się ku Niemu zwracali. Arcykapłani, faryzeusze i uczeni w piśmie postrzegali to jako wielkie zagrożenie dla własnej pozycji i źródła utrzymania, więc konspirowali z władzami rzymskimi, by potępić Jezusa i stawić Mu opór. Siali plotki, oczerniali Jego dzieło, a w końcu Go ukrzyżowali. Teraz historia sprzed dwóch tysięcy lat się powtarza. Przywódcy religijni widzą, że coraz większa liczba ludzi przyjmuje dzieło Boga Wszechmogącego i natychmiast ogarnia ich zazdrość, więc jednoczą się z rządem KPCh w stawianiu oporu i potępianiu dzieła Bożego dni ostatecznych. To pokazuje wyraźnie, że większość przywódców religijnych to antychryści, którzy nie kochają prawdy, lecz tylko własną pozycję. »Już od starożytności prawdziwa droga zawsze była prześladowana«. Nie ma więc w tym nic dziwnego, że dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych spotkało się z tak silnym sprzeciwem i zostało potępione przez nikczemne siły rządu KPCh oraz środowiska religijnego”. Rzeczywiście, faryzeusze, arcykapłani i uczeni w piśmie byli w środowisku religijnym autorytetami, lecz nie mieli szczerej wiary w Boga i nie kochali prawdy. Wiedzieli, że w słowach Pana Jezusa jest autorytet i moc, lecz nie chcieli tego w żaden sposób zgłębiać ani szukać prawdy. Zamiast tego, aby zachować swoją pozycję i źródło utrzymania, potępili Pana i bluźnili przeciwko Niemu. Pastorzy i starsi ze wspólnot religijnych postępują teraz wobec powtórnego przyjścia Pana tak samo jak niegdyś faryzeusze. Okazuje się, że są nienawidzącymi Boga i prawdy antychrystami! Gdy w Biblii jest mowa o powrocie Pana Jezus, pojawia się takie proroctwo: „Ale najpierw musi wiele cierpieć i zostać odrzucony przez to pokolenie” (Łk 17:25). Teraz Bóg Wszechmogący przyszedł dokonać swojego dzieła, a spotyka się ze sprzeciwem i potępieniem ze strony środowiska religijnego oraz reżimu KPCh. Czyż nie wypełnia się w ten sposób proroctwo Pana? W tamtym momencie moje serce zostało oświecone. Siostra Wu kontynuowała swoje omówienie: „Wroga propaganda szerzona w Internecie przez rząd KPCh oraz środowisko religijne ma generalnie na celu zniszczenie lub zakłócenie Bożego dzieła. Szatan zawsze wykorzystywał kłamstwa, by oszukiwać i zwodzić ludzi oraz zasiewać w nich wątpliwości i sprawić, że wyprą się Boga i Go zdradzą. Na koniec zostaną ukarani przez Boga i posłani do piekła. Na zawsze stracą możliwość zbawienia przez Boga. Musimy mieć rozeznanie odnośnie do tych plotek i uświadomić sobie stojące za nimi podłe intencje oraz haniebne cele tych ludzi. W przeciwnym razie zostaniemy zwiedzeni i stracimy okazję, by zostać zbawieni przez Boga”. Skinęłam głową z aprobatą i poczułam, że omówienie siostry i jej pomoc nadeszły w samą porę. Chciałam usłyszeć jeszcze więcej i nie mogłam doczekać się, aż siostra zacznie mówić dalej…

Siostra Wu wyciągnęła księgę z Bożymi słowami i powiedziała do mnie: „Siostro, przeczytajmy fragment słów Boga Wszechmogącego! Bóg Wszechmogący powiedział: »W Moim planie szatan zawsze depcze Mi po piętach, a jako kontrast dla Mojej mądrości zawsze starał się znaleźć sposoby i środki, aby zakłócić Mój pierwotny plan. Czy mogę jednak poddać się jego oszukańczym knowaniom? Wszystko w niebie i na ziemi Mi służy – czy oszukańcze plany szatana stanowią tu jakąś różnicę? To jest właśnie punkt przecięcia Mojej mądrości, to jest właśnie to, co jest cudowne w Moich czynach, i to jest zasada, według której realizuję cały Mój plan zarządzania. W czasie budowania królestwa nadal nie unikam oszukańczych intryg szatana, ale wciąż wykonuję dzieło, które muszę wykonać. Wśród wszystkich rzeczy we wszechświecie, wybrałem uczynki szatana jako kontrast Moich działań. Czyż nie jest to Moja mądrość? Czyż nie jest to dokładnie to, co jest cudowne w Moim dziele?«” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 8, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Po przeczytaniu Bożych słów siostra Wu następująco je wyjaśniła: „Słowa Boga Wszechmogącego dowodzą, że każdy etap Bożego dzieła ucieleśnia Bożą wolę, mądrość i cudowność. Od początku do końca, Boże dzieło nie unika wykorzystania podstępów szatana, lecz używa ich z korzyścią dla Bożego dzieła, by udoskonalić tych, którzy prawdziwie wierzą w Boga, i by ukończyć Boży plan zarządzania dla zbawienia ludzkości. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że z szatańskiego oporu wobec Boga wręcz bije arogancja, lecz Boża mądrość działa właśnie w oparciu o podstępy szatana. Na początku szatan zdeprawował ludzkość, lecz Bóg jej bezpośrednio nie zniszczył. Zamiast tego wykorzystuje trzy etapy swojego dzieła, by zbawić ludzkość, a w tym samym czasie pozwala szatanowi wywoływać niepokoje i stwarzać przeszkody, mając na celu obnażenie prawdziwie ohydnego oblicza i diabelskiej istoty szatana, który deprawuje ludzkość i sieje pośród niej zamęt, wściekle sprzeciwiając się Bogu i będąc Jego wrogiem. Ludzie mogą dzięki temu zawczasu odrzucić szatana i od niego odstąpić, powracając do Boga, a szatan zostanie całkowicie upokorzony i pokonany. Jest to najpotężniejsze świadectwo przeciwko szatanowi, które objawia Bożą mądrość oraz wszechmoc. Tak jak Hiob był człowiekiem bojącym się Boga i unikającym zła, a mimo to Bóg pozwolił szatanowi sprowadzić na niego cierpienie i tym samym udowodnić, że Boża ocena Hioba była w pełni zasłużona. Na tym polegała Boża mądrość. Ponadto w dniach ostatecznych Bóg realizuje dzieło zbawienia i udoskonalenia ludzi. Jednocześnie jest to też dzieło rozdzielania ludzi według ich rodzaju oraz zakończenia tego wieku. Bóg wykorzystuje prześladowania ze strony rządu KPCh oraz środowiska religijnego, by ludzie mogli doświadczyć różnorakich prób i przeciwności losu. Ci, którzy prawdziwie wierzą w Boga, mogą zrozumieć prawdę i rozwinąć umiejętność rozeznania poprzez doświadczenie przeciwności losu, mogą poznać Bożą wszechmoc i mądrość, przejrzeć perfidię szatana, a w końcu całkowicie go odrzucić i dostąpić Bożego zbawienia. Jednak wszyscy ludzie bojaźliwi, ludzie, którym brak prawdziwej wiary, ludzie znudzeni prawdą oraz ludzie podli, którzy nienawidzą prawdy, zostają poprzez te próby i przeciwności losu obnażeni i wyplenieni. W ten sposób kozły zostają oddzielone od owiec, plewa od ziarna, źli słudzy od dobrych, panny mądre od głupich — wszyscy zostają rozdzieleni ze względu na rodzaj, do którego przynależą. Na tym polega Boża mądrość i wszechmoc”. Po wysłuchaniu omówienia siostry Wu nie mogłam przestać myśleć o wydarzeniach sprzed dwóch tysięcy lat, kiedy to Pan Jezus został ukrzyżowany przez żydowskich faryzeuszy i władze rzymskie. Z ludzkiej perspektywy dzieło Pana Jezusa się nie powiodło, lecz On powiedział: „Wykonało się”. To właśnie poprzez szatańskie prześladowania i ukrzyżowanie Bóg wypełnił dzieło odkupienia ludzkości. Dzisiaj, w dniach ostatecznych, to właśnie potępienie i zniesławienie ze strony rządu KPCh i środowiska religijnego służą Bogu do udoskonalania tych, którzy prawdziwie w Niego wierzą, a zarazem dostarczają Bogu dowodu, by uznał owych oszczerców za winnych. Bóg Wszechmogący mówi: „Moja mądrość realizuje się w oparciu o knowania szatana” (Wewnętrzna prawda dzieła podboju (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). W Biblii powiedziane jest: „O głębokości bogactwa zarówno mądrości, jak i poznania Boga! Jak niezbadane są jego wyroki i niedocieczone jego drogi!” (Rz 11:33). Rozmyślając o tym, zrozumiałam, jak mądre i wspaniałe jest Boże dzieło, i z głębi serca wychwalałam Boga.

Dzięki omówieniu siostry Wu zyskałam nieco zrozumienia Bożego słowa i mogłam w pewnym stopniu poznać istotę rządu KPCh oraz opór środowiska religijnego wobec Boga. Nadal nie rozumiałam jednak tego, co napisane było w Internecie, a mianowicie, że wierzymy w człowieka, to znaczy — w człowieka używanego przez Ducha Świętego. Spytałam o to siostrę Wu: „W Internecie można przeczytać, że wierzymy w człowieka. Czy to prawda?”. Siostra Wu odpowiedziała mi na to pytanie w następujący sposób: „Twój problem polega na tym, że nie rozumiesz do końca prawdy na temat różnic pomiędzy dziełem Boga a dziełem człowieka. Przeczytajmy najpierw dwa fragmenty ze słów Boga Wszechmogącego: »Dzieło samego Boga obejmuje dzieło całej ludzkości, a także reprezentuje dzieło całej epoki. Oznacza to, że własne dzieło Boga reprezentuje ruch i kierunek całego dzieła Ducha Świętego, podczas gdy dzieło apostołów podąża za własnym dziełem Boga i nie przewodzi epoce, ani nie reprezentuje kierunku dzieła Ducha Świętego w całej epoce. Wykonują oni tylko dzieło, które powinien wykonywać człowiek, co wcale nie wiąże się z dziełem zarządzania. Własne dzieło Boga jest projektem w ramach dzieła zarządzania. Dzieło człowieka jest jedynie obowiązkiem ludzi, którymi Bóg się posługuje, i nie ma żadnego związku z zarządzaniem« (Dzieło Boga i dzieło człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Dzieło, które Bóg wykonuje, nie reprezentuje doświadczenia Jego ciała; dzieło, które wykonuje człowiek, reprezentuje doświadczenie człowieka. Każdy mówi o swych osobistych doświadczeniach. Bóg może wyrażać prawdę bezpośrednio, człowiek zaś może wyrażać odpowiadające jej doświadczenie, dopiero gdy jej doświadczy. (…) Wystarczy porównać różnice między nimi, aby stwierdzić, czy jest to własne dzieło Boga, czy też dzieło człowieka« (Dzieło Boga i dzieło człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga Wszechmogącego pozwalają nam zrozumieć, że Boże dzieło polega na zapoczątkowaniu nowej ery. Jest to dzieło, które zbawia całą ludzkość. Człowiek nie może zapoczątkować żadnego wieku ani dokonać dzieła zbawienia ludzkości. Dziełem człowieka jest tylko wykonywanie swojego obowiązku na fundamencie dzieła Bożego. Dzieło człowieka polega na podlewaniu i zaopatrywaniu ludzi oraz na nakierowywaniu ich na rzeczywistość Bożych słów, co dokonywane jest we współpracy z Bogiem. Dzieło człowieka nie może jednak zastąpić dzieła samego Boga ani nie może być uznawane za należące do tej samej kategorii. Weźmy na przykład Wiek Łaski, który Pan Jezus rozpoczął, kończąc tym samym Wiek Prawa i wprowadzając ludzkość w nową erę. Po tym, jak Pan Jezus ukończył swoje dzieło, apostoł Piotr i inni kontynuowali je, wiodąc kościół i będąc dla niego pasterzem, prowadząc braci i siostry, by szli drogą Pana. Odbywało się to w pełnej współpracy z dziełem Pana Jezusa. W tamtym czasie ludzie kościoła przyjęli opiekę pasterską i przywództwo Piotra, lecz nikt nie mówił, że jest wyznawcą Piotra lub jakiegoś innego apostoła. To jest fakt. W ten sam sposób Bóg Wszechmogący dni ostatecznych przyszedł i zakończył Wiek Łaski, rozpoczynając Wiek Królestwa. Wykonuje dzieło osądzania rozpoczynające się od domu Bożego i wyraża wszystkie prawdy, by oczyścić i zbawić ludzkość. Jeśli uda nam się zrozumieć i praktykować te prawdy oraz w nie wkroczyć, to staniemy się ludźmi, którzy dostąpią prawdziwego zbawienia i zostaną udoskonaleni. Jednak ze względu na nasz słaby charakter, zdobywanie zbawienia poprzez samodzielne czytanie i doświadczanie Bożych słów jest bardzo trudnym i powolnym procesem. Dlatego też Bóg pozyskał człowieka używanego przez Ducha Świętego, by nas poprowadził. Ów człowiek używany przez Ducha Świętego został zawczasu przygotowany i udoskonalony przez Boga. Nauczył się on zdobywać zbawienie i udoskonalać się poprzez doświadczanie Bożego dzieła. Wykorzystuje swoje doświadczenie Bożych słów, by nas poprowadzić do ich poznania i wejścia w nie. Dzięki temu rzadziej zbaczamy z właściwej ścieżki. Dopóki będziemy akceptować podlewanie i przywództwo człowieka, którego używa Duch Święty, i okazywać mu posłuszeństwo, dopóty możemy obrać właściwą ścieżkę wiary w Boga i zdobyć prawdziwe zbawienie. Wynika to wyłącznie z Bożej dobroci i błogosławieństwa względem nas. Dzieło, które człowiek używany przez Ducha Świętego wykonuje, jest dziełem wywyższania Boga, świadczenia o Nim i prowadzenia nas do posłuszeństwa wobec Boga i uwielbiania Go. Nigdy nie prosił nas, byśmy traktowali go jak Boga, ani nie żądał, byśmy stali się jego wyznawcami. Wszyscy Boży ludzie mają w tej kwestii jasność. Człowiek używany przez Ducha Świętego jest tylko naszym bratem i przywódcą, a my wierzymy w Chrystusa dni ostatecznych, Boga Wszechmogącego, a nie człowieka używanego przez Ducha Świętego. W Internecie krążą pogłoski, że wierzymy w człowieka, którego używa Duch Święty. Są one zwykłym przeinaczaniem faktów i pomyleniem dobra ze złem. To oszustwo szatana i kłamstwo mające na celu zwiedzenie ludzi. Możesz sama udać się do Kościoła Boga Wszechmogącego i zobaczyć wszystko na własne oczy, przejść się między braćmi i siostrami, posłuchać ich i naprawdę zrozumieć. Wtedy zobaczysz, że czytamy słowa Boga Wszechmogącego, Chrystusa dni ostatecznych, modlimy się w imieniu Boga Wszechmogącego i wierzymy w samego wcielonego Boga, to znaczy w Boga Wszechmogącego, Chrystusa dni ostatecznych. Chrystus dzierży pełną władzę nad Kościołem Boga Wszechmogącego. To Boże słowa sprawują tę władzę. Powiedz mi, czy w takim razie wierzymy w człowieka, czy w Boga? Czyż nie jest to oczywiste?”. Po wysłuchaniu omówienia siostry Wu, poznałam nieco różnice między dziełem Boga i dziełem człowieka, a także intencje, jakie przyświecały Bogu przy powoływaniu człowieka używanego przez Ducha Świętego. Dowiedziałam się też, że wierzymy we wcielonego Boga Wszechmogącego, a nie w człowieka. Mimowolnie pomyślałam sobie: „Otrzymaliśmy Boże dzieło i zaopatrzenie Bożych słów. Wierzymy w Boga Wszechmogącego, nie podążamy za człowiekiem i nie jesteśmy wyznawcami człowieka. Zdaje się, że internetowe pogłoski faktycznie są kłamstwami szatana, fałszerstwami mającymi na celu zwiedzenie ludzi. Nasi najdawniejsi przodkowie, Adam i Ewa, na początku nabrali się na podstęp szatana, popełnili grzech i zostali wyrzuceni z raju, ponieważ uwierzyli w kłamstwa szatana. Żydzi, którzy przyłączyli się do faryzeuszy i wspólnie z nimi ukrzyżowali Pana Jezusa, też słuchali plotek i dali się oszukać podstępom szatana, stając się wiecznymi grzesznikami przeciwko Bogu. Muszę nauczyć się wyciągać wnioski z poprzednich porażek. Nie mogę już dać się nabrać szatanowi!”.

Wychodząc, siostra Wu powiedziała mi, żebym czytała więcej Bożych słów, i zostawiła mi do przeczytania omówienie autorstwa człowieka używanego przez Ducha Świętego. Pewnego dnia przeczytałam ten fragment tego omówienia: „W tym krytycznym, ostatnim momencie ludzie powinni przyjąć następujące priorytety w swoim praktykowaniu: jeść i pić słowa Boga, wykonywać wszystkie zadania, które Bóg im powierza, wypełniać obowiązki, zadowalać Boga i wychwalać Go – jedynie praktykując na te sposoby, ludzie mogą być lojalni wobec Boga. Dawni święci mówili: »Nieważne, czy coś zyskamy, czy stracimy; powinniśmy mieć na względzie wolę Boga«. Powinno się to stać myślą przewodnią wszystkich ludzi. Konkretne praktyki przedstawiają się następująco: jeśli kogoś prześladuje szatan, pierwszym zadaniem jest nieść świadectwo o Bogu i stać po stronie dzieła Bożego oraz używać prawdy do pokonania szatana; jeśli ktoś stoi w obliczu grzechu lub pokusy, w pierwszej kolejności powinien wychwalać Boga, nie wolno mu grzeszyć ani urągać Bogu; jeśli ludzie, problemy lub rzeczy stoją komuś na przeszkodzie w wypełnianiu obowiązków, wówczas to, co Bóg mu powierza, stoi na pierwszym miejscu, musi on wyzwolić się od wszystkich uwikłań i okazać lojalność wobec Boga; jeśli pojawią się sprawy związane z czyimiś osobistymi korzyściami, wówczas pierwszeństwo mają korzyści rodziny Bożej. Rezygnacja z osobistych korzyści i troska o Boże serce są absolutnie kluczowe. Jeśli ktoś uwikła się w sprawy doczesne, które go ograniczają, wówczas powinien przede wszystkim wykonywać swój obowiązek i wypełniać wolę Boga, powinien porzucić wszystko inne i ponosić koszty dla Boga” (Rozmowy zwierzchnika). Z tego omówienia dowiedziałam się, jak powinnam praktykować w prawdziwym życiu, by zadowolić Bożą wolę, i jak być wierną Bogu. Czułam, że człowiek używany przez Ducha Świętego faktycznie prowadzi nas do posłuszeństwa Bogu, do wkroczenia w prawdę i wypełniania Bożej woli. Zaczęłam doceniać, że ten „tłumacz”, którego Bóg dla nas zorganizował, jest naprawdę dobry! Jeszcze wyraźniej poczułam, że Bóg zawczasu przygotował dla nas osobę używaną przez Ducha Świętego, by nas poprowadziła do szybszego zrozumienia prawdy i poznania Boga. Przejawia się w tym prawdziwa Boża miłość do nas! W tym momencie zrozumiałam i odrzuciłam fałsz owych rozsiewanych w Internecie plotek, które potępiały Boże dzieło dni ostatecznych i atakowały człowieka używanego przez Ducha Świętego. Mogłam w końcu przejść ze stanu ciągłego napięcia do odprężenia. Naprawdę uwierzyłam, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił. Przyjmując dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, podążam śladami Baranka, biorę udział w Jego weselnej uczcie i zostaję wyniesiona przed Boży tron!

Po przejściu tych wywołanych przez szatana zawirowań jeszcze mocniej przekonałam się do dzieła Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Podążam za Bogiem Wszechmogącym już od ponad dziesięciu lat. Myślę o tych wszystkich pojęciach, które miałam, gdy przyjmowałam Boże dzieło dni ostatecznych, o zrozumieniu pewnych prawd oraz uzmysłowieniu sobie, co stało za plotkami rozsiewanymi przez rząd KPCh oraz środowiska religijne, o tym, jak odrzuciłam moje pojęcia i przestałam żyć w oszustwie, jak starałam się dążyć do prawdy i spełniać swoje obowiązki jako istota stworzona, odpłacając za Bożą miłość oraz zdecydowanie podążając za Bogiem Wszechmogącym. To wszystko sprawiło, że rzeczywiście doceniam prawdę następujących Bożych słów: „W swojej relacji z Bogiem w ciele człowiek przechodzi od sprzeciwu do posłuszeństwa, od prześladowań do akceptacji, od koncepcji do wiedzy i od odrzucenia do miłości. Są to efekty dzieła Boga wcielonego” (Zepsuta ludzkość bardziej potrzebuje zbawienia przez wcielonego Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Bogu niech będą dzięki!

22. Ucieczka z „jaskini lwa”

Autorstwa Xiaoyou, Chiny

Nazywam się Xiaoyou i mam 26 lat. Kiedyś byłam katoliczką. Gdy byłam mała, chodziłam z matką do kościoła na msze, czytałam Biblię, spowiadałam się i przyjmowałam Komunię. Moja matka była zagorzałą katoliczką. Często przekazywała jedzenie i różne inne rzeczy z naszego domu dla kościoła, darowała też pieniądze. Szczególną sympatią darzyli ją przywódcy kościoła i zakonnice. Kiedy ją widzieli, witali ją z uśmiechem i okazywali jej wielką troskę. Często też dzwonili do mojej matki, prosząc ją o uczestnictwo we wszelkiego rodzaju aktywnościach organizowanych przez kościół i o pomoc w różnych zadaniach. Ja także aktywnie uczestniczyłam w lekcjach prowadzonych przez siostry zakonne i czytałam Biblię razem z moimi znajomymi z kościoła. W tamtym okresie czułam radość i pokój, które płynęły z tego, że Pan był u mego boku, i codziennie czułam się szczęśliwa. Jednak z biegiem czasu wiara moich znajomych z kościoła coraz bardziej stygła. Mój duch również osłabł i nie byłam w stanie stosować się do nauk Pana. Często popełniałam grzechy, a później je wyznawałam. Po ślubie przeprowadziłam się z mężem do innej części kraju za pracą.

Ani się obejrzałam, a już było Boże Narodzenie w roku 2013, kiedy miałam szczęście spotkać siostrę z Kościoła Wszechmogącego Boga. Powiedziała mi, że Pan Jezus już powrócił i jest w trakcie dokonywania nowego etapu swojego dzieła. Byłam zaskoczona, kiedy to usłyszałam, więc z podekscytowaniem powiedziałam: „Naprawdę? Pan powrócił! Kiedy powrócił? Gdzie teraz jest? Siostro, powiedz mi szybko”. Ona powiedziała mi: „Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił. Bóg Wszechmogący wypowiedział miliony słów i dokonuje swojego dzieła osądzania w dniach ostatecznych. Bóg ujawnił wszystkie prawdy, które mogą oczyścić i zbawić ludzkość, w tym trzy etapy dzieła, których w tym celu dokonuje, tajemnicę wcielenia, tajemnicę Biblii, znaczenie imion Boga, a koniec i przeznaczenie ludzkości oraz wiele więcej Stanowi to wypełnienie następujących słów Pana Jezusa: »Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy« (J 16:12-13). Z uwagą wysłuchałam jej omówienia i pomyślałam: „Nigdy się nie spodziewałam się, że doczekam się powrotu Pana. To niesamowite”. Następnie siostra ta złożyła mi świadectwo o trzech etapach dzieła Bożego i znaczeniu imion Boga. Obawiając się, że nie zrozumiem, podawała mi różne analogie i przykłady. Omawiała ze mną różne kwestie skrupulatnie, jasno i przejrzyście. Dzięki jej słowom zrozumiałam wiele prawd, których dotąd nie rozumiałam. Dowiedziałam się również, że Pan powrócił, aby dokonać dzieła osądzenia, skarcenia, obmycia i udoskonalenia człowieka. Czułam, że jest bardzo możliwe, iż Bóg Wszechmogący jest rzeczywiście Panem Jezusem, który powrócił, i powiedziałam jej, że chcę lepiej poznać dzieło Boże w dniach ostatecznych. Później uczestniczyłam w spotkaniach z braćmi i siostrami, razem czytaliśmy Słowo Boże, śpiewaliśmy hymny i tańcem oddawaliśmy cześć Bogu. Ilekroć w trakcie czytania słowa Bożego natknęłam się na coś, czego nie rozumiałam, bracia i siostry zawsze chętnie to ze mną omawiali. W ich słowach było oświecenie i iluminacja Ducha Świętego, a dzięki uczestnictwu w spotkaniach z nimi znowu poczułam przyjemność, jaką daje działanie Ducha Świętego. Czułam się niezwykle szczęśliwa. W tej wielkiej rodzinie Kościoła Boga Wszechmogącego nie było podziałów na lepszych i gorszych, czy na biednych i bogatych. Bracia oraz siostry byli wobec siebie otwarci i zawsze mówili, co mieli na myśli. Wydawało mi się, że tak właśnie powinno wyglądać szczęśliwe życie! Po ponad miesiącu przeczytałam już wiele słów Boga Wszechmogącego i upewniłam się, że jest On Panem Jezusem, który powrócił. Naprawdę czułam się szczęśliwa, a jednocześnie chciałam przekazać tę dobrą nowinę mojej matce i moim znajomym z kościoła.

Na Święto Wiosny wróciliśmy z mężem do naszego rodzinnego miasta. Po przyjeździe od razu złożyłam mojej matce świadectwo o dziele Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, ale nie chciała go przyjąć, bez względu na to, co mówiłam. Byłam lekko rozczarowana i mocno zdziwiona Pomyślałam: „To oczywiste, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Czemu ona nie chce tego zaakceptować?”. Widząc postawę mojej matki, nie miałam wyjścia i musiałam zmienić temat. Kiedy nasz wyjazd do rodzinnego miasta się zakończył, wróciłam do miejscowości, w której pracowałam. Uczestniczyłam w spotkaniach z braćmi oraz siostrami i sumiennie wypełniałam swoje obowiązki w kościele. W tamtym okresie przepełniało mnie poczucie radości, a moje życie było wręcz sielankowe. Przeczytałam Boże słowa opowiadające o tym, jak w wyniku prób Hiob stracił cały swój majątek, synów i córki, a jego ciało pokryło się wrzodami, ale mimo tego potrafił wychwalać imię Boga i szczerze w Niego wierzyć. Był też Abraham, który chciał złożyć w ofierze swojego jedynego syna Izaaka i zwrócić go Bogu. Kiedy o nich czytałam, czułam się niezwykle poruszona ze względu na ich wiarę w Boga oraz posłuszeństwo wobec Niego i chciałam być taka, jak oni.

Kiedy tak zewsząd otaczała mnie Boża miłość, nagle moje życie zamieniło się w koszmar. Pewnego dnia w sierpniu 2014 roku ni stąd, ni zowąd zadzwoniła do mnie moja matka i powiedziała mi, że moja córka jest poważnie chora. Słysząc to, zamarłam. Pomyślałam: „Moja córka jest jeszcze taka mała, jak to możliwe, że jest poważnie chora?”. Bardzo się zaniepokoiłam o moją córkę i wpadłam w ogromne przygnębienie. Dlatego stanęłam przed obliczem Boga i tak się modliłam: „Boże, ta sytuacja spotyka mnie za Twoim przyzwoleniem. Stan zdrowia mojej córki jest w Twoich rękach. Tobie pragnę ją powierzyć. Proszę, daj mi prawdziwą wiarę”. Po modlitwie poczułam lekką ulgę. Szybko wróciliśmy z mężem do naszego domu w mieście rodzinnym. Po dotarciu na miejsce mocno się zdziwiłam, widząc moją córkę spokojnie śpiącą w swoim łóżku. Chciałam ją obudzić, ale moja matka powstrzymała mnie gestem ręki i surowo powiedziała: „Nie budź jej. Nic jej nie jest!”. Dopiero wtedy sobie uświadomiłam sobie, że w moim domu jest też wielu moich krewnych i zrozumiałam, że matka podstępem skłoniła mnie do powrotu do domu i będzie chciała namawiać mnie, bym przestała wierzyć w Boga Wszechmogącego. Pomyślałam: „To Bóg dziś dla mnie zaaranżował tę sytuację. Widocznie muszę tego doświadczyć”. Następnie zapytałam matkę: „Mamo, mojej córce nic nie dolega. Dlaczego podstępem skłoniłaś nas do powrotu do domu?”. Nawet nie skończyłam mówić, gdy moja matka wpadła we wściekłość i zaczęła krzyczeć: „Poszłam do kościoła i zapytałam kapłanów oraz innych przywódców kościoła. Powiedzieli mi, że Błyskawica ze Wschodu to coś niebezpiecznego, a kiedy się do niej przystąpi, już nigdy nie można odejść. Przestań już w nią wierzyć. Robię to dla twojego dobra. Obawiam się, że obrałaś niewłaściwą ścieżkę”. Moja matka powtórzyła także kilka kłamstw i oszczerstw wymyślonych przez świat religijny na temat Kościoła Boga Wszechmogącego. Kiedy słuchałam, jak je wypowiada, pomyślałam: „Moja wiara wcale nie jest błędna. Wręcz przeciwnie, nadążam za nowym dziełem Boga. Bóg Wszechmogący, w którego wierzę, to Pan Jezus, który powrócił i dokonuje teraz dzieła osądzenia, skarcenia oraz obmycia człowieka. Jestem całkowicie pewna, że to jest prawdziwa droga, więc dlaczego miałabym z niej zrezygnować? Kiedy kapłani i przywódcy kościoła twierdzą, że »jeśli wierzysz w Błyskawicę ze Wschodu i dołączysz do ich kościoła, już nigdy nie możesz odejść«, to szerzą wyłącznie kłamstwa i błędne przekonania mające na celu oszukać ludzi. Od ponad sześciu miesięcy uczęszczam na spotkania w Kościele Boga Wszechmogącego, więc wiem o nim więcej niż wy. Drzwi Kościoła Boga Wszechmogącego są zawsze otwarte, więc każdy może bez przeszkód zdecydować się odejść. Wcale nie jest tak, jak mówią kapłani i przywódcy kościoła. Wszyscy bracia i siostry nabierają pewności co do prawdziwej drogi poprzez czytanie słów Bożych, pozyskują niezbędne do życia duchowe pożywienie i odnajdują źródło żywej wody – właśnie dlatego nie chcą opuszczać kościoła. Poprzez czytanie słowa Boga Wszechmogącego nasze duchy zyskują spokój. Któż chciałby wrócić do swojego starego kościoła, który jest opuszczony i jałowy? Kapłani i przywódcy kościoła w ogóle nie zbadali dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Nie czytali słów Boga Wszechmogącego, a co więcej, nie uczestniczyli w spotkaniach w Kościele Boga Wszechmogącego. Na czym opierają swoje twierdzenia? Czyż nie wymyślają po prostu bezpodstawnych plotek?” Kiedy moja matka zobaczyła, że nie odpowiadam, podeszła do mnie z wściekłością, spoliczkowała mnie kilka razy i próbowała mnie zmusić do powiedzenia czegoś, czym zdradziłabym Boga. Bardzo mnie bolał widok mojej matki w takim stanie. Pomyślałam, że gdyby nie te kłamstwa wymyślone przez kapłanów i przywódców kościoła, to nie byłoby mowy o tym, żeby próbowała mnie zmusić do porzucenia wiary w Boga Wszechmogącego. Wtedy powiedziałam jej: „Bóg Wszechmogący jest Pan Jezusem, który powrócił. Wiara w Boga Wszechmogącego jest nienaruszalnym prawem nieba i ziemi, więc będę w Niego wierzyć aż do samego końca!”. Kiedy moja matka to usłyszała, twarz jej posiniała ze złości, a oczy poczerwieniały z wściekłości. Głośno na mnie krzyknęła: „Jestem twoją matką. Masz mnie słuchać!”. Widząc, jak niedorzecznie się zachowuje, zdecydowałam, że nic więcej nie powiem. Wtedy moi krewni zaczęli mnie wszyscy naraz krytykować, mówiąc wiele rzeczy, aby nakłonić mnie do zdradzenia Boga. Pomyślałam: „Ja już powitałam Pana Jezusa. Bóg, w którego wierzę, jest prawdziwy, a ścieżka, którą kroczę, jest właściwą ścieżką. Absolutnie nie zdradzę Boga!”. Naprawdę chciałam im doradzić, żeby zbadali Boże dzieło dni ostatecznych i nie dali się zwodzić plotkom rozsiewanym przez kapłanów i przywódców kościoła, mającym na celu ślepe potępianie Boga Wszechmogącego i stawianie Mu oporu. Widząc jednak, że ich postawa była przesiąknięta nienawiścią wobec prawdy i Boga, czułam, że nie zaakceptują prawdy i że żadne moje słowa nie przyniosłyby pożądanego skutku, więc nic im nie odpowiedziałam. Po jakimś czasie moja matka wyszła razem z moimi krewnymi. Nie zamierzała mi jednak odpuścić, bo namówiła mojego młodszego brata, żeby u mnie zamieszkał. Codziennie mnie pilnował, jakbym była jakimś skazańcem, i wszędzie za mną chodził. I tak oto odebrano mi wolność osobistą.

Dwa dni później jedliśmy z rodziną obiad, kiedy nagle weszła moja matka. Cała promieniała i powiedziała mi czułym tonem: „Xiaoyou, zobacz, kto przyszedł!”. Wyraz twarzy mojej matki i ton jej głosu sprawiły, że się zastanawiałam, jakaż to osoba przyszła, żeby wywołać u niej taką reakcję i wiedziałam, że to nie może być nic dobrego. Okazało się, że to przywódczyni kościoła Liu i parafianka Wang. Spokojnie je przywitałam i poprosiłam, żeby usiadły. Kiedy skończyliśmy jeść, Liu spojrzała na mnie, uśmiechnęła się i powiedziała: „Xiaoyou, nie będziemy owijać w bawełnę. Według twojej matki wierzysz teraz w Błyskawicę ze Wschodu. Muszę ci powiedzieć, że masz przestać w nią wierzyć. Od pokoleń cała twoja rodzina to katolicy. Nie możesz porzucić Pana, bo inaczej On cię opuści. Przyszliśmy tu dziś, żeby dać ci kilka rad, ale jeśli nas nie posłuchasz, będziesz mogła winić jedynie siebie, kiedy nadejdzie czas, a ty zstąpisz do piekła. Xiaoyou, robimy to dla twojego własnego dobra. Pomyśl o chorobie swojego męża. Nie poprawiłoby mu się, gdyby nie to, że ja i twoja matka modlimy się codziennie za niego do Pana. Jeśli będziesz nadal wierzyć w Błyskawicę ze Wschodu, a nastąpi nawrót choroby twojego męża, nikt nie zrobi nic, by pomóc”. Kiedy słuchałam jej słów, serce mi mocno biło i mimowolnie nieco się przestraszyłam. Pomyślałam: „Mój mąż rzeczywiście był bardzo chory i nie poprawiło się mu, mimo że wydaliśmy dużo pieniędzy. Poczuł się lepiej dopiero dzięki naszym codziennym modlitwom. Co zrobię, jeśli jest rzeczywiście tak, jak mówią, a nastąpi nawrót choroby mojego męża?”. Kiedy już prawie dałam się zwieść ich podstępowi, do głowy przyszedł mi następujący fragmentu słów Bożych: „Bóg Wszechmogący jest wszechmocnym lekarzem!” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 6, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedy się nad tym zastanowiłam, od razu się ocknęłam i rozjaśniło mi się w głowie. Pomyślałam: „Zgadza się, Wierzę w Boga Wszechmogącego – Pana, który powrócił. W rękach Boga jest to, czy mój mąż znów zachoruje – nie zależy to od nich. Bóg wszystkim włada, więc czegóż mam się bać? W każdym razie to Pan uzdrowił mojego męża, a nie oni. Nigdy bym się nie spodziewała, że spróbują wykorzystać jego chorobę, aby mnie zmusić do zdradzenia Boga, ani że spróbują mnie zmusić do tego, bym wyrzekła się i zdradziła Boga z obawy przed rodzinnymi problemami. Jacyż są podstępni!”. Kiedy przejrzałam ich podłe zamiary, czułam do nich jedynie obrzydzenie i już nie chciałam z nimi rozmawiać.

Kiedy przywódczyni kościoła Liu zobaczyła, że milczę, powiedziała z sarkazmem: „Wygląda na to, że jesteś bardzo uparta! Jak do tej pory tylko my coś mówiliśmy, więc powiedz nam, jakie jest twoje stanowisko!”. Ponieważ właśnie mówili o chorobie mojego męża, czułam lekkie zaniepokojenie. Kiedy jednak pomyślałam o tym, że Bóg sprawuje władzę nad wszystkim, nagle odzyskałam pewność siebie. Bez względu na to, co się stanie, nie zdradzę Boga. Zebrałam się na odwagę i powiedziałam: „Wiedzcie zatem, że mocno wierzę w Boga Wszechmogącego i nie odstąpię od wiary w Niego!”. Moja matka ryknęła: „Zbierajmy się! Idziemy do kościoła się pomodlić”. Po jej słowach wszyscy wyszli ze złością. Widząc ich zaciekłość, nie umiałam opanować lekkiego strachu. Pomyślałam: „Będą się modlić. Przeklną mnie? Co mam zrobić?”. Czując bezradność, stanęłam przed obliczem Boga i zaczęłam się modlić: „Boże Wszechmogący, oni wszyscy sprzysięgli się przeciwko mnie i nastają na mnie, a ja czuję się zupełnie samotna. Boże, nie wiem co mam robić. Bardzo się boję. Proszę, prowadź mnie!”. Po zakończeniu modlitwy przypomniałam sobie pewne słowa Boga: „Powinieneś wiedzieć, że wszystko, co znajduje się w twoim otoczeniu, jest tam za Moim przyzwoleniem – Ja to wszystko układam. Uzmysłów to sobie i zadowalaj Moje serce w otoczeniu, które ci dałem. Nie lękaj się – Bóg Wszechmogący Zastępów z pewnością będzie z tobą; On jest waszym obrońcą i waszą tarczą” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 26, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki oświeceniu i przewodnictwu słów Bożych moje serce napełniło się światłem. Pomyślałam: „Tak, Bóg jest moim niezawodnym wsparciem. Z Nim u boku nie mam się czego bać. Ci ludzie z kościoła mówili te rzeczy tylko po to, żeby mnie przestraszyć, że pójdę do piekła. Sądzili, że porzucę Boga z obawy przed problemami rodzinnymi oraz nawrotem choroby męża. Skoro ogarnął mnie lęk i strach, to czyż nie znaczy to, że dałam się zwieść intrydze szatana? Los mój i mojego męża, nasze ostateczne przeznaczenie, a także nasze dole i niedole nie zależą od żadnego człowieka – tym bardziej kapłani czy przywódcy kościoła nie mają w tych sprawach nic do powiedzenia. To wszystko jest w rękach Boga. Mogą mnie potępiać i przeklinać do woli – nic to nie da”. Myśląc w taki sposób, znów poczułam spokój i wcale się nie bałam. Z głębi serca wychwalałam Boga i dziękowałam Mu za to, że prowadził mnie swoimi słowami oraz że dał mi wiarę i siłę, bym przejrzała intrygi szatana i nie dała się zaniepokoić czy oszukać ani mojej matce, ani pozostałym.

Pewnego popołudnia, kiedy miałam właśnie uciąć sobie drzemkę z moją córką, przyszły siostra Zhao i siostra Zhang z mojego starego kościoła, żeby mnie dręczyć. Siostra Zhao zaczęła mówić w taki sposób, który miał mnie zastraszyć, a potem siostra Zhang bardzo poważnie powiedziała: „To prawda. W przeszłości mieliśmy już styczność z ludźmi z Kościoła Boga Wszechmogącego i prawie udało im się nas oszukać”. Kiedy to usłyszałam, wpadłam w furię. Wiedziałam, że moi bracia i siostry w ogóle nie są w stanie nikogo oszukać. Wszystko, co mówiły te dwie kobiety, to tylko kłamstwa i oszczerstwa. Zapytałam je więc: „Jak was oszukali?”. Siostra Zhang powiedziała poważnym tonem: „Ty nie możesz tego wiedzieć. Dali mi księgę!”. Zadałam jej kolejne pytania: „Powiedz mi, co to była za księga, którą ci dali? Jaki nosiła tytuł? O czym była?”. Siostra Zhang wyglądała na zakłopotaną, przez chwilę nie wiedziała, co powiedzieć, aż w końcu próbowała zbagatelizować pytanie, mówiąc: „Zapomniałam”. Kiedy to usłyszałam, pomyślałam: „Jesteście zakonnicami! Jak śmiecie składać fałszywe świadectwo przeciwko innym i świadomie ich fałszywie oskarżać? Jak możecie mieć tak mało czci dla Boga? Czy naprawdę w Niego wierzycie? Nie boicie się, że On was ukarze?”. Potem siostra Zhao znowu zadała mi pytanie: „Idziesz do pracy?”. Odpowiedziałam stanowczo: „Tak!”. Z udawaną życzliwością poradziła mi: „Nie idź do pracy. Znacznie lepiej byłoby, gdybyś została w domu i zajęła się dzieckiem!”. Na myśl o ich hipokryzji poczułam obrzydzenie, a wychodząc z pokoju powiedziałam: „Pilnujcie swojego nosa”. Widząc, że nie udało im się wyprowadzić mnie z równowagi, wyszły z ponurymi minami. Po ich wyjściu czułam ogromne zaniepokojenie i przygnębienie. Pomyślałam o tym, jak od niedawna przywódczyni kościoła i te zakonnice nieustannie przychodziły mnie nękać – albo oczerniały i atakowały mnie, albo rozsiewały plotki o Bogu Wszechmogącym oraz moich braciach i siostrach, albo szerzyły błędne poglądy, by mnie zwieść i zmusić mnie, żebym się podporządkowała. Mimo że nie dałam się im oszukać, podważałam i odpierałam ich twierdzenia, za każdym razem czułam ogromne wzburzenie i nie umiałam się uspokoić przed obliczem Boga ani czytać słów Bożych. Ponadto mój brat nadal cały czas mnie pilnował. Czułam się ograniczana, ilekroć się modliłam, śpiewałam hymny i czytałam słowo Boże. Czułam, że jestem bardzo gnębiona. Pośród moich cierpień modliłam się do Boga: „Boże Wszechmogący, ta przywódczyni kościoła i te zakonnice ciągle przychodzą mnie nękać. Czuję się bardzo niespokojna i podenerwowana. W tej chwili nie wiem, jak sobie z nimi poradzić. Dobry Boże, proszę, oświeć mnie i prowadź!”.

Po modlitwie wyjęłam swój odtwarzacz MP5 i przypadkowo trafiłam na następujący fragment słów Bożych: „Ci, którzy czytają Biblię w wielkich kościołach, codziennie recytują Biblię, ale żaden z nich nie rozumie celu Bożego dzieła. Ani jeden z nich nie jest w stanie poznać Boga, a ponadto ani jeden nie jest w zgodzie z sercem Bożym. Wszyscy są bezwartościowymi, nikczemnymi ludźmi, każdy z nich się wywyższa, by uczyć o Bogu. Chociaż ostentacyjnie posługują się imieniem Boga, to świadomie sprzeciwiają się Mu. Chociaż nazywają się wierzącymi w Boga, są to ci, którzy jedzą ciało i piją krew ludzką. Wszyscy tacy ludzie to diabły, które pożerają duszę człowieka, główne demony, które celowo stają na drodze tym, którzy starają się wejść na właściwą ścieżkę, i kłody pod nogami utrudniające wędrówkę tym, którzy szukają Boga. Przecież mają »mocne ciało«, więc skąd ich naśladowcy mają wiedzieć, że są antychrystami, którzy prowadzą człowieka przeciwko Bogu? Skąd mają wiedzieć, że są oni żywymi diabłami, które wyszukują dusze do pożarcia?” (Wszyscy ludzie, którzy nie znają Boga, są tymi, którzy sprzeciwiają się Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Po przeczytaniu słów Bożych od razu wszystko zrozumiałam. Okazało się, że owi kapłani i przywódcy kościoła byli właśnie religijnymi antychrystami, których Bóg obnażył w swoich słowach. Chociaż wierzyli w Pana, wcale nie poszukiwali prawdy, a w ich sercach nie było ani krzty bojaźni Bożej. Nie tylko nie próbowali samodzielnie zbadać Bożego dzieła w dniach ostatecznych, ale wręcz bluźnili przeciw Niemu, potępiali Jego nowe dzieło i wymyślali plotki, żeby zwieść moją matkę i skłonić ją, aby mnie biła, beształa i urządzała mi faktyczny areszt domowy. Potem wielokrotnie przychodzili do mojego domu, żeby mnie nękać, oszukiwać, zwodzić i straszyć. Na szczęście dzięki temu, że Boże słowa mnie prowadzą i mną kierują, nie dałam się zwieść intrygom tych ludzi, ani Go nie zdradziłam. Niegdyś faryzeusze używali różnych podłych metod, aby uniemożliwić zwykłym Żydom przyjęcie ewangelii Pana Jezusa. Żeby oszukać lud, posunęli się nawet do kłamstw, twierdząc, że dzieło Pana Jezusa wykraczało poza Stary Testament i że On nie był obiecanym Mesjaszem. To spowodowało, że zwykli Żydzi poparli faryzeuszy i przybili do krzyża Pana Jezusa, który był bez grzechu. Pan Jezus upominał ich, mówiąc: „Lecz biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Sami bowiem tam nie wchodzicie ani wchodzącym nie pozwalacie wejść” (Mt 23:13). Porównałam to, co zrobili faryzeusze, z działaniami kapłanów, przywódczyni kościoła oraz zakonnic i pomyślałam o nauce, której udzielili mi wcześniej moi bracia i siostry odnośnie do tego, jak rozpoznać istotę faryzeuszy. Wtedy wyraźnie dostrzegłam, że kapłani i przywódczyni kościoła w zasadzie wcale się nie różnili od faryzeuszy z dawnych czasów. Żeby chronić swój status i źródła utrzymania, używali wszelkich możliwych sposobów, bym przestała wierzyć w Boga Wszechmogącego. Bali się, że mojej matce i całej mojej rodzinie będę głosiła dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, a oni zaczną w Niego wierzyć. Zmniejszyłaby się wówczas liczebność ich stada, a comiesięczne darowizny by zmalały. Oni naprawdę są nikczemnymi sługami szatana i antychrystami, którzy kradną ofiary należne Bogu i utrudniają ludziom wejście do królestwa niebieskiego! Kiedy już wyraźnie dostrzegłam to, że ludzie ci są antychrystami, od razu wiedziałam, jak z nimi postępować. Chociaż wierzyli w Boga, przeciwstawiali się Mu i byli Jego wrogami, a skoro tak, to wiedziałam, że muszę ich zostawić. Mimo że ostatnio cierpiałam przez ich nękanie, to jednak Boże słowa mnie prowadziły i dawały mi oświecenie. Dzięki temu, że byli negatywnym narzędziem kontrastu dla Boga, wyrobiłam sobie rozeznanie, a co więcej zdobyłam praktyczne doświadczenie w kwestii słów Bożych. Doświadczyłam na sobie, że słowa Boże są prawdą, drogą oraz życiem i jeszcze bardziej się upewniłam, że Bóg Wszechmogący jest prawdziwym Bogiem. W sercu czułam niezwykłe szczęście i spokój, więc w duchu powzięłam postanowienie: niezależnie od tego, jak szatan będzie mi przeszkadzać, nigdy nie zdradzę Boga. Jestem zdeterminowana trwać przy świadectwie o Bogu i upokorzyć szatana, tego diabła!

Nigdy bym nie przypuszczała, że po zaledwie dwóch dniach spokoju ponownie doświadczę nękania i przymusu ze strony szatana. Pewnego wieczoru moja matka, kilkoro wujów i cioć, a także siostra mojej babci przyszli do mnie z zamiarem powstrzymania mnie od wiary w Boga Wszechmogącego. Kiedy zobaczyłam ich wszystkich razem, bardzo się rozgniewałam. Pomyślałam: „Ja tylko wierzę w prawdziwego Boga. Co w tym złego? Dlaczego nie umieją się z tym pogodzić?”. Siostra mojej babci powiedziała dziwnym tonem: „Chodź ze mną, Xiaoyou. Pójdziemy do domu zobaczyć się z twoją babcią”. Zdziwiłam się, kiedy to usłyszałam i pomyślałam: „Chcą mnie zabrać do domu mojej matki. Chcą mnie zamknąć razem z moją niezrównoważoną psychicznie babcią! No nie, jak moi krewni mogą mi to robić? Jak mogą być tacy bezduszni?”. Właśnie gdy się nad tym zastanawiałam, moja matka wzięła sznur, rzuciła się w moją stronę, przykucnęła i zaczęła wiązać mi stopy. Zatrwożona, odepchnęłam ją i krzyknęłam: „Co robisz? Dlaczego chcesz mnie związać?”. Widząc to, dwaj moi wujkowie podeszli i przytrzymali mnie z obu stron, żebym nie była w stanie stawiać oporu. Siedziałam wtedy na kanapie i nie mogłam wstać. W duchu z przejęciem zawołałam do Boga: „Boże, próbują mnie związać i gdzieś stąd zabrać. Jeśli im się uda, nie będę w stanie ani w Ciebie wierzyć, ani trafić do kościoła. Boże, daj mi wiarę oraz siłę i wskaż, jak wybrnąć z tej sytuacji!”. Po zakończeniu modlitwy poczułam siłę przepływającą przez całe ciało. Zaczęłam się szarpać i krzyknęłam: „Co robicie? Puśćcie mnie!”. Kiedy zobaczyli mój zaciekły opór, puścili mnie. Byłam bardzo wdzięczna Bogu. Naprawdę doświadczyłam tego, że jeśli ktoś rzeczywiście na Nim polega, wówczas doświadczy Jego czynów. Czułam też wyraźnie, że Bóg jest przy mnie, chroni mnie i cały czas nade mną czuwa. Pomyślałam: „W tych okolicznościach muszę ofiarować swoje prawdziwe serce Bogu i całkowicie upokorzyć szatana, tego diabła”. Dlatego powiedziałam im stanowczo: „Jeśli chodzi o inne sprawy, wysłucham was. Natomiast jeśli chodzi o wiarę w Boga, będę słuchać wyłącznie Jego! Jestem już pewna, że Bóg Wszechmogący jest Panem, który powrócił. Bez względu na to, jak będziecie mnie przymuszać, nie ustąpię!”. Gdy już powzięłam postanowienie, żeby podążać za Bogiem, znowu doświadczyłam czynów Boga. Jedna z moich ciotek powiedziała: „Nie wiążcie jej. To nic nie da. Widzę, że jej wiara jest niezachwiana”. Dopiero gdy to powiedziała, wszyscy się odwrócili i wyszli przygnębieni. Po ich wyjściu od razu poczułam, że jestem słaba i wyczerpana zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Nie miałam ani krzty siły. Położyłam się na łóżku i zasnęłam. Następnego ranka z ciężkim sercem pomyślałam o tym, co się wydarzyło poprzedniego wieczoru. Kiedy zastanawiałam się nad tym, jak traktują mnie krewni, nie mogłam przestać myśleć: „No tak, moja matka i moi krewni dali się oszukać pogłoskom rozgłaszanym przez kapłanów i przywódców kościoła, więc nadal chcą mnie przymusić. Kiedy to wszystko się skończy?”. Później wróciłam myślami do momentu, kiedy spotykałam się z moimi braćmi i siostrami z Kościoła Boga Wszechmogącego. Jednomyślnie dążyliśmy do prawdy i wypełnialiśmy swoje obowiązki, wszyscy wzajemnie sobie pomagaliśmy i się wspieraliśmy. Nikt nie próbował nikogo zastraszać ani gnębić, więc nie było potrzeby mieć się na baczności. Każdego dnia czułam się niezwykle wolna i wyzwolona, a także spełniona i swobodna. A jednak teraz byłam zamknięta we własnym domu, odebrano mi wolność, a każdy dzień był jak siedzenie na szpilkach. Nigdy nie wiedziałam, kiedy się zjawią moi krewni albo ludzie z mojego starego kościoła. W najlepszym razie delikatnie mnie upominali, a w najgorszym grozili mi i próbowali mnie zastraszać. Czułam się bardzo przygnębiona i nieszczęśliwa. Naprawdę chciałam wrócić do Kościoła Boga Wszechmogącego i móc uczestniczyć w spotkaniach, śpiewać hymny oraz chwalić Boga wraz z moimi braćmi i siostrami.

Zaraz po tym wydarzeniu stało się coś jeszcze bardziej nieoczekiwanego. Pewnego dnia poszliśmy z mężem na zakupy. Po powrocie do domu chciałam przeczytać słowa Boże na moim odtwarzaczu MP5, ale nie mogłam go znaleźć. Poczułam się zaniepokojona i zdezorientowana. Pomyślałam: „Gdzie się podział mój odtwarzacz MP5? Na pewno zostawiłam go w domu. Czemu nie mogę go znaleźć?”. Nagle pomyślałam, że musiała go zabrać moja matka. Przypomniałam sobie, że któregoś dnia weszła i zobaczyła, jak czytam na nim słowo. Potem często przychodziła do mojego domu i grzebała w moich rzeczach. Byłam pewna, że nie mogłam znaleźć mojego odtwarzacza, bo ona go zabrała. Bardzo mnie to zdenerwowało, więc pobiegłam do jej domu. Kiedy tam weszłam, zastałam ją w trakcie rozmowy z siostrą mojego dziadka. Podeszłam do niej i zapytałam: „Mamo, wzięłaś mój odtwarzacz MP5? On należy do mnie. Jeśli go wzięłaś, zaraz mi go oddaj”. Ku mojemu zdziwieniu moja matka stanowczo zaprzeczyła, że go zabrała. Spojrzała na mnie z pogardą, więc powiedziałam jej ze złością: „Trzymam swój odtwarzacz MP5 w domu. Nikt inny by go nie wziął. Jesteś jedyną osobą, która ciągle grzebie w moich rzeczach. Na pewno ty go wzięłaś. Oddaj mi go!”. Przyparta do muru, odpowiedziała mi ostrym tonem: „Nie oddam ci go. Lepiej wracaj do domu, bo nigdy go ode mnie nie odzyskasz!”. Nie chciała mi go oddać, nieważne jak bardzo nalegałam, więc musiałam wrócić do domu z pustymi rękami. W drodze powrotnej czułam się bardzo źle. Pomyślałam: „Nie mam już odtwarzacza MP5, więc nie mogę dalej czytać słów Bożych. Choć wcześniej moja matka i inni mnie nękali, to mogłam przynajmniej czytać słowa Boże, a one mogły mnie prowadzić i mną kierować. W efekcie rozumiałam wolę Boga i miałam wiarę oraz siłę, aby wytrzymać ich ataki. A teraz nie ma już mojego odtwarzacza MP5! Co ja zrobię? Czyż to nie będzie dla mnie koniec, jeśli nie będę mieć dostępu do Bożych słów?”. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej beznadziejnie się czułam, a mojego ducha opanowało zniechęcenie. Czułam się wyjątkowo nieszczęśliwa. W chwili największej słabości i przygnębienia przyszedł mi do głowy hymn z Bożymi słowami: „Dziś większość ludzi nie ma tej wiedzy. Wierzą, że cierpienie nie niesie żadnej wartości, świat ich odrzuca, przeżywają trudności w życiu rodzinnym, nie są umiłowani przez Boga, a ich perspektywy wyglądają ponuro. Cierpienie niektórych ludzi staje się tak wielkie, że ich myśli zwracają się ku śmierci. To nie jest prawdziwe umiłowanie Boga; tacy ludzie są tchórzami, brakuje im wytrwałości, są słabi i bezsilni! (…) Stąd w dniach ostatecznych musicie dawać świadectwo o Bogu. Bez względu na to, jak wielkie jest wasze cierpienie, powinniście iść do samego końca; nawet wydając ostatnie tchnienie nadal musicie być wierni Bogu i zdać się na Jego łaskę; tylko to jest prawdziwym umiłowaniem Boga, tylko to jest mocnym i donośnym świadectwem” („Staraj się miłować Boga niezależnie od tego, jak bardzo cierpisz” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Dzięki przewodnictwu słów Boga zrozumiałam, że ma On nadzieję, iż w tej sytuacji będę w stanie nieść o Nim świadectwo. Niezależnie od skali problemów, jakie miałam napotkać, musiałam pozostać bezwzględnie lojalną wobec Boga aż do końca i nie tracić wiary w Niego. Przypomniałam sobie wszystkie prześladowania, których doświadczyłam, i zdałam sobie sprawę, że każdy incydent był bitwą w sferze duchowej. Szatan wykorzystywał różne metody, by mnie stopniowo złamać. W tym momencie odebrał mi „pokarm dla mojego duchowego życia”, dążąc do pochłonięcia mojej duszy. Szatan jest niezwykle okrutny. Wiedziałam, że nie mogę ulec jego knowaniom. Chociaż straciłam swój odtwarzacz MP5, nadal miałam Boga. On nadal będzie mnie oświecał i prowadził, więc wierzyłam, że jeśli tylko w każdej sytuacji będę na Nim polegać, wówczas On mi pomoże przebrnąć przez wszystkie trudności i problemy. Dopóki nie braknie mi tchu, będę trwać przy świadectwie o Bogu, bez względu na okoliczności, z jakimi przyjdzie mi się jeszcze zmierzyć. Słowa Boże po raz kolejny mnie poprowadziły i dały mi wiarę, której potrzebowałam, aby wytrwać.

Doświadczając tych prześladowań i przeciwności losu, niejednokrotnie byłam świadkiem władzy i mocy Bożych słów. Za każdym razem, gdy ogarniała mnie negatywność, słabość, dezorientacja i konsternacja, słowa Boże dawały mi wiarę oraz siłę, których potrzebowałam, i kierowały mną, abym mogła przejrzeć intrygi szatana i trwać przy świadectwie o Bogu. Jednocześnie dostrzegałam, że w każdej chwili Bóg jest po mojej stronie, daje mi wsparcie i otwiera przede mną drogę. Moja wiara w Boga stopniowo rosła, a pragnienie opuszczenia rodziny było we mnie coraz silniejsze. Wiedziałam, że muszę jak najszybciej uciec z tej „jaskini lwa” i znaleźć mój kościół oraz moich braci i siostry. Dlatego modliłam się do Boga i powierzyłam Mu tę sprawę, prosząc Go, by mnie prowadził. Kilka dni później udało mi się wymknąć spod nadzoru mojego brata i uciec z domu. Ponownie wróciłam do Kościoła Boga Wszechmogącego, by prowadzić życie w kościele i wypełniać swoje obowiązki najlepiej, jak potrafię. Po ponad miesiącu cierpienia dobiegły wreszcie końca, a uczucia ucisku i niepokoju, jakie nosiłam w sercu, rozpłynęły się jak dym w powietrzu. Bogu niech będą dzięki za to, że tak mną pokierował, że pokonałam mroczny wpływ szatana i uciekłam z „jaskini lwa” oraz za to, że ponownie doprowadził mnie z powrotem do Bożej rodziny.

Doświadczenie to jest nadal świeże mojej pamięci, ponieważ w tamtym okresie wyraźnie poczułam Bożą miłość oraz Jego zbawienie. Widziałam, jak Bóg w każdej chwili był po mojej stronie i mnie chronił, uniemożliwiając szatanowi, by mnie zwiódł i pochłonął. Jednocześnie to niezwykłe doświadczenie pozwoliło mi rozwinąć umiejętność rozróżniania odnośnie do kapłanów, przywódców kościoła i innych osób. Wszyscy oni potępiali Boga Wszechmogącego i bluźnili przeciw Niemu jak szaleni, wymyślali plotki i składali fałszywe świadectwo, aby mnie oszukać. Używali różnorakich sztuczek, aby powstrzymać mnie przed podążaniem za Bogiem Wszechmogącym. To oni są przeszkodami i generują trudności na drodze do przyjęcia Bożego dzieła dni ostatecznych, zyskania Jego zbawienia i bycia przez Niego pozyskanymi. Są demonami, które chcą pożreć ludzkie dusze! Dopiero wtedy w końcu zrozumiałam prawdziwe znaczenie następujących słów, które wypowiedział Bóg Wszechmogący: „Wierzący i niewierzący nie są ze sobą zgodni, lecz raczej przeciwstawiają się sobie nawzajem” (Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zrozumiałam, że chociaż na pozór wydawało się, że kapłani, przywódcy kościoła, zakonnice, członkowie mojego starego kościoła i moja matka wierzą w Boga, to tak naprawdę nie rozpoznają Bożego głosu i nie znają Boga. Nie chcieli przyjąć dzieła Pana, który powrócił, dlatego Bóg nie uznaje ich wiary. W oczach Boga są niewierzący. Są kąkolem ujawnionym przez dzieło Boże w dniach ostatecznych i są w istocie demonami i antychrystami przeciwstawiającymi się Bogu. Ponadto dostrzegłam też, że prześladowanie ze strony członków rodziny i nękanie ze strony ludzi religijnych to ataki wywodzące się od szatana oraz zaciekłe bitwy, które toczą się w sferze duchowej. Szatan chciał wykorzystać tych ludzi, te wydarzenia i rzeczy, aby mi przeszkadzać i spowodować, bym się wyrzekła prawdziwej drogi, zdradziła Boga, rzuciła się w „objęcia” antychrysta, straciła szansę na Boże zbawienie i wraz z nim sczezła w piekle. Boża mądrość wykorzystuje jednak intrygi szatana. Ilekroć szatan mnie atakował i nękał, Bóg w każdym momencie mną kierował i mnie prowadził, bym mogła doświadczyć Jego słów i dzięki nim rozwinąć swoje rozeznanie oraz przenikliwość. Bóg udoskonalił także moją wiarę w Niego i sprawił, że stała się prawdziwa, zdecydowana i już nie była słaba. Dziękuję Bogu, że mnie prowadził i pomógł mi zrozumieć pewne prawdy w nieco dłużej niż miesiąc. Teraz wiem, na czym polega różnica między dobrem a złem, między pięknem a brzydotą. Moja wiara w Boga się wzmocniła, a ja zbliżyłam się do Niego. Cierpienie naprawdę jest Bożym błogosławieństwem! W moim przyszłym życiu w wierze pragnę jeszcze intensywniej doświadczać dzieła Bożego i jestem gotowa podążać za Bogiem Wszechmogącym aż do samego końca!

23. Wisząc na włosku

Autorstwa Zhang Hui, Chiny

Po przyjęciu dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych przekazałem ewangelię bratu z mojego dawnego kościoła. Później przyszli do mnie pastor Li i pomocnik Wang. Serce waliło mi jak bęben. Myślałem sobie: „Po co przyszli? Czy wiedzą, że wierzę w Boga Wszechmogącego? Gdy inni przyjmowali Boga Wszechmogącego, byli zastraszani, a ich rodziny podżegano przeciwko nim. Jaką taktykę zastosują wobec mnie?”. Wkrótce zjawili się mój syn i moja córka. Zaskoczyło mnie to. Dzieci mówiły wcześniej, że są zajęte, czemu więc przyszły? Czy to sprawka pastora Li? Zrozumiałem, że z góry to zaplanował. Pomodliłem się do Boga: „Boże, nie wiem, czego będą ze mną próbować. Moja postawa jest zbyt słaba, bym wiedział, co zrobić. Poprowadź mnie i pomóż mi wytrwać na prawdziwej drodze”. Uspokoiłem się po modlitwie.

Pastor Li uśmiechnął się i powiedział: „Bracie Zhangu, podobno przyjąłeś Błyskawicę ze Wschodu, zgadza się? Nieważne, ile prawdy posiada Błyskawica, nie wolno nam jej przyjmować. Wierzymy w Pana od lat, nauczamy Jego imieniu. Pan Jezus został ukrzyżowany i stał się ofiarą za nasze grzechy, odkupił nas. Musimy niezłomnie trwać przy imieniu i drodze Pana. Nie możemy wierzyć w innego Boga. Czy nie zdradzasz Pana Jezusa, jeśli wierzysz w Boga Wszechmogącego?”.

Odpowiedziałem spokojnie: „Pastorze Li, musimy być obiektywni, praktyczni i patrzeć na dowody, a nie potępiać bez powodu. Nie znasz Błyskawicy ze Wschodu ani słów Boga Wszechmogącego, więc jak możesz oskarżać mnie o zdradę Pana? Czy wiesz skąd pochodzi prawda i kto wyraża prawdę? Pan Jezus powiedział: »Ja jestem drogą, prawdą i życiem« (J 14:6). Bóg jest źródłem prawdy. Jak możesz mówić, że niezależnie od tego, ile jest prawdy w Błyskawicy ze Wschodu, nie możemy jej przyjąć? Czy celowo nie opierasz się prawdzie i Bogu? Czy zaliczamy się do wyznawców Pana?”. „Czytałem dużo słów Boga Wszechmogącego, wszystkie są prawdą, objawiają wiele prawd i tajemnic. Wszystko, z czym się zmagałem w wierze, rozwiązały słowa Boga Wszechmogącego. Wierzę, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił. Kto za Nim podąża, wita powracającego Pana!”. „Mówisz, że wiara w Boga Wszechmogącego to zdrada Pana Jezusa. Czy to prawda? Gdy Pan Jezus dokonywał dzieła, wielu ludzi odeszło ze świątyni, by iść za Nim. Czy zdradzili w ten sposób Boga Jahwe?”. „Choć dzieło odkupienia, którego dokonał Pan Jezus, różniło się od dzieła proklamacji prawa, którego dokonał Bóg Jahwe, i zmieniło się też imię Boga, Pan Jezus i Jahwe są tym samym Bogiem. Wierząc w Pana Jezusa, ludzie nie zdradzili Boga Jahwe, szli śladem Baranka i dostąpili Bożego zbawienia”. „Ci, co wierzyli w Boga Jahwe, lecz nie przyjęli Pana Jezusa, tak naprawdę porzucili Boga i zdradzili Go”. „Dzieło Boga Wszechmogącego jest inne niż dzieło Pana Jezusa, ale są Oni jednym Bogiem. Bóg dokonuje różnych dzieł w różnych wiekach. Pan Jezus dokonał dzieła odkupienia w Wieku Łaski, przebaczono nam grzechy, lecz nasza natura pozostała grzeszna. Dlatego Pan obiecał, że wróci, by dokonać dzieła osądzania. Bóg Wszechmogący przybył w dniach ostatecznych, wyraża prawdy, by nas osądzić na fundamencie dzieła odkupienia, byśmy wyzbyli się naszego szatańskiego usposobienia, by nas w pełni zbawić od grzechu, by pozyskał nas Bóg. Dzieło i słowa Boga Wszechmogącego wypełniają proroctwa Pana Jezusa”. „Moja wiara w Boga Wszechmogącego nie jest zdradą Pana Jezusa. Idę śladem Baranka. Wierząc w Pana Jezusa, a nie przyjmując dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, bylibyśmy jak faryzeusze, którzy wierzyli w Boga Jahwe i odrzucali Pana Jezusa. Tacy ludzie opierają się Bogu i zdradzają Go!” „Dobrze poznajcie dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, sami sprawdźcie, czy Jego słowa są głosem Boga. Nie osądzajcie i nie potępiajcie, bo sami możecie zostać potępieni za sprzeciw wobec Pana!”.

Pastor Li był skrępowany, a Wang próbował załagodzić sprawę: „Nie chcemy, by nasi wierni odchodzili do Błyskawicy ze Wschodu, bo chcemy chronić kościół i stado. Jak Pan mógłby nas za to potępić? Pastor Li czuje się odpowiedzialny za twoje życie. Nie chce, byś zbłądził. Jesteś pomocnikiem i wiele zrobiłeś dla kościoła. Każdy cię szanuje i ci ufa. Będą rozczarowani, jeśli będziesz wierzyć w Boga Wszechmogącego!”. Włączył się Pastor Li: „Wang ma rację. Ciężko pracowałeś przez tyle lat. Szkoda byłoby, gdybyś porzucił renomę, którą sobie wyrobiłeś! Wróć. Wszyscy na ciebie czekają. Nasz kościół założył dom seniora. Mamy kontakty z grupami religijnymi za granicą i wsparcie finansowe. Jeśli wrócisz, od razu damy ci samochód. Jeśli chcesz zarządzać domem seniora albo kościołem lub nadal zajmować się finansami, będzie, jak zechcesz”.

Słuchałem ich i czułem, że coś tu nie gra. Jak wierzący mogą mówić takie rzeczy? Przypomniałem sobie, jak diabeł kusił Pana Jezusa: „Znowu wziął go diabeł na bardzo wysoką górę i pokazał mu wszystkie królestwa świata oraz ich wspaniałość. I powiedział do niego: Dam ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon” (Mt 4:8-9). To, co oni mówili, miało dokładnie taki sam wydźwięk, ten sam ton, co słowa szatana. Pomyślałem, że to podstęp szatana. „Próbują mnie zwieść, kusząc statusem i pieniędzmi, bym zdradził Boga Wszechmogącego. Chcą mnie wykończyć, złapać w pułapkę!”. Wierzyłem od ponad 10 lat i miałem to szczęście przywitać powracającego Pana. Nie mogłem ulec szatanowi i zdradzić Pana. Odparłem więc: „Słyszałem głos Boga i znam drogę do życia wiecznego. Chcę iść za Bogiem. Darujcie sobie. Nie odejdę od Boga Wszechmogącego”.

Wtedy moja córka zaczęła płakać i powiedziała: „Tato, posłuchaj mnie przez chwilę! Mama niedawno zmarła. Dość się nacierpieliśmy. Jeśli wyrzucą cię z kościoła za wiarę w Błyskawicę ze Wschodu, bracia i siostry będą nas unikać!”. Serce mi się krajało, gdy widziałem jej łzy. Toczyłem zaciekłą wewnętrzną walkę. „Jeśli wrócę do kościoła, nie zostanę odtrącony i zachowam pozycję, lecz zamknę Panu drzwi przed nosem. To byłaby podła zdrada!” Nie było łatwych rozwiązań. Zbolały w milczeniu wołałem do Boga: „Boże Wszechmogący, jestem między młotem a kowadłem. Błagam, daj mi wiarę i siłę, bym wytrwał, bym potrafił odważnie iść za Tobą”. Przypomniały mi się te słowa Boga Wszechmogącego: „Musicie czuwać i cały czas wyczekiwać oraz więcej modlić się do Mnie. Musicie rozpoznać liczne podstępy i przebiegłe intrygi szatana, rozpoznać duchy, poznać ludzi oraz potrafić rozróżniać wszystkie rodzaje ludzi, zdarzeń i rzeczy” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 17, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga dały mi siłę i przypomniały, że muszę mieć rozeznanie. Za tym wszystkim kryły się podstępy szatana. Szatan mnie atakował, kusił statusem i więziami rodzinnymi i mieszał mi w głowie, chcąc, bym zdradził Boga. Nie mogłem wpaść w pułapkę szatana! Powiedziałem dzieciom: „Dla mnie wszystko jest jasne. Bóg Wszechmogący jest prawdziwym Bogiem, Jego dzieło i słowa to prawda. Wyczekiwaliśmy powrotu Pana tyle lat. Teraz, gdy przyszedł i wyraża prawdy, by dokonać dzieła osądzania, musimy dotrzymać Mu kroku, przyjąć sąd i obmywanie, byśmy uniknęli katastrof i weszli do Jego królestwa. Nie możemy się bać, że inni nas odrzucą, bójmy się, że Pan nas odrzuci i nie pochwyci. Wtedy płakalibyśmy i zgrzytalibyśmy zębami pośród katastrof!”. „Poczytajcie słowa Boga Wszechmogącego. Usłyszycie w nich głos Boga. Poznacie, że Bóg Wszechmogący jest Chrystusem dni ostatecznych!”. Dzieci przestały naciskać, a ja w milczeniu dziękowałem Bogu.

Nie dali się przekonać, wyszli obrażeni. Wrócili później, by kusić mnie potencjalnym małżeństwem. Pastor Li powiedział: „Straciłeś żonę, córka wyszła za mąż, syn cię nie odwiedza. Musi ci być ciężko samemu. Powinieneś mieć kogoś, kto będzie ci gotować. Siostra Wang też jest samotna. Jest zamożna, lubiana, żarliwa w wierze. Czy nie byłoby wspaniale, gdybyście się zeszli, wspierali się, służyli razem Panu?”. Siostra Wang zadzwoniła do mnie i namawiała, żebym nie wierzył w Błyskawicę ze Wschodu. Powiedziała, że jeśli trzeba mi pieniędzy na ślub syna, to może mi pomóc. Słysząc to, czułem się rozdarty. Gdy moja żona była chora, córka miała wypadek samochodowy, gdy jechała po leki. Trafiła do szpitala. Siostra Wang opiekowała się moją córką i żoną. Zawsze byłem jej wdzięczny. Czy zranię uczucia siostry Wang, jeśli nie posłucham jej rady? Lecz jeśli jej posłucham dla dobra naszej relacji, to przecież zdradzę Pana. Byłem rozdarty i wciąż modliłem się do Boga. Walczyłem ze sobą, aż w końcu delikatnie odmówiłem siostrze Wang.

Pewnego dnia pastor Li przyszedł, gdy pracowałem w polu. Powiedział mi: „Bracie Zhangu, pomyśl o dzieciach, jeśli nie o sobie. Twój syn się zaręczył, a rodzina jego narzeczonej wierzy w Pana. Jeśli dowiedzą się, że wierzysz w Boga Wszechmogącego, czy zgodzą się na ślub? Czy to nie będzie tragedia dla twojego syna? Powinieneś to przemyśleć”. Pomyślałem sobie: „Szantażujesz mnie weselem syna, żebym zboczył z prawdziwej drogi. To podłe!”. Odpowiedziałem stanowczo: „Wiara w Boga Wszechmogącego to moja sprawa. Ślub mojego syna nie ma nic do rzeczy. Los jego małżeństwa jest w rękach Boga. Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, będę szedł za Nim do końca. Moje dzieci kiedyś to zrozumieją”. Myślałem, że pastor Li wiele mówi, mało robi, ale to był szok, że wykorzystuje coś tak ważnego, chcąc, żebym zdradził Boga Wszechmogącego.

Kilka dni później poszedłem do warsztatu syna. Zmarszczył brwi i powiedział: „Narzeczona mówi, że pastor Li doniósł jej rodzinie, że wierzysz w Błyskawicę ze Wschodu. Mówi, że jak nie przestaniesz, ślubu nie będzie”. Osłupiałem. Byłem wściekły. Pastor Li posłużył się ślubem mojego syna, by mnie zastraszyć. Jak wyznawca Pana może robić takie podłe rzeczy? Mój syn był bardzo przybity, czułem się okropnie. Ślub miał być za 18 dni. Czy faktycznie zostanie odwołany? Miałem łzy w oczach. Syn mówił dalej: „Usłyszałem od niej, że wyjdzie za mnie pod trzema warunkami. Muszę zerwać z tobą wszystkie kontakty. Nie wolno mi opiekować się tobą na starość. Mam zerwać wszystkie więzi rodzinne. Mamy już z nami nie ma. Proszę, porzuć wiarę w Błyskawicę ze Wschodu dla dobra rodziny”. Słowa syna i jego wykrzywiona bólem twarz złamały mi serce. Ponieważ wierzę w Boga Wszechmogącego, ci członkowie kleru traktują mnie jak wroga, zmuszając syna, by się ode mnie odciął. To obrzydliwe! Powiedziałem synowi: „Moje dziecko, jesteś już dorosły, nie potrzebujesz mojej opieki. Jestem stary, chcę tylko praktykować wiarę i iść za Bogiem. Zrozum to, proszę”. Odwróciłem się i wyszedłem. W domu modliłem się tymi słowami: „Boże Wszechmogący! Pastor nie cofa się przed niczym, żeby dręczyć mnie i zmusić do zmiany zdania. Mój syn zerwie ze mną kontakt. Czuję się słaby, proszę, prowadź mnie, daj mi wiarę”.

Brat Lin z Kościoła Boga Wszechmogącego odwiedził mnie nazajutrz, powiedziałem mu, co się stało. Przeczytał mi te słowa Boga Wszechmogącego: „Na każdym etapie dzieła, jakiego Bóg dokonuje w ludziach, patrząc z zewnątrz wydaje się, że polega ono na interakcjach między ludźmi, jakby powstało dzięki człowieczym ustaleniom lub było wynikiem ludzkiej ingerencji. Jednakże za kulisami każdy etap dzieła i wszystko, co się dzieje, jest zakładem szatana z Bogiem i wymaga, aby ludzie trwali mocno przy świadectwie o Bogu. Jako przykład weźmy próbę, której poddany został Hiob: za kulisami szatan zakładał się z Bogiem, a to, co przydarzyło się Hiobowi, było efektem ludzkich czynów i ingerencji człowieka. Za każdym działaniem, które Bóg podejmuje w was, kryje się zakład szatana z Bogiem – za wszystkim kryje się toczona walka. (…) Wszystko, co ludzie robią, wymaga od nich zapłacenia określonej ceny za ich starania. Bez prawdziwego trudu nie mogą zadowolić Boga, ani nawet zbliżyć się do zadowolenia Boga i kończą na wygłaszaniu pustych sloganów!” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy rozmawialiśmy o duchowej walce w kontekście tych słów, zrozumiałem, że gdy dręczy nas i przeszkadza nam kler, wydaje się, że stoją za tym ludzie, ale to szatan posługuje się nimi. Gdzie Bóg działa, tam szatan przeszkadza. Szatan nienawidzi dzieła zbawienia, więc różnymi sztuczkami stara się odciągnąć ludzi od Boga, pociągnąć ich za sobą do piekła. Pastor Li i inni chcieli, żebym zboczył z prawdziwej drogi, dręcząc mnie, oferując mi samochód lub kierownicze stanowisko w finansach albo domu opieki. Znaleźli mi kandydatkę na żonę. Gdy to nie zadziałało, szantażowali mnie ślubem syna. Próbowali zarówno opcji kija, jak i marchewki. To było nikczemne.

Brat Lin powiedział mi też: „Gdy Pan Jezus dokonywał dzieła, przywódcy żydowscy nienawidzili prawdy i Boga. Wiedzieli dobrze, że Pan Jezus ma autorytet. Nie wnikali w to jednak, tylko zawzięcie Go potępiali i bluźnili przeciwko Niemu. Robili, co mogli, by ludzie za Nim nie podążali, i przyczynili się do Jego ukrzyżowania. Uczynili to, bo bali się, że utracą status i środki do życia, jeśli ludzie pójdą za Panem Jezusem. Jak o tym mówi Biblia: »Wtedy naczelni kapłani i faryzeusze zebrali się na naradę i mówili: Co zrobimy? Bo ten człowiek czyni wiele cudów. Jeśli go tak zostawimy, wszyscy uwierzą w niego i przyjdą Rzymianie, i zabiorą nam to nasze miejsce i naród. (…) Od tego więc dnia naradzali się wspólnie nad tym, aby go zabić« (J 11:47-53). Bóg przyszedł w dniach ostatecznych, by osądzić, obmyć i zbawić ludzkość. Duchowni wiedzą, że słowa Boga Wszechmogącego są prawdą, lecz nie usiłują w nie wnikać. Gorączkowo stawiają opór, potępiają Go i powstrzymują innych od podążania za Nim. Czym ich istota różni się od faryzeuszy w czasach Pana Jezusa?”. „Pan Jezus dawno potępił i przeklął tych hipokrytów. Pan Jezus powiedział: »Lecz biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Sami bowiem tam nie wchodzicie ani wchodzącym nie pozwalacie wejść« (Mt 23:13). »Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo obchodzicie morza i lądy, aby pozyskać jednego współwyznawcę, a gdy się nim stanie, czynicie go synem piekła dwa razy takim jak wy sami« (Mt 23:15). Słowa Boga Wszechmogącego mówią, czemu przywódcy religijni sprzeciwiają się Bogu”. Bóg Wszechmogący mówi: „Ci, którzy czytają Biblię w wielkich kościołach, codziennie recytują Biblię, ale żaden z nich nie rozumie celu Bożego dzieła. Ani jeden z nich nie jest w stanie poznać Boga, a ponadto ani jeden nie jest w zgodzie z sercem Bożym. Wszyscy są bezwartościowymi, nikczemnymi ludźmi, każdy z nich się wywyższa, by uczyć o Bogu. Chociaż ostentacyjnie posługują się imieniem Boga, to świadomie sprzeciwiają się Mu. Chociaż nazywają się wierzącymi w Boga, są to ci, którzy jedzą ciało i piją krew ludzką. Wszyscy tacy ludzie to diabły, które pożerają duszę człowieka, główne demony, które celowo stają na drodze tym, którzy starają się wejść na właściwą ścieżkę, i kłody pod nogami utrudniające wędrówkę tym, którzy szukają Boga. Przecież mają »mocne ciało«, więc skąd ich naśladowcy mają wiedzieć, że są antychrystami, którzy prowadzą człowieka przeciwko Bogu? Skąd mają wiedzieć, że są oni żywymi diabłami, które wyszukują dusze do pożarcia?” (Wszyscy ludzie, którzy nie znają Boga, są tymi, którzy sprzeciwiają się Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Przeczytawszy słowa Boga, lepiej pojąłem demoniczną naturę przywódców religijnych, którzy nienawidzą prawdy. Wściekle stawiają opór Bogu Wszechmogącemu i prześladują braci i siostry, niosących świadectwo o Bogu w dniach ostatecznych. Ci przywódcy chcą mieć na zawsze władzę nad trzodą Boga. Chcą, by ta trzoda należała do nich, chcą ją kontrolować. Sami nie wejdą do królestwa Bożego i próbują przeszkodzić innym. Pójdą do piekła i chcą tam pociągnąć za sobą innych. Naprawdę są stadem demonów! Gdybym osobiście nie doświadczył tego, jak duchowni stają innym na drodze, gdyby nie ukazanie się Boga wcielonego i Jego dzieło w dniach ostatecznych, obnażające te złe sługi i antychrystów, kryjących się w kościołach, nigdy nie dostrzegłbym ich demonicznej istoty sprzeciwiającej się Bogu. Zwiedliby mnie i zniszczyli, nie stałbym się mądrzejszy. Zobaczyłem ich nikczemną hipokryzję i umocniła się moja wiara w Boga Wszechmogącego.

Głosiłem ewangelię braciom i siostrom z mojego dawnego kościoła. Raz, gdy byliśmy na zgromadzeniu, pastor Li z innymi przyszedł i powiedział do mnie: „Miałeś odstąpić od Błyskawicy ze Wschodu. Odmawiasz jednak i kradniesz moje owce, nauczając o Błyskawicy ze Wschodu. „Czy chcesz wystąpić przeciwko mnie?”. Odparłem: „Pastorze Li, źle mówisz. Kościół i trzoda należą do Boga. Jak możesz mówić, że to twoje owce?”. „Głoszę ewangelię braciom i siostrom, by usłyszeli głos Boga i wrócili przed Jego tron. To słuszne i właściwe. Dlaczego stajesz nam na drodze? Wszyscy są słabi, zniechęceni. Pogrążeni w mroku czują duchową pustkę. Nie otrzymują życiowego wsparcia. Słowa Boga Wszechmogącego wskazują nam drogę życia wiecznego. Czemu zabraniacie ludziom je czytać? Czemu odbieracie im prawo do poznawania prawdziwej drogi? Czy powstrzymując ich, nie pozwalacie im umrzeć z pragnienia na manowcach religii? Czy tak postępuje dobry, czy zły sługa?” Pastor Li zmienił się na twarzy i wściekły zaczął wrzeszczeć: „Nic ci już nie pomoże. Jeśli nie podążysz naszą drogą wiary, czeka cię kara w piekle!”. Odparłem: „Nie ty decydujesz, czy pójdę do piekła. Nie wiesz nawet, jak rozpoznać głos Pana i powitać Go. Jak masz wieść innych do Jego królestwa?”. „Tylko Chrystus dni ostatecznych jest bramą do królestwa niebieskiego. W Nim znalazłem drogę życia wiecznego. Bóg odpowiada za moje życie, nie ty”. Wyszli zniechęceni, gdy to powiedziałem. Już nikt mnie więcej nie dręczył.

Po stoczeniu tej duchowej walki nieco rozeznałem się w sztuczkach szatana. Pojąłem, że duchowni i starsi są faryzeuszami, hipokrytami, antychrystami, którzy przeczą Chrystusowi. Wyzwoliłem się od ich ograniczeń. Słowa Boga Wszechmogącego dały mi zwycięstwo nad szatanem i moc, by wytrwać na właściwej drodze. Oddaję dzięki Bogu! Myśląc o tym, przez co przeszedłem, wiem, że była to próba. Na granicy między życiem a śmiercią. Bez przewodnictwa słów Boga nie przejrzałbym podstępów szatana. Idąc za ciałem i za szatanem, zboczyłbym z właściwej ścieżki, w nikczemny sposób zdradziłbym Boga. Obraziłbym Jego usposobienie i stracił szansę na zbawienie. Naprawdę wisiałem na włosku. Dziękuję Bogu za ochronę i zbawienie!

24. Kto jest przeszkodą na drodze do królestwa niebieskiego?

Autorstwa Meng’ai, Malezja

Tego roku, kiedy umarł mój mąż, pogrążyłam się w głębokiej rozpaczy, a dodatkowo spadł na mnie ciężar samotnego wychowywania dzieci. Nagle spotkało mnie mnóstwo życiowych trudności, lecz cały czas miałam przy sobie miłość Pana i z pomocą braci i sióstr przeszłam przez ten ciężki okres. Aby odpłacić Panu za Jego miłość, w dalszym ciągu składałam ofiary pieniężne i służyłam kościołowi — przez ponad trzydzieści lat. Byłam w tym okresie świadkiem rozkwitu kościoła i wspaniałego dzieła szerzenia ewangelii Jezusa Chrystusa. Byłam też świadkiem spustoszenia i bezradności w kościele. Wracałam myślami do tych chwil, kiedy Duch Święty zaczynał wykonywać w kościele swoje wspaniałe dzieło, kiedy słuchając kazań pastora, doświadczaliśmy radości i wiele zyskiwaliśmy. Pomiędzy braćmi i siostrami panowała wzajemna miłość, jakbyśmy wszyscy byli jedną rodziną, zjednoczeni w głoszeniu ewangelii i niesieniu świadectwa o Panu. Po jakimś czasie sytuacja się zmieniła i, z niewiadomej przyczyny, w tym, co głosił pastor, nie było już żadnego światła. Wciąż powtarzał tę samą starą śpiewkę i wierzący po prostu nie mogli czerpać z niej żadnego pokarmu ani zaopatrzenia. Ich wiara i miłość stopniowo słabła i coraz mniej ludzi przychodziło na zgromadzenia. Ci z nas, którzy brali udział w nabożeństwach, robili to tylko po to, by zachować pozory. Wszyscy postępowaliśmy według życzeń duchowieństwa, a nie tak, by służyć Bogu. Wysilaliśmy się przed innymi ludźmi i staraliśmy się ich zadowalać. Wiedziałam, że taka służba nie jest zgodna z Bożą wolą, i było to dla mnie bardzo bolesne. Sama też czułam się bezradna, bez pomysłu na to, jak dalej podążać tą ścieżką. Pokładałam więc tym większe nadzieje w jak najszybszym powrocie Pana, aby te wszystkie problemy mogły zostać rozwiązane.

W 2016 roku, gdy czułam się bardzo zagubiona, przyjrzałam się dziełu Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Przeczytałam wiele słów Boga Wszechmogącego i wysłuchałam wielu omówień braci i sióstr z Kościoła Boga Wszechmogącego oraz niesionego przez nich świadectwa. W końcu zrozumiałam, że Pan Jezus już dawno temu stał się ciałem i przyszedł na świat, by wyrazić swoje słowa wykonać w dniach ostatecznych dzieło osądzania dni rozpoczynające się od domu Bożego, oraz że czyni to, by całkowicie oczyścić i zbawić ludzkość oraz wprowadzić ją do Bożego królestwa. Słowo Boga Wszechmogącego w pełni wyjaśniło mi tajemnicę powrotu Pana, o której myślałam przez tyle lat. Zrozumiałam, że powrót Pana został podzielony na dwa etapy –ukrytego nadejścia oraz otwartego przyjścia. Najpierw, w czasie ukrytego nadejścia, Pan staje się ciałem jako Syn Człowieczy, by wyrazić swoje słowa, osądzić i obmyć człowieka oraz stworzyć grupę zwycięzców zanim nadejdą katastrofy. Kiedy już pojawią się wielkie kataklizmy, On wynagrodzi dobrych i ukarze złych oraz przyjdzie otwarcie, ukazując się wszystkim ludom i narodom. Wtedy dzieło ukrytego nadejścia wcielonego Boga będzie już zakończone i wszyscy, którzy oparli się Bożemu dziełu dni ostatecznych i je potępili, doświadczą katastrof. Będzie dużo płaczu i zgrzytania zębami. Bracia i siostry omówili też ze mną takie prawdy jak trzy etapy Bożego dzieła dla zbawienia ludzkości, znaczenie Bożego wcielenia oraz kwestię tego, jak Bóg dokona dzieła osądzania w dniach ostatecznych. Wówczas zrozumiałam, dlaczego wcześniej, służąc kościołowi, byliśmy pozbawieni Bożego przewodnictwa, a czytanie Pisma, modlitwa i studia biblijne nie były dla nas właściwa ścieżką. Zrozumiałam, dlaczego nie czuliśmy obecności Ducha Świętego. Bóg dokonał już nowego dzieła, zakończył Wiek Łaski i rozpoczął Wiek Królestwa. Duch Święty przestał już wykonywać dzieło w kościołach Wieku Łasku, więc duchy ludzi w tych kościołach uschły i pogrążyły się w ciemności, pozbawione jakiejkolwiek radości czy zadowolenia, i nie mogły zdobyć żadnego duchowego pokarmu. To dzięki Bożemu przewodnictwu i prowadzeniu udało mi się rozpoznać głos Boży w słowie Boga Wszechmogącego i z radością przyjęłam dzieło Boga w dniach ostatecznych. Później bracia i siostry często dzielili się ze mną słowem Boga Wszechmogącego przez Internet. Oglądanie filmów, występów tancerzy i chórów oraz teledysków produkowanych przez Kościół Boga Wszechmogącego dało mi wielkie wsparcie duchowe i z głębi serca dziękowałam Bogu, że przyprowadził mnie przed swój tron. Podobało mi się, że Boże słowo stało się dla mnie pasterzem i pokarmem i weszłam w etap szczęśliwego życia twarzą w twarz z Bogiem.

Pewnego dnia niespodziewanie dostałam wiadomość od żony jednego z pastorów: „Dlaczego polubiłaś wpis Błyskawicy ze Wschodu? Opublikowałaś go też na swojej osi czasu. To jest sprzeczne z wolą Pana. Jeśli nasi parafianie zobaczą wpisy o Błyskawicy ze Wschodu i zainteresują się słowami Boga Wszechmogącego, to wszyscy zaczną o tym czytać i co z tym później zrobimy? Nie wolno ci kontaktować się z ludźmi od Błyskawicy ze Wschodu. Powinnaś natychmiast usunąć ich ze swoich znajomych…”. Odpowiedziałam jej na to: „Wszystkie filmy ewangelizacyjne, hymny i teledyski Kościoła Boga Wszechmogącego są całkiem dobre i dużo mi dały. Dlatego postanowiłam je polajkować!”. Chciałam wysłać jej więcej wiadomości, ale zanim zdążyłam napisać choć jedną, napisała wiele rzeczy potępiających i atakujących Boga Wszechmogącego i oczerniających Jego Kościół. Zrozumiałam, że wcale nie ma ochoty zgłębiać tej ważnej kwestii powrotu Pana, lecz pragnie tylko wygłaszać sądy i potępiające uwagi, które uzna za stosowne. Nie chciałam już więcej z nią o tym rozmawiać, więc zmieniłam temat.

Kilka dni później przyszedł do mnie na rozmowę pastor Yang. Po wymianie uprzejmości zapytał: „Czy sprawdzałaś jakieś inne grupy religijne w Internecie?”. Nie wiedziałam, dlaczego mnie o to pyta, więc odpowiedziałam: „Moi znajomi na Facebooku należą do różnych wyznań i jeśli uznaję, że artykuły, które publikują, są dobre i słuszne, zawsze staram się je zrozumieć i sprawdzić, czy jest w nich jakieś nowe światło. Czy uważasz, że jest w tym coś złego?”. Pastor Yang zapytał mnie wprost: „Czy dwa lata temu nawróciłaś się na Błyskawicę ze Wschodu? Dlaczego badasz ten temat? Czy często spotykasz się z siostrą X (Tu padło imię siostry, która przyjęła dzieło Boga w dniach ostatecznych. Jej zdjęcia ku przestrodze opublikowano w Internecie, a ona sama została potępiona i odrzucona przez pastora z jej starego kościoła)?…”. Słysząc tę lawinę pytań, zaczęłam się denerwować i powiedziałam: „Kościół Boga Wszechmogącego jest dobry i ma w sobie prawdę oraz dzieło Ducha Świętego. Zawsze będę podążała tam, gdzie jest prawda i dzieło Ducha Świętego i tak właśnie należy postępować. W naszym kościele brakuje nowego światła, mój duch pogrąża się tam w ciemności i nie mogę znaleźć żadnego wsparcia. Chcę znaleźć kościół, w którym obecne jest dzieło Ducha Świętego, a moje życie może karmić się prawdą. Nauczania Błyskawicy ze Wschodu do mnie przemawiają, a wszystkie słowa Boga Wszechmogącego są prawdą. Pozwalają mi zdobyć wsparcie duchowe. Nie popełniłam błędu, badając temat Błyskawicy ze Wschodu, i mam prawo to robić”. Pastor Yang odrzekł na to: „To, co głoszą ludzie z Błyskawicy ze Wschodu, wykracza poza Biblię, a nie ma żadnych innych Bożych słów poza tymi, które znajdują się w Biblii. Jeśli to, co głoszą, odbiega od Biblii, to jest złe”. Odparłam mu na to: „Słyszałam już kiedyś, jak mówił to pewien kaznodzieja i sama też tak niegdyś myślałam. Jednak po lekturze słowa Boga Wszechmogącego i wysłuchaniu omówień braci i sióstr z Kościoła Boga Wszechmogącego zrozumiałam, że ten pogląd to tylko nasze pojęcia i wyobrażenia. Nie jest on w ogóle zgodny z prawdą i nie opowiada faktom. Bóg ogarnia wszystko i posiada bogactwo mądrości. Jak możemy ograniczać Boże słowa i dzieło tylko do Biblii, która sama mówi: »Jest też jeszcze wiele innych rzeczy, których dokonał Jezus, które gdyby miały być wszystkie z osobna spisane, sądzę, że i cały świat nie mógłby pomieścić ksiąg, które byłyby napisane« (J 21:25). Widzimy tu, że słowa i dzieło Boże zapisane w Biblii mają zbyt ograniczony zakres. Nie wszystko, co w tamtym czasie powiedział Jezus, zostało zapisane w Biblii, nie wspominając już o słowach wypowiedzianych przez Pana, który powrócił. Ponadto dzieło Boga Wszechmogącego budowane jest na fundamencie postawionym przez Pana Jezusa. Dzieło Boga Wszechmogącego i dzieło Pana Jezusa to dzieła jednego Boga…”. Pastor Yang nie słuchał w ogóle tego, co mówiłam i w ogóle nie był zainteresowany zgłębianiem czy badaniem tematu. Dalej wypowiadał tylko słowa potępiające Boga Wszechmogącego i Jego Kościół oraz stawiające Mu opór, a potem zapytał: „Skąd dowiedziałaś się o stronie internetowej Kościoła Boga Wszechmogącego? Masz ich książki? Czy głosiłaś komuś innemu dzieło Boga Wszechmogącego? Czy głosiłaś je swoim dzieciom? Podaj mi nazwiska ludzi z tego Kościoła…”. Zażądał, bym nigdy więcej nie brała udziału w spotkaniach z ludźmi z Kościoła Boga Wszechmogącego. Powiedział, że jeśli go nie posłucham i będę utrzymywała z nimi kontakt, to wyrzuci mnie z naszej wspólnoty, nie wpuści mnie już nigdy do żadnego kościoła i doszczętnie zniszczy moją reputację. Byłam w szoku, widząc takiego pastora Yanga. Jak to się stało, że tak zawsze dobry i pokorny człowiek, który wypowiadał tylko łagodne słowa, przemienił się w kogoś tak barbarzyńskiego i nierozsądnego? Odpowiedziałam mu tak: „Mam prawo badać prawdę, a nikt nie ma prawa się w to wtrącać. A jeśli chodzi o to, czy nauczania Błyskawicy ze Wschodu są prawdziwą drogą, to przede wszystkim nie powinieneś na ślepo tego osądzać i potępiać. Możesz sam zbadać temat na stronie internetowej Kościoła Boga Wszechmogącego, gdzie znajduje się wiele treści. Istnieje wiele książek z Bożymi słowami. Sam sprawdź, czy słowa Boga Wszechmogącego to głos Pana Jezusa, który powrócił…”. Pastor Yang w ogóle nie chciał słuchać tego, co mówiłam, a jedynie uparcie potępiał Boga Wszechmogącego. Groził mi, mówiąc, że muszę opuścić Kościół Boga Wszechmogącego. Im dłużej do mnie mówił, tym bardziej czułam, że ewidentnie przekracza granicę. Oburzona powiedziałam mu: „Pan Jezus powiedział: »Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Jakim bowiem sądem sądzicie, takim będziecie sądzeni« (Mt 7:1-2). Jeśli nigdy nie badałeś słów i dzieła Boga Wszechmogącego, to jak możesz wydawać osąd i do woli rzucać potępiające uwagi? Czy zachowując się w ten sposób, okazujesz Panu cześć?”. Pastor Yang zobaczył, że go nie słucham i że odparłam jego zarzuty, więc nie powiedział już nic więcej.

W następnych dniach pastor Yang zaczął mnie pilnować. Bardzo mnie to zmartwiło i czułam, że utraciłam wolność wiary. W budynku kościoła pokój, w którym pracowałam, dzielił od pokoju pastora Yanga tylko mały korytarz. Pastor ciągle do mnie wpadał, by sprawdzić, co porabiam, a czasami mówił, że idzie do toalety, a obserwował mnie z korytarza. Pewnego dnia dwie siostry z kościoła Boga Wszechmogącego przyszły do mojego pokoju na pogawędkę. Gdy już wyszły, pastor Yang znalazł moją asystentkę, która później powiedziała mi, że wypytywał ją, co to za ludzie i po co przyszli… Pastor Yang obserwował mnie cały dzień, jakby pilnował przestępcy. Czułam się gnębiona i pozbawiona wolności. Pewnego dnia nie poszłam do kościoła, tylko wzięłam udział w internetowym spotkaniu z braćmi i siostrami. W chwili, gdy w swoim salonie robiłam notatki ze spotkania, nagle stanął za mną pastor Yang (drzwi były uchylone i każdy mógł wejść do pokoju) i powiedział: „Co robisz? Co zapisujesz?”. Usłyszawszy znienacka czyjś głos, podskoczyłam przerażona. To, że przeszkodził mi w ten sposób, sprawiło, iż poczułam się bardzo nieswojo i bez względu na to, co później zrobiłam, nie potrafiłam już odzyskać spokoju. Miałam do niego wielki żal i pomyślałam sobie: „Badanie prawdziwej drogi w wierze w Boga jest rzeczą słuszną i właściwą oraz prawem, które powinien mieć każdy chrześcijanin”. Dzieło Ducha Świętego nie było już obecne w naszym kościele, a wszyscy parafianie byli zniechęceni, słabi i podupadli na duchu. Żyli w środowisku, które pogrążyło się w ciemności, a ja szukałam kościoła, w którym obecne było dzieło Ducha Świętego. Jakże szukanie Bożych śladów można uznać za coś złego? Dlaczego pastor chciał mieć mnie na oku? Dlaczego nie mógł zostawić mnie w spokoju?

Nie tylko pastor stale mnie monitorował i mi przeszkadzał. Jeden ze starszych kościoła nawet zadzwonił do mnie, żeby mnie nękać. Powiedział mi: „To, co głoszą ludzie z Kościoła Boga Wszechmogącego, wykracza poza Biblię. Jeśli wierzysz w Pana, nie możesz zdradzać Tego, który okazał ci tak wiele dobroci. Nie możesz być tak pozbawiona sumienia…”. Odpowiedziałam mu na to: „Bóg Wszechmogący i Pan Jezus są jednym i tym samym Bogiem i z pewnością nie zdradziłam pana Jezusa, wierząc w Boga Wszechmogącego. Po prostu nadążam za śladami Baranka…”. Jednak bez względu na to, w jaki sposób próbowałam to wyjaśnić, ten starszy kościoła zachowywał się tak samo jak pastor. Oprócz wypowiadania potępiających i bluźnierczych stwierdzeń oraz utrudniania mi przyjęcia dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, zupełnie nie słuchał tego, co mówiłam lub mu radziłam. Nie chciałam z nim więcej rozmawiać, więc wymyśliłam jakąś wymówkę, żeby się rozłączyć. Jednak on się nie poddawał. Wydzwaniał do mnie i nękał mnie, mówiąc, że moja wiara w Boga Wszechmogącego świadczy o tym, iż zapomniałam o łasce Pana i Go zdradziłam. Przypomniałam sobie słowa z Księgi Objawienia: „To ci, którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie” (Obj 14:4). Na fundamencie dzieła odkupienia Pana Jezusa Bóg Wszechmogący wykonuje etap dzieła osądzania i oczyszczania ludzi przez słowa, a moje przyjęcie dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, wyraźnie pokazało, że podążam za Barankiem. Jakże ktokolwiek może twierdzić, że zdradzam Pana Jezusa? Na początku, gdy Pan Jezus przyszedł wypełnić swoje dzieło, ludzie, którzy wierzyli w Jahwe, porzucili prawo i przyjęli ewangelię królestwa niebieskiego głoszoną przez Pana Jezusa. Poszli za Nim, lecz czy zapomnieli o zbawieniu Jahwe? Czy była to zdrada? Czyż nie jest to błędne rozumowanie? Później pastor wysyłał mi jeszcze przez Internet jakieś wiadomości, w których opierał się Bogu Wszechmogącemu, bluźnił przeciwko Niemu i potępiał Go. Czytając te odrażające słowa, znów poczułam się zniesmaczona i wściekła. Tylko szatan był w stanie wypowiadać takie bluźnierstwa. Jak to możliwe, że jako przywódcy kościoła nie mieli w sobie żadnej bojaźni Bożej i mieli czelność wypowiadać te wszystkie bluźnierstwa? Przypomniały mi się słowa Pana Jezusa: „Ale kto mówi przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu przebaczone ani w tym świecie, ani w przyszłym” (Mt 12:32). Bluźnierstwo przeciwko Bogu to wielki i straszny grzech! Poczułam za nich nieustający strach, lecz bez względu na to, co mówiłam, zamykali uszy i nie chcieli nic słyszeć. Nadal tylko potępiali Boga, bluźnili przeciwko Niemu i mocno się Mu sprzeciwiali. Nie mogłam tego zrozumieć: Zarówno pastor, jak i starszy kościoła znali Biblię i studiowali teologię. Słowa Boga Wszechmogącego były wypowiedziane tak jasno, dlaczego więc nie chcieli szukać prawdy ani badać Jego słów? Dlaczego postanowili tak bezwzględnie potępić Boga Wszechmogącego i się Mu opierać?

Z tym pytaniem udałam się na poszukiwanie braci i sióstr z Kościoła Boga Wszechmogącego. Siostra Lin przedstawiła mi następujące omówienie: „Jeśli chodzi o to, dlaczego pastor i starszy nie szukają prawdy ani nie badają słowa Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, lecz zamiast tego szaleńczo je potępiają i się Mu opierają, to Bóg Wszechmogący dawno temu wyjaśnił istotę i źródło tego problemu. Mówi On: »Czy chcecie wiedzieć, dlaczego tak naprawdę faryzeusze sprzeciwiali się Jezusowi? Czy chcecie poznać istotę faryzeuszy? Byli oni pełni wyobrażeń na temat Mesjasza. Co więcej, ograniczali się tylko do wiary w przyjście Mesjasza, ale nie szukali prawdy życia. I nawet dzisiaj nadal czekają na Mesjasza, bo nie mają wiedzy o drodze życia, i nie wiedzą, czym jest droga prawdy. Ale jakim sposobem, zapytacie, tak głupi, uparci i nieświadomi ludzie mogliby otrzymać Boże błogosławieństwo? Jak oni mogli postrzegać Mesjasza? Sprzeciwiali się Jezusowi, ponieważ nie znali kierunku działania Ducha Świętego, nie znali drogi prawdy głoszonej przez Jezusa, a ponadto, nie rozumieli Mesjasza. Ponieważ nigdy nie widzieli Mesjasza i nie byli w towarzystwie Mesjasza, popełnili błąd, na próżno trzymając się imienia Mesjasza, a przeciwstawiając się w każdy możliwy sposób Jego istocie. Faryzeusze ci w swej istocie byli uparci, aroganccy i nie byli posłuszni prawdzie. Zasada ich wiary w Boga była taka: bez względu na to, jak dogłębne jest twoje nauczanie; bez względu na to, jak wysokim autorytetem się cieszysz, nie jesteś Chrystusem, chyba że nazywany jesteś Mesjaszem. Czy te poglądy nie są niedorzeczne i śmieszne?« (Zanim ujrzysz duchowe ciało Jezusa, Bóg stworzy już na nowo niebo i ziemię, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Spójrz tylko na przywódców wszystkich wyznań – wszyscy oni są aroganccy, zadufani i interpretują Biblię w oderwaniu od kontekstu, zgodnie z własną wyobraźnią. Wszyscy oni, w wykonywaniu swojej pracy, polegają na talentach i erudycji. Gdyby nie byli zdolni do nauczania czegokolwiek, czy ci ludzie by za nimi podążali? Ostatecznie posiadają jakąś wiedzę i mogą nauczać o pewnej doktrynie, albo też wiedzą, jak pozyskać innych i jak zastosować pewne sztuczki. Korzystają z nich, aby skłonić ludzi do przyjścia i oszukać ich. Formalnie ci ludzie wierzą w Boga, ale w rzeczywistości podążają za swoimi przywódcami. Jeśli spotkają kogoś, kto głosi prawdziwą drogę, niektórzy z nich mówią: „Musimy się skonsultować z naszym przywódcą na temat naszej wiary”. Ich wiara musi przejść przez człowieka; czyż nie jest to problem? Czym zatem stają się ci liderzy? Czy nie stali się faryzeuszami, fałszywymi pasterzami, antychrystami i przeszkodami, które utrudniają ludziom akceptację prawdziwej drogi?« („Jedynie dążenie do prawdy jest prawdziwą wiarą w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Kiedy Pan Jezus przyszedł po raz pierwszy, by wykonać swoje dzieło, spotkał się z szalonym potępieniem i oporem żydowskich przywódców — arcykapłanów, uczonych w Piśmie i faryzeuszy, którzy w końcu Go ukrzyżowali. Przodkowie faryzeuszy wierzyli w Boga i byli znawcami prawa. Dlaczego więc sprzeciwili się Panu Jezusowi i Go potępili, a następnie przybili do krzyża? Dzięki słowu Boga możemy zobaczyć, że przyczyną była ich szatańska natura — arogancja, zarozumialstwo i brak podporządkowania się prawdzie. Pan Jezus wyraził tak wiele prawdy, a oni jej nie szukali ani nie badali, lecz trwali przy własnych poglądach. W swej wierze w Boga opierali się na własnych pojęciach i wyobrażeniach, a Biblię interpretowali w taki sposób, że wyciągali poszczególne wersety z kontekstu. Sprawiło to, że stali się ślepi i nie otrzymali żadnego oświecenia od Boga. Nie znali dzieła Ducha Świętego i nie pojmowali prawdy, ani nie potrafili zrozumieć Bożego głosu. To faktycznie sprawiło, że ziściły się słowa Biblii: »Słuchając, będziecie słyszeć, ale nie zrozumiecie i patrząc, będziecie widzieć, ale nie zobaczycie. Utyło bowiem serce tego ludu, stępiały ich uszy i zamknęli swe oczy« (Mt 13:14-15). Pastorzy i starsi ze środowisk religijnych w dniach ostatecznych są tacy sami jak niegdyś faryzeusze — kładą nacisk na znajomość Biblii i teorii teologicznych. W interpretacji słowa Pana polegają na swoim własnym myśleniu i wyobrażeniach, w ograniczony sposób pojmując kwestię Jego powrotu. Uparcie trzymają się własnych pojęć i wyobrażeń i w ogóle nie szukają prawdy. Nie tylko nie badają dzieła Bożego w dniach ostatecznych, lecz także ślepo się mu sprzeciwiają i potępiają je, tym samym obnażając swoją własną zaciętość i szatańską naturę pełną arogancji i wrogości wobec prawdy. Zgłębiają teologię, wyposażają się w znajomość Biblii, lecz nie oznacza to, że mają w sobie miłość do prawdy ani że potrafią ją przyjąć i być jej posłuszni. Objaśniają wiedzę biblijną i teorie teologiczne, mając na względzie jedynie swoją sławę i reputację. Postępują tak, by zabezpieczyć swoje dobre imię i zmusić wierzących, by ich ze czcią podziwiali, uwielbiali i za nimi podążali. Widzą, że słowa Boga Wszechmogącego wyrażają prawdę i że mogą zwyciężyć i zbawić ludzi, oraz że wielu z tych, którzy żywią miłość do prawdy i tęsknią za Bożym pojawieniem się przeczytało słowa Boga Wszechmogącego i się ku Niemu zwrócili. Wierzą, że dzieło Boga Wszechmogącego jest zagrożeniem dla ich pozycji i źródła utrzymania, tak więc szaleńczo się bronią i robią, co mogą, żeby potępić Boga Wszechmogącego i się Mu oprzeć. Korzystają ze wszystkich dostępnych środków, by utrudnić, a wręcz uniemożliwić wierzącym zwrócenie się do Boga Wszechmogącego, próbując na zawsze zdominować wybrany lud Boży. To jest główna przyczyna, dla której starsi i kaznodzieje nie szukają prawdy i nie badają dzieła Boga Wszechmogącego i dla której tak kategorycznie Go potępiają i stawiają Mu tak silny opór. W podłych uczynkach kaznodziejów i starszych, którzy sprzeciwiają się Bogu, można zobaczyć, że są faryzeuszami naszych czasów i utrudnieniem oraz przeszkodą powstrzymującą wierzących od przyjęcia prawdziwej drogi i bycia wyniesionymi do królestwa niebieskiego. Są sprzeciwiającymi się Bogu i czyniącymi sobie z Niego wroga antychrystami ujawnionymi przez Boże dzieło w dniach ostatecznych”.

Po wysłuchaniu słowa Boga Wszechmogącego i omówienia sióstr, porównałam to ze słowami i czynami pastora i starszego z mojego kościoła. Zdałam sobie sprawę, że słowo Boga Wszechmogącego było wypowiedziane w bardzo praktyczny sposób i że choć pastor i starszy byli dobrze zaznajomieni z biblijnymi wersetami i potrafili je objaśniać, nie oznaczało to wcale, że znają Boga. Podejmując wysiłki, by wywyższyć samych siebie, tak aby inni ich uwielbiali i za nimi szli, przywódcy kościoła opierali się na swoim naturalnym talencie i wiedzy. Na pierwszy rzut oka wydawało się, że służą Bogu, lecz w rzeczywistości służyli tylko swoim własnym pojęciom i wyobrażeniom, pracowali na swoją pozycję i źródło utrzymania. Przez to, że pastor i starszy ciągle mnie nękali i wszystko mi utrudniali, mogłam się przekonać, kim tak naprawdę są. Byli to antychryści, którzy wierzyli w Boga, lecz nie szukali prawdy, i którzy służyli Bogu, a jednocześnie się Mu sprzeciwiali. Mimo że pastor i starszy po dziś dzień nie przestali mnie nękać, wyraźnie zobaczyłam ich prawdziwą szatańską istotę wrogości wobec prawdy oraz sprzeciwu wobec Boga. Już nie pozwolę sobie na takie nękania i kontrolę z ich strony. Jestem w pełni przekonana, że dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych jest prawdziwe. Pragnę podążać za Bogiem Wszechmogącym aż do końca i nigdy się nie poddać! Amen!

25. Potrafię odróżnić prawdziwego Chrystusa od fałszywych Chrystusów

Autorstwa Xiangwang, Malezja

„Bóg stał się ciałem nazywa się Chrystusem, zatem Chrystus, który może dać ludziom prawdę, nazywa się Bogiem. Nie ma w tym nic przesadnego, bo On posiada istotę Boga, i posiada Boże usposobienie i mądrość w swoim dziele, które są nieosiągalne dla człowieka. Ci, którzy nazywają się Chrystusem, ale nie mogą wykonać dzieła Bożego, są oszustami. Chrystus jest nie tylko objawieniem się Boga na ziemi, lecz także szczególnym ciałem przyjętym przez Boga, gdy wykonuje on i doprowadza do końca swoje dzieło pośród ludzi. To ciało nie jest takim, które może być zastąpione przez każdego człowieka, ale takim, które może odpowiednio ponieść Boże dzieło na ziemi, i wyrazić usposobienie Boga, dobrze reprezentować Boga i dać człowiekowi życie” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Słowa Boga objaśniają wcielenie i to, jak odróżnić prawdziwego Chrystusa od fałszywych. Nie rozumiałam tej prawdy, gdy podążałam za Panem. Słuchałam duchownych i starszych. Bałam się zostać zwiedziona, więc przede wszystkim wystrzegałam się fałszywych Chrystusów. Nie miałam śmiałości, aby poszukiwać ukazania się Boga i Jego dzieła. Mało brakło, a utraciłabym Boże zbawienie w dniach ostatecznych.

Od dzieciństwa chodziłam do kościoła i czytałam z mamą Biblię. Później dołączyłam do grupy młodzieżowej. Nasz pastor miał doktorat z teologii i zawsze mówił o trudach swojej posługi i że trzeba zostać dotkniętym przez Ducha Świętego, by wytrwać. Pastor był dla nas wzorem. Uważaliśmy, że dotknął go Duch Święty i podobał się Panu. Przytaczał często ten werset z Biblii: „Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych” (Mt 24:23-24). Mawiał, że w dniach ostatecznych ludzi będą zwodzić fałszywi Chrystusowie, więc trzeba uważać. Szczególnie ludzie o słabej postawie i nikłej znajomości Biblii nie powinni czytać ani słuchać niczego na temat innych wyznań, by nie zbłądzić. Duchowni mówili dużo złego o Błyskawicy ze Wschodu i nakazywali nam zachować dystans. Pastor mówił, że mamy czytać Biblię i co dzień żałować za grzechy, a także zachować czujność, by Pan wziął nas do swego królestwa, gdy wróci. Całkowicie w to wierzyłam i nie śmiałam pójść do innych kościołów. Robiłam, co kazał pastor. Myślałam, że w ten sposób bezpiecznie czekam, aż Pan przyjdzie.

Pewnego dnia brat Hu powiedział mi, że moja mama i siostra chyba dołączyły do Błyskawicy ze Wschodu. To mnie zszokowało. Przecież pastor powtarzał nam, żeby trzymać się z dala od Błyskawicy. Jak mama mogła to zrobić? Brat Hu opowiedział mi okropne pogłoski o Błyskawicy ze Wschodu. Przeraziłam się i wpadłam w panikę. Brat Hu poprosił, żebym poszła do domu zapytać mamę o prawdę, nagrała ją i przesłała mu nagranie.

Gdy ją zapytałam, powiedziała, że Pan Jezus wrócił jako Bóg Wszechmogący, że wyraża prawdy i dokonuje dzieła osądzania, poczynając od domu Boga, by obmyć i zmienić ludzi, w pełni ich zbawić. Chciała, bym przeczytała słowa Boga Wszechmogącego i poznała Jego dzieło. Gdy to usłyszałam, pomyślałam o złych słowach pastora o Błyskawicy ze Wschodu. Byłam oporna, ale nagrywałam mamę, więc wysłuchałam jej bez słowa.

Nazajutrz znów namawiała mnie do poznania dzieła Boga Wszechmogącego. Wciąż myślałam o tych złych rzeczach, jakie pastor mówił na ich temat. Nie słuchałam mamy. Poradziłam jej: „Pastor i starsi ostrzegali przed Błyskawicą ze Wschodu. Wystrzegaj się ich!”. Odparła cierpliwie: „Czemu mieliby przeszkadzać nam poznawać dzieło Boga w dniach ostatecznych? Czy to zgodne z nauczaniem Pana? Pan Jezus powiedział: »Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie« (Mt 5:3). »O północy zaś rozległ się krzyk: Oblubieniec idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!« (Mt 25:6). Bóg chce, byśmy szukali. Błyskawica ze Wschodu mówi, że Pan powrócił, musimy to sprawdzić. Pastor nie chce, byśmy powitali Pana. Czy nie jest to wbrew nauczaniu Pana?”. „Musimy słuchać Pana, a nie ślepo słuchać pastora”. „W czasach Jezusa wierni Żydzi nie słuchali Jego głosu, lecz akceptowali kłamstwa arcykapłanów, uczonych w Piśmie i faryzeuszy, potępiali Pana i sprzeciwiali się Mu. Przyczynili się do ukrzyżowania Jezusa i ukarał ich Bóg. Musimy wyciągnąć z tego naukę!”. „Apokalipsa św. Jana przepowiada: »Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów« (Obj 2-3). Oznacza to, że Pan będzie przemawiał, gdy wróci. Jeśli chcemy Go powitać, musimy umieć rozpoznać głos Boga. Bóg Wszechmogący mówi głosem Boga, posłuchaj, a przekonasz się, że to Pan Jezus, który wrócił”. Mówiąc to, wzięła do ręki książkę pod tytułem „Wypowiedzi Chrystusa Dni Ostatecznych”. Zdenerwowana poszłam do pokoju.

Uspokoiłam się i przemyślałam słowa mamy. Rozpoznanie głosu Boga i dążenie w pokorze do powitania Pana są zgodne z nauczaniem Pana. Błyskawica ze Wschodu zaświadcza, że Pan wrócił i wyraża prawdy, więc słuchanie pastora bez znajomości słów Boga Wszechmogącego zdawało się nierozsądne. Jeśli Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który wrócił, a ja Go nie przyjmę, to czy nie stracę szansy na powitanie Pana? Z drugiej strony pastor powtarzał, że fałszywi Chrystusowie pojawią się w dniach ostatecznych. Czy moja wiara pójdzie na marne, jeśli zbłądzę? Miałam mętlik w głowie, nie wiedziałam co myśleć. W modlitwie poprosiłam Pana, by mnie oświecił i poprowadził.

Mama poradziła mi, bym posłuchała omówień Kościoła Boga Wszechmogącego. Wahałam się, ale w końcu się zgodziłam. Z początku nic do mnie nie trafiało, lecz gdy usłyszałam prawdy o tajemnicach Bożego planu zarządzania i trzech etapach dzieła zbawienia, wciągnęło mnie to. Wszystko było nowe. Byłam w grupach studiów biblijnych, ale czegoś takiego nie słyszałam. Spotkanie odmieniło moje serce. Postanowiłam poznać dzieło Boga w dniach ostatecznych i skasować nagranie mamy.

Na kolejnym spotkaniu brat Zhang mówił o pannach mądrych i pannach głupich. Powiedział: „Panny mądre są mądre, bo tęsknią do Boga i potrafią słuchać Jego głosu”. „Gdy słyszą, że Pan przybył, szukają Go, dowiadują się. Nie ograniczają ich inni, nie trwają przy własnych pojęciach. Gdy są pewne, że to głos Boga, witają Go i idą za Nim. Takich osób nie zwiodą fałszywi Chrystusowie. Panny głupie nie mają rozeznania i nie kochają prawdy. Nie słuchają głosu Pana, by Go powitać, ale wielbią status i władzę, słuchają duchownych i starszych. Choć Pan puka do drzwi, one zatykają uszy i zamykają drzwi. To ignorantki. Niektórzy rozpoznają głos Boga, lecz nie śmią za Nim pójść, boją się, że ludzie ich odrzucą, że zostaną wyrzuceni z kościołów. Nie szukają prawdy, więc jak mogliby powitać powracającego Pana?”.

Te słowa mnie przebudziły. Zrozumiałam, że od dawna słucham pastora i starszych, nie śmiąc szukać dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Jeśli Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który wrócił, a ja Go nie przyjmę, to czy nie okażę się panną głupią? Pan Jezus powiedział: „Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone” (Mt 7:7). Chciałam powitać Pana. Z Błyskawicą ze Wschodu, mówiącą o Jego powrocie, powinnam być panną mądrą, która szuka. Taka jest wola Boga! Miałam jednak wątpliwości. „Pan Jezus powiedział: »Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych« (Mt 24:23-24). Duchowni i starsi cytują te słowa, ostrzegając przed fałszywymi Chrystusami i że wieści o przyjściu Pana to fałsz. Zatykamy uszy, słysząc o przyjściu Pana, bo boimy się zbłądzić, lecz to nie jest właściwa droga”. „Jak więc należy rozumieć słowa Pana? Jak uniknąć pułapki fałszywych Chrystusów i powitać Pana?”.

Brat Zhang odpowiedział: „Ludzie, którzy czytali Biblię, wiedzą, że przyjdą fałszywi Chrystusowie i prorocy, by zwodzić ludzi, gdy Pan wróci. Szczególnie, że duchowni zawsze odwołują się do Biblii, by ostrzegać przed fałszywymi Chrystusami, więc większość ludzi uważa, że to kluczowa sprawa. Każdą wieść o powrocie Pana uważają za fałsz. Czy jest to zgodne z prawdziwym znaczeniem słów Pana Jezusa? Pan Jezus powiedział: »Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych« (Mt 24:23-24). To pokazuje, że Pan Jezus zapowiedział fałszywych Chrystusów w dniach ostatecznych, którzy będą czynić znaki i cuda, by oszukać ludzi, więc musimy uważać. Nie powiedział jednak, że każda wieść o powrocie Pana będzie fałszem”. „Pamiętajmy, że Pan Jezus zapowiedział swój powrót, więc czy duchowni, uznając każdą wieść o powrocie Pana za fałsz, nie przeczą Jego powrotowi? Czy bezczelnie nie przeczą słowom Pana i nie potępiają dzieła Boga?”. „Czy nie zwodzą ludzi i jawnie nie sprzeciwiają się Panu? Jeśli niewłaściwie pojmiemy słowa Pana, uznając każdą wieść o Jego powrocie za fałsz, czy nie potępimy ukazania się i dzieła Boga? Jak więc powitamy Pana, gdy wróci?”.

Te słowa otworzyły mi oczy. Biblia mówi, że fałszywi Chrystusowie będą czynić znaki i cuda w dniach ostatecznych, by zwieść ludzi. Duchowni i starsi dobrze znają Biblię, nie wiedzieli tego o rozpoznawaniu oszustów? Brat Zhang przeczytał kilka fragmentów słów Boga Wszechmogącego: „Jeśli, w trakcie trwania dnia dzisiejszego, powstanie osoba, która będzie w stanie ukazywać znaki i cuda, wyganiać demony, uzdrawiać chorych i czynić wiele cudownych rzeczy, a także jeśli ta osoba będzie twierdzić, że jest Jezusem, który przybył, to będzie to oszustwo złych duchów i ich imitacja Jezusa. Pamiętajcie o tym! Bóg nie powtarza tego samego dzieła. Etap dzieła Jezusa został już ukończony, a Bóg nigdy więcej nie podejmie tego etapu dzieła. (…) Jeśli w ciągu dni ostatecznych Bóg ciągle ukazywałby znaki oraz cuda i ciągle by wyganiał demony oraz uzdrawiał chorych – gdyby robił dokładnie to samo, co Jezus – to powtarzałby to samo dzieło, a dzieło Jezusa nie miałoby znaczenia ani wartości. A zatem Bóg wykonuje jeden etap dzieła w każdym wieku. Kiedy każdy etap Jego dzieła jest zakończony, wkrótce zostaje podrobiony przez złe duchy. A gdy szatan zaczyna deptać Bogu po piętach, Bóg zmienia metodę na inną. Kiedy Bóg dokończy pewien etap swego dzieła, jest on imitowany przez złe duchy. Musicie mieć co do tego jasność” (Poznawanie Bożego dzieła w dniu dzisiejszym, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Gdyby w dniach ostatnich pojawił się »Bóg« taki sam, jak Jezus, uzdrawiający chorych, wypędzający demony i ukrzyżowany za człowieka, choć byłby On w pełni zgodny z opisem w Biblii i łatwy do przyjęcia przez ludzi, w swojej istocie nie byłoby to ciało, którym odział się Duch Boży, lecz raczej zły duch. Jest bowiem zasadą dzieła Bożego, aby nigdy nie powtarzać tego, czego On już dokonał. Dlatego też dzieło drugiego wcielenia Boga różni się od dzieła pierwszego wcielenia” (Istota ciała zamieszkiwanego przez Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Następnie brat powiedział tak: „Bóg jest zawsze nowy, nigdy stary. Nie powtarza swego dzieła. Ilekroć Bóg zaczyna nowy etap dzieła, wypowiada nowe słowa i prowadzi ludzi do nowej ścieżki praktyki. Na przykład, gdy Pan Jezus przyszedł, nie ustanowił praw ani przykazań, ale dokonał dzieła odkupienia na bazie poprzedniego dzieła. Dał wyraz drodze skruchy, nauczał o wyznawaniu win, miłości bliźniego, przebaczeniu i innych rzeczach. Zawisł na krzyżu w ofierze za człowieka. W dniach ostatecznych Bóg Wszechmogący nie czyni znaków ani nie uzdrawia. Dokonuje dzieła osądzania i obmywania na bazie dzieła odkupienia. Wyraża prawdy, obnaża zepsute skłonności i szatańską naturę ludzi, osądza ich niesprawiedliwość. Daje im prawdy potrzebne do obmycia i pełni zbawienia, całkowicie ocalając ich od wpływu szatana i zepsucia, by pozyskał ich Bóg. Tak kończy się Boże dzieło pełnego zbawienia ludzkości”. „Dzieło Boga pnie się w górę na każdym etapie i nie powtarza się. Gdyby Pan wrócił, czynił znaki i cuda, uzdrawiał i wyrzucał demony, dzieło Boga zostałoby powtórzone, co nie miałoby sensu”. „Niektórzy twierdzą, że Bóg może tylko czynić znaki i cuda, uzdrawiać chorych i wyrzucać demony. Ograniczają dzieło Boga, sądząc, że nie postępuje. Dlatego Bóg nigdy nie powtarza swego dzieła i ktoś, kto robi takie rzeczy, jest fałszywym Chrystusem”. „Fałszywi Chrystusowie są w większości opętani, nie potrafią wyrazić prawdy, zacząć nowego wieku i zakończyć starego. Potrafią tylko naśladować dzieło Pana Jezusa i czynić proste cuda, by zwodzić ludzi. Tego, co czynił Pan Jezus, na przykład, cudu zmartwychwstania i rozmnożenia chleba i ryb, fałszywi Chrystusowie nie są w stanie powtórzyć. Tylko Bóg ma taką władzę, a nie fałszywi Chrystusowie”. „Jeśli ktoś nie potrafi wyrażać prawdy, a czyni małe znaki i cuda i nazywa siebie Chrystusem, to na pewno jest fałszywcem. Ta zasada pozwala odróżnić prawdziwego Chrystusa od fałszywych”.

Ze słów brata Zhanga dowiedziałam się, że dzieło Boga jest zawsze nowe, nigdy stare, nigdy się nie powtarza. Fałszywi Chrystusowie nie dokonują dzieła Boga. Naśladują tylko Jego stare dzieło, czynią cuda, by zwieść ludzi. Tak można rozpoznać fałszywych Chrystusów. Tak samo jest z podróbkami, które wyglądają autentycznie, lecz na koniec okazują się fałszywe. Fałszywi Chrystusowie też. To mnie oświeciło.

Brat Zhang mówił dalej: „By rozpoznać fałszywych Chrystusów, należy znać istotę Chrystusa. To podstawa, najważniejsza rzecz”. Później przeczytał słowa Boga Wszechmogącego: „Ten, który będzie wcieleniem Boga, powinien mieć w sobie istotę Boga i Ten, który będzie wcieleniem Boga, powinien być wyrazem Boga. Ponieważ Bóg stanie się ciałem, przyniesie dzieło, jakiego musi dokonać, i ponieważ Bóg stanie się ciałem, wyrazi, kim jest, a także będzie w stanie przynieść człowiekowi prawdę, obdarzyć człowieka życiem oraz pokazać mu drogę. Ciało, w którym brakuje istoty Boga, z pewnością nie będzie Jego inkarnacją – co do tego nie ma wątpliwości. To, czy jest to inkarnacja ciała Boga, człowiek musi ustalić na podstawie wyrażanego przez Niego usposobienia oraz słów wypowiadanych przez Niego. To oznacza, że aby potwierdzić, czy jest to inkarnacja ciała Boga, czy nie, i czy jest to prawdziwa droga, trzeba to rozróżniać na podstawie Jego istoty. Zatem w ustaleniu, czy jest to ciało wcielonego Boga, kluczowa jest Jego istota (Jego dzieło, Jego wypowiedzi, Jego usposobienie i wiele innych aspektów), nie zaś wygląd zewnętrzny. Jeżeli człowiek widzi tylko Jego wygląd zewnętrzny a nie dostrzega Jego istoty, objawia w ten sposób niewiedzę i naiwność człowieka” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Bóg stał się ciałem nazywa się Chrystusem, zatem Chrystus, który może dać ludziom prawdę, nazywa się Bogiem. Nie ma w tym nic przesadnego, bo On posiada istotę Boga, i posiada Boże usposobienie i mądrość w swoim dziele, które są nieosiągalne dla człowieka. Ci, którzy nazywają się Chrystusem, ale nie mogą wykonać dzieła Bożego, są oszustami. Chrystus jest nie tylko objawieniem się Boga na ziemi, lecz także szczególnym ciałem przyjętym przez Boga, gdy wykonuje on i doprowadza do końca swoje dzieło pośród ludzi. To ciało nie jest takim, które może być zastąpione przez każdego człowieka, ale takim, które może odpowiednio ponieść Boże dzieło na ziemi, i wyrazić usposobienie Boga, dobrze reprezentować Boga i dać człowiekowi życie. Prędzej czy później wszyscy ci, którzy udają Chrystusa, upadną, bo choć twierdzą, że są Chrystusem, to nie posiadają żadnej części istoty Chrystusa. Dlatego mówię, że autentyczność Chrystusa nie może być określona przez człowieka, ale odpowiada za nią i decyduje o niej sam Bóg” (Tylko Chrystus dni ostatecznych może dać człowiekowi drogę wiecznego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Przeczytawszy to, powiedział: „Chrystus to Bóg w ciele, Duch Boga odziany w ciało zwykłej osoby, ma zwykłe człowieczeństwo i pełną boskość, wygląda zwyczajnie, ale Jego istota jest boska, więc może wyrażać prawdę i sprawiedliwe usposobienie Boga, a także zacząć nowy i skończyć stary wiek. Może odkupić i zbawić ludzkość, może wyrażać prawdę, by prowadzić ludzi w dowolnym czasie. Nikt nie może zająć Jego miejsca”. „Pan Jezus był Chrystusem, Bogiem wcielonym. Wyglądał jak zwykła osoba, lecz rozpoczął Wiek Łaski i zakończył Wiek Prawa. Pokazał ludziom drogę skruchy. Miał władzę przebaczania grzechów Na krzyżu odkupił grzechy wszystkich. Uczynił wiele znaków i cudów, uciszył burzę, rozmnożył chleb i ryby, wskrzeszał ludzi z martwych. Korzystał z Bożej władzy i mocy. Nauczał wszem i wobec i wyrażał prawdy, by prowadzić ludzi zgodnie z ich bieżącymi potrzebami. Dzieło i słowa Pana Jezusa pokazały nam, że On jest drogą, prawdą i życiem, Jego dzieło i słowa dowiodły, że On jest Bogiem wcielonym i Odkupicielem ludzkości. Bóg Wszechmogący przyszedł w dniach ostatecznych, zaczynając Wiek Królestwa i kończąc Wiek Łaski, On sądzi i obmywa ludzi w dniach ostatecznych. Wyraża swoje sprawiedliwe usposobienie nieznoszące wykroczeń. Jego słowa ujawniają tajemnice planu zarządzania, a także obnażają i osądzają źródło grzechu, zepsucia i sprzeciwu ludzi wobec Boga, wyjawiają wszystkie prawdy potrzebne ludziom do oczyszczenia i pełni zbawienia. Czyli to, jak Bóg sądzi i oczyszcza ludzi, jak mają wierzyć w Boga i być Mu posłuszni, kto Mu się podoba, a kogo odrzuca, co prowadzi do oczyszczenia i udoskonalenia, jakie jest przeznaczenie ludzkości itd. Poprzez sąd i karcenie Bożymi słowami ujrzeliśmy prawdę naszego zepsuciu przez szatana i poznaliśmy sprawiedliwe, święte i nienaruszalnego usposobienie Boga. Padliśmy przed Bogiem i okazaliśmy skruchę. Z bojaźnią poddaliśmy się Bogu i nasze usposobienie zaczęło się zmieniać”. „Dzieło i słowa Boga Wszechmogącego dowiodły, że On jest Bogiem w ciele, Chrystusem w dniach ostatecznych”. „Fałszywi Chrystusowie to złe duchy. Nie potrafią wyrazić prawdy ani zbawić ludzi. Głoszą kłamstwa i fałsz, by zwodzić i krzywdzić. Kto podąża za fałszywym Chrystusem, nie zyska pokarmu życia ani dzieła Ducha Świętego. Choćby wierzył długo, nie pojmie Boga ani prawdy, a jego usposobienie się nie zmieni. Kto idzie za fałszywym Chrystusem, idzie za złym duchem”. „Kto zwie siebie Bogiem lub Chrystusem, a nie wyraża prawdy, ten jest fałszywym Chrystusem, złym duchem. Fałszywy Chrystus nie dokonuje dzieła Boga. Choć mówi, że jest Bogiem lub Chrystusem, to nieprawda. Fałsz nigdy nie będzie prawdą. Nie wystarczy mówić, że jest się Chrystusem. Decyduje o tym istota i dokonywane dzieło. Tylko Chrystus jest prawdą, drogą i życiem. Chrystus wyraża prawdę i sprawiedliwość Boga, czyni Boże dzieło. Determinuje to Jego istota”. „Wszystko, co od Boga, kwitnie. Choć ludzie potępiają dzieło Boga i stawiają opór, nikt i nic go nie zatrzyma. Nikt nie zaprzeczy istocie Chrystusa. On jest i zawsze będzie Chrystusem”. „Gdy Pan Jezus działał, żydowscy przywódcy i rzymski rząd potępili Go, przybili Go do krzyża. Odrzuciło Go tamto pokolenie, lecz 2000 lat później Jego ewangelia znana jest wszędzie i cały świat religijny uznaje w Nim Chrystusa”. „W dniach ostatecznych Partia Komunistyczna i kręgi religijne zażarcie potępiają Boga Wszechmogącego, ale prawdziwa droga i prawda się obronią. Nikt im nie zaprzeczy!”. „Słowa Boga Wszechmogącego są w Internecie, niosąc świadectwo dla świata. Coraz więcej ludzi słyszy głos Boga w słowach Boga Wszechmogącego, dostrzega w Nim Pana Jezusa, który powrócił”. „Fałszywi Chrystusowie nie mają prawdy, nie podbijają ludzi, skrywają się, nie ujawniliby się w internecie, bo są pełni mroku i zła, nie są w stanie znieść światła. Czynią drobne cuda i znaki, plują kłamstwami, zwodząc ignorantów i głupców, pozostających w mroku. Nic z tego, co mówią i czynią, nie przetrwa. Wkrótce rozproszą się i znikną”.

To omówienie pokazało mi prawdę o odróżnieniu prawdziwego Chrystusa od fałszywych. Czułam szczęście. Tylko Chrystus jest prawdą, drogą i życiem. Tylko On wyraża prawdę i czyni dzieło Boga. Kto mieni się Chrystusem, lecz nie wyraża prawdy i nie zbawia ludzi, jest fałszywym Chrystusem. Cudowna wiedza! Kiedyś ślepo wielbiłam pastora i wierzyłam w każdego jego słowo. Bałam się spotkać fałszywego Chrystusa i nie szukałam dzieła Boga Wszechmogącego. Trwałam przy pastorze i moim kościele, bo tak było bezpiecznie, myślałam, że wejdę do królestwa, gdy Pan wróci. Duchowni mówili, że każda wieść o przyjściu Pana to fałsz, przeszkadzali nam poznawać prawdziwą drogę. Teraz widzę, że to oni są oszustami. Ja też byłam głupia. Nie wsłuchiwałam się w głos Pana, lecz ślepo im wierzyłam. Zatkałam uszy i zamknęłam drzwi, prawie utraciłam szansę na powitanie Pana. Mało brakowało!

Czytałam potem więcej słów Boga Wszechmogącego i poznałam tajemnicę wcielenia, różnicę między dziełem Boga a dziełem ludzi, i historię, którą skrywa Biblia. Oświecona, przekonałam się, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który wrócił. Przyjęłam Jego dzieło w dniach ostatecznych.

26. Otwarcie drzwi serca i powitanie powrotu Pana

Autorstwa Yongyuan, USA

W listopadzie 1982 roku cała nasza rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Od pokolenia mojego dziadka wszyscy wierzyliśmy w Pana, więc wkrótce po przyjeździe do Nowego Jorku, znaleźliśmy w Chinatown chiński kościół, żeby móc uczestniczyć we mszach. Nigdy nie opuściliśmy ani jednego nabożeństwa, a moja mama i siostra, gdy tylko miały czas, czytały Pismo Święte, aby szukać Bożego błogosławieństwa i ochrony. Ksiądz często powtarzał: „Kiedy Pan przyjdzie, publicznie osądzi ludzi i podzieli ich na różne kategorie. Ci, którzy naprawdę okazują skruchę, wyznają grzechy i praktykują swoją wiarę, będą mogli pójść do nieba. Ci, którzy popełniają drobne, nieszczególnie poważne grzechy, będą cierpieć męki w czyśćcu, lecz nadal będą mogli zostać zbawieni i wznieść się do nieba. Natomiast ci, którzy nie wierzą w Boga lub popełniają zbyt poważne grzechy, poniosą karę piekła”. Słowa te wywarły na mnie wielkie wrażenie i wypaliły piętno na moim sercu. Stały się dla mnie zachętą do entuzjastycznej wiary w Boga, więc bez względu na to, jak bardzo byłam zajęta, nigdy nie opuściłam mszy.

Ani się obejrzeliśmy, a już był 2014 rok. Pewnego dnia ni stąd, ni zowąd jeden z parafian oznajmił mi: „Twoja siostra wierzy teraz w Boga Wszechmogącego…”. Powiedział jeszcze wiele innych rzeczy oczerniających i potępiających Boga Wszechmogącego i Kościół Boga Wszechmogącego. Słysząc te zaskakujące wieści, bardzo się zaniepokoiłam i zaczęłam się martwić, że moja siostra zeszła na złą drogę. Wiadomość o tym, że przyjęła dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych, szybko rozeszła się po całym kościele. Ksiądz kazał mi trzymać się od niej z daleka, a kilkoro innych członków kościoła prosto w oczy powiedziało mi wiele rzeczy oczerniających i potępiających Boga Wszechmogącego. Po tym, jak ksiądz i inni parafianie wiele razy mi „pomogli”, zaczęłam wierzyć w ich słowa i uznałam, że moja siostra faktycznie zbłądziła. Powiedziałam księdzu oraz parafianom, że nie będę jej więcej słuchać, a gdy tylko nadarzy się okazja, sprowadzę ją z powrotem do owczarni, aby mogła okazać skruchę wobec Pana. Gdy wróciłam do domu, zadzwoniłam do braci, a oni mnie poparli. Wszyscy razem próbowaliśmy przekonać moją siostrę, lecz ona nie tylko była pewna swej wiary w Boga Wszechmogącego, lecz złożyła nam też świadectwo, że Bóg Wszechmogący to Pan, który powrócił. Próbowała przekonać nas do przyjęcia Bożego dzieła w dniach ostatecznych, abyśmy nie przegapili okazji na zdobycie Bożego zbawienia. Moje serce było już jednak pełne negatywnych koncepcji zaszczepionych mi przez księdza i parafian. Bez względu na to, czym się ze mną dzieliła lub w jaki sposób składała mi świadectwo, po prostu nie chciałam jej słuchać.

Wraz z mamą kilka razy pokłóciłyśmy się z siostrą o jej wiarę w Boga Wszechmogącego. Bez względu na to, co mówiła, ja nadal wierzyłam księdzu i plotkom przeczytanym w Internecie, nigdy nie ośmielając się zbadać ani zgłębić dzieła Boga Wszechmogącego. Nasze spory nie zostały rozwiązane, lecz zauważyłam, że mama stopniowo zaczyna zgadzać się z tym, co mówi i o czym świadczy moja siostra. W gruncie rzeczy po jakimś czasie utworzyła z siostrą „zjednoczony front” i w końcu przyjęła dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Widząc to, zaczęłam się o nie martwić: „Jeśli faktycznie jest tak, jak mówi ksiądz i inni parafianie, to co stanie się z moją rodziną?”. W akcie desperacji udałam się do siostry Qianhe, która miała dobre relacje zarówno ze mną, jak i z moją siostrą. Nie dość jednak, że nie zdołała ich do niczego przekonać, to sama też zaczęła wierzyć w Boga Wszechmogącego. Było to dla mnie niezwykle zagadkowe. Siostra Qianhe była prawą osobą i gorliwą poszukiwaczką prawdy. Jakim więc cudem nie udało jej się przekonać mojej mamy i siostry, lecz nawet sama uwierzyła w Boga Wszechmogącego? Czy Jego słowo naprawdę posiada tyle mocy? Czy to możliwe, by rzeczywiście zapewniało ono pokarm duchowy potrzebny dla życia człowieka? Jednak gdy tylko te pytania pojawiły się w mojej głowie, natychmiast przyszły mi na myśl słowa księdza i parafian atakujące Boga Wszechmogącego oraz wszystkie informacje potępiające Kościół Boga Wszechmogącego, które widziałam w Internecie. Znów odczułam w sercu strach i przestałam się z nimi kontaktować. Po tych wydarzeniach rzadko odwiedzałam mamę. Od czasu do czasu wpadałam tylko na chwilę i pośpiesznie wychodziłam, odmawiając słuchania omówień mamy i siostry. Ta „zimna wojna” trwała około półtora roku.

Pewnego marcowego dnia 2016 roku doszły mnie słuchy, że niektórzy prominentni członkowie naszego kościoła również podjęli próby przekonania mojej siostry, więc chciałam sprawdzić, czy zmieniła zdanie. Kiedy się z nią spotkałam, zapytałam, co o tym wszystkim myśli, a ona odrzekła: „Podążam śladami Baranka i jestem przekonana, że droga Boga Wszechmogącego jest tą prawdziwą. Bóg Wszechmogący to Pan, który powrócił, i na pewno od Niego nie odejdę”. Jej stanowcze spojrzenie i donośna, zdecydowana odpowiedź sprawiły, że moje serce zadrżało i obudziła się we mnie ciekawość. Pomyślałam sobie: „Ze wszystkich wierzących w naszej rodzinie to właśnie moja siostra zawsze najgorliwiej szukała prawdy, a w kościele to siostra Qianhe była osobą szukającą prawdy i posiadającą rozeznanie. Mama też zawsze niezachwianie wierzyła w Pana. Teraz wszystkie uwierzyły w Boga Wszechmogącego, a ich wiara jeszcze się umocniła, odkąd zaczęły za Nim podążać. Wypowiadają się z coraz większym zrozumieniem i nikt nie potrafi zachwiać ani obalić ich wiary. Cóż to za moc pozwala im zachować tak silną wiarę w obliczu sprzeciwu tak wielu ludzi? Czy to możliwe, że dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych to prawdziwa droga? Czy Bóg Wszechmogący może być Panem, który przyszedł powtórnie? Minęły nieomal dwa lata, odkąd moja siostra, mama i siostra Qianhe przyjęły dzieło Boga Wszechmogącego, i wszystko im się dobrze układa. Widziałam, że panika siana przez księdza i jego taktyki zastraszania oraz to, co przeczytałam w Internecie w ich przypadku się nie sprawdzają… Gdy sobie to uświadomiłam, moje serce odrobinę zmiękło i też zapragnęłam zgłębić słowo i dzieło Boga Wszechmogącego. Podzieliłam się swoimi myślami z siostrą, a ona z radością zgodziła się pomóc i zaprosiła mnie do domu naszej mamy, aby siostra z Kościoła Boga Wszechmogącego mogła ze mną porozmawiać i złożyć mi świadectwo o dziele Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych.

W tamten weekend pojechałam do mamy, gdzie zastałam też moją siostrę, siostrę Qianhe oraz Zhang Xiao, jeszcze jedną siostrę z Kościoła Boga Wszechmogącego. Siostra Qianhe bardzo się ucieszyła, gdy usłyszała, że chcę szukać prawdy i zgłębić temat. Podzieliła się ze mną omówieniem: „Głównym powodem, dla którego Bóg przyszedł w dniach ostatecznych, jest wyrażenie słowa oraz wykonanie dzieła osądzania i obmycia ludzi, by wybawić ich z niewoli grzechu. Obecnie ludzie żyjący w Wieku Łaski znajdują się w błędnym kole ciągłego popełniania i wyznawania grzechów. Mimo że wytrwale uczestniczymy we mszach, czytamy Pismo Święte oraz spowiadamy się księdzu, nadal kłamiemy i oszukujemy oraz żyjemy według naszego skażonego usposobienia, czyli kierujemy się arogancją, chciwością i egoizmem. Wbrew sobie popełniamy grzechy i sprzeciwiamy się Bogu. Nikt nie potrafi wyswobodzić się z niewoli tej grzesznej natury ani osiągnąć czystości i świętości, polegając na spowiedzi i skrusze. Dlatego musimy jeszcze przyjąć dzieło, które Bóg przyszedł wykonać w dniach ostatecznych — dzieło osądzania i obmywania ludzi. Tylko w ten sposób możemy całkiem wyswobodzić się z niewoli grzechu, zostać obmyci i przemienieni oraz dostąpić Bożego zbawienie”. Słysząc te słowa, zdezorientowana spytałam: „Ksiądz często powtarza: »Jeśli ludzie popełniają drobne grzechy, to kiedy Pan powróci jawnie ich osądzić, najpierw będą cierpieć w czyśćcu, a potem będą mogli wznieść się do nieba. Ci natomiast, którzy popełniają poważne grzechy, zostaną od razu strąceni do piekła, by tam ponieść karę«. Jakże możesz więc mówić, że dzieło osądzania, które Bóg wykona po swoim powrocie, ma na celu obmycie i zbawienie ludzi?”. Siostra Qianhe odpowiedziała: „Ja też niegdyś wierzyłam w to, co mówi ksiądz. Miałam te same pojęcia na temat tego, co się wydarzy, gdy Pan powróci wykonać dzieło osądzania, lecz gdyby się nad tym teraz zastanowić, to czy słowa księdza są zgodne z Biblią? Czy są oparte na słowie Boga? Czy Pan Jezus mówił, że istnieje jakiś czyściec? Czy wspominał coś o tym, że ludzie popełniający drobne grzechy będą mogli wstąpić do nieba, gdy już zakończą swoje cierpienia w czyśćcu, oraz że tylko ci, którzy popełniają poważniejsze grzechy, pójdą do piekła? Oczywiście, że nie! Skąd więc wzięły się te słowa? Najwyraźniej pochodzą z ludzkich pojęć i wyobrażeń. To tylko ludzkie spekulacje i domysły. Nie są w żaden sposób zgodne z Bożymi słowami ani z rzeczywistością Bożego dzieła. Po co więc mielibyśmy w nie wierzyć? Słuchając jej omówienia, w milczeniu potakiwałam, a siostra mówiła dalej: „Obecnie wszyscy jesteśmy przepełnieni grzechem i nikt z nas nie jest czysty. Na podstawie tego, co mówił ksiądz, kiedy Pan powróci, by publicznie sądzić wszystkie narody, ci, którzy popełniają lekkie grzechy, pójdą do czyśćca, a ci, którzy poważniejsze — do piekła. Czyż w takim razie nie zostaniemy wszyscy potępieni i poddani piekielnej karze cierpienia? Czy Boże dzieło zbawienia ludzkości nie jest daremne? Czy przyjście Pana ma jakiekolwiek znaczenie?”. Jej omówienie bardzo mnie poruszyło. To prawda. Nawet jeśli wierzymy w Boga, lecz jedyne, co robimy, to nieustannie popełniamy grzechy, a potem je wyznajemy, to nikt nie zostanie obmyty. Nikt nie będzie kwalifikował się do tego, by zobaczyć Boga, a jeśli przyjdzie On jawnie sądzić, potępiać i karać ludzi, to wszyscy będą musieli iść do piekła. Nikt nie będzie w stanie zdobyć zbawienia… Dopiero teraz zobaczyłam, jak nierealistyczne są słowa: „Kiedy Pan znów przyjdzie, by jawnie sądzić wszystkie narody, ci, którzy popełniają poważniejsze grzechy, zostaną od razu strąceni do piekła, podczas gdy ci, którzy popełniają lżejsze grzechy, najpierw będą cierpieć w czyśćcu, a potem będą mogli wznieść się do nieba”. To wcale nie zgadza się z Bożą wolą zbawienia ludzkości. Siostra Qianhe powiedziała następnie: „Jeśli chodzi o Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych, przyjrzyjmy się wszyscy, jak opisują to słowa Boga Wszechmogącego: »Bóg nie przybył po to, by zabijać lub niszczyć, tylko by sądzić, przeklinać, karcić i zbawiać. Dopóki Jego sześciotysiącletni plan zarządzania nie zostanie zrealizowany – zanim ujawni wynik każdej kategorii człowieka – dzieło Boga na ziemi będzie służyć zbawieniu; jego celem jest wyłącznie uczynienie tych, którzy Go kochają, pełnymi – dogłębnie – oraz sprawienie, by poddali się Jego panowaniu. Bez względu na to, w jaki sposób Bóg zbawia ludzi, wszystko to dokonuje się poprzez oderwanie ich od ich starej, szatańskiej natury – oznacza to, że Bóg zbawia ludzi poprzez skłonienie ich do poszukiwania życia. Jeśli tego nie zrobią, wówczas nie będą mieli możliwości przyjęcia Bożego zbawienia « (Powinieneś odłożyć na bok błogosławieństwa, jakie daje status, i zrozumieć Bożą wolę zbawienia człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »W czasach ostatecznych Chrystus używa różnych prawd, by uczyć człowieka, obnażyć jego istotę, szczegółowo analizować jego słowa i uczynki. Te słowa obejmują różne prawdy, takie jak ludzki obowiązek, w jaki sposób człowiek powinien okazywać posłuszeństwo Bogu, w jaki sposób powinien okazywać Mu wierność, jak człowiek powinien urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, a także mądrość i usposobienie Boże i tak dalej. Te słowa są w całości nakierowane na istotę człowieka i jego skażone usposobienie. W szczególności słowa, które pokazują, jak człowiek z pogardą odrzuca Boga, są wypowiadane w odniesieniu do tego, jak człowiek ucieleśnia szatana i siłę wrogą wobec Boga. Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga. To, do czego doprowadza dzieło sądu, to zrozumienie przez człowieka prawdziwego Bożego oblicza oraz prawdy o swoim własnym buncie. Dzieło osądzania pozwala człowiekowi zdobyć duże zrozumienie woli Bożej, celu Bożego dzieła oraz tajemnic, które są dla niego niepojęte. Pozwala też człowiekowi rozpoznać i zaznajomić się ze swoją skażoną istotą oraz ze źródłem swego skażenia, a także odkryć własną brzydotę. Wszystkie te efekty wywołuje dzieło sądu, bo istota tego dzieła to tak naprawdę odkrywanie prawdy, drogi i życia Bożego przed wszystkimi tymi, którzy w Niego wierzą. Ta praca jest dziełem sądu dokonywanym przez Boga« (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Po przeczytaniu Bożego słowa siostra Zhang Xiao przedstawiła nam omówienie: „Słowo Boga Wszechmogącego w pełni wyjaśnia znaczenie dzieła osądzania w dniach ostatecznych, dokładną naturę sądu i wyniki dzieła osądzania pośród ludzi. Boże dzieło osądzania nie ma na celu zabijać lub karać ludzi, jak w naszych pojęciach i wyobrażeniach. Dzieło to raczej wykorzystuje słowo, by obnażyć ludzkie myśli, mowę i działania, by wykorzenić naszą głęboko zakorzenioną szatańską naturę i sprzeciwiające się Bogu skażone usposobienie. Pozwala nam rozpoznać prawdę o tym, jak zostaliśmy skażeni przez szatana, tym samym pozwalając nam poznać sprawiedliwość i święte usposobienie Boga. Kiedy to zrozumiemy, zaczynamy nienawidzić samych siebie, a to owocuje prawdziwą skruchą i sercem pełnym szczerej czci dla Boga. Poprzez sąd Bożego słowa możemy lepiej zrozumieć prawdę i zyskać lepszy do niej dostęp oraz żyć naturalnie, polegając na prawdzie. W ten sposób stopniowo odrzucimy wszystkie szatańskie rzeczy, których się jeszcze trzymamy, i będziemy mogli uzyskać harmonię z Bogiem. Odtąd nie będziemy już buntować się przeciwko Bogu, lecz będziemy mogli okazywać Mu prawdziwe posłuszeństwo. Tylko w ten sposób osiąga się zbawienie. Po tym jak zostaliśmy zdeprawowani przez szatana, nie mamy już w sobie człowieczeństwa i tracimy sumienie oraz rozum, jakimi powinien dysponować prawdziwy człowiek. Zamiast tego, jesteśmy pełni arogancji, pewności siebie, egoizmu i innych aspektów szatańskiego usposobienia. Nasze pojęcia oraz podejście do różnych rzeczy nie są już zgodne z Bogiem. Na przykład kiedy zaczynamy mierzyć się z Bożym dziełem osądzania w dniach ostatecznych, wszyscy akceptujemy różne rzeczy i wszyscy trzymamy się też jakichś własnych pojęć, bez względu na to, czy mają one podstawę w Bożym słowie. Nie szukamy Bożej woli, lecz ślepo wierzymy, że nasz własny sposób myślenia jest właściwy. Gdy Boże dzieło nie jest zgodne z naszymi pojęciami i wyobrażeniami, wydajemy własne sądy na temat Boga, zaprzeczamy Mu, atakujemy i potępiamy Go. Wynika to z naszego szatańskiego usposobienia. Z taką szatańską naturą wszyscy jesteśmy zbyt skłonni sprzeciwiać się Bogu, więc pilnie potrzebujemy, by Bóg przyszedł przeprowadzić etap dzieła osądzania oraz obmył i przemienił nasze szatańskie usposobienie. Bez tego nikt nie zdoła uwolnić się ze skażenia i nie dostąpi zbawienia”.

Po wysłuchaniu słowa Boga Wszechmogącego oraz omówienia tej siostry, moje serce nagle stało się otwarte i czyste. Czułam, że wszystko to było dobrze powiedziane. Nie wszystko do końca rozumiałam, ale to, co usłyszałam, pozwoliło mi odczuć mądrość zawartą w Bożym dziele oraz to, jak wiele miłości Bóg ma dla człowieka. W przeszłości sądziłam, że jeśli chodzi o kwestię Bożego przyjścia i sądzenia ludzkości, to ludzie albo pójdą do piekła, albo będą cierpieć męki w czyśćcu. A tak naprawdę Boże dzieło osądzania wcale nie jest tym, co sobie wyobrażaliśmy. To raczej Bóg, który przychodzi w ciele, by w praktyczny sposób wyrazić prawdę i przeprowadzić dzieło osądzania. W ten sposób obmywa i zbawia ludzi. W Bożym dziele osądzania jest tak wiele znaczenia. Jest ono dokładnie tym, czego my, skażona ludzkość, potrzebujemy!

Słuchałam tego wszystkiego z żywym zainteresowaniem, gdy nagle zadzwonił mój mąż, by powiedzieć, że potrzebuje samochodu. Widząc, że tym razem, byłam w stanie wysłuchać ich omówień, gdy już wychodziłam, siostra dała mi książkę zatytułowaną „Zwój otwarty przez Baranka” i powiedziała, że słowa w niej zawarte to głos samego Boga. Przekonywała mnie też, bym czytała słowo Boga Wszechmogącego. Po powrocie do domu czytałam tę książkę, gdy tylko miałam czas. Poprzez czytanie słowa Boga Wszechmogącego, zrozumiałam wiele prawd i zyskałam dość dużo wiedzy. W tym samym czasie doświadczyłam też, jak bardzo wnikliwie Bóg przypatruje się duszy człowieka. Każde słowo Boga Wszechmogącego przeszywało moje serce, ujawniając moją wewnętrzną skażoną naturę. Czasami, gdy widziałam, jak Boże słowo, obnaża nasze skażenie, dokładnie czułam, jak On tego nienawidzi. Zdawało się, że Bóg wyraża swój gniew na nas, a moje otępiałe i nieczułe serce zostało natychmiast poruszone. Pojawiła się w nim nabożna cześć i bojaźń wobec Boga i stałam się inną osobą niż ta, która wcześniej bez strachu popełniała grzechy. Dzięki wielu doświadczeniom i oświeceniu oraz przewodnictwu Bożych słów przekonałam się, że dzieło osądzania Boga Wszechmogącego może naprawdę zbawić ludzi od grzechu i pozwolić im się od niego uwolnić. Jakże praktyczne są Boże słowa i Jego dzieło! Czułam wielkie wyrzuty sumienia, gdy przypomniałam sobie, jak przez ostatnie dwa lata opierałam się Bożemu dziełu. Nienawidziłam się za to, że byłam tak głupia i nieświadoma, nie starając się zrozumieć ani zgłębić tak wielkiej sprawy, jaką jest powtórne przyjście Pana. Wręcz przeciwnie, ślepo wierzyłam plotkom, odsuwałam od siebie Boga, potępiałam Go i sprzeciwiałam Mu się. Nieomal przegapiłam zbawienie Pańskie w dniach ostatecznych. Naprawdę byłam ślepa! Zobaczyłam wyraźnie, że wszystkie oszczerstwa, sąd i bluźnierstwa przeciwko Bogu Wszechmogącemu oraz zniesławianie Kościoła Boga Wszechmogącego były fałszerstwami szatana. Takich właśnie zagrywek używa szatan, by złapać ludzi w pułapkę, zasiać im zamęt w głowach i przeszkodzić w przyjęciu Bożego dzieła w dniach ostatecznych. Już nigdy nie będę wierzyła w kłamstwa szatana. Bez względu na to, z czym się zetknę lub co usłyszę w przyszłości, będę zawsze oceniać dobro i zło według Bożego słowa i rzeczywistości. Nie będę już słuchać kłamstw i oszustw szatana — tylko w ten sposób można żyć w zgodzie z Bożą wolą. Mając to na względzie, szczerze podziękowałam Bogu Wszechmogącemu za miłosierdzie i zbawienie, które mi zapewnił. Pomimo mojego oporu i buntu Bóg nie zrezygnował ze zbawienia mnie, lecz nadal tak aranżował sytuacje, by ludzie głosili mi ewangelię i przyprowadzili mnie z powrotem do Jego domu. Jak wielka jest Boża miłość! Za każdym razem, gdy słyszę słowa utworu „Pieśń szczerego przywiązania”, mówiące: „Jeden jest, który Bogiem jest wcielonym. Wszystko, co mówi, co czyni, prawdą jest. Jego mądrość, sprawiedliwość miłuję. Widzieć Go, być Mu posłusznym jest moim szczęściem”, moje serce jest szczególnie dotknięte i czuję się zainspirowana. Wiem, jakie to wielkie szczęście, że mogę powitać powrót Pana i spotkać się bezpośrednio z Bożym słowem. Cóż za wspaniałe błogosławieństwo!

Po tych wydarzeniach zaczęłam brać udział w życiu Kościoła Boga Wszechmogącego. Bracia i siostry razem śpiewają hymny, tańczą i oddają chwałę Bogu, a jeśli istnieje w nich jakieś skażenie wymagające ujawnienia, otwierają swoje serca i o tym rozmawiają. Wszyscy dyskutują na temat swojego poznania słowa Boga Wszechmogącego i swoich z nim doświadczeń oraz szukają ścieżek praktykowania i wejścia w życie. Takie życie w kościele jest szczególnie uwalniające i zyskuję dzięki temu wspaniały pokarm duchowy. Prawdziwie uświadomiłam sobie, że tylko taki kościół, w którym działa Duch Święty, może być domem Bożym. To jest moje miejsce. Jestem teraz zupełnie przekonana, że Bóg Wszechmogący to powtórne przyjście Pana i że będę podążać za Bogiem Wszechmogącym aż do końca!

27. Ponownie połączony z Panem

Autorstwa Jiandinga, USA

Urodziłem się w katolickiej rodzinie i już od najmłodszych lat matka uczyła mnie czytać Biblię. Działo się to w czasie, gdy Komunistyczna Partia Chin odbudowywała państwo po wojnie domowej, a ponieważ rząd KPCh prześladował wszystkie religie, dopiero w wieku 20 lat udało mi się zacząć chodzić do kościoła i słuchać kazań. Ksiądz często nam mówił: „My, katolicy, musimy we właściwy sposób wyznawać grzechy i okazywać skruchę. Musimy czynić dobro, a nie zło, i zawsze chodzić na Mszę Świętą. W dniach ostatecznych Pan przyjdzie, aby osądzić każdego człowieka, i ludzie pójdą do nieba albo do piekła w zależności od swoich uczynków. Najwięksi grzesznicy zostaną skazani na wieczną karę w piekle, a ci, którzy popełnili mniejsze grzechy, ciągle mają szansę dostać się do nieba, pod warunkiem, że wyznają swoje grzechy przed Panem i będą za nie żałować. Ktoś, kto nie wierzy w Pana, nie może pójść do nieba bez względu na to, jak dobrym jest człowiekiem”. Kiedy to usłyszałem, ucieszyłem się, że miałem to szczęście urodzić się w wierze katolickiej. Obiecałem sobie, że będę sumiennie szukał Pana, będę częściej chodził na Msze Święte, wyznawał grzechy i żałował za nie przed obliczem Pana, aby ostatecznie pójść do nieba i uniknąć udręki w piekle. Wtedy właśnie zdecydowałem się regularnie chodzić do kościoła i uczestniczyć we Mszy Świętej. Ksiądz powiedział nam również, że przyjście Pana może nastąpić w 2000 roku – ta informacja bardzo nas uradowała i wszyscy staliśmy się jeszcze gorliwsi, czekając na powrót Pana. Jednak rok 2000 minął, a my nie zobaczyliśmy żadnego znaku powrotu Pana. Wielu członków naszej wspólnoty straciło wiarę i coraz mniej ludzi przychodziło na Msze Święte. Ja również byłem trochę rozczarowany, ale ciągle czułem, że bez względu na to, co robią inni, moja wiara w Pana nie zachwieje się. Było tak, ponieważ wielokrotnie doświadczyłem opieki Pana, kiedy znajdowałem się w niebezpieczeństwie i wychodziłem z niego bez szwanku. Gdyby nie Jego ochrona, już dawno temu bym nie żył. Nie chciałem więc stracić wiary w Pana i okazać się niewdzięcznikiem.

W kolejnych latach wielokrotnie słyszałem od ludzi wokół mnie, że Stany Zjednoczone to „raj na ziemi” i poczułem silne pragnienie, aby tutaj przyjechać. W grudniu 2014 roku cała moja rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych, ale tutejsze życie okazało się zupełnie inne od ładnego obrazka, który namalowałem w swojej wyobraźni. Po pierwsze, wszystko w Stanach wydawało się nieznajome – byliśmy obcymi ludźmi na obcej ziemi. Przyroda i klimat bardzo różniły się od tych, do jakich byłem przyzwyczajony w Chinach, więc szybko zaczęły mnie trapić różne fizyczne dolegliwości. Często czułem się słaby i ospały, zupełnie pozbawiony energii, ale lekarze nie potrafili znaleźć żadnej konkretnej przyczyny mojego złego samopoczucia. Odchodziłem już od zmysłów, więc zacząłem jeszcze żarliwiej modlić się do Pana, mając nadzieję na otrzymanie Jego opieki. Nie zaprzestając modlitw, zacząłem szukać kościoła, gdzie mógłbym uczestniczyć we Mszach Świętych, i ostatecznie znalazłem kościół dla chińskich chrześcijan. Poszedłszy tam kilka razy, zobaczyłem jednak, że to, co się tam dzieje, nie różni się za bardzo od tego, co ma miejsce w codziennym życiu społecznym: członkowie wspólnoty udawali, że są dla siebie mili, a tak naprawdę ich wzajemnymi relacjami kierowały władza i pieniądze. Bardzo się zawiodłem, widząc to nie gdzie indziej, lecz właśnie w kościele. Pomyślałem sobie: „Panie, kiedy powrócisz? Gdy powrócisz, dobrzy ludzie zostaną oddzieleni od nikczemników i świat zostanie obmyty”. Chociaż nadal chodziłem na Msze Święte, to w kościele nigdy nie czułem obecności Boga; często byłem tym przygnębiony i rozczarowany. To wszystko wpłynęło na moją wiarę.

Pewnego lipcowego dnia w 2015 roku, kiedy pracowałem w innym stanie, odebrałem telefon od mojej żony. Powiedziała do mnie podekscytowanym głosem: „Pan powrócił. Wypowiedział słowa i dokonuje dzieła osądzania w dniach ostatecznych! Pośpiesz się i wracaj, byśmy wspólnie mogli przyjąć nowe dzieło Boga”. Słysząc jej słowa, mimowolnie nabrałem podejrzeń. Pomyślałem sobie: „Pan powrócił? Jak to możliwe? Gdy Pan powróci, będzie sądził świat i oddzielał dobro do zła. Jak na razie dobro i zło nadal są ze sobą pomieszane, dlaczego więc moja żona mówi, że Pan powrócił? Czy przyjęła inną wiarę? Byliśmy katolikami przez większość naszego życia, nie możemy teraz zboczyć z tej drogi!”. Jak najszybciej skończyłem pracę i wróciłem do domu.

Po powrocie zapytałem żonę: „Skąd wiesz, że Pan powrócił? Nie zboczyłaś z drogi, prawda? Mówisz, że Pan powrócił, aby dokonać dzieła osądzania, ale póki co dobro i zło są ze sobą pomieszane, jak więc jest możliwe, że Pan już powrócił? Możemy wyczekiwać powrotu Pana, ale nie możemy przestać być wobec Niego lojalni!”. Wysłuchała mnie, po czym cierpliwie odpowiedziała: „Wszystko w porządku, nie martw się. Dopiero co dowiedziałam się o powrocie Pana. Kościół Boga Wszechmogącego niesie teraz świadectwo o powrocie Pana, a Bóg Wszechmogący wyraża prawdy, aby dokonać dzieła osądzania, które rozpoczyna się od domu Bożego. Nie mam jasności co do szczegółów, ale przeczytałam wiele słów Boga Wszechmogącego w Internecie i jestem pewna, że wszystkie one są głosem Boga. Pan kiedyś powiedział: »Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą za mną« (J 10:27). Możemy dowiedzieć się, czy Bóg Wszechmogący jest Panem, który powrócił, jeśli razem pójdziemy do Kościoła Boga Wszechmogącego i to sprawdzimy, czyż nie?”. Słowa mojej żony brzmiały rozsądnie, a powrót Pana w celu dokonania dzieła osądzania jest zgodny z biblijnymi proroctwami. Uznałem, że nie ma nic złego w tym, żebym poszedł z nią do kościoła, aby się temu uważnie przyjrzeć i wtedy zdecydować.

Poszedłem więc z żoną do domu brata Zhanga, jednego z członków Kościoła Boga Wszechmogącego. Przyszli również brat Wang, siostra Li i kilkoro innych znajomych katolików. Uspokoiłem się widząc, że jestem w tak licznym towarzystwie. Po grzecznościowej wymianie zdań usiedliśmy wszyscy razem, a ja zadałem braciom i siostrom takie pytanie: „Tak rozumiem powrót Pana: kiedy powróci, by dokonać dzieła osądzania, to dobrzy ludzie zostaną oddzieleni od nikczemnych, a następnie dobrzy ludzie zostaną przez Pana przyjęci do nieba i tam się z Nim spotkają, natomiast niegodziwcy zostaną wtrąceni do piekła i będą ukarani. Mówicie, że Pan powrócił i dokonuje dzieła osądzania, więc dlaczego nie widzieliśmy jeszcze żadnej z tych rzeczy?”. Brat Wang odpowiedział: „Bracie, myślałem tak samo jak ty. Również uważałem, że powrót Pana oznacza, iż dobrzy ludzie zostaną oddzieleni od niegodziwców, że dobrzy ludzie będą żyć wiecznie w niebie, a niegodziwcy zostaną ukarani, i że jeśli nie widzimy tego na własne oczy, to jest dowód na to, że Pan jeszcze nie powrócił. Jednak po przeczytaniu słów Boga Wszechmogącego zrozumiałem, że to wszystko są tylko nasze pojęcia i wyobrażenia –nie jest to rzeczywistość Bożego dzieła. Sposób, w jaki zostanie dokonane dzieło osądzania w dniach ostatecznych, zależy wyłącznie od tego, jak Bóg sam to zaplanuje i zorganizuje. Mądrość Boga przewyższa niebiosa, a ludzie w oczach Boga są mali niczym pyłek kurzu, jak więc my, ludzie, możemy zgłębić dzieło Boże? W Biblii jest napisane: »Kto kierował Duchem PANA, a kto był jego doradcą, aby go pouczać?« (Iz 40:13). »Oto narody są jak kropla w wiadrze, znaczą tyle, co pyłek na wadze. Oto porywa wyspy jak bardzo małą rzecz« (Iz 40:15). Każdy z nas w swojej głowie ma własne myśli, możemy więc do woli spekulować na temat dzieła Bożego, jednak Bóg nigdy nie dokonuje swojego dzieła według naszych wyobrażeń. Jeśli użyjemy naszej wyobraźni do tego, by ograniczyć dzieło Boże, to czyż to nie jest z naszej strony wyjątkowo arogancka postawa? Zatem w jaki sposób Bóg dokonuje dzieła osądzania? W jaki sposób oddziela dobrych od niegodziwców? Przeczytajmy kilka fragmentów słów Boga Wszechmogącego, byśmy mogli lepiej to zrozumieć. Bóg Wszechmogący powiedział: »Dzieło sądu jest osobistą pracą Boga, więc powinno w naturalny sposób być wykonane przez Boga we własnej osobie. Nie może być wykonane przez człowieka działającego w Jego zastępstwie. Skoro sąd to podbój rasy ludzkiej poprzez prawdę, to sprawą, której nie można zakwestionować, jest to, że Bóg ciągle się pojawia jako wcielony obraz, aby wykonywać tę pracę wśród ludzi. To znaczy, że w dniach ostatecznych Chrystus użyje prawdy, by uczyć ludzi na całej ziemi i by dać im poznać wszelkie prawdy. To jest Boże dzieło sądu« (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Dni ostateczne już nadeszły. Wszystkie stworzone rzeczy zostaną zaklasyfikowane według swego rodzaju i podzielone na różne kategorie pod względem swej natury. To jest moment, w którym Bóg objawia wynik ludzkości i jej przeznaczenie. Jeśli ludzie nie przejdą karcenia i sądu, nie będzie sposobu na obnażenie ich nieposłuszeństwa i niesprawiedliwości. Wynik wszystkich stworzeń może zostać objawiony tylko poprzez karcenie i sąd. Człowiek pokazuje swoją prawdziwą twarz tylko wtedy, kiedy został skarcony i osądzony. Źli znajdą się obok złych, dobrzy obok dobrych, a cała ludzkość zostanie zaklasyfikowana stosownie do swego rodzaju. Poprzez karcenie i sąd objawiony zostanie wynik wszelkiego stworzenia, tak aby źli mogli zostać ukarani, dobrzy wynagrodzeni, a wszyscy ludzie znaleźli się pod panowaniem Boga. Całe to dzieło można zrealizować jedynie poprzez sprawiedliwe karcenie i sąd. Ponieważ zepsucie człowieka osiągnęło swój szczyt, a ludzkie nieposłuszeństwo stało się nadzwyczaj głębokie, tylko sprawiedliwe Boże usposobienie, które składa się głównie z karcenia i sądu, a objawione jest w dniach ostatecznych, może całkowicie zmienić człowieka i uczynić go pełnym. Tylko to usposobienie może obnażyć zło i dzięki temu srodze ukarać wszystkich niesprawiedliwych« (Wizja dzieła Bożego (3), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Celem Moich dążeń do podboju nie jest jedynie podbicie dla samej konkwisty, lecz podbój, który ujawni sprawiedliwość i niesprawiedliwość, pozwoli uzyskać dowód ukarania człowieka, ukarze złych i co więcej, podbije tych, którzy dobrowolnie są posłuszni w celu ich udoskonalenia. Ostatecznie wszystko zostanie rozdzielone wedle rodzaju, a myśli i idee wszystkich, którzy zostali udoskonaleni, wypełnią się posłuszeństwem. Oto dzieło, które ma zostać ostatecznie wykonane. Ci, których wypełnia bunt, zostaną ukarani, wysłani na spalenie w płomieniach i na wieczność potępieni« (Ci, którzy są posłuszni Bogu ze szczerego serca, z pewnością zostaną przez Niego pozyskani, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Mamy takie pojęcie, że Bóg przyjdzie dokonać sądu, podczas którego dosłownie oddzieli ziarno od plew, owce od kozłów, dobre sługi od złych sług. Innymi słowy, jest to klasyfikowanie ludzi według ich rodzaju. Kiedy jednak dłużej się nad tym zastanowimy, to uzmysłowimy sobie, że na świecie obecnie żyje ponad 2 miliardy chrześcijan, a wszyscy oni mówią, że ich wiara i miłość do Boga są prawdziwe. Jak zatem mamy oddzielić dobrych od złych, prawego człowieka od niegodziwca? Jeśli Bóg uzna, że ty jesteś dobry, a ja jestem zły, to niewątpliwie trudno mi się będzie z tym pogodzić, ponieważ również będę uważać się za dobrą osobę. Jeśli Bóg uzna, że ja jestem dobry, ale inni są źli, oni również będą mieć z tym problem. Skąd więc mamy wiedzieć, kto jest dobry, a kto zły? Nie możemy tego wiedzieć, ponieważ my ludzie nie znamy zasad lub standardów, które by nam pozwoliły to ocenić. Gdyby Bóg w ten sposób ustalił zasady osądzania, z pewnością byśmy się Mu nie poddali i zrodziłoby się w nas pojęcie, że Bóg jest krzywdzący i niesprawiedliwy. Jak więc ma przebiegać klasyfikowanie każdego człowieka według jego rodzaju? Pan, który powrócił w dniach ostatecznych, czyli Chrystus dni ostatecznych – Bóg Wszechmogący – poprzez prawdy dokonuje dzieła osądzania. To poprzez prawdę, poprzez słowa Boga, wszystkim chrześcijanom zostaje objawione, kto jest ziarnem, a kto plewą, kto owcą, a kto kozłem, kto jest dobrym człowiekiem, a kto niegodziwcem, kto panną mądrą, a kto głupią. Panny mądre prawdziwie wierzą w Boga i miłują prawdę. Kiedy słyszą, że ktoś niesie świadectwo o nadejściu Boga, wychodzą mu na spotkanie i aktywnie zgłębiają Boże słowa i dzieło. Rozpoznają głos Boga i akceptują Jego dzieło dni ostatecznych, a na końcu zostaną oczyszczone i w pełni zbawione poprzez sąd Boży. Podczas wielkich katastrof otrzymają ochronę Bożą i przetrwają, a następnie zostaną zabrane do królestwa Bożego. W przeciwieństwie do panien mądrych, panny głupie nie miłują prawdy, upierają się przy własnych pojęciach i wyobrażeniach albo wierzą plotkom. Nie szukają i nie zgłębiają dzieła Bożego w dniach ostatecznych, a niektóre z nich nawet podążają za przywódcami religijnymi i wspólnie z nimi przeciwstawiają się Bogu i potępiają Go oraz odrzucają prawdę o Bożym zbawieniu w dniach ostatecznych. Z tych właśnie powodów podczas dzieła w dniach ostatecznych zostaną one ujawnione jako złoczyńcy i wyeliminowane. Ich przeznaczeniem będzie ponieść karę podczas wielkich katastrof. Rozumiemy zatem, że gdy Bóg w dniach ostatecznych osądza ludzi według ich rodzaju, to nie robi tego według naszych pojęć i wyobrażeń. Boża metoda osądzania ma na celu odsłonić prawdziwe oblicze ludzi, a ostatecznym celem tego dzieła jest całkowite ujawnienie prawdy o każdym człowieku i podzielenie ludzi według ich rodzaju w oparciu o to, czy akceptują, czy odrzucają prawdę. Czyż nie jest to właśnie Boża mądrość, Boża prawość i Boża sprawiedliwość?”

Po wysłuchaniu słów Boga Wszechmogącego i ich omówienia przez brata Wanga przypomniałem sobie, co ksiądz w naszym kościele powiedział o tym, że „kiedy Pan przyjdzie, dobrzy zostaną oddzieleni od złych”, i zdałem sobie sprawę, że to stwierdzenie jest zbyt niejasne, zbyt niepraktyczne i zupełnie nie odpowiada rzeczywistości dzieła Bożego. Wszyscy żyjemy w grzechu, cały czas popełniamy grzechy, a później je wyznajemy, ale nie możemy się wydostać z tego błędnego koła, zatem którzy ludzie są prawdziwie dobrzy? Kiedy Pan powróci, a my w tym czasie nie będziemy obmyci z naszych grzechów, to czy będziemy mogli wejść do królestwa niebieskiego? Rozważania na ten temat były dla mnie jak zapalenie światła w moim sercu i podziękowałem Panu za Jego przewodnictwo. Nie na próżno poszedłem na tamto spotkanie, bo dzięki niemu zrozumiałem, że Bóg oddziela dobro od zła według tego, jaki ludzie mają stosunek do prawdy. Innymi słowy, ludzie są dobrzy lub źli w zależności od tego, czy akceptują sąd oraz karcenie słów Bożych i podporządkowują się im; w ten właśnie sposób w pełni manifestuje się Boża sprawiedliwość. Bóg poprzez swoje słowa i dzieło oddziela ziarna od plew, owce od kozłów, panny mądre od panien głupich, prawdziwych wierzących od fałszywych wierzących i ludzi miłujących prawdę od ludzi nienawidzących prawdy. Bóg jest niewiarygodnie mądry! Przypomniałem sobie również słowa księdza, który mówił, że kiedy Pan powróci osądzać ludzi, będzie sądził jednego człowieka po drugim, i grzechy każdego konkretnego człowieka zostaną ujawnione i osądzone, zanim Pan zdecyduje, czy ta osoba pójdzie do nieba, czy do piekła. Teraz jednak Bóg Wszechmogący mówi, że Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych dzieje się poprzez Jego słowa. Jak zatem te słowa służą do sądzenia ludzi?

Zadałem to pytanie i brat Zhang w odpowiedzi przeczytał mi dwa fragmenty słów Boga Wszechmogącego: „Niektórzy wierzą, że Bóg może czasami przyjść na ziemię i objawić się człowiekowi, po czym On osobiście osądzi całą ludzkość, badając każdego człowieka z osobna, nie pomijając nikogo. Ci, którzy tak myślą, nie znają etapu dzieła wcielenia. Bóg nie osądza każdego człowieka z osobna i nie bada ludzi jednego po drugim; działanie w ten sposób nie byłoby dziełem sądu. Czy zepsucie całej ludzkości nie jest takie samo? Czy istota człowieka nie jest taka sama? Osądowi podlega zepsuta istota ludzkości, istota ludzka zepsuta przez szatana i wszystkie grzechy człowieka. Bóg nie sądzi błahych i nieznaczących wad człowieka. Dzieło osądzania jest reprezentatywne i nie jest wykonywane specjalnie ze względu na określoną osobę. Jest to raczej dzieło polegające na osądzeniu grupy ludzi, co ma reprezentować osąd całej ludzkości. Poprzez osobiste wykonywanie swego dzieła wobec grupy ludzi Bóg w ciele używa swego dzieła, aby posłużyło ono za symbol dzieła całej ludzkości, które następnie stopniowo się rozprzestrzenia. Takie jest również dzieło sądu. Bóg nie osądza pewnego rodzaju osoby ani określonej grupy ludzi, ale ocenia nieprawość całej ludzkości, na przykład sprzeciw człowieka wobec Boga lub brak szacunku człowieka dla Boga, lub przeszkadzanie w dziele Bożym i tak dalej. Osądzeniu podlega istota sprzeciwu ludzkości wobec Boga, a to dzieło jest dziełem podboju w dniach ostatecznych” (Zepsuta ludzkość bardziej potrzebuje zbawienia przez wcielonego Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „W czasach ostatecznych Chrystus używa różnych prawd, by uczyć człowieka, obnażyć jego istotę, szczegółowo analizować jego słowa i uczynki. Te słowa obejmują różne prawdy, takie jak ludzki obowiązek, w jaki sposób człowiek powinien okazywać posłuszeństwo Bogu, w jaki sposób powinien okazywać Mu wierność, jak człowiek powinien urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, a także mądrość i usposobienie Boże i tak dalej. Te słowa są w całości nakierowane na istotę człowieka i jego skażone usposobienie. W szczególności słowa, które pokazują, jak człowiek z pogardą odrzuca Boga, są wypowiadane w odniesieniu do tego, jak człowiek ucieleśnia szatana i siłę wrogą wobec Boga. Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga” (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Następnie Brat Zhang zwrócił się do mnie tymi słowami: „Mamy takie pojęcie, że podczas dzieła osądzania w dniach ostatecznych Bóg wezwie przed swój biały tron każdego człowieka osobno, by go osądzić. Każda osoba będzie musiała uklęknąć na ziemi, wyznać wszystkie grzechy, jakie popełniła w ciągu całego życia, a następnie Bóg w zależności od ciężaru tych grzechów zdecyduje, czy ta osoba pójdzie do nieba, czy do piekła. Myślimy, że Bóg osądza ludzi według grzechów takich jak fizyczne lub słowne krzywdzenie innych, bycie niedobrą córką lub synem, kradzieże czy rabunki. W rzeczywistości jednak Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych nie skupia się na tego typu zewnętrznych czynach lub naszych przywarach. Celem jest osądzenie szatańskiej natury ludzkości, polegającej na przeciwstawianiu się Bogu, i całości naszego skażonego usposobienia. Obejmuje ono naszą arogancję, wysokie mniemanie o sobie, przewrotność i chytrość, egoizm i podłość, chciwość i zło, i tak dalej. Mamy też wiele poglądów niezgodnych z Bogiem, wiele przestarzałych pojęć religijnych i feudalnych idei. Wszystko to jest źródłem sprzeciwu wobec Boga, wszystko to są problemy wspólne dla całej zepsutej ludzkości i wszystko to Bóg podczas dzieła osądzania oczyści i przemieni. Tak więc wyrażone przez Boga słowa ujawniają naturę i istotę ludzkości, której częścią jest każdy bez wyjątku zepsuty człowiek na tej ziemi. Mówiąc inaczej, Boże słowa sądu są skierowane do całej ludzkości i nie ma potrzeby osądzać ludzi indywidualnie. Czytając słowa Boga Wszechmogącego i akceptując sąd i karcenie słów Bożych, możemy zrozumieć wiele prawd i wyraźnie ujrzeć istotę, naturę i prawdę naszego skażenia przez szatana. Czyniąc tak, otrzymamy możliwość rozpoznania sprawiedliwego usposobienia Boga i napełnienia naszych serc czcią wobec Boga. Będziemy również w stanie nauczyć się gardzić sobą, aby móc wyprzeć się ciała i praktykować prawdę. W ten oto sposób nasza zepsute szatańskie usposobienie zostanie stopniowo uczynione czystym i zmienią się nasze poglądy i postrzeganie życia. Kiedy zaczniemy żyć według słów Bożych, kiedy przestaniemy sprzeciwiać się Bogu i odrzucać Go, a zaczniemy być Mu prawdziwie posłusznymi i czcić Go, jednocześnie unikając zła, wtedy uzyskamy Boże zbawienie i staniemy się ludźmi zgodnymi z wolą Bożą. Takie są rzeczywistość i cel prawd wyrażonych przez Boga w celu dokonania dzieła osądzania w dniach ostatecznych”.

Wysłuchanie omówienia brata Zhanga pozwoliło mi zrozumieć, jak praktyczne i realne jest Boże dzieło osądzania! Byłem gotowy przyjąć te słowa – wybrzmiały one głęboko w swoim sercu. Tak, ludzie są aroganccy, szukają sławy, majątku i statusu oraz żyją pogrążeni w rozmaitych aspektach swojego skażonego usposobienia. Bóg poprzez sąd swych słów chce uwolnić nas od wszelkiej nieczystości i zepsucia, które są w nas. Tak więc nasza natura przeciwstawiająca się Bogu i nasze zepsute usposobienie mogą zostać przemienione, a wtedy staniemy się prawdziwie dobrymi ludźmi. Patrząc na to w ten sposób, zrozumiałem, że to, co ksiądz mówił o powrocie Pana i osądzaniu osobno każdego człowieka i jego grzechów, było niczym więcej jak tylko ludzkimi pojęciami i wyobrażeniami. Wszystko to nie ma nic wspólnego z tym, w jaki sposób Bóg naprawdę dokonuje swojego dzieła. Słowa Boga Wszechmogącego faktycznie zawierają prawdy; one rzeczywiście są głosem Boga! Zdecydowałem zatem dogłębnie zbadać dzieło Boga Wszechmogącego.

Zagłębiając się w temat, obejrzałem kilka filmów ewangelizacyjnych wyprodukowanych przez Kościół Boga Wszechmogącego, w tym „Nadeszły dni Noego”, „Tajemnica pobożności” i „Złapał ostatni pociąg” jak również kilka nagrań hymnów powstałych na podstawie słowa Bożego, na przykład „Jak ważna dla człowieka jest miłość Boga”. Przeczytałem również wiele tekstów zawierających słowa Boga Wszechmogącego oraz słuchałem braci i sióstr omawiających wiele aspektów prawdy. Wszystko to pomogło mi rozstrzygnąć, że Bóg Wszechmogący rzeczywiście jest Panem Jezusem, który powrócił, oraz że Bóg Wszechmogący to jedyny prawdziwy Bóg i Pan, którego oczekiwaliśmy i który powrócił! Z ogromną radością przyjąłem Boże dzieło dni ostatecznych.

Odkąd uwierzyłem w Boga Wszechmogącego, zacząłem uczestniczyć w zgromadzeniach z innymi braćmi i siostrami i wspólnie z nimi słuchać kazań. Teraz każdy mój dzień jest wypełniony radością i czuję, że otrzymuję duchowe wsparcie. Cieszę się ze wsparcia, które pochodzi z dzieła Ducha Świętego, i zaczynam rozumieć coraz więcej prawd. W Kościele Boga Wszechmogącego wszyscy bracia i siostry odnoszą się do siebie bardzo serdecznie i szczerze, nikt nie chce nikogo oszukać i nikt nikogo nie musi mieć się przed nikim na baczności. Każdy z nas jest prostoduszny, otwarty i szczery. Nawet jeśli ktoś ujawni swoje zepsute usposobienie, to potrafi poznać siebie poprzez słowa Boga i poszukuje prawdy, która to usposobienie oczyści. Czuję, że jest to jedyny rodzaj prawdziwego braterstwa i siostrzeństwa w Chrystusie. Jestem pod szczególnym wrażeniem nagrań hymnów, utworów muzycznych, tanecznych i piosenek oraz filmów ewangelizacyjnych wyprodukowanych przez Kościół Boga Wszechmogącego – wszystkie te dzieła zawierają najwyższą prawdę i niosą świadectwo o Bogu i Jego dziele w dniach ostatecznych. Wszystko po to, aby ludzie mogli podporządkować się Bogu i chwalić Go, a kościół naprawdę wydaje się być miejscem, gdzie Bóg dokonuje swojego dzieła! Zobaczenie, usłyszenie i doświadczenie tego wszystkiego stanowi w moim sercu dowód na to, że Kościół Boga Wszechmogącego jest prawdziwym kościołem, w którym Bóg osobiście troszczy się o swoje owce i prowadzi je. To, że mogłem wejść do domu Bożego i mogę żyć w twarzą w twarz z Bogiem, sprawia, że czuję się wyjątkowo wywyższony przez Boga. Jestem prawdziwym szczęściarzem! Dziękuję Ci, Boże Wszechmogący!

28. Przedzieranie się przez mgłę do światła

Autorstwa Xinxin, Chiny

Jestem zwykłym robotnikiem. Pod koniec listopada 2013 roku kolega z pracy zauważył, że ciągle kłócę się ze swoją żoną o drobiazgi i stale jesteśmy podenerwowani i zmartwieni, więc głosił nam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Ze słowa Boga Wszechmogącego dowiedzieliśmy się, że niebiosa, ziemia i wszystkie rzeczy zostały stworzone przez Boga oraz że życie człowieka zostało mu podarowane przez Boga. Zrozumieliśmy też takie prawdy jak: tajemnica Bożego planu zarządzania na sześć tysięcy lat, tajemnica wcielenia, trzy etapy Bożego dzieła zbawienia ludzkości oraz znaczenie Bożego dzieła sądu w dniach ostatecznych. Wraz z żoną czuliśmy, iż fakt, że dzieło wcielonego Boga dla zbawienia ludzkości odbywa się za naszego życia, jest wielkim błogosławieństwem. Z radością przyjęliśmy Boże dzieło dni ostatecznych i zaczęliśmy prowadzić kościelne życie. Kierowani Bożym słowem oboje szukaliśmy prawdy i dążyliśmy do przemiany. Gdy coś się stało i zaczynaliśmy się kłócić, nie obwinialiśmy się nawzajem, jak kiedyś, lecz zastanawialiśmy się nad sobą i staraliśmy się lepiej poznać samych siebie. Następnie porzucaliśmy swoją cielesność i postępowaliśmy zgodnie z Bożymi wymaganiami. Nasze relacje małżeńskie stawały się coraz lepsze, a w sercach odczuwaliśmy pokój i wytchnienie. Czuliśmy, że wiara w Boga to coś wspaniałego. Jednak gdy zaczęliśmy radośnie i ochoczo podążać za Bogiem i cieszyć się szczęśliwym życiem, doznaliśmy gwałtownych ataków ze strony naszych rodzin... Kiedy już prawie zgubiłem drogę, słowo Boga Wszechmogącego poprowadziło mnie, bym na wylot przejrzał przebiegły plan szatana, przedarł się przez mgłę i wkroczył na promienną ścieżkę cnotliwego życia.

Tuż po tym, jak w lutym 2014 roku przeszedłem na emeryturę, synowa poprosiła nas, dwójkę starszych ludzi, byśmy przyjechali do Syczuanu zająć się naszym wnukiem. Czułem, że zostaliśmy postawieni w bardzo niezręcznej sytuacji, więc pomodliłem się do Boga: „Boże Wszechmogący! Moja synowa poprosiła, żebym zajął się wnukiem, ale będę miał problem z przystosowaniem się do życia w tym miejscu i będzie mi tam trudno wyznawać Cię i czytać Twoje słowa. Proszę, znajdź dla nas jakieś wyjście z tej sytuacji...”. Niedługo po tym synowa zadzwoniła jeszcze raz, by powiedzieć nam, że przywiezie wnuka do nas. Na wieść o tym bardzo się ucieszyłem, doświadczywszy tego, jak wszechmogący jest Bóg. Usłyszał moją modlitwę i dał mi rozwiązanie. Kilka dni później synowa przyjechała ze swoimi rodzicami i moim wnukiem. Tak się złożyło, że dzień po ich przyjeździe wybierałem się na kościelne spotkanie, więc powiedziałem im o swojej wierze w Boga Wszechmogącego. Synowa niezadowolona powiedziała: „Tato, jak możesz wierzyć w Boga Wszechmogącego? Z pewnością wiesz, że rząd na to nie pozwala i w ostatnich latach ciągle aresztują wyznawców Boga Wszechmogącego. Nie możesz dalej w Niego wierzyć”. Odparłem jej na to: „Kiedy wierzymy w Boga, nie uczestniczymy w polityce. Po prostu chodzimy na spotkania, czytamy Boże słowo, dążymy do prawdy i podążamy właściwą ścieżką. Jakże mogą nie pozwolić nam wierzyć?”. Synowa odpowiedziała na to: „Bez względu na to, co mówisz, i nawet jeśli wiara w Boga jest właściwą ścieżką, dopóki rząd się temu sprzeciwia, nie możesz w Niego wierzyć!”. Pomyślałem na to: „Bez względu na to, co ty mówisz, wierzę w prawdziwego Boga. Nawet jeśli Komunistyczna Partia Chin na to nie pozwala, nadal będę wierzył”. Synowa udała się następnie do mojej żony i namawiała ją, byśmy przestali wierzyć w Boga. Później zadzwonił jeszcze do mnie syn z dalekiego Syczuanu i powiedział: „Tato, słyszałem, że wierzysz w Boga Wszechmogącego. KPCh się temu sprzeciwia, więc nie możesz już w Niego wierzyć”. Kiedy usłyszałem te słowa z ust mojego syna, bardzo się wzburzyłem i pomyślałem: „Wiara w Boga to niezmienne prawo nieba i ziemi, dlaczego więc wszyscy wciąż próbujecie mnie od niej powstrzymać? Jakże trudno jest wierzyć w Boga i podążać właściwą ścieżką!”. Następnie pomodliłem się w milczeniu do Boga, by chronił mnie przed zakusami mojej synowej i syna, którzy starali się zakłócić moją wiarę. Po tej modlitwie moje serce stopniowo się uspokoiło. Choć mój syn i synowa tego nie rozumieli, ja doskonale wiedziałem, że wiara w Boga i podążanie właściwą ścieżką to słuszna decyzja i że nie mogę im pozwolić na siebie wpłynąć. Trzeciego dnia pobytu synowa wróciła w pośpiechu z miasta i zauważyłem, że w ręku trzyma mnóstwo wydrukowanych ulotek. Przynagliła mnie, bym je przejrzał i zobaczyłem, że były pełne spreparowanych przez rząd KPCh plotek i fałszywych informacji oczerniających, potępiających i zniesławiających Kościół Boga Wszechmogącego. Przez moment poczułem się nieco zdezorientowany i pomyślałem: „Nie może być! Uczęszczam na spotkania od kilku miesięcy i nie widziałem żadnych braci ani sióstr pozbawionych rąk czy nóg! Dlaczego rząd KPCh chce siać plotki i dyskredytować Kościół Boga Wszechmogącego? O co tak naprawdę w tym chodzi?”. Tej nocy nie mogłem spać, bo ciągle o tym myślałem. „Rząd KPCh tak zaciekle prześladuje wyznawców Boga Wszechmogącego! Mój syn i synowa również starają się powstrzymać mnie od wiary w Boga. Co powinienem zrobić?”

Następnego dnia wybrałem się na spacer po okolicy i na tablicy ogłoszeń zobaczyłem plakaty z plotkami oczerniającymi i potępiającymi Boga Wszechmogącego. Pomyślałem sobie: „Ten, w którego wierzę, jest prawdziwym Bogiem, dlaczego więc rząd KPCh w ten sposób sprzeciwia się mojej wierze? Wydaje się, że w tym kontrolowanym przez ateistyczny rząd KPCh kraju wiara w Boga naprawdę nie jest łatwa!”. Doszedłszy do tych wniosków, poczułem się słaby na duchu i wróciłem do domu przygnębiony i zniechęcony. Od razu po moim powrocie synowa znów zaczęła: „Tato, proszę zrezygnuj ze swojej wiary. Jeśli rząd dowie się, że wyznajesz Boga, stracę pracę. Twój syn wkrótce obroni doktorat, ale obawiam się, że ze względu na twoją wiarę w Boga Wszechmogącego nie będzie mógł znaleźć zatrudnienia. Nawet twój mały wnuk może zostać w to uwikłany i w przyszłości mieć kłopot, żeby iść do szkoły”. Wszystko to brzmiało naprawdę okropnie — wiarą w Boga można narazić na szwank nawet przyszłość własnych dzieci! Byłem coraz bardziej przerażony, bo wiedziałem, że sposoby karania stosowane przez rząd KPCh są niezwykle okrutne — do tego stopnia, że bez mrugnięcia okiem zabijają ludzi. Pomyślałem też o tym, jak trudno przychodziło nam utrzymanie syna w czasie studiów, aż do uzyskania doktoratu. Co bym teraz zrobił, gdyby moja wiara w Boga miała wpłynąć na przyszłość mojego syna? Cena, którą miałem zapłacić za wiarę w Boga i podążanie właściwą ścieżką, okazała się zbyt wysoka, więc pomyślałem, że najlepiej będzie, jeśli o tym po prostu zapomnę. I właśnie wtedy synowa zaczęła mi grozić: „Mój tata stwierdził, że jeśli nie przestaniesz wierzyć w Boga, to doniesie na ciebie na policję. Wiesz, że jest sekretarzem partii i oddał jej ponad trzydzieści lat swojego życia. Słucha tego, co mówi KPCh, i wszystkiemu się podporządkowuje. Zawsze dotrzymuje słowa, więc to nie są czcze pogróżki”. W tym momencie wszystkie mury obronne w moim sercu runęły i poczułem, że wiara w Boga jest zbyt trudna, a presja zbyt wielka. Wobec ataków mojego syna i synowej czułem, że gdyby rzeczywiście donieśli na mnie policji KPCh, gdybym został aresztowany i znalazł się w więzieniu, będąc starszym już człowiekiem, nie mógłbym tego znieść. „Nie ma o czym mówić” — pomyślałem. „Lepiej będzie po prostu zrezygnować z wiary”. Potem przestałem uczęszczać na spotkania. Siostry przychodziły wielokrotnie, szukając mnie, lecz zawsze się chowałem i unikałem ich.

W okresie kiedy nie uczęszczałem na zgromadzenia i mogłem tylko myśleć o wielkiej miłości Boga, która zbawiła mnie od cierpienia, oraz o słodyczy i radości przebywania z braćmi i siostrami, śpiewania hymnów i wysławiania Boga, bardzo brakowało mi kościelnego życia i mocno za nim tęskniłem. Obawiałem się jednak, że synowa na mnie doniesie i czułem wielkie wewnętrzne rozdarcie i ból w sercu. Nie wiedziałem, jak to się wszystko ułoży. W tym czasie przyszedł mnie odwiedzić pewien kolega z pracy, który też wierzył w Boga. Chciał sprawdzić, dlaczego nie uczęszczam ostatnio na spotkania. Wyjaśniłem mu więc, że synowa szykanuje mnie w kwestii wiary w Boga, a gdy to usłyszał, powiedział: „Kiedy zdarzają się takie rzeczy, oznacza to, że w wymiarze duchowym rozgrywa się bitwa. To tak jak nieszczęście, którego doświadczył Hiob — z pozoru wyglądało na to, że obrabowali go złodzieje, lecz tak naprawdę za wszystkim stał szatan, który dręczy ludzi i walczy z Bogiem o ludzkość. Hiob był człowiekiem, który bał się Boga i unikał zła, i ostatecznie udało mu się wytrwać przy świadectwie o Bogu, a szatan został upokorzony klęską. Kiedy więc osaczają nas takie trudności, Bożym zamiarem jest, byśmy rozpoznali istotę zła szatana. Kiedy wierzymy w Boga, musimy jedynie we wszystkim na Nim polegać i szukać prawdy. Tylko wówczas będziemy mogli przejrzeć na wylot przebiegłe plany szatana i trwać przy świadectwie. Tylko wtedy uda nam się uniknąć schwytania przez szatana. Jeśli tego nie zrobimy, utracimy szansę zdobycia pełnego zbawienia!”.

Następnie kolega przeczytał mi fragment słowa Boga Wszechmogącego: „Bóg działa, Bóg troszczy się o człowieka, patrzy na niego, a szatan śledzi Jego każdy krok. Komukolwiek Bóg sprzyja, na tego szatan również patrzy, uważnie go obserwując. Jeżeli Bóg chce pozyskać tego człowieka, szatan zrobi wszystko, co w jego mocy, aby przeszkodzić Bogu, posługując się różnymi niegodziwymi metodami, aby kusić, nękać i niszczyć dzieło Boga, aby osiągnąć swój ukryty cel. Jaki jest jego cel? Chce on, aby Bóg nikogo nie miał; chce odciągnąć wszystkich tych, których Bóg chce pozyskać, chce ich zająć, kontrolować, przejąć władzę nad nimi, aby jego czcili i popełnili złe uczynki u jego boku. Czyż nie jest to zbrodniczy motyw szatana? Często zazwyczaj mówicie, że szatan jest tak niegodziwy, tak zły, ale czy to widzieliście? Możecie tylko zobaczyć, jak zły jest człowiek i w rzeczywistości nie widzieliście, jak zły rzeczywiście jest szatan. Dostrzegliście to jednak w kwestii dotyczącej Hioba? (Tak). Ta kwestia sprawiła, że ohydne oblicze szatana i jego istota stały się bardzo wyraźne. Szatan jest w stanie wojny z Bogiem, depcząc Mu po piętach. Jego celem jest zniszczyć każde dzieło, które Bóg chce wykonać, zająć i kontrolować tych, których Bóg chce pozyskać, aby całkowicie ich wyeliminować. Jeżeli nie zostaną wyeliminowani, przechodzą oni w posiadanie szatana i są przez niego wykorzystywani – taki jest jego cel” (Sam Bóg, Jedyny IV, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). „Musicie czuwać i cały czas wyczekiwać oraz więcej modlić się do Mnie. Musicie rozpoznać liczne podstępy i przebiegłe intrygi szatana, rozpoznać duchy, poznać ludzi oraz potrafić rozróżniać wszystkie rodzaje ludzi, zdarzeń i rzeczy; musicie też jeść i pić więcej Moich słów i, co ważniejsze, musicie potrafić robić to samodzielnie. Uzbrójcie się w całą prawdę i przyjdźcie przed Moje oblicze, bym mógł otworzyć wasze duchowe oczy i pozwolić wam zobaczyć wszelkie tajemnice, które znajdują się wewnątrz ducha…” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 17, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Gdy skończył czytać Boże słowo, dalej omawiał ze mną ten temat: „Kiedy osaczają nas takie problemy, oznacza to, że toczy się intensywna walka duchowa. Obecnie cały świat znajduje się w domenie szatana, złego, który stale deprawuje ludzkość i zakłóca Boże dzieło, żywiąc płonną nadzieję, że całkowicie przejmie ludzkość w posiadanie i pożre ludzi, których Bóg stworzył — taki jest haniebny cel szatana. Boży plan zarządzania na sześć tysięcy lat realizowany jest w celu zbawienia ludzkości od mrocznych wpływów szatana, aby ludzie mogli zostać pozyskani przez Boga. Szczególnie w dniach ostatecznych, gdy Bóg wyraża swoje słowo i wykonuje ostatni etap swojego dzieła, polegający na obmyciu i zbawieniu ludzkości, szatan boi się, że przyjmiemy Boże dzieło, zrozumiemy prawdę i zdobędziemy pełne zbawienie. Boi się, że rozpoznamy jego podłą, reakcyjną istotę, a następnie porzucimy go i zostawimy. Z tego względu szamocze się teraz w ostatecznym, desperackim starciu — walczy z Bogiem o Jego wybrany lud i wykorzystuje wszelkie niegodne strategie, by powstrzymać nas przed przyjściem przed oblicze Boga. Jego przebiegłe plany, takie jak wszelkiego rodzaju plotki oraz kłamstwa rozpowszechniane przez rząd KPCh, gorączkowe represje i aresztowania wierzących, szykanowanie i prześladowanie wiernych przez członków ich rodzin oraz oszczerstwa i słowa potępienia szerzone przez świat religijny — to wszystko wdraża szatan, by uniemożliwić nam zwrócenie się do Boga. Boża mądrość jest jednak realizowana na podstawie przebiegłych planów szatana. Bóg używa tego szatańskiego zamętu, by służył Jego dziełu, udoskonalając naszą wiarę i lojalność. Na zewnątrz wygląda to tak, jakby rząd KPCh i nasze rodziny wykorzystywały różne sposoby i sztuczki, by nas prześladować i utrudniać nam wiarę w Boga, lecz za kulisami tego wszystkiego znajdują się przebiegłe plany szatana. Jeśli tylko będziemy coraz mocniej starać się szukać prawdy, rozumieć Bożą wolę i posiadać pewną wiedzę odnośnie do dzieła Bożego, umieć rozróżniać wszystkie chwyty i fortele szatana oraz będziemy potrafili trwać przy świadectwie o Bogu, wówczas szatan zostanie pokonany i upokorzony. Jeśli nie będziemy się starać pojąć prawdy, to nie będziemy potrafili zrozumieć bitwy toczącej się w wymiarze duchowym i gdy szatan będzie siać zamęt, możemy dać się zwieść i pozwolić, by zrodziły się w nas wątpliwości odnośnie do Boga, nawet do tego stopnia, że się Go wyprzemy, zdradzimy Go i porzucimy swoją wiarę. Właśnie w taki sposób człowiek pada ofiarą sztuczek szatana i traci okazję przyjęcia zbawienia od Boga, a ostatecznie zostaje pożarty przez szatana. Dlatego musimy się modlić, coraz bardziej zbliżać się do Boga, musimy czytać słowo Boga i kłaść większy nacisk na wyposażanie się w prawdę. Tylko w ten sposób możemy zrozumieć Bożą wolę, przejrzeć na wylot sztuczki szatana i trwać przy świadectwie o Bogu”.

Słuchając Bożego słowa i tego, co powiedział mój kolega, nagle uświadomiłem sobie: „Tak naprawdę to bitwa tocząca się w wymiarze duchowym. Bóg wyraża w ostatnich dniach prawdę, by nas zbawić, lecz szatan wymyśla wszelkie możliwe sposoby, by wykorzystać uciski i prześladowania stosowane przez rząd KPCh, żeby powstrzymać mnie od wiary w Boga i od podążania za Nim. Szatan boi się, że przyjmę dzieło Boże dni ostatecznych i zrozumiem prawdę, tym samym rozpoznając jego złą, podstępną, szatańską, demoniczną istotę, odrzucając go i opuszczając, a zdobywając zbawienie od Boga. Dzisiaj w końcu zobaczyłem godne pogardy, podłe zamiary szatana i rozumiem już gorliwą troskę i uwagę, jakie Bóg przykłada do zbawienia ludzkości”. I właśnie wtedy wszystkie emocje, które tak długo powstrzymywałem, w końcu zostały uwolnione i czułem się tak szczęśliwy, jakbym na nowo ujrzał światło dzienne. „Bogu niech będą dzięki!” — pomyślałem sobie. „Od teraz będę czytał więcej Bożego słowa i wyposażę się w prawdę, abym już nigdy nie dał się oszukać szatanowi”.

Choć zrozumiałem, że nękanie za wiarę w Boga ze strony niewierzących członków mojej rodziny było tylko podstępem szatana i że nie powinienem dać mu się oszukać, nadal martwiłem się, że jeśli rząd KPCh dowie się o mojej wierze, wpłynie to na karierę mojego syna i synowej. A jeszcze bardziej bałem się, że przez tę sytuację mój wnuk nie będzie mógł pójść do szkoły. Powiedziałem więc koledze o swoich obawach, a on przeczytał mi inny fragment ze słowa Boga Wszechmogącego: „Autorytet Boga istnieje niezależnie od okoliczności; we wszystkich sytuacjach Bóg dyktuje i prowadzi każdy ludzki los oraz wszystkie rzeczy w zgodzie ze swoimi myślami i życzeniami. To nie ulegnie zmianie z powodu zmiany ludzi i jest niezależne od woli człowieka, a także nie może zostać przekształcone przez jakiekolwiek zmiany w czasie, przestrzeni i geografii, ponieważ autorytet Boga stanowi Jego istotę. (…) Bóg cały czas dzierży władzę, pokazuje swoją moc i jak zawsze kontynuuje swoje dzieło zarządzania; przez cały czas panuje nad wszystkim rzeczami, zaopatruje wszystkie rzeczy, koordynuje je, tak jak zawsze to czynił. Nikt nie może tego zmienić. Stanowi to fakt; od niepamiętnych czasów jest to prawda niezmienna!” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Kolega wyjaśniał mi dalej: „Bóg jest Stwórcą i sprawuje suwerenną władzę nad niebem, ziemią i wszystkim, co się na nich znajduje. Kontroluje też los każdego człowieka i to On dawno temu ustalił, jakie mamy perspektywy na przyszłość i szanse na zdobycie pracy. Żaden człowiek nie może sam o tym decydować ani sam tego zmienić. Kariera i perspektywy na przyszłość twojego syna i synowej są pod kontrolą Boga. Nieważne, czy w Niego wierzą, czy nie, Bóg sprawuje władzę nad ich losem i wszystko aranżuje. Nie musimy się o nic troskać. Hiob nigdy się o takie rzeczy nie martwił, bo było dla niego jasne, że wszystko, co ma, zostało mu dane przez Boga i, czy coś było mu dane, czy zabrane, wiedział, że wszystko jest w Bożych rękach. Dlatego powinieneś troszczyć się tylko o to, by modlić się do Boga i powierzać w Jego ręce przyszłość twojego syna i synowej oraz mieć wiarę, że Bóg ma odpowiedni plan”. Rozmawiając o Bożych słowach dotyczących Bożego autorytetu, odnalazłem wiarę w Boga i w głębi duszy poczułem się odprężony i uspokojony. Od tej pory przestałem się już martwić o przyszłość syna i synowej.

Następnie, dzięki czytaniu Bożego słowa, poczyniłem postępy w rozpoznawaniu sprzeciwiającej się Bogu, nikczemnej istoty rządu KPCh. Bóg Wszechmogący mówi: „Diabeł mocno dzierży całe ciało człowieka, wydłubuje mu oczy i szczelnie zamyka jego usta. Król diabłów szaleje od kilku tysięcy lat aż do dzisiaj, pilnie strzegąc tego wymarłego miasta, jakby był to niedostępny pałac demonów; tymczasem ta wataha psów obronnych wpatruje się gniewnymi oczyma, głęboko przestraszona, że Bóg znienacka zmiecie je wszystkie z powierzchni ziemi, pozbawiając je miejsca, gdzie mogłyby cieszyć się szczęściem i spokojem. Jak ludzie z wymarłego miasta takiego jak to mogli kiedykolwiek ujrzeć Boga?” (Dzieło i wejście (8), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Kazania i rozmowy na temat wejścia w życie” mówią też: „W swoim sercu wielki, czerwony smok myśli, że Bóg przyszedł, by odebrać mu wszystkich ludzi, którzy do niego należą, i uczynić z niego wroga. Ten wielki, czerwony smok jest wyjątkowo apodyktyczny i nierozsądny! Ludzkość została stworzona przez Boga i On ma prawo ją zbawić. Pierwotnie ludzkość należała do Boga i to wielki, czerwony smok przywłaszczył sobie wybrany lud Boga, deprawując go i depcząc jak mu się podobało, a w końcu w całości go pożerając. Jednak gdy Bóg przychodzi zbawić ludzkość, szatan się Mu przeciwstawia. Widzimy stąd, że natura i istota wielkiego, czerwonego smoka sprzeciwiają się prawom nieba, są skrajnie reakcyjne, nierozsądne i absurdalne. To dzika bestia i demon” („Kazania i rozmowy na temat wejścia w życie”). Zrozumiałem teraz, że w tym ateistycznym kraju rządy KPCh to panowanie szatana. Rząd chiński nie pozwala Bogu przyjść do naszego kraju i wykonywać dzieła zbawienia ludzi, ani nie pozwala ludziom wyswobodzić się spod jego mrocznych wpływów, by Bóg mógł ich pozyskać i doprowadzić do cudownego przeznaczenia. Dlatego też robi, co może, by stawić opór dziełu Boga Wszechmogącego i je potępić, zaciekle nas nękając i utrudniając nam podążanie za Bogiem Wszechmogącym. Jeśli nie będziemy mieli prawdy, nie będziemy potrafili przejrzeć na wylot oszukańczych planów rządu KPCh i dostrzec jego podłej i reakcyjnej istoty, to zostaniemy łatwo sprowadzeni na manowce za sprawą kłamstw, które rozpowszechnia partia, i zmuszeni do posłuszeństwa groźbą represji i prześladowań. W takiej sytuacji nie ośmielilibyśmy się znaleźć w obecności Boga i w ten sposób szatan osiągnąłby swój podstawowy cel — pożarcia ludzi i zniszczenia Bożego dzieła zbawienia. Nikt jednak nie może pojąć Bożej mądrości. Bóg wykorzystuje właśnie te prześladowania z ręki rządu KPCh, by udoskonalić swoich wybrańców. W ten sposób chce umożliwić nam zrozumienie prawdy, byśmy dokładnie pojęli, że rząd KPCh to szatański demon, wrogo nastawiony wobec prawdy, który upatruje w Bogu swojego wroga, i byśmy dzięki temu zupełnie go porzucili i całkowicie zwrócili się do Boga. Dziękuję Bogu, że użył swoich słów, by mnie poprowadzić, i oświecić, co pozwoliło mi rozpoznać sprzeciwiającą się Bogu, diabelską istotę rządu KPCh i nie dać się ograniczyć jego groźbom. Jestem też wdzięczny Bogu, że tak to zaaranżował, iż mój kolega z pracy przyszedł, by udzielić mi wsparcia i porozmawiać ze mną o prawdzie w czasie, gdy byłem słaby i negatywnie nastawiony, gdy upadłem i zgubiłem drogę. Bóg zbawił mnie od pokus szatana, a ja wydarłem się z sieci diabła i wróciłem przed oblicze Boga. Teraz mam szansę dostąpić pełnego zbawienia. Postanowiłem, że bez względu na trudności, jakie pojawią się jeszcze na mojej drodze, będę do końca podążał za Bogiem Wszechmogącym!

29. Ciepłe światło na końcu ciemnego tunelu

Autorstwa Wang Yuping, Chiny

Podobnie jak wszyscy inni bracia i siostry, którzy pragną powrotu Pana Jezusa, ja również zawsze tęsknie wyglądałam momentu, kiedy Pan powróci, aby przyjąć nas do królestwa niebieskiego, byśmy mogli cieszyć się jego błogosławieństwami. Pewnego dnia, w listopadzie 2006 roku, w końcu usłyszałam wiadomość o powrocie Pana. Dzięki lekturze słów wyrażonych przez Boga Wszechmogącego oraz dzięki omówieniom braci i sióstr oraz ich świadectwu o Bożym dziele w dniach ostatecznych w końcu zrozumiałam, że wcielony Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. W związku z tym, z radością przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych.

Kiedyś podczas zgromadzenia siostra Yang powiedziała do mnie bardzo poważnym tonem: „Ostatnio było wielu braci i sióstr, którzy stanęli w obliczu pewnych zakłóceń i pokus ze strony szatana po przyjęciu Bożego dzieła dni ostatecznych. Niektórzy z nich są oszukiwani przez kłamstwa rządu KPCh, inni są niepokojeni i zastraszani przez pastorów i starszych, niektórzy spotykają się z naciskami lub przeszkodami ze strony swoich rodzin, a jeszcze inni doświadczyli choroby lub tragedii w rodzinie. Wszystkie te rzeczy są podstępami szatana, które powstrzymują nas przed powrotem do Boga. Wszyscy już rozumiemy, że dzieło sądu Boga Wszechmogącego rozpoczyna się od domu Bożego i jest ostatnim etapem Bożego dzieła zbawiania ludzkości. Bóg robi wszystko, co w Jego mocy, aby zbawić człowieka, a szatan używa swoich podstępów i piętrzy przed nami przeszkody, aby stanąć nam na drodze przyjścia przed oblicze Boga i otrzymania Jego zbawienia. Obecnie walka, która toczy się w świecie duchowym, staje się coraz bardziej intensywna, więc istnieje pilna potrzeba, byśmy wyposażyli się w prawdę i nauczyli się rozeznania, abyśmy nie zostali oszukani, gdy staniemy w obliczu podstępów szatana, ale zamiast tego byśmy mogli nieść świadectwo o Bogu. Przeczytajmy fragment ze słów Boga Wszechmogącego”. Wzięłam więc książkę słów Bożych i gorliwie przeczytałam następujący fragment: „Gdy Bóg wykonuje dzieło, szatan je zakłóca. W dniach ostatecznych zakończy swoje nękanie. Zakończy się również Boże dzieło, a ten rodzaj osoby, jaki Bóg pragnie uczynić pełną, zostanie nią uczyniony. Bóg przewodzi ludziom w sposób pozytywny. Jego życie to żywa woda, niezmierzona i bezgraniczna. Szatan zdeprawował ludzkość do pewnego stopnia. Ostatecznie żywa woda życia uczyni człowieka pełnym i szatan nie będzie mógł się wtrącać oraz dokonywać swojego dzieła. W ten sposób Bóg w pełni pozyska tych ludzi. Szatan wciąż odmawia przyjęcia tego faktu do wiadomości; nieustannie staje do walki z Bogiem, lecz On nie zwraca na niego uwagi. Bóg powiedział: »Odniosę zwycięstwo nad wszelkimi mrocznymi siłami szatana i wszelkimi ciemnymi wpływami«. (…) Bóg jest od niego mądrzejszy, a Jego dzieło dalece go przewyższa. Dlatego poprzednio stwierdziłem: »Dzieło, którego dokonuję, jest odpowiedzią na podstępy szatana. Ostatecznie ujawnię Moją wszechmoc i niemoc szatana«. Gdy Bóg realizuje swe dzieło, szatan śledzi Go, ale w końcu zostaje zgładzony – nawet nie będzie wiedział, jak to się stało! Uświadomi sobie prawdę wówczas, gdy już zostanie powalony; w tym czasie spłonie już w jeziorze ognia. Czyż wówczas nie będzie w pełni przekonany? Nie ma już bowiem żadnej intrygi, którą mógłby przeprowadzić!” (Powinieneś wiedzieć, jak cała ludzkość rozwijała się aż po dzień dzisiejszy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Siostra Yang powiedziała łagodnym tonem: „Na podstawie Bożych słów widzimy, że szatan zawsze postępuje krok w krok za każdym etapem Bożego dzieła zarządzania. Bóg jest z przodu, wykonując dzieło zbawienia człowieka, podczas gdy szatan jest z tyłu, działając w sposób destrukcyjny i niszczycielski. Stale rywalizuje z Bogiem o człowieka, a dzieje się tak szczególnie podczas ostatniego etapu Bożego dzieła całkowitego zbawienia człowieka. A teraz w jeszcze większym stopniu szatan robi wszystko, co w jego mocy, wykorzystując przeróżnych ludzi i wszelkiego rodzaju rzeczy, aby nam przeszkadzać i powstrzymać nas od przyjęcia dzieła Bożego i poddania się mu. Nikczemnym celem szatana jest to, by człowiek oddalił się od Boga, byśmy wyparli się i zdradzili Boga, tracąc w ten sposób Boże zbawienie. Ale mądrość Boża jest realizowana w odpowiedzi na podstęp szatana. Wykorzystuje On stawiane przez szatana przeszkody, aby dać nam zrozumienie Jego dzieła, Jego mądrości i Jego wszechmocy, a także aby pozwolić nam wyraźnie zobaczyć niegodziwość szatana i jego brzydotę. Bez względu na to, co napotkamy później, wszyscy musimy więc się modlić i polegać na Bogu, a także szukać prawdy. Musimy również przejrzeć podstęp szatana, abyśmy mogli trwać przy świadectwie o Bogu. Przypomina to próby, przez które przeszedł Hiob. Trwał on przy świadectwie o Bogu, a szatan wycofał się upokorzony”. Wysłuchałam omówienia siostry Yang i odpowiedziałam z całkowitą pewnością siebie: „Tak, wierzymy w prawdziwego Boga. Jeśli polegamy na Bogu, nie mamy się czego obawiać; jeśli natknę się na pokusy szatana, z pewnością stanę po stronie Boga”.

Pewnego dnia, niedługo później, wracałam właśnie do domu po dniu głoszenia ewangelii, kiedy, machając rękami, podbiegła do mnie moja sąsiadka i powiedziała: „Gdzie byłaś tak długo? Zdarzył się straszny wypadek! Liu, pPprzyjaciel twojego syna, przyszedł wcześniej pożyczyć twoją ciężarówkę, ale nie chciała zapalić, więc zorganizował ciągnik do holowania, aby ją uruchomić. Mimo kilku prób samochód nie ruszył. Tak się złożyło, że Hu też tam był, więc wsiadł do ciągnika i wrzucił od razu piąty bieg. Ciągnik się przechylił, a metalowy kabel przymocowany do ciężarówki nagle się zerwał, odskoczył i uderzył Hu w skroń. Natychmiast zaczął krwawić. Zabrano go do szpitala”. Natychmiast poczułam pustkę w głowie. Wbiegłam do środka i modliłam się do Boga: „Boże! Nie wiem, jaka jest Twoja wola. Dlaczego nagle mi się to przytrafiło? Proszę, oświeć mnie”. Po modlitwie pomyślałam o omówieniu siostry Yang na temat prawdy dotyczącej walki duchowej i wtedy zrozumiałam. To szatan chciał mnie kusić i mi przeszkadzać. Chciał wykorzystać te niesprzyjające okoliczności, aby mnie zaatakować, tak żebym zaczęła wątpić w Boga, obwiniać Go i odrzucać. Zdałam sobie sprawę, że to naprawdę była duchowa walka! Właśnie wtedy przyszły mi do głowy te słowa Boga: „Będziesz w stanie stanąć po stronie Boga, gdy On walczy z szatanem i nie wracać do szatana, to wtedy osiągniesz miłość do Boga i wytrwasz w swoim świadectwie” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże napełniły mnie wielką wiarą i pomyślałam sobie: „Szatanie, bez względu na to, jak będziesz mnie niepokoić, nie dam się nabrać na twoje sztuczki; nie będę obwiniać Boga ani w niego wątpić, ale stanę po Jego stronie. Będę podążać za Bogiem Wszechmogącym, tak jak powinnam”. Kiedy zrozumiałam wolę Bożą, moje serce odzyskało spokój.

Ale szatan nie chciał uznać swojej porażki – nie spoczął w swojej kampanii nękania mnie przez innych ludzi i rzeczy. Podczas gdy Hu był w szpitalu, jego rodzina zrzuciła całą odpowiedzialność na moją rodzinę; chcieli, byśmy pokryli wszystkie koszty leczenia. Próbowałam negocjować z nimi, tłumacząc, że jestem gotowa zapłacić połowę, ale oni nadal się nie zgadzali. Jakieś dwadzieścia dni później Hu wyzdrowiał, ale nadal nie został wypisany ze szpitala. Zrobiono to celowo, aby wyłudzić pieniądze od mojej rodziny. Pewnego dnia Hu powiedział: „Ciężarówka jest twoja, to ty powinnaś pokryć wszystkie wydatki”. Żona Hu również wstała i krzyknęła: „Zgadza się! W wypadku uczestniczyła twoja ciężarówka, więc powinnaś za wszystko zapłacić”. Stałam tam, kiedy oni mnie tak nękali, i ogarniała mnie wielka złość. Nieświadomie dałam się w to wplątać. Czułam ból i emocjonalny zamęt. Nie chciałam już z nimi rozmawiać, więc niezadowolona wyszłam z sali szpitalnej. Kiedy schodziłam po schodach, pomyślałam sobie: „Wierzę w Boga, więc kiedy przytrafiają mi się takie rzeczy , nie powinnam się tak gniewać, ale powinnam powierzyć tę sprawę Bogu. Muszę na Nim polegać”. Kiedy wróciłam do domu, otworzyłam swoją księgę słów Bożych i przeczytałam ten fragment: „Na każdym etapie dzieła, jakiego Bóg dokonuje w ludziach, patrząc z zewnątrz wydaje się, że polega ono na interakcjach między ludźmi, jakby powstało dzięki człowieczym ustaleniom lub było wynikiem ludzkiej ingerencji. Jednakże za kulisami każdy etap dzieła i wszystko, co się dzieje, jest zakładem szatana z Bogiem i wymaga, aby ludzie trwali mocno przy świadectwie o Bogu. Jako przykład weźmy próbę, której poddany został Hiob: za kulisami szatan zakładał się z Bogiem, a to, co przydarzyło się Hiobowi, było efektem ludzkich czynów i ingerencji człowieka. Za każdym działaniem, które Bóg podejmuje w was, kryje się zakład szatana z Bogiem – za wszystkim kryje się toczona walka. (…) Powinieneś wiedzieć, że wszystko, co ci się przydarza, jest wielką próbą i czasem, w którym Bóg potrzebuje, abyś dawał świadectwo” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czytając te słowa, przypomniałam sobie, jak tamtego dnia chwaliłam się przed siostrą Yang, że z pewnością stanę po stronie Boga, kiedy tylko spadną na mnie pokusy szatana. Nie wyobrażałam sobie, że gdy szatan będzie dręczył mnie raz za razem, nie będę mogła spokojnie przyjść przed oblicze Boga i szukać Jego woli, bo mój umysł zawsze będzie zaabsorbowany czymś innym. Czułam się z tego powodu okropnie – czyż w ten sposób nie dawałam się nabrać na podstępy szatana? Dopiero gdy rozważyłam wszystkie tajniki tej sprawy, dostrzegłam wreszcie, jak naprawdę złowrogi i niegodziwy jest szatan. Wykorzystał tę sytuację, aby mnie niepokoić i wywołać mój gniew związany z interesami tego świata, a przede wszystkim chciał zmusić mnie do wyparcia się i zdradzenia Boga Wszechmogącego. Wiedziałam, że nie dam się nabrać na podstępy szatana, i byłam gotowa polegać na Bogu oraz powierzyć Mu tę sprawę. Wierzyłam, że to, czy Hu zostanie wypisany ze szpitala i ile pieniędzy będę musiała ostatecznie wydać, zostało zaaranżowane rękami Boga i jakikolwiek będzie rezultat, poddam się mu. Kiedy już zrozumiałam wolę Bożą i byłam gotowa nieść świadectwo o Bogu, ku mojemu zaskoczeniu, następnego dnia byłam świadkiem jednego z cudownych uczynków Boga. Zainspirował on młodego człowieka, by udał się do szpitala Hu i upomniał go: „Po prostu nie mogę patrzeć na kogoś takiego jak ty, kto dręczy porządnych ludzi, kto wyłudza od nich pieniądze. Gdyby to o mnie chodziło, nie dałbym ci ani grosza!”. Inni pacjenci leżący w tej samej sali zawtórowali mu: „Zgadza się, z własnej woli wsiadł do tego ciągnika i teraz chce od niej pieniędzy. To bez sensu!”. „Tak! Ten, kto pożyczał ciężarówkę, też powinien coś zapłacić! Nie może oczekiwać, że właściciel zapłaci za wszystko!”. Usłyszawszy to, Hu pochylił głowę i nie powiedział ani słowa. Trzy dni później wypisano go ze szpitala. W głębi serca wiedziałam, że za tym wszystkim stoi Bóg, który otworzył mi tę drogę wyjścia.

Po tych przejściach jasno dostrzegłam niegodziwość i nikczemność szatana. Wykorzystywał ludzi i rzeczy wokół mnie, aby mnie niepokoić i atakować, próbując zmusić mnie do tego, bym skarżyła się na Boga, obwiniała Go i oddaliła się od Niego, ponieważ miałam stracić trochę pieniędzy. Szatan chciał, żebym żyła w cierpieniu. W tym samym czasie zobaczyłam również, że kiedy przestałam zastanawiać się nad tym, co moje ciało może stracić lub zyskać, kiedy polegałam na Bogu w swojej wierze, kiedy stałam po stronie Boga, wówczas użył słów niewierzących, aby otworzyć mi drogę wyjścia, zmuszając szatana do odwrotu ze wstydem. Pozwoliło mi to dostrzec władzę Boga, który może zmobilizować wszystko i wszystkim rządzić. Tak jak głoszą słowa Boga: „Zmobilizuję wszystkich, aby Mi służyli, a ponadto objawię swą moc, aby każdy człowiek ujrzał, że w całym wszechświecie nie ma ani jednego przedmiotu, który nie byłby w naszych rękach, ani jednej osoby, która nie służyłaby nam, i ani jednej rzeczy, której nie mielibyśmy dokonać” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 119, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Im dłużej czytam słowa Boga, tym bardziej widzę Jego wszechmoc i cudowność. Widząc, że wszystko jest w rękach Boga, wzmocniłam moją wiarę w Niego i stałam się gotowa dostrzegać obecność Jego dzieła w każdym kolejnym wydarzeniu, oraz polegać na Bogu, aby przezwyciężyć pokusy szatana.

Miesiąc później znów natrafiłam na szatańską pokusę. Pewnego dnia moja córka, która niedawno wzięła ślub, przyjechała do domu w odwiedziny. Nagle zemdlała tuż przy drzwiach wejściowych. Mój sąsiad podniósł ją i pomógł jej wejść do domu. Początkowo myślałam, że to tylko przeziębienie, i nie zaprzątałam tym sobie głowy, a na pewno nie spodziewałam się, że w środku nocy nagle zacznie się cała trząść. Byłam przerażona i nie miałam pojęcia, co robić, więc po prostu szybko chwyciłam ją i przytuliłam do piersi, i po chwili wydawało mi się, że jest już trochę lepiej. Następnego ranka powiedziała: „Mamo, idź wykonywać swoje obowiązki, nic mi nie będzie”. W duszy modliłam się do Boga: „Dobry Boże! Wszystko jest w Twoich rękach, więc powierzam Ci moją córkę”. Następnie zwróciłam się do niej: „Jing, musisz częściej modlić się do Boga i polegać na Nim, ponieważ On jest naszym silnym wsparciem”. Po tym napomnieniu wyszłam z domu, aby wykonywać swoje obowiązki. Ku mojemu zaskoczeniu, kiedy wróciłam dwa dni później, moja córka leżała nieprzytomna na szpitalnym łóżku. Moja synowa zwróciła się do mnie i powiedziała smutno: „Mamo, po twoim odjeździe stan Jing zaczął się pogarszać. Kiedy lekarz ją zbadał, powiedział, że ma wylew krwi do mózgu i że potrzebna jest kraniotomia. Ale nie było tu jej męża ani ciebie, więc nie było nikogo, kto mógłby podpisać zgodę. Przegapiliśmy najlepszy czas na operację. Słyszałam też, jak lekarz powiedział teściowej Jing, że jej stan zdrowia się nie poprawi i że nawet jeśli się obudzi, będzie w stanie wegetatywnym”. Słowa te były jak nóż obracający się w moim sercu i nie mogłam powstrzymać łez. Nie byłam w stanie się z tym pogodzić. Trzymając się resztek nadziei, poszłam porozmawiać ze specjalistą, ale on potrząsnął głową, mówiąc: „Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, staraliśmy się jak mogliśmy, ale najlepszym, na co możemy liczyć jest to, że odzyska przytomność, ale będzie w stanie wegetatywnym”. Słysząc to, poczułam, jakby niebo zwaliło mi się na głowę. Żyłam w stanie bezgranicznego cierpienia. Kiedy mój zięć zobaczył później, w jakim stanie znajduje się moja córka, nie tylko nie obchodziło go, czy przeżyje, czy umrze, ale nawet zwrócił się do mnie i, wykazując całkowity brak człowieczeństwa, poprosił mnie o zwrot pieniędzy, które dał nam, gdy się pobrali. Powrót do domu ze szpitala tego dnia trwał w nieskończoność; czułam, jakbym była zagubioną duszą wędrującą przez długi, ciemny tunel, i nie widziałam przed sobą żadnego światła.

Po dotarciu do domu bez przekonania otworzyłam książkę z Bożymi słowami i przeczytałam: „Na ziemi wszelkiego rodzaju złe duchy nieustannie szukają miejsca do odpoczynku i bez końca poszukują trupów ludzi, aby je pożreć. Mój ludu! Musisz pozostawać pod Moją opieką i ochroną. Nie zachowuj się nigdy w sposób rozpasany! Nigdy nie zachowuj się lekkomyślnie! Przeciwnie, ofiaruj swą lojalność w Moim domu, bo tylko dzięki lojalności możesz przeciwstawić się przebiegłości diabła” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 10, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Gdy stajesz wobec cierpienia, musisz umieć odłożyć na bok troskę o swoje ciało i nie uskarżać się na Boga. Kiedy zaś Bóg ukryje się przed tobą, musisz potrafić mieć wiarę, aby za Nim podążać i podtrzymywać swą dotychczasową miłość do Niego, nie dopuszczając do tego, by się zachwiała lub osłabła. Bez względu na to, co Bóg uczyni, musisz podporządkować się Jego zamierzeniom i być gotowym raczej przekląć własne ciało niż zacząć się na Niego uskarżać. Gdy zaś stajesz wobec prób, musisz zadowolić Boga, choćbyś miał gorzko płakać albo nie miał ochoty rozstać się z jakimś ukochanym przedmiotem. Tylko taka postawa oznacza prawdziwą miłość i wiarę” (Ci, którzy mają zostać udoskonaleni, muszą przejść oczyszczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedy czytałam te słowa Boga, zastanawiałam się nad tym, co mnie właśnie spotkało, i naprawdę mogłam dostrzec nikczemność, złośliwość i barbarzyństwo szatana. Starając się wyrwać mnie z Bożych rąk i pożreć moją duszę, na każdym kroku realizował swoje przebiegłe plany przeciwko mnie, aby mi przeszkadzać i mnie atakować. Najpierw padłam ofiarą naciągaczy i zostałam narażona na straty finansowe; tym razem szatan wykorzystał moją ukochaną córkę, by znów mnie kusić. Próbował wykorzystać chorobę mojego dziecka, by skłonić mnie do uskarżania się na Boga, wyparcia się Go i zdradzenia, abym straciła Boże zbawienie dni ostatecznych. Wszystko to były przebiegłe plany szatana, takie same jak próby, którym musiał niegdyś stawić czoła Hiob. Za tym wszystkim toczyła się bitwa – szatan chciał, by Hiob porzucił i zaparł się Boga, dlatego sprawił, że Hiob stracił bogactwo i swoje dzieci, ale Hiob nigdy nie obwiniał Boga. Zamiast tego chwalił imię Boga, przez co szatan musiał wycofać się ze wstydem; Hiob dał o Bogu piękne i donośne świadectwo. Chociaż moje ciało jest słabe, wiedziałam, że muszę przejrzeć przebiegłe plany szatana i stać po stronie Boga. Bóg mówi: „Bo tylko dzięki lojalności możesz przeciwstawić się przebiegłości diabła”. „Musisz zadowolić Boga, choćbyś miał gorzko płakać albo nie miał ochoty rozstać się z jakimś ukochanym przedmiotem. Tylko taka postawa oznacza prawdziwą miłość i wiarę”. Bóg wykorzystywał ataki ze strony szatana, by udoskonalić moją wiarę i lojalność wobec Niego. Zarówno życie, jak i śmierć człowieka są w rękach Boga, więc byłam gotowa oddać moją córkę w Jego ręce. Kiedy o tym myślałam, uklękłam na ziemi. Po twarzy spływały mi gorzkie łzy i modliłam się do Boga: „Boże Wszechmogący! Losy ludzi spoczywają w Twoich rękach. Jeśli na to nie pozwolisz, moja córka nie umrze, dopóki w jej ciele pozostanie choć jeden oddech. A jeśli lekarze mają rację, a ona stanie się warzywem, to absolutnie nie będę Cię winić, ale będę nadal za Tobą podążać”.

Późnym wieczorem siedziałam przy szpitalnym łóżku mojej córki i w pewnym momencie zasnęłam. Obudziłam się oszołomiona, kiedy usłyszałam, jak moja córka mówi: „Mamo, mamo, potrzebuję wody”. Na dźwięk jej głosu serce podskoczyło mi do gardła i zerwałam się na równe nogi. Wpatrywałam się w nią, przecierając oczy. Jej ręce naprawdę się poruszały, a oczy miała otwarte. Natychmiast ogarnęły mnie takie emocje, że nie wiedziałam, co powiedzieć, a wszystko, co mogłam zrobić, to wyrzucać z siebie słowa: „O, Boże! O, Boże!”. Któryś z pacjentów również mówił zdumiony: „To cud! To niemożliwe, żeby tak nagle jej się poprawiło!”. Byłam tak podekscytowana, że uśmiechałam się od ucha do ucha. Naprawdę widziałam, że życie i śmierć człowieka są w rękach Boga. Boże czyny są tak cudowne. To Bóg uratował moją córkę. Trzy dni później córka cudownie odzyskała zdrowie i wyglądało na to, że nic już jej nie dolega. Po doświadczeniu takiego ciosu z ręki szatana byłam w stanie zobaczyć, jak intensywna jest walka toczona w świecie duchowym, i wyraźnie widziałam złowieszczą nikczemność szatana i jego niegodziwe okrucieństwo. W tym samym czasie zyskałam również dużo lepsze zrozumienie woli Bożej. Bóg pozwolił, by spadły na mnie te próby, aby mógł mnie lepiej zbawić i udoskonalić. Pozwoliło mi to rozpoznać wszechmoc i mądrość Boga, a także dostrzec autorytet i suwerenność Boga. Udoskonaliło to moją wiarę, lojalność i posłuszeństwo wobec Boga oraz uratowało mnie od wpływu szatana, pozwalając mi wzrastać w moim życiu. Bóg naprawdę jest taki piękny!

Później przeczytałam ten fragment Bożych słów: „Mój cały plan zarządzania – plan zarządzania obejmujący sześć tysięcy lat – składa się z trzech etapów, czy też z trzech wieków: Wieku Prawa na początku; Wieku Łaski (który jest zarazem Wiekiem Odkupienia); i Wieku Królestwa dni ostatecznych. Treść Mojego dzieła w tych trzech wiekach różni się w zależności od natury każdego wieku, ale na każdym etapie odpowiada potrzebom człowieka – czy też, mówiąc bardziej precyzyjnie, jest ono wykonywane stosownie do podstępów, jakimi posługuje się szatan w wojnie, którą przeciw niemu prowadzę. Celem Mojego dzieła jest pokonanie szatana, uwidocznienie Mojej mądrości i wszechmocy, obnażenie wszystkich podstępów szatana, a tym samym zbawienie całej rasy ludzkiej, która żyje w jego domenie. Jest nim pokazanie Mojej mądrości i wszechmocy oraz ujawnienie nieznośnej ohydy szatana. Co więcej, jest nim sprawienie, aby istoty stworzone nauczyły się rozróżniania między dobrem i złem, sprawienie, że poznają, iż jestem Władcą wszystkich rzeczy i wyraźnie dostrzegą, że szatan jest wrogiem ludzkości, że jest nikczemnikiem i złem, oraz nauczenie ludzi rozróżniania z absolutną pewnością między dobrem i złem, prawdą i fałszem, świętością i plugastwem oraz wielkością i podłością. W ten sposób nieświadoma ludzkość stanie się zdolna do niesienia o Mnie świadectwa, że to nie Ja deprawuję ludzkość i że tylko Ja – Stwórca – mogę ją zbawić i obdarzyć ludzi rzeczami, które przyniosą im radość. Ludzie poznają wtedy, że jestem Władcą wszystkich rzeczy, a szatan jest tylko jednym ze stworzonych przeze Mnie bytów, który później zwrócił się przeciw Mnie” (Prawdziwa historia stojąca za dziełem Wieku Odkupienia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Te słowa Boga dały mi lepsze zrozumienie woli Bożej. Widziałam, że wszystko, co Bóg robi, to zbawienie i miłość do ludzkości. Kiedy pomyślałam o kolejnych próbach, którym zostałam poddana, zrozumiałam, że chociaż zniosłam pewne trudności, to bardzo dużo zyskałam. To właśnie dzięki tym doświadczeniom zobaczyłam, że szatan zawsze wykorzystywał ludzi i rzeczy wokół mnie, aby mnie nękać, ale Bóg był cały czas u mego boku, używając swoich słów, aby mnie oświecić i prowadzić, tak abym mogła zyskać więcej rozeznania. On wskazywał mi drogę, którą powinnam podążać, dawał mi wiarę i siłę, abym mogła być nieugięta, gdy ogarniały mnie bierność i słabość. Na każdym kroku tej drogi byłam w stanie oderwać się od mrocznych wpływów szatana i doświadczać cudownych czynów Boga. Dzięki tym doświadczeniom dojrzałam i stałam się twardsza w moim życiu. Przejście przez to wszystko dało mi poczucie, że nie muszę się już obawiać tych generowanych przez szatana niepokojów i cierpień, ponieważ mam przy sobie Boga. Dopóki polegamy na Bogu i nie odchodzimy od Jego słów, dopóki mamy wiarę w Boga, On poprowadzi nas do zwycięstwa nad pokusami i atakami szatana, a my będziemy bezpiecznie żyć pod czujnym okiem Boga. Jestem teraz jeszcze mocniej przekonana, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. On jest moim Panem, moim Bogiem! Uznaję również, że jesteśmy istotami stworzonymi i niezależnie od tego, czy cieszymy się błogosławieństwami, czy cierpimy z powodu trudności, zawsze powinniśmy być posłuszni Bogu i wielbić Go. Powzięłam to żelazne postanowienie: moje serce będzie podążać za Bogiem Wszechmogącym do samego końca!

30. Tego dnia niebo było szczególnie czyste i słoneczne

Autorstwa Tian Ying, Chiny

Kiedyś należałam do Kościoła Potrójnej Autonomii w Chinach. Kiedy zaczęłam uczestniczyć w spotkaniach, pastorzy często mówili nam: „Bracia i siostry, w Biblii zapisano, że: »Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu« (Rz 10:10). Zostaliśmy usprawiedliwieni dzięki naszej wierze, a ponieważ wierzymy w Jezusa, zostaliśmy zbawieni. Gdybyśmy wierzyli w cokolwiek innego, nie zostalibyśmy zbawieni…”. Zawsze miałam w pamięci te słowa pastorów’ Zachęcały mnie one do wysiłku, gdy żarliwie angażowałam się w duchowe poszukiwania i aktywnie uczestniczyłam w zgromadzeniach, czekając, aż Pan przyjdzie i przyjmie mnie do królestwa niebieskiego. Później w kościele dopuszczono się szeregu bezprawnych czynów, w wyniku czego zgromadzenia w tym gronie zaczęły mnie męczyć. Nie dość, że pastorzy byli podzieleni, a każdy z nich usiłował zająć najwyższą pozycję i pozyskiwać sobie lenników, to jeszcze wygłaszane przez nich kazania musiały być zgodne z linią wyznaczoną przez Departament Zjednoczonego Frontu Pracy (UFWD). UFWD nie pozwalał naszym pastorom wygłaszać kazań na temat Księgi Objawienia ze strachu, że „prowadziłoby to do niepokojów społecznych”, a zatem pastorzy nie nauczali o Księdze Objawienia. Pastorzy często wygłaszali kazania na temat składania datków, mówiąc, że im więcej ktoś ofiaruje, tym więcej błogosławieństw otrzyma od Boga. Widząc kościół w takim stanie, byłam skonsternowana: jak kościół mógł do tego dopuścić? Czy pastorzy nie wierzyli w Pana? Dlaczego nie podążali za słowem Pana? Dlaczego nie mieli nawet najmniejszego szacunku dla Pana? Od tego momentu nie chciałam już chodzić na spotkania w Kościele Potrójnej Autonomii, ponieważ czułam, że w rzeczywistości nie wierzą oni w Boga i że są fałszywymi pasterzami, którzy udają, że wierzą w Boga, aby wyciągnąć od braci i sióstr ich ciężko zarobione pieniądze.

Pod koniec 1995 roku bez wahania opuściłam Kościół Potrójnej Autonomii i dołączyłam do kościoła domowego (Kościoła Sola Fide). Na początku myślałam, że ich kazania nie podlegają ograniczeniom narzucanym przez rząd. Uwzględniali w nich bowiem nawet Księgę Objawienia i omawiali dni ostateczne, powrót Pana i tak dalej. Czułam więc, że ich nauczanie było znacznie lepsze niż nauki pastorów w Kościele Potrojnej Autonomii i że z uczestnictwa w tutejszych zgromadzeniach można czerpać więcej radości niż ze zgromadzeń w Kościele Potrójnej Autonomii i byłam bardzo szczęśliwa. Po pewnym czasie jednak odkryłam, że także tutaj wśród współpracowników byli tacy, którzy angażowali się w pełne zawiści spory i tworzyli podziały. Żaden z braci i żadna z sióstr nie urzeczywistniali wymagań Pana i nie byli tak kochający, jak kiedyś. Kiedy zdałam sobie sprawę, że ten kościół tak naprawdę nie różni się od Kościoła Potrójnej Autonomii, poczułam się bardzo rozczarowana, ale też nie wiedziałam, gdzie mogę znaleźć kościół, w którym obecne jest dzieło Ducha Świętego. Z braku lepszej opcji mogłam tylko pozostać w Kościele Sola Fide, więc dalej uczestniczyłam w ich spotkaniach. Wszyscy pastorzy i duchowni mówili: „raz zbawiony, na zawsze zbawiony” i „jeśli tylko wytrwacie do końca, w znoju pracując dla Pana i nie schodząc z Jego drogi, wówczas będziecie mogli wejść do królestwa niebieskiego”. Pomyślałam wtedy: „Bez względu na to, co stanie się z innymi ludźmi, jeśli wytrwam w wierze w Pana Jezusa i nie zejdę z drogi Pana, to kiedy Pan powróci, będę miała szansę na to, że zostanę porwana do królestwa niebieskiego”.

Ani się nie obejrzałam i zrobił się koniec 1997 roku, dotarła już do nas ewangelia o królestwie Bożym, a w naszym kościele zapanowało poruszenie. Przywódca Li powiedział do nas: „Pojawiła się ostatnio grupa, która rozpowszechnia Błyskawicę ze Wschodu, wykrada pobożne owieczki z różnych wyznań i mówi, że Pan Jezus już powrócił i że wykonuje nowy etap dzieła. Pan Jezus został za nas przybity do krzyża i już zapłacił swoim życiem, aby nas odkupić. Już zostaliśmy zbawieni. Musimy tylko wytrwać do końca, a kiedy Pan powróci, z pewnością zostaniemy pochwyceni do królestwa niebieskiego. Dlatego musimy być ostrożni i absolutnie nie możemy przyjmować tych ludzi z Błyskawicy ze Wschodu. Każdy, kto ich przyjmie, zostanie wydalony z kościoła! Musicie też pamiętać, aby nie słuchać tego, co mówią, i nie wolno wam czytać ich książek…”. Miałam wrażenie, że współpracownicy wszystkich szczebli kościoła mówili o tych sprawach niemal na każdym spotkaniu. Kiedy bracia i siostry usłyszeli to wszystko, nieświadomie zaczęli stawiać opór Błyskawicy ze Wschodu i mieć się przed nią na baczności. Ja sama także stałam się jeszcze bardziej ostrożna i przezorna, ponieważ obawiałam się, że zostanę wykradziona przez Błyskawicę ze Wschodu i w ten sposób stracę szansę na to, by wejść do królestwa niebieskiego.

Jednak pewnego dnia na samym początku 1998 roku niespodziewanie spotkałam osobę należącą do Kościoła Boga Wszechmogącego i miałam szczęście po raz pierwszy dowiedzieć się czegoś na temat drogi Błyskawicy ze Wschodu. Tego dnia zadzwoniła moja starsza siostra i zaprosiła mnie do swojego domu. Wcześniej zaprosiła także siostrę Hu ze swojej wioski. Kiedy Siostra Hu mnie zobaczyła, uśmiechnęła się i powiedziała: „Dobrze, że przyszłaś. Odwiedziła mnie właśnie daleka krewna, która wierzy w Pana. Może porozmawiamy sobie we cztery?”. Z radością się zgodziłam. Niebawem siostra Hu wróciła ze swoją krewną. Kiedy ta siostra nas zobaczyła, powitała nas z entuzjazmem. Chociaż nigdy wcześniej jej nie spotkałam, poczułam, że w pewnym sensie jest mi bliska. Powiedziała: „Obecnie w kościele panuje wielkie spustoszenie. Pastorzy nie mają nic świeżego ani nowego do powiedzenia w swoich kazaniach. Na każdym spotkaniu, jeśli akurat nie mówią o tym, jak przeciwstawić się Błyskawicy ze Wschodu, przez cały czassłucha się kaset i śpiewa hymny. Nic więcej się tam nie dzieje. Współpracownicy angażują się w pełne zawiści spory, zmawiają się i spiskują, wszyscy są wyjątkowo zarozumiali i nikt nie słucha nikogo innego. Bracia i siostry są zniechęceni i słabi, stracili wiarę i miłość. Wielu opuściło Pana i powróciło do świata, żeby zarabiać pieniądze”. W głębi serca czułam to samo i potakując, powiedziałam do siostry: „W moim kościele też jest tak samo. Wcześniej w naszych comiesięcznych spotkaniach uczestniczyło w każdym miejscu po 20–30 osób, ale teraz przychodzi tylko kilkoro starszych ludzi, i nawet pastorzy poszli w świat, aby zarabiać pieniądze! Spotkania nie dają już żadnej radości”. Siostra skinęła głową i powiedziała: „Tego rodzaju sytuacja zachodzi teraz nie tylko w niektórych kościołach, ale jest zjawiskiem powszechnym w całym religijnym świecie. Dowodzi to, że w kościele nie jest już obecne dzieło Ducha Świętego, w związku z czym przez cały czas popełniane są bezprawne czyny - jest to znak powrotu Pana. Jest tak jak pod koniec Wieku Prawa, kiedy świątynia stała się miejscem, gdzie sprzedawano żywy inwentarz i wymieniano pieniądze. Stało się tak, ponieważ Bóg przestał wykonywać swoje dzieło w świątyni, a zamiast tego stał się ciałem jako Pan Jezus, aby wykonać nowy etap dzieła poza świątynią”. Słuchałam uważnie, od czasu do czasu kiwając głową. Siostra mówiła dalej: „Siostro, w Ewangelii Łukasza 17: 24-26 czytamy: »Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, świeci od jednego krańca nieba aż po drugi, tak będzie i z Synem Człowieczym w jego dniu. Ale najpierw musi wiele cierpieć i zostać odrzucony przez to pokolenie. A jak było za dni Noego, tak będzie i za dni Syna Człowieczego«. Jak interpretujesz te wersety Pisma Świętego?”. Przez chwilę poważnie się nad nimi zastanowiłam, a potem roześmiałam się niezręcznie i powiedziałam: „Siostro, czy ten fragment Pisma Świętego nie mówi o przyjściu Pana?”. Siostra odpowiedziała: „Ten ustęp Pisma Świętego omawia nadejście Pana. Nie mówi jednak o przyjściuPana Jezusa w dawnych czasach. Mówi natomiast o powrocie Pana w dniach ostatecznych, ponieważ Pan bardzo wyraźnie przepowiada tutaj to, co się stanie, gdy powróci w dniach ostatecznych. Siostro, właśnie teraz wiara członków kościoła wygasła, a ich samych ogarnęły zniechęcenie i słabość. Jest tak, ponieważ Bóg ponownie stał się ciałem, aby wykonać nowy etap dzieła. Dzieło Boga ruszyło naprzód i każdy, kto nie podąża za Jego nowym dziełem, utraci działanie Ducha Świętego”. Gdy tylko usłyszałam, jak siostra powiedziała, że Pan Jezus już powrócił, od razu domyśliłam się, że należy do Błyskawicy ze Wschodu i moje serce natychmiast zamarło. Uśmiech zniknął z mojej twarzy, gdy tylko w moim umyśle pojawiły się słowa moich przywódców, którzy tak ograniczyli dostęp do kościoła: „Wierzyć w Jezusa, znaczy być zbawionym, a będąc zbawionym raz, jest się zbawionym na zawsze!… Nie przyjmuj ludzi należących do Błyskawicy ze Wschodu!…”. Myśląc o tych słowach moich przywódców, chciałam szybko wrócić do domu. Ale kiedy tylko wpadłam na ten pomysł, Pan oświecił mnie, każąc mi sobie przypomnieć pewien werset z hymnu: „Jezus jest naszą ucieczką, gdy masz kłopoty, udaj się do Niego. Kiedy będziesz razem z Panem, czegóż mielibyście się lękać?”. „To jest to! - pomyślałam. - Jeśli Pan jest przy mnie, to czego mam się bać? Rzeczy, których się boję, nie pochodzą od Boga, pochodzą od szatana”. Właśnie wtedy siostra powiedziała: „Jeśli ktoś ma jakieś pytania, niech się śmiało nimi podzieli. Słowo Boże będzie w stanie rozwiązać wszystkie nasze problemy i trudności”. Kiedy usłyszałam, jak siostra to powiedziała, pomyślałam: „Możliwe, że nie będziesz w stanie odpowiedzieć na moje pytania! Muszę teraz dowiedzieć się dokładnie, co tak naprawdę głosi Błyskawica ze Wschodu i jak udało jej się wykraść tak wiele dobrych owieczek”.

Z taką myślą postanowiłam od razu przejąć inicjatywę i powiedziałam: „Nasi przywódcy zawsze mówią, że Pan Jezus został za nas przybity do krzyża i że już zapłacił swoim życiem, aby nas odkupić, a zatem zostaliśmy już zbawieni. Jest to zapisane w Piśmie Świętym: »Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu« (Rz 10:10). Skoro zostaliśmy zbawieni raz, zostaliśmy zbawieni na zawsze i jeśli tylko wytrwamy do końca, wówczas gdy Pan powróci, z pewnością zostaniemy pochwyceni do królestwa niebieskiego. Jest to obietnica, którą złożył nam Pan. Dlatego też nie musimy przyjmować żadnego nowego dzieła wykonywanego przez Boga”.

Siostra uśmiechnęła się i powiedziała do mnie: „Wielu wierzących uważa, że Pan Jezus został za nas przybity do krzyża i że ponieważ zapłacił swoim życiem, aby nas odkupić, zostaliśmy zbawieni. Ludzie wierzą, że bycie zbawionym raz oznacza bycie zbawionym na zawsze; że wszystko, co musimy zrobić, to wytrwać do końca, a potem, gdy Pan powróci, z pewnością zostaniemy pochwyceni do królestwa niebieskiego; i że nie musimy przyjmować żadnego nowego dzieła wykonywanego przez Boga. Ale czy ten sposób myślenia jest rzeczywiście poprawny? Czy naprawdę jest on zgodny z wolą Pana? W rzeczywistości idea, że »gdy jest się zbawionym raz, to jest się zbawionym na zawsze, a kiedy Pan powróci, zostaniemy pochwyceni do królestwa niebieskiego«, jest jedynie pojęciem i wyobrażeniem człowieka i po prostu nie zgadza się z tym, co powiedział Pan. Pan Jezus nigdy nie powiedział, że ci, którzy zostali zbawieni przez wiarę, mogą wejść do królestwa niebieskiego, powiedział natomiast: »Lecz ten, kto wypełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie« (Mt 7:21). Być zbawionym i wypełniać wolę Ojca, który jest w niebie, to nie to samo. Kiedy mówimy o zbawieniu przez wiarę, to zbawienie oznacza przebaczenie grzechów. Innymi słowy, jeśli ktoś miał zostać zgodnie z prawem skazany na śmierć, ale stanął przed obliczem Pana, wyraził skruchę i otrzymał Jego zbawienie, wówczas Pan wybaczy mu jego grzechy, a on sam nie będzie już potępiony przez prawo i zgodnie z prawem skazany na śmierć. To jest prawdziwe znaczenie bycia zbawionym. Ale bycie zbawionym nie oznacza, że człowiek został uwolniony od grzechu i obmyty. Wszyscy głęboko tego doświadczyliśmy. Chociaż wierzymy w Pana od wielu lat i często wyznajmy Mu nasze grzechy i żałujemy za nie, a także cieszymy się radością i spokojem tych, którym wybaczono ich grzechy, wciąż często mimowolnie popełniamy grzechy i jesteśmy przez nie zniewoleni. Takie są fakty. Na przykład nasze skażone usposobienie, przejawiające się choćby w arogancji, kłamliwości, samolubstwie, chciwości, niegodziwości i tak dalej, nadal istnieje; wciąż lubimy podążać za światowymi modami, dążąc do bogactwa i sławy oraz rozkoszy ciała, a także łakniemy grzesznych przyjemności. Aby chronić nasze osobiste interesy, nierzadko potrafimy kłamać i oszukiwać innych. Dlatego bycie zbawionym nie oznacza, że osiągnęło się pełne zbawienie. Jest to fakt. Zostało to zapisane w Piśmie Świętym: »Bądźcie więc świętymi, bo ja jestem święty« (Kpł 11:45). Bóg jest święty, więc czy pozwoliłby tym, którzy często grzeszą i przeciwstawiają się Bogu, wejść do królestwa niebieskiego? Jeśli wierzysz, że ci, którzy zostali zbawieni przez wiarę, mogą wejść do królestwa niebieskiego, to dlaczego Pan Jezus wypowiada również następujące słowa? »Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto wypełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. Wielu powie mi tego dnia: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w twoim imieniu i w twoim imieniu nie wypędzaliśmy demonów, i w twoim imieniu nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im oświadczę: Nigdy was nie znałem. Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość« (Mt 7:21-23). Dlaczego powiedziane jest, że kiedy Pan powróci, oddzieli kozły od owiec, a kąkol od pszenicy? Nie da się więc obronić twierdzenia, że ci, którzy zostali zbawieni przez wiarę, mogą wejść do królestwa niebieskiego. Jest to całkowicie sprzeczne ze słowami Pana Jezusa i ignoruje je! Jeśli więc nie przyjmujemy słowa Pana i nie wierzymy w nie, lecz w naszej wierze w Boga trzymamy się błędów rozpowszechnianych przez pastorów i starszych oraz polegamy na własnych pojęciach i wyobrażeniach, to nigdy nie będziemy w stanie spełnić wymagań Pana i nigdy nie będziemy w stanie zostać pochwyceni do królestwa niebieskiego”.

Rozmyślałam nad słowami siostry i poczułam, że w tym, co powiedziała, jest dużo racji, więc siedziałam cicho i słuchałam. Siostra mówiła dalej: „Słowo Boga Wszechmogącego już ujawniło tajemnicę bycia zbawionym i osiągnięcia pełnego zbawienia, więc przyjrzyjmy się słowu Boga Wszechmogącego i zobaczmy, co ma On do powiedzenia na ten temat. Bóg Wszechmogący mówi: »W tamtym czasie dzieło Jezusa było odkupieniem całej ludzkości. Grzechy wszystkich, którzy w Niego wierzyli, zostały wybaczone; jak długo wierzyłeś w Niego, On przynosił ci odkupienie; jeżeli wierzyłeś w Niego, nie byłeś już grzesznikiem, zostałeś uwolniony od swoich grzechów. To właśnie oznacza bycie zbawionym i bycie usprawiedliwionym przez wiarę. Ale wśród tych, którzy wierzyli, pozostali tacy, którzy byli buntownikami i sprzeciwiali się Bogu, a których wciąż trzeba było powoli usunąć. Zbawienie nie znaczyło, że człowiek został całkowicie pozyskany przez Jezusa, ale że taki człowiek nie był już grzeszny, że zostały mu wybaczone jego grzechy: jeśli tylko wierzyłeś, przestawałeś być grzeszny« (Wizja dzieła Bożego (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Zanim człowiek został odkupiony, zostało już w niego wszczepionych wiele szatańskich trucizn. Po upływie tysięcy lat szatańskiego zepsucia człowiek ma już w sobie naturę, która opiera się Bogu. I dlatego kiedy człowiek został odkupiony, chodziło wyłącznie o takie odkupienie, w którym człowiek został kupiony za wysoką cenę, ale jego zatruta natura nie została wyeliminowana. W tak splugawionym człowieku musi się dokonać zmiana, zanim będzie godny służyć Bogu. Poprzez to dzieło osądzania i karcenia człowiek zdobędzie pełną wiedzę o tkwiącej w nim nieczystej i zepsutej istocie, a wtedy będzie w stanie całkowicie się zmienić i oczyścić. Tylko w ten sposób człowiek może być godny powrotu przed tron Boga. (...) Choć człowiek został odkupiony i zyskał wybaczenie swoich grzechów, uznaje się to jedynie za Bożą niepamięć występków człowieka i nietraktowanie człowieka tak, jak na to zasługuje w świetle swoich występków. Kiedy jednak człowiek, który żyje w ciele, nie został uwolniony od grzechu, może jedynie nadal grzeszyć, bez końca ujawniając swoje zepsute szatańskie usposobienie. Takie właśnie życie wiedzie człowiek – nieskończony cykl grzeszenia i uzyskiwania przebaczenia. Większość ludzi grzeszy w ciągu dnia i wyznaje te grzechy wieczorem. W związku z tym, mimo że ofiara za grzechy jest zawsze skuteczna dla człowieka, nie będzie w stanie uchronić go od grzechu. Dokonała się tylko połowa dzieła zbawienia, gdyż usposobienie człowieka pozostaje zepsute. (...) Sięgające głębiej niż grzech, zostało wszczepione przez szatana i głęboko zakorzenione w człowieku. Niełatwo człowiekowi uświadomić sobie własne grzechy; człowiek w żaden sposób nie jest w stanie rozpoznać swojej głęboko zakorzenionej natury i by to się stało, musi polegać na sądzie za pomocą słowa. Tylko w ten sposób człowiek może być stopniowo zmieniany, poczynając od tego punktu« (Tajemnica Wcielenia (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Wiesz tylko tyle, że Jezus zstąpi w dniach ostatecznych, ale jak dokładnie to zrobi? Czy grzesznik taki jak ty, który właśnie został odkupiony, a nie został odmieniony ani udoskonalony przez Boga, może być człowiekiem według Bożego serca? Ponieważ nadal jesteś starą wersją siebie, w twoim przypadku prawdą jest, że zostałeś zbawiony przez Jezusa i że nie jesteś zaliczany do grzeszników z uwagi na zbawienie przez Boga, ale nie dowodzi to, że nie jesteś grzeszny i że nie jesteś nieczysty. Jak możesz być święty, jeśli nie zostałeś odmieniony? Twoje wnętrze trawią nieczystość, samolubstwo i złośliwość, a mimo to chcesz zstąpić z Jezusem. Możesz o tym tylko pomarzyć! Pominąłeś pewien krok w wierze w Boga: zostałeś jedynie odkupiony, ale nie zostałeś odmieniony. Abyś mógł stać się człowiekiem według Bożego serca, Bóg musi osobiście dokonać dzieła przemiany i obmycia ciebie. Jeśli jesteś tylko odkupiony, nie będziesz w stanie osiągnąć świętości. Nie będziesz więc się kwalifikować do otrzymania dobrych Bożych błogosławieństw, ponieważ pominąłeś kluczowy krok w Bożym dziele zarządzania człowiekiem, czyli krok przemiany i udoskonalenia. Dlatego ty, grzesznik, który właśnie został odkupiony, nie jesteś w stanie bezpośrednio otrzymać dziedzictwa Bożego« (O nazwach i tożsamości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Siostra kontynuowała swoje omówienie: „Na podstawie słowa Boga Wszechmogącego możemy zobaczyć, że każdy etap dzieła wykonywany przez Boga odbywa się stosownie do potrzeb skażonej ludzkości. Pod koniec Wieku Prawa człowiek stawał się coraz bardziej skażony przez szatana i popełniał coraz więcej grzechów. Człowiek obraził prawa Jahwe i groziło mu ukamienowanie i spalenie przez ogień niebios. Bóg jednak kocha ludzkość. Sam przyjął cielesną postać, aby stać się podobnym do grzesznego ciała, i został przybity do krzyża, aby odkupić człowieka z grzechu. Zatem jeśli tylko będziemy wierzyć w Pana Jezusa, zostaniemy zbawieni, a Pan nie będzie pamiętał naszych grzechów. Będziemy mogli przejść wprost przed oblicze Boga, modlić się do Niego i cieszyć się obfitością udzielanej przez Niego łaski. Ale chociaż zostaliśmy odkupieni, nie dowodzi to, że jesteśmy bez grzechu. My, ludzkość, jesteśmy poddawani szatańskiemu skażeniu od tysięcy lat, a trucizna szatana zakorzeniła się głęboko w naszych wnętrzach - stała się naszym życiem i naszą naturą. Jesteśmy kontrolowani przez naszą szatańską naturę i jej przejawy, takie jak zarozumiałość i arogancja, kłamliwość i przebiegłość, samolubstwo i pogarda, a także chciwość i zło. Nadal potrafimy często kłamać, oszukiwać, grzeszyć i przeciwstawiać się Bogu. Taka jest podstawowa przycyzna tego, że żyjemy wciąż tylko grzesząc i wyznając swe winy. Dlatego, mając na względzie potrzeby skażonej ludzkości i Boży plan zarządzania jej zbawieniem, Bóg przyszedł, aby w dniach ostatecznych wykonać etap dzieła polegający na osądzeniu i skarceniu człowieka w celu obmycia nas i zmiany naszego skażonego usposobienia. Na koniec Bóg poprowadzi do swego królestwa tych, którzy osiągnęli pełne zbawienie i zostali udoskonaleni. Jeśli nadal będziemy trzymać się pojęcia »raz zbawiony, na zawsze zbawiony« i odmówimy przyjęcia Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych, to trucizna szatana, która jest w naszej krwi, nigdy nie zostanie usunięta, nigdy nie będziemy w stanie osiągnąć pełnego Bożego zbawienia, a bycie uniesionym do królestwa niebieskiego nie będzie wchodziło w rachubę. Te konsekwencje są bardzo poważne. Tak więc teraz, w tych dniach ostatecznych, tylko pozostawiając za sobą Wiek Łaski i przyjmując dzieło osądzania Wszechmogącego Boga w dniach ostatecznych, człowiek zostanie dokładnie obmyty, osiągnie pełne zbawienie Boga i uda się do wspaniałego miejsca przeznaczenia”.

Słuchając przedstawionego przez siostrę omówienia, myślałam sobie: „Tak, słowa Boga Wszechmogącego są tak praktyczne. Czyż w ciągu ostatnich kilku lat nie wiodłam życia, w którym popełniałam grzechy w ciągu dnia, a potem wyznawałam je w nocy? Rzeczywiście, z powodu naszej wiary w Pana jedynie wybaczono nam nasze grzechy, ale nasza natura wciąż jest grzeszna. Nadal potrafimy grzeszyć i opierać się Bogu. Pan jest święty, jak więc ci, którzy często grzeszą i stawiają mu opór, mogą zostać pochwyceni do królestwa niebieskiego? Słowa Boga Wszechmogącego rozwikłały te wątpliwości, które od tak wielu lat ciążyły mi na sercu. Słowa Boga Wszechmogącego rzeczywiście zawierają prawdy, których powinniśmy szukać. Czy to możliwe, że Bóg Wszechmogący naprawdę jest Panem, który powrócił? Rzeczywiście muszę się temu bliżej przyjrzeć”.

Stopniowo przestawałam mieć się na baczności przed siostrą, ale gdy właśnie podjęłam decyzję o przeanalizowaniu omawianych spraw, nagle usłyszałam głośne i natarczywe pukanie do drzwi. Siostra Hu poderwała się, by je otworzyć, i do pokoju wpadł mój pastor. Spojrzał na mnie, a potem na siostrę, która głosiła ewangelię o królestwie Boga Wszechmogącego, a następnie odezwał się do mnie ze zdumieniem i gniewem w głosie: „Co tu robisz? Czy nie mówiłem ci, żebyś nie chodziła słuchać kazań obcych ludzi? Jak mogłaś tu przyjść i tego wysłuchiwać? Natychmiast idź do domu i nigdy więcej nie słuchaj takich kazań. Jeśli zostaniesz oszukana, będzie zbyt późno na żale!”. Gdy pastor skończył mnie besztać, odwrócił się i zaczął grozić siostrze: „A wy, ludzie, którzy szerzycie Błyskawicę ze Wschodu, przychodzicie tylko do naszego kościoła i kradniecie nasze owieczki! Natychmiast sobie stąd idź! Jeśli nie pójdziesz, zapomnę o uprzejmości!”. Gdy zobaczyłam, w jaki sposób pastor traktuje tę siostrę, poczułam spory niesmak, więc powiedziałam mu: „Pastorze, ta siostra miała po prostu kilka naprawdę ciekawych rzeczy do powiedzenia, a to, co mówiła, jest zgodne z Biblią. Wydaje mi się całkiem możliwe, że Bóg Wszechmogący jest Panem, który powrócił. Może po prostu przez chwilę jej posłuchasz, a potem razem podejmiemy decyzję? Poza tym czyż Biblia nie mówi: »Nie zapominajcie o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołów gościli« (Hbr 13:2). My, wierzący w Pana, powinniśmy okazywać współczucie i nie możemy tak traktować ludzi. Czy wyrzucanie tej siostry w ten sposób nie jest sprzeczne z naukami Pana?”. Pastor wrzasnął na mnie: „Czego nie rozumiesz? My, którzy wierzymy w Jezusa, już jesteśmy zbawieni. Nie musimy być zbawiani raz jeszcze! A oni przychodzą tutaj, aby kraść nasze owieczki, więc nie wolno nam ich przyjmować!” Wtedy siostra, która głosiła ewangelię, uśmiechnęła się i powiedziała: „Wszyscy czekamy na powrót Pana, więc dlaczego nie usiądziemy i nie porozmawiamy? Jeśli przegapimy powrót Pana, będziemy tego bardzo żałować…”. Nie czekając, aż siostra skończy mówić, pastor zaczął ją dosłownie wypychać z pokoju, mówiąc: „Już wystarczy tego gadania! Choćbyś nie wiem jak zręcznie przemawiała, i tak nie będę cię słuchał! Odejdź natychmiast!”. W ten sposób pastor posunął się do tego, że szarpał, popychał i wyzywał tę siostrę, żeby tylko wyrzucić ją z domu. Gdy sobie poszła, pastor spojrzał na mnie i powiedział z groźbą w głosie: „Wracaj prędko do domu. Od teraz nie wolno ci się już kontaktować z ludźmi z Błyskawicy ze Wschodu. Jeśli to zrobisz, zostaniesz wydalona z kościoła, a wtedy nigdy nie będziesz miała szansy na otrzymanie Bożej pochwały i wejście do królestwa niebieskiego”. Ponieważ zdążyłam wysłuchać wyjaśnień tejsiostry, rozumiałam, że dzieło Pana Jezusa było dziełem odkupienia, ale nie oczyszczenia człowieka, i że dopiero wtedy, gdy Pan powróci, aby dokonać dzieła osądzania w dniach ostatecznych, całkowicie obmyje i zbawi człowieka. Bez przyjęcia Bożego dzieła osądzania w dniach ostatecznych, skażone usposobienie człowieka nie zmieni się i nie będzie on w stanie osiągnąć pełni Bożego zbawienia i wejść do królestwa niebieskiego. Słowa pastora nie miały więc na mnie większego wpływu. Skinęłam tylko głową, udając, że się zgadzam, a potem wróciłam do domu.

Po powrocie długo zastanawiałam się nad tym, o czym mówiła owa siostra, i pomyślałam sobie: „Przedstawione przez nią omówienie jest zgodne z Biblią. Moja wiara w to, że »raz zbawiony, na zawsze zbawiony« naprawdę była nieuzasadniona!”. Wróciłam pamięcią do wszystkich tych lat, przez które wierzyłam w Pana i zdałam sobie sprawę, że ciągle żyję w stanie, w którym popełniam grzechy, a potem je wyznaję, ale nigdy nie potrafiłam rozwiązać tego problemu i osobiście doświadczyłam wielu cierpień. Czułam, że gdybym nadal wierzyła w taki sposób, ostatecznie nie byłabym w stanie zasłużyć na Bożą pochwałę. Po wysłuchaniu omówienia owej siostry uzyskałam jeszcze większą pewność, że jeśli ludzie wierzący w Pana pragną osiągnąć pełne zbawienie i wejść do królestwa niebieskiego, naprawdę muszą przyjąć dzieło, które osądza i obmywa człowieka, dzieło wykonywane przez Pana Jezusa, który powrócił. Zaczęłam się więc zastanawiać: czym tak naprawdę jest dzieło osądzania Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych? W jaki sposób Bóg Wszechmogący obmywa i przemienia człowieka? Zastanawiając się nad tymi sprawami, kartkowałam Biblię, aż trafiłam na fragment, w którym Pan Jezus mówi: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy” (J 16:12-13). W Biblii przeczytałam też następujące fragmenty: „Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego” (1P 4:17). „Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów” (Obj 2:7). Kiedy to przeczytałam, poczułam się, jakbym wreszcie obudziła się ze snu: jak się okazuje, Pan Jezus dawno temu przepowiedział, że w dniach ostatecznych Bóg wyrazi więcej prawdy i wykona nowy etap dzieła. Czy nie chodziło właśnie o Boga Wszechmogącego, przychodzącego, by wykonać dzieło osądzania i obmycia człowieka? „Ach - pomyślałam - gdyby dziś pastor nie przyszedł do tej siostry i nie wywołał takiego zamieszania, mogłabym dalej z uwagą słuchać o drodze Boga Wszechmogącego. Dawniej zawsze słuchałam tego, co mówili pastorzy i starsi, i nigdy nie szukałam ani nie badałam dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Po prostu robiłam wszystko, co mówili pastorzy i starsi. Dopiero dzisiaj zrozumiałam, że w moim sercu nie było miejsca dla Pana. Jeśli chodzi o moje dociekania na temat powrotu Pana, to nie szukałam Jego woli, a zamiast tego słuchałam słów pastorów i starszych. Jakaż byłam głupia! Ci spośród nas, którzy wierzą w Pana, powinni Go wysławiać. Musimy aktywnie szukać Bożych śladów dotyczących powrotu Pana, ponieważ tylko w ten sposób podporządkujemy się Bożej woli. Dzisiaj przekonałam się, że działania pastora są po prostu niezgodne z wolą Pana. Nie mogę dłużej ślepo wierzyć w to, co mówią pastorzy i starsi, ale muszę szukać drogi Boga Wszechmogącego i badać ją”.

Następnego dnia rano od razu postanowiłam pójść do domu siostry Hu i odnaleźć siostrę, która głosiła ewangelię Boga Wszechmogącego, abyśmy mogły kontynuować naszą rozmowę. Ku mojemu zaskoczeniu, nie zdążyłam nawet wyjść z mieszkania, gdy siostra Hu przyprowadziła ową siostrę do mnie. Było to rzeczywiście zrządzenie Pana. Siostra ta najpierw zapytała mnie z troską w głosie, czy poprzedniego dnia byłam dalej nękana przez pastora, a ja odpowiedziałam bardzo zdecydowanie: „Nie. Po wczorajszej rozmowie wróciłam tutaj, dokładnie wszystko przemyślałam i zdałam sobie sprawę, że rzeczywiście nie możemy zostać obmyci tylko przez wiarę w Pana Jezusa. Nasza natura pozostaje wciąż skażona i w związku z tym nie będziemy w stanie osiągnąć pełni Bożego zbawienia. Co więcej, przeczytałam też fragment Biblii, który rzeczywiście zapowiada, iż Pan powróci, aby dokonać dzieła osądzania w dniach ostatecznych. Teraz najbardziej chciałabym się dowiedzieć tego, na czym polega dzieło osądzania, które Bóg Wszechmogący ma wykonać w dniach ostatecznych i w jaki sposób owo dzieło zarazem obmyje i przemieni człowieka”.

Siostra powiedziała z radością: „Bogu niech będą dzięki! To pytanie, które zadałaś, jest naprawdę bardzo ważne, ponieważ wiąże się z istotnym zagadnieniem dotyczącym tego, czy nasza wiara w Boga pozwoli nam osiągnąć pełne zbawienie i wejść do królestwa niebieskiego, czy też nie. Przyjrzyjmy się najpierw słowom Boga Wszechmogącego. »Kiedy tym razem Bóg przyjdzie w ciele, Jego dzieło będzie polegać na wyrażeniu Jego usposobienia, głównie przez skarcenie i sąd. Na tym fundamencie przynosi On człowiekowi więcej prawdy, pokazuje więcej sposobów praktykowania jej oraz osiąga swój cel zdobycia człowieka i uratowania go od zepsutego usposobienia. Oto, co kryje się za dziełem Boga w Wieku Królestwa« (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Jeśli chodzi o słowo „sąd”, możesz sobie pomyśleć o słowach, które Jahwe wypowiedział do wszystkich miejsc, oraz o słowach napomnienia, które Jezus wypowiedział do faryzeuszy. Przy całej ich surowości te słowa nie są Bożym sądem nad człowiekiem, lecz tylko słowami wypowiedzianymi przez Boga w różnych środowiskach, to znaczy w różnych sytuacjach. Te słowa są inne od słów wypowiadanych przez Chrystusa, gdy sądzi On człowieka w dniach ostatecznych. W czasach ostatecznych Chrystus używa różnych prawd, by uczyć człowieka, obnażyć jego istotę, szczegółowo analizować jego słowa i uczynki. Te słowa obejmują różne prawdy, takie jak ludzki obowiązek, w jaki sposób człowiek powinien okazywać posłuszeństwo Bogu, w jaki sposób powinien okazywać Mu wierność, jak człowiek powinien urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, a także mądrość i usposobienie Boże i tak dalej. Te słowa są w całości nakierowane na istotę człowieka i jego skażone usposobienie. W szczególności słowa, które pokazują, jak człowiek z pogardą odrzuca Boga, są wypowiadane w odniesieniu do tego, jak człowiek ucieleśnia szatana i siłę wrogą wobec Boga. Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga. To, do czego doprowadza dzieło sądu, to zrozumienie przez człowieka prawdziwego Bożego oblicza oraz prawdy o swoim własnym buncie. Dzieło osądzania pozwala człowiekowi zdobyć duże zrozumienie woli Bożej, celu Bożego dzieła oraz tajemnic, które są dla niego niepojęte. Pozwala też człowiekowi rozpoznać i zaznajomić się ze swoją skażoną istotą oraz ze źródłem swego skażenia, a także odkryć własną brzydotę. Wszystkie te efekty wywołuje dzieło sądu, bo istota tego dzieła to tak naprawdę odkrywanie prawdy, drogi i życia Bożego przed wszystkimi tymi, którzy w Niego wierzą. Ta praca jest dziełem sądu dokonywanym przez Boga« (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Po przeczytaniu słowa Bożego siostra przedstawiła jego omówienie: „Dzięki słowu Bożemu rozumiemy, że wykonując dzieła osądzania w dniach ostatecznych Bóg Wszechmogący posługuje się wieloma aspektami prawdy, aby obnażyć człowieka i poddać go gruntownej analizie. Bóg używa słów, aby obnażyć skażoną istotę człowieka i prawdę o zepsuciu człowieka, aby osądzić naszą szatańską naturę, która opiera się Bogu i zdradza Go, oraz aby oczyścić nas z wszelkiego rodzaju zepsucia, które w nas tkwi. Przykładami takiego zepsucia są: posiadanie pojęć i wyobrażeń na temat Bożego dzieła, mierzenie Bożego dzieła miarą naszych własnych pojęć, uznawanych przez nas za prawdę, oraz osądzanie Boga, potępianie Go i przeciwstawianie się Mu na różne sposoby. Innym przykładem jest to, że chociaż możemy wierzyć w Boga, tak naprawdę nie różnimy się od niewierzących; wszyscy dążymy do sławy i bogactwa i jesteśmy gotowi zapłacić za to każdą cenę, ale ani jedna osoba nie żyje po to, by zadowolić Boga. Nasze spojrzenie na wiele rzeczy również jest nie do pogodzenia z Bogiem, tak jak na przykład nasze przekonanie, że jeśli tylko wierzymy w Pana, będziemy zbawieni, i że kiedy Pan przyjdzie, zostaniemy pochwyceni do królestwa niebieskiego, podczas gdy w rzeczywistości Bóg powiedział, że tylko podążając za wolą Boga, człowiek będzie mógł wejść do królestwa niebieskiego. To tylko kilka przykładów zepsucia, które w nas tkwi. Przez Boży sąd i karcenie owo skażone usposobienie, owe błędne poglądy i sposoby myślenia oraz szatańskie zasady życia zostaną obmyte i przemienione, a my staniemy się naprawdę posłuszni Bogu. Jednocześnie poprzez Boży sąd i karcenie zaczynamy uznawać, że sprawiedliwe usposobienie Boga nie znosi obrazy ze strony człowieka, dowiadujemy się, jakie osoby Bóg kocha, a jakimi gardzi, rozumiemy Boży zamiar zbawienia człowieka, nabieramy szacunku do Boga i dowiadujemy się, jak dążyć do prawdy i właściwie wykonywać nasze obowiązki, aby zasłużyć na Bożą pochwałę. Doświadczając Bożych słów i praktykując je, dochodzimy do zrozumienia wielu prawd. Na przykład dowiadujemy się, co to znaczy wierzyć w Boga, co to znaczy prawdziwie osiągnąć zbawienie, co to znaczy być posłusznym Bogu i kochać Go, co to znaczy podążać za wolą Boga i tak dalej. Wszystkie nasze skażone skłonności będą się w różnym stopniu zmieniać, a nasze poglądy i wartości życiowe również ulegną przemianie. Jest to dzieło osądzania i karcenia, które Bóg w nas wykonuje, i można również powiedzieć, że jest to zbawienne działanie Bożej miłości. Zatem tylko poprzez otrzymanie osądu przed tronem Chrystusa dni ostatecznych - Boga Wszechmogącego - jesteśmy w stanie zyskać prawdę, i dopiero wtedy możemy uwolnić się od grzechu, zostać obmyci i osiągnąć pełne zbawienie. Siostro, czy jesteś w stanie zrozumieć to omówienie?”.

Czytając słowa Boga i słuchając omówień siostry, zrozumiałam Boże dzieło i Bożą wolę. Głęboko poruszona, skinęłam głową i powiedziałam: „Bogu niech będą dzięki! Słuchając słowa Boga Wszechmogącego, zrozumiałam, że w dniach ostatecznych Bóg posługuje się prawdą swojego słowa, aby wykonywać dzieło osądzania i obmywania człowieka. Moje wcześniejsze poszukiwania były tak niejasne i nierealistyczne! Teraz rozumiem, że tylko poprzez przyjęcie Bożego dzieła osądzania i karcenia w dniach ostatecznych człowiek będzie mógł zostać obmyty przez Boga, osiągnąć pełne zbawienie i wejść do królestwa niebieskiego. Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił! Jestem gotowa przyjąć dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych oraz sąd i karcenie Bożych słów, aby moje zepsute usposobienie mogło niebawem się zmienić”. Na te słowa siostra uśmiechnęła się radośnie i raz za razem dziękowała Bogu.

Słowa Boga Wszechmogącego uwolniły mnie od pojęć, które tkwiły w moim umyśle, i wskazały mi drogę do odrzucenia mojego skażonego usposobienia i dostąpienia obmycia. Czułam, że mam teraz wyraźnie wytyczony kierunek i cel w dążeniu do pełnego zbawienia, a mój umysł był pogodny, spokojny i wyzwolony. Kiedy wyjrzałam przez okno, zauważyłam, że tego dnia niebo było wyjątkowo jasne i słoneczne. Upadłam na kolana i modliłam się: „Boże, dziękuję Ci. Mieć szczęście powitać Twój powrót i być świadkiem Twojego pojawienia się za mojego życia to wielkie błogosławieństwo! Jestem wszakże ślepa i głupia, bo wierzyłam w plotki rozsiewane przez pastorów i starszych, trzymałam się moich pojęć oraz wyobrażeń i omal nie utraciłam swojego wiecznego zbawienia. Boże, jestem tak nieświadoma i otępiała! Jestem gotowa wyrazić skruchę i cenię sobie tę niezwykle rzadką szansę na osiągnięcie pełnego zbawienia. Jestem również gotowa przyprowadzić do Ciebie więcej braci i sióstr, aby mogli osiągnąć Twoje zbawienie! Amen!”.

31. Małe źdźbło trawy, które wyrosło wśród cierni

Autorstwa Yixin, Singapur

W listopadzie 2016 roku poznałam za pośrednictwem Facebooka brata Lina oraz siostry Zhang i Xiaoxiao z Kościoła Boga Wszechmogącego. W omówienia, które mi przedstawili, włączyli niektóre proroctwa z Biblii, a także złożyli świadectwo o Bożym dziele dni ostatecznych. Ich omówienia i niesione przez nich świadectwo pozwoliły mi zrozumieć, że Bóg Wszechmogący wykonuje dzieło osądzania i obmywania ludzi za pomocą słów na fundamencie dzieła odkupienia, którego dokonał Pan Jezus. Bóg Wszechmogący wykonuje to dzieło, aby całkowicie wybawić ludzkość od władzy szatana i uwolnić nas od naszego skażonego usposobienia, abyśmy dłużej nie buntowali się przeciwko Bogu i nie stawiali mu oporu, a zamiast tego stali się ludźmi, którzy naprawdę są Mu posłuszni i Go czczą. Na podstawie słów Boga Wszechmogącego zrozumiałam, że Boże dzieło osądzania w dniach ostatecznych ujawni różnicę między pszenicą i kąkolem, owcami i kozłami, a także pannami mądrymi i pannami głupimi, ostatecznie przydzielając każdego stosownie do jego rodzaju oraz nagradzając dobrych i karząc niegodziwców. Uświadomiłam sobie, że Bóg Wszechmogący jest powracającym Panem Jezusem, za którym tęskniłam, i z radością przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych.

Pewnego dnia siostra Zhu z mojego starego kościoła nieoczekiwanie spytała mnie, czym się ostatnio zajmowałam, więc powiedziałam jej, że zgłębiam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Siostra Zhu miała wiele złego do powiedzenia na temat Kościoła Boga Wszechmogącego, a także bluźniła przeciw Bogu Wszechmogącemu. Usilnie mnie nakłaniała, żebym nie miała z nimi nic wspólnego. Odrzekłam więc: „Już od pewnego czasu jestem w kontakcie z pewnymi braćmi i siostrami z Kościoła Boga Wszechmogącego i świetnie nam się rozmawia. Mają świeży i jasny sposób omawiania prawd i, słuchając ich, zrozumiałam wiele prawd. Bardzo mi to pomogło i wiele na tym skorzystałam; ci ludzie na pewno nie są tacy, jak mówisz. Co więcej, słowa Boga Wszechmogącego są bardzo praktyczne i rozwiązały wiele problemów, z którymi nigdy wcześniej nie mogłam sobie poradzić. Jego słowa mogą podtrzymać nasze życie i pokazują nam ścieżkę praktyki”. Widząc moją nieugiętą postawę, siostra Zhu zagrała na inną nutę i zapytała, czy opowiem siostrze Yun - która głosiła nam ewangelię Pana - o moim zainteresowaniu dziełem Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Powiedziałam jej: „Jeszcze nie ma takiej potrzeby. Wciąż jest wiele rzeczy, których nie rozumiem, ale kiedy skończę je zgłębiać i uzyskam absolutną pewność, wówczas opowiem wszystkim, co odkryłam”. Zhu zgodziła się, że powinnam mieć jasny obraz sytuacji, zanim powiem cokolwiek siostrze Yun.

Dlatego zaskoczyło mnie, gdy pięć dni później przyszła do mnie szefowa salonu piękności, w którym pracowałam, i powiedziała: „Yixin, siostra Yun poprosiła mnie, abym się za ciebie pomodliła. W gruncie rzeczy nie potrafię się modlić, ale zrobię, co w mojej mocy…”. Gdy to usłyszałam, od razu zrozumiałam, że siostra Zhu powiedziała jednak siostrze Yun o moim zainteresowaniu dziełem Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Miałam wrażenie, że siostra Zhu nie zachowała się szczególnie cnotliwie i byłam na nią trochę zła. Czułam, że mnie oszukała i sprzedała, i zaczęłam mieć poczucie, że nawet moi bracia i siostry w Panu są niegodni zaufania. Gdy o tym myślałam, moja szefowa, w ogóle się ze mną nie konsultując, zwróciła się do kilkunastu moich koleżanek z pracy i powiedziała im, że nie jestem dobrą chrześcijanką i że zbłądziłam. Potem mówiła jeszcze wiele rzeczy, przeciwko Kościołowi Boga Wszechmogącego i potępiała go. Wszystko to działo się tak szybko, że nie wiedziałam, jak zareagować i bardzo się zdenerwowałam. W duchu odmówiłam modlitwę: „Dobry Boże, ci ludzie usłyszeli, że powróciłeś, więc dlaczego wcale nie są zainteresowani zgłębieniem Twojego powrotu? Dlaczego słuchają tylko internetowych plotek i wygadują te wszystkie rzeczy, które Ci się sprzeciwiają i Cię potępiają? Czyż to, że Bóg Wszechmogący wyraził tak wiele prawd, nie dowodzi, że Bóg Wszechmogący jest Twym powtórnym wcieleniem? Dlaczego muszą sprzeciwiać się mojej wierze w Boga Wszechmogącego? A może to ja się mylę? Panie, nie wiem, co robić. Proszę, daj mi wskazówkę i poprowadź mnie…”.

Później opowiedziałam bratu Linowi, co wydarzyło się tamtego dnia, a on znalazł dla mnie fragment słów Boga Wszechmogącego: „Szatan stale pożera wiedzę, którą ludzie o Mnie mają w swoich sercach i stale, z wyszczerzonymi zębami i obnażonymi szponami, angażuje się w ostatecznym spazmie w swą śmiertelną walkę. Chcecie być schwytani przez jego oszukańcze fortele w tym momencie? Chcecie w momencie ostatecznego stadium Mojego dzieła odciąć swoje własne życie? Chyba już więcej nie czekacie, aż znowu okażę Moją łagodność? Poszukiwanie poznania Mnie jest kluczowe, ale nie możecie zaniedbywać przykładania uwagi do rzeczywistej praktyki. Objawiam wam wnikliwy wgląd wprost w Moich słowach, w nadziei, że będziecie w stanie podporządkować się Mojemu kierownictwu” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 6, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Później brat Lin przedstawił omówienie: „Na podstawie słów Boga możemy zobaczyć, że to, co ci się przydarzyło, było bitwą w świecie duchowym, a ty doświadczyłaś kuszenia przez szatana. W dniach ostatecznych Bóg stał się ciałem i wypowiada swoje słowa, aby zbawić ludzkość. W ten sposób umożliwia nam zrozumienie prawdy na podstawie Jego słów, poznanie dzieła Boga, poznanie Bożego usposobienia, całkowite odrzucenie szatana i powrót do Boga, a także osiągnięcie zbawienia i bycie przez Niego pozyskanym. Szatan zawsze depcze Bogu po piętach, próbując zakłócić i przerwać Boże dzieło, a także wykorzystuje rozmaitych ludzi, by tworzyli plotki oczerniające i potępiające Boga Wszechmogącego - Chrystusa dni ostatecznych - i uniemożliwili nam przyjście przed oblicze Boga. Przywódcy religijni i sprawujący władzę ateiści są ucieleśnieniem szatana i za każdym razem, gdy Bóg staje się ciałem na ziemi, aby wykonać swoje dzieło, opierają się Mu i potępiają Go, starając się przeszkodzić ludziom i powstrzymywać ich przed pójściem za Bogiem. Kiedy Pan Jezus wykonywał swoje dzieło, arcykapłani, uczeni w Piśmie i faryzeusze tamtych czasów działali jako pachołkowie szatana i robili wszystko, co mogli, aby potępić Jego dzieło i sprzeciwić się mu. Rozpuszczali fałszywe plotki i składali nieprawdziwe świadectwa, aby oczernić Pana Jezusa i bluźnić przeciw Niemu. Na przykład bluźnierczo twierdzili, że Pan Jezus wypędzał demony mocą Belzebuba; oszczerczo mówili, że Pan Jezus podżegał miejscowych obywateli, by nie płacili podatków cezarowi, a także przekupili strzegących grobu żołnierzy, aby ci złożyli fałszywe zeznania stwierdzające, że Pan Jezus nie zmartwychwstał i że Jego ciało zostało potajemnie zabrane przez Jego uczniów. Kiedy Bóg stał się ciałem, aby wykonać swoje nowe dzieło w dniach ostatecznych, komunistyczny chiński rząd , który próbuje przekształcić Chiny w strefę ateizmu, wraz z wieloma pastorami i starszymi z różnych religii, którzy chcą chronić swoje źródła utrzymania i status, zaczął rozpowszechniać niezliczone kłamstwa i fałszywe świadectwa na temat Boga Wszechmogącego i Kościoła Boga Wszechmogącego, aby oszukać i zastraszyć ludzi oraz powstrzymać ich przed zgłębianiem i przyjmowaniem dzieła Bożego w dniach ostatecznych. Wielu ludzi, którzy nie rozumieją prawdy i nie mają rozeznania, ślepo wierzy w te plotki i wykonuje rozkazy szatana, rozpowszechniając te błędne przekonania, nękając ludzi i uniemożliwiając im przyjęcie prawdziwej drogi. Tacy ludzie stają się wspólnikami szatana i stają się złymi, którzy sprzeciwiają się Bogu. Musimy zatem jasno zrozumieć, że ateistyczny komunistyczny rząd Chin jest wrogiem Boga i że ci pastorzy i starsi, którzy uniemożliwiają innym zgłębianie Bożego dzieła, są faryzeuszami naszych czasów. Musimy zrozumieć, że wszystkie plotki w Internecie są częścią planu szatana, którego celem jest uniemożliwienie nam zwrócenia się do Boga, i musimy też mieć jasność co do tego, że jeśli chcemy zgłębić prawdziwą drogę, powinniśmy słuchać tylko słów Boga i absolutnie nie wolno nam wierzyć w plotki szatana. W ten sposób podczas duchowych bitew będziemy mogli stanąć po stronie Boga i nieść o Nim świadectwo, i nie zostaniemy porwani przez szatana”.

Omówienie brata Lina pomogło mi zrozumieć pochodzenie plotek. Rozumiałam teraz, że celem, dla którego szatan je rozpuszczał, było powstrzymanie mnie przed osiągnięciem Bożego zbawienia w dniach ostatecznych. Gdy się nad tym nieco głębiej zastanowiłam, zdałam sobie sprawę, że ci, którzy mnie atakują, nigdy nie czytali słów Boga Wszechmogącego, nigdy nie zgłębiali Jego dzieła dni ostatecznych, a jedynie ślepo wierzyli w plotki, stawiając opór Bogu Wszechmogącemu i potępiając Go. Ich umysły zostały całkowicie otumanione przez szatana i spełniali oni jego rozkazy oraz przeciwstawiali się Bogu, nawet o tym nie wiedząc. Mądra osoba najpierw sumiennie przeczytałaby słowa Boga Wszechmogącego i przeprowadziła dokładne badanie, zanim wyciągnęłaby jakiekolwiek wnioski. Ale wiara w Boga nie jest błahostką i bałam się pójść niewłaściwą ścieżką, więc w sercu wciąż odczuwałam pewien niepokój. Po powrocie do domu z pracy modliłam się do Pana ze łzami w oczach: „Boże, jestem bardzo zagubiona i zdezorientowana, ale nie chcę po prostu wierzyć w to, co mówią inni, i papugować ich słowo w słowo. Chcę postępować zgodnie z Twoją wolą, więc proszę, udziel mi wskazówek i poprowadź mnie”. Tamtej nocy zasnęłam, a kilka godzin później miałam niejasne przeczucie, że coś mnie przygniata. Próbowałam otworzyć oczy, ale nie mogłam. Zdając sobie sprawę, że walka była bezcelowa, co prędzej zawołałam: „Ocal mnie, Panie Jezu!”. Zawołałam tak dwa razy, ale nic się nie wydarzyło. Nadal miałam wrażenie, że coś mnie przygniata. Nie wiedziałam, co robić i bardzo się przestraszyłam. Nagle pomyślałam o Bogu Wszechmogącym i zawołałam: „Boże Wszechmogący! Boże Wszechmogący!”, i wtedy się obudziłam. Po przebudzeniu wciąż byłam trochę roztrzęsiona i minęła chwila, zanim zebrałam myśli. Zastanawiałam się, dlaczego wzywanie imienia Pana Jezusa nic nie dało, natomiast kiedy zawołałam „Boże Wszechmogący!”, od razu się obudziłam. Potem przypomniałam sobie jedno z omówień, które przedstawił brat Lin: „W każdym wieku Bóg przybiera inne imię i po tym, jak Bóg rozpoczyna nowe dzieło, Duch Święty stoi na straży Jego imienia dla nowej epoki. Aby wierzący mogli zyskać od Boga pochwałę, opiekę i ochronę, muszą modlić się, używając imienia Boga właściwego dla danego wieku. W obecnym wieku Pan Jezus już powrócił i używa imienia »Bóg Wszechmogący«, aby zakończyć Wiek Łaski i zapoczątkować Wiek Królestwa. W dniach ostatecznych zaś imię Boga brzmi „Bóg Wszechmogący”, więc tego właśnie imienia musimy używać w naszych modlitwach, inaczej Bóg ich nie usłyszy”. Wtedy zrozumiałam, że mój koszmar nie był przypadkowy, ale że Bóg wysłuchał mojej modlitwy i dał mi dowód, iż Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Bogu niech będą dzięki! Gdy zdałam sobie z tego sprawę, poczułam w sercu nagły przypływ siły i miałam teraz wiarę, by stawić czoła każdemu atakowi ze strony mojej szefowej i koleżanek z pracy.

Następnego dnia w pracy moja szefowa po raz kolejny powiedziała wszystkim, którzy tam pracowali, że zbłądziłam, a także wypowiedziała wiele bluźnierstw przeciw Bogu Wszechmogącemu. Słysząc, jak mówi takie rzeczy, bardzo się zdenerwowałam, więc zapytałam ją: „Wszyscy jesteśmy ludźmi wierzącymi w Boga. Dlaczego nie zgłębiasz słów i dzieła Boga Wszechmogącego i nie poszukujesz Bożej woli, zamiast ślepo potępiać Go i bluźnić przeciw Niemu? To, że tak robisz, pokazuje, iż nie masz szacunku dla Boga w swoim sercu!”. To powiedziawszy, wybiegłam z salonu. Chwilę później przyszła do mnie szefowa i powiedziała, że nie powinnam była tracić przy niej panowania nad sobą. Odrzekłam więc: „Wcale nie chciałam tak się zdenerwować, , ale nie powinnaś była wygadywać wszystkich tych rzeczy. My, ludzie wierzący, nie powinniśmy wypowiadać takich bluźnierczych słów sprzeciwu i potępienia wobec Boga, ponieważ obrażają one Boga. Z twojej perspektywy może się wydawać, że robisz dobry uczynek, nakłaniając mnie do zmiany zdania. Ja jednak jestem dorosła i myślę racjonalnie. Pytanie, czy Bóg Wszechmogący rzeczywiście jest powracającym Panem Jezusem, to kwestia, którą roztrząsam i zgłębiam, nie zaś coś, w co ot tak po prostu postanowiłam uwierzyć. Proszę, uszanuj moją decyzję i nie próbuj mnie powstrzymywać ani przeszkadzać mi w poszukiwaniu i zgłębianiu Bożego dzieła dni ostatecznych”. Moja szefowa zapytała mnie, czy widziałam w telewizji i Internecie któreś z plotek na temat Kościoła Boga Wszechmogącego. Odrzekłam więc: „Negatywne rzeczy zawsze pochodzą od szatana. Ja natomiast czytam słowa Boga Wszechmogącego i oglądam filmy, występy chórów i teledyski wyprodukowane przez Kościół Boga Wszechmogącego. Nie oglądam tego, co ty. Kościół Boga Wszechmogącego nie pozwala swoim członkom popełniać niegodziwych czynów, jest więc dokładnie odwrotnie, niż wszyscy mówicie. Bóg Wszechmogący każe nam stać się uczciwymi i dobrymi ludźmi, którzy posiadają człowieczeństwo, sumienie i rozum”. Po wysłuchaniu tego, co miałam do powiedzenia, moja szefowa zaniemówiła i nie mogąc zrobić nic innego, odeszła.

Po tamtej rozmowie moja szefowa zaczęła się mnie czepiać, a nawet wygłaszać na mój temat uszczypliwe komentarze. Wiedziałam, że mówi te rzeczy, aby spróbować zmusić mnie do porzucenia wiary w Boga Wszechmogącego. Pewnego dnia powiedziała do mnie nagle: „Siostra Yun chce z tobą porozmawiać, kiedy wróci z podróży służbowej”. Kiedy to usłyszałam, poczułam się trochę zaniepokojona i zdenerwowana. Pomyślałam: „Siostra Yun z pewnością spróbuje odwieść mnie od wiary w Boga Wszechmogącego. Zostałam chrześcijanką po wysłuchaniu jej kazań, a ona jest klientką VIP w naszym salonie piękności. Jeśli ją urażę, szefowa będzie niezadowolona i jeszcze trudniej mi będzie dogadywać się z nią w przyszłości”. W miarę jak zbliżał się dzień powrotu siostry Yun, byłam coraz bardziej podenerwowana i wystraszona. Pewnego popołudnia siedziałam w naszym pomieszczeniu dla VIP-ów i modliłam się do Boga. Właśnie skończyłam, gdy zadzwonił mój telefon. To była moja szefowa. „Zaraz przyjdzie siostra Yun. Zrób jej zabieg kosmetyczny twarzy”. Nie miałam najmniejszej ochoty tego robić, ale w żaden sposób nie mogłam odmówić. Kiedy wróciłam do pokoju zabiegowego, puściłam pieśni religijne, aby uspokoić się w obecności Boga. Podczas słuchania hymnu zatytułowanego „Jestem zdecydowany kochać Boga” usłyszałam te słowa: „Proszę, otwórz moje duchowe oczy i niech Twój Duch poruszy moje serce. Spraw, abym stając przed Tobą, odrzucił wszystko, co negatywne, by nie ograniczała mnie żadna osoba, sprawa ani rzecz, i bym w pełni obnażył przed Tobą swoje serce. Spraw, bym potrafił złożyć przed Tobą całą swoją istotę. Jestem gotowy na wszelkie próby, jakim możesz mnie poddać. Teraz już nie zważam na własne perspektywy na przyszłość ani nie więzi mnie jarzmo śmierci. Z kochającym Cię sercem pragnę szukać drogi życia” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Słowa Boga dały mi wiarę i stopniowo zaczęłam czuć większy spokój i opanowanie. „Zgadza się - pomyślałam. - Przy wyborze prawdziwej drogi nie powinna mnie ograniczać żadna osoba, sprawa czy przedmiot. Ponieważ jestem już pewna, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, powinnam pójść za Nim bez najmniejszych wątpliwości i bez żadnego wahania. To, jak postrzega i traktuje mnie moja szefowa, lub jak rozwinie się moja relacja z siostrą Yun, leży w rękach Boga. Powinnam uwolnić się od niepokoju i dostosować do Bożych ustaleń”. Dlatego też z ufnością stawiłam czoła tej sytuacji.

Kilka minut później przyszła siostra Yun. Modliłam się w duchu do Boga: „Boże Wszechmogący, boję się, że powie coś, co bluźni przeciw Tobie, sprzeciwia Ci się, potępia Cię i atakuje. Obawiam się również, że spróbuje mnie nękać. Proszę, pomóż mi i chroń mnie, Boże”. Na początku siostra Yun mówiła tylko o tym, jak udana była jej podróż służbowa do Izraela. W końcu jednak w zawoalowany sposób odniosła się do właściwego tematu. „W dniach ostatecznych pojawia się wielu fałszywych Chrystusów i fałszywych proroków, którzy próbują oszukać ludzi…”. Nie chciałam usłyszeć niczego, co byłoby bluźnierstwem przeciw Bogu Wszechmogącemu, więc przerwałam jej, mówiąc: „Tak, Pan dał nam to ostrzeżenie, abyśmy mogli mieć się na baczności przed fałszywymi Chrystusami, którzy naśladują Pana Jezusa, czyniąc znaki i cuda. Ale zamiarem Pana było sprawić, abyśmy rozwijali w sobie zdolność rozróżniania, a nie odmawiali słuchania wszystkich, którzy głoszą ewangelię o Jego powrocie. Pan Jezus powiedział: »Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą za mną« (J 10:27). Pan poprowadzi nas właściwą ścieżką, więc nie powinniśmy wciąż tylko się martwić, że fałszywi Chrystusowie dni ostatecznych wprowadzą nas w błąd, lecz winniśmy również pamiętać o tym, że Pan rzeczywiście powróci w dniach ostatecznych. Jeśli tylko będziemy poszukiwać Pana, znajdziemy znak Jego obecności, ponieważ powiedział nam, że Boże owce słyszą Jego głos”. Ale siostra Yun w ogóle nie zwracała uwagi na to, co mówiłam i powtarzała wciąż, że fałszywi Chrystusowie oszukują ludzi w dniach ostatecznych i że powinnam być bardziej ostrożna. Potem mówiła jeszcze dużo o tym, jak zły jest Kościół Boga Wszechmogącego. Ja jednak ją ignorowałam, a kiedy spostrzegła, że nie mam zamiaru odpowiadać, zamilkła.

Po tej rozmowie mojej szefowej nadal przeszkadzało to, że wierzę w Boga Wszechmogącego, i ciągle się mnie czepiała i atakowała mnie w obecności koleżanek. W tym okresie bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego zawsze byli gotowi budować wspólnotę i podzielić się ze mną słowami Boga, abym mogła zrozumieć Jego wolę. Mówili mi również, że Bóg jest święty i że kiedy stwarzał ludzkość, dał nam wolną wolę, wolność wyboru. Powiedzieli, że Bóg nigdy nikogo do niczego nie zmusza, a jedynie wyraża prawdy, które są naszym pożywieniem i pomagają nam zrozumieć Jego wolę oraz odróżnić dobro od zła. Na przykład Bóg powiedział Adamowi i Ewie, że mogą jeść owoce z dowolnego drzewa w raju, z wyjątkiem owoców z drzewa poznania dobra i zła, ponieważ gdy to zrobią, na pewno umrą! Istota Boga jest dobra i daje On ludzkości wolność wyboru; to tylko szatan kontroluje i przymusza ludzi, ponieważ szatan jest zły. Tak więc przyjęcie dzieła Boga Wszechmogącego dni ostatecznych jest samodzielną decyzją każdego człowieka i nikt nie jest do tego zmuszony. Oprócz tego, że powiedzieli mi wszystkie te rzeczy, bracia i siostry znaleźli też następujący fragment słów Boga: „Na każdym etapie dzieła, jakiego Bóg dokonuje w ludziach, patrząc z zewnątrz wydaje się, że polega ono na interakcjach między ludźmi, jakby powstało dzięki człowieczym ustaleniom lub było wynikiem ludzkiej ingerencji. Jednakże za kulisami każdy etap dzieła i wszystko, co się dzieje, jest zakładem szatana z Bogiem i wymaga, aby ludzie trwali mocno przy świadectwie o Bogu. Jako przykład weźmy próbę, której poddany został Hiob: za kulisami szatan zakładał się z Bogiem, a to, co przydarzyło się Hiobowi, było efektem ludzkich czynów i ingerencji człowieka. Za każdym działaniem, które Bóg podejmuje w was, kryje się zakład szatana z Bogiem – za wszystkim kryje się toczona walka. (...) Kiedy Bóg i szatan walczą w sferze duchowej, jak należy zadowalać Boga i jak należy trwać mocno w świadectwie na Jego rzecz? Powinieneś wiedzieć, że wszystko, co ci się przydarza, jest wielką próbą i czasem, w którym Bóg potrzebuje, abyś dawał świadectwo” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Rozmowy z braćmi i siostrami pomogły mi trochę zrozumieć ten fragment. Wiedziałam już, że bez względu na to, co mi się przydarzało, zawsze było to sankcjonowane przez Boga. Bóg wykorzystywał te sytuacje, aby poddać mnie próbie i przekonać się, czy mam prawdziwą wiarę w Niego, oraz sprawić, bym rozwinęła w sobie zdolność rozróżniania. Bóg chciał, abym wyraźnie widziała, co pochodzi od Niego, a co od szatana, i pragnął, abym nauczyła się polegać na Nim i liczyć na Niego w czasie próby, trwać przy świadectwie o Bogu jak Hiob, a tym samym upokorzyć szatana.

Dzięki przewodnictwu Bożych słów i pomocy braci i sióstr mogłam stworzyć sobie jaśniejszy obraz prawdziwej drogi, a także upewniłam się, że podążając za Bogiem Wszechmogącym nie jestem na niewłaściwej ścieżce, ale dotrzymuję kroku Barankowi, idąc w Jego ślady. Bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego rozmawiali ze mną o prawdach i Bożej woli. Nieśli świadectwo o Bożym dziele zbawienia ludzkości oraz o wszystkim, co Bóg ma i czym jest. Nigdy nie próbowali mnie zmuszać, bym w coś uwierzyła, pomagali mi natomiast nauczyć się rozróżniać rozmaite głosy, abym mogła swobodnie podejmować własne decyzje. Ale siostra Yun i moja szefowa wierzyły we wszystkie internetowe plotki i ciągle mówiły rzeczy, które sprzeciwiały się Bogu i były bluźnierstwem przeciw Niemu, aby uprzykrzyć mi życie, przymusić mnie do zmiany zdania oraz powstrzymać przed przyjęciem Bożego dzieła dni ostatecznych. Kiedy nie zaakceptowałam ich punktu widzenia, zaczęły mnie nękać, wyśmiewać i atakować werbalnie. Widziałam jednak jasno, że wszystko, co mówiły i robiły, pochodziło od szatana, ponieważ zastraszanie, przymuszanie i atakowanie ludzi to działania, które mogą wywodzić się tylko od szatana. Bogu niech będą dzięki! Potrafiłam teraz od razu dostrzec, kto pochodzi od Boga, a kto od szatana, i potrafiłam rozróżniać te rodzaje ludzi. Czułam teraz, jak moje serce wypełnia się światłem, i miałam takie poczucie, jakby zdjęto z niego wielki ciężar. Byłam tak wdzięczna Bogu za to, że w dniach ostatecznych przyjął ludzką postać i wypowiedział tak wiele prawd, że za każdym razem, gdy byłam nękana, mogłam odwołać się do Jego słów aby zrozumieć Jego wolę i znaleźć ścieżkę praktyki. Czułam, że mam ogromne szczęście, iż mogę tak wzrastać, krok po kroku, zaopatrywana przez słowa Boga!

Na początku myślałam, że cała sprawa dobiegła końca, więc byłam zaskoczona, gdy rozpoczęła się nowa seria ataków. Pewnego dnia właśnie skończyłam robić klientce zabieg upiększający, kiedy weszła moja szefowa i zabrała mnie do sąsiedniego budynku. Gdy dotarłyśmy do drzwi, powiedziała mi, że siostra Yun jest w środku i czeka na mnie. Gdy weszłam i zobaczyłam, że byli tam siostra Yun oraz pastor Liu z żoną, natychmiast zaczęłam się denerwować, bo nie miałam pojęcia, co zamierzają zrobić. Szybko odmówiłam w duchu modlitwę do Boga: „Boże, znowu przyszli ze mną porozmawiać. Proszę, chroń mnie i pomóż, dając mi mądrość, abym potrafiła im odpowiedzieć”. Po modlitwie uspokoiłam się i zaczęłam się zastanawiać: czy przyszli mnie zmusić do porzucenia Boga Wszechmogącego? A jeśli odmówię, czy stracę pracę? Ale potem przypomniałam sobie, że wszystko jest w rękach Boga i że Jego ustalenia zawsze są odpowiednie, więc postanowiłam, że nawet jeśli stracę pracę, i tak nie opuszczę Boga Wszechmogącego.

Pastor zapytał mnie, kiedy zaczęłam wierzyć w Pana, a następnie mówił o wielu sprawach związanych z wiarą. Potem zapytał mnie: „Czy wiesz o Kościele Boga Wszechmogącego? Czy nadal jesteś z nimi w kontakcie?”. Następnie wypowiedział wiele bluźnierstw przeciw Bogu Wszechmogącemu i wysuwał fałszywe oskarżenia wobec Kościoła Boga Wszechmogącego. Rozzłościłam się, słuchając go, i powiedziałam: „Dlaczego Kościół Boga Wszechmogącego, który opisujesz, w ogóle nie przypomina tego, z którym pozostaję w kontakcie i o którym rzeczywiście coś wiem? Wszyscy widzieliśmy te rzeczy w Internecie. Tym, co ja widziałam, były słowa Boga Wszechmogącego oraz filmy i materiały wideo wyprodukowane przez Kościół Boga Wszechmogącego, a także spisane świadectwa doświadczeń, które mieli bracia i siostry. Zetknęłam się też z negatywną propagandą, ale widziałam tylko wiele pustych, bezpodstawnych plotek i kłamstw. Propagandyści nie są w stanie przedstawić żadnych wiarygodnych dowodów na poparcie choćby jednej z tych plotek. Albo całkowicie wszystko zmyślają, albo biorą jakieś funkcjonujące kłamstwo i upiększają je, a następnie rozpowszechniają. To wszystko kłamstwa szatana, więc nie wierzę w nie i absolutnie nie jestem nimi zainteresowana. Jak to możliwe, że wierzysz tylko w negatywne plotki, ale nawet nie spojrzysz na Boże słowa na stronie internetowej Kościoła Boga Wszechmogącego? Nikt z was nie czyta słów Boga Wszechmogącego ani nie zgłębia Bożego dzieła dni ostatecznych, ale zamiast tego potępiacie je jak tylko wam się podoba. Czy tak właśnie powinno się postępować?”. Pastor nie odpowiedział bezpośrednio na moje pytanie, ale powiedział: „Kościół Boga Wszechmogącego rozwija się bardzo szybko i jego przedstawiciele często odwiedzają inne kościoły, aby wykraść nowych członków. Jeśli będziesz obstawać przy swojej wierze w Boga Wszechmogącego, przestaniemy być dla Ciebie mili. Powiemy wszystkim braciom i siostrom w naszym kościele, że teraz wierzysz w Boga Wszechmogącego, więc następnym razem, gdy przyjdziesz do naszego kościoła, pomyślą, że przyszłaś ich wykraść i cię odrzucą”. Potem próbował odwołać się do fałszywych świadectw na temat Kościoła Boga Wszechmogącego, aby mnie przestraszyć, ale wszystko, co powiedział, nie zrobiło na mnie wrażenia. Poczułam nawet przypływ odwagi i rzekłam: „Widziałeś na własne oczy wszystko to, o czym mówisz? A może przeprowadziłeś wnikliwe śledztwo i uzyskałeś niezbite dowody? Jaki masz dowód, że członkowie Kościoła Boga Wszechmogącego zrobili wszystkie te rzeczy? Gdzie są te dowody? Po prostu bierzecie za dobrą monetę plotki i fałszywe świadectwa rozpowszechniane przez rząd KPCh i społeczność religijną, aby potępić Boga Wszechmogącego i fałszywie oskarżyć oraz obarczyć winą Kościół Boga Wszechmogącego. Czy nie boisz się, że zostaniesz potępiony przez Pana, tak jak faryzeusze?”.

Mówiłam dalej: „Pan Jezus przepowiedział na temat swojego powrotu co następuje: »Ale najpierw musi wiele cierpieć i zostać odrzucony przez to pokolenie« (Łk 17:25). Co to znaczy? Obecnie cała społeczność religijna i ateistyczny, komunistyczny rząd Chin starają się ze wszystkich sił stawić opór dziełu Boga Wszechmogącego dni ostatecznych i potępić je. Czyż nie jest to spełnieniem przepowiedni Pana? Czy dzisiejszy opór społeczności religijnej wobec Boga Wszechmogącego i potępianie Go nie jest dokładnie tym samym, co opór żydowskich faryzeuszy i ich potępienie wobec Pana Jezusa przed wielu laty? Faryzeusze sprzeciwiali się Panu Jezusowi i zaprzeczali, że był On przepowiedzianym Mesjaszem, ale uczniowie Pana byli w stanie rozpoznać, że Pan Jezus był Mesjaszem przepowiedzianym w proroctwach, i dlatego poszli za Nim. Dzisiaj znajdujemy się w dokładnie takiej samej sytuacji. Pastorzy i starsi nie akceptują dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych oraz opierają się Bogu Wszechmogącemu i potępiają Go, ale dobre owce, należące do różnych wyznań, potrafią rozpoznać głos Boga w słowach Boga Wszechmogącego i rozpoznać, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Jak to możliwe? Pan Jezus powiedział, że Jego owce są w stanie usłyszeć głos Boga i że Jego powrót oddzieli owce od kozłów. Wierzę w Pana od niedawna i nie rozumiem Biblii aż tak dobrze, więc nie wiem, jak Pan oddzieli owce od kozłów. Pastorze Liu, chodziłeś do seminarium i pełnisz swoją posługę od wielu lat. Czy mógłbyś być tak miły i mi to wyjaśnić?”. Pastor Liu spojrzał na mnie ze złością, ponieważ najwyraźniej nie wiedział, jak mi to wytłumaczyć. Powiedział tylko: „My, wierzący, zyskujemy życie wieczne, ponieważ zostaliśmy ochrzczeni”. Spytałam więc: „Co? Tak łatwo jest zyskać życie wieczne? Czy zatem każdy, kto przyszedł do waszego kościoła i został ochrzczony, wejdzie do królestwa niebieskiego? Czy jest to zgodne z tym, co powiedział Pan? Czy wszyscy ci ludzie zbliżają się do Pana ze szczerym sercem? Czy wszyscy przestrzegają woli Ojca niebieskiego? W każdym kazaniu w kościele mowa jest o składaniu datków, ale Pan nigdy nie powiedział, że składanie datków jest tym samym, co miłowanie Pana. Czym zatem jest miłowanie Pana?”. Pastor Liu odpowiedział: „Miłuje się Pana wtedy, gdy często czyta się Biblię i modli”. Chociaż nie wiedziałam, co oznacza prawdziwe miłowanie Pana, wiedziałam, że głupotą jest mówić, iż sprowadza się ono do czytania Biblii i modlenia się. Faryzeusze często czytali Biblię i dużo się modlili, ale czy można powiedzieć, że kochali Pana? Jeśli kochali Pana, to dlaczego bluźnili przeciw Niemu, potępili Go i przybili do krzyża? Miałam wrażenie, że pastor w ogóle nie rozumie, co oznacza miłość do Boga. Pastorzy mogą dobrze znać wiedzę biblijną i teorie teologiczne, ale to nie znaczy, że rozumieją prawdy! Tylko siebie mogłam winić za to, że wcześniej nie miałam dostatecznego rozeznania i obdarzałam ich zbyt dużym szacunkiem.

Kiedy to sobie uświadomiłam, zrozumiałam, że dalsza dyskusja z pastorem Liu nie ma żadnego sensu, więc zamilkłam. Pastor miał jednak jeszcze coś do powiedzenia. „Czy wiesz, że mówią, iż Pan powrócił pod postacią kobiety, aby wykonywać Boże dzieło?”. Odparłam więc: „To od Boga zależy, jaką formę przyjmuje, kiedy powraca i staje się ciałem, aby wykonywać swe dzieło. Jesteśmy tylko małymi, nic nieznaczącymi istotami stworzonymi przez Boga, więc jak możemy określać reguły Bożego dzieła? W Biblii jest napisane: »Kto był jego doradcą?« (Rz 11:34). Słowa Boga Wszechmogącego mówią: »Człowiek nie powinien definiować dzieła Boga. Co więcej, człowiek nie jest w stanie zdefiniować dzieła Boga. W oczach Boga człowiek jest mniejszy od mrówki, więc jak człowiek miałby pojąć dzieło Boże?« (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Bóg jest Stwórcą wszystkich rzeczy, a Jego mądrość przewyższa wszystko, więc bez względu na to, w jaki sposób Bóg wykonuje swoje dzieło, nie musi tego najpierw konsultować z nami, ludźmi!”. Widząc, że w ogóle nie są zainteresowani szukaniem i zgłębianiem Bożego dzieła dni ostatecznych, ale chcą tylko szukać dziury w całym i znaleźć okazję do zaatakowania Boga i bluźnienia przeciw Niemu oraz powstrzymać mnie od przyjęcia Bożego dzieła dni ostatecznych, postanowiłam nie kontynuować tej rozmowy. Na koniec spytałam ich jeszcze: „Czy w ogóle pomyśleliście o tym, jaki wpływ będzie miało wasze dzisiejsze przybycie do salonu na moją pracę?”. Ku memu zdziwieniu pastor skłamał w żywe oczy i powiedział: „Twoja szefowa nie wie, o czym rozmawiamy”. Dawniej byłabym wstrząśnięta, że ten pastor – człowiek, który głosi ludziom ewangelię, naucza ich i tak dobrze zna Biblię – może tak bezczelnie kłamać. Ale po tym, jak dopiero co słyszałam, jak wymyślają kłamstwa bluźniące Bogu, wcale mnie to nie zaskoczyło. Takie zachowanie było dla nich czymś najzupełniej naturalnym. Nie mogłam przestać myśleć o następujących słowach Pana Jezusa: „Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa” (J 8:44). W moim sercu wypowiedziałam do Boga te słowa: „Dziękuję Ci, Boże! Zezwoliłeś, by mnie to dzisiaj spotkało, abym mogła zobaczyć, że oni w ogóle nie rozumieją prawd i są kłamcami, którzy bezczelnie rozpowszechniają fałszywe informacje i zwodzą ludzi. Naprawdę są obłudnymi faryzeuszami”. Nie miałam im już nic więcej do powiedzenia i chciałam jak najszybciej sobie pójść.

Widząc, że nie mam najmniejszej ochoty, by kontynuować rozmowę, siostra Yun powiedziała do mnie: „Yixin, powinnaś pomyśleć o swoich dzieciach i rodzicach”. Odparłam więc: „Wszyscy świetnie sobie radzą i mają się doskonale. Wierzę w jedynego prawdziwego Boga, Stwórcę wszystkich rzeczy. Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Bóg ten jest Bogiem, który kocha i zbawia ludzi, a dzięki Bożym błogosławieństwom i przewodnictwu mojej rodzinie będzie powodziło się coraz lepiej”. Pastor i siostra Yun chcieli się za mnie pomodlić, ale odmówiłam. Pastor Liu zakończył ostrzeżeniem: „Jeśli nie opuścisz Kościoła Boga Wszechmogącego, zostaniesz wykluczona z naszego kościoła!”. Pomyślałam: „Cóż to jest dzisiaj za kościół? Jest jak świątynia w czasach, kiedy Pan Jezus zapoczątkował swoje dzieło: nie jest niczym więcej, jak tylko jaskinią zbójców. Spotkania nie zapewniają żadnego duchowego wsparcia, więc co takiego miałabym stracić?”. Już przyjęłam Boże dzieło dni ostatecznych, dotrzymywałam krok Barankowi, idąc w Jego ślady i stanęłam przed tronem Boga. Otrzymywałam od Chrystusa żywą wodę życia i cieszyłam się tym, że byłam podlewana i prowadzona przez samego Boga. Byłam najszczęśliwszą kobietą na ziemi, a Kościół Boga Wszechmogącego był teraz moim prawdziwym domem.

Słowa Boga Wszechmogącego mówią: „Wszystko, co dla was teraz przygotowano, ma służyć szkoleniu was, byście rozwijali się w życiu, by wasz duch stał się ochoczy i przenikliwy, by otworzyć wasze duchowe oczy, tak by umiały rozpoznać, co pochodzi od Boga” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Jestem wdzięczna Bogu za okazane mi miłosierdzie i za to, że wykorzystał nękanie sił ze świata religii, aby umożliwić mi rozwiniecie zdolności rozróżniania. Przekonałam się, jak zakłamani są pastorzy, jak opierają się Bożemu dziełu dni ostatecznych i potępiają je, a przy tym w ogóle nie mają szacunku dla Boga. Widziałam, jak ich kościoły uparcie kroczą drogą grzechu, jak podążają za trendami i modą świata materialnego, jak ich członkowie wzajemnie się oszukują i w ogóle nie zachowują się jak ludzie wierzący w Boga. Wszystko to sprawiło, że nabrałam jeszcze większej pewności, iż w społeczności religijnej nie jest już obecne dzieło Ducha Świętego, że dusi się ona w ciemności i znajduje pod kontrolą szatana. Równocześnie zaś mogłam zobaczyć, że bracia i siostry należący do Kościoła Boga Wszechmogącego, prowadzeni przez Boże słowa, podążają za prawdą i pragną poznać Boga, a gdy napotykają trudności, starają się używać Bożych słów, aby rozwiązać swoje problemy. W Kościele Boga Wszechmogącego rządzą wyłącznie prawda, słowa Boga i Duch Święty. Słowa Boga Wszechmogącego muszą się wypełnić, a to, co mówią, niechybnie się stanie. Niezaprzeczalnym faktem jest to, że nikt nie może stanąć na przeszkodzie temu, co Bóg chce osiągnąć! Słowa Boga Wszechmogącego są rzeczywiście prawdą, a On sam jest objawionym Panem stworzenia. Pragnę podążać za Bogiem Wszechmogącym do końca swoich dni!

32. Przełom

Autorstwa Fangfang, Chiny

Wszyscy w mojej rodzinie wierzymy w Pana Jezusa i chociaż ja byłam po prostu zwykłą osobą wierzącą, mój ojciec pracował w naszym kościele. W lutym 2004 roku przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, a wkrótce potem zaczęłam głosić mojej najmłodszej siostrze ewangelię królestwa. Pierwotnie planowałam nieść świadectwo o Bożym dziele dni ostatecznych także mojemu ojcu, wyposażywszy się uprzednio w niektóre słowa i prawdy Boże. Jednak ku mojemu zdziwieniu, gdy ojciec usłyszał, że przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, wpadł w szał, próbując zakłócić i utrudnić moją wiarę.

Któregoś wieczoru mój ojciec przyszedł naburmuszony do mojego domu i ze złością powiedział: „Nigdy bym nie uwierzył, że zignorujesz radę moją oraz przywódcy naszego kościoła i zaczniesz wierzyć w Błyskawicę ze Wschodu! Lepiej idź szybko do naszego przywódcy, wyraź skruchę i poproś Pana, aby wybaczył ci twoje grzechy!”. Odpowiedziałam: „Tato, przeczytałam wiele słów Boga Wszechmogącego i naprawdę wierzę, że są one głosem Boga. Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił, a ja jestem pewna swojej wiary. Skończył się już Wiek Łaski i wkroczyliśmy w Wiek Królestwa. Bóg przyszedł, aby dokonywać nowego dzieła i zabrać nas na ucztę weselną Baranka. Czyż w Biblii nie jest powiedziane: »To ci, którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie« (Obj 14:4)? Wierząc w Boga Wszechmogącego, podążam śladami Baranka…”. Jednak mój ojciec nie chciał w ogóle słuchać tego, co mówiłam i ciągle chciał zabrać mnie do przywódcy naszego kościoła. Mój mąż również zaczął wywierać na mnie presję. Wyraz twarzy mojego ojca mówił mi, że jest on całkowicie zdeterminowany, by sprowadzić mnie z powrotem do mojego starego kościoła. Zrozumiałam, że emocje biorą nade mną górę i jestem poddawana naciskom, więc nie byłam w stanie opanować lekkiego zdenerwowania. Odmówiłam więc w duchu modlitwę do Boga i poprosiłam Go o ochronę oraz przewodnictwo. Jak można się było spodziewać, mój ojciec nie pozwolił mi powiedzieć nic więcej, tylko przekonał mojego męża, aby zawiózł nas wszystkich na miejsce, gdzie odbywały się spotkania mojego starego kościoła. Kiedy weszłam do sali i zobaczyłam 60 czy 70 czekających tam osób, w tym moją najmłodszą siostrę, którą przyprowadziła jej teściowa, zdałam sobie sprawę, że to spotkanie zostało wcześniej zaaranżowane i że zamierzają na nas naskoczyć. Wszyscy zebrani dziwnie patrzyli na mnie i na moją siostrę, a niektórzy wskazywali na nas palcami i szeptali między sobą. Nasz najwyższy rangą przywódca szybko do nas podszedł i od razu zaczął nas namawiać, abyśmy przestały wierzyć w Boga Wszechmogącego. Potem zaczął bez zahamowań potępiać Boże dzieło dni ostatecznych i bluźnić przeciw niemu. Posunął się nawet do podania szeregu kłamstw, chociażby twierdząc, że „Ludzie, którzy przystępują do Błyskawicy ze Wschodu, już nigdy nie mogą odejść, a jeśli uciekną, odcina się im nosy i wyłupia oczy…”. Wypowiadając te kłamstwa i podburzając zgromadzonych, sprawił, że mój ojciec i teściowa mojej siostry jeszcze bardziej się rozgniewali i wzburzyli, a nam kazali zamknąć oczy i poprosili go, aby odmówił za nas modlitwę. Chociaż brzydziłam się tym, co robili, i nic nie powiedziałyśmy, gdy przywódca się za nas modlił, kłamstwa, które wypowiedział, wywarły na mnie trwałe wrażenie.

W drodze powrotnej do domu w uszach wciąż brzmiały mi te okropne kłamstwa, zakłócając mi spokój ducha. Nie mogłam się nawet skupić na słowach Boga. Myślałam o tym, że już od jakiegoś czasu mam kontakt z siostrą Zhang z Kościoła Boga Wszechmogącego i że ona zawsze mówiła oraz zachowywała się w sposób przyzwoity i uczciwy. Siostra Zhang okazywała również dużo miłości w tym, jak z nami rozmawiała, i wcale nie postępowała tak, jak opisywał to przywódca kościoła. Jednak najważniejsze było to, że słowa Boga Wszechmogącego są prawdą i mają w sobie władzę oraz moc. Żadna istota ludzka nie byłaby w stanie wyrazić takich słów, dlatego sądziłam, że muszą to być wypowiedzi Boga. Dlaczego więc krążyło tyle przerażających plotek dotyczących Kościoła Boga Wszechmogącego? I tak, przez całą noc nie mogłam spać, przewracając się z boku na bok, a moje myśli na temat Kościoła były na zmianę przychylne i niechętne. Następnego dnia byłam senna i apatyczna, martwiło mnie coś trudnego do wyrażenia i nie miałam na nic ochoty. Przyszła do mnie moja najmłodsza siostra i wkrótce okazało się, że nie była w stanie stawić czoła atakom przywódcy i swojej teściowej. Nie ośmielała się już wierzyć w Boga Wszechmogącego, a teraz nalegała, abym ja także porzuciła moją wiarę w Niego. Powiedziałam jej z niepokojem: „Siostra, wiem, że się martwisz, i sama też jestem bardzo zdezorientowana i zaniepokojona, tak jak ty. Jednak dużo o tym wszystkim myślałam i modliłam się do Pana o przewodnictwo, tak więc bez względu na to, co mówią przywódca i pozostali, możemy być pewne jednego: słów Boga Wszechmogącego nigdy nie mógłby wypowiedzieć żaden człowiek. Jestem pewna, że te słowa są głosem Boga. Wielokrotnie czytałam »Zwój otwarty przez Baranka« i książka ta ujawnia tajemnice Bożego planu zarządzania na całe sześć tysięcy lat. Czytając tę książkę dowiedziałam się, że są trzy etapy Bożego dzieła zbawienia ludzkości i że dzieło osądzania za pomocą słów w dniach ostatecznych jest dziełem, które ostatecznie zbawi człowieka. Jedynie dzieło osądzania tak naprawdę wyzwoli nas z kajdan naszej grzesznej natury i tylko dzięki niemu zostaniemy obmyci, abyśmy mogli zostać wyniesieni do królestwa niebieskiego. Treść tej książki jest całkowicie zgodna z proroctwami Pana zawartymi w Biblii, ale też zawiera prawdy, których nie ma w Biblii. Jedynie Bóg może znać te prawdy i tajemnice. Właśnie dlatego jestem tak pewna, że słowa Boga Wszechmogącego są głosem Boga i że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, za którym tak bardzo tęskniliśmy! Nasza wiara nie jest błędna. Cokolwiek zrobisz, nie rezygnuj tak łatwo z prawdziwej drogi!”. Po wyjściu mojej najmłodszej siostry poczułam ogromny smutek i pomyślałam: „Bóg Wszechmogący z pewnością jest Panem Jezusem, który powrócił. To jest po prostu tak prawdziwe i słuszne. Dlaczego więc przywódca kościoła i nasza rodzina nie pozwolą nam w Niego wierzyć?”. Właśnie wtedy, gdy o tym myślałam, ktoś zadzwonił do mojego męża. To był mój ojciec, który chciał, żebym natychmiast do niego przyjechała. Nie miałam wątpliwości, że mój ojciec znów mnie będzie nękać, więc powiedziałam, że nie przyjadę, ale mój mąż siłą zaciągnął mnie do samochodu. Kiedy dotarłam do domu ojca, moja najmłodsza siostra i jej teściowa już tam były. Kiedy ojciec mnie zobaczył, twarz mu stężała i powiedział: „Wczoraj wieczorem przywódca kościoła modlił się do Pana Jezusa, by wam odpuścił grzechy. Jednak żadna z was jeszcze nie wyznała swoich grzechów ani nie okazała skruchy. Wezwałem was tu dziś, żebyście mogły pomodlić się do Pana, błagając o przebaczenie grzechów, i żebyście przestały wierzyć w Boga Wszechmogącego…”. Słysząc to wszystko, poczułam, że mam tego kompletnie dosyć. Pomyślałam: „Przyjmując dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, idę w ślady Baranka i witam powrót Pana. Gdzie tu grzech? Nie mam zamiaru świadomie kłamać i opowiadać bzdur”. Kiedy moi rodzice i teściowa mojej siostry zrozumieli, że nie zamierzam odmówić modlitwy przebłagalnej za grzechy, naskoczyli na mnie. Zaczęli kierować oszczerstwa i bluźnierstwa pod adresem Boga Wszechmogącego, powtarzając te same okropne kłamstwa, aby zmusić mnie do wyznania grzechów i wyrażenia skruchy. Kiedy słuchałam tych wszystkich kłamstw i patrzyłam, jak moja rodzina cały czas na mnie nastaje, nie mogłam oddychać, zrobiło mi się słabo i zakręciło w głowie. Pomyślałam: „Jeśli codziennie będą wywierać na mnie taką presję, nie będę w stanie nawiązać kontaktu z braćmi i siostrami ani czytać słów Boga we właściwy sposób. Sądzę, że nie będę mogła dalej iść tą konkretną ścieżką wiary w Boga…”. W tamtej chwili moi rodzice i teściowa mojej siostry chwycili mnie, zmuszając moją siostrę i mnie, byśmy zamknęły oczy i okazały skruchę. Bardzo się zasmuciłam, widząc, jak agresywnie się zachowywali, i nie byłam w stanie opanować łez, które napływały mi do oczu. Płacząc, modliłam się do Pana: „Panie Jezu, wiem, że powróciłeś jako Bóg Wszechmogący, ale teraz nie mam odwagi, by w Ciebie wierzyć. Błagam Cię, wybacz mi i odpuść mi grzechy”. W tym momencie szlochałam już tak bardzo, że nie byłam w stanie dalej się modlić, więc przestałam. Właśnie wtedy poczułam wielką słabość, cała moja odwaga zniknęła i nie czułam już wcale Bożej obecności. Poczułam się nieswojo, a mojej najmłodszej siostrze powiedziałam: „Przed tą modlitwą przebłagalną za grzechy czułam, że wciąż mam nieco siły, ale kiedy ją odmówiłam, poczułam się całkiem wyczerpana, tak jakby Duch Święty mnie opuścił. Tak naprawdę wiara w Boga Wszechmogącego oznacza podążanie za Panem, a odmawiając tę modlitwę, zdradziłyśmy Go”.

Po powrocie do domu wciąż byłam wewnętrznie rozdarta. Przeczytałam tak wiele słów Boga Wszechmogącego i zrozumiałam, że są one wypowiedziami Boga. Wiedziałam, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił, a nieprzyjęcie Go oznaczałoby, że zdradzam Boga, co skutkowałoby zarówno nieosiągnięciem zbawienia, jak i potępieniem przez Boga. Gdybym jednak dalej wyznawała Boga Wszechmogącego, to z pewnością przywódca kościoła i mój ojciec nadal by mnie nękali i już nigdy nie miałabym ani chwili spokoju. Naprawdę czułam, że nie mam dość odwagi, by wytrwać w swojej wierze. Nie umiałam zebrać myśli, wszędzie czyhały na mnie trudności, więc nie miałam pojęcia, co począć. W głowie mi szumiało i czułam, że jestem bliska załamania nerwowego. Chciałam, żeby siostra Zhang mnie odwiedziła, bo mogłabym zwrócić jej księgę z Bożymi słowami i w ten sposób uwolnić się od życia w bólu.

Kilka dni później siostra Zhang przyszła do sklepu, w którym pracowałam, żeby udzielić mi wsparcia. Byłam bardzo podenerwowana, ponieważ martwiłam się, że mój mąż ją zobaczy i powie ojcu. Dlatego jednym tchem opowiedziałam jej o wszystkim, co się wydarzyło przez kilka ostatnich dni. Potem pośpiesznie wyjęłam księgę z Bożymi słowami, którą schowałam pod skrzyniami z towarami, i podałam ją siostrze Zhang. Powiedziałam jej: „Siostro, moi rodzice i mąż mnie nękają, a przywódca oraz bracia i siostry z mojego starego kościoła tak bardzo mi wszystko utrudniają, że jestem całkiem wyczerpana przez ten ciągły niepokój. Nie mogę już dłużej tego znieść, więc proszę, zabierz tę księgę ze sobą”. Siostra Zhang spojrzała na mnie i z wielką szczerością powiedziała: „Siostro, przyjęliśmy nowe Boże dzieło dni ostatecznych, więc te ataki i presja ze strony przywódców religijnych oraz rodziny to tak naprawdę bitwa, która toczy się w sferze duchowej! Pan Jezus powiedział: »Nie sądźcie, że przyszedłem przynieść pokój na ziemię. Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz« (Mt 10:34). »I nieprzyjaciółmi człowieka będą jego domownicy« (Mt 10:36). Ze słów Pana wynika, że przyjście Boga na ziemię w celu dokonania dzieła zbawienia, doprowadzi do nieuchronnej bitwy w sferze duchowej. Będzie tak dlatego, że ludzie, którzy naprawdę wierzą w Boga i kochają prawdę, pójdą za Nim, gdy usłyszą Jego wypowiedzi. To nieuchronnie wzbudzi wrogość wszystkich tych, którzy mają dość prawdy, nienawidzą jej i przeciwstawiają się Bogu. W efekcie ujawnią się obie strony – pozytywna, należąca do Boga i negatywna, należąca do szatana – a każdy człowiek zostanie zaszeregowany według swego rodzaju. Na tym właśnie polega wszechmoc i mądrość Boga! Kiedy Pan Jezus po raz pierwszy zaczął dokonywać swojego dzieła, wielu zwykłych Żydów, którzy słyszeli jego wypowiedzi i doświadczali Jego wielkiej mocy, uwierzyło, że jest On przepowiedzianym Mesjaszem i dlatego za Nim poszli. Jednak wszyscy arcykapłani żydowscy, uczeni w piśmie i faryzeusze, którzy widzieli, jak zwykli ludzie porzucają ich, a idą za Panem Jezusem, zaczęli wymyślać i szerzyć setki plotek, aby zwieść zwykłych ludzi. Twierdzili, że Pan Jezus wypędzał demony przez Belzebuba, króla demonów oraz że uwielbiał się objadać i pić wino. A kiedy Pan Jezus zmartwychwstał, srebrem przekupili rzymskich żołnierzy, aby wymyślić i puścić w obieg plotkę, jakoby uczniowie Pana Jezusa wykradli Jego ciało. To były niektóre ze sposobów, za pomocą których starali się powstrzymać ludzi przed przyjęciem zbawienia Pana Jezusa. No i co się ostatecznie stało z wszystkimi Żydami, którzy wierzyli w to, co mówili ich przywódcy religijni i nie odważyli się podążyć za Panem Jezusem? Nie tylko utracili zbawienie Pana, zostali także ukarani i przeklęci przez Boga: Izrael był zniewolony przez prawie 2000 lat, a Żydzi musieli opuścić swój kraj i rozpierzchli się po całym świecie, gdzie wielu z nich prześladowano i zabito. To była straszliwa konsekwencja tego, że ukrzyżowali Pana i poważnie obrazili usposobienie Boga. Teraz Bóg ponownie stał się ciałem, aby dokonać swojego dzieła, a historia się powtarza. Dzisiejsi przywódcy religijni są jak dawni faryzeusze: wyraźnie widzą rzeczywistość, w której Bóg przychodzi, aby dokonać swojego dzieła, wyraża prawdy i zbawia ludzi, ale ze względu na to, że nie kochają prawdy, zaprzeczają Bożemu dziełu dni ostatecznych i potępiają je. Aby zachować swoje stanowiska i źródła utrzymania, fabrykują plotki, za pomocą których opierają się Bogu oraz Go potępiają i wykorzystują te plotki, by oszukiwać i kontrolować ludzi. Wykorzystują nawet i podburzają pewnych nieświadomych niczego ludzi, aby wywierać presję na wierzących, którzy zaakceptowali prawdziwą drogę. Ponadto desperacko próbują utrudniać bądź uniemożliwiać ludziom zwrócenie się do Boga Wszechmogącego, niszcząc w ten sposób ich ostatnią szansę na zbawienie. Siostro, musimy wyraźnie dostrzegać, że to jest duchowa walka, i umieć przejrzeć przebiegłe podstępy szatana”. Kiedy wysłuchałam omówienia siostry Zhang, wszystko nagle stało się jasne: Od dawien dawna zawsze prześladowano tych, którzy podążali prawdziwą drogą, a ja naprawdę brałam udział w duchowej walce! Przywódcy mojego starego kościoła wymyślali plotki i potępiali dzieło Boże dni ostatecznych, cały czas mnie prześladowali i nękali, aby powstrzymać mnie od wiary w Boga Wszechmogącego, a wszystko dlatego, że nienawidzili prawdy i byli Jego wrogami. Słowa siostry pomogły mi zrozumieć, dlaczego to wszystko mnie spotykało, ale mimo tego czułam się zbyt słaba i przestraszona, aby zatrzymać księgę z Bożymi słowami. Wiedziałam, że gdybym to zrobiła, mój ojciec oraz pozostali przyszliby do mnie robić awantury i utrudnialiby mi życie rodzinne, więc wahałam się, czy ją zatrzymać. Kiedy siostra Zhang zrozumiała, że jestem między młotem a kowadłem, dała mi swój numer telefonu i powiedziała: „Siostro, zróbmy tak – zabiorę ze sobą do domu księgę z Bożymi słowami i ją dla ciebie przechowam. Ilekroć będziesz miała ochotę ją przeczytać, po prostu zadzwoń, a ja ją przyniosę”. Zgodziłam się i odprowadziłam siostrę Zhang do drzwi. Właśnie wtedy podbiegł mój mąż i wskazując na siostrę Zhang, krzyknął: „Weź tę książkę i natychmiast wyjdź. I więcej nie wracaj, bo inaczej powiem ci do słuchu!”. Patrząc za odchodzącą siostrą Zhang, poczułam, że robi mi się niewymownie smutno i przykro.

Początkowo sądziłam, że kiedy oddam księgę z Bożymi słowami siostrze Zhang, mój ojciec przestanie mnie nękać i że wrócę do spokojnego życia, które kiedyś wiodłam. W rzeczywistości stało się coś wręcz odwrotnego – nie czułam w sercu spokoju, a raczej niewytłumaczalną pustkę. Wszystko robiłam niechętnie, a o każdej porze dnia i nocy wciąż przychodziły mi do głowy słowa Boga Wszechmogącego i hymny z Bożymi słowami. Wiedziałam, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, i że słowa wyrażone przez Boga Wszechmogącego są prawdą. Jednak nie umiałam też przestać myśleć o tym, co powiedział mi przywódca kościoła, oraz o atakach i szyderstwach ze strony mojego ojca i innych. Bardzo cierpiałam i czułam się, jakbym wpadła w głęboką otchłań, z której nie umiałam się wydostać. Nie mogłam normalnie jeść ani spać i czułam, jakby z tego stresu głowa miała mi pęknąć. Pośród całego tego bólu uklękłam i zaczęłam błagać Boga: „Boże, jesteś jedynym prawdziwym Bogiem, który stworzył niebo, ziemię i wszystko, co żyje! Bardzo teraz cierpię i czuję się całkowicie zagubiona. Wiem, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, ale moja postawa jest tak niedojrzała, a kiedy myślę o nękaniu i atakach ze strony mojego ojca, za bardzo się boję, żeby za Tobą pójść. Boże, tkwię na rozdrożu i nie umiem podjąć decyzji. Nie wiem, co robić, więc proszę, pokieruj mną i mnie poprowadź…”. Podczas modlitwy zaczęłam mimowolnie myśleć o tych słowach Boga Wszechmogącego: „Nie powinieneś obawiać się tego czy tamtego; bez względu na to, ilu trudom i niebezpieczeństwom miałbyś stawić czoła, potrafisz zachować spokój przed Moim obliczem, niczym nie niepokojony, tak aby Moja wola mogła się wypełnić w niezakłócony sposób. (…) Nie obawiaj się; z Moją pomocą, któż mógłby stanąć ci na tej drodze? Zapamiętaj to sobie! Nie zapominaj!” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 10, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga napełniły mnie siłą, która wystarczyła, by wzmocnić moje strwożone serce. Pomyślałam: „Tak, skoro mam wsparcie w osobie Boga, czegóż miałabym się bać? Skoro już wiem, że to jest prawdziwa droga, żaden człowiek, żadne wydarzenie ani żadna rzecz nie powinny mnie ograniczać. Muszę pokonać siły ciemności i z niezachwianą determinacją podążać za Bogiem. Wierzę w Boga, ale co ze mnie za wyznawca, skoro nie potrafię nawet przyznać się do swojej wiary, gdy mam do czynienia z wrogimi siłami szatana? Czyż po prostu nie poddaję się szatanowi, jednocześnie zdradzając Boga?”. Potem przypomniałam sobie, jak siostra Zhang powiedziała mi, że nękanie ze strony mojej rodziny i przywódcy kościoła jest częścią duchowej bitwy i że gdybym zdecydowała się stanąć po ich stronie, wówczas wpadłabym prosto w podstępną pułapkę szatana. Oznaczałoby to, że całkowicie stracę jakąkolwiek szansę na zbawienie i wejście do królestwa niebieskiego. Wtedy pomyślałam o duchowym cierpieniu, które przeżywałam, odkąd siostra Zhang zabrała ze sobą księgę ze słowami Boga. Czułam, że nie poradzę sobie bez Boga w moim życiu i że odejście od Boga było jeszcze bardziej bolesne niż to, że zostałam odrzucona przez swoją rodzinę i poprzedni kościół. Wzięłam więc telefon, zadzwoniłam do siostry Zhang i umówiłam się z nią na spotkanie, żeby odzyskać księgę ze słowami Boga.

Kiedy książka z powrotem trafiła w moje ręce, ilekroć mojego męża nie było w domu, gorliwie czytałam słowa Boga i śpiewałam hymny. Im dłużej czytałam te słowa, tym bardziej mi się podobały, a im częściej śpiewałam hymny, tym bardziej zrelaksowana i swobodna się czułam. Odnowiła się moja wcześniejsza wiara, a cały mój ból i kłopoty wyparowały jak poranna mgła. W głębi duszy czułam, że słowa Boże mogą podtrzymać moje życie i że mogę się obejść bez wszystkiego oprócz Boga. Trzy miesiące później siostra Zhang zabrała mnie do Kościoła Boga Wszechmogącego, żebym zaczęła uczestniczyć w spotkaniach.

Mój mąż niespodziewanie dowiedział się o moim uczestnictwie w spotkaniach w Kościele Boga Wszechmogącego i powiedział o tym mojemu ojcu. Pewnego wieczoru byłam w domu na górze, gdy nagle usłyszałam wielkie zamieszanie na podwórku. Rozsunęłam zasłony i oblał mnie zimny pot, gdy zobaczyłam, jak biegnie przez nie mój ojciec i czterech lub pięciu jego współpracowników z kościoła, a wszyscy wyglądali, jakby chcieli sprawiać kłopoty. Serce zaczęło mi walić jak młotem, więc szybko uklękłam i zawołałam do Boga: „Boże Wszechmogący, mój ojciec przyprowadził tych ludzi z kościoła, by mnie nękali, więc naprawdę się boję. Boże, Ty wiesz, że moja postawa jest niedojrzała, więc proszę, daj mi wiarę i odwagę…”. Nagle do głowy przyszły mi następujące słowa Boga: „Musisz mieć w sobie Moją odwagę i musisz mieć zasady, gdy stawiasz czoła krewnym, którzy nie wierzą. Przez wzgląd na Mnie nie wolno ci jednak ulegać żadnym ciemnym mocom. Polegaj na Mojej mądrości, aby kroczyć doskonałą drogą; nie pozwól, aby jakiekolwiek szatańskie knowania wzięły górę. Dołóż wszelkich starań, by otworzyć przede Mną swoje serce, a Ja cię pocieszę i obdarzę pokojem i szczęściem” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 10, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga dodały mi wiary oraz siły i przestałam odczuwać lęk i niepokój. Pomyślałam: „Już nie wpadnę w pułapkę szatana i nie dam się im oszukać, bez względu na to, jak bardzo będą mnie nękać. To Bóg mnie stworzył. Wiara w Boga i podążanie za Nim to niezmienne prawa zarówno w niebie, jak i na ziemi, więc nikt nie może w nie ingerować, nawet moi najbliżsi”. W efekcie byłam w stanie zejść na dół i spokojnie przywitać ojca oraz jego towarzyszy. Jak tylko mnie zobaczyli, wszyscy zaczęli mówić jeden przez drugiego. Była wśród nich kobieta z wyrazem „zatroskania” na twarzy, która powiedziała: „Fangfang, jesteś taką mądrą dziewczyną, dlaczego więc nie potrafisz zrozumieć, jak my się czujemy? Nam wszystkim chodzi o twoje dobro. Nie bądź taka uparta. Przyjdź przed oblicze Pana i okaż skruchę, zgoda?”. Bardzo spokojnie odpowiedziałam: „Siostro, nikt z was nie słuchał kazań Błyskawicy ze Wschodu ani nie czytał słów Boga Wszechmogącego. Zachęcam was wszystkich, żebyście dokładnie to wszystko zbadali, a nie tylko ślepo potępiali Boga Wszechmocnego i się Mu opierali. Wystarczy, że przeczytacie słowa Boga Wszechmogącego, i będziecie wiedzieć, czy jest On Panem Jezusem, który powrócił”. Odpowiedziała na to: „Nie ośmielamy się czytać tej księgi, ponieważ jej treść ma w sobie zbyt wielką moc przyciągania ludzi. Tak łatwo jest dać się jej wciągnąć”. Powiedziałam: „Jest tak właśnie dlatego, że wszystko, co wyraża Bóg Wszechmogący, jest prawdą, a Jego słowa są głosem Boga, który ma moc ujarzmiania ludzi. Tylko słowa Boga mają taką władzę i moc. Słowa Boga przyciągają ludzi, którzy je czytają, ponieważ czytając je, są oni w stanie zrozumieć prawdy i czerpać z nich życiowy pokarm. Któż porzuciłby źródło żywej wody życia, gdyby je znalazł?”. Nie mieli na to odpowiedzi, a tylko wyrzucali z siebie różne bluźnierstwa przeciw Bogu Wszechmogącemu i próbowali mnie nastraszyć, mówiąc, że jeśli nie okażę skruchy, zostanę osądzona w piekle. Nieugiętym tonem powiedziałam im: „Oczernialiście Kościół Boga Wszechmogącego, twierdząc, że »Ludzie, którzy przystępują do Błyskawicy ze Wschodu, już nigdy nie mogą jej opuścić, a jeśli uciekną, odcina się im nosy i wyłupia oczy…«. Takiego twierdzenia nie da się poprzeć żadnymi dowodami. To wszystko plotki i złośliwe oszczerstwa! Pokażcie mi choćby jedną osobę, której odcięto nos bądź wyłupiono oczy. Jeśli nie możecie przedstawić faktycznych dowodów, to jesteście bandą kłamców, którzy chcą jedynie oszukiwać ludzi. Ewangelia królestwa Boga Wszechmogącego rozprzestrzeniła się już w całych Chinach i wszyscy już o niej słyszeli. Do Kościoła Boga Wszechmogącego należy już co najmniej kilka milionów chrześcijan. To oczywiste, że kiedy głosi się ewangelię, zawsze znajdą się ludzie, którzy nienawidzą prawdy i jej nie przyjmują. Jednak czy widzieliście kiedykolwiek kogoś, komu odcięto nos bądź wyłupiono oczy? Gdyby była choć jedna taka osoba, media natychmiast zrobiłyby z takiego przypadku sensację na skalę krajową. Celowo nękaliście moją siostrę i mnie, żeby nas zmusić do porzucenia naszej wiary. Jednak wygląda na to, że wszystko z nami w porządku, nieprawdaż? Kłamiecie, żeby zwodzić ludzi. Wierząc w Boga Wszechmogącego, wybieram prawdziwą drogę i podążam w ślad za Bogiem. Nie zrobiłam nic złego, więc nie mam za co okazywać skruchy. Moja wiara w Boga Wszechmogącego nigdy się nie zachwieje, więc jeśli wy nie chcecie wierzyć, to w porządku, ale przynajmniej nie próbujcie mnie powstrzymywać od wiary. Natomiast jeśli chodzi o to, jaki czeka mnie koniec, to w takich kwestiach żadna istota ludzka nie ma nic do powiedzenia, ponieważ los każdego człowieka jest w rękach Boga. Ludzie będą mogli osiągnąć dobre przeznaczenie jedynie dzięki przyjęciu Bożego dzieła dni ostatecznych i nadążaniu za Bożym dziełem. Dlatego przestańcie już mnie nękać”. Gdy tylko skończyłam mówić, mój ojciec gwałtownie wstał i zagroził mi agresywnym tonem: „Jeśli nadal będziesz wierzyć w Boga Wszechmogącego, nie będziesz już moją córką!”.

Bardzo się zasmuciłam, słysząc, jak ojciec grozi mi, że przestaniemy być rodziną, i pomyślałam: „Prawdy wyrażone przez Boga Wszechmogącego są rzeczywiście tym, co Duch mówi kościołom. Dlaczego więc ich nie słuchasz, a zamiast tego słuchasz plotek i kłamstw głoszonych przez przywódców kościoła? Jak to możliwe, że jesteś taki jak oni, nienawidzisz mnie za wiarę w Boga Wszechmogącego i jesteś nawet gotowy wyrzec się mnie jako córki?”. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej smutniałam, ale wtedy pomyślałam o fragmencie ze słowami Boga: „Bóg stworzył ten świat i sprowadził nań człowieka, żywą istotę, którą obdarzył życiem. Później człowiek zyskał rodziców i krewnych i nie był już sam. Odkąd tylko ludzkie oko po raz pierwszy ujrzało ten materialny świat, przeznaczeniem człowieka było żyć w ramach Bożego porządku. Pochodzące od Boga tchnienie życia podtrzymuje każdą bez wyjątku żywą istotę przez cały czas jej wzrastania aż do osiągnięcia dorosłości. W czasie trwania tego procesu nikt nie ma jednak poczucia, że człowiek dorasta pod opieką Boga. Miast tego, ludzie sądzą, że wzrasta on pod czułą opieką swych rodziców, a jego dorastaniem kieruje jego własny życiowy instynkt. Dzieje się tak dlatego, że człowiek nie wie, kto obdarzył go życiem, ani skąd ono pochodzi; tym bardziej nie wie zaś, w jaki sposób życiowy instynkt czyni cuda” (Bóg jest źródłem ludzkiego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga pozwoliły mi zrozumieć, że chociaż moje ciało fizyczne pochodzi od moich rodziców, to Bóg jest źródłem mojego życia. Pomyślałam: „Bez Bożego daru życia moje ciało byłoby po prostu kawałkiem gnijącego mięsa, a to, że ciągle żyję, zawdzięczam Bożej trosce i ochronie, bo gdyby nie On, szatan pochłonąłby mnie już dawno temu. Bóg jest źródłem mojego życia, a nie moi rodzice, więc mogę zerwać każdy związek oprócz tego z Bogiem. Moi rodzice nie tylko nie są zainteresowani poszukiwaniem i zgłębianiem powrotu Pana, ale też całkowicie solidaryzują się z przywódcami kościoła, oczerniając Boże dzieło i bluźniąc przeciw niemu oraz próbując zmusić mnie do zdrady Boga. Dowodzi to, że ich istota opiera się Bogu i jest Mu wroga, ale ja nie pozwolę, żeby mnie skazili i nie zacznę się Mu opierać. Będę się opowiadać po stronie Boga i nawet jeśli rodzice się mnie wyrzekną, nadal będę za Nim podążać do samego końca i stanowczo trwać przy Nim i nieść o Nim świadectwo”. Powiedziałam więc mojemu ojcu: „Tato, jeśli chodzi o wiarę w Boga, to jestem posłuszna Bogu, a nie ludziom, a także nie kierują mną emocje. Gdyby to, co powiedziałeś, było zgodne z prawdą i wolą Boga, to bym cię posłuchała. Skoro jednak każesz mi zdradzić Boga, to nigdy nie zrobię tego, co oczekujesz!”. Kiedy zobaczyli, jak nieugięta jest moja postawa, wszyscy pokręcili tylko głowami, wstali i wyszli zawiedzeni. W tamtej chwili poczułam, że odniosłam zwycięstwo, dlatego siłą rzeczy zaczęłam w duchu wysławiać Boga i dziękować Mu: „Boże Wszechmogący, jesteś tak wszechmocny. To Twoje słowa dały mi wiarę i odwagę, a na szatana sprowadziły tę całkowitą i upokarzającą klęskę”.

Chociaż ludzie z kościoła już nie przychodzili mnie niepokoić, przywódca kościoła nadal podburzał moich rodziców, by mnie nękali. Co kilka dni przychodzili do mojego domu, aby nakłonić mnie do zmiany zdania i zawsze nalegali, bym udała się do domu przywódcy, żeby okazać skruchę. Pewnego dnia mnie odwiedzili i ojciec próbował mnie oszukać, przytaczając specjalnie wybrane fragmenty z Biblii, a matka stała z boku i ze łzami w oczach błagała mnie, żebym poszła do przywódcy i okazała skruchę. Naprawdę zasmucił mnie widok mojej matki w takim stanie. Pomyślałam o tym, że ona straciła swoją matkę w wieku trzech lat, a jej macocha znęcała się nad nią. W swoim życiu dużo wycierpiała i teraz było widać, jak posunęła się w latach, a ja nie byłam najlepszą córką, zwłaszcza teraz, kiedy musiała tak się o mnie zamartwiać. Spojrzałam na sędziwą twarz mojego ojca i jego siwiejące włosy, i tak mnie to zasmuciło, że od razu się rozpłakałam. Gdy zaczynałam słabnąć, pomyślałam o fragmencie z Bożymi słowami: „Na każdym etapie dzieła, jakiego Bóg dokonuje w ludziach, patrząc z zewnątrz wydaje się, że polega ono na interakcjach między ludźmi, jakby powstało dzięki człowieczym ustaleniom lub było wynikiem ludzkiej ingerencji. Jednakże za kulisami każdy etap dzieła i wszystko, co się dzieje, jest zakładem szatana z Bogiem i wymaga, aby ludzie trwali mocno przy świadectwie o Bogu. Jako przykład weźmy próbę, której poddany został Hiob: za kulisami szatan zakładał się z Bogiem, a to, co przydarzyło się Hiobowi, było efektem ludzkich czynów i ingerencji człowieka. Za każdym działaniem, które Bóg podejmuje w was, kryje się zakład szatana z Bogiem – za wszystkim kryje się toczona walka” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga pomogły mi zrozumieć, że pozornie wyglądało na to, że moi rodzice mnie nękają, ale w sferze duchowej to szatan zakładał się z Bogiem. Było tak, jak gdy Bóg poddawał próbom Hioba, a jego żona, która wcieliła się w rolę sługi szatana, powiedziała mu: „Jeszcze trwasz w swojej prawości? Złorzecz Bogu i umieraj” (Hi 2:9). Ponieważ jednak Hiob bał się Boga i unikał zła, skarcił swoją żonę, nazywając ją głupią i upartą kobietą – nie zgrzeszył złorzecząc Bogu. Trwał przy świadectwie o Bogu przed obliczem szatana, a w oczach Boga Jahwe był doskonałym człowiekiem. Teraz nękali mnie moi rodzice, którzy wierzyli we wszystkie kłamstwa, jakie opowiadali im przywódcy, i to także była jedna z pokus szatana. Szatan wiedział, że bardzo troszczyłam się o swoich rodziców i wykorzystywał to, żeby mnie przekabacić. Szatan na próżno liczył na to, że wykorzysta moje współczucie wobec rodziców i nakłoni mnie, żebym się wyparła Boga i zdradziła Go – to pokazuje, jak zły i podstępny jest szatan! Jednak ja nie zamierzałam dać szatanowi tej satysfakcji, by jego plany się ziściły. Nie miałam zamiaru zawieść i zasmucić Boga, więc postanowiłam wytrwać u Jego boku. W efekcie moje serce pozostawało nieugięte bez względu na to, co mówili moi rodzice i jak mnie namawiali. Kiedy rodzice zobaczyli, że jestem zupełnie niewzruszona, wyszli bardzo przygnębieni.

Jakiś czas później przywódca kościoła kazał mojemu ojcu stanąć przed wszystkimi członkami ich zgromadzenia i ogłosić, że zostałam z niego usunięta. Kazał też moim rodzicom trzymać się ode mnie z daleka. Przywódca kościoła i moi rodzice nękali mojego męża, a on zaczął mnie gnębić jak szalony. Ilekroć wracałam do domu, po wypełnieniu obowiązków związanych z pracą w kościele, bił mnie albo wyzywał, a czasami nawet nie wpuszczał mnie do domu. Uszkadzał mój skuter elektryczny albo rower, a raz zabrał mnie nawet na komisariat. Pastwił się nade mną do tego stopnia, że czułam się fizycznie wyczerpana i bardzo źle wyglądałam, a nasi sąsiedzi z wioski też zaczęli ze mnie drwić i mnie oczerniać. W obliczu takiej sytuacji mój duch słabł i zaczęłam czuć, że wiara w Boga jest zbyt trudna. Nie wiedziałam, co dalej robić, dlatego często klękałam przed Bogiem, modliłam się i płakałam, błagając Go, aby dał mi wiarę i siłę. Aż pewnego dnia przeczytałam następujące słowa Boga: „Bóg nazywa »zwycięzcami« tych, którzy w dalszym ciągu są w stanie trwać przy świadectwie oraz zachować wiarę w Boga i trwać w oddaniu Bogu, gdy znajdują się pod wpływem szatana i są przez niego oblegani – innymi słowy, gdy znajdują się we władaniu sił ciemności. Jeśli bez względu na wszystko nadal potraficie zachować czystość serca i autentyczną miłość Boga, wówczas trwacie przy świadectwie przed obliczem Boga, i to właśnie kogoś takiego Bóg nazywa »zwycięzcą«. Jeśli całym sercem dążysz do prawdy, gdy Bóg ci błogosławi, a bez Jego błogosławieństwa wycofujesz się, czy jest to czystością? Skoro jesteś pewny, że ta droga jest prawdziwa, musisz podążać nią aż do końca; musisz wytrwać w oddaniu Bogu. Ponieważ widziałeś, że sam Bóg zstąpił na ziemię, by cię doskonalić, powinieneś bez reszty oddać Mu swoje serce. Zachowywanie czystości przed obliczem Boga polega na tym, że potrafisz podążać za Bogiem bez względu na to, co Bóg czyni, nawet jeśli wyznaczył dla ciebie niekorzystny ostateczny wynik” (Powinieneś wytrwać w oddaniu Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki słowom Bożym zrozumiałam, że w dniach ostatecznych Bóg uczyni z niektórych ludzi grupę zwycięzców. Bóg pozwoli szatanowi kusić ludzi. To może być ucisk ze strony Komunistycznej Partii Chin, prześladowanie ze strony wspólnoty religijnej, porzucenie przez krewnych albo kpiny i obelgi ze strony ogółu społeczeństwa, ale my wierzący musimy doświadczyć tych prób na sobie, ponieważ zwycięzcami uczynionymi przez Boga będą jedynie ci z nas, którzy potrafią być posłuszni Bogu, pozostać wobec Niego lojalni i nieść świadectwo o Nim w każdej sytuacji. Bóg zaaranżował te trudne sytuacje, aby mnie udoskonalić, sprawdzić, czy naprawdę pokładam w Nim wiarę i czy rzeczywiście jestem kimś, kto prawdziwie w Niego wierzy, jest Mu autentycznie posłuszny i szczerze oddany. Zrozumiawszy Bożą wolę, stanęłam przed Jego obliczem i złożyłam następującą przysięgę: „Bez względu na ucisk czy trudności, jakie napotkam, będę zawsze z determinacją podążać za Bogiem, wypełniać swoje obowiązki jako jedno z Jego stworzeń, które ma Go zadowolić i nieść zwycięskie świadectwo o Nim przed szatanem”. Później, chociaż mój mąż nadal mnie nękał i niepokoił jak szalony, ja wciąż często modliłam się do Boga, zwracałam się do Niego, codziennie zaopatrywałam się w Jego słowa i już nie odczuwałam żadnego cierpienia w sercu. Bóg wskazał mi również drogę: wiele razy ukarał mojego męża za to, że ten tak szaleńczo mnie prześladował, po czym mąż nie ośmielił się już mnie bić ani majstrować przy moim rowerze. Dzięki tym doświadczeniom dostrzegłam Bożą wszechmoc i zwierzchność oraz Jego cudowne czyny. Zrozumiałam, że nie ma takich sił ciemności, które przewyższałyby władzę i moc Boga. Osobiście doświadczyłam tego, że dopóki szczerze polegamy na Bogu i stawiamy czoła wszystkiemu, co nas spotyka, polegając na Jego słowach, dopóty On otwiera nam drogę i prowadzi nas do pokonania mrocznego wpływu szatana. Chociaż moje ciało trochę ucierpiało w wyniku tego prześladowania i cierpienia, czułam, że bardzo wiele zyskałam. Moja wiara w Boga urosła w siłę, a stało się to dzięki błogosławieństwu, jakim On mnie obdarzył. Dziękuję Ci, Boże Wszechmogący!

Rok później poszłam z siostrą Zhang do zakładu pracy mojej najmłodszej siostry i ponownie złożyłam jej świadectwo o Bożym dziele w dniach ostatecznych. Moja siostra je przyjęła, a kiedy zobaczyłam, jak bierze księgę z Bożymi słowami, zaczęłam doskonale rozumieć, jak trudno jest człowiekowi osiągnąć Boże zbawienie. Boże pragnienie, by zbawić człowieka, jest tak prawdziwe! Nie mogłam powstrzymać łez wdzięczności, które same spływały mi po policzkach, a moje serce rosło od wdzięczności i chwały dla Boga! W roku 2006 wspólnie z moją najmłodszą siostrą przekazałyśmy ewangelię królestwa naszej drugiej siostrze, a później udało nam się także przyprowadzić przed oblicze Boga Wszechmogącego niektórych naszych krewnych. To pozwoliło mi zrozumieć, iż nie ma znaczenia, że szaleni przywódcy religijni będą fabrykować kłamstwa, niepokoić i nękać prawdziwych wierzących, bo i tak ewangelia królestwa Bożego będzie się rozprzestrzeniać i nikt nie jest w stanie tego powstrzymać. Boże owce na pewno usłyszą Jego głos i powrócą przed Jego tron. Jak mówi Bóg Wszechmogący: „Królestwo powiększa się pośród ludzkości, kształtuje się pośród ludzkości, powstaje pośród ludzkości; nie ma siły, która może zniszczyć Moje królestwo” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 19, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

33. Szczęście i nieszczęście

Autorstwa Dujuany, Japonia

Urodziłam się w biednej rodzinie na chińskiej wsi. Ze względu na trudną sytuację materialną mojej rodziny czasami musiałam obchodzić się bez jedzenia, nie mówiąc nawet o smakołykach czy zabawkach. Wszystkie ubrania dziedziczyłam zawsze po starszej siostrze, a jako że były na mnie za duże, koleżanki z klasy śmiały się ze mnie i nie chciały się ze mną bawić. Wiele wycierpiałam przez całe swoje dzieciństwo. Wtedy też powzięłam postanowienie: „Kiedy dorosnę, zarobię mnóstwo pieniędzy i wybiję się ponad otaczających mnie ludzi. Już nigdy nie pozwolę, by patrzyli na mnie z góry”. Jako że moja rodzina nie miała pieniędzy, byłam zmuszona rzucić szkołę jeszcze przed zakończeniem gimnazjum i iść do pracy w fabryce leków w naszym mieście powiatowym. Aby więcej zarobić, często brałam nadgodziny, pracując czasami do dziewiątej lub dziesiątej wieczorem, lecz pomimo tych wysiłków nadal zarabiałam marne grosze. Pewnego razu usłyszałam, że moja siostra w pięć dni potrafi zarobić na sprzedaży warzyw tyle, ile ja w ciągu miesiąca. Zrezygnowałam więc z pracy w fabryce i zajęłam się sprzedażą warzyw. Po krótkim czasie odkryłam, że mogę zarobić jeszcze więcej, sprzedając owoce, więc weszłam w owocowy biznes. Gdy wyszłam za mąż, wraz z mężem otworzyliśmy własną restaurację. Uznałam, że jako właścicielka lokalu gastronomicznego zdołam teraz zarobić jeszcze więcej pieniędzy. Myślałam, że gdy już wypracuję znaczący przychód, w naturalny sposób zdobędę podziw i uznanie ludzi żyjących wokół mnie i będę żyć tak jak elita. Po jakimś czasie prowadzenia tego biznesu uświadomiłam sobie jednak, że wcale nie udaje nam się tak dużo zarobić. Zaczynałam się niecierpliwić i niepokoić. Kiedy będę w końcu mogła żyć tak, by inni mnie podziwiali?

w 2008 roku przypadkiem nadarzyła mi się pewna okazja. Od znajomej dowiedziałam się, że w Japonii przez jeden dzień można zarobić tyle, co przez dziesięć w Chinach. Kiedy to usłyszałam, byłam zachwycona. Pomyślałam, że wreszcie znalazłam dobrą sposobność, by zarobić. Choć honorarium dla pośrednika organizującego wyjazd do Japonii było wysokie, pomyślałam sobie: „Kto nie ryzykuje, ten nie zyskuje. Bez względu na to, ile trzeba zapłacić pośrednikowi, jeśli zdobędziemy w Japonii pracę, szybko będziemy mogli odzyskać te pieniądze”. Tak więc postanowiliśmy z mężem od razu wyruszyć do Japonii, by zrealizować nasze marzenie o lepszym życiu. Po dotarciu na miejsce bardzo szybko udało nam się znaleźć zatrudnienie. Wraz z mężem codziennie pracowaliśmy po co najmniej dziesięć godzin. Stres związany z pracą był dosyć dotkliwy i przez cały dzień czułam się całkiem wycieńczona. Po pracy chciałam się tylko położyć i odpocząć – nawet jedzenie wydawało się uciążliwym obowiązkiem. Trudno było mi znieść życie w takim tempie. Mimo to jednak myślałam o tych wszystkich pieniądzach, które będę mieć po kilku latach zmagań, i zachęcałam samą siebie: „Może teraz faktycznie trzeba ciężko pracować, ale w przyszłości będziesz wieść cudowne życie, więc pracuj dalej i nie poddawaj się!”. Codziennie urabiałam się więc po łokcie, harując niezmordowanie jak maszyna do zarabiania pieniędzy. W 2015 roku to obciążenie w końcu mnie przygniotło. Poszłam na badania do szpitala, gdzie lekarz oznajmił mi, że mam przepuklinę dyskową, która uciska na nerw. Powiedział, że jeśli nadal będę pracować, jak dotychczas, skończę przykuta do łóżka i nie będę w stanie zająć się sama sobą. Było to jak grom z jasnego nieba i natychmiast poczułam wielką słabość. Moje życie ledwo zaczęło się poprawiać i coraz bardziej zbliżałam się do realizacji mojego marzenia. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że się rozchoruję. Postanowiłam się nie poddawać i pomyślałam sobie: „Jestem ciągle młoda. Mogę po prostu zacisnąć zęby i to przetrzymać. Jeśli nie zarobię więcej pieniędzy i wrócę do Chin z takimi skromnymi zarobkami, to czy tym bardziej nie stracę twarzy?”. I tak codziennie ciągnęłam moje schorowane ciało do pracy, by zarobić więcej. Po kilku dniach byłam już jednak w takim stanie, że dosłownie nie mogłam podnieść się z łóżka.

Leżąc w szpitalu i nie mając nikogo, kto by się mną zajął, czułam się bardzo nieszczęśliwa. „Jak to się stało, że znalazłam się w takiej sytuacji? Czy faktycznie będę na stałe przykuta do łóżka?”. Tak bardzo chciałam, by ktoś usiadł wtedy u mego boku. Niestety, mąż był w pracy, a syn w szkole. Mój szef był natomiast zainteresowany tylko własnymi zyskami, podobnie jak koleżanki z pracy. Nikt nie okazał mi nawet cienia zainteresowania. Kiedy przyjrzałam się różnym pacjentom na oddziale, zobaczyłam, że każdy zajęty jest tylko własnym cierpieniem. Doświadczyłam niewysłowionego smutku i mimowolnie zaczęłam się zastanawiać: „Jaki jest cel życia? W jaki sposób można sprawić, by życie miało jakieś znaczenie? Czy za pieniądze naprawdę można kupić szczęście?”. Pomyślałam o tym, że po trzydziestu latach ciężkiej pracy nie mam się czym pochwalić. Pracowałam w fabryce leków, sprzedawałam owoce, prowadziłam własną restaurację i przyjechałam do pracy do Japonii. Mimo że przez te lata faktycznie zarobiłam trochę pieniędzy, stało się to kosztem mojego szczęścia i z nikim nie mogłam podzielić się swoim cierpieniem. Kiedyś myślałam, że gdy dotrę do Japonii, to szybko uda mi się zrealizować marzenia. Wydawało mi się, że gdy po kilku latach pracy za granicą wrócę do Chin, będę mogła zacząć życie od nowa — w bogactwie i chwale, których pozazdroszczą mi wszyscy wokół. Tymczasem teraz leżałam w szpitalnym łóżku z perspektywą spędzenia drugiej połowy życia na wózku inwalidzkim i w ciągłym bólu. Na samą myśl zaczęłam żałować, że ryzykowałam własne życie tylko po to, by zdobyć pieniądze i się wybić. Im dłużej o tym myślałam, tym więcej łez zgorzknienia spływało mi po policzkach. Mimowolnie zaczęłam wołać z głębi serca: „Wielkie nieba! Ratunku! Dlaczego życie jest tak okrutne?”.

Właśnie wtedy, gdy byłam najgłębiej pogrążona w bólu i bezradności, przyszło do mnie zbawienie Boga Wszechmogącego, a choroba stała się moim błogosławieństwem. Przez przypadek poznałam trzy siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego. Czytając z nimi wspólnie Boże słowa, zrozumiałam, że wszystkie rzeczy na niebie i na ziemi nie zrodziły się w wyniku procesów naturalnych, lecz zostały stworzone przez Boga; że Bóg jest Panem całego wszechświata; że przeznaczenie człowieka znajduje się w Bożych rękach; i że Bóg cały czas prowadzi i zaopatruje ludzkość, troszczy się o nią i ją chroni. Poczułam, jak bardzo Bóg kocha człowieka. Było jednak coś, czego nadal nie rozumiałam: skoro Bóg panuje nad naszym przeznaczeniem i je nadzoruje, to powinniśmy być radośni i szczęśliwi, więc dlaczego nadal chorujemy i cierpimy? Dlaczego życie jest takie trudne? Skąd tak naprawdę bierze się ból istnienia? Pewnego dnia opowiedziałam siostrom o moich rozterkach. Jedna z nich przeczytała mi na głos fragment słów Boga Wszechmogącego: „Jakie jest źródło cierpienia związanego z narodzinami, śmiercią, chorobą i starością, które człowiek musi znosić przez całe życie? Co sprawiło, że ludzie doświadczają tych rzeczy? Nie doświadczali ich przecież, gdy zostali stworzeni, prawda? Skąd zatem wzięły się te rzeczy? Powstały one po tym, gdy ludzie ulegli kuszeniu szatana, a ich ciało stało się skażone. Ból ciała ludzkiego, trapiące je dolegliwości i jego pustka oraz skrajna niedola ludzkiego świata pojawiły się po zepsuciu ludzkości przez szatana. Kiedy skaził on ludzi, zaczął ich dręczyć. W rezultacie zaczęli oni popadać w coraz większe zwyrodnienie. Choroby, na które cierpieli ludzie, stawały się coraz bardziej dokuczliwe, a cierpienie stawało się coraz okrutniejsze. Ludzie coraz dotkliwiej odczuwali pustkę i tragizm ludzkiego świata, jak również niemożność dalszego życia w nim, a także mieli w sobie coraz mniej nadziei dla świata. To cierpienie zostało zatem sprowadzone na ludzi przez szatana” („Znaczenie doświadczanego przez Boga bólu świata” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Siostra przedstawiła mi też następujące omówienie: „Na początku, gdy Bóg stworzył ludzi, był z nimi, opiekował się nimi i chronił ich. W tamtym czasie nie było narodzin, starzenia się, chorób, śmierci, zmartwień ani nerwów. Ludzie żyli w Raju wolni od smutków i trosk, rozkoszując się wszystkim, czym Bóg ich obdarzał. Ludzkość żyła w szczęściu i radości pod Bożym przewodnictwem. Jednak po tym, jak ludzie zostali zwiedzeni i zdeprawowani przez szatana, zdradzili Boga i bardziej zważali na słowa szatana niż Boga. Z tego powodu ludzkość utraciła Bożą opiekę, ochronę i Jego błogosławieństwa oraz znalazła się w domenie szatana. Przez tysiące lat szatan stale wykorzystywał takie herezje i sofizmaty jak materializm, ateizm i ewolucjonizm oraz absurdy i kłamstwa propagowane przez wielkich ludzi i celebrytów, by zwodzić i krzywdzić ludzi: »Boga w ogóle nie ma«, »Nigdy nie było żadnego Zbawiciela«, »Każdy jest kowalem swojego losu«, »Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom«, »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego«, »Człowiek uczyni wszystko, by stać się bogatym«, »Pieniądz rządzi światem«, »Pieniądze są na pierwszym miejscu« i tym podobne. Po tym, jak ludzie przyjęli te absurdy i herezje, zdradzili Boga i zaprzeczyli Jego istnieniu oraz suwerenności. Chcieli polegać wyłącznie na możliwościach własnych rąk, aby stworzyć dla siebie szczęśliwe życie. Usposobienie człowieka stawało się coraz bardziej aroganckie i zarozumiałe. Ludzie byli się coraz bardziej przemądrzali, samolubni, przebiegli i niegodziwi. Pojawiły się między nimi różnego rodzaju intrygi, knowania i walki o status, bogactwo i własny zysk. Zaczęli walczyć między sobą i nawzajem się oszukiwać, stając się jednocześnie coraz bardziej niespokojni i wyczerpani. Ostatecznie sprawiło to, że zaczęli chorować, doświadczać bólu, cierpienia i duchowej pustki. To właśnie ten ból i te troski sprawiają, iż czujemy, że życie człowieka na tym świecie jest zbyt wymagające, zbyt męczące i zbyt pełne cierpienia. Wszystko to pojawiło się, po tym, jak szatan zdeprawował człowieka. To szatan nas skrzywdził, lecz były to też gorzkie konsekwencje naszego wypierania się Boga, oddalania się od Niego i naszej zdrady.

Siostra kontynuowała swoje omówienie: „Bóg nie może patrzeć, jak szatan stale deprawuje i krzywdzi ludzkość, więc dwukrotnie stał się ciałem i zstąpił między ludzi, by odkupić i zbawić nas - skażoną ludzkość. W dniach ostatecznych wcielony Chrystus wyraził miliony słów. Są one prawdą, która pozwala ludziom wyrwać się ze skażenia szatana i dostąpić oczyszczenia i pełnego zbawienia. Dopóki słuchamy Bożych słów i rozumiemy prawdy zawarte w Bożym słowie, będziemy w stanie rozróżnić i wyraźnie zobaczyć wszystkie metody i sposoby, za pomocą których szatan deprawuje ludzkość. Na wylot przejrzymy nikczemną istotę szatana i będziemy mieli dość siły, by go porzucić, uwolnić się od szatańskiej krzywdy, powrócić przed oblicze Boga, zdobyć Jego zbawienie i na koniec zostać doprowadzonymi przez Boga do wspaniałego ostatecznego miejsca przeznaczenia”. Bardzo się wzruszyłam, kiedy usłyszałam, że Bóg osobiście przyszedł zbawić ludzkość. Naprawdę nie chciałam, by szatan dalej mnie krzywdził, więc opowiedziałam siostrom o moim bólu i wątpliwościach: „Jest pewna kwestia, której nie do końca rozumiem. Przysłowie mówi: »Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół«. Tak ciężko pracowałam, by się wyróżnić i wieść wygodne życie, co według norm społecznych powinno być postrzegane jako coś pozytywnego i jako przejaw ambicji. Czy to możliwe, że takie podejście do życia to również jeden ze sposobów, w jaki szatan stara się nas skrzywdzić?”.

Siostra przeczytała mi kolejne dwa fragmenty słów Boga Wszechmogącego: „Podczas procesu przyswajania wiedzy przez człowieka szatan stosuje wszystkie możliwe metody: opowiadanie ludziom historii, proste przekazywanie im poszczególnych fragmentów wiedzy, czy też pozwalanie im, aby zaspokajali swoje pragnienia lub ambicje. Jaką drogą szatan pragnie cię prowadzić? Ludzie myślą, że nie ma nic złego w przyswajaniu wiedzy, że jest to proces całkowicie naturalny. Mówiąc w sposób, który brzmi przekonująco, pielęgnowanie wzniosłych ideałów czy posiadanie ambicji to posiadanie determinacji, a to powinna być właściwa droga w życiu. Czyż życie ludzi nie jest wspanialsze, jeśli mogą oni realizować własne ideały lub zrobić karierę? Postępując w ten sposób, można nie tylko uczcić swoich przodków, ale także mieć szansę odciśnięcia swojego piętna na historii – czyż nie jest to coś dobrego? Jest to coś dobrego w oczach światowych ludzi i dla nich powinno być właściwe i pozytywne. Czy jednak szatan ze swoimi złowrogimi pobudkami po prostu kieruje ludzi na tego rodzaju drogę i nie kryje się za tym nic więcej? Oczywiście, że się kryje. W rzeczywistości, bez względu na to, jak wzniosłe są ideały człowieka, bez względu na to, jak realistyczne i właściwe są jego pragnienia, wszystko, co człowiek chce osiągnąć, wszystko, czego człowiek szuka, jest nierozerwalnie związane z dwoma słowami. Te dwa słowa są niezwykle ważne dla życia każdego człowieka i są to rzeczy, które szatan chce wpajać człowiekowi. Co to za słowa? Są to »sława« i »zysk«. Szatan stosuje bardzo subtelną metodę, metodę bardzo zgodną z ludzkimi pojęciami i wcale nie radykalną, metodę, dzięki której ludzie bezwiednie przyjmują szatański sposób życia i jego zasady postępowania w życiu, a także ustalają życiowe cele i życiowy kierunek, a tym samym nieświadomie zaczynają również mieć ambicje w życiu. Bez względu na to, jak wzniosłe mogą się wydawać te życiowe ambicje, są one nierozerwalnie związane ze »sławą« i »zyskiem«. Wszystko, do czego znakomite lub sławne osoby – a w gruncie rzeczy wszyscy ludzie – dążą w życiu, wiąże się tylko z tymi dwoma słowami: »sławą« i »zyskiem«. Ludzie myślą, że kiedy już zdobędą sławę i pieniądze, będą mogli czerpać z nich korzyści w postaci wysokiego statusu i wielkiego bogactwa, a także cieszyć się życiem. Sądzą, że sława i zysk to kapitał, który można wykorzystać, by wieść życie oparte na pogoni za przyjemnościami i lubieżnymi rozkoszami ciała. Właśnie przez wzgląd na sławę i zysk, których ludzie tak pragną, tak chętnie, choć nieświadomie, oddają oni szatanowi swoje ciała, umysły, wszystko, co mają, swoją przyszłość i swoje przeznaczenie. Robią to bez chwili zawahania, ignorując potrzebę odzyskania tego wszystkiego, co oddali. Czy ludzie mogą zachować jakąkolwiek kontrolę nad sobą, gdy już w ten sposób schronili się u szatana i stali się lojalni wobec niego? Z pewnością nie. Znajdują się oni całkowicie i w pełni pod kontrolą szatana. Całkowicie i zupełnie pogrążyli się w impasie i nie są w stanie się wyzwolić. Kiedy ktoś nurza się w sławie i zysku, nie szuka już tego, co jasne, tego, co sprawiedliwe, ani rzeczy, które są piękne i dobre. Dzieje się tak dlatego, że kusząca władza, jaką sława i zysk mają nad ludźmi, jest zbyt wielka; rzeczy te stają się czymś, do czego ludzie dążą bez końca przez całe życie, a nawet przez całą wieczność. Czyż tak nie jest?” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). „Zatem szatan używa sławy i zysku, aby kontrolować myśli człowieka, aż ludzie są w stanie myśleć tylko o tych dwóch rzeczach. Walczą o sławę i zysk, znoszą trudności dla sławy i zysku, cierpią upokorzenia ze względu na sławę i zysk, poświęcają wszystko, co mają, dla sławy i zysku, a także gotowi są wydać dowolny osąd i podjąć każdą decyzję przez wzgląd na sławę i zysk. W ten sposób szatan skuwa ludzi niewidzialnymi kajdanami, a ci nie mają siły ani odwagi, aby je zrzucić. Dlatego wciąż nieświadomie je dźwigają, z wielkim trudem brnąc ciągle naprzód” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga).

Po przeczytaniu Bożych słów, siostra rozmawiała ze mną jeszcze na temat faktów i rzeczywistości tego, jak szatan wykorzystuje pragnienie sławy i zysku, by deprawować człowieka. Dopiero wtedy zrozumiałam, że wszyscy ci, którzy dzierżą w tym świecie władzę i kontrolują ludzkość, to szatańskie siły zła. Uświadomiłam sobie, że sławni i uwielbiani ludzie do diabelscy królowie, którzy deprawują ludzkość, oraz że ateizm Marksa i teoria ewolucji Darwina całkowicie oszukały i zdeprawowały ludzkość oraz doprowadziły do tego, że ludzie unikają Boga i Go zdradzają. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że książki, które wcześniej czytałam, były wypełnione trucizną szatana — jego filozofią i logiką. Gdyby nie Boże słowo, które pokazało mi, jak diabelski szatan zdeprawował ludzkość, nadal byłabym oszukiwana i kontrolowana przez szatana, uparcie zmagając się o byt. Nie ma nic złego w posiadaniu aspiracji i dążeń jako takich, lecz w gdy człowiek je realizuje, szatan używa wszelakich sposobów, by wpoić mu swoje metody i zasady przetrwania, kusząc ludzi, by żyli tylko dla zysku i sławy. Kiedy ludzie podejmują wysiłki i zmagania dla ich zdobycia, przestają szukać światła i nie zastanawiają się, jak prowadzić znaczące życie, ponieważ przynęta zysku i sławy jest dla nas tak kusząca, że staje się naszą obsesją i nie ma już sposobu, by się z niej wyplątać. Są to kajdany, za pomocą których szatan pęta nasze ciała, przebiegłe intrygi, za pomocą których deprawuje ludzi. Patrząc wstecz, widzę, że w swych wysiłkach wybicia się ponad ludzi żyjących wokół mnie i zarobienia pieniędzy, aby zdobyć podziw innych, straciłam poczucie własnego ja, stałam się bezduszną maszynką do zarabiania pieniędzy i bez żadnych obaw poświęciłam dla owego zysku i sławy nawet własne zdrowie. Naprawdę stałam się niewolnicą pieniędzy, reputacji i zysku. Jako że znajdowałam się pod kontrolą błędnego światopoglądu tak dobrze wyrażonego w powiedzeniu „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom”, podejmowałam wielkie wysiłki, by się nie poddać, i ciągle starałam się być coraz lepsza. Byłam wiecznie niezadowolona i zatrzymałam się w końcu tylko dlatego, że nie miałam innego wyjścia, gdyż doprowadziłam swoje ciało na skraj wyczerpania. Dążenie do zysku i sławy naprawdę sprawiło, że moje życie stało się bardzo trudne i męczące! Gdyby nie objawienia słów Boga Wszechmogącego, nigdy nie dowiedziałabym się, że moje dążenie do bogactwa, sławy i zysku jest błędne i że jest jednym ze sposobów, w jaki szatan krzywdzi ludzi. Tym bardziej nie potrafiłabym przejrzeć złowrogich intencji szatana i przebiegłych planów, za pomocą których deprawuje on człowieka. Siostra przeczytała mi potem jeszcze kilka fragmentów ze słów Boga Wszechmogącego i dzięki jej omówieniu Bożego słowa oraz różnych metod i sposobów wykorzystywanych przez szatana do deprawowania ludzkości, zrozumiałam, że ponieważ przez te wszystkie lata jedynie goniłam za sławą i zyskiem, żyłam w bólu, a w końcu się rozchorowałam. Całe moje cierpienie wynikało z braku wiary w Boga i braku poznania prawdy — byłam krzywdzona i deprawowana przez szatana!

Później siostry często przychodziły dzielić się ze mną omówieniami Bożych słów. Stopniowo byłam coraz bardziej przekonana do Bożego dzieła dni ostatecznych. Uzyskałam pewne rozeznanie w kwestii tego, jak szatan krzywdzi ludzi, i zrozumiałam, że najważniejsza jest wiara w Boga, czytanie Bożych słów, dążenie do prawdy i podporządkowanie się Bożemu panowaniu i Bożym planom. Tylko żyjąc w ten sposób, mogę otrzymać pochwałę od Boga i prowadzić możliwie najbardziej radosne i pełne znaczenia życie! Niedługo po tym dowiedziałam się, że jedna z moich koleżanek też przyjechała z mężem do Japonii, by znaleźć pracę i zarobić trochę pieniędzy. Mimo że im się to udało, mąż zaczął odczuwać jakieś fizyczne dolegliwości i musiał wrócić do domu na leczenie. Po powrocie do Chin, badania wykazały, że ma zaawansowane stadium raka. Po takiej diagnozie nie chcieli już wracać do Japonii na zarobek. Cała rodzina żyła w smutku i strachu. Nieszczęście koleżanki dało mi głęboki wgląd w kruchość i wielką wartość ludzkiego życia. Cóż nam po pieniądzach, jeśli pozbawi się nas życia? Czy za pieniądze można kupić życie? Pewnego dnia przeczytałam następujące słowa Boga Wszechmogącego: „Ludzie spędzają swoje życie na pogoni za pieniędzmi i sławą; kurczowo trzymają się ich jak tonący brzytwy, myśląc, że są one jedynym ratunkiem, tak jakby ich posiadanie mogło im zapewnić dalsze życie i uwolnić od śmierci. Jednak dopiero wtedy, kiedy są bliscy śmierci, zdają sobie sprawę, jak te rzeczy są od nich odległe, jak słabi są w obliczu śmierci, jak łatwo ulegają załamaniu, jak są samotni, bezsilni i nie mają dokąd pójść. Uświadamiają sobie, że życia nie można kupić za pieniądze lub sławę, że nieważne, jak bogata jest dana osoba, nieważne, jak wysoka jest jej pozycja, wszyscy ludzie są w obliczu śmierci równie ubodzy i bez znaczenia. Zdają sobie sprawę, że za pieniądze nie można kupić życia, że sława nie zlikwiduje śmierci, że ani pieniądze ani sława nie przedłużą życia nawet o minutę, czy nawet sekundę” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Boże słowa pozwoliły mi jeszcze wyraźniej zobaczyć, że szatan używa pieniędzy i sławy, by krępować i krzywdzić ludzi oraz niszczyć życie wielu z nich. Ponieważ jednak nie potrafimy przejrzeć na wylot planów szatana i nie zdajemy sobie sprawy, że pieniądze i sława to narzędzia, których szatan używa, by dręczyć ludzkość, jesteśmy nieuchronnie wciągani w ten wir i wbrew sobie oszukiwani i krzywdzeni przez szatana. W tamtej chwili uświadomiłam sobie, jakie miałam szczęście, że mogłam przyjąć dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Gdybym nie przeczytała słów Boga Wszechmogącego, nigdy nie dostrzegłabym prawdy o tym, jak szatan wykorzystuje pieniądze i sławę, by krzywdzić, ludzi i wcześniej czy później też zostałabym przez niego pochłonięta.

Gdy byłam chora, siostry z kościoła często mnie odwiedzały. Jako że nie mogłam się ruszyć, robiły mi masaże i stawiały bańki. Jedna z sióstr, która była przeszkolona w akupunkturze, powiedziała mi, jakie punkty uciskać, żeby zaznać ulgi. Pomagały mi też obowiązkach domowych, troszcząc się o mnie, jakby były moją rodziną. Jako emigrantka w obcym kraju, nie miałam w pobliżu nikogo, na kim mogłabym polegać, więc byłam naprawdę poruszona tym, że owe siostry zajęły się mną lepiej, niż zrobiliby to moi krewni. Dziękowałam im wielokrotnie, lecz one mówiły: „Już tysiące lat temu Bóg wybrał nas i przeznaczył do tego celu. Zaplanował, że urodzimy się w dniach ostatecznych i, skoro przyjęłyśmy dzieło Boga w dniach ostatecznych, że będziemy razem kroczyć tą ścieżką. Na tym polega Boże panowanie. Właściwie to już od dawien dawna wszyscy jesteśmy rodziną. Po prostu byliśmy rozdzieleni i dopiero teraz zostaliśmy na nowo zjednoczeni”. Gdy to powiedziały, nie mogłam już dłużej powstrzymać emocji i je przytuliłam, a po policzkach płynęły mi łzy. W tamtej chwili poczułam z siostrami taką bliskość, że nawet nie potrafię tego opisać. Moje serce było bardziej niż kiedykolwiek wcześniej pełne wdzięczności do Boga Wszechmogącego.

Moje zdrowie zaczęło się stopniowo i powoli poprawiać. Doświadczywszy tych męczarni, rozmyślałam nad tym, że znajdowałam się pod kontrolą szatańskiej filozofii życia. Cały czas dążyłam do tego, by wyróżnić się pośród innych ludzi, będąc przekonaną, że czyniąc to, będę mogła wieść szczęśliwe życie, otoczona podziwem i zazdrością otaczających mnie ludzi. Nigdy jednak nie przypuszczałam, że zamiast tego spotka mnie ból i smutek, bez krzty spokoju czy szczęścia. Teraz, gdy przeczytałam słowa Boga i zrozumiałam Jego wolę, nie chcę już walczyć przeciwko swojemu przeznaczeniu, nie chcę gonić za sławą i zyskiem. Nie takiego pragnę życia. Teraz, oprócz chodzenia do pracy, często biorę udział w spotkaniach, czytam Boże słowo i dzielę się własnymi doświadczeniami z braćmi i siostrami. Nauczyłam się też śpiewać hymny. Prowadzę teraz szczęśliwe życie i zyskałam pewnego rodzaju pewność oraz spokój, których nigdy wcześniej nie odczuwałam.

Pewnego dnia podczas modlitwy natknęłam się na te Boże słowa: „Kiedy człowiek spojrzy wstecz na przebytą drogę, przypominając sobie każdy etap podróży, to widzi, że na każdym kroku, niezależnie czy droga była mozolna, czy lekka, był tą ścieżką prowadzony przez Boga, który ją zaplanował. Te skrupulatne aranżacje Boga i Jego staranne planowanie doprowadziły człowieka w nieświadomości do dnia dzisiejszego. Być w stanie zaakceptować suwerenność Stwórcy, otrzymać Jego zbawienie – jakże wielkie jest to szczęście! (…) Jeżeli podejście człowieka względem suwerenności Boga nad losem człowieka jest aktywne, to patrząc wstecz na swoją podróż, kiedy naprawdę mierzy się z pojęciem suwerenności Boga, wówczas jeszcze żarliwiej zapragnie poddać się wszystkiemu, co ustalił Bóg, będzie mieć więcej determinacji i zaufania, aby pozwolić Mu koordynować swoim losem i przestać buntować się przeciwko Bogu. Albowiem człowiek widzi, że kiedy nie pojmuje losu, kiedy nie rozumie suwerenności Boga, kiedy umyślnie idzie po omacku, zataczając się i chwiejąc we mgle, podróż jest za trudna i zbyt rozdzierająca serce. Kiedy więc ludzie uznają suwerenność Boga nad ludzkim losem, ci mądrzy wybierają jej poznanie i zaakceptowanie, żegnają się z bolesnymi dniami, kiedy próbowali własnymi rękami budować dobre życie, zamiast nadal walczyć ze swoim losem i na swój własny sposób podążać za tzw. celami życiowymi. Kiedy człowiek nie ma Boga, kiedy nie potrafi Go zobaczyć, kiedy nie potrafi wyraźnie uznać Jego suwerenności, każdy dzień jest bez znaczenia, bez wartości i żałosny. Niezależnie od tego, gdzie się człowiek znajduje i jaką ma pracę, sposób życia i dążenie do własnych celów nie przynoszą mu nic poza bezkresnym strapieniem i niedającym się ukoić cierpieniem, w takim stopniu, że człowiek nie jest w stanie obejrzeć się wstecz. Tylko jeżeli człowiek zaakceptuje suwerenność Stwórcy, podda się Jego koordynacji i aranżacji oraz będzie poszukiwać prawdziwego ludzkiego życia, stopniowo wyzwoli się z całego strapienia i cierpienia, otrząśnie się z całej pustki życia” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Bóg jest Stwórcą, a ludzie Jego stworzeniami. Życie każdej osoby jest w rękach Boga i podlega Jego zarządzeniom i planowym działaniom. Wszystko, co człowiek w życiu osiąga, znajduje się pod Bożą kontrolą i jest z góry przez Niego ustalone. Ludzka gonitwa to tu, to tam z pewnością nie jest czynnikiem decydującym. Człowiek może zdobyć tylko tyle, ile Bóg mu daje. Jeśli Bóg niczym nas nie obdarza, bez względu na to, ile człowiek pracuje, jego wysiłki pójdą na marne, tak jak w powiedzeniach: „Człowiek strzela, Bóg kule nosi” i „Wszystko jest w rękach Boga”. Dlatego w naszym życiu powinniśmy się podporządkować suwerennym planom Stwórcy. To jest klucz do szczęścia i z tego składa się prawdziwe życie! Jednocześnie zrozumiałam też, że bez względu na to, ile człowiek ma bogactwa lub jak wysoką zajmuje pozycję, to tylko światowy dorobek. Człowiek nic ze sobą nie przyniósł, kiedy przychodził na świat, i nic nie może ze sobą zabrać, kiedy umrze. Oddając się pogoni za sława i zyskiem, w końcu uzyskuje tylko pustkę i cierpienie, a ostateczny wynik jest taki, że pochłania go szatan. Gdy to zrozumiałam, postanowiłam przyjąć inny sposób życia i zacząć od nowa. Pragnęłam tylko być posłuszna Bożym zarządzeniom i planowym działaniom i zostawić drugą połowę mojego życia w Bożych rękach, by to On ją aranżował. Nie chciałam już dążyć do bogactwa i statusu, aby zyskać podziw innych, lecz postanowiłam starać się być człowiekiem posłusznym Bogu, prawdziwie żyć dla Niego i odpłacać się za Bożą miłość. Teraz pracuję od trzech do czterech godzin dziennie. Moja szefowa jest Japonką i choć mamy pewne problemy językowe, bardzo o mnie dba. Zawsze, gdy każe mi coś zrobić, używa prostych słów, które potrafię zrozumieć, i nie wywiera na mnie żadnej presji. Wiem, że jest to Boże miłosierdzie dla mnie i Jego błogosławieństwo. Czuję się bardzo wdzięczna. Jednocześnie jeszcze lepiej zrozumiałam, że tylko jeśli człowiek będzie słuchał Bożych słów i podporządkowuje się Bożym zarządzeniom, będzie mógł wieść spokojne, radosne życie.

Gdy jestem sama, często myślę o tej ścieżce, na którą weszłam, by stanąć przed obliczem Boga. Gdyby nie choroba, mój pościg za bogactwem na pewno trwałby dalej i nadal funkcjonowałabym w świecie jako maszynka do zarabiania pieniędzy, aż do momentu, gdy szatan w okrutny sposób by mnie zabił, a ja nigdy nie okazałabym skruchy i nie zmieniłabym swojego postępowania. Szatan wykorzystał sławę i zysk, by mnie krzywdzić, sprawiając, że zachorowałam, lecz Bóg Wszechmogący wykorzystał tę chorobę, by przyprowadzić mnie przed swoje oblicze. Bóg przez swoje słowa pozwolił mi wyraźnie zobaczyć, że szatan to główny sprawca skażenia człowieka, i rozpoznać prawdziwą naturę jego intrygi polegającej na tym, by wykorzystać pieniądze i sławę do zdeprawowania i pochłonięcia człowieka. W ten sposób Bóg poprowadził mnie do przejrzenia na wylot niektórych aspektów naszego przyziemnego świata. Dowiedziałam się, skąd człowiek pochodzi i dokąd zmierza, poznałam źródło ludzkiego grzechu i skażenia oraz zrozumiałam, w jaki sposób człowiek powinien wieść życie, która ma sens. Boże słowa mówią: „Niektórzy ludzie zaczynają wierzyć w Boga, gdy dotknie ich choroba. Ta choroba jest dla ciebie łaską Bożą; bez niej nie uwierzyłbyś w Boga, a gdybyś nie uwierzył w Boga, nie doszedłbyś tak daleko – zatem nawet ta łaska jest miłością Boga” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa są naprawdę praktyczne. Otrzymałam błogosławieństwa tylko dzięki katastrofie! Obecnie, prowadzona i zaopatrywana przez Boże słowa, zrzuciłam więzy szatana i mam odpowiednie spojrzenie na życie. Kroczę właściwą ścieżką życia, a mój duch w końcu się wyswobodził. Bóg naprawdę jest niezwykle mądry i wszechmocny! Dziękuję Bogu Wszechmogącemu za Jego zbawienie i za to, że mnie kocha!

34. Chrześcijańskie przebudzenie duchowe

Autorstwa Lingwu, Japonia

Urodziłem się w latach osiemdziesiątych w zwyczajnej rolniczej rodzinie. Mój starszy brat miał słabe zdrowie i od najwcześniejszych lat często chorował. Kiedy miałem 10 lat, mój ojciec został ranny w wypadku, a dwa lata później doznał całkowitego paraliżu. Nasza rodzina była biedna, a leczenie ojca dodatkowo pogrążyło nas w poważnych długach. Przyjaciele i krewni nie chcieli pożyczyć nam pieniędzy z obawy przed tym, że nigdy nie będziemy w stanie im ich oddać, więc nie miałem wyboru i w wieku 16 lat byłem zmuszony porzucić szkołę i poszukać pracy. Kiedy późną nocą wszystko wokół cichło, często myślałem: „Kiedy byliśmy mali, moi rówieśnicy mieli czas po szkole na zabawę, ja natomiast zawsze musiałem iść na pole i pomagać przy gospodarstwie; teraz podrośliśmy, oni ciągle chodzą do szkoły i zachowują się wobec rodziców jak rozpieszczone bachory, a ja w tak młodym wieku muszę pracować i doświadczać wszystkich trudów związanych z utrzymaniem rodziny”. W tamtym czasie w pierwszej kolejności obwiniałem moich rodziców za to, że się w ogóle urodziłem, i zastanawiałem się, dlaczego przyszedłem na ten świat, skoro tylko cierpię i haruję. Nic jednak nie mogłem z tym zrobić, musiałem pogodzić się z rzeczywistością. Wtedy marzyłem tylko o ciężkiej pracy i zarabianiu pieniędzy po to, aby moi rodzice mogli żyć komfortowo i by inni nigdy więcej nie patrzyli na nich z góry.

Pierwszą pracę znalazłem w prywatnej fabryce stopów aluminium. Jako że byłem pracownikiem niepełnoletnim, szef zawsze dbał o to, abym miał co zjeść i gdzie spać. Po roku zdałem sobie sprawę, że moja pensja jest za niska, więc przeniosłem się do fabryki mebli. Wykonywałem tam pracę, której nikt inny nie chciał się podjąć – lakierowałem meble metodą natryskową. W tamtym czasie wykonałbym każdą legalną pracę, byle tylko zarobić jak najwięcej pieniędzy. Moim jedynym celem było stać się zamożnym człowiekiem, bo nie chciałem już nigdy więcej żyć w biedzie. W późniejszym czasie pewna osoba z mojej dalszej rodziny załatwiła mi posadę w firmie, która oferowała możliwość wyjazdu do pracy za granicę i ku mojemu zaskoczeniu kilka lat później rzeczywiście wyjechałem z kraju.

Wiosną 2012 roku spełniły się moje nadzieje i wyjechałem do Japonii, by rozpocząć tam nowe życie. Znalazłem pracę w budownictwie okrętowym i podpisałem z pewną firmą trzyletni kontrakt. Wtedy nie umiałem jeszcze gotować i jadłem tylko makarony instant. Po miesiącu, gdy widziałem makaron, zbierało mi się na wymioty, postanowiłem więc nauczyć się gotować. Nie mam pojęcia, jak wiele razy jadłem na wpół ugotowany ryż. W Japonii byliśmy cudzoziemcami i nic dziwnego, że lokalni pracownicy traktowali nas trochę niesprawiedliwie. Kazali nam wykonywać dużo brudnej, męczącej i niebezpiecznej pracy. Szczególnie podczas natryskiwania lakieru byłem trochę przerażony, bo gdyby gaz wszedł w kontakt z ogniem, mogłoby dojść do zapłonu, i gdybym na chwilkę stracił czujność, moje życie znalazłoby się w poważnym niebezpieczeństwie. Zawsze kiedy cierpiałem w życiu lub czułem się niebezpiecznie w pracy, koncentrowałem się na tym, by zarobić większe pieniądze i wysłać je do rodziny oraz kupić samochód i dom po powrocie do Chin. Wszystko po to, aby poczuć wyższość nad innymi i na zawsze zapomnieć o życiu w biedzie. Te myśli pomagały mi przetrwać i sprawiały, że nie cierpiałem aż tak bardzo. Trzy lata pracy w stoczni minęły mi w okamgnieniu. Kiedy zbliżał się koniec terminu ważności mojej wizy, dowiedziałem się, że moja firma często przedłuża kontrakty. Aby zarobić więcej pieniędzy, zdecydowałem się skorzystać z tej oferty i dalej pracować w Japonii. Niedługo po odnowieniu kontraktu poznałem ewangelię królestwa Boga Wszechmogącego, co było dla mnie wyjątkowo miłym zaskoczeniem.

W sierpniu 2015 roku koleżanka, którą poznałem w Japonii, opowiedziała mi o dziele Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Kiedy po raz pierwszy zaczęła mówić mi o sprawach związanych z wiarą, w ogóle nie byłem tym tematem zainteresowany, bo uważałem, że to tylko jakaś religia i że wiara w Boga w żaden sposób nie zmieni mojego losu. Niedługo potem zapytałem ją: „Czy wiara w Boga może zmienić mój los? Jestem człowiekiem ciężko doświadczonym przez los, od najmłodszych lat dużo cierpiałem. Jeśli będę mieć dużo pieniędzy, nie będę musiał więcej cierpieć. Uważam, że w tym momencie najbardziej realnym rozwiązaniem moich życiowych trudności, jest zarabianie więcej pieniędzy. Dla mnie osobiście wiara w Boga jest czymś bardzo odległym”. W odpowiedzi moja znajoma przeczytała mi fragment słów Boga: „To, dokąd zmierzasz każdego dnia, co będziesz robić, kogo lub co napotkasz, co powiesz i co ci się przydarzy – czy cokolwiek z tego można przewidzieć? Ludzie nie potrafią przewidzieć wszystkich tych zdarzeń ani tym bardziej kontrolować, w jakim kierunku się rozwiną. W życiu te nieprzewidywalne zdarzenia dzieją się nieustannie i są na porządku dziennym. Te codzienne koleje losu i to, jak się układają czy schematy według których się dzieją, nieustannie przypominają ludzkości, że nic nie dzieje się przypadkiem, że droga rozwoju tych rzeczy i ich nieuchronność nie mogą być zmieniane przez ludzką wolę. Każde zdarzenie niesie ze sobą przestrogę od Stworzyciela dla ludzkości, a także przekazuje wiadomość, że ludzie nie mogą kontrolować własnego losu. Jednocześnie każde wydarzenie jest zaprzeczeniem nieposkromionej próżnej ambicji człowieka i jego pragnienia, by wziąć los w swoje ręce. (…) Od codziennych zmiennych kolei po losy całego ludzkiego życia, nie ma nic, co nie objawiałoby planu Stworzyciela i Jego suwerenności. Nie ma nic, co nie służy za przesłanie, że »autorytetu Stworzyciela nie da się przekroczyć«, co nie komunikuje tej odwiecznej prawdy, iż »autorytet Stworzyciela jest najwyższy«” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Te słowa brzmiały dla mnie bardzo sensownie i nie mogłem pozbyć się myśli, że możliwość odnowienia kontraktu wydawała się zaaranżowanym przez Niebiosa wydarzeniem. Myślałem również o rodzinie, w której się urodziłem, o tym, jak wyglądało moje życie z rodziną, i o tym, co się wokół mnie wydarzyło – to wszystko działo się poza moją kontrolą i niczego nie mogłem przewidzieć. Miałem poczucie, że gdzieś tam jest Najwyższy Władca, który wszystkim kieruje.

Następnie koleżanka dała mi do przeczytania fragment słów Boga z rozdziału Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga, który mówi o sześciu punktach zwrotnych, jakie człowiek musi przejść w ciągu swojego życia. Pierwszym z nich są narodziny; drugim dorastanie; trzecim niezależność; czwartym małżeństwo; piątym potomstwo; szóstym śmierć. Czytając te słowa Boga, byłem zdumiony. Nigdy nawet nie przyszło mi do głowy, że Bóg w tak przejrzysty sposób mógł przemawiać o przeznaczeniu człowieka. Jednakże fakty są dokładnie takie, jak On je opisał. Człowiek nie może wybrać rodziny, w jakiej się urodzi, i nie może też wybrać sobie rodziców. Później w dorosłym życiu również nie od niego zależy, z kim wejdzie w związek małżeński. Im dłużej rozważałem te słowa, tym silniej czułem, że mają one bardzo praktyczny wymiar. Głęboko w sercu zacząłem wierzyć w to, co powiedział Bóg Wszechmogący – że los nie jest czymś, co sam możesz zmienić. Od tamtego momentu coraz bardziej interesowała mnie wiara, uwierzyłem w istnienie Boga i w to, że człowiek sam nie decyduje o swoim losie. Czułem jednak, że Bóg jest gdzieś daleko ode mnie, ponieważ niewiele o Nim wiedziałem. Niewiele czasu upłynęło, kiedy doświadczyłem czegoś, dzięki czemu poczułem, że Bóg jest obok mnie, czuwa nade mną i mnie chroni.

To był deszczowy dzień, w pracy jak zwykle pojawiłem się punktualnie. Kilka minut po 10 rano pracowałem na swoim stanowisku, kiedy nagle usłyszałem huk. Coś, nie wiedziałem co, ciężko uderzyło o ziemię, a mnie z przerażenia przeszły zimne dreszcze. Odwróciłem głowę i zamarłem, gdy tuż za mną zobaczyłem długą żelazną rurę o średnicy około 40 centymetrów i długości około 4 metrów, ważącą około pół tony. Rura spadła z dźwigu na ziemię w odległości niespełna pół metra ode mnie. W tamtym momencie oniemiałem z przerażenia i chwilę zajęło mi, zanim otrząsłem się z szoku i odzyskałem spokój. W sercu cały czas krzyczałem: „Dziękuję Ci, Boże! Dziękuję Ci, Boże! Gdybyś nade mną nie czuwał i mnie nie ochronił, rura mogłaby spaść prosto na mnie i wtedy moje mało znaczące życie byłoby skończone”.

Po pracy opowiedziałem braciom i siostrom o tym, co się stało tamtego dnia, a oni uświadomili mi, że doświadczyłem opieki Bożej. Przeczytali mi również słowo Boga Wszechmogącego: „W trakcie długiego ludzkiego życia niemal każdy człowiek napotyka wiele niebezpiecznych sytuacji i stawia czoła wielu pokusom. Jest tak dlatego, że szatan stoi tuż obok ciebie, stale ma cię na oku. Szatan upaja się tym, gdy spada na ciebie katastrofa; kiedy spotykają cię nieszczęścia, kiedy nic nie idzie po twojej myśli, kiedy wikłasz się w szatańską sieć – szatan jest szczęśliwy. Jeśli chodzi o to, co robi Bóg, to On nieustannie cię chroni, strzegąc cię przed jednym nieszczęściem po drugim i przed jedną katastrofą po drugiej. Dlatego właśnie powiadam, że wszystko, co człowiek ma – pokój i radość, błogosławieństwa i osobiste bezpieczeństwo – jest w rzeczywistości pod Bożą kontrolą; Bóg prowadzi każdego człowieka i decyduje o jego losie” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Po przeczytaniu słów Boga zrozumiałem, że ludzie każdego dnia żyją w sieci szatana i w każdym momencie mogą być wystawieni na jego niebezpieczne pokusy. Mogą przeżywać różne nieszczęścia i katastrofy oraz mogą spotykać ich rzeczy, których by w swoim życiu sobie nie życzyli. Bez czuwania Boga i Jego opieki ludzi już dawno temu pochłonąłby szatan. Myśląc o niebezpieczeństwie, jakie groziło mi w pracy, kiedy ważąca prawie pół tony żelazna rura spadła na ziemię w odległości zaledwie pół metra ode mnie, wiedziałem, że to nie stało się tylko za sprawą mojego szczęścia. To raczej Bóg strzegł mnie i opiekował się mną, dzięki czemu uniknąłem wypadku. Nie wiem, ile razy w ciągu wszystkich tych lat doświadczyłem opatrzności i opieki Bożej, ale wcześniej nigdy nie rozumiałem Boga ani Go nie czciłem; naprawdę nie miałem sumienia. Od tamtego momentu zacząłem lepiej rozumieć Bożą łaskę zbawienia. Fakt, że ciągle żyłem, w całości zawdzięczałem Bożej kochającej i chroniącej mnie ręce; z serca podziękowałem za to Bogu. Od tamtego momentu postanowiłem również robić wszystko, co możliwe, aby podążać za Bogiem. W kolejnych dniach wraz z braćmi i siostrami często uczestniczyłem w zgromadzeniach i wspólnych modlitwach, czytałem słowa Boże, dzieliłem się swoimi doświadczeniami i rozumieniem słów Boga i śpiewałem hymny ku chwale Bożej. W sercu czułem się wolny i wyzwolony. My, bracia i siostry, pomagaliśmy sobie i wspieraliśmy się wzajemnie w naszym duchowym życiu. Nikt z nich nie patrzył na mnie z góry i nikt nikim nie gardził z powodu biedy ani nikt nikomu nie nadskakiwał z powodu bogactwa – czułem, że mogę żyć z godnością. Przebywając w tym dużym, serdecznym i szczęśliwym domu Kościoła Boga Wszechmogącego, zauważyłem, że w moim życiu stopniowo zachodzą zmiany. Przestałem czuć lęk, cierpienie i pustkę mijających dni. Nigdy wcześniej nie czułem się tak szczęśliwy i spełniony.

Pewnego dnia długoletni pracownik naszej firmy doznał wypadku; to był Japończyk pracujący w firmie od ponad dekady. Bardzo dobrze znał się zarówno na zasadach bezpieczeństwa, jak i na bardziej technicznych kwestiach. Tamtego dnia w pracy operował dźwigiem i wykonywał prace na wysokości dwudziestu metrów. Z powodu jego nieuwagi z dźwigu zaczął przeciekać gaz. Nad dźwigiem był zawieszony inny pracownik, który zajmował się spawaniem. Iskra spadła na ubranie operatora dźwigu i weszła w kontakt z przeciekającym gazem – w efekcie wybuchł duży pożar. Wszyscy patrzyliśmy, jak naszego długoletniego kolegę otaczają płomienie, ale nic nie mogliśmy zrobić. Nikt z nas nie zdążyłby go uratować i w ten sposób nasz kolega w ciągu zaledwie kilku minut spłonął żywcem. Wielu świadków tej tragedii poczuło się okropnie z powodu jego śmierci i zaczęło zastanawiać się nad sensem życia: jaki tak naprawdę jest cel ludzkiego życia? Jako że to wszystko działo się tuż obok mnie, zauważyłem, że jeśli ludzie oddalają się od Boga i Bóg nie czuwa nad nimi i ich nie chroni, to ich życie wisi na włosku. Wobec jakiejkolwiek katastrofy ludzkie życie jest tak bardzo kruche, że najmniejszy podmuch może je zniszczyć. Poczułem również bardzo wyraźnie, że bez względu na to, jak wielkie są umiejętności człowieka lub jak wiele pieniędzy posiada, nie ma on kontroli nad swoim przeznaczeniem, a szczególnie nie jest w stanie uchronić się przed katastrofą i śmiercią.

W krótkim czasie po tamtym wypadku przeczytałem fragment słów Boga: „Dzięki zwierzchnictwu Stwórcy i przeznaczeniu, samotna dusza, która zaczęła istnieć bez żadnych zasług, zyskuje rodziców i rodzinę, szansę na stanie się członkiem rasy ludzkiej, szansę na doświadczenie ludzkiego życia i zobaczenie świata; zyskuje również szansę na doświadczenie zwierzchnictwa Stwórcy, poznanie cudowności Jego dzieła stworzenia, a przede wszystkim, na poznanie władzy Stwórcy i poddanie się tej władzy. Jednak większość ludzi nie korzysta tak naprawdę z tej rzadkiej i przelotnej sposobności. Zużywa energię całego życia na walkę z losem, spędza cały swój czas na uwijaniu się, starając się wyżywić rodzinę, krąży tam i z powrotem między bogactwem i statusem. Reczy, które cenią ludzie, to rodzina, pieniądze i sława; postrzegają je jako najbardziej wartościowe w życiu. Wszyscy ludzie narzekają na swój los, a mimo to spychają w najdalsze zakątki umysłu zagadnienia, których analiza i zrozumienie są absolutnie konieczne: dlaczego człowiek żyje, jak powinien żyć, jakie są wartość i znaczenie życia. Ludzie przez całe swoje życie, niezależnie, ile to może być lat, gonią za sławą i majątkiem, dopóki nie przeminie ich młodość, dopóki nie staną się siwi i pomarszczeni, dopóki nie dostrzegą, że sława i majątek nie mogą powstrzymać ich postępującego zniedołężnienia, że pieniądze nie mogą wypełnić pustki w ich sercu; dopóki nie zrozumieją, że nikt nie jest wyjęty spod prawa narodzin, starzenia się, choroby i śmierci, że nikt nie może uciec przez tym, co ma w zanadrzu los. Dopiero wtedy, kiedy ludzie zmuszeni są do stanięcia w obliczu ostatniego punktem zwrotnego w ich życiu, prawdziwie pojmują, że nawet jeżeli ktoś posiada miliony, nawet jeżeli jest uprzywilejowany i wysoki rangą, to nikt nie może uciec przed śmiercią, a każda osoba powróci do swojej pierwotnej pozycji – samotna dusza, niezapisana karta” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Po przeczytaniu tych słów Bożych byłem głęboko poruszony. Ludzkie dusze pochodzą od Boga i przychodzą na ten świat zgodnie z planem Bożym. Mimo to ludzie wciąż nie chcą uwierzyć w Boga i oddawać Mu czci; nie doceniają tej możliwości osobistego doświadczania władzy Stworzyciela. Zamiast tego wiedzą tylko, że trzeba żyć dla pieniędzy, sławy i namiętności. Szaleńczo rzucają się w tę i we w tę, próbując uciec od tego, co zostało dla nich zaplanowane. Co jednak ludzie zyskują, szukając tych rzeczy? Kiedy grozi im śmierć, czy ukochane osoby, sława lub bogactwo mogą ich uratować? Czyż odejście mojego kolegi nie było najlepszym zobrazowaniem tego faktu? Pomyślałem o rzeczach, jakich szukałem w przeszłości - czyż one nie były tym samym? Kiedy wyjechałem za granicę, potrafiłem przyjąć każdą pracę – brudną, wyczerpującą lub niebezpieczną – tylko po to, aby zarobić więcej pieniędzy, zyskać uznanie innych i wyczołgać się z biedy. Pomimo silnego cierpienia nigdy nie nastąpiła zmiana mojego stylu życia. Dalej wlokłem się tą samą drogą. W moim sercu nie wiedziałem, czy Bóg istnieje, ani czy los człowieka jest w Bożych rękach. Chcąc zmienić swoje przeznaczenie, opierałem się wyłącznie na swojej ciężkiej pracy. Usiłowałem uciec od tego, jak Bóg zaplanował i zaaranżował moje życie. Czyż nie znajdowałem się na drodze prowadzącej do upadku? Gdyby nie Boże zbawienie, gdyby nie to, że Bóg nade mną czuwał i mnie chronił, obawiam się, iż już dawno temu moim marnym życiem zawładnąłby szatan. I czy wtedy moje życie byłoby tak spełnione i pełne sensu jak jest obecnie? W tamtym momencie ostatecznie dostrzegłem, że sens życia nie polega na szukaniu bogactwa i sławy ani na szukaniu uznania w oczach innych, ale raczej na trwaniu w obecności Boga i przyjęciu Jego zbawienia. Tylko poprzez wychwalanie Boga i poddanie się Mu możemy uwolnić się od krzywdy, za którą stoi szatan, oraz żyć w pokoju i szczęściu. Im więcej o tym myślę, tym bardziej jestem poruszony. Zrozumiałem, że moja zdolność do wiary jest szczególną łaską otrzymaną od Boga. Dziękuję Bogu Wszechmogącemu za to, że mnie ocalił!

35. Po przyjęciu Bożego zbawienia w dniach ostatecznych zyskujemy nowe życie

Autorstwa Zhui Qiu, Malezja

Z zawodu jestem kosmetyczką, a mój mąż jest rolnikiem. Poznaliśmy się w Malezji podczas ceremonii rzucania mandarynkami, czyli tradycyjnego rytuału dla kobiet szukających miłości. Rok później w jednym z kościołów, w obecności pastora, odbył się nasz ślub. Choć nie byłam osobą religijną, głęboko poruszona modlitwą pastora za nasze małżeństwo, w duchu prosiłam Boga: „Niech ten mężczyzna wiernie mnie kocha i troszczy się o mnie. Niech będzie moim na całe życie”.

Od początku małżeństwa między mną, a mężem, zaczęły się pojawiać kolejne konflikty. On wychodził z domu przed czwartą rano, żeby sprzedawać warzywa, i wracał dopiero po dziewiętnastej. Ja natomiast kończyłam pracę dopiero po dwudziestejdrugiej. Mieliśmy dla siebie niewiele czasu. Za każdym razem, gdy wlekłam do domu swoje wycieńczone ciało, miałam wielką nadzieję, że mój mąż okaże mi trochę troski, zainteresowania i zrozumienia. Chciałam, żeby zapytał, jak minął mi dzień i czy jestem szczęśliwa. Jednak, ku mojemu rozczarowaniu, praktycznie za każdym razem, gdy wracałam z pracy, albo oglądał telewizję, albo siedział na telefonie. Czasami nawet się nie wysilał, żeby mnie przywitać; jakbym w ogóle nie istniała. Byłam tym bardzo przygnębiona i z czasem coraz bardziej rozczarowana moim mężem.

Pewnego razu posprzeczałam się w pracy z klientką i czułam się naprawdę zirytowana i skrzywdzona. Po powrocie do domu wyrzuciłam wszystko z siebie, licząc, że mąż mnie pocieszy. Ku mojemu zaskoczeniu, grając na telefonie, prawie nie zwrócił na mnie uwagi i ledwie przyznał mi rację, a potem od razu z powrotem opuścił głowę, wracając szybko do telefonu. Jego całkowita obojętność wytrąciła mnie z równowagi, więc zaatakowałam go i krzyknęłam: „Masz serce z kamienia? Nie potrafisz ze mną nawet porozmawiać? Czy w ogóle na kimkolwiek ci zależy?”. Widząc mnie tak wściekłą, nie chciał nawet nic odpowiedzieć. Im dłużej milczał, tym bardziej mój gniew się wzmagał. Nie dawałam mu więc spokoju, w pełni zdeterminowana, by zmusić go do rozmowy. Ni stąd, ni zowąd nagle na mnie wrzasnął: „Nie nagadałaś się jeszcze?”. Poczułam się jeszcze bardziej wściekła i skrzywdzona, więc dalej próbowałam przemówić mu do rozsądku. W końcu zupełnie przestał się odzywać i kłótnia właściwie się zakończyła. Przy innej okazji znów pożaliłam się mężowi, że w pracy spotkała mnie jakaś przykrość. Myślałam, że spróbuje jakoś poprawić mi humor, lecz on, zimny jak lód, odpowiedział gwałtownie: „Wiesz, do tanga trzeba dwojga. Widzisz tylko problemy u innych. Może przyjrzałabyś się samej sobie?”. Wszystko się we mnie zagotowało i nie mogłam się powstrzymać, żeby nie powiedzieć mu do słuchu. Rozżalona pomyślałam sobie: „Co to za człowiek? Dlaczego wyszłam za kogoś takiego? W ogóle nie zważa na moje uczucia — nie może wydusić z siebie nawet jednego słowa, żeby mnie pocieszyć!”. Od tamtej pory prawie całkiem przestałam dzielić się z nim tym, co wydarzyło się w pracy. Jakiś czas później mąż spróbował zapytać mnie o pracę, lecz ja nie miałam już ochoty zwracać na niego uwagi, więc stopniowo przestał pytać o cokolwiek. Mieliśmy coraz mniej wspólnych tematów, a zawsze, kiedy spotkało mnie coś nieprzyjemnego, znajdowałam jakąś koleżankę, która potrafiła mnie wysłuchać. Czasami zostawałam na mieście do późna, żeby z kimś porozmawiać, i wracałam do domu dopiero po północy. Nawet kiedy przychodziłam tak późno, wydawało się, że dalej jest mu wszystko jedno, tylko stwierdzał, że traktuję dom jak hotel. Czułam się naprawdę sfrustrowana, a moje niezadowolenie z męża narastało, prowadząc do częstych sprzeczek i kłótni. Oboje cierpieliśmy. Nie chciałam, żeby dalej tak to wyglądało, więc postanowiłam przeprowadzić z nim poważną rozmowę.

Pewnego dnia po obiedzie zapytałam męża: „Nie możesz mnie znieść, prawda? Dlaczego nigdy nie zwracasz na mnie uwagi? Jeśli masz ze mną jakiś problem, to powiedz mi wprost!”. Nic na to nie odpowiadał, więc męczyłam go dalej. W pewnym momencie nagle krzyknął zdenerwowany: „Przestań zadawać mi te wszystkie pytania! Wiecznie wynajdujesz jakieś problemy. Mam tego dosyć!”. Ta odpowiedź wzbudziła we mnie gniew i znów zaczęliśmy się kłócić, przerzucając się oskarżeniami. Trwało to jakiś czas, aż w końcu wstał i mnie popchnął. Straciłam równowagę i wylądowałam na kanapie. Załamałam się, gdy zobaczyłam, że mój mąż był gotowy podnieść na mnie rękę. Pomyślałam sobie: „I to ma być człowiek, którego sobie tak starannie wybrałam na męża? Czy to ma być małżeństwo, z którym wiązałam tak wielkie nadzieje? Jak może mnie tak traktować?” Od tego momentu przestałam pokładać w nim jakiekolwiek nadzieje.

W kwietniu 2016 roku szczęśliwie zdarzyło się tak, że pewna siostra podzieliła się ze mną ewangelią Pana Jezusa. Opowiedziała, że Pan nas kocha i że został przybity do krzyża, aby nas zbawić. Byłam naprawdę poruszona Jego miłością, więc przyjęłam ewangelię Pana. Kiedy później opowiadałam pastorowi o naszych małżeńskich problemach, poradził mi: „Nie możemy nikogo zmienić, chyba że najpierw sami się zmienimy. Powinniśmy brać przykład z Jezusa i praktykować tolerancję i cierpliwość względem innych”. Tak więc podjęłam próbę przemiany samej siebie. Od razu po pracy wracałam do domu i sprzątałam, a kiedy mąż mnie ignorował i byłam bliska utraty panowania nad sobą, modliłam się do Pana, by obdarzył mnie tolerancją i cierpliwością. W sytuacjach, w których nie udawało mi się opanować i wdawałam się w kłótnie z mężem, zaraz po sprzeczce pierwsza podejmowałam wysiłek, by wszystko załagodzić. Zobaczywszy te zmiany, które we mnie zaszły, mąż również zaczął wierzyć w Pana. Gdy oboje byliśmy już wierzący, kłóciliśmy się rzadziej i więcej rozmawialiśmy. Byłam pełna wdzięczności dla Pana, widząc Jego osobiste zbawienie dla nas.

Czas mijał, a my nadal nie potrafiliśmy kontrolować swoich nastrojów. Czasami w domu nadal dochodziło do awantur, szczególnie wtedy, gdy jedno z nas było w kiepskim nastroju, a drugie nie potrafiło praktykować tolerancji i cierpliwości, więc kłótnie stawały się coraz ostrzejsze. Po każdej z nich moje serce było przepełnione bólem i modliłam się: „Panie, uczysz nas tolerancji i cierpliwości, ale wydaje się, że sobie nie radzę. Kiedy widzę, że mój mąż robi coś, co mi się nie podoba, jestem nim naprawdę rozczarowana. Co mam robić, Panie?”. Zaczęłam też chodzić na wszystkie organizowane przez kościół kursy, mając nadzieję, że znajdę ścieżkę praktyki, lecz nie udało mi się wyciągnąć z nich tego, co chciałam. Poprosiłam o pomoc przywódcę naszej grupy, który stwierdził tylko: „Ja też często kłócę się z żoną. Nawet Paweł powiedział: »Gdyż wiem, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro, bo chęć jest we mnie, ale wykonać tego, co jest dobre, nie potrafię« (Rz 7:18). Nikt nie ma rozwiązania problemu, przed którym stoimy — błędnego koła grzeszenia i wyznawania grzechów. Możemy jedynie modlić się do Pana i prosić o Jego miłosierdzie”. Słysząc te słowa, poczułam się zagubiona: „Czy to możliwe, że jesteśmy skazani, by spędzić resztę życia uwikłani w konflikt?”.

W marcu 2017 roku mój mąż, który wcześniej zawsze był małomówny, nagle zmienił się w pełnego werwy rozmówcę. Na dodatek często rozmawiał ze mną na temat tego, jak rozumie Pismo, a przemyślenia, którymi się ze mną dzielił, były naprawdę pełne światła, co zaskoczyło mnie jeszcze bardziej. Byłam zdziwiona, bo jakby nagle stał się inną osobą, a to, co mówił, było rzeczywiście odkrywcze. Naprawdę chciałam rozgryźć, co się dzieje. Pewnego dnia przypadkiem odkryłam, że jest członkiem jakiejś grupy w mediach społecznościowych i niezwłocznie spytałam go, o czym z nimi rozmawia. Z bardzo przejętym wyrazem twarzy odpowiedział mi, że rozważa dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Mówił, że Pan Jezus już powrócił, a Jego imię to Bóg Wszechmogący. Dodał też, że Bóg Wszechmogący wypowiedział już mnóstwo słów i wykonuje dzieło osądzania i obmywania ludzkości w dniach ostatecznych. Przekonywał też, że w ten sposób wypełnia się biblijne proroctwo: „Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego” (1P 4:17). Mąż powiedział mi, że gdy szukamy Bożego pojawienia i Jego dzieła, musimy skupić się na słuchaniu Boga, zamiast ślepo trzymać się naszych pojęć i wyobrażeń. Jeśli nie będziemy szukać prawdy, a tylko biernie czekać na Boże objawienie, nie będziemy mogli powitać powracającego Pana. Słysząc to, byłam oszołomiona i wszystko wydawało mi się niepojęte. Później przypomniałam sobie, że pewien indyjski pastor powiedział kiedyś, iż jeśli usłyszymy kiedykolwiek o powrocie Pana, powinniśmy podejść do tego z otwartym sercem i szczerze zgłębić temat; nie możemy polegać na naszych pojęciach i wyobrażeniach i na ślepo wyrokować. Tak więc zmówiłam modlitwę: „Panie, jeśli Bóg Wszechmogący jest Twoim prawdziwym powrotem, to proszę, prowadź mnie i kieruj, abym mogła szukać prawdy i zbadać ją z otwartym sercem. W przeciwnym razie, proszę, chroń moje serce, abym nie zbłądziła z dala od Ciebie. Amen!”.

Po tej modlitwie otworzyłam Biblię i zobaczyłam następujący fragment z Księgi Objawienia 3:20: „Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną”. Poczułam nagły przypływ natchnienia i miałam wrażenie, że to Pan mówi mi, iż kiedy wróci, zapuka do moich drzwi. Czułam, że każe mi nasłuchiwać swojego głosu i otworzyć drzwi. Było dokładnie tak jak z biblijnymi pannami mądrymi, które, usłyszawszy głos oblubieńca, pobiegły go przywitać. Potem przyszedł mi na myśl fragment z Ewangelii Jana 16:12-13: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy”. Gdy rozmyślałam nad tymi wersetami z Pisma Świętego ogarnęło mnie podniecenie. Uświadomiłam sobie, że dawno temu Pan powiedział nam, iż gdy powróci, wypowie więcej słów i obdarzy nas prawdą. A dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych to dzieło wyrażania słów, ludzkość — czy to możliwe, że Bóg Wszechmogący to naprawdę Pan Jezus, który powrócił? Jeśli Pan rzeczywiście powrócił i wyraził prawdy, by rozwiązać wszystkie bolączki ludzkości, to jest nadzieja, że uda nam się uciec z więzów grzechu. Czy wówczas problemy pomiędzy mną a moim mężem mogłyby zostać rozwiązane? Nie chciałam tracić czasu i od razu poprosiłam męża, by skontaktował mnie z braćmi i siostrami z Kościoła Boga Wszechmogącego, bowiem również chciałam zgłębić dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych.

W czasie spotkania pewni bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego wybrali kilka wersetów z Biblii na temat różnych aspektów prawdy, takich jak sposób, w jaki Pan powrócił, nowe imię Pana i dzieło, które wykona. Ich omówienia były niezwykle przekonujące i całkowicie dla mnie nowe. Naprawdę chciałam dowiedzieć się więcej na temat Pańskiego dzieła dni ostatecznych, więc modliłam się raz za razem, prosząc Boga, by mnie oświecił, żebym mogła zrozumieć Jego słowa. Czytając je i słuchając omówień braci i sióstr stopniowo zyskałam zrozumienie Bożego celu w Jego zarządzaniu ludzkością, trzech etapów Jego dzieła zbawienia ludzkości oraz wyniku i przeznaczenia ludzi. Zgłębiając dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, nadal nie mogliśmy się z mężem powstrzymać się od sprzeczek o jakieś błahostki. Po fakcie zawsze czułam się winna i przygnębiona i zadawałam sobie pytanie: „Dlaczego nigdy nie mogę wprowadzić w życie Bożych słów?”. Bardzo mnie to frapowało. Pewnego razu w czasie zgromadzenia zapytałam jedną z sióstr: „Dlaczego ciągle kłócę się z mężem? Dlaczego nie możemy żyć w zgodzie?”. Znalazła dla mnie kilka fragmentów Bożego słowa: „Zanim człowiek został odkupiony, zostało już w niego wszczepionych wiele szatańskich trucizn. Po upływie tysięcy lat szatańskiego zepsucia człowiek ma już w sobie naturę, która opiera się Bogu. I dlatego kiedy człowiek został odkupiony, chodziło wyłącznie o takie odkupienie, w którym człowiek został kupiony za wysoką cenę, ale jego zatruta natura nie została wyeliminowana. W tak splugawionym człowieku musi się dokonać zmiana, zanim będzie godny służyć Bogu. Poprzez to dzieło osądzania i karcenia człowiek zdobędzie pełną wiedzę o tkwiącej w nim nieczystej i zepsutej istocie, a wtedy będzie w stanie całkowicie się zmienić i oczyścić. Tylko w ten sposób człowiek może być godny powrotu przed tron Boga” (Tajemnica Wcielenia (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Chociaż Jezus wykonał wiele pracy wśród ludzi, jedynie wypełnił dzieło odkupienia całej ludzkości i stał się ofiarą za grzech człowieka, ale nie wyzwolił go od jego zepsutego usposobienia. Pełne uwolnienie człowieka od wpływu szatana wymagało nie tylko tego, by Jezus wziął na siebie grzechy człowieka i stał się ofiarą za grzechy, ale także wymagało od Boga, aby dokonał większego dzieła, by całkowicie uwolnić człowieka od jego usposobienia, które zepsuł szatan. I tak, kiedy grzechy człowieka zostały mu przebaczone, Bóg powrócił w ciele, aby wprowadzić człowieka w nowy wiek, i rozpoczął dzieło karcenia i osądzania, które wynosi człowieka do wyższej sfery. Wszyscy ci, którzy podporządkują się Jego panowaniu, posiądą wyższą prawdę oraz otrzymają większe błogosławieństwa. Będą prawdziwie żyć w świetle oraz zyskają prawdę, drogę i życie” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Następnie podzieliła się ze mną tym omówieniem: „Na początku Adam i Ewa żyli szczęśliwi przed Bożym obliczem w Ogrodzie Eden. Nie było żadnych kłótni, nie było cierpienia. Jednak po tym, jak posłuchali węża i zjedli owoc z drzewa poznania dobra i zła, oddalili się od Boga i zdradzili Go, tracąc Bożą opiekę i ochronę oraz żyjąc pod władzą szatana. Wówczas zaczęły się dni smutku i cierpienia. Tak było do tej pory, a my stawaliśmy się coraz bardziej skażeni przez szatana. Jesteśmy pełni skażonego, szatańskiego usposobienia; wszyscy jesteśmy niesamowicie aroganccy, samolubni, zwodniczy i uparci. We wszystkim skoncentrowani na sobie, zawsze chcemy, żeby inni nas słuchali. Dlatego ludzie ze sobą walczą i mordują się nawzajem. Nawet rodzice i dzieci oraz mężowie i żony nie okazują sobie wzajemnie tolerancji i cierpliwości oraz nie potrafią żyć ze sobą w harmonii. Nie ma w nas za grosz sumienia ani rozumu. Choć zostaliśmy odkupieni przez Pana Jezusa, choć modlimy się do Pana, wyznajemy grzechy, okazujemy skruchę i ciężko pracujemy, by stosować się do Jego nauczania, nie możemy nic poradzić na to, że grzeszymy i sprzeciwiamy się Bogu. A dzieje się tak dlatego, że Pan Jezus wykonał tylko dzieło odkupienia ludzkości. Nie wykonał dzieła pełnego jej zbawienia i obmycia. Przyjęcie zbawienia Pana Jezusa oznacza tylko, że już nie należymy do grzechu i mamy okazję przyjść do Pana w modlitwie, by przyjąć Jego miłosierdzie i przebaczenie grzechów. Nie zostaliśmy jednak obmyci z naszego skażonego usposobienia. Nasza grzeszna natura wciąż jest głęboko w nas zakorzeniona i nadal potrzebujemy, żeby Bóg powrócił w dniach ostatecznych i wykonał etap dzieła, który obmyje i przemieni ludzkość, tym samym rozwiązując problem naszej grzesznej natury. I teraz Bóg ponownie stał się ciałem, wyrażając swoje słowa, by wykonać dzieło osądzania i obmycia, aby całkowicie wybawić nas od naszego skażonego usposobienia i pozwolić nam uciec spod wpływów szatana i zyskać pełnię zbawienia. Dopóki nadążamy za nowym dziełem Boga, przyjmujemy sąd i karcenie Jego słów, szukamy prawdy i wprowadzamy w życie Boże słowa, nasze skażone usposobienie będzie się stopniowo przemieniać. To jedyny sposób, byśmy mogli urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo i tylko wtedy będziemy mogli osiągnąć harmonię w naszych relacjach z innymi”.

W końcu dzięki słowu Boga i rozmowie z tą siostrą zrozumiałam, że powodem, dla którego ciągle żyliśmy w tym stanie ciągłego grzeszenia i wyznawania grzechów było to, że, pomimo odkupieńczego dzieła dokonanego przez Jezusa, grzechy nas jako wierzących zostały nam tylko wybaczone, natomiast nasza grzeszna natura była w nas nadal głęboko zakorzeniona, a szatańskie usposobienie jeszcze nie zostało obmyte. Doskonałym przykładem było to, że postanowiłam praktykować cierpliwość i tolerancję zgodnie z nauczaniem Pana, lecz gdy tylko mój mąż powiedział lub zrobił coś, co mi się nie podobało, nie mogłam nad sobą zapanować. Bez względu na wszystko nie mogłam się pohamować. Bez Bożego dzieła zbawienia, odrzucenie naszego szatańskiego, skażonego usposobienia wyłącznie dzięki naszym wysiłkom jest niemożliwe. A teraz Bóg ponownie stał się ciałem, przychodząc dokonać dzieła osądzania i obmywania ludzkości. Przyjmując nowe dzieło Boże i naprawdę dążąc do prawdy, mamy okazję osiągnąć przemianę usposobienia. Czułam się głęboko poruszona i niezwykle wdzięczna za miłosierdzie Pana, które pozwoliło mi usłyszeć Jego głos, lecz nadal nie wszystko było dla mnie całkiem jasne. Wiedziałam, że Bóg przyszedł tym razem, by wypowiadać słowa, które mają nas oczyścić i przemienić, ale jak słowa mogą osądzić i obmyć nasze skażone usposobienie. Podzieliłam się więc swoimi wątpliwościami.

Siostra przeczytała mi inny fragment z Bożego słowa: „W czasach ostatecznych Chrystus używa różnych prawd, by uczyć człowieka, obnażyć jego istotę, szczegółowo analizować jego słowa i uczynki. Te słowa obejmują różne prawdy, takie jak ludzki obowiązek, w jaki sposób człowiek powinien okazywać posłuszeństwo Bogu, w jaki sposób powinien okazywać Mu wierność, jak człowiek powinien urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, a także mądrość i usposobienie Boże i tak dalej. Te słowa są w całości nakierowane na istotę człowieka i jego skażone usposobienie. W szczególności słowa, które pokazują, jak człowiek z pogardą odrzuca Boga, są wypowiadane w odniesieniu do tego, jak człowiek ucieleśnia szatana i siłę wrogą wobec Boga. Podejmując dzieło swego sądu, Bóg nie ujawnia natury człowieka w zaledwie kilku słowach. On obnaża ją, rozprawia się z nią oraz ją przycina przez długi okres czasu. Te metody obnażania jej, rozprawiania się z nią oraz przycinania nie mogą być zastąpione zwykłymi słowami, ale prawdą, której człowiek wcale nie posiada. Tylko takie metody mogą być uznane za sąd. Tylko poprzez sąd tego rodzaju człowiek może się podporządkować i w pełni przekonać do poddania się Bogu, a ponadto może zdobyć prawdziwe poznanie Boga. To, do czego doprowadza dzieło sądu, to zrozumienie przez człowieka prawdziwego Bożego oblicza oraz prawdy o swoim własnym buncie. Dzieło osądzania pozwala człowiekowi zdobyć duże zrozumienie woli Bożej, celu Bożego dzieła oraz tajemnic, które są dla niego niepojęte. Pozwala też człowiekowi rozpoznać i zaznajomić się ze swoją skażoną istotą oraz ze źródłem swego skażenia, a także odkryć własną brzydotę. Wszystkie te efekty wywołuje dzieło sądu, bo istota tego dzieła to tak naprawdę odkrywanie prawdy, drogi i życia Bożego przed wszystkimi tymi, którzy w Niego wierzą. Ta praca jest dziełem sądu dokonywanym przez Boga” (Chrystus dokonuje dzieła sądu za pomocą prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Potem kontynuowała swoje omówienie: „Słowa Boga dokładnie wyjaśniają nam, jak wykonuje On dzieło sądu. Bóg używa słów do osądzania i oczyszczania ludzkości. Przede wszystkim używa słów, aby bezpośrednio obnażyć naszą skażoną naturę, istotę i szatańskie usposobienie oraz żeby się z nimi rozprawić. Powiedział nam także wyraźnie, jak powinniśmy się Mu podporządkować, jak oddawać Mu cześć, jak urzeczywistniać właściwe człowieczeństwo, jak dążyć do prawdy, by osiągnąć zmianę usposobienia i jak być osobą uczciwą. Wyjaśnił też, czego pragnie i jakie są Jego wymagania od ludzi. Powiedział nam, jakich ludzi lubi, a jakich eliminuje, oraz wiele innych rzeczy. Bóg aranżuje ludzi, wydarzenia, rzeczy i okoliczności w taki sposób, by nas przycinać i rozprawiać się z nami, sprawdzać nas oraz oczyszczać. Obnaża to nasze skażone usposobienie i zmusza nas, byśmy stawali przed obliczem Boga i szukali prawdy, byśmy przyjmowali sąd i karcenie Jego słów, a także byśmy się nad sobą zastanawiali i lepiej siebie samych poznawali. Kiedy przyjmujemy Boże słowa sądu i karcenia, wyraźnie czujemy jakby rozmawiał On z nami twarzą w twarz, całkowicie obnażając naszą buntowniczość, nasze niewłaściwe motywacje, pojęcia i wyobrażenia oraz nasz opór przeciwko Niemu. Dopiero wtedy możemy zobaczyć, że nasza natura i istota są aroganckie, zarozumiałe, oszukańcze, przewrotne, samolubne i podłe. Widzimy, że zupełnie nie ma w naszych sercach bojaźni Bożej, że żyjemy wyłącznie w oparciu o naszą skażoną, szatańską naturę, że ujawniamy jedynie nasze szatańskie usposobienie i że całkowicie brakuje nam człowieczeństwa. Zaczynamy nienawidzić samych siebie, w głębi serca się sobą brzydzimy, chcemy przestać żyć pod wpływem szatana i nie chcemy mu już pozwalać się nami bawić i nas krzywdzić. Na dodatek poprzez Boży sąd i karcenie widzimy Bożą świętą istotę i Jego sprawiedliwe usposobienie, które nie toleruje żadnych wykroczeń. Rodzi się w nas serce pełne czci wobec Boga i stajemy się gotowi wprowadzać prawdę w życie, żeby móc zadowolić Boga. Gdy już zaczynamy praktykować prawdę, ukazuje nam się Boże łaskawe i miłosierne usposobienie. Stale czytając Boże słowa i doświadczając Jego sądu i karcenia, zyskujemy głębsze zrozumienie naszej własnej skażonej natury, lepiej pojmujemy prawdy wyrażone przez Boga i stajemy się jeszcze bardziej chętni przyjąć Jego sąd i karcenie, podporządkować się im, wyrzec się ciała, wprowadzać prawdę w życie i zadowolić Boga. Ujawniamy coraz mniej skażenia, a praktykowanie prawdy staje się coraz łatwiejsze i stopniowo wkraczamy na ścieżkę strachu przed Bogiem i unikania zła. Doświadczając sądu i karcenia Bożych słów, wszyscy możemy w sercach potwierdzić, że jest to panaceum, które nas zbawia i uzdrawia nasze skażone usposobienie. Taka jest właśnie Boża najprawdziwsza miłość do nas, skażonych ludzi, a bez doświadczenia sądu i karcenia Bożych słów nigdy nie będziemy mogli urzeczywistniać prawdziwego człowieczeństwa”.

Boże słowa i przedstawione przez siostrę omówienie wywarły na mnie wielki wpływ. Czułam, że Boże dzieło osądzania i karcenia w dniach ostatecznych naprawdę jest bardzo praktyczne i że, jeśli chcemy przemiany naszego skażonego usposobienia, musimy doświadczyć tego sądu i karcenia Bożych słów. W przeciwnym razie będziemy wiecznie żyć w cyklu grzeszenia i wyznawania grzechów i nigdy nie wyswobodzimy się z więzów grzechu. Tak więc wypowiedziałam w duchu modlitwę do Boga, prosząc Go, by mnie podlewał i karmił swoimi słowami oraz tak zaaranżował moje otoczenie, by sądzić mnie i karcić, abym mogła lepiej poznać samą siebie i moje skażone usposobienie oraz abym mogła wkrótce zaznać przemiany i urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo.

Po przyjęciu Bożego dzieła dni ostatecznych zyskałam też nowe zrozumienie małżeństwa, które Bóg dla mnie zaaranżował. Kiedyś pewna siostra przeczytała mi kilka fragmentów Bożych słów: „Ludzie mają wiele złudzeń co do małżeństwa, zanim sami go doświadczą, a wszystkie te złudzenia są piękne. Kobiety wyobrażają sobie, że ich drugie połówki będą Księciem z Bajki, a mężczyźni wyobrażają sobie, że poślubią Królewnę Śnieżkę. Te fantazje pokazują, że każda osoba ma określone oczekiwania co do małżeństwa, własny zestaw wymagań i standardów” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). „Małżeństwo jest ważnym punktem zwrotnym w życiu człowieka. Jest wytworem losu, kluczowym ogniwem w losie człowieka. Nie opiera się na indywidualnej woli lub preferencjach, nie mają wpływu na nie jakiekolwiek czynniki zewnętrzne, tylko jest całkowicie zdeterminowane przez losy obu stron, przez aranżacje Stwórcy i Jego ustalenia dotyczące losów pary” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). „Gdy ktoś wchodzi w związek małżeński, jego życiowa podróż wpłynie na jego drugą połówkę i będzie na nią oddziaływać, tak samo życiowa podróż partnera wpłynie na niego i będzie oddziaływać na jego los. Innymi słowy, ludzkie losy są ze sobą powiązane i nikt nie może wypełnić swojej misji w życiu czy wypełnić swojej roli całkowicie niezależnie od innych. Narodziny człowieka mają wpływ na ogromny łańcuch relacji. Dorastanie obejmuje również złożony łańcuch relacji i podobnie, małżeństwo nieuchronnie istnieje i utrzymuje się w rozległej i złożonej sieci ludzkich powiązań, angażując każdego członka tejże sieci i wpływając na los każdego, kto jest jej częścią. Małżeństwo nie jest pochodną rodzin obu członków, okoliczności, w których się wychowali, ich wyglądu, wieku, cech charakteru, talentów czy innych czynników. Jest raczej owocem wspólnej misji i powiązanego z nią losu. Takie jest pochodzenie małżeństwa, wytwór ludzkiego losu zaplanowanego i zaaranżowanego przez Stwórcę” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Następnie podzieliła się ze mną swoim omówieniem: „Wszystkie małżeństwa zostały wcześniej zaplanowane przez Boga i to On dawno temu postanowił, z kim założymy rodzinę — wszystko to zostało zaaranżowane moca Bożej mądrości. Małżeństwo, które Bóg dla nas wybiera, nie zależy od statusu społecznego, wyglądu zewnętrznego ani charakteru, lecz od misji, którą dwoje ludzi ma do spełnienia w życiu. Jednak jako ludzie kontrolowani przez nasze skażone usposobienie ciągle mamy wiele wymagań wobec naszej drugiej połowy i zawsze chcemy, żeby wszystko robiła po naszemu. Kiedy tak się nie dzieje, nie chcemy tego zaakceptować, czujemy się niezadowoleni, kłócimy się i złościmy lub nawet narzekamy i obwiniamy Boga, nie potrafiąc zrozumieć Jego intencji. W ten sposób w małżeństwie cierpią obie strony, a tego bólu nie sprowadza na nas żaden inny człowiek ani Boże panowanie i ustalenia, lecz rodzi się on z tego, że żyjemy według swojej aroganckiego, zarozumiałego, skażonego usposobienia. Tego typu skażone usposobienie sprawia, że nie zgadzamy się z Bożym panowaniem i nie jesteśmy w stanie podporządkować się Jego zrządzeniom i planowym działaniom”.

Usłyszawszy omówienie tej siostry, zastanowiłam się nad tym, jak dotychczas wyglądała moja relacja z mężem. Stale wyrażałam swoje niezadowolenie i wiecznie żądałam, żeby robił wszystko po mojemu. Jeśli o mnie nie myślał, nie okazywał troski i uwagi, gdy nie pytał, jak się miewam, to na niego narzekałam i uznawałam, że do niczego się nie nadaje. Na różne sposoby patrzyłam na niego z góry i prowadziłam zimną wojnę, nie zwracając na niego uwagi. W końcu dostrzegłam, że naprawdę byłam arogancką, zarozumiałą, samolubną i podłą osobą. Miałam na względzie wyłącznie własny interes, a nie uczucia innych. Gdy się nad tym głębiej zastanowiłam, zobaczyłam, że wcale nie jest prawdą, iż mąż się o mnie nie troszczy. Po prostu jest raczej introwertyczny i niezbyt wylewny, jeśli chodzi o okazywanie uczuć. On też miał swoje myśli i preferencje, lecz ja zmuszałam go do robienia rzeczy, których nie lubił. Chciałam, żeby wszystko, co robił, zawsze kręciło się wokół mnie, i właśnie to doprowadziło do takiego konfliktu między nami. Poczułam wtedy wyrzuty sumienia za moje zachowanie. Myślałam też o tym, co mój mąż powiedział: że w przeszłości to ja podzieliłam się z nim ewangelią o Panu, lecz teraz to on dzielił się ze mną Bożą ewangelią dni ostatecznych. To była Boża wielka łaska dla nas i Jego cudowny plan. Oboje zostaliśmy niezwykle pobłogosławieni, lecz ja nie odczuwałam żadnej wdzięczności. Byłam niechętna, by podporządkować się małżeństwu, które Bóg dla mnie zaaranżował, i ciągle Go obwiniałam. Zrozumiałam, jak bardzo byłam arogancka i pozbawiona rozumu! Bogu niech będą dzięki, że pokierował mnie swoimi słowami. Znalazłam główną przyczynę wszelkiego cierpienia w naszym małżeństwie — zyskałam poczucie spokoju, a w sercu odczułam ulgę. Od tamtej pory jestem skłonna polegać w swoim życiu na Bogu i szukać w Nim oparcia, porzucić moje aroganckie, zarozumiałe, skażone usposobienie i żyć w harmonii z moim mężem.

Od tamtego czasu często razem z mężem czytamy Boże słowa, rozmawiamy o prawdzie oraz najlepiej jak potrafimy wykonujemy swoje obowiązki istot stworzonych. Codziennie jesteśmy karmieni i podlewani przez Boże słowa, a kiedy napotykamy na jakiś problem, szukamy Bożej woli w Jego słowach. Jeśli ujawniamy skażenie lub wdajemy się w kłótnię, oboje przychodzimy do Boga i zastanawiamy się nad sobą, próbując lepiej poznać samych siebie. Gdy wprowadzamy taką postawę w życie, zyskujemy więcej zrozumienia i przebaczenia dla siebie nawzajem. Kłótnie zdarzają nam się coraz rzadziej, życie domowe stało się harmonijne, a życie każdego z nas coraz pełniejsze. Dla mnie najbardziej poruszające jest to, że mój mąż ma teraz lepsze zrozumienie prawdy niż ja. Często dzieli się ze mną omówieniami na temat swojego zrozumienia Bożych słów, a kiedy widzi, że ujawnia się we mnie skażone usposobienie, dzieli się ze mną omówieniem prawdy i Bożej woli. Naprawdę czuję jego miłość i troskę o mnie – w głębi serca jestem szczęśliwa. Patrząc wstecz na ścieżkę, którą kroczymy wraz z mężem, widzę, że ja nadal jestem tym, kim byłam, podobnie jak mój mąż. Jednak ponieważ przyjęliśmy dzieło Boga Wszechmogącego i zrozumieliśmy pewne prawdy, wszystko całkowicie się zmieniło. Bogu Wszechmogącemu niech będą dzięki za to, że nas zbawił!

36. Powrót syna marnotrawnego

Autorstwa Ruth, USA

Urodziłam się w małym miasteczku w południowych Chinach, w rodzinie, która wierzyła w Boga od czasów mojej prababki ze strony ojca. Opowieści biblijne, hymny pochwalne i muzyka sakralna odgrywana w kościele stale towarzyszyły mi przez szczęśliwe dni mojego dzieciństwa. Gdy byłam coraz starsza i rosła presja na dobre wyniki w szkole, moje serce zaczęło powoli oddalać się od Pana. Jednak Pan nigdy mnie nie opuścił; ilekroć wołałam do Niego, On mi pomagał. Łaska i święte imię Pana Jezusa były głęboko zakorzenione w moim sercu. Pamiętam, że w roku, w którym zdawałam egzamin wstępny na studia, nikt nie myślał, że będę w stanie dostać się na dobrą uczelnię, nawet moi nauczyciele. W obliczu ciosu za ciosem prawie porzuciłam wszelką nadzieję i sama zaczęłam myśleć, że nigdy nie będę w stanie dostać się na wymarzoną uczelnię. Ale potem coś mi przyszło do głowy – zdanie, które usłyszałam w kościele, kiedy byłam mała: „Gdzie kończy się człowiek, tam zaczyna się Bóg”, i w mgnieniu oka poczułam się, jakbym została oświecona. Rozumiałam słuszność tych słów: tam, gdzie osiągam granicę swoich możliwości, zaczyna się Bóg. Możliwości Pana są absolutnie największe. Wierzyłam, że tak długo, jak szczerze polegam na Panu, On z pewnością mi pomoże. Zaczęłam więc często modlić się do Pana Jezusa: „Panie, proszę, pomóż mi. Obiecuję, że jeśli bez przeszkód dostanę się na uczelnię moich marzeń, wówczas nigdy nie odsunę się od Ciebie i zaakceptuję Cię jako mojego jedynego Zbawiciela w tym życiu”. Równocześnie płaciłam cenę nie do pomyślenia dla większości ludzi; przez cały ostatni rok liceum w każdej wolnej chwili ćwiczyłam grę na fortepianie. Grałam od 10 do 12 godzin dziennie. Nie wiedziałam, skąd biorę na to siły, ale domyślałam się, że musiał stać za tym Pan, który usłyszał moje modlitwy i po cichu mi pomagał. W moim sercu rosła wdzięczność dla Niego. W końcu moje największe życzenie spełniło się: zostałam przyjęta do jednej z najlepszych akademii muzycznych w kraju, co umocniło moje przeświadczenie, że Pan Jezus jest moim jedynym Zbawicielem. Na ostatnim roku nie wiedziałam, jaką ścieżkę powinnam wybrać po ukończeniu studiów, więc zwróciłam się do Pana Jezusa i poprosiłam go, aby wskazał mi właściwą drogę. W 2004 roku, niedługo po zamachach terrorystycznych z 11 września w Stanach Zjednoczonych, praktycznie wstrzymano wydawanie wiz wjazdowych, ale nagrałam profesjonalną płytę CD ze swoimi wykonaniami i ku mojemu zaskoczeniu otrzymałam stypendium na amerykańskim uniwersytecie. Bez najmniejszych problemów otrzymałam wizę studencką i wyjechałam do Ameryki, aby kontynuować studia. Te dwa doświadczenia – dostanie się na studia i wyjazd za granicę – uzmysłowiły mi, że Pan pomógł mi zrealizować marzenia, których sama nigdy nie byłabym w stanie zrealizować. Jeszcze bardziej utwierdziłam się w przekonaniu, że Pan Jezus jest prawdziwym Bogiem i że jest moim Zbawicielem, a ja muszę odpowiednio praktykować swoją wiarę w Pana i podążać za Nim.

Pewnego dnia w 2007 roku, jak często to robiłam, zadzwoniłam do Chin, żeby porozmawiać z mamą. Podczas naszej rozmowy nagle powiedziała: „Czy wiesz, że Pan Jezus Chrystus już powrócił?”. Słysząc jej słowa, poczułam przyjemny dreszcz zaskoczenia, ale potem natychmiast pomyślałam o tym, że w Biblii jest napisane, iż w dniach ostatecznych pojawią się fałszywi Chrystusowie, więc nie wiedziałam, czy to, że Pan powrócił, było prawdą, czy fałszem. Wiedziałam, że muszę podejść do tego ostrożnie. W dzisiejszych czasach Internet jest szybkim i wygodnym narzędziem, więc pomyślałam, że tam właśnie powinnam to sprawdzić. Po odłożeniu słuchawki, czując się jak w siódmym niebie, weszłam do Internetu, aby znaleźć wiarygodne źródło informacji. Ku mojemu zdziwieniu znalazłam jedynie głosy przeciwne, potępiające powrót Pana Jezusa, Boga Wszechmogącego, i bluźniące przeciw niemu. Nie mogłam rozstrzygnąć, czy to prawda, czy fałsz, przez co bylam wystraszona i niespokojna. Bałam się, że moja matka nie potrafi odróżnić dobra od zła i pójdzie złą drogą. Natychmiast do niej zadzwoniłam, żeby opowiedzieć o tych wszystkich złych rzeczach, które przeczytałam w Internecie, ale mama była bardzo spokojna i pocieszyła mnie, mówiąc: „Moje dziecko, nie czytałaś słów Boga Wszechmogącego, więc nie rozumiesz, a wytłumaczenie ci tego zajęłoby dużo czasu, ale nie martw się, nie idę złą drogą. W rzeczywistości podążam śladami Baranka. Nie rozmawiajmy już o tym przez telefon”. Wiedziałam, że Chinami rządzi ateistyczna dyktatura oraz że rząd KPCh zawsze prześladuje i aresztuje chrześcijan, więc moja mama nie powinna rozmawiać przez telefon o czymkolwiek związanym z wiarą. Nie odważyłam się powiedzieć jej zbyt wiele na ten temat, więc zadzwoniłam do pastora w Chinach, którego dobrze znałam, aby poprosić go o pomoc i „uratowanie” mojej mamy. Kiedy pastor powiedział mi później, że nie był w stanie sprawić, aby wróciła do wspólnoty, niemal oszalałam ze zdenerwowania. Później, starając się stanąć na drodze wiary mojej matki w Boga Wszechmogącego, powiedziałam jej nawet, że musi dokonać wyboru między mną a swoją wiarą. Po tym, jak jej to powiedziałam, przez trzy noce z rzędu miałam ten sam sen: była najciemniejsza z ciemnych nocy, padał ulewny deszcz, a ja, trzymając w ręku czarny parasol, szłam wzdłuż znanego mi kiedyś wybrzeża. W pobliżu nie było żywej duszy i nagle błyskawica tak jasna jak dzień uderzyła w mój parasol… Za każdym razem, gdy miałam ten sen, budziłam się przerażona i oblana zimnym potem, ale ponieważ byłam nieczuła, nieświadoma i uparta, nie podjęłam najmniejszego wysiłku, aby szukać i modlić się, aby zrozumieć, dlaczego wciąż śni mi się to samo: czy Pan ostrzega mnie i każe mi zawrócić z drogi przeciwstawiania się Bogu i zamiast tego wrócić do Niego? Później zdałam sobie sprawę, że bez względu na wszystkie moje próby, przekonywanie mojej mamy nie miało żadnego sensu. Poza tym byłam w dalekim, obcym kraju i miałam masę rzeczy na głowie, więc przestałam próbować na nią wpłynąć.

W 2010 roku, kiedy wróciłam do Chin, moja mama poruszyła ze mną temat wiary w Boga Wszechmogącego. Wydawało się, że dokładnie wie, o czym myślałam, i bez ogródek zapytała mnie: „Wiesz, że wierzę w Boga Wszechmogącego od kilku lat, czy zatem myślisz, że jest ze mną coś nie tak, w związku z tym wszystkim, co wypisują w Internecie?”. Jej pytanie mnie zaskoczyło i nie potrafiłam od razu odpowiedzieć. Uważnie się nad tym zastanawiając, zdałam sobie sprawę, że mojej matki nie spotkało to, co wyczytałam w Internecie i co sprawiło, że drżałam ze strachu; była całkiem normalna i nic się jej nie stało. W gruncie rzeczy, widziałam, że od czasu, gdy zyskała wiarę w Boga Wszechmogącego, zmieniła się bardziej, niż kiedy zaczęła wierzyć w Pana Jezusa. Nie tylko wypowiadała się i zachowywała w sposób bardziej racjonalny, ale także podchodziła do problemów z lepszym rozeznaniem. Widząc to wszystko, pomyślałam: „Wydaje się, że internetowe plotki nie są prawdziwe, ponieważ fakty mówią głośniej niż słowa”. Moja mama powiedziała wtedy: „Dlaczego nie wierzysz swojej matce i dlaczego nie patrzysz na fakty, ale zamiast tego wierzysz w plotki z Internetu? Czy zebrałaś i przeanalizowałaś dowody na ten temat?”. Zawstydzona odpowiedziałam: „Nie zrobiłam tego”. Kontynuowała: „Nie zgłębiłaś tematu, aby przekonać się, że wszystko to fałszywe pogłoski, ale zamiast tego uwierzyłaś w plotki, które znalazłaś w Internecie, i pospiesznie wyciągnęłaś wniosek. Powinno być ci wstyd za to, że jesteś tak dobrze wykształcona, ale brakuje ci rozumu. Powinnaś uważnie przyjrzeć się Czterem Ewangeliom, a wówczas zobaczysz, że kiedy Pan Jezus wykonywał swoje dzieło, żydowscy kapłani, uczeni w piśmie i faryzeusze wymyślali rozmaite plotki i fałszywe świadectwa. Powiedzieli, że Pan Jezus przyjaźnił się z grzesznikami, że był nieumiarkowany w jedzeniu i piciu, i fałszywie oskarżyli Go o podżeganie ludzi do zaprzestania płacenia podatków Cezarowi. Przekupili nawet żołnierzy, aby ci złożyli fałszywe zeznania, każąc im rozpowiadać, że Pan Jezus nie zmartwychwstał, a Jego ciało zostało wykradzione przez Jego uczniów. Musiałaś o tym słyszeć! To, co przekazują Cztery Ewangelie, to tylko niewielka część dzieła dokonanego przez Pana Jezusa. Stanowią one też spisane świadectwo całej masy plotek rozpowszechnianych przez przywódców żydowskich na temat Pana Jezusa. Czy myślałaś o tym wcześniej? Gdyby w tamtych czasach istniał Internet, to żydowscy kapłani, uczeni w piśmie i faryzeusze z pewnością wykorzystaliby to medium do rozpowszechniania swoich plotek i fałszywych świadectw, a ich oszczercze i bluźniercze słowa wrabiające i potępiające Pana Jezusa byłyby w całym Internecie, tak jak dzisiaj są w nim słowa potępienia Boga Wszechmogącego przez świat religijny. Wiesz, co to oznacza? Pan Jezus powiedział: »Pokolenie to jest złe« (Łk 11:29). »A potępienie polega na tym, że światłość przyszła na świat, lecz ludzie umiłowali ciemność bardziej niż światłość, bo ich uczynki były złe. Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłości i nie idzie do światłości, aby jego uczynki nie były zganione« (J 3:19-20). Bóg Wszechmogący powiedział: »Człowiek stracił swoje bogobojne serce po tym jak został zepsuty przez szatana i stracił funkcję, którą powinien posiadać jako jedno z boskich stworzeń, stając się wrogiem nieposłusznym Bogu. Człowiek żył we władaniu szatana i wypełniał jego rozkazy« (Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Boże stwarzanie świata zaczęło się tysiące lat temu. Bóg przyszedł na ziemię, by dokonać bezmiernego dzieła i w pełni doświadczył odrzucenia oraz potwarzy ze strony świata ludzi. Nikt nie raduje się na widok przybywającego Boga; wita się Go ozięble. W ciągu tych kilku tysięcy lat trudności ludzkie postępowanie już dawno zraniło Boga do żywego« (Dzieło i wejście (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowo Boże w bardzo jasny sposób objawia naturę i istotę oporu skażonej ludzkości wobec Boga oraz to, jak traktuje ona Boga jako wroga. Ludzkość została głęboko skażona przez szatana i stała się wrogiem Boga: nikt nie kocha prawdy i nikt nie wita przybycia Boga. Kiedy Pan Jezus wykonywał dzieło i wyrażał prawdę w Judei, dokonał wielu cudów i wielu prostych ludzi poczuło, że musi za Nim pójść. Przywódcy żydowscy martwili się, że wszyscy zwykli ludzie pójdą za Panem Jezusem i porzucą ich. Dlatego też wymyślili plotki i składali fałszywe świadectwo o Panu Jezusie, szaleńczo się Mu przeciwstawiali i Go potępiali, a ostatecznie przybili Go do krzyża. Jest to niezbity dowód na to, że skażona ludzkość nienawidzi prawdy i postrzega Boga jako wroga. Dzisiaj Bóg po raz kolejny stał się ciałem i ponownie spotyka się z szaleńczym oporem i potępieniem ze strony skażonej ludzkości. Rząd KPCh obawia się, że wszyscy ludzie pójdą za Bogiem Wszechmogącym i rozpoznają jego złą istotę oraz odrzucą ją, skutkiem czego rząd straci swoją władzę. Przywódcy świata religijnego również obawiają się, że wierzący pójdą za Bogiem Wszechmogącym, a wtedy utracą swój status i źródło utrzymania. Tak więc, podobnie jak władze rzymskie i przywódcy żydowscy z przeszłości, obierają pełną pogardy i niegodziwości taktykę, wymyślając rozmaite plotki i składając wiele fałszywych świadectw na temat Kościoła Boga Wszechmogącego, tym samym oczerniając i potępiając Boga Wszechmogącego oraz dyskredytując Kościół Boga Wszechmogącego. Ich celem jest nakłonienie ludzi do aktywnego potępienia i odrzucenia słów i dzieła Boga Wszechmogącego oraz uniemożliwienie ludziom dostąpienia Bożego zbawienia. Musimy umieć rozpoznać sztuczki szatana! Rząd KPCh jest ateistycznym i szatańskim reżimem, który zawsze był wrogiem Boga. Kiedy po raz pierwszy doszedł do władzy, niszczył egzemplarze Pisma Świętego, burzył kościoły, dokonał rzezi chrześcijan, a nawet uznał Pismo Święte, dzieło szanowane na całym świecie, za literaturę sekciarską, a chrześcijan i katolików za członków niebezpiecznych sekt, a wszystko to po to, by utrudniać im działanie i prześladować ich. KPCh nie cofnie się przed niczym, dlaczegóż zatem nie mieliby fabrykować tego rodzaju plotek? Fakty pokazują, że zarówno rząd KPCh, jak i przywódcy świata religijnego są szatańskimi diabłami, które nienawidzą prawdy i są wrogami Boga. Musimy widzieć to wyraźnie. Jesteśmy ludźmi wiary – musimy wierzyć słowu Boga i musimy wierzyć prawdzie. Absolutnie nie wolno nam wierzyć w plotki i kłamstwa rządu KPCh i przywódców świata religijnego. Jeśli nie potrafimy rozpoznać plotek rozpowszechnianych przez rząd KPCh i świat religijny, jeśli nie szukamy i nie zgłębiamy słowa i dzieła Boga Wszechmogącego, to w końcu będziemy tacy jak żydowscy prości ludzie, wyrzekający się Chrystusa i porzucający prawdziwą drogę, ponieważ daliśmy się oszukać plotkom, które słyszymy. W ten sposób nie tylko stracilibyśmy zbawienie Boże, ale także ostatecznie spotkałaby nas sprawiedliwa Boża kara za stawianie Mu oporu!”.

Słuchając tego, co mówiła moja matka, czułam, jakbym budziła się ze snu, i musiałam zastanowić się nad jej słowami: „Ma rację. Dlaczego ślepo wierzyłam w te nieprzychylne informacje z Internetu, nie czytając słowa Wszechmogącego Boga ani nie zgłębiając zagadnienia? Ten świat został tak skażony przez szatana, że pełno w nim kłamstwa i oszustwa; wszędzie jest tyle zdrady, że nie sposób mieć się przed nią na baczności. W ogóle nie próbowałam zweryfikować tych internetowych informacji, tylko ślepo w nie uwierzyłam. Papugowałam opinie innych ludzi i wyciągnęłam arbitralny wniosek. Czyż nie było to z mojej strony przejawem niewiarygodnej głupoty i braku rozwagi? Czyż nie szłam ścieżką niegodziwych i nie wydawałam arbitralnych sądów?”. Widząc, że nie mówię ani słowa, moja mama wręczyła mi egzemplarz książki „Słowo ukazuje w ciele” i spokojnym głosem powiedziała: „Ta książka zawiera słowa wypowiedziane przez Boga w dniach ostatecznych. Mam nadzieję, że będziesz w stanie odłożyć na bok swoje pojęcia i uważnie ją przeczytać. Jeśli będziesz miała jakiekolwiek pytania, podziel się nimi ze mną i wszystko dokładnie omówimy”. Wzięłam książkę do ręki i nic nie mówiąc, zaczęłam ją czytać. Ale w gruncie rzeczy nie czytałam jej z nastawieniem szukania prawdy. Zamiast tego przejawiałam mentalność badacza, chcąc nie tylko mierzyć i weryfikować słowa Boga w oparciu o moją własną wiedzę, ale nawet je obalić. Właśnie z powodu mojego lekceważącego i wrogiego nastawienia wobec słów Boga nie byłam w stanie osiągnąć oświecenia i iluminacji Ducha Świętego, tak więc przez cały ten czas tak naprawdę nie poznawałam dzieła Boga Wszechmogącego. Ale mimo to nadal trzymałam się swoich błędnych wyobrażeń i nie chciałam przyjąć nowego dzieła Boga. Omówiłam to z mamą: „Mamo, wcześniej wierzyłam we wszystkie plotki, które przeczytałam w Internecie, i próbowałam przeszkodzić ci w wierze w Boga Wszechmogącego, ale w rzeczywistości to ja byłam ślepa i nieświadoma. Od dzisiaj nie będę stawała na drodze twojej wiary w Boga Wszechmogącego, ale nie ma mowy, abym modliła się z tobą w Jego imię, ponieważ to Pan Jezus pomógł mi dostać się na wymarzoną uczelnię i uzyskać pełne stypendium na kontynuowanie studiów za granicą. Otrzymałam tak wielką łaskę, jakże więc mogłabym porzucić Pana Jezusa? Czyż nie byłoby to przejawem niewdzięczności i zdrady?”. Mama pokazała mi fragment słów Boga Wszechmogącego, odnoszący się właśnie do tego mojego pojęcia: „Od dzieła Jahwe do dzieła Jezusa i od dzieła Jezusa do dzieła na obecnym jego etapie, te trzy etapy obejmują cały zakres Bożego zarządzania i są one dziełem jednego Ducha. Od stworzenia świata Bóg zawsze zarządzał ludzkością. On jest Początkiem i Końcem, jest Pierwszym i Ostatnim, i On jest Tym, który rozpoczyna wiek i Tym, który doprowadza go do końca. Trzy etapy dzieła, w różnych wiekach i miejscach, są niewątpliwie dziełem jednego Ducha. Wszyscy ci, którzy rozdzielają te etapy, sprzeciwiają się Bogu. Teraz wypada, abyś zrozumiał, że całe dzieło od pierwszego etapu do dziś jest dziełem jednego Boga, dziełem jednego Ducha. Nie może być co do tego żadnych wątpliwości” (Wizja dzieła Bożego (3), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Następnie podzieliła się ze mną tym omówieniem: „Myślisz, że przyjęcie imienia Boga Wszechmogącego zdradza Pana Jezusa, ale to tylko twoje pojęcie i wyobrażenie. W rzeczywistości Bóg Jahwe, Pan Jezus i Bóg Wszechmogący są jednym Bogiem. W Wieku Prawa Bóg był nazywany imieniem Jahwe; ustanowił prawa kierujące życiem ludzkości na ziemi i kazał człowiekowi przestrzegać swoich praw i przykazań, aby kierować ludzkością i prowadzić ją. Pod koniec Wieku Prawa cała ludzkość została skażona przez szatana do tego stopnia, że nie była w stanie dłużej przestrzegać praw i groziło jej to, że zostanie przez prawo potępiona i przeklęta. Bóg stał się ciałem, używając imienia Jezus, aby dokonać dzieła Wieku Łaski, i aby odkupić ludzkość, został przybity do krzyża jako wieczna ofiara za grzech człowieka. Od tamtego czasu, dopóki będziemy zwracać się do Boga, aby wyznać nasze grzechy i okazać skruchę, nasze grzechy zostaną wybaczone i nie będziemy już dłużej potępieni ani przeklęci przez prawo. Ponadto otrzymujemy również nieograniczone błogosławieństwa i miłosierdzie Pana. Jednakże, chociaż nasze grzechy mogą zostać przebaczone i możemy cieszyć się obfitą łaską Pana Jezusa, nasza grzeszna natura i skażone usposobienie nie zostały wyeliminowane. Wciąż żyjemy w błędnym kole popełniania grzechów, a następnie ich wyznawania, i nie możemy się z niego uwolnić. W dniach ostatecznych Bóg ponownie stał się ciałem jako Bóg Wszechmogący, aby głosić prawdy, które osądzą i obmyją człowieka; pozwala to człowiekowi osiągnąć zrozumienie prawdy, uzyskać ją poprzez sąd Boży, odrzucić nasze szatańskie, skażone usposobienie, zostać całkowicie obmytym przez Boga i urzeczywistnić prawdziwe człowieczeństwo. W ten sposób człowiek może ostatecznie stać się zdolny do odziedziczenia obietnicy Boga i zostać wprowadzony do Jego królestwa. Zatem Pan Jezus i Bóg Wszechmogący są wcieleniami Boga w różnych wiekach i są jednym Bogiem”.

Jej omówienie miało sens i nie miałam się do czego przyczepić, ale wciąż miałam różnorakie wyobrażenia, więc natychmiast odpowiedziałam: „Skoro Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił, to nie ma żadnego znaczenia, czy nazywam Go imieniem Jezus, czy też imieniem Bóg Wszechmogący. Tak czy inaczej, jest On Bogiem, który obdarza łaską”. „Bóg Jahwe, Pan Jezus i Bóg Wszechmogący są jednym Bogiem” – odpowiedziała moja matka. „Jest to niewątpliwie prawda, ale musimy zrozumieć jedną rzecz: Bóg wykonuje różne rodzaje dzieła w oparciu o Jego imię w każdym wieku. Wykonując dzieło w Wieku Prawa Bóg używał imienia Jahwe, ludzie modlili się w imię Jahwe, a Bóg słuchał i błogosławił człowieka. Następnie, w Wieku Łaski, Bóg użył imienia Pana Jezusa, aby wykonywać swoje dzieło, a ludzie musieli modlić się w imię Jezusa, w przeciwnym razie ich grzechy nie byłyby wybaczone ani nie otrzymaliby łaski i błogosławieństw Pana. Dlatego Izraelici, którzy zwracali się do Boga Jahwe w świątyni, nie mieli obecności Boga i nie dostąpili zbawienia Pana Jezusa, ponieważ nie przyjęli imienia Pana Jezusa. Teraz trwa Wiek Królestwa, a Bóg używa imienia Bóg Wszechmogący, aby wykonać nowe dzieło. Tylko modląc się w imię Boga Wszechmogącego, możesz otrzymać dzieło Ducha Świętego i osiągnąć zbawienie Boże. Jeśli trzymasz się imienia Jezus i nie przyjmujesz imienia Boga Wszechmogącego, to tak naprawdę wierzysz w minione dzieło Boga i opierasz się obecnemu dziełu Boga, co w gruncie rzeczy jest opieraniem się Bogu i zdradzaniem Go. Biblia mówi: »Że masz imię, które mówi, że żyjesz, ale jesteś martwy« (Obj 3:1). Tylko przyjmując nowe imię Boga i podporządkowując się Jego obecnemu słowu i dziełu, zdobędziemy rzeczywistą wiarę w Boga. Czy rozumiesz, co mówię?”.

Czułam, że wszystko, co mówi moja matka, jest zarówno rozsądne, jak i praktyczne, ale w sercu wciąż nie potrafiłam zrezygnować z imienia Jezus, ponieważ Pan obdarzył mnie tak wielką łaską. Wszystko, co mam, zostało mi dane przez Pana Jezusa, i nie mogłam złamać mojej wcześniejszej obietnicy, by należycie praktykować moją wiarę w Pana i podążać za Panem. W rezultacie nadal odrzucałam ewangelię Boga Wszechmogącego.

Gdy po zakończeniu letnich wakacji wróciłam do Stanów Zjednoczonych, moje ciężkie studia i szybkie życie błyskawicznie sprowadziły mnie z powrotem do „prawdziwego” świata. Za każdym razem, gdy szłam na nabożeństwo do kościoła, odkrywałam, że żadne z kazań nie zawiera niczego nowego, niezależnie od tego, czy wygłaszał je pastor w kościele chińskim, czy anglojęzycznym. Cały czas odtwarzali tę samą, zgraną płytę. Kościelne życie było monotonne i nie czułam się tak, jakbym otrzymywała wsparcie w moim życiu. Starając się dbać o swoją kongregację, pracownicy kościołą często organizowali wycieczki, wspólne wyjścia, imprezy i inne aktywności, w których wszyscy mogliśmy uczestniczyć. Do kościoła należeli różni ludzie, a wśród nich było wielu takich, którzy wcale nie byli pobożni, a raczej szukali chłopaka lub dziewczyny, współlokatora, kogoś, z kim mogliby podróżować, kogoś, z kim mogliby zjeść posiłek itp. Zdałam sobie sprawę, że kościół nie jest już miejscem, w którym mogę znaleźć spokój. Napełniło mnie to bólem i smutkiem. Później całkowicie zaprzestałam uczestniczenia w nabożeństwach, ale niepokój mnie nie opuszczał. Czułam się jak zrozpaczone dziecko, które się zgubiło, i szłam przez życie, jakbym była otumaniona.

W 2014 roku urodziłam syna, a ponieważ w ogóle nie miałam pokarmu, aby nakarmić nasze dziecko, konflikt między mną a moim mężem nasilił się. Każdego dnia, gdy wracał z pracy do domu, pierwsze, co mówił, to: „Jak tam, nadal nic? Bez mleka matki mój syn w ogóle nie będzie miał odporności”. Po raz pierwszy miałam takie poczucie niekompetencji – czułam się, jakbym zupełnie nie nadawała się do bycia matką. Chodziłam zarówno do zachodnich, jak i chińskich lekarzy, a nawet szukałam domowych sposobów w Internecie, ale nic mi nie pomogło i wciąż nie miałam pokarmu. Czułam się zraniona, smutna i zła, jakbym była na skraju załamania nerwowego. Miałam wrażenie, że jeśli nic się nie zmieni, to niebawem naprawdę oszaleję. Przez cały okres rekonwalescencji po porodzie moja twarz była stale mokra od łez i w żaden sposób nie potrafiłam zrozumieć, dlaczego mnie to spotkało. Często czułam, jak ogarnia mnie nieopisana panika, i wystarczyło, że usłyszałam takie słowa, jak „mleko matki” lub „karmienie”, i natychmiast wybuchnałam szlochem, całkowicie niezdolna do opanowania się.

Po tym, jak moja matka dowiedziała się o trudnej sytuacji, w jakiej się znalazłam, przyleciała do Stanów żeby się mną zaopiekować. Kiedy zobaczyła, jak cierpię, powiedziała do mnie: „Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, dlaczego w twoim życiu jest coraz więcej ciemności, dlaczego jest w nim coraz więcej cierpienia? To dlatego, że wierzysz w Boga, ale nie poszukujesz prawdy. Pan powrócił, ale ty nie szukasz ani nie zgłębiasz tego faktu. Zamiast tego ślepo trzymasz się własnych pojęć i wyobrażeń, przystając na wszystko, co mówią inni, i arbitralnie oceniając nowe dzieło Boga. To, co robisz, to przeciwstawianie się Bogu! Nie przyjmujesz nowego dzieła Boga, więc utraciłaś Bożą opiekę i ochronę. Żyjesz w domenie szatana, co sprawi tylko tyle, że szatan zrani cię i będzie się tobą bawił, wypełniając twoje życie coraz większym cierpieniem”. Słysząc słowa mojej matki, pogrążyłam się w milczeniu. W następnych dniach, ilekroć matka kładła moje dziecko do snu, włączała mi do słuchania hymny Bożych słów. Stało się coś cudownego – wraz z muzyką tych hymnów mój umysł niespodziewanie zaczął się powoli uspokajać. Pewnego razu słuchałam tego hymnu: „(…) że serce i duch człowieka zanadto oddalone są od Boga, do tego stopnia że, podążając za Bogiem, człowiek pozostaje wciąż w służbie Szatana, a jednak nadal nawet o tym nie wie. Nikt czynnie nie wypatruje Bożych śladów i ukazania się Boga, ani nie jest skłonny żyć pod Bożą opieką i na Jego utrzymaniu. Miast tego, ludzie wolą zdać się na niszczące działanie szatana, złego, aby dostosować się do tego świata i do zasad istnienia, jakim hołduje niegodziwa ludzkość. W tym momencie ludzkie serce i duch stają się daniną dla szatana i szatańskim pokarmem. Co więcej, ludzkie serce i duch stają się wówczas siedliskiem szatana i stosownym dlań placem zabaw. W ten właśnie sposób człowiek nieświadomie traci zdolność pojmowania podstaw człowieczeństwa oraz właściwe zrozumienie wartości i znaczenia ludzkiej egzystencji. W jego sercu stopniowo zacierają się Boże prawa i przymierze pomiędzy Bogiem a człowiekiem i przestaje on szukać Boga czy zważać na Niego. Z biegiem czasu nie pojmuje już, dlaczego Bóg go stworzył, i nie rozumie słów dobywających się z Jego ust ani niczego, co od Niego pochodzi. Wówczas zaś zaczyna sprzeciwiać się Bożym prawom i dekretom, a jego serce i duch stają się otępiałe i nieczułe… Bóg traci zatem człowieka, którego sam stworzył, a człowiek traci źródło i podstawę swego istnienia: oto nieszczęście tej ludzkości” („Smutek skażonej ludzkości” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Każdy wers słów Boga Wszechmogącego chwytał mnie za serce. Widziałam, że słowa Boga dokładnie opisują mój stan; że rozpoznałam Boga swoimi słowami, ale w rzeczywistości moje serce było całkowicie opętane przez szatana. Wszystkie moje myśli i uczucia dotyczyły spraw cielesnych, to, do czego dążyłam, również wiązało się z ciałem, a tym, czym kroczyłam, była ziemska ścieżka. W Piśmie Świętym jest napisane: „Gdyż zamysł ciała to śmierć, ale zamysł Ducha to życie i pokój” (Rz 8:6). „Czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem? Jeśli więc ktoś chce być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga” (Jk 4:4). Pomyślałam o tym, że żadne z moich działań nie było zgodne z wolą Boga, ale wszystkie były całkowicie przeciwne Bogu. Stanęłam przed obliczem Boga i pomodliłam się: „Boże, znalazłam się dziś w takiej sytuacji, ponieważ cenię swoje wykształcenie, tożsamość, małżeństwo i inne rzeczy tego świata, myśląc, że ich posiadanie powinno wystarczyć. Po prostu nie szukałam prawdy ani nie dążyłam do wiedzy o Bogu do tego stopnia, że za każdym razem, gdy pukałeś do drzwi mego serca i ukazywałeś moim oczom słowo Boże i prawdę, nie potrafiłam tego docenić. Kiedy usłyszałam, że przybyłeś, aby wykonać nowe dzieło, byłam uparta, zadufana w sobie i wydawałam bezpodstawne osądy. Byłam doskonale świadoma tego, że omówienia mojej matki są racjonalne, ale uparcie trzymałam się własnych pojęć, nie zgłębiając prawdziwej drogi. Boże, ceniłam jedynie Twoją łaskę, zarazem odrzucając prawdę – rzeczywiście byłam tak uparta i zbuntowana! Jeśli dasz mi kolejną szansę, z pewnością zgłębię Twoje dzieło najlepiej, jak potrafię”. Nie wiedziałam wtedy, czy Bóg wysłucha takiej modlitwy, ale raz za razem zwracałam się do Boga w ten sposób.

W kwietniu 2015 roku z powodu problemów zdrowotnych wróciłam z matką do Chin, co dało mi możliwość nawiązania kontaktu z Kościołem Boga Wszechmogącego. Myślałam o tym, że mimo nieustannej ciężkiej walki na tym świecie nie osiągnęłam szczęścia, i że również w religii nie udało mi się znaleźć prawdy, która mogłaby pozbyć się ciemności i pustki w moim sercu. Miałam silne poczucie, że być może było tak dlatego, iż Bóg Wszechmogący, którego przyjęcia ciągle odmawiałam, był Jezusem Zbawicielem, który pomógł mi zdać egzamin na studia i dzięki któremu trafiłam do Stanów Zjednoczonych. Kiedy to sobie uzmysłowiłam, powiedziałam matce, że chcę uczestniczyć w działalności Kościoła Boga Wszechmogącego. Wkrótce bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego przyszli spotkać się ze mną, a ja przekonałam się wtedy, że to, co czytali, jest słowem Boga, a ich omówienia oraz to, co wcielają w życie, jest prawdą. Bez względu na to, co robili, słowa Boga były ich standardem, a prawda ich zasadą. Nie postępowali zgodnie z ciałem ani nie wchodzili ze sobą w takie relacje, jak ludzie świeccy. Widziałam, że Kościół Boga Wszechmogącego jest dobrym krajem Kanaan, gdzie rządzi prawda. W tym miejscu mój duch był nasycony, byłam zaopatrywana, a moje serce już nie było puste – zyskałam poczucie spełnienia.

Pewnego dnia podczas kolejnego spotkania z braćmi i siostrami siostra Wang przeczytała ten fragment pochdzący ze słów Boga: „Wszechmogący ma miłosierdzie dla tych ludzi, którzy wiele wycierpieli; jednocześnie dość ma tych ludzi, którym brakuje świadomości, ponieważ zbyt długo musiał czekać na odpowiedź ludzkości. Pragnie On poszukiwać, poszukiwać twojego serca i twojego ducha, aby przynieść ci wodę i pożywienie oraz aby cię obudzić, byś już więcej nie odczuwał pragnienia ani głodu. Kiedy jesteś zmęczony i kiedy w pewnym stopniu zaczynasz odczuwać przygnębiające osamotnienie tego świata, nie czuj się zagubiony, nie płacz. Bóg Wszechmogący, Stróż, przyjmie cię w każdym momencie. Czuwa przy tobie, czekając, aż do Niego wrócisz. Czeka na dzień, w którym nagle odzyskasz pamięć – kiedy zdasz sobie sprawę, że pochodzisz od Boga, że nie wiadomo kiedy zagubiłeś się, nie wiadomo kiedy straciłeś przytomność na drodze i nie wiadomo kiedy zyskałeś »ojca«; co więcej, kiedy zdasz sobie sprawę, że Wszechmogący cały czas czuwał, czekając na twój powrót przez bardzo, bardzo długi czas” (Westchnienie Wszechmogącego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Ten fragment słów Boga głęboko mnie poruszył. Czułam, że Bóg Wszechmogący był jak kochająca matka wołająca zaginione dziecko, że oczekiwał, iż Jego dziecko niebawem powróci do Niego. Słyszałem, że to był głos Pana. Uświadomiłem sobie, że Wszechmogący Bóg jest Panem Jezusem, który raz po raz pomagał mi przezwyciężyć jeden kryzys po drugim, i że nigdy nie opuścił mnie ani na jednym kroku mojej drogi, ale cierpliwie czekał, aż zawrócę. Pomyślałam o tym, jak wierzyłam w Boga, ale nie szukałam prawdy ani nie wierzyłam w słowa Boga, ale ufałam internetowym plotkom i słowom pastorów. Oddałam swoją lojalność wrogowi, przyłączając się do rządu KPCh i pastorów ze wspólnot religijnych, dyskredytując i atakując Boga, który opiekował się mną dzień i noc. Odrzuciłam Boże zbawienie. Naprawdę byłam taka ślepa i nieświadoma. Moja wiara w Boga wciąż opierała się na moich własnych pojęciach i wyobrażeniach; wierzyłam, że Pan Jezus pomógł mi pomyślnie zdać egzaminy na studia i doprowadził do mojego bezproblemowego wyjazdu za granicę, abym mogła kontynuować naukę, więc zawsze muszę pozostać wierna imieniu Pana Jezusa, i że taka moja postawa była pobożnością wobec Pana. Opierałam swoje zapatrywania na własnych pojęciach i wyobrażeniach. Kiedy Bóg rozpoczął nowy wiek i przybrał nowe imię, nie rozpoznałam dzieła Bożego i raz po raz nie przyjmowałam Bożego zbawienia dla mnie. Czy była to wiara w Boga? Czyż nie była to tylko wiara w siebie? Wszystko, co Bóg mi dał, to miłość, a jednak ja raz po raz krzywdzę Boga. Wiedziałam, że mam wobec Boga olbrzymi dług…

Absolutnie musiałam uklęknąć i płakałam gorzkimi łzami, modląc się do Boga: „Boże Wszechmogący! Byłam ślepa i głupia. Wierzyłam w plotki rządu KPCh i świata religijnego; opuściłam Cię i potępiłam, a także polegałam na własnych pojęciach i wyobrażeniach, aby Cię ograniczyć. Odrzuciłam Twoją ewangelię dni ostatecznych – jestem współczesnym faryzeuszem. Biorąc pod uwagę tylko moje zachowania i czyny, powinnam zostać zniszczona wraz z szatanem, ale z powodu Twojej miłości do mnie raz za razem dawałeś mi szansę na okazanie skruchy. Boże, niczym lud Niniwy, jestem gotowa stanąć przed Twoim obliczem »w worze i popiele«, aby szczerze wyznać Ci moje grzechy, okazać skruchę i błagać Cię o litość nade mną. Chcę z Tobą współpracować i zostać obmyta i zbawiona przez Twoje słowo”.

Poźniej bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego przychodzili spotkać się ze mną trzy razy w tygodniu; trwało to nieprzerwanie przez ponad cztery miesiące. W tym czasie prawie codziennie czytałam kilka fragmentów słowa Bożego, a gdy coraz lepiej rozumiałam prawdę, moja relacja z Bogiem stawała się coraz bardziej właściwa i odzyskałam moją wcześniejszą wiarę. Czułam spokój w sercu, a uczucie niepokoju i osamotnienia mnie opuściło. Dzięki lekturze słów Boga Wszechmogącego i przeprowadzanym podczas spotkań rozmowom o prawdzie, uzyskałam absolutną pewność co do Bożego dzieła w dniach ostatecznych i co do tego, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, którego powrotu pragnęłam. Postanowiłam pójść za Bogiem Wszechmogącym do końca drogi i odpłacić za Bożą miłość, stając się tym, kto dąży do prawdy.

W 2016 roku wróciłam do Stanów Zjednoczonych, gdzie za pośrednictwem strony internetowej nawiązałam kontakt z braćmi i siostrami z Kościoła Boga Wszechmogącego i zaczęłam uczestniczyć w działalności ich kościoła. Bogu niech będą dzięki! To Bóg prowadził mnie na każdym kroku aż do miejsca, w którym jestem teraz. Aby odpłacić Bogu za Jego miłość, pragnę ofiarować wszystkie swoje siły, aby wykonywać dzieło głoszenia Bożej ewangelii, aby więcej ludzi, którzy pragną i szukają prawdy, mogło się dowiedzieć, że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Powiem im również, że jeśli pójdą w moje ślady – ślepo wierząc w plotki szatana, ramię w ramię z szatanem przeciwstawiając się Bogu – w końcu będą jedynymi, którzy na tym stracą.

37. Bóg jest przy mnie

Autorstwa Guozi, USA

Urodziłam się w rodzinie chrześcijańskiej i kiedy miałam rok, moja mama przyjęła nowe dzieło powracającego Pana Jezusa – Boga Wszechmogącego – choć moja babcia mocno się temu sprzeciwiała. Pamiętam, że gdy byłam mała, najczęściej mówiła do mnie tak: „Jeśli czujesz się źle albo nie potrafisz zrobić pracy domowej, to po prostu pomódl się do Pana Jezusa. On da ci inteligencję i mądrość; On zapewni ci bezpieczeństwo”. Natomiast moja mama często mówiła mi, że „Bóg stworzył ten świat i stworzył ludzkość. Zawsze jest przy nas. Gdy masz jakiś problem, pamiętaj, by modlić się do Boga Wszechmogącego, a On zaopiekuje się tobą i cię ochroni”. Te dwa różne głosy często rozbrzmiewały w moich uszach. Kiedyś niepewnym tonem zapytałam mamę: „Babcia chce, żebym modliła się do Pana Jezusa, a ty chcesz, żebym modliła się do Boga Wszechmogącego. Kogo powinnam słuchać?” Odpowiedziała mi: „W rzeczywistości Pan Jezus i Bóg Wszechmogący są tym samym Bogiem. Różnią się tylko imiona, które Bóg przybiera i dzieła, które wykonuje, ponieważ dotyczą one różnych wieków. Pan Jezus wykonywał swoje dzieło w Wieku Łaski, a Bóg Wszechmogący wykonuje swoje dzieło w Wieku Królestwa. Z każdym wiekiem Bóg zmienia sposób, w jaki wykonuje swoje dzieło, a także swoje imię. Ale niezależnie od tego, jak zmieniają się Jego imię i Jego dzieło, Jego istota pozostaje taka sama. Dzisiaj idąc do szkoły zakładasz czerwoną sukienkę, a jutro idąc do restauracji założysz niebieską – a przecież mimo tego, że zakładasz różne ubrania, chodzisz w różne miejsca i robisz różne rzeczy, wciąż jesteś sobą. Ale kiedy nadchodzi nowy wiek Boga, musimy dotrzymać kroku Jego nowemu dziełu. Dlatego teraz powinniśmy modlić się do Boga Wszechmogącego”. Mimo że wysłuchałam wyjaśnienia mojej mamy, wciąż czułam się zdezorientowana i żywiłam nieco wątpliwości co do nowego dzieła Boga Wszechmogącego.

W sierpniu 2014 roku przyjechałam do Stanów Zjednoczonych do szkoły. Po kilku miesiącach dołączyła do mnie moja mama i nawiązała kontakt z Kościołem Boga Wszechmogącego w Stanach Zjednoczonych. Od tamtej pory zaczęłam stopniowo dostrzegać istnienie Boga Wszechmogącego. Kiedy przyjechałam do Stanów Zjednoczonych na studia, bardzo trudno było mi przystosować się do życia tutaj, zwłaszcza że mieszkałam sama u kogoś w domu. Jestem bardzo strachliwa, więc bałam się spać sama. Moja mama powiedziała mi wtedy: „Musimy wierzyć, że nic nie może równać się z władzą Boga; szatan i demony także znajdują się pod władzą Boga, więc kiedy w nocy się boisz, po prostu pomódl się do Boga. Tak długo, jak masz Boga w sercu, szatan nie może się do ciebie zbliżyć”. Za każdym razem, kiedy słyszałam jej słowa, czułam się znacznie spokojniejsza i bardziej odprężona.

W grudniu 2015 roku zaczęłam uczęszczać na spotkania w Kościele Boga Wszechmogącego, ale ponieważ wciąż jeszcze nie miałam zbyt wiele zrozumienia w sprawach wiary, dość często musiałam się zmuszać, aby brać w nich udział. Dopiero później, kiedy doświadczyłam dwóch zdarzeń, zaczęłam praktycznie doceniać autentyczne istnienie Boga i wtedy też byłam w stanie potwierdzić z całego serca że Bóg Wszechmogący jest jedynym prawdziwym Bogiem i że zawsze jest przy mnie.

Było piątkowe popołudnie i miałam jeszcze tylko plastykę, a potem kończyłam lekcje i mogłam iść do domu. Nagle koleżanka z klasy powiedziała do mnie: „Odpuśćmy sobie ostatnią lekcję i chodźmy do miasta coś zjeść i pochodzić po sklepach. Słyszałam o nowej, znakomitej restauracji z owocami morza”. Kiedy to usłyszałam, miałam ochotę się zgodzić – nic nie zjadłam na lunch i byłam bardzo głodna. Burczało mi w brzuchu tak, jakby moje ciało samo przynaglało mnie do tego, bym pognała do tej restauracji z owocami morza. Ja jednak wciąż się wahałam. „Nigdy nie byłam na wagarach – pomyślałam. - Co będzie, jak mnie złapią?” Ale potem przypomniałam sobie, że Xiao Li, uczennica z mojej klasy, wiele razy chodziła na wagary, nawet wtedy, gdy były ważne lekcje, i nikt jej nie złapał, więc mi też ujdzie to na sucho. Powiedziałam więc koleżance, że z nią pójdę i poprosiłam nauczycielkę plastyki o usprawiedliwienie mojej nieobecności, ponieważ mam tego popołudnia wizytę u lekarza i muszę wyjść wcześniej. Zamówiłyśmy z koleżanką taksówkę i pojechałyśmy do miasta, żeby pochodzić po sklepach i coś zjeść. Do domu wróciłam dopiero o ósmej czy dziewiątej wieczorem. Po powrocie odebrałam e-mail od nauczyciela opiekującego się zagranicznymi uczniami, który prosił mnie o przyniesienie następnym razem do szkoły dokumentacji potwierdzającej wizytę u lekarza. Kiedy to przeczytałam, wpadłam w panikę i szybko poprosiłam o radę koleżanki z klasy. Jedna z nich powiedziała: „Nie musisz mu pokazywać żadnej dokumentacji. To są prywatne sprawy”. Wydawało mi się, że ma rację, ale ponieważ to ja postąpiłam źle, czułam się zakłopotana tym, że miałabym udawać oburzoną i bronić swoich racji. Poprosiłam więc właścicielkę domu, w którym mieszkałam, aby pomogła mi wymyślić jakieś wyjście z tej sytuacji. Poradziła mi, żebym poszła do opiekuna zagranicznych uczniów i przyznała się do błędu. Wysłuchawszy jej, miałam mętlik w głowie – nie wiedziałam, czy mam przyznać się do winy, czy nadal oszukiwać. Całą noc przewracałam się z boku na boki nie mogłam zasnąć. Chciałam przyznać się do winy, ale bałam się, co pomyślą o mnie moja nauczycielka oraz koleżanki i koledzy z klasy. Bałam się, że pozytywny wizerunek, o który dbałam, runie w mgnieniu oka. Pełna boleści, stanęłam przed Bogiem, by się pomodlić i poszukać odpowiedzi, a wtedy zobaczyłam ten fragment słów Boga: „Lecz ludzie nieuczciwi nie postępują w ten sposób. Żyją według filozofii Szatana oraz według własnej fałszywej natury i substancji. Muszą być ostrożni we wszystkim, co robią, aby inni nic na nich nie mieli; we wszystkim, co robią, muszą stosować własne metody oraz dokonywać nieuczciwej i pokrętnej manipulacji, aby ukryć swą prawdziwą twarz, z obawy, że wcześniej czy później z czymś się zdradzą – a kiedy już pokazują swoje prawdziwe oblicze, próbują odwrócić sytuację. Gdy zaś próbują odwrócić sytuację, czasami nie jest to takie łatwe, a gdy nie potrafią tego zrobić, zaczyna ogarniać ich niepokój. Boją się, że inni ich przejrzą, a kiedy tak się stanie, czują, że okryli się wstydem, a wtedy muszą myśleć o tym, co powiedzieć, aby, uratować sytuację. (…) Cały czas pochłonięci są myśleniem o tym, jak sprawić, byś ich źle nie zrozumiał, jak sprawić, byś słuchał tego, co mówią i zwracał uwagę na to, co robią w taki sposób, który pomoże im zrealizować ich zamiary. Nieustannie mielą więc to w głowach. Myślą o tym nocami, gdy nie mogą spać, w dzień, gdy nie mogą jeść, a także podnoszą ten temat w rozmowach z innymi. Zawsze udają, abyś nie myślał, że są takimi właśnie ludźmi, żebyś myślał, że są dobrzy, żebyś nie zorientował się, o co im naprawdę chodzi” („Najbardziej fundamentalna praktyka bycia osobą uczciwą” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Jedno po drugim, słowa Boga obnażały moje najtajniejsze myśli i czułam, jakby światło nagle rozjaśniło mroczną stronę mojego serca, wydobywając ją z ciemności, tak że było mi potwornie wstyd i nie miałam gdzie się schować. „To prawda!”. pomyślałam. „Poszłam na wagary i skłamałam, a potem nie tylko nie przejęłam inicjatywy i nie przyznałam się do błędu, ale zachodziłam w głowę, jak zatuszować moje kłamstwo, jak ukryć prawdę. Nie miałam za grosz poczucia winy ani wyrzutów sumienia. Wydawało mi się nawet, że nauczyciel opiekujący się zagranicznymi uczniami powinien zająć się swoimi sprawami. Tak! Takie postępowanie jest buntem przeciw Bogu i napełnia Go wstrętem! Żadna z moich myśli i żaden z moich uczynków nie jest ani trochę zgodny z wymogami stawianymi przez Boga – człowiek wierzący w Boga tak nie postępuje! Nie, nie wolno mi rozwiązywać swoich problemów w taki sposób, w jaki robią to ludzie niewierzący. Muszę okazać skruchę przed Bogiem i działać zgodnie z Jego wymaganiami. Muszę powiedzieć prawdę i być osobą uczciwą”.

W poniedziałek poszłam więc do nauczyciela i przyznałam się, że poszłam na wagary. Byłam zdumiona, gdy nauczyciel w ogóle mnie nie skrytykował, tylko powiedział, że jestem bardzo uczciwa i że dobrze o mnie świadczy to, że potrafię przyznać się do błędu! Musiałam wszakże zostać ukarana za wagarowanie, więc nauczyciel kazał mi zostać godzinę po lekcjach, abym mogła zastanowić się nad tym, co zrobiłam. Mimo że kara, która mnie spotkała za wagarowanie i za kłamstwo, nie była zbyt dokuczliwa, czułam, że doświadczyłam Bożej opieki. Podczas późniejszego spotkania w kościele, podzieliłam się tym doświadczeniem w rozmowie z moją siostrą. Wysłuchawszy mojej relacji, przeczytała mi następujący fragment słów Boga: „Jeśli wierzysz w Boże panowanie, musisz wierzyć, że to, co się zdarza każdego dnia, czy jest dobre, czy złe, nie dzieje się przypadkowo. To nie tak, że ktoś celowo jest dla ciebie surowy bądź cię atakuje. To wszystko tak naprawdę jest zaplanowane przez Boga. W jakim celu Bóg planuje coś takiego? Nie po to, by ukazać twoje wady lub by cię zdemaskować; zdemaskowanie cię nie jest ostatecznym celem. Ostatecznym celem jest cię udoskonalić i cię zbawić. Jak Bóg to robi? Po pierwsze, sprawia, że zyskujesz świadomość swojego zepsutego usposobienia, swojej natury i istoty, swoich wad oraz tego, czego ci brak. Jedynie dzięki poznaniu tych spraw i zrozumieniu ich w swoim sercu, możesz dążyć do prawdy i stopniowo wyzbyć się swojego zepsutego usposobienia. Jest to danie ci szansy przez Boga” („By osiągnąć prawdę, musisz uczyć się od ludzi, spraw i rzeczy wokół siebie” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Dzięki rozmowie o słowach Boga zrozumiałam, dlaczego moich kolegów z klasy nie spotkały żadne konsekwencje, mimo że wielokrotnie chodzili na wagary, a ja za pierwszym razem zostałam złapana przez nauczyciela. Był to rzeczywiście przejaw wszechwładzy Boga. Bóg zaaranżował okoliczności w tak praktyczny sposób, by mnie obnażyć, chłostać i dyscyplinować; zrobił tak, abym mogła zrozumieć moją własną szatańską naturę i poznać swe skażone usposobienie skłonne do kłamstwa i oszustwa, a zarazem mogła dążyć do prawdy, być osobą uczciwą i urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo. Był to dowód miłości Boga do mnie i Jego zbawienia. Dawniej wszyscy chwalili mnie za to, jak dobrym jestem dzieckiem, więc zawsze myślałam, że tak właśnie jest, ale dzięki objawieniu faktów oraz dzięki temu, że słowa Boga osądziły mnie i obnażyły, w końcu zdałam sobie sprawę z tego, jak perfidna i kłamliwa jest moja natura. Potrafiłam bezczelnie kłamać i oszukiwać, a moja postawa naprawdę była niedojrzała; w każdym czasie i miejscu byłam w stanie postępować tak, jak niewierzący, żyjąc zgodnie ze swymi skażonymi skłonnościami i przynosząc wstyd imieniu Boga. Nauczyciel kazał mi zostać po lekcjach – mimo że kara ta nie była dotkliwa dla mojego ciała, sprawiła jednak, że zapamiętałam tę lekcję i w przyszłości nie będę kłamać ani oszukiwać. Gdyby tamte wagary uszły mi na sucho, znów chciałabym uciekać z lekcji, gdy byłabym poddawana próbom i pokusom. Kłamałabym wtedy coraz częściej, stawała się coraz bardziej fałszywa i nieuczciwa, aż w końcu całkowicie zostałabym opanowana przez szatana. Do tego czasu zaś Bóg przestałby nawet się do mnie przyznawać, ponieważ kocha On i zbawia ludzi uczciwych, a ludzi kłamliwych nienawidzi i eliminuje. Dopiero w tamtej chwili w końcu wyraźnie zrozumiałam, jak wielką krzywdę wyrządza kłamstwo i pojęłam też jak ważne, wręcz kluczowe jest to, aby być osobą uczciwą!

Niedługo potem mieliśmy egzamin z matematyki. Wieczór przed testem spędziłam na nauce i odkryłam, że wciąż nie opanowałam wielu zagadnień. Bardzo się zmartwiłam, bo przecież egzamin był już jutro. Ponieważ oceny z tego semestru były najważniejsze, żeby dostać się na uniwersytet, miano przyglądać się moim stopniom z tego roku, a gdybym nie zaliczyła matematyki, to cała moja dotychczasowa ciężka praca poszłaby na marne. Im więcej o tym myślałam, tym bardziej byłam zestresowana. Następnego dnia, dosłownie kilka minut przed egzaminem, nagle zdałam sobie sprawę, że zapomniałam zeszytu, w którym miałam zapisane wszystkie wzory. Ogarnęła mnie panika. W tajemnicy zapisałam w tym zeszycie wiele przykładów zadań, ale teraz, kiedy nie miałam go przy sobie, byłam pewna, że nie zdam egzaminu. Chwytając się resztek nadziei, rozglądałam się dookoła, licząc na to, że przypadkowo upuściłam go gdzieś na podłogę. Gdy się tak rozglądałam, zobaczyłam odpowiedzi zapisane na arkuszu egzaminacyjnym ucznia siedzącego obok mnie. Ten łut szczęścia bardzo mnie ucieszył i nagle poczułam, że jest jeszcze dla mnie promyk nadziei. Spojrzałam ukradkiem na nauczyciela – był zajęty pracą i wpatrzony w ekran komputera. Szybko rozwiązałam więc wszystkie zadania na chybił trafił, a potem szturchnęłam siedzącego obok mnie ucznia, dając mu znać, żebyśmy porównali nasze odpowiedzi. Chociaż powiedziałam, że chcę porównać nasze odpowiedzi, tak naprawdę chciałam przepisać jego rozwiązania. W taki sposób, siedząc jak na szpilkach i zerkając ukradkiem do jego arkusza, napisałam cały egzamin.

Myślałam, że w końcu mam z głowy przedmiot, w którym najgorzej mi szło, i już zaczęłam planować, jak dobrze będę się bawić, gdy zaczną się wakacje! Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, kilka dni później odbyła się w szkole wywiadówka dla rodziców i opiekunów uczniów. Moją kartę ocen poszła odebrać za mnie moja gospodyni. Powiedziała, że mam dobre oceny z wszystkich przedmiotów, ale nie mam wpisanej oceny z matematyki, ponieważ nauczyciele podejrzewają, że złamane zostały szkolne zasady etyki. Kiedy to usłyszałam, poczułam jakby w jednej chwili cały świat runął mi na głowę – byłam zmartwiona, przestraszona i nie wiedziałam, co robić. W głowie ciągle kłębiły mi się myśli: „Szkolne zasady etyki? Czy może chodzić o to, że dowiedzieli się o tym, iż przepisałam rozwiązania od kolegi? Jeśli tak, to co powinnam zrobić? Ściąganie jest naprawdę poważnym problemem i może nawet zmniejszyć moje szanse dostania się na uniwersytet. Ale jak na razie szkoła ma tylko podejrzenia, więc jeszcze jest dla mnie nadzieja. Wszystko będzie dobrze, jeśli tylko przedstawię wiarygodne wytłumaczenie. Jak jednak mam to wytłumaczyć? Przecież naprawdę ściągałam. Może powinnam po prostu pójść do szkoły i się przyznać?” Rozpatrywałam w głowie wszelkie za i przeciw. Koleżanki z klasy radziły mi, żebym w żadnym razie się nie przyznawała i żebym wymyśliła jakieś wytłumaczenie, a potem się go trzymała. Później jednak pomyślałam: „Osoba, która wierzy w Boga, nie powinna tak postępować. Tylko co ja teraz zrobię?”. Tak się złożyło, że tamtego wieczora miało miejsce spotkanie w kościele, więc otworzyłam się przed siostrami i porozmawiałam z nimi o sytuacji, w jakiej się znalazłam. Jedna z nich dała mi do przeczytania fragment słów Boga: „Do tej pory ludzie wysłuchali wielu kazań o prawdzie i doświadczyli wiele Bożego dzieła. Jednak pod wpływem zakłóceń i przeszkód wynikających z wielu różnych czynników oraz okoliczności, większość ludzi nie może osiągnąć wprowadzania prawdy w życie i nie może dostąpić zaspokojenia Boga. Ludzie są coraz bardziej niedbali i coraz bardziej pozbawieni pewności siebie. (…) Jedynym pragnieniem Boga jest przekazać te prawdy człowiekowi, potem wpoić człowiekowi swoje drogi, a następnie przygotowywać różne sytuacje, aby wypróbować człowieka na różne sposoby. Jego celem jest to, aby wziąć te słowa, prawdy oraz Jego dzieło, i doprowadzić do wyniku, w którym człowiek może bać się Boga i unikać zła. Większość ludzi, których widziałem, po prostu bierze słowo Boga i uważa je za doktryny, litery, przepisy, których należy przestrzegać. Kiedy zajmują się swoimi sprawami i mówią lub stają w obliczu prób, nie uważają drogi Bożej za drogę, której należy przestrzegać. Jest to szczególnie prawdziwe, gdy ludzie stoją w obliczu wielkich prób; nie widziałem nikogo, kogo praktyka zmierzałaby w stronę bojaźni Bożej i unikania zła” (Jak poznać Boże usposobienie i efekty, jakie osiągnie Jego dzieło, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Po przeczytaniu tych słów poczułam w sercu wyrzuty sumienia. Mimo że do pewnego stopnia rozumiałam aspekt prawdy dotyczący bycia osobą uczciwą i nie tak dawno temu sama przeszłam chłostę i dyscyplinowanie związane właśnie z tym aspektem, to w obliczu kolejnej próby wciąż nie byłam w stanie wcielić prawdy w życie. Dobrze wiedziałam, że ściąganie jest czymś złym, ale z troski o własne oceny kompletnie zapomniałam o prawdzie, czyli o tym, że Bóg wymaga od nas, byśmy byli uczciwymi ludźmi. Nie tylko nie składałam świadectwa, ale także przyniosłam wstyd Bogu. Tej nocy nie mogłam zasnąć, ciągle roztrząsając to w swojej głowie. W końcu zdecydowałam, że będę osobą uczciwą i nie będę już przynosić wstydu imieniu Boga, aby osiągnąć własne korzyści. Kiedy podjęłam tę decyzję, zerwałam się z łóżka, włączyłam komputer i napisałam samokrytykę, przyznając się do tego, co zrobiłam. Następnego dnia poszłam do szkoły bardzo wcześnie i wręczyłam moją samokrytykę nauczycielowi, przeprosiłam go za swoje zachowanie i obiecałam, że w przyszłości już nigdy nie będę oszukiwała. Mówiąc to, byłam przygotowana na to, że dostanę zero punktów z matematyki i byłam gotowa zaakceptować każdą karę, jaką wymierzy mi szkoła. Nigdy nawet nie przyszłoby mi do głowy, że nauczyciel pozwoli mi podejść do egzaminu drugi raz. W tamtej chwili nie potrafiłam przestać dziękować Bogu i wychwalać Go z głębi serca: Bogu niech będą dzięki za miłosierdzie, jakie mi okazał! Sytuacja ta uprzytomniła mi, że Bóg zna najtajniejsze zakamarki ludzkich serc i umysłów, a kiedy odłożyłam na bok własne korzyści i zaczęłam praktykowałam prawdę bycia osobą uczciwą, Bóg otworzył przede mną nową drogę i sprawił, że nauczyciel pozwolił mi ponownie podejść do egzaminu. Naprawdę czułam, że Bóg jest przy mnie, obserwując każdy mój ruch i aranżując ludzi, zdarzenia, rzeczy i okoliczności wokół mnie w taki sposób, żebym mogła osobiście doświadczyć Jego autentycznego istnienia. Miłość Boga do mnie jest tak rzeczywista!

Jeszcze większym zaskoczeniem było dla mnie coś, co wydarzyło się kilka dni później. Odbywało się wtedy w szkole uroczyste wręczanie świadectw z wyróżnieniem dla najlepszych uczniów w tym semestrze. Kiedy nauczyciel wyczytał moje nazwisko, pomyślałam, że to pomyłka, i dopiero gdy koledzy i koleżanki z klasy zaczęli coś do mnie mówić, dotarło do mnie, że rzeczywiście otrzymałam świadectwo z wyróżnieniem. Wszyscy moi koledzy i koleżanki z klasy byli naprawdę zaskoczeni, zastanawiając się, jak mogłam otrzymać świadectwo z wyróżnieniem, skoro ściągałam na egzaminie z matematyki. Ja zaś zawołałam bezgłośnie w głębi serca: To wszystko zasługa Boga! Wiem, że nie dostałam tego wyróżnienia za dobre oceny. To Bóg nagradza mnie za praktykowanie bycia uczciwą osobą. Jeszcze bardziej utwierdziło mnie to w przekonaniu, że Bóg naprawdę zawsze jest przy mnie i cały czas nade mną czuwa. Wszystko, co Bóg dla mnie aranżuje, zawsze kończy się dla mnie jak najlepiej.

Teraz coraz większą radość sprawiają mi spotkania i czytanie słów Boga. Mimo że w życiu wciąż ujawniam skażone skłonności, to czegokolwiek bym nie napotkała na swojej drodze, mogę porozmawiać z moimi siostrami i poszukać prawdy płynącej ze słów Boga, aby rozwiązać dany problem. Dzięki takiej współpracy i praktycznemu wsparciu zaczęłam rozumieć coraz więcej prawd i z coraz większa mocą wcielać je w życie. Czuję, że Bóg jest przy mnie i że w każdej chwili może obnażyć mnie poprzez różnych ludzi, różne zdarzenia i rzeczy. Bóg wykorzystuje też swoje słowa, by mnie prowadzić i kierować mną tak, abym weszła w prawdę. Czuję teraz, że moja relacja z Bogiem staje się coraz bliższa i jestem całkowicie pewna, że Bóg Wszechmogący jest prawdziwym Bogiem, że jest Bogiem, który zawsze i wszędzie jest przy mnie i czuwa nade mną, dbając o mnie i chroniąc mnie!

38. Ocalona w inny sposób

Autorstwa Huang Lin, Chiny

Kiedyś byłam zwyczajną wierną ruchu charyzmatycznego i od kiedy zaczęłam wierzyć w Pana, nigdy nie opuściłam ani jednego spotkania. W szczególności teraz, w czasie dni ostatecznych, kiedy proroctwa w Biblii dotyczące powrotu Pana w zasadzie się spełniły. Pan miał wkrótce powrócić, więc uczestniczyłam w spotkaniach z jeszcze większym entuzjazmem, niecierpliwie wyczekując Jego powrotu, aby nie stracić szansy na spotkanie z Nim.

Pewnego dnia przyszła do mnie młodsza siostra i powiedziała do mnie radośnie: „Siostro, przyszłam przekazać ci dziś najlepszą wiadomość w historii – Pan Jezus powrócił! Co więcej, powrócił w ciele, wyraża prawdę i wykonuje swoje dzieło dni ostatecznych, aby osądzać i oczyszczać człowieka, wypełniając proroctwo w Biblii, które głosi: »Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego« (1P 4:17). Lepiej pospiesz się i podążaj za nowym dziełem Boga!”. Kiedy usłyszałam, że Pan powrócił, byłam zarówno zszokowana, jak i pełna wątpliwości, i powiedziałam: »Oto przychodzi z obłokami i ujrzy go wszelkie oko« (Obj 1:7). Duchowny i starsi często głoszą nam, że kiedy Pan powróci, przybędzie do nas na białym obłoku. Mówisz, że Pan powrócił i że przyszedł w ciele, ale jak to możliwe?”. Moja siostra powiedziała uroczyście: „Siostro, mówisz, że Pan Jezus powróci na obłokach, ale czy jesteś tego pewna? W Biblii jest również następujące proroctwo: »Oto przychodzę jak złodziej« (Obj 16:15), oraz »O północy zaś rozległ się krzyk: Oblubieniec idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!« (Mt 25:6). Czy odważysz się powiedzieć, że Pan nie może przyjść w sekrecie? Powrót Pana otoczony jest tajemnicą, więc musimy szukać prawdy na ten temat z otwartym umysłem! Jeśli będziemy kurczowo trzymać się własnych pojęć i wyobrażeń, jak zdołamy radośnie przyjąć powrót Pana?”. Ale bez względu na to, jak moja siostra to tłumaczyła, ciągle nie byłam przekonana i zamiast tego wierzyłam, że Pan powróci na białym obłoku i że nie może w żadnym wypadku przyjść w ciele. Później moja siostra głosiła ewangelię mojej rodzinie, a poprzez jej powtarzaną naukę zarówno mój mąż, jak i mój młodszy syn oraz jego żona (wszyscy byli niewierzący) przyjęli dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Mimo to nadal trzymałam się własnych wyobrażeń i nie chciałam go zaakceptować.

Potem nadal uczęszczałam na spotkania w moim starym kościele, podczas gdy mój mąż, młodszy syn i jego żona uczestniczyli w spotkaniach w Kościele Boga Wszechmogącego. Za każdym razem, gdy wracałam ze spotkania, czułam się zobojętniała, jakbym uczestnicząc w spotkaniach, wykonywała tylko mechaniczne czynności; moje serce było puste i nic nie zyskiwałam. Oni natomiast byli zawsze tak szczęśliwi, wracając ze spotkania, często dyskutowali i razem zastanawiali się, jakie złe skłonności przejawiali, gdy napotkali problemy, oraz jak mają szukać woli Bożej i jak mają poznać siebie i zastanawiać się nad sobą. Dyskutowali również o tym, jak praktykować prawdę i żyć według słowa Bożego, jak odrzucić swoje zepsute usposobienie, zostać oczyszczonym i tak dalej. Kiedy usłyszałam, jak rozmawiają o tych sprawach, zdziwiłam się i pomyślałam: „Wierzą zaledwie od kilku dni, więc skąd mogą wiedzieć, jak szukać woli Bożej, gdy napotykają problemy, jak znajdywać właściwą drogę praktykowania i jak mogą mówić w tak racjonalny sposób, wysuwając uzasadnione argumenty? Wierzyłam w Pana Jezusa przez te wszystkie lata; modliłam się, uczęszczałam na spotkania i konsekwentnie czytałam Biblię, więc jak to możliwe, że nie rozumiem Bożej woli, gdy przytrafiają mi się różne rzeczy? I dotyczy to nie tylko mnie, ale wszystkich moich braci i sióstr w moim zborze. Jesteśmy skrępowani wszelkiego rodzaju grzechami i nie możemy być wolni, a nasze duchy są uschnięte, mroczne i pozbawione nadziei i czujemy, że coraz bardziej oddalamy się od Pana; o co tutaj chodzi?”. Tematy, o których dyskutowali, były tak świeże i nowe: dotyczyły tego, jakie złe skłonności przejawiają, refleksji nad sobą i poznania siebie, bycia oczyszczonym i tak dalej. Wierzyłam w Pana przez tyle lat, ale nigdy nie słyszałem, aby duchowny czy starsi w moim kościele nauczali w ten sposób i po prostu nie mogłam pojąć, jak moja rodzina mogła zacząć rozumieć tak wiele! Byłam zagubiona.

Zanim się obejrzałam, nadszedł czas żniw i moi dwaj synowie zbierali zboże i zwozili je do domu. W ubiegłych latach zawsze pomagałam najpierw starszemu, a potem młodszemu synowi łuskać kukurydzę, ale w tym roku mój młodszy syn i jego rodzina zrobili to sami. Pomyślałam sobie: „Nie pomogłam tym razem rodzinie młodszego syna w pracy, więc jego żona musi być na mnie wściekła i pewnie powie, że faworyzuję drugiego syna”. Jednak ku mojemu zdziwieniu nie tylko nie była zła, ale także radośnie powiedziała do mnie: „Mamo, ty i tata nie stajecie się młodsi. Nie zaprzątajcie już sobie głowy pomaganiem nam w pracy. Zadbajcie raczej o swoje zdrowie!”. Byłam bardzo zaskoczona, słysząc to z jej ust. To był pierwszy raz, kiedy powiedziała coś takiego! Nigdy wcześniej nie wypowiadała się o nas z taką troską! A później to się powtórzyło. Powiedziałam moim synom i ich żonom: „Wasze dzieci idą do gimnazjum, więc mam zamiar kupić każdemu z nich rower”. Kupiłam rower dziecku mojego starszego syna, ale wtedy coś mi wypadło i musiałam wydać wszystkie pieniądze, które mi pozostały, więc nie byłam już w stanie kupić roweru dla dziecka młodszego syna. Później matka mojej synowej kupiła wnukowi rower, a ja czułam się z tym okropnie. Pomyślałam sobie: „Synowa musi być na mnie zła. Powie pewnie, że nie dotrzymuję obietnic”. Jednak ku mojemu zaskoczeniu nie tylko nie była na mnie zła, ale pocieszała mnie, mówiąc: „Mamo, nie ma powodu żałować, że nie kupiłaś mojemu dziecku roweru. Zatrzymajcie z tatą swoje pieniądze i od teraz przeznaczajcie je na siebie. O nas się nie martwcie!”. Te dwa wydarzenia bardzo mnie zaskoczyły. Odkąd moja synowa zaczęła wierzyć w Boga Wszechmogącego, przestała się ze mną sprzeczać, a zamiast tego okazywała nam troskę i uwagę – naprawdę się zmieniła. Również mój mąż wcześniej często złościł się na mnie z byle powodu i zawsze odnosił się do mnie surowo. Teraz jednak mówił do mnie z uśmiechem, a nawet kiedy czasem byłam na niego zła, znosił to cierpliwie i spokojnie tłumaczył: „Bóg, w którego wierzymy, to ten sam Bóg. Fizycznie jesteśmy mężem i żoną, ale duchowo jesteśmy bratem i siostrą. Powinniśmy się wzajemnie miłować, rozumieć i przebaczać sobie nawzajem oraz żyć według słowa Bożego. Co o tym myślisz? Zawsze miałem trudny charakter i byłem skory do gniewu, co było wynikiem mojego szatańskiego, zepsutego usposobienia. Byłem nazbyt arogancki i zarozumiały i nie było we mnie zwykłego człowieczeństwa. Teraz zaś przeczytałem wiele słów Boga Wszechmogącego i zrozumiałem, że dzieło Boga w dniach ostatecznych polega na zbawieniu człowieka poprzez wypowiadanie słów. Jeśli ludzie pragną osiągnąć zbawienie Boże, muszą przyjąć słowa Boga i praktykować je w prawdziwym życiu, postępując w każdej sprawie zgodnie z prawdą i zasadami. Muszę odrzucić cielesność, praktykować zgodnie z Bożym słowem i urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo”. Patrząc na mojego męża, syna i jego żonę, zastanawiałam się w moim sercu: „Oni przyjęli dzieło Boga Wszechmogącego z dni ostatecznych zaledwie dwa lata temu, więc jak to możliwe, że tak bardzo się zmienili? To mnie naprawdę przekonuje! Wierzę w Pana od tak wielu lat, czytam Biblię i modlę się każdego dnia, więc dlaczego wcale się nie zmieniłam przez cały ten czas? Kiedy nachodzą mnie pokusy, dlaczego zawsze popadam w grzech i nie mogę się znów z niego wydobyć? Tylko Bóg ma moc zmieniać ludzi. Czy to możliwe, że Bóg Wszechmogący, w którego wierzą, to Pan Jezus, który powrócił? Jeśli to prawda, a ja nadal odmawiam jej przyjęcia, czyż Pan mnie nie porzuci? Czy nie byłoby głupio z mojej strony mieć przed sobą tak wspaniałe zbawienie i go nie dostąpić?”. Rozmyślając o tym, nie byłam w stanie się uspokoić. Chciałam poszukiwać i badać, ale wstydziłam się porozmawiać o tym z rodziną.

Pewnego dnia, kiedy mój mąż wyszedł, potajemnie wzięłam książkę, którą często czytał. Gdy tylko spojrzałam na okładkę, rzuciło mi się w oczy sześć wielkich słów „Słowo ukazuje się w ciele” napisanych błyszczącymi, złotymi literami i pomyślałam: „Jakie dokładnie tajemnice zawiera ta książka? Potrafi tak bardzo zmieniać ludzi, więc muszę ją uważnie przeczytać”. Ostrożnie otworzyłam książkę i ujrzałam w niej następujące słowa: „To wcielenie jest drugim wcieleniem Boga, następującym po zakończeniu pracy Jezusa. Oczywiście to wcielenie nie następuje niezależnie, lecz jest trzecim etapem dzieła po Wieku Prawa i Wieku Łaski. Każdy nowy etap dzieła Bożego zawsze wiąże się z nowym początkiem i nowym wiekiem. Wiąże się także z odpowiednimi zmianami w usposobieniu Boga, sposobie Jego działania, umiejscowieniu Jego dzieła oraz w Jego imieniu. Nic więc dziwnego, że trudno jest człowiekowi zaakceptować dzieło Boże w nowym wieku. Bez względu jednak na opór człowieka, Bóg zawsze kontynuuje swoje dzieło i zawsze prowadzi całą ludzkość do przodu. Przyjście Jezusa do świata człowieka rozpoczęło Wiek Łaski i zakończyło Wiek Prawa. W dniach ostatecznych Bóg ponownie stał się ciałem i kiedy stał się ciałem, tym razem zakończył Wiek Łaski i rozpoczął Wiek Królestwa. Wszyscy, którzy przyjmą drugie wcielenie Boga, zostaną wprowadzeni w Wiek Królestwa i będą w stanie osobiście zaakceptować Boże przewodnictwo” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Po przeczytaniu tego fragmentu zastanawiałam się: drugie wcielenie Boga zakończyło dzieło Wieku Łaski, więc czy to możliwe, że Bóg nie działa już w kościołach w Wieku Łaski? Czy weszliśmy teraz w Wiek Królestwa? Jest tu napisane: „Wszyscy, którzy przyjmą drugie wcielenie Boga, zostaną wprowadzeni w Wiek Królestwa i będą w stanie osobiście zaakceptować Boże przewodnictwo”. Odkąd mój mąż, syn i jego żona przyjęli dzieło Boga Wszechmogącego, naprawdę się zmienili. Czy to możliwe, że Bóg Wszechmogący, w którego wierzą, to naprawdę Pan Jezus, który powrócił? Czy naprawdę podążają za Bogiem i przyjmują Jego osobiste wskazówki? W przeciwnym razie, jak mogliby zrozumieć tak wiele prawd i jak mogliby tak bardzo się zmienić? To musi być skutek działania Ducha Świętego, ponieważ nie jest to coś, co można osiągnąć, polegając tylko na sobie, bez pracy Ducha Świętego… Gdy tylko o tym pomyślałam, nagle zobaczyłam, że mój mąż wraca do domu. Pośpiesznie odłożyłam książkę tam, gdzie była, i pomyślałem: nie może się dowiedzieć, że czytałam jego książkę, bo inaczej mnie wyśmieje.

Następnego dnia mój mąż poszedł na spotkanie kościoła, a ja po raz kolejny wyjęłam tę książkę i zaczęłam czytać. Przeczytałam taki oto fragment: „Chociaż Jezus wykonał wiele pracy wśród ludzi, jedynie wypełnił dzieło odkupienia całej ludzkości i stał się ofiarą za grzech człowieka, ale nie wyzwolił go od jego zepsutego usposobienia. Pełne uwolnienie człowieka od wpływu szatana wymagało nie tylko tego, by Jezus wziął na siebie grzechy człowieka i stał się ofiarą za grzechy, ale także wymagało od Boga, aby dokonał większego dzieła, by całkowicie uwolnić człowieka od jego usposobienia, które zepsuł szatan. I tak, kiedy grzechy człowieka zostały mu przebaczone, Bóg powrócił w ciele, aby wprowadzić człowieka w nowy wiek, i rozpoczął dzieło karcenia i osądzania, które wynosi człowieka do wyższej sfery. Wszyscy ci, którzy podporządkują się Jego panowaniu, posiądą wyższą prawdę oraz otrzymają większe błogosławieństwa. Będą prawdziwie żyć w świetle oraz zyskają prawdę, drogę i życie” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Po przeczytaniu tych słów próbowałam to rozgryźć: Pan Jezus odkupił całą ludzkość przez ukrzyżowanie, ale nie wyeliminował złych skłonności człowieka, a w człowieku pozostała jego grzeszna natura – jest to absolutna prawda. Jeśli chodzi o tych z nas, którzy wierzą w Pana, często nie potrafimy przestrzegać nauk Pana, kłamiemy i oszukujemy, każdego dnia grzeszymy, a potem się spowiadamy, nieustannie tarzając się w grzechu i nie mając siły, aby uwolnić się z jego więzów. Jest to niezaprzeczalny fakt. W tym momencie pomyślałam o słowach Bożych w Biblii: „Bądźcie więc świętymi, bo ja jestem święty” (Kpł 11:45). Bóg prosi, abyśmy byli święci, a jednak często grzeszymy i nie podobamy się Panu – czy to jest święte? Bóg jest święty, a królestwa Bożego tym bardziej nie można splamić. Jak więc my, którzy tak często popełniamy grzechy, możemy wejść do królestwa niebieskiego? Myśląc o tym, doznałam poczucia straty i dalej czytałam w książce: „Pełne uwolnienie człowieka od wpływu szatana wymagało nie tylko tego, by Jezus wziął na siebie grzechy człowieka i stał się ofiarą za grzechy, ale także wymagało od Boga, aby dokonał większego dzieła, by całkowicie uwolnić człowieka od jego usposobienia, które zepsuł szatan”. Czy to możliwe, że dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych jest jeszcze wspanialszym dziełem dokonywanym przez Pana Jezusa, który powrócił w ciele? Czy tylko przez przyjęcie i doświadczenie sądu Boga Wszechmogącego możemy uwolnić się od grzechu, doznać oczyszczenia i zmienić się? Czy to możliwe, że zmiany, jakie dokonały się w moim mężu i mojej synowej, wynikają z ich doświadczeń dzieła Boga Wszechmogącego w postaci karcenia i sądu? Mój mąż, syn i jego żona wierzyli w Boga tylko przez krótki czas, a jednak zrozumieli pewne prawdy, mogli mówić o swoim zrozumieniu własnego zepsutego usposobienia, umieli szukać woli Bożej, gdy coś im się przytrafiało, i potrafili znaleźć ścieżkę prowadzącą do praktyki. Ja natomiast przez wiele lat wierzyłam w Pana, a jednak, gdyby ktoś zapytał mnie, czym właściwie jest wiara w Boga, lub czym dokładnie była wola Boga, to, szczerze mówiąc, nie byłabym w stanie odpowiedzieć, a co dopiero rozmawiać o jakiejkolwiek zmianie w moim usposobieniu. Porównując się do nich, poczułam się naprawdę zawstydzona! Wyglądało na to, że muszę teraz uważnie zbadać dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych.

Od tamtego czasu każdego dnia potajemnie czytałam książkę Słowo ukazuje się w ciele i im więcej czytałam, tym jaśniejsze stawało się moje serce i tym bardziej cieszyłem się lekturą. Czasami nie chciałam uczestniczyć w spotkaniach w moim kościele i zamiast tego zostawałam w domu, czytając tę książkę. Pewnego razu przeczytałam te słowa Boga Wszechmogącego: „Z pewnością doprowadzę do iluminacji i oświecę wszystkich, którzy łakną oraz pragną sprawiedliwości i którzy szczerze szukają prawdy. Objawię wam wszystkim tajemnice świata duchowego i pokażę wam drogę naprzód, sprawię, że jak najszybciej odrzucicie wasze stare, zepsute usposobienie, abyście osiągnęli dojrzałość życiową i stali się dla Mnie użyteczni, i aby dzieło ewangelii mogło wkrótce dalej postępować bez przeszkód. Tylko wtedy Moja wola się wypełni, tylko wtedy liczący sześć tysięcy lat Boży plan zarządzania zostanie zrealizowany tak szybko, jak to możliwe. Bóg zdobędzie królestwo, zstąpi na ziemię i razem wejdziemy do chwały!” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 8, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Przeczytawszy powyższy fragment, nie mogłam przestać myśleć o słowach Pana Jezusa: „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, ponieważ oni będą nasyceni” (Mt 5:6). Im więcej czytałam, tym bardziej czułam, że słowa Boga Wszechmogącego i słowa Pana Jezusa wypływają z tego samego źródła. Jedne i drugie mają autorytet i moc, więc wydawało mi się bardzo prawdopodobne, że Bóg Wszechmogący jest rzeczywiście Panem Jezusem, który powrócił! Myśl ta wprawiła mnie w zdumienie: jeśli to prawda, muszę czym prędzej przyjąć dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, bo jeśli nadal będę odmawiać jego przyjęcia, Boże dzieło mnie ominie! Ale jak zdołam powiedzieć to mojej rodzinie? W przeszłości wiele razy głosili mi ewangelię, ale ja zawsze odmawiałam jej przyjęcia. Jeśli teraz powiem, że jestem gotowa przyjąć dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, co sobie o mnie pomyślą? I właśnie kiedy tak trwałam w niezdecydowaniu, Bóg otworzył mi drogę.

Pewnego dnia przyszła moja synowa i jedna z jej sióstr w kościele, aby głosić mi ewangelię. Wiedziałam wtedy, że jest to dana od Boga sposobność, więc powiedziałam im szczerze: „Tak naprawdę czytałam właśnie w tajemnicy wiele słów Boga Wszechmogącego i czuję, że słowa te pochodzą od Boga. Po prostu nie ma mowy, aby jakikolwiek człowiek mógł wypowiedzieć te słowa, które niosą z sobą taki autorytet i moc”. Kiedy moja synowa usłyszała moje słowa, zdumiała się, spojrzała na siostrę i roześmiała się z radości. Ja zaś mówiłam dalej: „Jest jednak coś, co wciąż nie całkiem rozumiem. Pan Jezus prorokował: »Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą« (Łk 21:27). My, ludzie wierzący, wszyscy wyczekujemy powrotu Pana Jezusa i pragniemy, by zstąpił między nas na białym obłoku. Ale wy mówicie, że Pan już powrócił i że Bóg Wszechmogący jest Panem Jezusem, który powrócił. Dlaczego więc nie widzieliśmy Pana przychodzącego na białym obłoku? Proszę wyjaśnijcie mi tę sprawę”.

Siostra odezwała się z przejęciem, mówiąc: „Bogu niech będą dzięki! Jak wiemy, w Biblii jest wiele wersetów, które przepowiadają powrót Pana. Ale jeśli przyjrzymy się uważnie, zobaczymy, że powrót Pana jest prorokowany na dwa różne sposoby: jeden polega na tym, że Pan przyjdzie jawnie na obłoku i każde oko Go ujrzy, jak w Ewangelii Łukasza 21:27, który mówi: »Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą«. Zgodnie z drugim proroctwem, Pan przyjdzie w sekrecie, jak złodziej i nikt nie będzie o tym wiedział, jak w Ewangelii Mateusza 24:36, która głosi: »Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko sam mój Ojciec«. Można zauważyć, że przyjście Pana nastąpi w dwóch etapach: najpierw przyjdzie on w sekrecie, a po wykonaniu jednego etapu swojego dzieła, Jego przyjście stanie się jawne. To, o czym mówisz, to proroctwo Pana przychodzącego otwarcie, podczas gdy teraz jesteśmy na etapie, w którym wypełnia się proroctwo przyjścia Pana w tajemnicy, i w którym Bóg staje się ciałem, aby wykonywać swoje dzieło i zbawiać ludzkość. Kiedy Bóg zakończy pracę w ciele, wtedy przyjdzie otwarcie, aby wszyscy mogli Go ujrzeć ...”

Moje serce doznało iluminacji, kiedy usłyszałam wyjaśnienia siostry i pomyślałam: jak się okazuje, w Biblii przepowiedziano, że Pan przyjdzie na dwa różne sposoby. Najpierw przyjdzie w sekrecie, a potem przyjdzie otwarcie – oto prawdziwa tajemnica! Czytam Biblię od tylu lat, więc jak to się stało, że nigdy tego nie odkryłam? Ale kiedy teraz o tym myślę, jestem pewna, że tak właśnie jest!

Synowa powiedziała do mnie: „Mamo, czas Boga Wszechmogącego w ciele, który wykonuje swoje dzieło, aby osądzać i oczyszczać człowieka słowami, jest etapem, w którym Bóg przychodzi w tajemnicy, i jest to czas, w którym Bóg obnaża ludzi i rozdziela nas według naszego rodzaju. Aby lepiej zrozumieć ten aspekt prawdy, przeczytajmy słowa Boga Wszechmogącego”. To powiedziawszy, zaczęła czytać: „Wielu ludzi może nie obchodzić to, co mówię, ale nadal chcę powiedzieć każdemu tak zwanemu świętemu, który podąża za Jezusem, że kiedy zobaczycie Jezusa zstępującego z nieba na białym obłoku na własne oczy, będzie to publiczne pojawienie się Słońca sprawiedliwości. Być może będzie to dla ciebie czas wielkiego podekscytowania, jednak powinieneś wiedzieć, że czas, kiedy będziesz świadkiem zstępowania Jezusa z nieba, jest również czasem, kiedy ty zstąpisz do piekła, aby ponieść karę. Będzie to czas końca Bożego planu zarządzania, i właśnie wtedy Bóg nagrodzi dobrych i ukarze niegodziwych. Bo sąd Boży skończy się, zanim człowiek zobaczy znaki, ponieważ istnieje tylko wyrażenie prawdy. Ci, którzy przyjmują prawdę i nie szukają znaków, a tym samym zostali oczyszczeni, powrócą przed tron Boży i dostaną się w objęcia Stwórcy. Tylko ci, którzy trwają w przekonaniu, że »Jezus, który nie jeździ na białym obłoku jest fałszywym Chrystusem« podlegają wiecznej karze, bo wierzą tylko w Jezusa, który pokazuje znaki, ale nie uznają Jezusa, który głosi surowy sąd i wskazuje prawdziwy sposób życia. I właśnie dlatego Jezus rozprawi się z nimi, gdy otwarcie powróci na białym obłoku. Są zbyt uparci, zbyt pewni siebie, zbyt aroganccy. W jaki sposób tacy degeneraci mogliby zostać nagrodzeni przez Jezusa? Powrót Jezusa jest wielkim wybawieniem dla tych, którzy są w stanie przyjąć prawdę, natomiast dla tych, którzy nie są w stanie jej przyjąć, jest znakiem potępienia” (Zanim ujrzysz duchowe ciało Jezusa, Bóg stworzy już na nowo niebo i ziemię, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Siostra kontynuowała swoją naukę, mówiąc: „Ze słów Bożych możemy zrozumieć, że dopóki Bóg Wszechmogący wykonuje swoje dzieło w tajemnicy, czyni to jedynie po to, by osądzić i skarcić ludzi słowami. To znaczy, wyraża wszystkie prawdy, aby dostarczyć nam tego, co jest nam potrzebne w życiu, i wszyscy, którzy przyjmują Boże dzieło dni ostatecznych, i którzy doświadczają karcenia i sądu słów Bożych, którzy dochodzą do zrozumienia prawdy i poznania Boga i których usposobienie życiowe się zmienia, są zwycięzcami, którzy jeszcze przed wielkimi katastrofami zostali przez Boga uczynieni pełnymi. Kiedy ci zwycięzcy staną się pełnymi, wielkie dzieło Boga będzie ukończone, a dzieło, które wykonuje w tajemnicy, również dobiegnie końca. Wtedy Bóg przybędzie na obłokach i objawi się otwarcie wszystkim ludom i narodom. Niektórzy ludzie ślepo trzymają się własnych wyobrażeń, czekając tylko na przybycie Pana Jezusa na obłokach, i odmawiając przyjęcia którejkolwiek z prawd wyrażanych przez Boga podczas wykonywania Jego dzieła w sekrecie. Wszyscy ci ludzie buntują się przeciwko Bogu i przeciwstawiają się Mu, a jeśli nie zdołają zwrócić się ponownie do Boga i przyjąć Jego zbawienia w dniach ostatecznych, padną potem ofiarą wielkich katastrof i będzie wielki płacz i zgrzytanie zębów. Tak przepowiedziano w Księdze Objawienia, (rozdział 1, wers 7): »Oto przychodzi z obłokami i ujrzy go wszelkie oko, także ci, którzy go przebili. I będą lamentować przed nim wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen«. Zastanów się: kiedy Pan przyjdzie na obłokach, wszyscy Go ujrzą, a właściwą rzeczą będzie powitać Jego przyjście z wielką radością. Dlaczego więc wszyscy bracia będą lamentować? To dlatego, że kiedy Bóg przybędzie jawnie, ujrzą oni, że Bóg Wszechmogący, któremu się przeciwstawiali, jest rzeczywiście Panem Jezusem, który powrócił. Jak więc mogliby wtedy nie bić się w piersi, nie lamentować i nie zgrzytać zębami?”

Słuchając nauki siostry, kiwałam głową, a potem powiedziałam: „Nigdy wcześniej nie rozumiałam tego wersetu i pytałam pastora w moim zborze, ale nie wyjaśnił tego jasno. Okazuje się, że werset ten odnosi się do tych wszystkich ludzi, którzy odmawiają przyjęcia zbawienia Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych i którzy Mu się sprzeciwiają”. W tym momencie nie mogłam przestać myśleć o tym, ile razy moja rodzina głosiła mi ewangelię, lecz ja opierałam się i nie chciałam jej przyjąć, i poczułam się bardzo strapiona. Ze skruchą powiedziałem do siostry: „Gdybym nie przeczytała słów Boga Wszechmogącego, gdyby słowa Boga Wszechmogącego nie otworzyły drzwi mego serca i nie dały mi serca, które szuka prawdy, obawiam się, że nadal nie słuchałabym waszych wyjaśnień, tylko wciąż w swym zaślepieniu czekałabym, aż Pan Jezus przyjdzie na białym obłoku i jawnie ukaże się ludziom! Naprawdę jestem tak niemądrą ignorantką! Dopiero teraz rozumiem, że etap tajnego dzieła Boga jest dla nas wspaniałą szansą, aby przyjąć sąd i karcenie Bożych słów i odrzucić nasze złe skłonności, aby dostąpić zbawienia! Kiedy Bóg pojawi się na obłoku i otwarcie ukaże się człowiekowi, Jego dzieło zbawienia będzie już dokonane i zacznie nagradzać dobrych i karać niegodziwych. A kiedy to się stanie, nawet jeśli będę pełna żalu, będzie za późno. Bogu niech będą dzięki, że nie porzucił mnie i dał mi tę szansę, bym mogła dostąpić zbawienia. Pragnę przyjąć dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych!”.

Potem z własnej inicjatywy poprosiłam o przyjęcie mnie do Kościoła Boga Wszechmogącego, i podobnie jak mój mąż, syn i synowa, codziennie czytam słowa Boże i rozmawiam o prawdzie, doświadczam sądu, karcenia, oczyszczenia i zbawienia Bożych słów. W wielkiej rodzinie Kościoła Boga Wszechmogącego żyję prawdziwym życiem wspólnoty, a mój duch jest pełen pokoju i radości. Naprawdę odczuwam wielką miłość Boga do mnie; po prostu byłam odrętwiała i kazałam Bogu czekać tak długo. Dziękuję Bogu za to, że pieczołowicie zaaranżował wydarzenia i postawił na mojej drodze odpowiednie osoby, aby mną pokierować i poprowadzić mnie krok po kroku z powrotem do rodziny Bożej, i dziękuję Bogu za zbawienie mnie w inny sposób!

39. Powitałem powrót Pana

Autorstwa Chuanyang, USA

Zima 2010 roku w Stanach Zjednoczonych sprawiła, że bardzo marzłem. Wiatr i śnieg niosły ze sobą odczuwalne przenikliwe zimno, a jeszcze gorsze było to, że czułem, jakby serce zalała mi „fala chłodu”. Dla osób pracujących w branży dekoracji wnętrz zima jest najtrudniejszą porą roku, ponieważ jest wtedy bardzo mało pracy i grozi nam nawet utrata posady. To był mój pierwszy rok w USA, dopiero co stanąłem na suchym lądzie, więc wszystko wydawało mi się nowe. Niełatwo było wynająć mieszkanie i znaleźć pracę, a każdy mój dzień był pełen trudności. Podziało się tak źle, że musiałem pożyczyć pieniądze na zapłacenie czynszu za mieszkanie. W tej trudnej sytuacji ogarnęła mnie melancholia i czułem, że moje życie jest naprawdę trudne do zniesienia. W nocy leżałem odwrócony do lodowatej ściany, czując taki smutek, że chciało mi się jedynie płakać. Pewnego dnia, gdy smutny i niespokojny wałęsałem się bez celu, ktoś, kto głosił ewangelię Pana Jezusa, dał mi wizytówkę i powiedział: „Pan Jezus cię kocha. Bracie, przyjdź do naszego kościoła i posłuchaj ewangelii Pana!”. Pomyślałem: „Nie mam teraz właściwie nic do roboty, więc nie zaszkodzi pójść i tego posłuchać. Mogę iść, przynajmniej czymś się zajmę”. No i tak po prostu wszedłem do kościoła. Słuchałem, jak duchowny odczytuje na głos coś, co Pan Jezus kiedyś powiedział: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3:16). Kiedy to usłyszałem, poczułem się dogłębnie poruszony miłością Pana. Nie potrafię dobrze wyjaśnić, jak się czułem, ale wydawało mi się, że miłość Pana jest prawdziwa i że jest lepsza od każdej miłości, jaką można znaleźć na świecie. Poczułem, że moje pełne smutku serce zyskuje pocieszenie. W efekcie postanowiłem szczerze zawierzyć Panu Jezusowi. Później zacząłem z entuzjazmem uczestniczyć w coniedzielnych spotkaniach, a dzięki mojej gorliwej postawie wkrótce zostałem jednym z pracowników w kościele.

Po dwóch latach służby w kościele coraz rzadziej czułem, że Pan jest ze mną. Nie czułem oświecenia, kiedy czytałem Biblię, nie czułem wzruszenia, modląc się i nie czułem, żebym cokolwiek zyskiwał na uczestnictwie w spotkaniach. Ponadto widziałem, jak wszyscy w kościele grzeszyli za dnia, żeby się nocą wyspowiadać. Widziałem, jak wszyscy, niezależnie od tego, czy byli to pastorzy, starsi czy zwykli wierzący, żyli w niewoli grzechu, prowadzili zawistne spory, zmawiali się przeciw innym, walczyli o sławę i zysk oraz pożądali rzeczy doczesnych. Coraz częściej popełniali różnego rodzaju haniebne czyny. Widziałem także, że z każdym dniem wszyscy ludzie byli coraz bardziej zdeprawowani, coraz bardziej nikczemni i samolubni oraz że na całym świecie dochodziło do klęsk – ciągle pojawiały się trzęsienia ziemi, głód i epidemie. Różne znaki wyraźnie dawały do zrozumienia, że nadeszły dni ostateczne i że Pan Jezus wkrótce powróci. Duchowni i starsi często czytali nam te wersety z Biblii: „Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych” (Mt 24:23-24). W swoich kazaniach lekkomyślnie twierdzili, że fałszywi Chrystusowie pojawią się w dniach ostatecznych i że w żadnym wypadku nie możemy słuchać kazań nieznajomych. Mówili nawet, że wszyscy wierzący innych wyznań poza wiernymi naszego kościoła byli w błędzie i że musimy wyrobić sobie dobre rozeznanie wśród innych ludzi, aby nie dać się zwieść i ostatecznie nie zejść na złą ścieżkę. Ponieważ często słyszałem, że duchowni właśnie tak nauczają, pomyślałem: „Nie mogę zboczyć ze ścieżki w tym kluczowym momencie, skoro Pan ma nieuchronnie przybyć, więc muszę zachować wiarę w Pana”.

Pewnego dnia w połowie września 2016 roku niespodziewanie odebrałem telefon od siostry Zhu. Spośród osób w naszym kościele siostra Zhu wierzyła już od bardzo dawna i entuzjastycznie poszukiwała. Zawsze byłem z nią w dobrych stosunkach, więc bardzo się ucieszyłem, że do mnie zadzwoniła. Słuchałem, jak podekscytowana siostra Zhu mówi mi: „Bracie, mam dla ciebie dobre wieści: Pan Jezus powrócił jako Bóg Wszechmogący! Tym razem Bóg stał się ciałem, aby dokonać dzieła osądzenia, obmycia i zbawienia człowieka!”. Byłem nieco zaskoczony, kiedy to usłyszałem, więc pomyślałem: „Czyż siostra Zhu nie zachowała drogi Pana? Przeszła na inne wyznanie? Jak może być tak niemądra? Duchowni i starsi wielokrotnie podkreślali, że w dniach ostatecznych pojawią się fałszywi Chrystusowie, więc czemu ich nie słuchała? Jeśli pobłądzimy w wierze w tym kluczowym momencie, kiedy Pan ma wkrótce nadejść, to czyż nie okaże się, że przez te wszystkie lata praktykowaliśmy wiarę na próżno?”. Z tą myślą nerwowo zapytałem siostrę Zhu: „Siostro, w Biblii jest napisane, że w dniach ostatecznych będą fałszywi…”, ale siostra Zhu mi przerwała, nie czekając, aż skończę. „Bracie, Pan Jezus ostrzegał nas: »Nie sądźcie«, więc nie możemy ferować osądami tak, jak nam się podoba, aby Bóg nas nie potępił”. Ostrzeżenie siostry przypomniało mi te słowa Pana: „Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni” (Łk 6:37). Nie odważyłem się powiedzieć nic więcej. Jednak w przypadku tak ważnego wydarzenia, jak powrót Pana, mieliśmy z siostrą Zhu odmienne zdania i każde z nas chciało przekonać to drugie. Dlatego staraliśmy się na przemian wyrazić swoją opinię, ale ostatecznie żadne z nas nie dało rady przekonać drugiego.

Od tamtego dnia przez ponad miesiąc siostra Zhu wielokrotnie do mnie dzwoniła, aby głosić mi ewangelię o królestwie Boga Wszechmogącego, ale ja zawsze odmawiałem jej przyjęcia. Nieustannie również próbowałem ją nakłonić, aby wróciła do naszego kościoła i dalej wierzyła w Pana. Z biegiem czasu dostrzegłem, że bardzo mocno wierzy w Boga Wszechmogącego i że w ogóle się nie zachwiała w swoim przekonaniu, więc musiałem odpuścić i przestałem ją przekonywać. Powiedziałem: „Odtąd nadal będę wierzyć w mojego Pana Jezusa, a ty możesz wierzyć w swojego Boga Wszechmogącego i nie będziemy sobie nawzajem w tym przeszkadzać!”. Potem zawsze szukałem pretekstu, aby unikać siostry Zhu, ilekroć do mnie dzwoniła, żeby nieść świadectwo o Bożym dziele dni ostatecznych. Wciąż odmawiałem przyjęcia Bożego dzieła dni ostatecznych, ale ona nigdy nie przestała próbować głosić mi ewangelii.

Pewnego listopadowego poranka tuż po piątej rano, kiedy dzień się jeszcze dobrze nie zaczął, zadzwonił dzwonek u moich drzwi. Otworzyłem je i zobaczyłem siostrę Zhu, a wraz z nią jeszcze jakiegoś brata i siostrę. Na jej widok przybrałem postawę obronną. Pomyślałem: „Czyż nie wyraziłem się jasno? Po co przebyłaś taką drogę, żeby się u mnie zjawić? Niezależnie od tego, co powiesz, nie uwierzę w Boga Wszechmogącego”. Nie zważając na naszą wieloletnią znajomość, kiedy to byliśmy członkami tego samo kościoła, powiedziałem im kilka nieprzyjemnych słów i nie chciałem ich wpuścić. Kiedy siostra Zhu zobaczyła, jak bardzo jestem zdeterminowany, przygnębienie zagościło na jej twarzy i łamiącym się głosem powiedziała mi: „Bracie, jestem tu, żeby głosić ci ewangelię królestwa, ponieważ natchnął mnie Duch Święty. Gdyby nie miłość Boża, nie dałabym rady przełknąć własnej dumy i nie próbowałabym wciąż głosić ci ewangelii. Bracie, Pan Jezus naprawdę powrócił. W tej chwili Duch Święty działa w tych, którzy przyjęli nowe dzieło Boże. Gdyby nie działanie Ducha Świętego, jakże ktokolwiek mógłby mieć tyle wiary i siły woli, by głosić ci ewangelię? Ty także dostrzegasz obecną sytuację naszego kościoła. Wszyscy nasi bracia i siostry żyją w niewoli grzechu, i brak im siły, by się z niej wyrwać. Bóg przybył tym razem, aby swoimi słowami osądzić człowieka i dokonać dzieła, polegającego na uwolnieniu nas od grzechu i obmyciu. Jeśli przeoczymy dzieło Boga w dniach ostatecznych, nie będziemy mieli kolejnej okazji na osiągnięcie Bożego zbawienia”. Szczere słowa siostry poruszyły mnie, więc nieco spuściłem z tonu. Zwłaszcza kiedy mówiła o sytuacji w naszym kościele, do głowy zaczęły przychodzić mi wszystkie te rzeczy, które widziałem w kościołach: w pierwszym, w którym służyłem, duchowni mówili jedno, a robili coś innego. Obdarzali uwagą i z uśmiechem na twarzy witali wszystkich, którzy przekazywali spore sumy na rzecz kościoła. Natomiast osoby, które nie ofiarowały zbyt wiele, były ignorowane i pogardzane. Naprawdę nie mogłem tego znieść, więc dołączyłem do innego kościoła. Tam widziałem, jak współpracownicy wykluczają się nawzajem, wdają się w zawistne spory, zmawiają się w różne frakcje i nie różnią się niczym od ludzi w świecie świeckim. To mnie bardzo rozczarowało. Początkowo chciałem przenieść się do innego kościoła, ale jeden z braci powiedział mi, że był już członkiem wielu kościołów i bez względu na to, dokąd poszedł, zawsze natrafiał na tę samą ciemność i pustkę… Pomyślałem także o różnych moich zachowaniach, które przejawiałem, żyjąc w grzechu, co spowodowało, że zacząłem się wahać. Pomyślałem: „Czy to możliwe, że Pan Jezus naprawdę powrócił w ciele, aby dokonać dzieła mającego na celu wyplenienie grzechu?”. Właśnie wtedy siostra Zhu zaczęła dalej mówić: „Jeśli chodzi o to, czy Bóg Wszechmogący jest Panem, który powrócił, wystarczy, że przeczytasz Jego słowo i już będziesz wiedział. Gdy Pan Jezus przyszedł na świat, aby dokonać swego dzieła, uczniowie szli za Nim, ponieważ dzięki Jego słowom i dziełu zrozumieli, że jest przepowiedzianym Mesjaszem. Dzisiaj musimy także patrzeć na dzieło i słowa Boga Wszechmogącego, żeby ustalić, czy jest On Panem Jezusem, który się pojawił, aby dokonać swojego dzieła. Jeśli po przeczytaniu słów Boga Wszechmogącego nadal nie będziesz wierzyć, że On jest Panem, który powrócił, to nie będę próbowała cię zmusić, byś uwierzył i przestanę głosić ci ewangelię, ponieważ Bóg nigdy nikogo nie zmuszał do przyjęcia Jego ewangelii”.

Po słowach siostry Zhu przez chwilę się zawahałem i pomyślałem: „Mogę właściwie je przeczytać i sprawdzić, jakie prawdy wyrażone w słowach Boga Wszechmogącego dały siostrze Zhu tak silną wiarę w Niego”. Zaraz potem otworzyłem drzwi i wpuściłem ją do środka razem z jej towarzyszami. Siostra Zhu przedstawiła mi siostrę Zhang Qing i brata Liu Kaiminga z Kościoła Boga Wszechmogącego. Potem powiedziała: „Bracie Chuanyangu, minęło kilka miesięcy, odkąd przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Poszłam do Kościoła Boga Wszechmogącego, żeby to wszystko sprawdzić i uczestniczyłam w ich życiu kościelnym. Dzięki osobistym doświadczeniom i gorliwym poszukiwaniom zrozumiałam, że w Kościele Boga Wszechmogącego naprawdę działa Duch Święty. To prawdziwy kościół i z całą pewnością pochodzi od Boga. Ty i ja od lat jesteśmy członkami tego samego kościoła, a jako współpracownik w kościele powinieneś lepiej niż ja wiedzieć, co się w nim teraz dzieje. Duch Święty już dawno przestał działać w naszym kościele i wszyscy o tym wiedzą. Duchowni nie potrafią głosić kazań, które zaopatrują nas w życie. Nauczają jedynie o tym, jak atakować inne wyznania czy się ich wystrzegać; mówią nam, że musimy zachować imię Pana i że będziemy zbawieni, jeśli tylko nie opuścimy naszego kościoła. Ale tak naprawdę w słowie Pana nie ma podstaw ku temu, by postępowali w taki sposób. Robią to wyłącznie po to, by zachować swój status i źródło utrzymania, a nie myślą o naszym życiu. Gdyby naprawdę czuli się odpowiedzialni za nasze życie, powinni przejąć inicjatywę i poprowadzić nas w poszukiwaniu kościoła, w którym działa Duch Święty. Zamiast tego utrzymują nas w uporczywym wyznawaniu religii, w której Duch Święty przestał działać już dawno temu, co oznacza, że czekamy na śmierć z głodu bądź w wyniku uwięzienia w kościele pozbawionym działania Ducha Świętego”. Wysłuchawszy jej, pomyślałem: „Siostra Zhu opisuje to, co się naprawdę dzieje. W dzisiejszym kościele naprawdę nie ma dzieła Ducha Świętego. Tak naprawdę, duchowni i starsi nie działają z myślą o życiu nas, wierzących, a tkwiąc w tym kościele od lat, coraz częściej czuję, że Pan nie jest z nami. Od dawna czuję, że mój duch jest wypalony i oddalony od światła, jakby zabrnął w ślepy zaułek”. Słysząc jej rozsądne i zasadne słowa, nie sprzeciwiałem się już ich wizycie.

Właśnie wtedy brat Liu, który z nią przyszedł, powiedział: „Bracie, świat religii tak opustoszał, ponieważ Bóg przyszedł, aby dokonać nowego dzieła, a dzieło Ducha Świętego posuwa się do przodu, jednak ludzie nie nadążają za nowym dziełem, którego Bóg dokonuje. Jeszcze ważniejszą przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, że duchowni i starsi nie przestrzegają przykazań Bożych i nie wcielają słów Pana w życie, natomiast prowadzą wierzących, by podążali za złymi trendami świata. Co więcej, przeciwstawiają się nowemu dziełu Bożemu i potępiają je. To jest tak, jak wtedy, gdy Pan Jezus przyszedł, aby dokonać swojego dzieła i okazało się, że świątynia została zamieniona w miejsce handlu bydłem, owcami i gołębiami oraz wymiany pieniędzy. Kapłani gwałcili prawa i składali w ofierze chore zwierzęta, by oszukać Boga, faryzeusze pożądali bogactw i cieszyli się z korzyści, jakie dawała ich pozycja, a popełniano też inne podobne grzechy. Nawet ci, którzy służyli Bogu, żyli w grzechu, a w ich sercach nie było choćby krzty czci dla Boga. To wystarczyło, by pokazać, że Duch Święty już nie działa w świątyni, że dzieło Ducha Świętego poszło dalej, a Boże dzieło w Wieku Prawa dobiegło końca. Pan Jezus przyszedł, aby dokonać dzieła odkupienia w oparciu o dzieło Wieku Prawa, a Duch Święty nie działał już w tych, którzy zachowywali imię Boga Jahwe i kurczowo trzymali się praw. Dzieło Ducha Świętego przeszło raczej na tych, którzy przyjęli nowe dzieło Pana Jezusa. Ponieważ Bóg już nie był obecny w świątyni, ta coraz bardziej pustoszała, aż w końcu stała się jaskinią złodziei. Z kolei uczniowie Pana Jezusa dostąpili zbawienia Pana, wcielili w życie Jego nauki, podążali za Nim pełni wiary i siły, porzucili swoje domy i prace, aby nieść świadectwo i szerzyć ewangelię Pana, nie obawiając się prześladowań ani przeciwności losu. Czyż to wszystko nie było efektem działania w nich Ducha Świętego? W taki sam sposób obecny powrót Pana oznacza, że dawny wiek minął, a rozpoczął się nowy. Duch Święty już dawno temu przestał działać w kościołach Wieku Łaski. Natomiast zaczął działać wobec tych, którzy przyjęli nowe dzieło Boże, wypełniające takie proroctwa z Biblii: »Ja też wstrzymałem wam deszcz, gdy jeszcze brakowało trzech miesięcy do żniwa. Spuszczałem deszcz na jedno miasto, a na drugie miasto nie spuszczałem. Jedną część pola zraszał deszcz, a druga część, na którą deszcz nie padał, uschła« (Am 4:7). »Spójrz, nadchodzą dni (…) że wywołam w kraju głód, ale nie głód chleba ani nie pragnienie wody, lecz głód słuchania słów Jahwe« (Am 8:11). Bóg Wszechmogący mówi też: »Bóg doprowadzi do zaistnienia tego faktu: sprawi, że wszyscy ludzie w całym wszechświecie staną przed Nim i będą czcić Boga na ziemi, a Jego praca w innych miejscach ustanie, a ludzie będą zmuszeni szukać prawdziwej drogi. Będzie tak, jak z Józefem: wszyscy przyszli do niego po pożywienie i pokłonili się mu, bo miał żywność. Aby uniknąć głodu, ludzie będą zmuszeni szukać prawdziwej drogi. Cała społeczność religijna będzie cierpieć poważny głód, a tylko dzisiejszy Bóg jest źródłem żywej wody, posiadającej stale płynące źródło dostarczone człowiekowi dla przyjemności, i ludzie przyjdą i będą na Nim polegać« (Nadeszło Tysiącletnie Królestwo, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Całe dzieło Boga w całym wszechświecie skupiło się na tej grupie ludzi. Poniósł On dla was wszelkie trudy, złożył dla was w ofierze wszystko, co miał; odzyskał i podarował wam całe dzieło Ducha z całego wszechświata. Dlatego nazywam was szczęśliwcami. Co więcej, przeniósł On swoją chwałę z Izraela, swojego ludu wybranego, na was, aby cel Jego planu w pełni ujawnił się poprzez was, grupę ludzi. Zatem jesteście tymi, którzy otrzymają dziedzictwo Boga, a nawet więcej: jesteście dziedzicami Bożej chwały« (Czy dzieło Boga jest tak proste, jak to wydaje się człowiekowi? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Ponieważ wyznawcy religii nie są w stanie zaakceptować nowego Bożego dzieła, a jedynie trzymać się starego dzieła przeszłości, stąd Bóg opuścił tych ludzi i wykonuje swoje nowe dzieło wśród ludzi, którzy akceptują to nowe dzieło. Są to ludzie, którzy współpracują w ramach Jego nowego dzieła, gdyż tylko w ten sposób Jego dzieło zarządzania może zostać wykonane« (Dzieło Boga i praktykowanie przez człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Na podstawie tych słów Boga widać, że Duch Święty nie działa już w kościołach Wieku Łaski, więc bez względu na to, jak bardzo ludzie będą się starali i jakich ludzkich metod użyją, by ożywić kościoły, nie przyniesie to skutku. Tak samo jest w przypadku Kościoła katolickiego i denominacji protestanckich. Duch wśród ich wierzących jest wypalony i wygłodniały, ich wiara i miłość stopniowo się ochładzają, nie potrafią przestrzegać nauk Pana, a wielu z nich podąża za złymi trendami świata, dążąc do bogactwa i pożądając doczesnych rzeczy. Kościoły pustoszeją. Z kolei bracia i siostry w Kościele Boga Wszechmogącego to ci, którzy porzucili różne wyznania i mają różne zawody, a chcą przyjąć dzieło Boże dni ostatecznych. Są jak panny mądre, które powróciły przed tron Boga, usłyszawszy Jego głos. Są zaopatrywani w żywą wodę życia, która wypływa z tronu Boga. Sam Bóg im przewodzi i ich prowadzi, a oni zgodnym głosem szerzą ewangelię królestwa Bożego i niosą o niej świadectwo. Oni znoszą to, że świat ich wyśmiewa i oczernia. Tolerują zniewagi i potępienie ze strony przywódców różnych wyznań, a nawet padają ofiarami pobicia. Wreszcie przetrzymują to, że KPCh ich aresztuje, przeszukuje ich domy, konfiskuje mienie oraz okrutnie ich torturuje, więzi, a nawet więcej. Mimo tego wszystkiego mają wiarę, siłę i miłość, są wytrwali i nieustępliwi, podążając za Bogiem Wszechmogącym i niosąc świadectwo o Bożym dziele w dniach ostatecznych. Są w stanie to zrobić nie dzięki swojej własnej sile. Osiągają to wszystko dzięki działaniu Ducha Świętego! Oprócz tego wolę Bożą można dostrzec w tym, że zsyła głód do świata religii. Jego celem jest zmusić tych, którzy naprawdę wierzą w Boga i są spragnieni prawdy, by oderwali się od religii, uwolnili się od oszustw i kontroli religijnych antychrystów oraz odeszli od religii. Postępując w ten sposób, mogą poszukać śladów Boga i dowodów na to, że się pojawił, zaakceptować Boże dzieło sądu w dniach ostatecznych oraz przyjąć obmycie i udoskonalenie z rąk Boga. Jednocześnie Bóg zdemaskuje i wyeliminuje tych niewierzących, którzy trwają przy religii, starają się najeść do syta i szczerze w Niego nie wierzą, a raczej czczą bałwochwalczo innych ludzi i podążają za nimi. W ten sposób wszyscy ludzie zostaną podzieleni według swojego rodzaju. Czyż to nie jest właśnie mądrość i wszechmoc Boga?”.

Wysłuchawszy słów Boga i nauki brata Liu, miałem wrażenie, że wszystko to jest bardzo praktyczne i pozostaje w zgodzie z tym, jak rzeczy się mają. Czułem się, jakbym przebudził się ze snu i zrozumiałem, co jest źródłem tego, że różne kościoły pustoszeją. Właśnie wtedy ostatecznie zrozumiałem, jak niewrażliwy dotąd byłem. Chociaż widziałem, że wszyscy, zarówno duchowni, starsi, jak i zwykli wierzący, żyją w niewoli grzechu, a w kościele panują bezprawie i niegodziwość, ja ciągle nie poszukiwałem woli Bożej ani dzieła Ducha Świętego. Nie słuchałem też z uwagą głosu Boga, a w efekcie zostałem wyeliminowany przez dzieło Ducha Świętego, choć nawet nie byłem tego świadomy. Uświadomiłem sobie, że muszę uważnie czytać słowo Boga Wszechmogącego. Gdy tego dnia siostra Zhu i jej towarzysze wychodzili, ustalili ze mną termin kolejnego spotkania. Zostawili mi też jeden egzemplarz Zwoju otwartego przez Baranka, z którego bardzo się ucieszyłem.

Kiedy później czytałem Zwój otwarty przez Baranka, księgę ze słowem Boga Wszechmogącego, dostrzegłem, że Jego słowo objawia wiele tajemnic, takich jak trzy etapy Bożego dzieła zbawienia ludzkości, dzieło Jego sądu w dniach ostatecznych, piękno Jego królestwa i tym podobnych. Dało mi to głębsze zrozumienie dzieła Bożego. Wydawało mi się, że pragnienie mojego ducha jest ugaszone, a im dłużej czytałem tę księgę, tym bardziej mi się podobała. Do tej pory wstawałem o piątej trzydzieści rano, ale po otrzymaniu egzemplarza Zwoju otwartego przez Baranka zacząłem wstawać o czwartej trzydzieści, by czytać słowo Boga Wszechmogącego i nad nim rozmyślać, a w duchu czułem się bardzo zadowolony. Pewnego ranka, kiedy czytałem rozdział „Czy jesteś prawdziwie wierzącym w Boga?”, poczułem w sercu niesamowite poruszenie. Bóg Wszechmogący zagląda do głębi ludzkich serc i obnażył naszą zepsutą naturę, której sami nigdy nie moglibyśmy poznać. Właśnie dzięki temu byłem w stanie dostrzec prawdę o tym, jak szatan mnie zdeprawował. Było to szczególnie prawdziwe, gdy przeczytałem następujące słowa Boga Wszechmogącego: „W każdym razie mówię, że wszyscy ci, którzy nie szanują prawdy, są niewierzącymi i zdrajcami prawdy. Tacy ludzie nigdy nie zyskają aprobaty Chrystusa. (…) Powinieneś zrozumieć, że Bóg nie należy do świata ani do jednej osoby, ale do wszystkich tych, którzy naprawdę w Niego wierzą, wszystkich tych, którzy Go czczą, i wszystkich tych, którzy są Mu oddani i wierni”. Kiedy rozważałem te słowa, ciągle zadawałem sobie pytania: Czy jestem kimś, kto naprawdę wierzy w Boga? Czy cenię prawdę? Co ceniłem w ciągu ostatnich lat swojej wiary w Pana? Myślałem o tym, jak bardzo przypominałem większość braci i sióstr: Na zewnątrz czytałem Biblię i chodziłem na spotkania, ale nie zwracałem uwagi na to, by doświadczać słów Pana czy praktykować je. Doceniałem raczej kazania głoszone przez duchownych oraz dosłowne znaczenie tekstów z Biblii. Ślepo ufałem wiedzy biblijnej i doktrynom teologicznym głoszonym przez duchownych. Nigdy się nie zastanawiałem, czy rzeczywiście to, co głosili, miało w sobie jakąkolwiek prawdę, bądź czy było zgodne z wolą Pana, a na pewno nigdy nie użyłem słów Pana, by zweryfikować to, co mówią. My, wyznawcy, po prostu wierzyliśmy w to, co oni głoszą. Kiedy teraz o tym myślę, rozumiem, jak głupi i nieświadomy byłem, gdy otaczałem ślepą czcią ludzi! Przypomniałem sobie kazania wygłaszane przez duchownych i starszych. Dotyczyły one składania ofiar albo wystrzegania się innych wyznań i zamykania kościoła, bądź prawili kazania o tym samym, o czym nauczali od wielu lat. Nie było nowej iluminacji ani nowego oświecenia. Nie mieli nam absolutnie nic do zaoferowania. Nie mogli zaradzić wyjałowieniu naszych dusz, a już na pewno nie mogli nic poradzić na to, że kościół pustoszał. Doprowadziło to do tego, że bracia i siostry brali udział w spotkaniach w sposób machinalny. Podczas spotkań niektórzy rozmawiali, inni drzemali, a jeszcze inni grali w gry na swoich telefonach. Trwałem w tym mrocznym i opustoszałym kościele, ale nie wiedziałem, że mam poszukiwać woli Bożej oraz dzieła Ducha Świętego. Najwyraźniej wcale nie byłem kimś, kto poszukuje prawdy i naprawdę wierzy w Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „Wszyscy ci, którzy nie szanują prawdy, są niewierzącymi”. „że Bóg nie należy do świata ani do jednej osoby, ale do wszystkich tych, którzy naprawdę w Niego wierzą, wszystkich tych, którzy Go czczą”. Te słowa były bardzo prawdziwe i sprawiły, że od razu pomyślałem o słowach Pana Jezusa: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem” (J 14:6). Wtedy zrozumiałem, że Bóg jest prawdą, że dokonuje swojego dzieła, aby dać człowiekowi prawdę, drogę i życie oraz że ludzie, którzy naprawdę w Niego wierzą, przykładają wagę do poszukiwania prawdy i jej pozyskania. Jako osoba wierząca w Boga nie przykładałem wagi do poszukiwania prawdy, więc czyż nie zagubiłem się całkowicie w swojej wierze? Skoro właśnie tak wierzyłem w Boga, to jakże mógłbym kiedykolwiek uzyskać aprobatę od Boga? Słowa Boga Wszechmogącego przyniosły mi tak dużo korzyści! Im dłużej czytałem słowo Boga Wszechmogącego, tym bardziej czułem, jak dużo mi brakuje. Dlatego cały swój czas wolny od pracy poświęcałem na czytanie słowa Boga Wszechmogącego. Byłem z całego serca przekonany, że to jest prawdziwa droga. Jednak moją konsternację wciąż budziły następujące słowa wypowiedziane przez Pana Jezusa: „Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych” (Mt 24:23-24). Nie wiedziałem, jakie było prawdziwe znaczenie tych słów, więc postanowiłem, że zapytam o nie siostrę Zhu i pozostałych, gdy znów do mnie przyjdą.

Przyszli do mnie w dniu, na który się umówiliśmy, a ja powiedziałem siostrze Zhang: „W ciągu ostatnich kilku dni czytałem dużo ze słowa Wszechmogącego Boga i czuję, że każde słowo wypowiedziane przez Niego jest prawdą i tym, czego tak naprawdę potrzebuję. Wcześniej siostra Zhu raz za razem próbowała zachęcić mnie do przyjrzenia się dziełu Boga Wszechmogącego, ale ponieważ moi duchowni głosili, że fałszywi Chrystusowie pojawią się w dniach ostatecznych, by zwieść ludzi, ja nie chciałem zbadać prawdziwej drogi, a teraz naprawdę tego żałuję. Nadal jednak czuję się zdezorientowany odnośnie jednej kwestii, więc chciałbym ją z wami skonsultować. Pan Jezus powiedział: »Jeśli wtedy ktoś wam powie: Oto tu jest Chrystus, albo: Jest tam – nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy i będą czynić wielkie znaki i cuda, żeby zwieść, o ile można, nawet wybranych« (Mt 24:23-24). Jak wy rozumiecie te słowa?”.

Siostra Zhang powiedziała: „Bogu niech będą dzięki i niech On poprowadzi nas w tym omówieniu. Jeśli chodzi o kwestię, którą poruszyłeś, musimy najpierw zrozumieć, w jakim celu Pan Jezus wypowiedział te słowa i co miał na myśli, kiedy je wypowiadał. Pan Jezus powiedział nam, że kiedy powróci, ponownie stanie się ciałem jako Chrystus, jako Syn Człowieczy, a w tym fragmencie Pan mówi, że pojawią się także fałszywi Chrystusowie, którzy będą pokazywać znaki i czynić cuda, by oszukać ludzi. To znaczy, że kiedy następnym razem Bóg ukaże się w ciele, pojawią się także ci fałszywi Chrystusowie. Dzięki temu widać, że Pan wypowiedział te słowa, aby nam przekazać, że musimy rozwinąć zdolność wnikliwego rozeznania, by nie dać się zwieść fałszywym Chrystusom. Nie wypowiedział tych słów po to, byśmy nie chcieli słuchać nikogo, kto głosi dobrą nowinę o przybyciu Pana i zawsze zamykali drzwi przed taką osobą. Takie postępowanie byłoby błędem i całkowitym niezrozumieniem intencji Pana. Pan Jezus przepowiadał: »O północy zaś rozległ się krzyk: Oblubieniec idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!« (Mt 25:6). »Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną« (Obj 3:20). »Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą za mną« (J 10:27). Słowa Pana bardzo jasno stwierdzają, że kiedy powróci, swoim głosem wezwie Boże owieczki, a dzięki temu one Go rozpoznają i do Niego powrócą. Czyli to czy będziemy w stanie powitać powrót Pana, zależy głównie od tego, czy będziemy potrafili rozpoznać głos Boga. Jeśli nie podejmiemy wysiłku, by słuchać głosu Boga i stale będziemy odmawiać tym, którzy głoszą ewangelię o powrocie Pana, to czyż nie będziemy skłonni zamknąć przed Panem drzwi i nie wpuścić Go do środka? Ze słów Pana widać, że charakterystyczną cechą fałszywych Chrystusów jest zdolność do czynienia znaków i dokonywania cudów. Żeby oszukać ludzi, naśladują dzieło, którego Pan Jezus dokonał w przeszłości, oraz czynią pewne znaki i cuda, takie jak uzdrawianie chorych czy wypędzanie demonów. Jednak fałszywi Chrystusowie to wcielenia złych duchów, więc bez względu na to, jakie znaki uczynią, nie są w stanie wyrazić żadnej prawdy. Jest to niezaprzeczalne. Słowa Boga Wszechmogącego wyraźnie pokazują, jakie są wyrażenia fałszywych Chrystusów i jaka jest ich istota. Spójrzmy na kilka fragmentów ze słowa Boga Wszechmogącego, a zrozumiesz. Bóg Wszechmogący mówi: »Gdyby w dniach ostatnich pojawił się „Bóg” taki sam, jak Jezus, uzdrawiający chorych, wypędzający demony i ukrzyżowany za człowieka, choć byłby On w pełni zgodny z opisem w Biblii i łatwy do przyjęcia przez ludzi, w swojej istocie nie byłoby to ciało, którym odział się Duch Boży, lecz raczej zły duch. Jest bowiem zasadą dzieła Bożego, aby nigdy nie powtarzać tego, czego On już dokonał. Dlatego też dzieło drugiego wcielenia Boga różni się od dzieła pierwszego wcielenia« (Istota ciała zamieszkiwanego przez Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). »Jeśli, w trakcie trwania dnia dzisiejszego, powstanie osoba, która będzie w stanie ukazywać znaki i cuda, wyganiać demony, uzdrawiać chorych i czynić wiele cudownych rzeczy, a także jeśli ta osoba będzie twierdzić, że jest Jezusem, który przybył, to będzie to oszustwo złych duchów i ich imitacja Jezusa. Pamiętajcie o tym! Bóg nie powtarza tego samego dzieła. Etap dzieła Jezusa został już ukończony, a Bóg nigdy więcej nie podejmie tego etapu dzieła. (…) Jeśli w ciągu dni ostatecznych Bóg ciągle ukazywałby znaki oraz cuda i ciągle by wyganiał demony oraz uzdrawiał chorych – gdyby robił dokładnie to samo, co Jezus – to powtarzałby to samo dzieło, a dzieło Jezusa nie miałoby znaczenia ani wartości. A zatem Bóg wykonuje jeden etap dzieła w każdym wieku. Kiedy każdy etap Jego dzieła jest zakończony, wkrótce zostaje podrobiony przez złe duchy. A gdy szatan zaczyna deptać Bogu po piętach, Bóg zmienia metodę na inną. Kiedy Bóg dokończy pewien etap swego dzieła, jest on imitowany przez złe duchy. Musicie mieć co do tego jasność« (Poznawanie Bożego dzieła w dniu dzisiejszym, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga Wszechmogącego wyjaśniają, że wszyscy fałszywi Chrystusowie to złe duchy udające Chrystusa. Chociaż nazywają siebie Bogiem, nie posiadają ani źdźbła prawdy i z pewnością nie potrafią dokonywać dzieła Bożego, ponieważ nie mają istoty Chrystusa. Żeby oszukać ludzi, mogą jedynie podążać w ślad za Bogiem, by imitować dzieło, którego Pan Jezus już dokonał. Fałszywi Chrystusowie nigdy nie będą w stanie przynieść ludziom prawdy ani nowej ścieżki praktykowania. Wszyscy wiedzą, że wszystkie podróbki na świecie powstają przez kopiowanie prawdziwych produktów. W przypadku fałszywych Chrystusów jest dokładnie tak samo. Uzdrawiają chorych, wypędzają demony i czynią proste cuda, aby zwieść ludzi, kopiując dzieło, którego dokonał Pan Jezus. Jednak nie ma mowy, żeby fałszywi Chrystusowie mogli uczynić takie cuda, jak przywrócenie zmarłych do życia czy nakarmienie pięciu tysięcy osób pięcioma bochenkami chleba i dwiema rybami. Dlatego każdy, kto nazywa siebie Chrystusem, mówi, że jest Panem Jezusem, który powrócił, oraz czyni znaki i cuda, uzdrawia chorych i wypędza demony, jest niewątpliwie fałszywym Chrystusem, który oszukuje ludzi. Natomiast Chrystus jest wcieleniem samego Boga, jest ucieleśnionym Duchem Bożym, ma w sobie zwykłe człowieczeństwo oraz całkowitą boską naturę i bezwzględnie jest samym Bogiem. Bóg Wszechmogący mówi: »Bóg stał się ciałem nazywa się Chrystusem, zatem Chrystus, który może dać ludziom prawdę, nazywa się Bogiem. Nie ma w tym nic przesadnego, bo On posiada istotę Boga, i posiada Boże usposobienie i mądrość w swoim dziele, które są nieosiągalne dla człowieka. Ci, którzy nazywają się Chrystusem, ale nie mogą wykonać dzieła Bożego, są oszustami. Chrystus jest nie tylko objawieniem się Boga na ziemi, lecz także szczególnym ciałem przyjętym przez Boga, gdy wykonuje on i doprowadza do końca swoje dzieło pośród ludzi. To ciało nie jest takim, które może być zastąpione przez każdego człowieka, ale takim, które może odpowiednio ponieść Boże dzieło na ziemi, i wyrazić usposobienie Boga, dobrze reprezentować Boga i dać człowiekowi życie. Prędzej czy później wszyscy ci, którzy udają Chrystusa, upadną, bo choć twierdzą, że są Chrystusem, to nie posiadają żadnej części istoty Chrystusa. Dlatego mówię, że autentyczność Chrystusa nie może być określona przez człowieka, ale odpowiada za nią i decyduje o niej Sam Bóg« (Tylko Chrystus dni ostatecznych może dać człowiekowi drogę wiecznego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Tak więc tylko Chrystus może dokonywać dzieła Bożego, jedynie Chrystus może wyrazić prawdę i wyłącznie Chrystus może wyrazić usposobienie Boga oraz troszczyć się o człowieka i go karmić. Jedynie Chrystus może dokonać dzieła odkupienia i zbawienia ludzkości; tylko On może położyć kres temu, co stare, i zapoczątkować nowe. Co więcej, dzieło Boże jest zawsze nowe i nigdy nie jest stare, a Bóg nigdy nie powtarza tego samego dzieła. Dlatego za każdym razem, gdy Chrystus przychodzi, aby dokonać dzieła, zawsze wprowadza nowe dzieło i wyraża usposobienie Boga oraz to, co On ma i czym jest. Kiedy Pan Jezus przybył, aby dokonać dzieła, na przykład, zakończył Wiek Prawa i zapoczątkował Wiek Łaski, głosił kazania, które umożliwiły ludziom wyznanie grzechów i odpokutowanie za nie, oraz uczył ich kochać swoich nieprzyjaciół, być pokornym, cierpliwym i przebaczać innym. To tylko niektóre z rzeczy, jakie Pan Jezus uczynił. Pan Jezus objawił człowiekowi kochające i miłosierne usposobienie Boga. W podobny sposób Bóg Wszechmogący przyszedł w dniach ostatecznych i zakończył Wiek Łaski, a zapoczątkował Wiek Królestwa. Dokonuje dzieła osądzenia i obmycia człowieka swoimi słowami w oparciu o dzieło odkupienia dokonane przez Pana Jezusa. Przekazuje nam wszystkie prawdy, których potrzebujemy, aby zostać obmyci i osiągnąć zbawienie. Pokazuje nam, jak uwolnić się od grzechu i osiągnąć zbawienie. Wyraża też sprawiedliwe, majestatyczne i gniewne usposobienie Boga. Dzięki dziełu i słowom Boga Wszechmogącego jesteśmy w stanie w pełni pojąć, że Bóg Wszechmogący jest Bogiem wcielonym i samym Bogiem, który pojawia się wśród ludzi w dniach ostatecznych”.

Po wysłuchaniu słów Boga i tej siostry poczułem się, jakbym przebudził się ze snu i wreszcie zrozumiałem, jak odróżnić prawdziwego Chrystusa od fałszywych Chrystusów. Dzięki temu poczułem się szczęśliwy ale jednocześnie zawstydzony, bo dostrzegłem, jak godny politowania byłem bez prawdy. Myślałem o tym, jak raz po raz odrzucałem Boże dzieło dni ostatecznych i zdałem sobie sprawę, że działo się tak, ponieważ się obawiałem, że zostanę oszukany przez fałszywych Chrystusów, w wyniku czego odrzuciłem prawdziwego Chrystusa tak samo jak ktoś, kto nie je ze strachu przed zadławieniem. Kiedy Pan powrócił i zapukał do moich drzwi, ja nie chciałem słuchać głosu Boga i wielokrotnie je przed Nim zamykałem. Jednak Bóg nie zrezygnował ze zbawienia mnie, tylko natchnął tych braci i siostry, by przyszli do mojego domu i głosili ewangelię. Bóg tak naprawdę nigdy mnie nie opuścił – Jego miłość jest naprawdę tak wielka! Ponieważ wierzyłem w to, co mówili mi duchowni, przyjąłem, że każdy, kto niósł świadectwo o powrocie Pana, głosił fałszywego Chrystusa. Źle zrozumiałem słowo Pana, odrzuciłem Boga Wszechmogącego, potępiałem Go i się Mu opierałem, wierząc, że słuszne były pojęcia, których się kurczowo trzymałem – byłem taki niedorzeczny! Gdybym nie przeczytał słów Boga Wszechmogącego i nie wysłuchał tego, co ci bracia i siostry mieli do powiedzenia na temat różnic między prawdziwym Chrystusem a fałszywymi Chrystusami, to nigdy nie odróżniłbym prawdziwego Chrystusa od fałszywych Chrystusów i nadal dałbym się oszukiwać słowom duchownych oraz starszych. Postępowałbym tak, jak duchowni i starsi, którzy nie chcieli zaakceptować przybycia Boga i odrzucali je, a tym samym straciłbym tę niezwykle rzadką okazję na osiągnięcie Bożego zbawienia. Kiedy o tym myślałem, powiedziałem siostrze Zhu i pozostałym: „Czytając słowo Boga Wszechmogącego i słuchając waszych słów, wiem już, jak odróżnić prawdziwego Chrystusa od fałszywych Chrystusów. Teraz jestem przekonany, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił, i jestem gotów przyjąć dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych”.

Kiedy zacząłem uczestniczyć w życiu kościoła, zauważyłem, że bracia i siostry rozumieli wiele prawd, a ja w porównaniu z nimi rozumiałem tak niewiele. Pomyślałem: „Muszę poprosić siostrę Zhu i pozostałych, żeby częściej omawiali ze mną słowo Boże, by pomóc mi szybciej zrozumieć prawdę”. Porozmawiałem z siostrą Zhu i zapytałem ją, czy można by uczynić mój dom miejscem spotkań, a ona od razu się zgodziła. Potem co tydzień gromadziliśmy się, aby czytać słowo Boże i rozmawiać na temat prawdy. Stopniowo zdobyłem coraz więcej wiedzy na temat słów Boga i zacząłem rozumieć coraz więcej prawd. Z głębi serca czułem, że te słowa są wyrazem prawdy. Pomyślałem wtedy o słowach, które wypowiedział Pan Jezus: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy” (J 16:12-13). Poczułem tym większe poruszenie i zrozumiałem, że wszystkie te słowa Pana już się spełniły. Słowo Boga Wszechmogącego jest tym, „co Duch mówi do kościołów” (Obj 2:7). Bóg Wszechmogący właśnie prowadzi człowieka do tego, by zrozumiał wszystkie prawdy i w nie wkroczył. Jedynie przez przyjęcie dzieła Bożego w dniach ostatecznych i prawd wyrażonych przez Boga, można zostać obmytym, osiągnąć zbawienie i stać się kimś, kto podoba się Bożemu sercu. To właśnie słowo Boga Wszechmogącego przyprowadziło mnie z powrotem do domu Boga i przed Jego tron. Obecnie każdego dnia mam słowa Boże, które mnie zaopatrują i prowadzą, czuję się spokojny i radosny, swobodny i napełniony światłem. Pragnę robić wszystko, co w mojej mocy, aby dążyć do prawdy i podążać za Bogiem Wszechmogącym aż do samego końca!

40. Powrót do domu

Autorstwa Muyi, Korea Południowa

„Obfita Boża miłość zostaje bezinteresownie darowana człowiekowi, otacza człowieka; człowiek jest naiwny i niewinny, nieskrępowany i beztroski, pędzący błogi żywot pod okiem Bożym; (…) Ale jako osoba mająca sumienie i poczucie człowieczeństwa poczułbyś się inaczej. Poczułbyś ciepło, poczułbyś, że o ciebie się troszczą, że jesteś kochany, poczułbyś też szczęście” („Jak ważna dla człowieka jest miłość Boga” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Za każdym razem, gdy zaczynam śpiewać ten hymn złożony z Bożych słów, trudno jest mi zapanować nad emocjami, które we mnie wzbudza. Dzieje się tak, dlatego że kiedyś buntowałam się przeciwko Bogu i unikałam Go. Byłam jak zagubiona owieczka, która nie może znaleźć drogi do domu, a Boża niezachwiana miłość sprowadziła mnie do z powrotem do Bożego domostwa. W tym świadectwie chcę podzielić się moim doświadczeniem powrotu do Bożego domu zarówno z moimi braćmi i siostrami, jak i z przyjaciółmi, którzy jeszcze nie zwrócili się do Boga.

Ponieważ moi rodzice ciągle się kłócili, jako dziecko cały czas żyłam w strachu. Gdy skończyłam szkołę średnią, moja mama, za namową sąsiadki, zaczęła wierzyć w Jezusa, a ja poszłam za nią do kościoła. Tam dowiedziałam się, że Bóg jest Panem wszelkiego stworzenia i że sam wcielony Bóg poniósł śmierć na krzyżu, aby stać się ofiarą za grzech człowieka i odkupić ludzkość. Boża miłość do człowieka jest tak wielka! Zainspirowana miłością Pana, postanowiłam na poważnie w Niego wierzyć i odpłacić Mu za Jego miłość, tym samym znajdując cel i kierunek w życiu. Często brałam udział w spotkaniach, czytałam Pismo i oddawałam Panu cześć, a z czasem zaczęłam czuć się szczęśliwa. Szczególnie, gdy w Biblii czytałam, że w dniach ostatecznych Pan znów przyjdzie na obłokach i przyjmie nas do królestwa niebieskiego, moje serce jeszcze bardziej wypełniło się nadzieją. Ponadto na zgromadzeniach pastor często objaśniał następujący werset z Pisma: „Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie, wpatrując się w niebo? Ten Jezus, który został od was wzięty w górę do nieba, przyjdzie tak samo, jak go widzieliście wstępującego do nieba” (Dz 1:11). Byłam więc jeszcze mocniej przekonana, że Pan Jezus zstąpi na białym obłoku, by zabrać nas do naszego niebiańskiego domu!

W 2005 roku poznałam pewnego Koreańczyka, który został moim chłopakiem, i wyjechałam z nim do Korei. Ze względu na barierę językową próbowałam znaleźć kościół dla chińskich emigrantów, lecz niestety mi się nie udało, więc mój duch stawał się coraz słabszy. Nie zdając sobie z tego sprawy, coraz bardziej oddalałam się od Boga. Po jakimś czasie wyszłam za mąż za mojego koreańskiego chłopaka, lecz różnice kulturowe były zbyt wielkie i nasze pożycie się nie układało, więc wkrótce się rozwiedliśmy. Ta małżeńska porażka była dla mnie wielkim duchowym szokiem i sprawiła mi wiele bólu. Będąc w obcym kraju, bez żadnych przyjaciół i rodziny, czułam się jeszcze bardziej samotna. Mogłam tylko w milczeniu modlić się do Boga i zwierzać się Mu z mojego cierpienia. Poprosiłam Boga, by zaprowadził mnie do chińskiego kościoła, żebym mogła wrócić do Jego domu.

Rok później znalazłam nabożeństwa odprawiane po chińsku w kościele prezbiteriańskim i byłam z tego powodu niezwykle szczęśliwa. W końcu mogłam znów oddawać Bogu cześć w kościele. Byłam jednak rozczarowana tym, że na każdym spotkaniu pastorzy czytali tylko kilka fragmentów Pisma i tłumaczyli nam co nieco dosłowne znaczenie przeczytanych słów. Ich kazania były całkowicie pozbawione jakiegokolwiek światła, a ich słuchanie nie sprawiało żadnej przyjemności. Nauczania nie wnosiły do naszego życia nic wartościowego, a zgromadzenia stały się niczym więcej, jak pustym ceremoniałem. W czasie spotkań niektórzy szeptali między sobą, inni grali na telefonach lub przysypiali, a jeszcze inni rozglądali się tylko za nowym chłopakiem lub dziewczyną. Byli nawet tacy, którzy w czasie spotkania się obejmowali. Pomyślałam wtedy: „Kościół jest przecież świątynią, miejscem oddawania Bogu czci. Przychodzimy tutaj brać udział w zgromadzeniach, lecz nikt z tu obecnych nie ma w sercu nawet odrobiny bojaźni Bożej. Bóg musi być mocno zniesmaczony tym, co tu widzi! Czy Pan nie porzuci tak plugawego miejsca jak to?”. Pastorzy i kaznodzieje zachowywali się jednak tak, jakby nie dostrzegali tego, co się tam dzieje, i w ogóle nie zwracali na to uwagi.

Żyjąc w tym wielkim kotle zła, którym jest świat, stopniowo zaczęłam prowadzić rozpustny styl życia. W wolnym czasie często wychodziłam ze znajomymi się napić, a moje zachowanie w niczym nie przypominało tego, jak powinien postępować człowiek wierzący w Boga. Zawsze jednak, gdy moje serce zaczynało oddalać się od Pana, przychodziły mi na myśl Jego słowa: „Kiedy nieczysty duch wychodzi z człowieka, przechadza się po miejscach bezwodnych, szukając odpoczynku, ale nie znajduje. Wtedy mówi: Wrócę do swego domu, z którego wyszedłem. A przyszedłszy, zastaje go pustym, zamiecionym i przyozdobionym. Wówczas idzie i bierze ze sobą siedem innych duchów gorszych niż on sam i wszedłszy, mieszkają tam. I końcowy stan tego człowieka staje się gorszy niż początkowy” (Mt 12:43-45). Ze strachu, że mogłabym zasmucić Pana lub sprawić, że byłby mną zniesmaczony, pozwalałam, by Jego Słowa hamowały mnie, chroniły i powstrzymywały, żebym za bardzo nie oddaliła się od Boga ani nie posunęła się za daleko w swoich poczynaniach. Bałam się, że Pan mógłby mnie opuścić i że mogłabym wpaść w ręce duchów nieczystych.

Aby podnieść nastroje w zgromadzeniu, w Boże Narodzenie 2016 roku, kościół zachęcił grupę utalentowanych braci i sióstr, żeby zrobiła przedstawienie. Pojawiła się między nimi siostra, której nigdy wcześniej nie widziałam, i zaśpiewała pieśń na Bożą cześć: „Scena ukazana w Biblii, gdy Bóg daje rozkaz Adamowi porusza i raduje serce. To poruszający, podnoszący na duchu obraz. Chociaż na nim jest tylko Bóg i człowiek, zażyłość między nimi jest tak bardzo godna pozazdroszczenia. 1 Obfita Boża miłość zostaje bezinteresownie darowana człowiekowi, otacza człowieka; człowiek jest naiwny i niewinny, nieskrępowany i beztroski, pędzący błogi żywot pod okiem Bożym; Bóg okazuje troskę o człowieka, podczas gdy człowiek żyje otoczony Bożą opieką i błogosławieństwem; każda poszczególna rzecz, którą człowiek czyni i mówi, jest ściśle związana z Bogiem, nieodłączna od Niego. 2 Że Bóg czuł się odpowiedzialny za człowieka od chwili, w której go stworzył. Na czym polega Jego odpowiedzialność? On powinien bronić człowieka, opiekować się człowiekiem. On ma nadzieję, że człowiek potrafi ufać Jego słowom i być wobec nich posłusznym. To jest również pierwsze oczekiwanie Boga wobec człowieka. 3 Właśnie to oczekiwanie brzmi w słowach Boga, który mówi, co następuje: »Z każdego drzewa w ogrodzie możesz swobodnie jeść, ale co do drzewa poznania dobra i zła, nie wolno ci z niego jeść; bo w dniu, w którym zjesz z niego, na pewno umrzesz«. Te proste słowa przedstawiają wolę Boga. One również uwidaczniają, że serce Boga już zaczęło okazywać troskę o człowieka. 4 W tych kilku prostych słowach widzimy serce Boga. Czy w sercu Boga jest miłość? Czy jest w nim jakakolwiek troska? Ludzie mogą nie tylko docenić miłość i troskę Boga, lecz mogą również dokładnie i szczerze je odczuć. Ale jeśli jesteś osobą, mającą sumienie, jeśli jesteś człowiekiem, Poczułbyś ciepło, poczułbyś, że o ciebie się troszczą, że jesteś kochany, poczułbyś też szczęście. 5 Gdy poczujesz to wszystko, jak będziesz zachowywał się wobec Boga? Czy czułbyś się do Boga przywiązany? Czy kochałbyś i szanowałbyś Boga z głębi twego serca? Czy twoje serce zbliżyłoby się do Boga? Na podstawie tego możesz zobaczyć, jak ważna dla człowieka jest Boża miłość. Lecz jeszcze bardziej istotne jest to, aby człowiek Bożą miłość docenił i zrozumiał” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga).

Z każdym słowem tego hymnu moje serce biło coraz szybciej i nie mogłam powstrzymać łez wzruszenia. Czułam, że jestem częścią tego pięknego obrazu — jestem w towarzystwie Boga, On mnie kocha, a ja mogę cieszyć się wszystkimi rzeczami, którymi Bóg obdarza swoje stworzenie. Powietrze, światło, woda — wszystko jaśniało Bożą miłością! Cieszyłam się każdą rzeczą, jaką Bóg nas obdarzył, lecz moje serce było już wtedy od Niego oddalone, co musiało Go bardzo zasmucać. Czułam, że zwłaszcza tymi słowami: „Ale jako osoba mająca sumienie i poczucie człowieczeństwa poczułbyś się inaczej. Poczułbyś ciepło, poczułbyś, że o ciebie się troszczą, że jesteś kochany, poczułbyś też szczęście” Bóg wołał do mojego ducha i serca. W 2007 roku, gdy nie mogłam już dalej mieszkać z mężem i nie miałam się gdzie podziać, za sprawą Boga zetknęłam się z Koreańskim Centrum Praw Imigrantek. Otrzymałam tam darmowe schronienie i wyżywienie oraz pomoc prawną. Centrum za darmo zajęło się moją sprawą rozwodową. Kiedy nadszedł czas ubiegania się o naturalizację, Bóg poruszył jednego z pastorów kościoła prezbiteriańskiego, by posłużył mi jako poręczyciel. Koreańczycy z reguły rzadko wyrażają chęć zostania czyimś poręczycielem. Inicjatywa pastora była niespotykana, szczególnie zważywszy na to, że byłam cudzoziemką i odwiedziłam ten konkretny kościół może trzy lub cztery razy. Wiedziałam, że to wszystko stało się możliwe tylko dzięki dyskretnej Bożej pomocy. Była też kwestia trzydziestu milionów wonów, które obcokrajowiec powinien posiadać w trwałych aktywach, podczas gdy ja nie miałam nawet trzech milionów. Biuro Imigracyjne poprosiło mnie tylko o dostarczenie dowodu zatrudnienia, żeby wykazać, iż potrafię się utrzymać i nie robiło mi żadnych problemów… Bóg zawsze czynił dla mnie cuda wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowałam. Były to wszystko przejawy Jego zwierzchności! Boża miłość jest ogromna i głęboka, a ja mimo wszystko byłam zbyt buntownicza. Dawno temu zapomniałam o Bogu i złamałam Mu serce. Ten hymn chwały dotknął mojego ducha i postanowiłam odzyskać wiarę oraz nigdy więcej nie oddawać się rozpuście i nie przysparzać Bogu zmartwień.

19 lutego 2017 roku zaczęłam odczuwać mocne bóle głowy i oczu. Poszłam do szpitala, ale zastosowane leczenie nie okazało się skuteczne. Siostra Li z mojego kościoła przedstawiła mnie swojej koleżance, która zna się na tradycyjnej chińskiej medycynie, i zapewniła, że jej terapia już po tygodniu przyniesie efekty. Poszłam z nią, by poddać się kuracji, i tego dnia spotkałyśmy brata Jina — przyjaciela owej znawczyni chińskiej medycyny. Nie spodziewałam się trafić tam na brata w Panu i uznałam, że to Bóg musiał to wszystko zaaranżować. Zaczęłam rozmawiać z bratem Jinem o Biblii, a on przeczytał nam przypowieść o mądrych i głupich pannach. Zadał mi też pytanie: „Siostro czy cieszysz się na powrót Pana?”. „Oczywiście!” — odpowiedziałam. Na co brat rzekł: „To w jaki sposób Pan powróci?”. Bez zawahania odparłam: „Pismo mówi, że przyjdzie na obłokach!”. On powiedział na to: „Wiesz co? Pan w rzeczywistości już powrócił”. Niezwykle mnie to zdziwiło i odparłam mu na to: „Ewangelia Marka mówi: »Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec«. Nikt nie wie, kiedy Pan powróci. Twierdzisz, że już przyszedł, ale skąd możesz to wiedzieć?”. Brat Jin nie odpowiedział wprost na moje pytanie, lecz znalazł w Biblii kilka proroctw na temat powrotu Pana. Ewangelia Łukasza 12:40 mówi: „Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie spodziewacie”. Ewangelia Łukasza 17:24-26: „Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, świeci od jednego krańca nieba aż po drugi, tak będzie i z Synem Człowieczym w jego dniu. Ale najpierw musi wiele cierpieć i zostać odrzucony przez to pokolenie. A jak było za dni Noego, tak będzie i za dni Syna Człowieczego”. Księga Objawienia 3:20 mówi: „Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną”. A w Ewangelii Jana 10:27 czytamy: „Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą za mną”.

Gdy brat Jin skończył czytać, oznajmił: „Pan prosi nas byśmy pilnie czuwali, ponieważ nikt nie zna dnia Jego powrotu. Jednak zgodnie z tym, co mówią proroctwa, kiedy Pan znów powróci, przyjdzie jako Syn Człowieczy, czyli Bóg, który staje się człowiekiem, co oznacza Boga przychodzącego w ciele. Mimo że nie wiemy, kiedy Pan dokładnie przyjdzie, poznamy Go po głosie. Stanie, się tak, ponieważ Boże owce usłyszą Jego głos, a kiedy go usłyszą, to za Nim pójdą…”. Pomyślałam wtedy o moim pastorze, który twierdził, że każdy, kto utrzymuje, iż Pan Jezus powrócił w ciele, jest oszustem. Nie mogłam już dłużej słuchać brata Jina, więc wysłałam do swojego pastora wiadomość: „Ktoś właśnie mówi mi, że Pan już powrócił w ciele. Do jakiego kościoła może należeć?”. Pastor odpisał: „Jest z Błyskawicy ze Wschodu”, a następnie kazał mi stamtąd natychmiast wyjść i nie nawiązywać z nimi więcej kontaktu. Chciał też, żebym nigdy nie czytała ich książek i wysłał mi jakieś kazania na temat tego, jak chronić się przed herezją. Uznałam, że pastor musi mieć rację, i postanowiłam już nigdy nie słuchać ich omówień i po prostu ich ignorować.

Ku mojemu zaskoczeniu, następnego dnia po południu brat Jin przyszedł ze swoją młodszą siostrą w to miejsce, gdzie chodziłam na terapię, i znów dużo opowiadali o powrocie Pana. Ponieważ jednak tego ranka dowiedziałam się o śmierci mojej mamy i miałam wątpliwości odnośnie do tego, co głosili, nie mogłam przyjąć nic z tego, co mówili. Sytuacja powtarzała się przez trzy dni i wydawało się, że brat Jin nie zamierza rezygnować z głoszenia mi ewangelii. Jednak ze względu na zamęt, jaki miałam w głowie, kazałam mu zostawić mnie w spokoju. Powiedziałam: „Odpuść sobie. Jeśli będziesz dalej do mnie mówić i nie odejdziesz stąd, to ja będę musiała sobie pójść”. Brat Jin zobaczył, że naprawdę nie słucham, i nie miał innego wyjścia, jak odejść. Pomyślałam, że pewnie już więcej nie przyjdzie, lecz, ku mojemu zaskoczeniu, następnego dnia przyprowadził brata o nazwisku Cheng i dalej głosił mi ewangelię. Zastanawiałam się: „Dlaczego on dalej to ciągnie?”. Musiałam to znosić, żeby zachować twarz, lecz nie wdawałam się z nimi w żadne dyskusje. Choć byłam w stosunku do nich raczej oziębła, brat Cheng cały czas cierpliwie do mnie mówił. Powiedział: „Pan już przyszedł w ciele na świat i dokonuje dzieła osądzania i karcenia…”. Widząc, jaki jest cierpliwy i kochający, oraz to, że głoszenia mi ewangelii nie stanowi dla niego żadnego problemu, pomyślałam sobie: „Ludzie w naszym kościele są słabi. Ich wiara i miłość ostygły. Dlaczego wiara i miłość widoczne w ludziach wierzących w Błyskawicę ze Wschodu są tak wielkie? Jaka moc ich wspiera, że nie ustają w wysiłkach głoszenia mi ewangelii? Gdyby nie dzieło Ducha Świętego, własnymi siłami nigdy nie daliby rady tego dokonać!”.

Był też wtedy brat o nazwisku Yang, który w przeciwieństwie do mnie interesował się dziełem Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Podczas gdy moja postawa była zawsze raczej niefrasobliwa, a ja sama byłam rozkojarzona, brat Yang bardzo gorliwie badał temat Kościoła Boga Wszechmogącego. Powiedział mi wtedy, że wcześniej odrzucił ewangelię Boga Wszechmogącego, gdy ktoś mu ją głosił, lecz to, że słyszy ją ponownie, musi być szansą daną mu od Boga, więc był gotowy ją zgłębiać. Brat Yang zauważył, że ograniczałam się tylko do słuchania pastora i nie szukałam prawdy z otwartym umysłem. Znalazł dla mnie fragment pochodzący z Ewangelii Mateusza 5:3-6: „Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie. (…) Błogosławieni cisi, ponieważ oni odziedziczą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, ponieważ oni będą nasyceni”. Po przeczytaniu Bożego słowa zastanawiałam się: „Dlaczego nie potrafię wyciszyć się w obecności Pana i szukać prawdy? Czy nie zostanę w tyle, jeśli okaże się, że Pan naprawdę powrócił, a ja nie będę słuchać tych kazań i nie zbadam ich? Też powinnam zachować nieco bardziej otwarty umysł i nie mogę na ślepo wyciągać wniosków w oparciu tylko o własne wyobrażenia”. Dokładnie w tej chwili, gdy postanowiłam wyciszyć swoje serce i szczerze zbadać ten temat, zadzwonił do mnie jeden z kaznodziejów z mojego kościoła i spytał, czy w dalszym ciągu zadaję się z tymi ludźmi z Kościoła Boga Wszechmogącego. Potwierdziłam, a on przypomniał mi, że powinnam urwać z nimi kontakt. Jego napomnienie odwiodło mnie od postanowienia, które właśnie powzięłam na temat zbadania Kościoła Boga Wszechmogącego. Pomyślałam sobie: „Pastor i kaznodzieja rozumieją Biblię o wiele lepiej niż ja, a nie uznają, że Pan powrócił. Zbyt słabo rozumiem Biblię i brak mi rozeznania, więc lepiej będzie, jak posłucham tego, co mówią”. Rozłączyłam się więc i powiedziałam bratu Chengowi: „Jeśli brat Yang chce głębiej wchodzić w ten temat, to możecie we dwóch kontynuować swoją rozmowę, ale ja nie będę tego więcej słuchać”. I takim sposobem, po raz kolejny obcesowo odrzuciłam Boże zbawienie.

Po tygodniowym leczeniu wróciłam do pracy, lecz ze względu na śmierć mamy moje serce przepełnione było smutkiem i boleścią. Nie mogłam przestać o niej myśleć. Codziennie, gdy wracałam z pracy, patrzyłam na jej zdjęcie i z nią rozmawiałam. Pewnego dnia pomyślałam nagle: „Jestem osobą, która wierzy w Pana, i zawsze, gdy doświadczam jakichś trudności lub słabości, mogę to wszystko opowiedzieć Panu”. Od tamtej chwili zawsze gdy przechodziłam ciężkie chwile, szukałam obecności Pana i modliłam się, prosząc Go, by mnie pocieszył. Jednak bez względu na to, jak się modliłam, nigdy nie czułam się jakoś wewnętrznie poruszona. Czasami potrafiłam nawet usnąć w trakcie modlitwy. Żyłam w tamtym czasie w stanie tak dużego napięcia, że najdelikatniejszy dźwięk usłyszany za plecami sprawiał, iż odczuwałam nieopisany strach. W całym tym lęku i bezradności szczerze się modliłam: „Panie! Moje serce jest pogrążone ciemności i drżę ze strachu. Czy to możliwe, że popełniłam gdzieś błąd? Panie, przez ostatnie kilka dni ludzie mówią mi, że powróciłeś jako Bóg Wszechmogący. Panie! Jeśli naprawdę wróciłeś i faktycznie jesteś Bogiem Wszechmogącym, o którym mówią, proszę Cię, żebyś wyznaczył jakiś czas i zaaranżował odpowiednie okoliczności, żeby brat Yang do mnie zadzwonił lub wysłał mi SMS. Kiedy do mnie wrócą, to bez względu na to, co powiedzą, będę miała serce, które posłusznie i ochoczo przyjmie Twoje nowe dzieło i Twoje słowa. Jeśli jednak to nie jest Twoje dzieło, a przesłanie, które głoszą ci ludzie jest fałszywe i kłamliwe, to proszę, zablokuj im drogę i nie pozwól, by kiedykolwiek do mnie wrócili”.

Co niezwykłe, po tej modlitwie Bóg zrobił dokładnie to, o co się pomodliłam. Brat Yang faktycznie do mnie zadzwonił, a ja opowiedziałam mu o wszystkim, co wydarzyło się w ciągu ostatnich kilku dni. Brat Yang wyjaśnił, że moje serce pogrążyło się w ciemności, ponieważ buntowałam się przeciwko Bogu i odrzuciłam Jego dzieło dni ostatecznych. Miał nadzieję, że będę dalej je badać, a ja tym razem nie odrzuciłam jego propozycji.

Niedługo po tym, brat Yang wysłał mi film ewangelizacyjny. W filmie tym pojawiło się zdanie, które mną wstrząsnęło i mnie przebudziło: „Wierzymy w Boga, więc powinniśmy słuchać Jego, a nie ludzi”. „To prawda!” — pomyślałam. „Przecież wierzę w Boga i to Jego słów powinnam słuchać! Jednak gdy brat Jin i brat Cheng mówili mi o Bożym dziele dni ostatecznych, ciągle pytałam o wszystko pastora. Stosowałam się do tego, co mówili pastor i kaznodzieja, i nie chciałam szczerze zbadać nowego dzieła Boga Wszechmogącego i słuchać Bożego słowa. Wierzyłam w Pana, lecz nie modliłam się do Niego i nie szukałam u Niego odpowiedzi, a zamiast tego ślepo wierzyłam w to, co mówili pastor i kaznodzieja. Cóż za głupota! Biblia mówi przecież: »Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi« (Dz 5:29). Wierzyłam w Pana, lecz nie byłam Mu posłuszna, a zamiast tego okazywałam posłuszeństwo ludziom. Czyż tym samym nie stałam się osobą, która słucha ludzi i za nimi podąża? Czy nie na tym polega sprzeciwianie się Bogu i zdradzanie Pana? Jeśli Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił, a ja buntuję się przeciwko Niemu i opieram się, niechętna do przyjęcia Boga Wszechmogącego, to czyż nie jestem ślepym głupcem? Czy nie odcinam się Pana?” Gdy doszłam do tych wniosków, wyraziłam w swym sercu głęboką skruchę i łzy napłynęły mi do oczu.

Ponownie weszłam w obecność Pana i pomodliłam się: „Panie Jezu Chryste! Ktoś głosił mi ewangelię, mówiąc, że powróciłeś w ciele i że jesteś Bogiem Wszechmogącym, Chrystusem dni ostatecznych. Nie mogę się do tego w pełni przekonać, lecz jestem gotowa wejść w Twoją obecność, by szukać Cię i prosić, żebyś mnie oświecił, abym mogła rozpoznać Twój głos. Jeśli naprawdę wróciłeś i jesteś Bogiem Wszechmogącym, chcę okazać skruchę i przyjąć Twoje dzieło i zbawienie. Proszę Cię, byś z powrotem wprowadził mnie do swojej obecności”. Po tej modlitwie poczułam radość i zaznałam pociechy, której nie potrafiłam ubrać w słowa. Było to coś, czego dawno nie czułam, i wiedziałam, że to Pan usłyszał moje modlitwy, że to Pan mnie pocieszał i że był to znak dany mi przez Boga. Chciałam od razu udać się do Kościoła Boga Wszechmogącego, by to zbadać, lecz przyszło mi na myśl, że przecież uraziłam tamtych braci i siostry i za bardzo wstydziłam się iść do ich kościoła.

Dokładnie w chwili, gdy stanęłam przed tym dylematem, brat Yang zadzwonił spytać, czy mam czas, i wyraził nadzieję, iż będę dalej badać dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Powiedziałam mu o moich obawach, na co on odrzekł: „Nie ma problemu. My, wierzący w Boga wszyscy jesteśmy jedną rodziną. W Kościele Boga Wszechmogącego bracia i siostry wcale się tym nie przejmują”. Kiedy to usłyszałam, wiedziałam, że to Bóg okazuje zrozumienie wobec mojej niedojrzałej postawy, więc następnego dnia wraz z bratem Yangiem wybrałam się do Kościoła Boga Wszechmogącego.

Bracia i siostry ucieszyli się, widząc, że wróciłam na właściwą ścieżkę. Oficjalnie złożyli mi świadectwo o tym, że Pan Jezus powrócił, by w dniach ostatecznych wyrażać prawdę i dokonywać dzieła osądzania, rozpoczynając od domu Bożego. Rozmawiali też ze mną o znaczeniu dzieła wcielonego Boga w dniach ostatecznych, a także o tym, jak ważne jest to wcielenie dla zbawienia ludzkości. Następnie przeczytałam następujące Boże słowa: „Mówię wam, że ci, którzy wierzą w Boga z powodu znaków, na pewno należą do tych, którzy zostaną zniszczeni. Ci, którzy nie są w stanie przyjąć słów Jezusa, który powrócił do ciała, są z pewnością potomstwem piekła, potomkami upadłego archanioła, grupą ludzi, która zostanie poddana wiecznej zagładzie. Wielu ludzi może nie obchodzić to, co mówię, ale nadal chcę powiedzieć każdemu tak zwanemu świętemu, który podąża za Jezusem, że kiedy zobaczycie Jezusa zstępującego z nieba na białym obłoku na własne oczy, będzie to publiczne pojawienie się Słońca sprawiedliwości. Być może będzie to dla ciebie czas wielkiego podekscytowania, jednak powinieneś wiedzieć, że czas, kiedy będziesz świadkiem zstępowania Jezusa z nieba, jest również czasem, kiedy ty zstąpisz do piekła, aby ponieść karę. Będzie to czas końca Bożego planu zarządzania, i właśnie wtedy Bóg nagrodzi dobrych i ukarze niegodziwych. Bo sąd Boży skończy się, zanim człowiek zobaczy znaki, ponieważ istnieje tylko wyrażenie prawdy. Ci, którzy przyjmują prawdę i nie szukają znaków, a tym samym zostali oczyszczeni, powrócą przed tron Boży i dostaną się w objęcia Stwórcy. Tylko ci, którzy trwają w przekonaniu, że »Jezus, który nie jeździ na białym obłoku jest fałszywym Chrystusem« podlegają wiecznej karze, bo wierzą tylko w Jezusa, który pokazuje znaki, ale nie uznają Jezusa, który głosi surowy sąd i wskazuje prawdziwy sposób życia. I właśnie dlatego Jezus rozprawi się z nimi, gdy otwarcie powróci na białym obłoku. Są zbyt uparci, zbyt pewni siebie, zbyt aroganccy. W jaki sposób tacy degeneraci mogliby zostać nagrodzeni przez Jezusa? Powrót Jezusa jest wielkim wybawieniem dla tych, którzy są w stanie przyjąć prawdę, natomiast dla tych, którzy nie są w stanie jej przyjąć, jest znakiem potępienia. Powinniście wybrać własną drogę i nie powinniście bluźnić przeciwko Duchowi Świętemu i odrzucać prawdy. Nie powinniście być ignoranckimi i aroganckimi osobami, ale osobami posłusznymi przewodnictwu Ducha Świętego, pragnącymi prawdy i poszukującymi jej – tylko w ten sposób odniesiecie korzyść” (Zanim ujrzysz duchowe ciało Jezusa, Bóg stworzy już na nowo niebo i ziemię, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Po lekturze Bożego słowa uważnie zastanawiałam się nad prawdami, o których opowiedzieli mi bracia i siostry i o których złożyli świadectwo. Zrozumiałam, że Pan wraca w dniach ostatecznych na dwa sposoby, z których jeden jest ukrytym nadejściem, a drugi jawnym przyjściem do wszystkich ludzi. I tak, dzieło osądzania wykonywane przez wcielonego Boga Wszechmogącego, które rozpoczyna się od domu Bożego, to rzeczywiście dzieło ukrytego nadejścia Pana. Jako że wcielony Bóg powrócił między ludzi, pojawił się jako zwykła osoba i patrząc na Niego, nikt nie jest w stanie stwierdzić, że to Bóg. Nikt nie zna Jego prawdziwej tożsamości, która jest utrzymywana w tajemnicy przez ludźmi. Tylko, ci którzy potrafią rozróżnić głos Boga, poznają Go, przyjmą i za Nim pójdą. Jest tak, jak powiedział Pan Jezus: „Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą za mną” (J 10:27). Ci, którzy nie rozpoznają głosu Boga, z pewnością będą traktować wcielonego Boga jak zwykłego człowieka. Będą zaprzeczać i opierać się Bogu oraz nie zechcą podążać za Nim, tak jak niegdyś żydowscy faryzeusze. Widzieli wprawdzie Pana Jezusa, lecz nie znali Jego tożsamości i ślepo Go potępili. Obecny czas to etap Bożego utajonego dzieła zbawienia ludzkości. Bóg Wszechmogący wyraża słowo, by sądzić, oczyszczać i udoskonalać ludzi. Przed nadejściem klęsk uczyni z pewnej grupy ludzi zwycięzców, a gdy owa grupa będzie już kompletna, dzieło ukrytego nadejścia wcielonego Boga zostanie ukończone. Kiedy zaczną się klęski, Bóg wynagrodzi dobrych i ukarze złych oraz otwarcie ukaże się wszystkim narodom i wszystkim ludom. Wówczas wypełnią się proroctwa mówiące o tym, że Pan przyjdzie jawnie. Jak mówi Biblia: „Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego. Wtedy będą lamentować wszystkie ludy ziemi i ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach niebieskich z mocą i wielką chwałą” (Mt 24:30). „Oto przychodzi z obłokami i ujrzy go wszelkie oko, także ci, którzy go przebili. I będą lamentować przed nim wszystkie plemiona ziemi” (Obj 1:7). To dlatego wszystkie plemiona ziemi będą czekać, aż Pan zstąpi na obłokach. W tamtej chwili moje serce nagle wypełniło się światłem i zobaczyłam, że dzieło Pana dotyczące ukrytego nadejścia to dla nas wielkie zbawienie. Tylko przyjmując sąd słowa Bożego w czasie ukrytego przyjścia Pańskiego możemy zostać obmyci i zdobyć Boże zbawienie. Jeśli teraz nie przyjmiemy Bożego dzieła osądzania, to gdy Bóg otwarcie zstąpi na obłokach, będziemy tymi, którzy się Mu sprzeciwili, i z pewnością będziemy płakać i zgrzytać zębami. Wtedy będzie już za późno na żal, jako że Bóg Wszechmogący mówi: „Sąd Boży skończy się, zanim człowiek zobaczy znaki, ponieważ istnieje tylko wyrażenie prawdy”.

Bogu Wszechmogącemu niech będą dzięki! Słowo Boże odkrywa wszystkie tajemnice i wyraźnie tłumaczy wszelkie aspekty prawdy — Bóg otworzył mi oczy, a następnie za pomocą słowa przekonał moją duszę do prawdy. W kolejnych dniach regularnie chodziłam do kościoła, by wraz z braćmi i siostrami czytać słowa wyrażone przez Boga w dniach ostatecznych. Słuchaliśmy hymnów i oglądaliśmy teledyski i nagrania z recytacjami Bożego słowa oraz filmy ewangelizacyjne — wszystkie stworzone przez braci i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego. Na każdym zgromadzeniu miałam wrażenie, że zyskuję coś nowego i czułam się niezwykle szczęśliwa. Szczególnie w filmach ewangelizacyjnych bracia i siostry omawiali wszystkie kwestie tak szczegółowo i przejrzyście, że wszelkie wątpliwości i niejasności, które żywiłam przez wiele lat mojej wiary w Pana, krok po kroku zostały rozwiane. Zobaczyłam, że w Kościele Boga Wszechmogącego naprawdę obecne jest dzieło Ducha Świętego i że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił! Ucieszyłam się też, gdy trzeciego dnia po dołączeniu do kościoła zobaczyłam tę siostrę, która w czasie Bożego Narodzenia 2016 roku śpiewała na scenie pieśń pochwalną. Ona również przyjęła dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Naprawdę dziękowałam Bogu, bo to Jego przewodnictwo i oświecenie sprawiły, że nadążałyśmy za krokami Baranka, który z pustyni wprowadził nas do dobrej ziemi Kanaan i z powrotem do domu Bożego, a to sprawiło, że mogłyśmy cieszyć się wraz z Nim obfitością i zaopatrzeniem Bożych słów życia!

Myślę, że to dzięki szczególnej dobroci Boga mogłam wrócić do Jego domu. Zważywszy na moją buntowniczą naturę, jakże mogłabym przyjąć powrót Pana bez Bożego przywództwa i kierownictwa oraz bez cierpliwości, jaką bracia i siostry wykazali przy dzieleniu się ze mną Bożym słowem? Boża miłość do mnie jest rzeczywiście tak wielka, że nie sposób tego opisać! Pragnę tylko wyśpiewywać hymny na Bożą cześć i niezachwianie podążać za Bogiem Wszechmogącym.

41. Wydarzenia, do których doszło w mieście Zhaoyuan 28 maja, stały się przyczyną rodzinnego kryzysu

Autorstwa Enhui, Chiny

Jestem zwykłą kobietą ze wsi i wielkie obciążenie domowymi obowiązkami tak bardzo mnie kiedyś przytłaczało, że ledwo mogłam złapać oddech. Stałam się przez to naprawdę wybuchowa i codziennie z mężem wręcz skakaliśmy sobie do gardeł. Nie mogliśmy tak dłużej żyć. Zawsze, kiedy cierpiałam, wołałam: „Boże! Proszę ratuj mnie!”. W 2013 roku dotarła do mnie ewangelia Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Dzięki lekturze Bożych słów oraz uczestnictwu w spotkaniach z braćmi i siostrami przekonałam się, że tym, do którego wołałam w swoich cierpieniach, jest Bóg Wszechmogący, i ochoczo przyjęłam Jego dzieło dni ostatecznych.

Przeczytałam te słowa od Boga: „Od chwili stworzenia świata zacząłem przeznaczać i wybierać tę grupę ludzi – mianowicie was dzisiaj. Wasz temperament, charakter, wygląd, postawa, rodzina, w której się urodziliście; twoja praca i twoje małżeństwo, cały ty, nawet kolor twoich włosów i twojej skóry, a także czas twojego urodzenia – wszystko to zostało ułożone przez Moje ręce. Nawet rzeczy, które czynisz, i ludzie, których spotykasz każdego dnia – wszystko to zostało ułożone przez Moje ręce, nie mówiąc już o tym, że samo wprowadzenie cię dzisiaj w Moją obecność jest tak naprawdę Moim zrządzeniem. Nie wzburzaj się; powinieneś postępować ze spokojem” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 74, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Na podstawie tych Bożych słów w końcu uświadomiłam sobie, że wszystko jest w Bożych rękach. To, że miałam to szczęście przyjść przed Boży tron, przyjąć Boże zbawienie w dniach ostatecznych i zyskać podlewanie oraz pokarm Jego słów, również zostało ustalone przez Boga wieki temu. To Bóg z góry przeznaczył dla mnie tego męża i tę rodzinę. Wiedziałam, że powinnam zaakceptować to, co Bóg spowodował i co zaaranżował, i całkowicie się temu podporządkować. Od tamtej chwili, kiedy działo się coś przykrego, nie narzekałam już tak jak wcześniej. Zamiast tego wierzyłam, że zostało to zaplanowane przez Boga i byłam gotowa się podporządkować, aby mógł On mną kierować i prowadzić mnie tak, bym nauczyła się żyć w harmonii z moją rodziną. Z czasem udało mi się przestać kłócić z mężem, a kiedy zobaczył on zmiany, jakie zaszły we mnie, odkąd uwierzyłam w Boga, zaczął bardzo wspierać moją wiarę. Gdy bracia i siostry przychodzili do naszego domu na spotkania, zachowywał się wobec nich bardzo kulturalnie i czasami wymieniał z nimi uprzejmości. W tamtym czasie codziennie czytałam Boże słowo, często uczestniczyłam w zgromadzeniach i dzieliłam się doświadczeniami z braćmi i siostrami. Mój duch się wzbogacał, a ja cieszyłam się spokojem i radością, jakich wcześniej nie znałam. Czułam, że wiara w Boga to naprawdę coś cudownego.

Jednak wszystko, co dobre, kiedyś się kończy i po wydarzeniach w mieście Zhaoyuan w prowincji Szantung, do których doszło 28 maja 2014 roku, te spokojne, harmonijne dni w naszym domu dobiegły końca. Początkowo było to pospolite przestępstwo, lecz trzy dni trzy dni później zdarzenie to przybrało nową formę — rząd Komunistycznej Partii Chin uznał, że owo przestępstwo popełniono z pobudek religijnych. Pod tym pretekstem rząd KPCh uczynił z Kościoła Boga Wszechmogącego cel swoich ataków, bez skrupułów wykorzystując media, by przedstawiać fałszywe dowody, rzucać bezpodstawne oskarżenia i zniesławiać Kościół Boga Wszechmogącego. Wkrótce wszystko zalała fala trudnych do wyobrażenia pomówień na temat Kościoła. Mój mąż zobaczył to w wiadomościach i dał się nabrać na propagandę rządu KPCh. Mąż jakby w jednej chwili uległ całkowitej przemianie i zaczął robić wszystko, co tylko mógł, by przeciwstawić się mojej wierze w Boga Wszechmogącego.

Pewnego wieczoru wrócił wściekły do domu i zaczął się mnie głośno czepiać: „O co tak naprawdę chodzi w tej religii, w którą wierzysz?”. Byłam zupełnie zaskoczona tym jego podejściem i odpowiedziałam: „Wierzę w Pana Jezusa, który powrócił, Boga Wszechmogącego, do którego się zwracaliśmy, wzdychając lub wołając »Boże«”. Odpowiedział na to: „Wierzysz w Boga Wszechmogącego! Popatrz, co mówią w telewizji!”. Mówiąc to, włączył telewizor, a tam we wszystkich wiadomościach pokazywano sprawę morderstwa w mieście Zhaoyuan w prowincji Szantung. Pojawiały się różne wypowiedzi potępiające Kościół Boga Wszechmogącego oraz twierdzenia, że wierzący w Boga Wszechmogącego to ludzie zakłócający porządek publiczny. Zapowiedziano też, że Wydział Bezpieczeństwa Publicznego w prowincji Szantung jest przygotowany do akcji odwetowej i urządzi obławę bez żadnego pobłażania. Wywołało to we mnie święte oburzenie i od razu powiedziałam mężowi: „To tylko oszczerstwa i plotki, a ten morderca wcale nie wierzy w Boga Wszechmogącego! Kościół Boga Wszechmogącego w swoim dziele ewangelizacyjnym kieruje się zasadami, według których dzieli się ewangelią tylko z dobrymi, pozytywnymi osobami, wierzącymi w istnienie Boga. Nigdy nie dzielimy się nią z podłymi ludźmi. Takie nikczemne indywidua jak Zhang Lidong absolutnie nie spełniają kryteriów Kościoła Boga Wszechmogącego, określającym, z kim można dzielić się ewangelią, więc ci ludzie na pewno nie są wierzącymi w Boga Wszechmogącego. A tak w ogóle, to Zhang Lidong poprosił tę kobietę o numer telefonu, a ona odmówiła. Po prostu wpadł w szał z powodu upokorzenia, którego doznał, i dlatego ją zabił. My, bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego, kiedy dzielimy się ewangelią, nigdy nie próbujemy na siłę przekonać ludzi do przyjęcia Bożego dzieła, ponieważ w »Dziesięć Dekretów Administracyjnych, Które Muszą Być Przestrzegane Przez Wybranych Ludzi Boga w Wieku Królestwa« Bóg jasno stwierdził, że »Krewni, którzy nie są wierzący (twoje dzieci, twój mąż lub żona, twoje siostry lub twoi rodzice i tak dalej) nie powinni być zmuszani do kościoła. Dom Boży nie jest pozbawiony członków i nie ma potrzeby, aby uzupełniać jego liczbę ludźmi, z których nie ma pożytku. Ci wszyscy, którzy nie wierzą z radością, nie mogą być wprowadzani do kościoła. Dekret ten skierowany jest do wszystkich ludzi. W tej kwestii powinniście się sprawdzać, monitorować oraz przypominać ją sobie nawzajem – i nikt nie może go naruszać«. Kiedy bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego szerzą ewangelię, nigdy nie wywierają nacisku — jest to zasada, której nikt nie może złamać. Te wiadomości to tylko oszczerstwa i wymysły. To tylko plotki rozsiewane przez rząd KPCh, by zniesławić Kościół Boga Wszechmogącego”. Ku mojemu zdumieniu, na te słowa mój mąż szeroko otworzył oczy i zaczął na mnie krzyczeć: „Nieważne, czy to prawda, czy nie. Dopóki KPCh się temu sprzeciwia, nie możesz się w to angażować! Nie chcę, żeby rząd przeszukiwał nasz dom. Nasz syn nawet się jeszcze nie ożenił!”. Gdy patrzyłam na mojego męża oszukanego przez telewizyjne, wyssane z palca plotki i kłamstwa, moje serce wypełniło się nienawiścią. Rząd KPCh nie cofnie się przed niczym w tłumieniu i prześladowaniu Kościoła Boga Wszechmogącego tylko po to, żeby uderzyć w religię. Wykorzystywał wydarzenia z miasta Zhaoyuan, by wrobić Kościół Boga Wszechmogącego i spreparować przeciwko niemu fałszywe zarzuty — cóż za podła strategia!

Po tym wszystkim żadne z nas nie mogło zasnąć. Mąż namawiał mnie, bym zaczęła się ukrywać i dobrze schowała wszystkie książki z Bożymi słowami lub oddała je do kościoła, na wypadek gdyby policja KPCh kiedykolwiek zrobiła nalot na nasz dom. Gdy to mówił, przypomniałam sobie słyszane wcześniej historie braci i sióstr, których mieszkania przeszukano i którzy zostali aresztowani i skazani na grzywny lub więzienie. Pomyślałam też o moim kuzynie, który wdał się kiedyś w spór z komendantem lokalnego posterunku policji, ponieważ nie mógł już słuchać, jak tamten się przechwalał i dręczył zwykłych ludzi. Kuzyn został za to skazany na rok reedukacji przez pracę, a ucierpieli na tym także wszyscy w naszej rodzinie, młodzi i starzy. KPCh to demon, któremu nie można przemówić do rozsądku. Gdybym ze względu na moją wiarę została aresztowana i osadzona w więzieniu, to czy byłoby to w porządku wobec mojego męża i dziecka. Całą noc wierciłam się w łóżku i nie mogłam zasnąć, wyobrażając sobie w kółko ten scenariusz, że zostaję aresztowana, policja przeszukuje nasz dom, a mój mąż i dziecko zostają w to wszystko uwikłani… Nie mogłam powstrzymać zalewającej moje serce fali osamotnienia i strachu. Poczułam, jak bardzo trudno jest w Chinach wierzyć w Boga, być dobrym człowiekiem i podążać właściwą ścieżką, oraz że moje życie jest w ciągłym niebezpieczeństwie. Jeśli jednak miałabym zdradzić Boga ze strachu przed prześladowaniami KPCh, moje sumienie potępiałoby mnie do końca życia. Gdybym po prostu dryfowała przez pozbawione celu życie, stałabym się żywym trupem, a po śmierci nie mogłabym spotkać się z Bogiem. Miałam ściśnięte gardło i w sercu odczuwałam niepokój. Czułam się zupełnie bezradna, zniechęcona i niezwykle słaba.

Pośród całego tego cierpienia przypomniałam sobie słowa Pana Jezusa: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu” (Mt 10:28). „Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swoje życie z mojego powodu, znajdzie je” (Mt 16:25). Słowa Pana Jezusa dodały mi wiary i siły oraz rozwiały niepokój i strach w moim sercu. Pomyślałam sobie: „Bóg suwerennie panuje nad wszystkimi rzeczami i wszelkimi żywymi stworzeniami, więc życie moje i mojej rodziny też znajduje się pod Bożą kontrolą. Wszystko, co mam, pochodzi od Boga i w tym kluczowym momencie nie mogę Go zdradzić”. Następnie pomyślałam o tym, jak skradziono majątek rodziny Hioba i odebrano mu dzieci. Hiob został z niczym, lecz wytrwał w swoim oddaniu Bogu. Czcił święte imię Boga Jahwe i trwał przy świadectwie o Bogu. Tymczasem ja, w obliczu samych tylko pogłosek i zawirowań wywołanych przez rząd KPCh, choć nawet mnie nie aresztowano ani nie przeszukano mojego domu, poczułam słabość i zniechęcenie. Zobaczyłam, że moja postawa jest w gruncie rzeczy wątła i żałosna oraz że nie ma we mnie ani krzty prawdziwej wiary w Boga. Ta myśl sprawiła, że moje serce ogarnął wstyd przed Bogiem i w duchu postanowiłam: „Bez względu na wszystko, nie mogę zdradzić Boga! Zachowam swoją wiarę bez względu na to, jak wiele przyjdzie mi znieść cierpień i trudności!”.

Następnego dnia mój mąż wrócił do domu koło południa, rzucił w moim kierunku gazetę, którą trzymał w dłoni, i rzekł: „Przyjrzyj się dobrze! Jest tu napisane, że każdy, kto wierzy w Boga Wszechmogącego, może zostać aresztowany. Więzienie to nie miejsce, w którym chciałabyś się znaleźć. Ludzie są tam nie tylko bici, lecz także zmuszeni spać na jednej platformie po kilkanaście osób. Jeśli w środku nocy ktoś idzie do łazienki, to po powrocie nie ma się już gdzie położyć. Jeśli zostaniesz aresztowana, naszej rodziny nie będzie stać na to, żeby cię wykupić, więc jeśli cię zabiorą i skażą na kilka lat, będziesz bardziej skora do współpracy!”. Tak chłodne słowa z ust mego męża mocno mnie zabolały i jeszcze bardziej znienawidziłam demoniczny rząd KPCh. Gdyby nie rządowe oszustwa, plotki, ucisk i prześladowania, mąż wspierałby mnie w wierze i nigdy by mnie w ten sposób nie naciskał. W swej bezradności mogłam tylko w głębi serca błagać Boga: „Boże Wszechmogący! Wiem, że rząd KPCh rozsiewa plotki i oszczerstwa, zniesławia Cię i bluźni przeciwko Tobie. Rząd KPCh to nic innego jak szatan, Twój wróg. Odczuwam jednak w sercu pewną słabość i pragnę, żebyś mnie chronił, obdarzył mądrością i pozwolił mi przejrzeć na wylot przebiegłe zagrywki szatana, abym mogła wytrwać u Twojego boku i nie dała się zastraszyć niegodziwym siłom rządu KPCh”. Po tej modlitwie przestałam odczuwać w sercu pragnienie, by unikać Boga, i przyszły mi do głowy następujące słowa Boga Wszechmogącego: „Dokonując czegoś takiego jak wskrzeszenie Łazarza z martwych, Pan Jezus miał na celu udowodnić ludziom i szatanowi, a także oznajmić ludziom i szatanowi, że o wszystkim, co przypisane jest ludzkości, o ludzkim życiu oraz śmierci, decyduje Bóg i że mimo tego, iż stał się On ciałem, w dalszym ciągu sprawował pieczę zarówno nad światem materialnym, który można zobaczyć, jak i nad światem duchowym, którego ludzie nie widzą. Dzięki temu ludzie oraz szatan mieli poznać, że nic, co przynależy ludzkości, nie podlega szatanowi. Było to objawienie i pokaz Bożej władzy, a także sposób Boga na oznajmienie wszystkim rzeczom tego, że ludzkie życie i śmierć znajdują się w rękach Boga. Wskrzeszenie Łazarza przez Pana Jezusa wyrażało podejście będące jednym ze sposobów Stwórcy na pouczanie ludzkości i dawanie jej wskazówek. Było to konkretne działanie, w którym wykorzystał On swoje zdolności oraz autorytet, aby pouczyć ludzkość i zapewnić ludziom byt. Tym sposobem bez użycia słów Stwórca pozwolił ludzkości ujrzeć prawdę o swoim zwierzchnictwie nad wszystkimi rzeczami. Był to Jego sposób na oznajmienie ludzkości poprzez praktyczne działania, że nie ma zbawienia jak tylko przez Niego. Tego rodzaju niewerbalny sposób pouczania ludzkości pozostawia trwały ślad – jest niezmywalny i wstrząsnął ludzkimi sercami oraz oświecił je w sposób, który nigdy nie wyblaknie. Wskrzeszenie Łazarza przyniosło Bogu chwałę – ma to istotny wpływ na każdego z naśladowców Boga. Ugruntowuje w każdej osobie, która właściwie pojęła to zdarzenie, zrozumienie, wizję, że tylko Bóg może rozporządzać ludzkimi życiem i śmiercią” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). To, że Bóg pozwolił Łazarzowi powstać z martwych, stało się dla mnie mocnym wsparciem. Do mojego serca powróciła siła i utwierdziłam się w przekonaniu, że Bóg kontroluje wszystkie rzeczy we wszechświecie, a ludzkie życie oraz śmierć znajdują się w Jego rękach. Wiedziałam, że nikt nie ma wpływu na to, czy zostanę aresztowana, czy też nie, ponieważ wszystko to zależy od Boga. Boże Słowa ochroniły mnie po raz kolejny, wiara w Boga znów wzrosła w mym sercu, a uczucie paniki i strachu zdecydowanie ustąpiło.

Plotki rządu KPCh zniweczyły spokój i szczęście, które panowały niegdyś w naszym domu. Musiałam być bardzo ostrożna i mieć się na baczności uczestnicząc w spotkaniach i wykonując swój obowiązek, aby unikać dalszych niesnasek w naszym życiu rodzinnym. Było to dla mnie naprawdę uciążliwe. Później, gdy mój ojciec usłyszał o wydarzeniach w mieście Zhaoyuan z 28 maja, również on zaczął utrudniać mi życie. Powiedział: „Możesz sobie wierzyć, w co tylko chcesz, ale nie wolno ci nigdzie szerzyć ewangelii ani brać udziału w spotkaniach. Jestem za stary na jakiekolwiek problemy. Musisz mieć na uwadze całą rodzinę — młodych i starszych! Wiara w Boga to dobra rzecz, ale nie urodziłaś się w kraju wolności religijnej. Nie warto kopać się z koniem, a ten koń, KPCh, traktuje ludzi wierzących jako więźniów politycznych. Dobrze o tym wszystkim wiesz, więc nie narażaj nas na ten strach, który sama odczuwasz”. Presja rodziny oraz brak zrozumienia z ich strony naprawdę były dla mnie utrapieniem. W tamtym okresie cały czas czułam, jakby moje życie wisiało na włosku. Żyłam w strachu, że jeśli popełnię najmniejszy błąd, zostanę aresztowana przez rząd KPCh i, sprowadzę kłopoty na całą moją rodzinę, więc kiedy gdzieś wychodziłam, zawsze starannie ukrywałam książkę z Bożymi słowami i wszystko, co miało związek z wiarą w Boga. Kiedy szłam na zgromadzenia, bardzo się bałam, że ktoś na mnie doniesie i że moja rodzina poniesie konsekwencje, więc zawsze miałam się na baczności i zachowywałam czujność. Gdy tylko zobaczyłam radiowóz lub policjanta, serce stanęło mi w gardle. Było to nieopisane cierpienie i czułam, że w Chinach wiara w Boga to stąpanie po cienkiej linie. Mimowolnie odczuwałam coraz większą nienawiść do tej ateistycznej partii. Cóż złego jest w tym, że się wierzy i podąża właściwą ścieżką? Dlaczego nie mogą po prostu pozwolić ludziom wierzyć w Boga? Dlaczego tak zaciekle uciskają, aresztują i prześladują każdego, kto wierzy? Dlaczego tak bardzo nienawidzą ludzi wierzących w Boga? To takie podłe!

Po jakimś czasie w końcu zrozumiałam prawdę, kiedy przeczytałam słowa Boga Wszechmogącego, które mówią: „Bóg działa, Bóg troszczy się o człowieka, patrzy na niego, a szatan śledzi Jego każdy krok. Komukolwiek Bóg sprzyja, na tego szatan również patrzy, uważnie go obserwując. Jeżeli Bóg chce pozyskać tego człowieka, szatan zrobi wszystko, co w jego mocy, aby przeszkodzić Bogu, posługując się różnymi niegodziwymi metodami, aby kusić, nękać i niszczyć dzieło Boga, aby osiągnąć swój ukryty cel. Jaki jest jego cel? Chce on, aby Bóg nikogo nie miał; chce odciągnąć wszystkich tych, których Bóg chce pozyskać, chce ich zająć, kontrolować, przejąć władzę nad nimi, aby jego czcili i popełnili złe uczynki u jego boku. Czyż nie jest to zbrodniczy motyw szatana? (…) Ta kwestia sprawiła, że ohydne oblicze szatana i jego istota stały się bardzo wyraźne. Szatan jest w stanie wojny z Bogiem, depcząc Mu po piętach. Jego celem jest zniszczyć każde dzieło, które Bóg chce wykonać, zająć i kontrolować tych, których Bóg chce pozyskać, aby całkowicie ich wyeliminować. Jeżeli nie zostaną wyeliminowani, przechodzą oni w posiadanie szatana i są przez niego wykorzystywani – taki jest jego cel” (Sam Bóg, Jedyny IV, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Dzięki Bożym słowom nagle zobaczyłam światło. Z zewnątrz wygląda to tak, jakby rząd KPCh uciskał wierzących, lecz w rzeczywistości za kulisami toczy się walka duchowa. To szatan rywalizuje z Bogiem o ludzi. Jako że jest on arcywrogiem Boga i demonem, który Go zdradza i stawia Mu opór, odkąd zdeprawował ludzkość, pragnie przejąć nad nią kontrolę. Nie pozwala ludziom czcić Boga i uniemożliwia Bogu pozyskanie ludzi, których On sam stworzył. Tak więc od początku Bożego dzieła zbawienia ludzkości aż do dzisiaj szatan robi, co w jego mocy, by wzniecać niepokój i burzyć Boże dzieło. Szatan wykorzystuje wszystkie nikczemne sposoby, by przeszkodzić ludziom w powrocie do Boga. Wiedziałam, że aby zakłócić moją wiarę, szatan używa plotek do zasiania niezgody w mojej rodzinie. Wykorzystywał moje uczucia do rodziny i stosował taktykę wojny psychologicznej, by mi grozić oraz żeby mnie kusić, straszyć i atakować. W tym wszystkim jego celem było sprawienie, bym unikała Boga, wyparła się Go i zdradziła. Szatan próbował mnie schwytać i uczynić ze mnie swoją niewolnicę, abym ostatecznie, wraz z nim, została zniszczona przez Boga. Intencje rządu KPCh są naprawdę podstępne. Jest on wrogiem Boga i szaleńczo Mu się sprzeciwia. Rzeczywiście jest demonem pożerającym ludzkie dusze, tak jak jest to napisane w słowach Boga: „Szatan zawdzięcza swoją sławę uwodzeniu ludzi. Częstokroć mieni się on bojownikiem i wzorem prawości. Pod sztandarem obrońcy prawości krzywdzi on ludzi, pożera ich dusze i posługuje się wszelkimi środkami, by ogłupić, zwieść i podburzyć człowieka. Jego celem jest sprawienie, by człowiek go zaaprobował i poszedł za jego złym przykładem; sprawienie, by razem z nim człowiek przeciwstawił się autorytetowi i władzy Boga. Gdy jednak zaczyna się rozumieć zamysły szatana, jego intrygi i jego podłość i kiedy nie chce się nadal być deptanym, oszukiwanym przez szatana, gdy nie chce się w dalszym ciągu być jego niewolnikiem, ani nie chce się wraz z nim być ukaranym i zniszczonym – szatan odmienia swoje wcześniejsze świętoszkowate oblicze, zrywa fałszywą maskę, ukazując swą prawdziwą, nikczemną, okrutną, szpetną i dziką twarz. Niczego bardziej by nie pragnął, jak tylko wytępić tych wszystkich, którzy nie chcą pójść za nim, przeciwstawiając się siłom zła” (Sam Bóg, Jedyny II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Objawienie Bożych słów pozwoliło mi zobaczyć prawdziwe oblicze rządu KPCh, dostrzec, że faktycznie jest wcieleniem szatana i że jest najbardziej niegodziwym szatańskim reżimem sprzeciwiającym się Bogu. Rząd wykorzystał wydarzenia z miasta Zhaoyuan z 28 maja, by rozpuścić pogłoski i uwikłać w tę zbrodnię Kościół Boga Wszechmogącego. Chciał oszukać i podburzyć ludzi oraz przeciągnąć na swoją stronę tych, którzy nie rozumieją prawdy, by wraz z rządem sprzeciwiali się Bogu. Celem rządu KPCh w ukartowaniu procesu dotyczącego zajścia w mieście Zhaoyuan i przerzuceniu winy na Kościół Boga Wszechmogącego było przygotowanie gruntu i pretekstu dla aresztowań i prześladowań chrześcijan. Jest to daremna próba aresztowania wszystkich chrześcijan za jednym zamachem, radykalnego ich wyeliminowania oraz całkowitej likwidacji Kościoła Boga Wszechmogącego. Rząd pragnie nawet zrealizować swoje szalone ambicje ustanowienia Chin strefą ateizmu. Istotą rządu KPCh naprawdę jest skrajna perfidia i zło.

Gdy już zdałam sobie sprawę, że toczy się duchowa wojna, oraz rozpoznałam niegodziwą istotę rządu KPCh, w mojej głowie zrodziło się inne pytanie: „Czyż Bóg nie jest wszechmocny? Dlaczego miałby pozwalać rządowi KPCh nas prześladować?”. Sama nie potrafiłam sobie na nie odpowiedzieć, więc przeczytałam te słowa Boga Wszechmogącego: „Rzekłem niegdyś, że Moja mądrość realizuje się w oparciu o knowania szatana. Dlaczego tak powiedziałem? Czyż nie jest to prawda leżąca u podstaw wszystkiego, co teraz mówię i robię?” (Wewnętrzna prawda dzieła podboju (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Bóg zamierza użyć części dzieła złych duchów, by doskonalić część człowieka, aby ci ludzie mogli całkowicie przejrzeć czyny demonów i pozwolili każdemu naprawdę zrozumieć swych przodków. Jedynie wtedy człowiek może zupełnie się wyzwolić, nie tylko opuszczając potomność demonów, ale nawet tym bardziej swych przodków. Jest to pierwotny zamysł Boga, całkowicie pokonujący wielkiego, czerwonego smoka, aby sprawić, że wszyscy ludzie poznają prawdziwą formę wielkiego, czerwonego smoka, zupełnie zdzierając jego maskę i widząc jego prawdziwą formę. Oto co Bóg chce osiągnąć, a jest to Jego ostateczny cel na ziemi, w który włożył tak wiele pracy; dąży On do wypełnienia tego we wszystkich ludziach. Jest to znane jako kierowanie wszystkich rzeczy ku Bożemu celowi” (Interpretacje tajemnic „Słowa Bożego dla całego wszechświata”, rozdz. 41, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Na podstawie Bożych słów zrozumiałam, że Bóg wykorzystuje uciski wywierane przez szatańskie siły rządu KPCh w taki sposób, że służą one udoskonalaniu Jego wybranych ludzi. Poprzez to, że rząd KPCh stawia opór i potępia Kościół Boga Wszechmogącego oraz rozsiewa pogłoski mające zniszczyć jego dobre, a także uciska i aresztuje chrześcijan, Bóg pozwala nam dostrzec szatańską, demoniczną istotę rządu KPCh jako tworu nienawidzącego Boga i prawdy. Pozwoliło nam to zyskać prawdziwe rozeznanie tego, czym jest, i go odrzucić. Już nigdy nie damy się mu oszukać. Zamiast tego możemy wyjść z domeny szatana i powrócić do Bożej obecności. Ponadto Bóg wykorzystuje aresztowania i prześladowania dokonywane przez demony KPCh, by rozdzielić ludzi zależnie od ich rodzaju. Ci, którzy są tchórzliwi i nieszczerzy w swej wierze lub okazują się judaszami, zostają obnażeni i wyeliminowani poprzez okrutne prześladowania rządu KPCh. Jednak ci, którzy naprawdę wierzą, dążą do prawdy i są oddani Bogu, nawet w obliczu zaciekłych prześladowań rządu KPCh trwają przy świadectwie o Nim i stają się uczynionymi przez Boga zwycięzcami. Gdy już to zrozumiałam, opuściły mnie wszystkie moje wątpliwości, rozterki i błędne koncepcje. Ponadto zobaczyłam, jak mądry i wszechmocny jest Bóg, oraz to, że Jego mądrość faktycznie jest realizowana w oparciu o knowania szatana.

Przeczytałam też następujące Boże słowa: „Ufamy, że żaden kraj ani siła nie są w stanie stanąć na drodze tego, co Bóg pragnie osiągnąć. Ci, którzy utrudniają Boże dzieło, sprzeciwiają się Bożemu słowu, zakłócają i osłabiają Boży plan, zostaną ostatecznie przez Boga ukarani. Ten, który przeciwstawia się Bożemu dziełu będzie zesłany do piekieł; każdy kraj, który sprzeciwia się dziełu Boga będzie zniszczony; każdy naród, który porywa się w opozycji do Bożego dzieła zostanie zmieciony z powierzchni ziemi i przestanie istnieć” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa pokazały mi Jego sprawiedliwe i majestatyczne usposobienie. Zobaczyłam, że żadna siła nie może przewyższyć wszechmocy i autorytetu Boga. Boże dzieło rozprzestrzeniło się na całe Chiny, mimo że rząd KPCh zawsze zaciekle sprzeciwia się Bogu, uciska, aresztuje i prześladuje Jego wybranych ludzi oraz rozprzestrzenia różnego rodzaju pogłoski, by zwieść ludzi i przeszkodzić im w powrocie do Boga. Ponadto powstała tu grupa zwycięzców, a ewangelia Bożego królestwa szerzy się teraz na całym świecie. Nikt nie może stanąć na drodze Bożego dzieła. Ci, którzy sprzeciwiają się Bogu, przeszkadzają w Jego dziele i je podważają, skazani są na Jego sprawiedliwą karę i zostaną unicestwieni. Wynika to z Bożego sprawiedliwego usposobienia. Słowa Boga Wszechmogącego dały mi nagłe olśnienie i w jednej chwili zostałam oświecona. Nie mogłam powstrzymać płynącego z serca podziwu i nie wychwalać cudownego dzieła Boga. Boża mądrość zaprawdę sięga ponad niebiosa. To, że Bóg wykorzystuje rząd KPCh do wykonywania dla Niego służby, jest niezwykłym przejawem mądrości. Boże zbawienie dla ludzkości jest bardzo praktyczne — jestem w pełni o tym przekonana i nie mogę przestać wielbić Boga! W duszy szczerze pomodliłam się do Boga: „Boże! Nie chcę stać się plewą, którą wyrzucasz podczas omłotu, i nie chcę zostać porwana przez zły wiatr rządu KPCh. Chcę stać się ziarnem, które zbierasz. Boże, do tej pory Cię nigdy nie zadowalałam, lecz mam nadzieję, że pośród wściekłego ucisku ze strony sił zła rządu KPCh uda mi się ukazać moją szczerość, faktycznie dążyć do prawdy i nie poddać się. Mam nadzieję, że okażę się osobą, która pragnie sprawiedliwości i dąży do światła, by trwać przy świadectwie o Tobie, abyś mógł zyskać chwałę…”.

Uzbrojona w tę wiedzę stałam się wewnętrznie silniejsza. Zrozumiałam, że kiedy mam do czynienia z niezrozumieniem czy przeszkodami ze strony członków mojej rodziny, dzieje się tak za Bożym przyzwoleniem, i że to Bóg wszystko starannie aranżuje, by udoskonalić moją wiarę, oddanie i posłuszeństwo. Przestałam narzekać na otaczające mnie środowisko, a ono przestało mnie ograniczać. Zamiast tego stałam się wdzięczna Bogu i w duchu postanowiłam, że bez względu na to, jakie okoliczności zaaranżuje dla mnie Bóg, muszę zawsze trwać przy świadectwie o Nim i lojalnie wykonywać swój obowiązek, oraz że w żadnym wypadku nie zdradzę Boga! A później zobaczyłam Boże działanie — mój mąż przestał mi się przeciwstawiać i nie wywierał już na mnie takiej presji jak wcześniej. Powiedział mi natomiast: „Nie chodzi o to, że nie chcę, byś wierzyła. Przyznaję, że odkąd zaczęłaś wierzyć w Boga, bardzo się zmieniłaś. Chodzi tylko o to, że musisz przy tym być ostrożna i gdy wychodzisz na spotkania, powinnaś zachować czujność”. Gdy usłyszałam te słowa z jego ust, moje oczy wypełniły się łzami. Prosto z serca podziękowałam Bogu za Jego działanie i wysławiałam Go, ponieważ zobaczyłam, że prawda i sprawiedliwość mogą przezwyciężyć wszystko, co mroczne i złe. Podłe siły szatana zostaną w końcu unicestwione przez Boże dzieło! Mimo że poprzez tę sytuację doświadczyłam trudów oczyszczania, zdobyłam zarazem pewną wiedzę na temat mądrego dzieła Boga oraz zdolność rozróżniania pomiędzy tym, co pozytywne, a tym, co negatywne. Wszystko to stało się w moim życiu swego rodzaju bogactwem, które zrodziło we mnie wytrwałość i wiarę, by dążyć do prawdy i światła.

42. Jak ucichła burza rozwodu

Autorstwa Lu Xi, Japonia

W 2015 roku jedna z moich znajomych namówiła mnie, bym zaczęła wierzyć w Boga Wszechmogącego. Po przyjęciu dzieła Boga Wszechmogącego dni ostatecznych, łapczywie pochłaniałam Boże słowo i dzięki niemu pojęłam wiele tajemnic prawdy, których wcześniej nie znałam. Zrozumiałam, że Boże dzieło zbawienia ludzkości podzielone jest na trzy etapy. Odkryłam, jak Bóg przeprowadza swoje dzieło na każdym etapie oraz zobaczyłam, jaki jest związek pomiędzy tymi trzema etapami. Zrozumiałam też na czym polega wcielenie oraz dlaczego Bóg musi stać się ciałem. To wszystko jeszcze mocniej przekonało mnie, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił. Jako że prowadziły mnie teraz Boże słowa, nie zabijałam już czasu, jak kiedyś, oglądając telewizję, a mąż powiedział mi: „Twoja wiara w Boga sprawiła, że zaczęłaś czytać, a to lepsze niż codzienne oglądanie koreańskich oper mydlanych. Naprawdę bardzo mnie to cieszy”. Choć mąż sam nie chodził na zgromadzenia, sam zawsze wierzył w istnienie Boga, ponieważ jego matka była wierząca, tak więc wspierał moją wiarę. Zazwyczaj gdy zyskałam jakieś oświecenie dzięki Bożemu słowu, dzieliłam się nim z mężem, a on aprobował moją wiarę. Później mąż zainteresował się tym, dlaczego zawsze mówię o Bogu Wszechmogącym, choć jego matka wierzyła w Jezusa Chrystusa, wszedł więc do Internetu, by dowiedzieć się czegoś o Kościele Boga Wszechmogącego. Jednak nieoczekiwanie w Internecie zobaczył tylko pełno plotek, bluźnierstw i fałszywych świadectw przeciwko Bogu Wszechmogącemu. To, co przeczytał, zatruło jego myśli i zaczął sprzeciwiać się mojej wierze w Boga Wszechmogącego. Ponieważ przeczytałam słowo Boga Wszechmogącego i słyszałam różne omówienia oraz świadectwa braci i sióstr, w głębi serca byłam pewna, że Bóg Wszechmogący jest jedynym prawdziwym Bogiem, i wiedziałam, że te wszystkie informacje w Internecie to tylko plotki i kłamstwa, mające na celu oszukanie ludzi. Mój mąż jednak dał się na nie nabrać i nie zrozumiał, jak naprawdę wygląda sytuacja. Nie chciał słuchać bez względu na to, jak bardzo starałam się go przekonać i dać mu świadectwo o Bożym dziele w dniach ostatecznych.

Po jakimś czasie dzięki pomocy siostry Yinghe, która wielokrotnie dzieliła się z moim mężem świadectwami i omówieniami, w końcu niechętnie zgodził się zbadać Boże dzieło w dniach ostatecznych. Jednak mój mąż był pod wpływem swojej matki i miał stosunkowo konserwatywne podejście do Biblii. Aby rozwiązać ten problem, siostry zaproponowały, żebym obejrzała z nim film ewangelizacyjny „Ujawnić tajemnicę Biblii”. Ja jednak tego nie zrobiłam, lecz z własnej inicjatywy zachęciłam go do obejrzenia filmu „Wyzwól się z sideł”, który ujawnia, jak rząd Komunistycznej Partii Chin i antychryści tego świata sprzeciwiają się Bożemu dziełu. Po obejrzeniu zaledwie fragmentu tego filmu mąż stwierdził: „KPCh to rząd ateistyczny, a Chiny to ateistyczny kraj, który od zawsze prześladował wyznawców różnych religii. Rząd KPCh rozprawia się teraz z Kościołem Boga Wszechmogącego, więc nie będziemy kopać się z koniem. A co, jeśli po powrocie do Chin zostaniemy aresztowani? A poza tym w Internecie mówią różne rzeczy i nie potrafię stwierdzić, co jest prawdą, a co kłamstwem. Nadal uważam, że nie powinnaś w to wierzyć”. Usilnie nakłaniałam go, by dokończył oglądanie filmu, ale nie chciał tego zrobić. Widząc, że nie zamierzam zrezygnować ze swojej wiary, pewnego dnia rzucił się na mnie w złości, mówiąc: „Jeśli nalegasz, żeby dalej wierzyć, jeśli chcesz, żeby cię aresztowali, to proszę bardzo, ale jak cię zatrzymają, nie mów im, że jestem twoim mężem! Czy nie wiesz, że jestem teraz pod wielką presją? Boję się, że jeśli nie uwierzę, to okaże się, że to prawdziwy Bóg, a jeśli wybiorę wiarę, to muszę zmierzyć się z tym wszystkim, co jest w Internecie, a do tego pojawia się jeszcze groźba aresztowania. Kogo więc powinienem słuchać?”. Widząc, że mąż cierpi z powodu ograniczających go internetowych plotek, uświadomiłam sobie, jak szkodliwe są te plotki i fałszywe świadectwa sfabrykowane przez rząd KPCh. Nie tylko powstrzymują ludzi przed przyjęciem prawdziwej drogi, lecz także niszczą relacje w rodzinie. Najwyraźniej ludzie, którzy rozpuszczają te plotki i przedstawiają fałszywe świadectwa, to potomstwo szatana, diabła. Było to dla mnie jasne jak słońce!

Pewnego dnia mąż przyszedł z pracy i zobaczył, że uczestniczę w spotkaniu. Od razu zrzedła mu mina, z hukiem otworzył drzwi i wyszedł. Minęła pora obiadu, a on dalej nie wracał. Mimowolnie zaczęłam się o niego martwić. W końcu, około ósmej wrócił do domu, lecz nadal był bardzo zagniewany. Planowałam podać mu posiłek, lecz tylko zimno rzucił: „Nie wysilaj się! Skoro nie chcesz mnie słuchać i nadal wybierasz wiarę, to trzymaj się odtąd z dala od moich spraw. Od teraz będę odpowiadał tylko za nasze wydatki, ale to, co robię poza domem, w ogóle nie będzie cię dotyczyć! Nawet jeśli zrobię coś, co zawiedzie tę rodzinę, to nadal nie będzie twój interes!” Usłyszawszy od męża takie słowa, bardzo się zdenerwowałam. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej byłam zmartwiona. Tej nocy przewracałam się z boku na bok i nie mogłam zasnąć, ciągle w sercu modląc się do Boga: „Boże! Mój mąż dał się oszukać plotkom, więc stara się powstrzymać moją wiarę w Ciebie i mówi takie bezduszne rzeczy! Co powinnam zrobić? Proszę, pokaż mi właściwą drogę! Nie chcę od ciebie odejść”. Następnego ranka nagle przypomniały mi się pewne Boże słowa, o których rozmawialiśmy podczas spotkania: „Na każdym etapie dzieła, jakiego Bóg dokonuje w ludziach, patrząc z zewnątrz wydaje się, że polega ono na interakcjach między ludźmi, jakby powstało dzięki człowieczym ustaleniom lub było wynikiem ludzkiej ingerencji. Jednakże za kulisami każdy etap dzieła i wszystko, co się dzieje, jest zakładem szatana z Bogiem i wymaga, aby ludzie trwali mocno przy świadectwie o Bogu. Jako przykład weźmy próbę, której poddany został Hiob: za kulisami szatan zakładał się z Bogiem, a to, co przydarzyło się Hiobowi, było efektem ludzkich czynów i ingerencji człowieka. Za każdym działaniem, które Bóg podejmuje w was, kryje się zakład szatana z Bogiem – za wszystkim kryje się toczona walka. (…) Kiedy Bóg i szatan walczą w sferze duchowej, jak należy zadowalać Boga i jak należy trwać mocno w świadectwie na Jego rzecz? Powinieneś wiedzieć, że wszystko, co ci się przydarza, jest wielką próbą i czasem, w którym Bóg potrzebuje, abyś dawał świadectwo” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki oświeceniu Bożego słowa zostałam niejako przebudzona: wcześniej wpatrywałam się w męża i czułam, że w dzisiejszym świecie jest tak wiele oszustw i przekrętów, że wszędzie roi się od kłamstw i podstępów, a szczególnie dużo nieprawdy i fałszywych stwierdzeń sączy się z mediów KPCh. Myślałam, że każdy choć trochę myślący człowiek może się nad tym przez chwilę zastanowić i wówczas uświadomi sobie, że te słowa w Internecie atakujące, osądzające i potępiające Boga Wszechmogącego, to wszystko kłamstwa i bzdury, że ludzie rozumni nie powinni dać się temu zwieść ani zmylić. Niestety mój mąż uwierzył w plotki, które znalazł w Internecie, a ja naprawdę byłam przekonana, że nie powinien. W tamtym czasie nie mogłam już szukać głównej przyczyny tego wszystkiego poza samą sobą. To Bóg poddawał mnie próbie, by sprawdzić, czy moja wiara w Niego jest prawdziwa i by się przekonać, czy jestem w stanie wytrwać na prawdziwej drodze podczas ataku szatana i czy w trakcie próby potrafię nieść świadectwo o Bogu. Gdy uświadomiłam sobie Bożą wolę, mgła, która zasnuwała mój umysł, rozpierzchła się, a moje serce nieco pojaśniało.

Następnego dnia przy śniadaniu, mój mąż nadal był w ponurym nastroju i nie odzywał się do mnie, lecz jako że prowadziły mnie Boże słowa, nie martwiłam się i nie bałam tak bardzo jak poprzedniego dnia. Powiedziałam mu spokojnie: „Wierzę w Boga i nigdy nie zrobiłam niczego, co mogłoby zawieść tę rodzinę. Jeśli ty chcesz tak postępować, to najwyraźniej ciągnie cię do moralnego upadku, ale nie zrzucaj tego na moją wiarę w Boga”. Słysząc te słowa, mąż przybrał łagodniejszy ton i powiedział: „Powiedziałem to wszystko tylko dlatego, że nie chciałaś słuchać i nalegałaś, by dalej wierzyć”. Potem nie mówił już nic więcej i burza ucichła. Bogu niech będą dzięki! To Boże słowa dały mi siłę do zwycięstwa nad pokusami szatana!

Jednak nic, co dobre, nie trwa wiecznie. Miesiąc później mój mąż znów wszedł do Internetu i czytał te wszystkie plotki. Pewnego dnia, gdy przyszedł z pracy do domu i zobaczył, że siedzę przy komputerze, zaczął na mnie krzyczeć: „Chyba oszalałaś! Przemyślałem to i doszedłem do wniosku, że albo natychmiast zrezygnujesz ze swojej wiary, albo musimy się rozwieść. Przemyślałem też kwestię dzieci. Możesz wziąć obie córki, ale przypuszczam, że nie będziesz mogła zostać w Japonii, więc zabierz je do Szanghaju! Oddam ci mieszkanie, które tam mamy, i co miesiąc będę ci płacił alimenty w wysokości stu tysięcy jenów. Ale jeśli nie chcesz ich zabrać, to też dobrze; cokolwiek postanowisz. Sprawdziłem już nawet procedury rozwodowe. Musimy tylko udać się do urzędu i oboje podpisać odpowiednie dokumenty. Tak więc sama zdecyduj!”. Gdy usłyszałam te słowa, serce zaczęło mi bić jak szalone i zahuczało mi w głowie. Siedziałam tylko i nic nie mówiłam, i nawet zapomniałam pomodlić się do Boga. Mogłam myśleć tylko o jednym: jeśli się rozwiedziemy, to co będzie z dziećmi. Mogą jechać ze mną, ale nie mam wystarczająco pieniędzy! Jeśli ze mną nie pojadą, to zostaną bez matki! A poza tym są jeszcze moi rodzice, przyjaciele i dalsi krewni - co sobie o mnie pomyślą? Mieszkanie za granicą było super pomysłem, lecz jeśli się rozwiedziemy, to moi rodzice będą się musieli wstydzić przed sąsiadami… Nie dałam więc mężowi odpowiedzi, lecz tylko powiedziałam, że muszę się nad tym zastanowić. Poszłam do swojego pokoju i zaczęłam gorzko płakać. Im dłużej myślałam o życiu po rozwodzie, tym większy odczuwałam ból. Całą noc nie spałam, a poduszka była mokra od łez. Następnego dnia mąż bez słowa poszedł do pracy, a ja dopiero wtedy zwróciłam się do Boga w modlitwie, prosząc Go o więcej siły, abym mogła zwyciężyć nad słabością ciała. Zagubiona i pogrążona w cierpieniu opowiedziałam kilku braciom i siostrom o tym, co się wydarzyło. Wszyscy wspierali mnie i pocieszali, mówiąc, że doświadczam jednej z pokus szatana. Wsparli mnie w tej nauce polegania na Bogu. Powiedzieli, że nie mogę stracić wiary ani błędnie rozumieć Boga. Podzielili się też doświadczeniami i świadectwami innych braci i sióstr oraz wyjaśnili mi, że to Bóg zbawia ludzkość i że szatan sam nas gnębi, sprawia, że cierpimy i niszczy nasze relacje z innymi ludźmi. Przeczytali mi też fragment ze słowa Boga Wszechmogącego: „Kiedy ludzie nie zostali jeszcze zbawieni, w ich życiu często są przeszkody, a nawet jest ono kontrolowane przez szatana. Innymi słowy, ludzie, którzy nie zostali zbawieni, są więźniami szatana, nie mają wolności, szatan z nich nie zrezygnował, nie mają kwalifikacji lub prawa do wielbienia Boga, szatan depcze im po piętach i zaciekle atakuje. Tacy ludzie nie mogą mówić o szczęściu, nie mogą mówić o prawie do normalnego istnienia i nie mogą mówić o godności. Tylko wtedy, gdy staniesz do walki z szatanem, wykorzystując swoją wiarę w Boga i posłuszeństwo oraz bojaźń Bożą jako broń, za pomocą której walczysz z szatanem w boju na śmierć i życie, tak, że w pełni pokonasz szatana i spowodujesz, że podkuli ogon i stanie się tchórzliwy, kiedy tylko cię zobaczy, tak, że całkowicie porzuci swoje ataki i oskarżenia przeciwko tobie – tylko wtedy zostaniesz zbawiony i będziesz wolny” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Boże słowa sprawiły, że zrozumiałam, iż zawsze, gdy nie praktykowałam wiary w Boga, żyłam całkowicie w domenie szatana, że byłam niewolnikiem i zabawką w jego rękach. Gdy zyskałam wiarę, wyszłam z obozu szatana i wróciłam do Bożej obecności. Ponieważ porzuciłam szatana, a on nie chciał pogodzić się z porażką, wykorzystał mego męża, by uderzyć w moje słabe punkty. Posłużył się rozwodem, by namówić mnie do zdradzenia Boga i powrotu do domeny szatana. Na tym polegał jego podstęp. Martwiłam się o to, co stanie się z dziećmi po rozwodzie, jak będą postrzegać mnie ludzie z mojego rodzinnego miasta i jak moi rodzice zdołają zachować twarz przed sąsiadami. Wszystkie te myśli to zamęt siany przez szatana i gdybym im się poddała, znalazłabym się pod kontrolą szatana, co ostatecznie doprowadziłoby mnie do oddalenia się od Boga, a nawet do wyparcia się Go i do powrotu do obozu szatana. Moja wiara i uwielbienie dla Stwórcy to coś całkowicie pozytywnego, to prawo niebios i reguła rządząca życiem na ziemi, i żaden człowiek nie ma prawa się do tego wtrącać. Mimo to szatan próbuje wszystkiego, by mnie kontrolować i by popchnąć mnie do zdradzenia Boga. Szatan naprawdę jest podły i nienawistny! W tamtej chwili wiedziałam, że brak mi wiary, by samodzielnie stawić czoła pokusom szatana, lecz byłam gotowa zacząć polegać na przewodnictwie Bożego słowa, by wejść na czekającą mnie ścieżkę. Byłam zdeterminowana, by trwać po stronie Boga i nieść o Nim świadectwo. Nie było mowy, bym poddała się szatanowi. Kiedy sobie to uświadomiłam, moje niespokojne serce w końcu odnalazło jakieś oparcie, a cierpienie zelżało.

Później bracia i siostry znów podzielili się ze mną Bożym słowem: „Bez boskiego pozwolenia trudno jest szatanowi dotknąć nawet kropli wody lub ziarenka piasku na ziemi; bez pozwolenia Boga szatan nie może nawet poruszyć mrówek na ziemi – nie mówiąc już o ludzkości, która została stworzona przez Boga. W oczach Boga szatan znaczy mniej od lilii w górach, od ptaków latających w powietrzu, od ryb w morzu i od larw na ziemi. Jego rolą pośród wszystkich rzeczy jest służenie wszystkim i działanie dla ludzkości oraz służenie Bożemu dziełu i Jego planowi zarządzania. Bez względu na to, jak złośliwa jest jego natura i jak zła jest jego istota, jedyną rzeczą, którą może zrobić, to posłusznie przestrzegać swojej funkcji: służenia Bogu i bycia kontrapunktem dla Boga. Taka jest istota i pozycja szatana. Jego natura nie ma związku z życiem, z władzą, z autorytetem; jest jedynie zabawką w rękach Boga, po prostu maszyną w służbie Bogu!” (Sam Bóg, Jedyny I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Na podstawie Bożego Słowa uświadomiłam sobie, że Boży autorytet jest najwyższy, że Bóg kontroluje niebo, ziemię i wszystkie rzeczy oraz że wszystko, co nas dotyczy, jest w Jego rękach. Mój rozwód i moja rodzina również są w Jego rękach i bez Bożego pozwolenia szatan nic nie może zrobić. To, czy się rozwiedziemy, czy nie, też zależy od Bożej władzy i od Jego zamysłów – to nie do mojego męża należało ostatnie słowo, więc byłam gotowa podporządkować się Bożej suwerennej władzy i Jego projektom. Pomyślałam o ludziach niewierzących, którzy się rozwodzą. Niektórzy robią to dla pieniędzy, inni, bo ich partnerzy mają romanse, a jeszcze inni dlatego, że ich związek po prostu się rozpadł… Mój mąż chciał rozwodu, ponieważ postanowiłam wierzyć w Boga i wybrać właściwą ścieżkę w życiu, dążyć do prawdy i prowadzić życie, które coś znaczy. A przecież jest to coś godnego szacunku, a nie coś haniebnego! Wówczas przyszły mi do głowy te słowa od Boga: „Wiara jest niczym kładka z jednego pnia: ci, którzy żałośnie czepiają się życia, będą mieć trudności z przejściem na drugą stronę, jednak ci, którzy gotowi są poświęcić samych siebie, mogą przejść po niej pewnym krokiem i bez żadnych obaw. Jeśli człowiek żywi bojaźliwe i strachliwe myśli, to dlatego, że szatan go oszukuje, gdyż szatan boi się, że przejdziemy przez most wiary, by wkroczyć w Boga. Na wszelkie możliwe sposoby stara się zatem podsunąć nam swoje myśli. Zawsze powinniśmy się więc modlić o to, by Bóg zesłał nam swoje światło. Musimy też cały czas wierzyć, że Bóg oczyści nas z tkwiącej w naszym wnętrzu trucizny szatana. Powinniśmy również ciągle praktykować w duchu zbliżanie się do Boga. Musimy pozwolić, by Bóg miał władzę nad całą naszą istotą” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 6, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa ponownie dały mi wiarę i siłę, ścieżkę, którą miałam podążać, oraz odwagę do stawienia czoła mężowi. Tak jest! Musiałam podjąć to ryzyko. Bez względu na to, co miało znaleźć się na mojej ścieżce w przyszłości, nie można się przecież pomylić, obierając drogę wiary!

Gdy tego wieczoru mój mąż wrócił do domu, powiedziałam mu jasno i wyraźnie: „Nie chcesz, żebym wierzyła w Boga Wszechmogącego, lecz dla mnie jest to niemożliwe. Jeśli chcesz rozwodu, możemy zrobić tak jak sobie życzysz!”. Mąż nieco osłupiał, gdy to usłyszał i, nie mając innego wyjścia, powiedział: „Jak widać, nie mam już nad tobą żadnej kontroli! W Internecie można przeczytać mnóstwo różnych rzeczy – jeśli nad tobą nie zapanuję, a pewnego dnia coś ci się stanie, wówczas będę za to odpowiedzialny. Używam argumentu rozwodu tylko po to, żeby cię przestraszyć, lecz nadal nie wyrzekasz się swojej wiary w Boga. Jeśli przez twoją wiarę coś ci się stanie, twoja matka się o tym dowie. Nie przerzucaj na mnie odpowiedzialności”. Od tamtego czasu przestał wtrącać się w moją wiarę w Boga, a nasza relacja w cudowny sposób uległa poprawie i nie wspominał już więcej o rozwodzie. W ten właśnie sposób burza rozwodowa wywołana przez plotki szerzone przez rząd KPCh została uciszona.

Jakiś czas później ja i nasza młodsza córka trochę się pochorowałyśmy. Tego dnia padał deszcz, a starsza córka musiała iść na trening, więc nie miałam wyjścia i musiałam razem z młodszą córką zaprowadzić ją na zajęcia, mimo że byłam wycieńczona. Gdy mąż się o tym dowiedział, oznajmił: „Miałaś dzisiaj ciężki dzień. Lu Xi, zauważyłem w tobie ostatnio zmianę. Masz więcej miłości do dzieci i stałaś się naprawdę sumienna”. Słysząc te słowa od męża, w sercu podziękowałam Bogu Wszechmogącemu, ponieważ wiedziałam, że to Jego słowa mnie przemieniły. Z nimi jako moim fundamentem mam teraz kierunek w życiu. Wiem, czym jest prawdziwe człowieczeństwo i skażone usposobienie. Tylko postępując według Bożego słowa, można urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo. W związku z tym nie pozwalałam już sobie na wybuchy gniewu wobec moich dzieci i przestałam szukać w życiu samych przyjemności. Stopniowo odkryłam, że mój mąż też się zmienił. W przeszłości zawsze uważał, że tylko on ma rację, lecz teraz, zajmując się różnymi sprawami, prosi o moją opinię. Dał nawet swoim znajomym świadectwo o Bożym autorytecie i władzy. Gdy widzę te zmiany, moje serce wypełnia się wdzięcznością. Boże, prawdziwie jesteś wszechmogący! Twoje słowa są pełne życiodajnej siły i dopóki nas prowadzą, jesteśmy w stanie odnosić zwycięstwa nas wszystkimi pokusami szatana i żyć spokojnie pod Twoją opieką i przewodnictwem.

Bogu niech będą dzięki, że to wszystko dla mnie zaaranżował i że pozwolił mi doświadczyć swojego słowa i zrozumieć wiele prawd. Poprzez doświadczenie tego rodzaju sytuacji zrozumiałam, że szatan naprawdę jest podły oraz że wymyśla różne sposoby, by sprawić, iż ludzie opuszczą Boga i staną się jego ofiarami, które mógłby pożreć. Jednocześnie zobaczyłam też, że Bóg kontroluje wszystkie rzeczy i wszystko aranżuje. Bez Bożego pozwolenia nie ma znaczenia, w jaki szał wpadnie szatan. Nie będzie mógł nic zrobić. Nie będzie w stanie nic osiągnąć – nie będzie mógł nawet tknąć włosa na naszej głowie. Dopóki mamy wiarę i polegamy w życiu na Bożym słowie, dopóty będziemy mogli przezwyciężać mroczne wpływy szatana, trwać przy świadectwie o Bogu i przynosić Mu chwałę! Te fakty pokazują również, że plotki i fałszywe świadectwa rozpowszechniane w Internecie są nie do obrony. Czas i fakty dowodzą wszystkiego i w końcu plotki te w niesławie przejdą do historii, tak jak „ateizm”, „Darwinowska teoria ewolucji” i „komunizm”. Staną się znakiem wiecznego wstydu dla rządu KPCh. Boże owce będą słuchać Jego głosu bez względu na przeszkody szatana, a wszyscy, którzy szczerze wierzą w Boga i kochają prawdę, będą w stanie odrzucić oszustwa i więzy plotek, przychodząc przed oblicze Boga i będąc przez Niego pozyskanymi. A wszystko to dlatego, że Bóg tego pragnie i żadna z sił szatana nie może Mu stanąć na drodze!

43. Zagubiony i ponownie odnaleziony

Autorstwa Xieliego, USA

Przyjechałem do Stanów Zjednoczonych, by w pogoni za życiem szczęśliwym i na wysokim poziomie pracować tak ciężko, jak tylko potrafiłem. Choć przez pierwsze kilka lat wiele wycierpiałem, po jakimś czasie udało mi się założyć własną firmę, kupić samochód, dom i wiele innych rzeczy. W końcu wiodłem to „szczęśliwe życie”, o jakim marzyłem. W tym okresie zaprzyjaźniłem się z kilkoma osobami i w wolnym czasie wychodziliśmy razem coś zjeść, napić się i rozerwać. Całkiem dobrze się wszyscy dogadywaliśmy i myślałem, że trafiłem na grupę naprawdę fajnych ludzi. Później jednak uświadomiłem sobie, że tak naprawdę byliśmy tylko kuplami od butelki, nie mającymi nic mądrego do powiedzenia. Gdy się czymś martwiłem lub byłem przygnębiony, nie mogłem podzielić się swoimi kłopotami z żadnym z nich. Ale to nie wszystko, bo zaplanowali też, że oskubią mnie z pieniędzy. Jeden z nich okłamał mnie, że jego mieszkająca w Chinach matka ciężko zachorowała, a kiedy pożyczyłem mu trochę pieniędzy, ślad po nim zaginął. Nawet najbliższa i najdroższa mi osoba — moja dziewczyna — zdradziła mnie i oszukała na dużą kwotę, której zaoszczędzenie kosztowało mnie lata krwi, potu i łez. Bezduszność tych ludzi oraz panująca wokół znieczulica społeczna sprawiły, że wpadłem w depresję i byłem mocno zniechęcony. Na jakiś czas zabrakło mi woli życia, moje serce było puste i pogrążyłem się w bólu i bezradności. Po tych wydarzeniach często oddawałem się jedzeniu, piciu i rozrywkom, by jakoś zapełnić tę wewnętrzną pustkę, lecz wiedziałem, że te chwilowe fizyczne przyjemności nie mogą w żaden sposób uśmierzyć mojego duchowego cierpienia.

Jesienią 2015 roku przypadkiem poznałem kobietę, która teraz jest moją żoną. Przyjęła dzieło Boga Wszechmogącego dni ostatecznych jeszcze zanim się poznaliśmy. Kiedy podzieliła się ze mną ewangelią królestwa, posiadanie wiary wydało mi się czymś pozytywnym, ale ponieważ byłem bardzo zajęty pracą, powiedziałem jej: „Nie mam czasu na wiarę w Boga, ale jeśli ty chcesz wierzyć, to proszę bardzo. Mi wystarczy wewnętrzne przekonanie, że Bóg istnieje”. Pewnego dnia pół roku później żona namówiła mnie, bym obejrzał z nią jeden z filmów Kościoła Boga Wszechmogącego —Nadeszły dni Noego. To, co zobaczyłem w tym filmie, naprawdę mnie zadziwiło: w obliczu katastrof ludzkość jest mała i bezbronna, niezdolna do wytrzymania nawet najsłabszych ciosów. Nagle poczułem, że to, ile człowiek ma pieniędzy, jak wielkim otacza się luksusem lub jak wysoką zdobył pozycję, nie ma żadnego znaczenia. W obliczu katastrofy, kiedy przychodzi śmierć, te rzeczy nic nie znaczą i okazują się bezużyteczne. Jak mówią słowa Boga Wszechmogącego: „Jednakże, muszę ci powiedzieć, że w czasach Noego ludzie jedli i pili, żenili się i oddawali małżeństwu do takiego stopnia, że było to dla Boga nie do zniesienia, więc zesłał wielki potop, by zniszczyć rodzaj ludzki i pozostawić jedynie ośmioosobową rodzinę Noego, a także wszelkie rodzaje ptaków i zwierząt. Jednakże, w dniach ostatecznych ci, którzy będą zachowani przez Boga, to ci, którzy byli względem Niego lojalni aż do końca” (Czy wiedziałeś? Bóg dokonał wśród ludzi wielkiej rzeczy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Następnie przyjrzyj się obecnym czasom: tak prawi ludzie jak Noe, którzy byli w stanie czcić Boga i wystrzegać się zła, już nie żyją. Jednak Bóg wciąż pozostaje łaskawy dla tej ludzkości i rozgrzesza ją w czasie tego ostatniego okresu. Bóg zabiega o tych, którzy tęsknią do Jego obecności. Poszukuje tych, którzy są zdolni usłyszeć Jego głos, nie zapomnieli o Bożych poleceniach i ofiarowują Bogu swe serce i ciało. Bóg zabiega o tych, którzy są Mu posłuszni jak dzieci i nie opierają się” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czułem w tych słowach, jak bardzo Bogu zależy na zbawieniu ludzkości. Pomyślałem, że w dzisiejszych czasach wydaje się, iż nikt nie lubi tego, co pozytywne, i nikt nie tęskni za powrotem Pana. Ludzkie serca są pełne egoizmu, arogancji i oszustwa. Dla sławy i zysku ludzie knują i spiskują przeciwko sobie nawzajem, oszukują się, a nawet posuwają się do zabójstwa. Ludzie są niewolnikami swoich zmysłowych pragnień i nieustannie naruszają moralność i cnotę oraz grzebią swoje sumienie. Utracili całe swoje człowieczeństwo… Poziom skażenia ludzkości w dniach ostatecznych dawno temu przekroczył próg, który ludzkość osiągnęła w wieku Noego. Jednak Bóg nie zniszczył ludzkości mimo jej podłości i zepsucia, lecz zamiast tego zsyła na ludzi różnego rodzaju katastrofy, by ich ostrzec i dać nam szansę ponownego zwrócenia się ku Niemu. Gdy rozmyślałem nad Bożymi słowami, miłość Boga głęboko poruszyła moje serce. Pomyślałem też o tym, że każdego dnia świat staje się coraz bardziej podły i skażony, że katastrofy są coraz większe, oraz o tym, że gdy Bóg wyleje cały swój gniew na nikczemną ludzkość i ją zniszczy, żadne pieniądze i pozycje, do których dążyłem, nie zdołają mnie uratować. Tylko przychodząc przed Boży tron i szukając prawdy, człowiek może zyskać ochronę. Kiedy o tym wszystkim myślałem, poczułem, jakbym obudził się ze snu — intuicja podpowiadała mi, że powinienem przyjść przed oblicze Boga i przyjąć Jego zbawienie, jako że jest to jedyny sposób, by je osiągnąć. Gdybym miał stracić szansę na przyjęcie zbawienia ze względu na doczesne, cielesne przyjemności, żałowałbym tego przez całe życie! Dlatego też w maju 2016 roku zacząłem wierzyć w Boga i uczestniczyć w spotkaniach kościoła.

Niedługo po tym, jak zyskałem wiarę, przeglądając Internet, natknąłem się na negatywną propagandę potępiającą i oczerniającą Kościół Boga Wszechmogącego. Czytając to wszystko, na chwilę zamarłem. O co chodzi ze „zmuszaniem ludzi do ofiarowywania datków oraz nierespektowaniem granic pomiędzy mężczyznami i kobietami?”. To, co czytałem, brzmiało rozsądnie i sprawiało, że trudno mi było rozróżnić dobro od zła oraz fakty od fikcji. Całkiem się pogubiłem i płonący ogień mej wiary w Boga został natychmiast ugaszony przez te negatywne opinie, które czytałem. Dokładnie w tej samej chwili przypadkiem usłyszałem, jak moja teściowa rozmawia przez telefon z moją żoną o przekazaniu pieniędzy na rzecz kościoła, co sprawiło, że tym bardziej byłem skłonny uwierzyć w to, na co natknąłem się w Internecie. Powstrzymałem wtedy moją teściową przed oferowaniem pieniędzy i namawiałem żonę, by zrezygnowała z wiary, żebyśmy nie dali się oszukać. Ona jednak wcale mnie nie słuchała i jednoznacznie obwieściła mi: „W rzeczywistości sytuacja nijak ma się do tego, co przeczytałeś w Internecie. To wszystko plotki i fałszywe świadectwa!...”. Następnie wzięła książkę z Bożymi słowami, by ze mną o nich porozmawiać, lecz ja byłem już zaślepiony plotkami i nie słuchałem niczego, co mówiła. Niedługo po tym do naszego domu przyszli jacyś bracia i siostry, lecz nie zwracałem na nich uwagi. W ciągu tych kilku dni żyłem pogrążony w całkowitej ciemności, cały czas martwiąc się, że moja żona i teściowa nadal są oszukiwane. Żyłem w ciągłym napięciu, nie mogłem nic przełknąć, a nocami nie mogłem zasnąć. Przechodziłem psychiczne tortury. Widząc moje cierpienia, żona znów próbowała ze mną porozmawiać. Otworzyła książkę ze słowami Boga Wszechmogącego i chciała mi pokazać następujący fragment: „To, czego chcę, to nie ludzkie koncepcje ani ludzkie myśli; tym mniej pożądam twoich pieniędzy czy twojego dobytku. To, czego pragnę, to twoje serce, rozumiesz? To jest Moja wola i co jeszcze ważniejsze, pragnę to uzyskać” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 61, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Następnie przeczytała mi kilka zasad zarządzania życiem kościoła: „Kościół nie zezwala nikomu prosić o datki w czasie kazań ani prosić o datki z jakiegokolwiek innego powodu” („Organizacja dzieła Kościoła Boga Wszechmogącego”). Potem podzieliła się ze mną następującym omówieniem: „W Kościele Boga Wszechmogącego panują surowe standardy i reguły odnośnie do każdego aspektu życia kościoła. Jeśli chodzi o datki pieniężne, słowa Boga Wszechmogącego jasno stwierdzają, że Bóg nie chce ludzkich pieniędzy ani żadnych dóbr materialnych. Kościelne zasady pracy również jasno stwierdzają, że kościół nie pozwala nikomu głosić na temat składania datków ani z jakiegokolwiek powodu zachęcać do tego ludzi. Odkąd podążam za Bogiem Wszechmogącym, kościół nie poprosił mnie nawet o grosz. Kościół nie tylko nie prosi ludzi do pieniądze, lecz nawet obdarowuje wszystkich prawdziwie wierzących braci i siostry różnego rodzaju książkami, płytami i innymi materiałami nie pobierając za to żadnych opłat. Teraz moja matka chce się dołożyć, by pomóc pewnym braciom i siostrom doświadczającym trudności. Czyni to z własnej wolnej woli, nikt jej do tego nie zmusza. Przecież pomaganie ludziom w potrzebie to dobry uczynek, więc chyba nie ma powodu, by ją za to ganić, prawda?”.

Po przeczytaniu słów Boga Wszechmogącego i wysłuchaniu wyjaśnień mojej żony nagle przypomniałem sobie coś, czym wcześniej w jednym z omówień podzieliła się ze mną pewna siostra: „Kościół Boga Wszechmogącego nie przyjmuje datków finansowych od nowych członków, a każdy, kto chce ofiarować pieniądze, musi modlić się przez dłuższy czas, aż kościół uzna, że jest on do tego w pełni przekonany i nigdy nie będzie tego żałował. Jeśli nie jest autentycznie chętny i gotowy, kościół absolutnie nie przyjmie takiej darowizny”. Gdy sobie to przypomniałem, część obaw i trosk ustąpiła, lecz węzeł, który zacisnął się w moim sercu, nie został jeszcze całkiem rozwiązany. Żona zauważyła, że dalej marszczę brwi, i wiedząc, o czym myślę, powiedziała: „Nie wierz tym plotkom. Szatan wypowie wszelkie bzdury i złoży każde fałszywe świadectwo, aby zakłócić i zniweczyć Boże dzieło zbawienia ludzi i powstrzymać nas przed przyjściem do Boga oraz przyjęciem Jego zbawienia. Bóg jest święty i nienawidzi zła ludzkości. Jeśli chodzi o ludzi o złej reputacji, którzy nie wiedzą, jak należy zachować się w obecności płci przeciwnej, to Kościół Boga Wszechmogącego nigdy ich nie przyjmuje. Bóg Wszechmogący wypowiedział się na ten temat niezwykle jasno”. Następnie żona otworzyła księgę Bożych słów i przeczytała: „Z powodu huczących siedmiu gromów wielu ludzi padnie na kolana z prośbą o miłosierdzie i przebaczenie. Jednak to już nie będzie Wiek Łaski: to będzie czas gniewu. Jeśli chodzi o wszystkich ludzi czyniących zło (tych, którzy cudzołożą, obracają brudnymi pieniędzmi, mają niejasno wyznaczone granice pomiędzy mężczyznami i kobietami, którzy zakłócają lub niszczą Moje zarządzanie, których duch jest zablokowany, którzy są opętani przez złego ducha i tak dalej – wszyscy z wyjątkiem Moich wybranych), żaden z nich nie zostanie oszczędzony ani ułaskawiony, lecz wszyscy zostaną strąceni do Hadesu i przepadną na zawsze!” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 94, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wypowiedzi Boga Wszechmogącego są majestatyczne i pełne gniewu, aby wywołać strach i cześć w ludzkich sercach. Dzięki nim zdałem sobie sprawę z Bożego sprawiedliwego usposobienia, które nie będzie tolerować wykroczeń ludzkości. Bóg brzydzi się tymi, którzy prowadzą rozwiązłe życie. Tacy ludzie w końcu będą musieli ponieść Jego sprawiedliwą karę. Niektóre z moich obaw zostały rozwiane. Wówczas żona przedstawiła mi następujące omówienie: „Kiedy Bóg wykonywał swoje dzieło w Wieku Prawa, każdy, kto zachowywał się rozwiąźle, był kamienowany. To w pełni objawia Boże sprawiedliwe, majestatyczne i gniewne usposobienie. W Wieku Królestwa Boże reguły w kwestii wzajemnych kontaktów pomiędzy mężczyznami i kobietami są jeszcze surowsze. Jak powiedziane jest w Bożych słowach: „Człowiek ma zepsute usposobienie, a ponadto ogarniają go emocje. W związku z tym absolutnie zabroniona jest współpraca dwóch osób odmiennej płci podczas służby Bogu, o ile nie towarzyszy im nikt inny. Każdy, kto zostanie na tym przyłapany, zostanie wydalony bez wyjątku – i nikt nie jest zwolniony” (Dziesięć dekretów administracyjnych, które muszą być przestrzegane przez wybranych ludzi Boga w Wieku Królestwa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Gdy moja żona przeczytała na głos te słowa, przypomniałem sobie pewien incydent, który miał miejsce wiosną 2016 roku. W tamtym czasie nie zbadałem jeszcze odpowiednio dzieła Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Wiozłem moją żonę i jedną z sióstr z kościoła do innego stanu. Po drodze zatrzymaliśmy się na chwilę, bo żona musiała coś jeszcze załatwić, a gdy wysiadła z samochodu, towarzysząca nam siostra również wyszła na zewnątrz. Było zimno i wiał wiatr, a ona stała przy samochodzie i przestępowała z nogi na nogę. Zawołałem do niej, żeby wsiadła do auta, lecz odpowiedziała: „W porządku. Trochę sobie tu postoję”. Minęła dłuższa chwila, zanim wróciła moja żona. Widząc, że siostra trzęsie się z zimna, spytała ją: „Dlaczego nie weszłaś do samochodu, przecież na zewnątrz jest tak zimno?”. Ta odpowiedziała: „W naszym kościele panuje reguła, według której mężczyzna i kobieta nie mogą sami przebywać razem ani wchodzić w kontakt fizyczny. Jest to jeden z wymogów Boga dla Jego wybranych ludzi i musimy go ściśle przestrzegać”. Słysząc to, poczułem, że ludzie z Kościoła Boga Wszechmogącego są inni od tych ze świata, trzymają się w ryzach nawet w tak trywialnych sprawach. Gdy sobie to wszystko uświadomiłem, obrzydzony własną postawą, miałem ochotę dać sobie po głowie za to, że nie zbadałem odpowiednio faktów, zamiast ślepo wierzyć internetowym plotkom. Przypomniałem sobie, że wiele razy byłem w towarzystwie braci i sióstr z Kościoła Boga Wszechmogącego i widziałem, że zawsze jasno stawiali granice, że ich słowa i czyny zawsze były przyzwoite i stosowne, że w swoich kontaktach z ludźmi lub w załatwianiu różnych spraw zawsze kierowali się zasadami, i stało się dla mnie oczywiste, że te internetowe plotki nie trzymały się kupy. Bardzo mnie to zawstydziło — okazało się, że te plotki to wymysły, oszczerstwa i oczywiste wypaczenia prawdy, a ja w nie uwierzyłem i zacząłem mieć wątpliwości odnośnie do Boga Wszechmogącego i Kościoła Boga Wszechmogącego. Byłem takim zagubionym idiotą! Moja żona kontynuowała swoje omówienie: „W dniach ostatecznych Bóg, stając się ciałem i wyrażając prawdy, by osądzić i obmyć ludzi, ma w pełni wybawić ludzkość z domeny szatana i pozbawić nas naszego skażonego usposobienia — arogancji, zwodniczości, oszustwa, egoizmu, niegodziwości, podłości i plugastwa — oraz pomóc nam osiągnąć przemianę naszego życiowego usposobienia, abyśmy mogli urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo. Bóg wie, że ludzkość została głęboko skażona przez szatana i nie jest w stanie pokonać grzechu. Tak więc, by upewnić się, że ludzie nie obrażą Bożego usposobienia, kiedy przyjmą Boże zbawienie, i nie zostaną przez to wyeliminowani i ukarani, Bóg ustanowił reguły administracyjne Wieku Królestwa, aby trzymać wierzących w ryzach. Każdy, kto pogwałci te reguły, zostanie ukarany przez Boga, a poważni gorszyciele zostaną usunięci z kościoła i utracą wszelkie szanse na zbawienie. Wydając te dekrety dla Kościoła, Bóg chce, byśmy zyskali trochę realnej wiedzy na temat Bożego nienaruszalnego sprawiedliwego usposobienia, a także byśmy posiadali reguły, które utrzymają nas w ryzach. W ten sposób we wszystkich naszych zachowaniach będzie istniała linia, której nie wolno nam przekroczyć, i jeśli utrzymamy się w obrębie tych granic, będziemy mogli uniknąć wielu szatańskich pokus. W ten sposób Bóg nas chroni i, co więcej, jest to wyraz Jego prawdziwej miłości do nas!”. Słuchając omówienia mojej żony, mimowolnie zacząłem przytakiwać i tym samym węzeł w moim sercu został całkowicie rozwiązany, a dławiący me serce ból ustąpił. Później znów zacząłem uczęszczać na spotkania kościoła.

Za każdym razem, gdy przypominam sobie to doświadczenie, w moim sercu pojawia się uporczywy strach. Przekonałem się, jak szkodliwe są te plotki. Nieomal dałem się na nie nabrać i prawie straciłem szansę na Boże zbawienie dni ostatecznych. Izraelici w Wieku Łaski również dali wiarę fałszywym plotkom i nie uznali przyjścia Pana Jezusa jako nadejścia Mesjasza. Odrzucili Go i tym samym utracili zbawienie Pana. Sprawiło to, że zrozumiałem, jak wielką przeszkodą stają się takie plotki na ścieżce prawdziwej wiary! Dalej nie mogłem jednak zrozumieć, dlaczego w Internecie w ogóle istnieje tyle fałszywych informacji i oskarżeń wobec Kościoła Boga Wszechmogącego, skoro najwyraźniej jest to dobry kościół. Tak więc podczas jednego z kościelnych zgromadzeń podniosłem tę kwestię w obecności braci i sióstr, abyśmy mogli otwarcie o tym porozmawiać. Włączyli jeden z kościelnych filmów ewangelizacyjnych: Wyzwól się z sideł, który całkowicie rozwiał wszelkie moje wątpliwości. Bracia i siostry udzielili mi jeszcze kilku wyjaśnień i zyskałem jeszcze większą jasność sytuacji. Wykorzystywanie plotek, by zakłócać i sabotować Boże dzieło, to stała taktyka szatana. Kiedy Pan Jezus wykonywał swoje dzieło, żydowscy arcykapłani, uczeni w piśmie i faryzeusze chcieli zapewnić sobie trwałą kontrolę nad Bożym wybranym ludem i w tym celu rozpuścili wiele fałszywych plotek na temat Pana Jezusa. Bluźnili przeciwko Niemu, mówiąc, że wypędzając demony, korzysta z mocy Belzebuba. Fałszywie oskarżyli Go o to, że zakazywał ludziom płacić podatki cesarzowi i dawali fałszywe świadectwo, mówiąc, że ciało Pana Jezusa zostało wykradzione przez Jego uczniów, a On wcale nie zmartwychwstał. Jestem pewien, że gdyby wtedy istniał Internet, religijni przywódcy umieściliby wszystkie te plotki i fałszywe świadectwa w sieci, aby bluźnić przeciw Panu Jezusowi, atakować Go i potępiać. Obecnie, w Wieku Królestwa, Bóg Wszechmogący wykonuje dzieło słów, by sądzić i obmyć ludzkość. Rząd Chin, a także pastorzy i starsi z kręgów religijnych są narzędziem szatana. Aby osiągnąć swój cel kontrolowania i usidlenia ludzi, bluźnią przeciw Bogu Wszechmogącemu i potępiają GO, bez skrupułów rozpuszczając plotki i fałszywe świadectwa oraz oczerniając Kościół Boga Wszechmogącego, aby zdezorientować ludzi i trzymać ich w nieświadomości. W swej arogancji myślą, że mogą sprawić, iż ludzie porzucą Boże dzieło zbawienia dni ostatecznych i podążą za nimi w sprzeciwie wobec Boga. Szatan naprawdę jest tak podły i odrażający!

Następnie bracia i siostry przeczytali mi na głos kolejne dwa fragmenty Bożych słów: „Na ziemi wszelkiego rodzaju złe duchy nieustannie szukają miejsca do odpoczynku i bez końca poszukują trupów ludzi, aby je pożreć” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 10, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Szatan stale pożera wiedzę, którą ludzie o Mnie mają w swoich sercach i stale, z wyszczerzonymi zębami i obnażonymi szponami, angażuje się w ostatecznym spazmie w swą śmiertelną walkę. Chcecie być schwytani przez jego oszukańcze fortele w tym momencie? Chcecie w momencie ostatecznego stadium Mojego dzieła odciąć swoje własne życie?” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 6, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Podzielili się też ze mną omówieniem, że słowa Boga Wszechmogącego mówią nam prawdę o walce duchowej. Chodzi w niej o to, że szatan używa różnego rodzaju podstępów, aby uniemożliwić ludziom przyjście przed Boże oblicze i aby ich pochłonąć. Robi to za pomocą rozpuszczania oszukańczych plotek i fałszywych świadectw w Internecie, sprawiania, że przywódcy religijni nękają wierzących i grożą im, oraz namawiania członków ich rodzin, by siłą zabraniali im iść za Bogiem Wszechmogącym. Krótko mówiąc, wszystko, co sprawia, że wątpimy, wypieramy się Boga lub odsuwamy się od Niego, pochodzi od szatana. Jeśli nie potrafimy szukać prawdy, to nigdy nie będziemy mogli przejrzeć na wylot podstępów szatana, łatwo stracimy szansę na dostąpienie Bożego zbawienia i wraz z szatanem pogrążymy się w klęsce. Dzięki Bożemu przywództwu udało mi się wyraźniej zobaczyć podłą i haniebną naturę szatana i przejrzeć jego plany poprzez obejrzenie filmu ewangelizacyjnego Kościoła Boga Wszechmogącego i wysłuchaniu omówień braci i sióstr.

Odkąd podążam za Bogiem Wszechmogącym, zyskałem prawdziwe uwolnienie, prawdziwą wolność. Gdy obecnie trafiam na jakieś trudności, zawsze wiem, że mogę czytać Boże słowa i modlić się do Boga, by pomógł mi znaleźć ścieżkę praktyki. Wszyscy bracia i siostry w kościele przestrzegają Bożych wymagań i starają się stać uczciwymi ludźmi. Ich wzajemne relacje są proste i uczciwe. Pomagają sobie i wspierają się wzajemnie. Nie muszę się martwić, że ktoś spróbuje mnie wyśmiać, oszukać czy okraść. Naprawdę czuję się szczęśliwy i zadowolony. Właśnie o takim życiu zawsze marzyłem!

44. Wróciłem do domu

Autorstwa Chu Keen Ponga, Malezja

Wierzyłem w Pana przez ponad dziesięć lat, a przez dwa lata służyłem w kościele, po czym opuściłem swój kościół, by wyjechać za pracą za granicę. Byłem w wielu miejscach, łącznie z Singapurem, i zarobiłem sporo pieniędzy, ale wiodłem egzystencję w nowoczesnym społeczeństwie, w którym silni mają rację, wszyscy knują przeciw sobie, a wszędzie czai się zdrada. W różnych skomplikowanych kontaktach międzyludzkich zawsze zachowywałem ostrożność wobec innych, a oni też zawsze mieli się na baczności wobec mnie, co powodowało, że głęboko w środku czułem, iż nie umiem budować trwałych relacji. Takie życie męczyło mnie fizycznie i psychicznie. Jedyną rzeczą, jaka dawała mi jakiekolwiek pocieszenie, był dziennik, który nosiłem przy sobie, a do którego przepisałem pewne fragmenty Pisma Świętego. Czasami je czytałem, a one wypełniały pustkę w mojej duszy. Od wielu lat nie byłem na spotkaniu w kościele, ale w ciągu poprzedniego roku pragnąłem tylko jednego: znaleźć kościół, w którym mógłbym rzeczywiście służyć Panu. Później wykorzystałem to, że miałem trochę wolnego czasu, i odwiedziłem kilka dużych i małych kościołów w Malezji, ale za każdym razem wchodziłem do nich wesoły, a wychodziłem przygnębiony. Zawsze czułem, że czegoś w środku brakuje, ale nigdy nie umiałem znaleźć słów na wyrażenie tego, o co chodziło. Wobec takiego konfliktu popadłem w zupełnie inną skrajność: grałem jedynie w gry wideo i oglądałem filmy w Internecie – czasami potrafiłem grać całą noc albo oglądać jeden film po drugim. Sypiałem kompletnie nieregularnie. Kiedy zaczynałem tak postępować, miałem pewną świadomość i czułem, że Pan nie będzie zadowolony, ale z czasem zobojętniałem. Właśnie w tamtym okresie zgubiłem swój telefon komórkowy. Bardzo mnie to zasmuciło – moja komórka wyparowała, a wraz z nią sporo danych, co gorsza, nie miałem się jak zalogować na Facebooku. Na pierwszy rzut oka było to coś złego, ale nigdy bym się nie spodziewał, że będzie to punkt zwrotny w moim życiu. To tak, jak w tym starym powiedzeniu: miałem „szczęście w nieszczęściu”.

Kupiłem nową komórkę na początku roku 2017. Pewnego dnia pod koniec lutego zalogowałem się na Facebooku, całkiem przypadkowo kliknąłem na oś czasu jakiegoś profilu w języku angielskim i zobaczyłem, że we wpisach pojawia się Pismo Święte. Widziałem też cytaty, które nie pochodziły z Biblii, ale były dla mnie naprawdę inspirujące i sprawiły, że się emocjonalnie zaangażowałem. Przez kilka następnych dni obserwowałem to konto na Facebooku, a nawet poświęciłem trochę czasu na wyszukanie niektórych słów. W końcu skończyłem czytać wpis, który mnie zainteresował. Dopiero po przeczytaniu go zrozumiałem, że jego główną treść stanowiła interpretacja fragmentu Pisma Świętego, w którym Pan Jezus mówi: „Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego” (Mt 7:21). Czułem, że była to wyjątkowa interpretacja, pełna inspiracji i światła. Nie dodałem tej osoby do znajomych, więc nie byłem w stanie zobaczyć więcej wpisów na jej osi czasu, choć chciałem. Natomiast z samej osi czasu dowiedziałem się, że ta użytkowniczka Facebooka pochodziła z Korei Południowej i miała na imię Susan. Wysłałem jej zaproszenie do grona znajomych, ale prawdopodobnie nie była wtedy online i dlatego od razu go nie zaakceptowała. Dwa dni później dodałem do znajomych na Facebooku inną osobę posługującą się językiem chińskim, która nazywała się Qi Fei i też była chrześcijanką z Korei Południowej. Rozmawiała ze mną o niektórych swoich doświadczeniach związanych z wiarą i bardzo spodobało mi się to, co miała do powiedzenia. Ku mojemu zaskoczeniu siostra Qi Fei miała także siostrę Susan na liście swoich znajomych, więc tym razem oboje dodaliśmy siebie do znajomych. Czytając ich wpisy na Facebooku i rozmawiając z nimi od czasu do czasu, zacząłem mieć wrażenie, że dużo rozumiały w kwestii wiary w Boga.

Po kilku rozmowach o Biblii i o innych wydarzeniach w naszym życiu naprawdę poczułem, że miały zupełnie wyjątkową chęć pomocy mi w rozwiązaniu niektórych moich problemów, a w tym, co mówiły, można było dostrzec sporo rozumu i przenikliwości. Przekonałem się, że różnią się od innych ludzi. Dzięki kontaktowi z nimi osiągnąłem równowagę i spokój, i chociaż nie znałem ich zbyt dobrze, nim się zorientowałem, zacząłem postrzegać je jak bliskie przyjaciółki ze względu na ich naturalność i uczciwość. Chciałem się przed nimi otworzyć. Stopniowo zacząłem wprowadzać pewne zmiany w swoim sposobie życia.

Mniej więcej tydzień później, 11 marca wieczorem wszedłem na Facebooka i zobaczyłem, że Susan jest online. Najpierw porozmawiałem z nią trochę o pracy, a potem powiedziałem jej o tym, że w głębi serca pragnę znaleźć kościół, w którym mógłbym służyć, i że chciałbym posłuchać jej sugestii. Siostra Susan odpowiedziała, że to Bóg wszystko aranżuje i wszystkim rządzi, więc powinienem więcej się do Niego modlić i zacząć poszukiwać rozwiązania tego problemu. Powiedziała, że wszystko ma czas wyznaczony przez Boga, więc wszyscy powinniśmy nauczyć się czekać i się podporządkowywać. Potem nakreśliła mi obecną sytuację w wielu kościołach: kaznodzieje nie mają już o czym głosić kazań; w niektórych kościołach nikt nie przychodzi na spotkania, a w innych nawet jeśli ktoś przychodzi, wszyscy tylko mówią o zarabianiu pieniędzy, nawiązywaniu kontaktów biznesowych i innych sprawach całkowicie niezwiązanych z wiarą. Powiedziała, że pustoszenie kościołów jest symptomem tego, że w kościołach nie jest już obecne dzieło Ducha Świętego. Dobrze wiedziałem, o czym mówiła. Kiedy wcześniej służyłem w kościele, współpracownicy usiłowali jedynie zdobyć renomę i zarobić, knuli jeden przeciw drugiemu, oczerniali się wzajemnie i próbowali pokazywać, że są panami na swoim małym terytorium. Zdarzały się nawet przypadki rozwiązłości. Widząc wiele takich sytuacji, czułem się jednocześnie przygnębiony i oburzony. Pytałem wtedy pastora i niektórych moich współpracowników, jak mam to wszystko rozumieć, ale nie umieli mi jasno odpowiedzieć. Ku memu wielkiemu zdziwieniu to siostra Susan rozwiała te wszystkie niejasności, które od dawna mnie dręczyły. W sercu poczułem niewysłowione szczęście.

Omawialiśmy też temat różnych katastrof i wojen, jakie wtedy miały miejsce, a sądząc po wszechobecnych znakach katastrof i nadchodzących wojen, biblijne proroctwa dotyczące powtórnego przyjścia Pana w zasadzie wszystkie się już spełniły i Pan wkrótce powróci. Przypomniało mi to o pewnym wierzącym, którego poznałem przez Internet około południa, który twierdził, że Pan powrócił w 1991 roku, a ja naprawdę w to wątpiłem. Po prostu musiałem o to zapytać Susan. Kiedy mnie spytała, co myślę na ten temat, odpowiedziałem: „Nie ma mowy. Kiedy Pan powróci, z pewnością zstąpi na obłoku i wszyscy Go zobaczą. Jednak nie widzieliśmy Pana zstępującego na obłoku, więc jak ktoś może mówić, że Pan już powrócił?”.

Susan powiedziała na to: „Bracie, jesteś dobrze obeznany z Biblią. Jeśli uważnie przestudiujesz słowa z Biblii, na pewno znajdziesz odpowiedź, której szukasz. Tak naprawdę jest wiele różnych proroctw dotyczących ponownego przyjścia Pana. Na podstawie Biblii możemy wywnioskować, że zasadniczo dzielą się one na dwie kategorie. Jedna z nich przepowiada, że, jak właśnie opisałeś, Pan jawnie zstąpi na obłoku i wszyscy Go zobaczą. Druga prorokuje potajemne nadejście Pana, którego świadoma będzie tylko pewna grupa ludzi. Jest tak, jak powiedział Pan Jezus: »Oto przychodzę jak złodziej« (Obj 16:15). »O północy zaś rozległ się krzyk: Oblubieniec idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!« (Mt 25:6). Określenia »Jak złodziej« i »o północy rozległ się krzyk« oznaczają, że nadejście Pana będzie ciche, bez zamieszania i nie każdy będzie go świadomy. Niebiosa nie zagrzmią, a ziemia się nie zatrzęsie – nie będzie to coś, co każdy będzie w stanie zobaczyć. Zaledwie mała grupa ludzi może usłyszeć głos Pana i Go przywitać. Tak mówią proroctwa o potajemnym przyjściu Pana. Czy należy trzymać się jedynie proroctw o Panu zstępującym jawnie na obłoku, a lekceważyć te mówiące o Panu przychodzącym potajemnie? Czy w ten sposób damy radę usłyszeć głos Pana i nie przegapimy szansy, by przywitać Pana i zostać uniesionymi do królestwa niebieskiego?”.

Kompletnie nie wiedziałem, co odpowiedzieć na pytanie Susan. Kilkukrotnie przeczytałem te dwa fragmenty i pomyślałem: „Czy to możliwe, że w Biblii są sprzeczności? Nie, to niemożliwe? Jednak w rzeczywistości istnieją dwie różne kategorie biblijnych proroctw odnośnie do tego, w jaki sposób Pan powróci! Jak to wyjaśnić?”. Zdezorientowany poprosiłem Susan, by kontynuowała swoje omówienie. Ona zaś powiedziała: „Na podstawie proroctw biblijnych możemy dostrzec, że powtórne przyjście Pana nastąpi na dwa różne sposoby. Jeden z nich to przyjście potajemne, a drugi to jawne ukazanie się. W dniach ostatecznych Bóg stanie się w świecie ciałem jako Syn Człowieczy – z pozoru Chrystus będzie się wydawał zwykłą, pospolitą osobą, tak jak Pan Jezus w swoim ciele. Będzie ludzki, będzie jadł, ubierał się, żył i zachowywał się tak, jak każdy człowiek. Będzie żył pośród ludzi, dlatego z naszej perspektywy jest to potajemne, ponieważ nikt nie zobaczy, że jest On Bogiem i nikt nie będzie znał Jego prawdziwej tożsamości. Gdy Syn Człowieczy zacznie już wykonywać dzieło i mówić, ci, którzy są w stanie usłyszeć głos Boga, ujrzą wyrażenie Bożego usposobienia dzięki słowom i dziełu Syna Człowieczego. Zobaczą Bożą władzę oraz moc i poznają, że Pan już przyszedł. Tak spełni się proroctwo Pana Jezusa: »Moje owce słuchają mego głosu i ja je znam, a one idą za mną« (J 10:27). Ci, którzy nie są w stanie rozpoznać Bożego głosu, z pewnością będą traktować Boga, który stał się ciałem, jak zwykłą osobę, opierając się jedynie na Jego zewnętrznym wyglądzie. Będą zaprzeczać Chrystusowi dni ostatecznych i odrzucać Go, a nawet opierać się Mu, potępiać Go i bluźnić przeciw Niemu. Jest dokładnie tak, jak wtedy, gdy Pan Jezus przyszedł, aby dokonać swego dzieła: na zewnątrz wyglądał jak zwykły, normalny człowiek, co spowodowało, że większość ludzi zaprzeczała Jego istnieniu, opierała się Mu i Go potępiała. Tylko niewielka grupa ludzi dzięki Jego słowom i dziełu dostrzegła, że Pan Jezus był wcielonym Chrystusem oraz manifestacją Boga, i dlatego podążyli za Nim i osiągnęli Jego odkupienie”. Słysząc omówienie siostry Susan, poczułem, że jest bardzo sensowne, ponieważ były to same fakty – tak właśnie było, gdy Pan Jezus przyszedł, aby dokonać swego dzieła. Lecz potem pomyślałem: „W Księdze Objawienia jest napisane, że kiedy Pan powróci, zstąpi jawnie na obłoku i tak też mówią wszyscy duchowni oraz starsi”. Mając to na uwadze, natychmiast z przekonaniem zapytałem Susan: „Pan Jezus sam mówił, że Jego powtórne przyjście nastąpi na obłoku. Jak miałby wrócić w ciele? Jak możesz zaprzeczać tym słowom z Biblii?”. Ona powiedziała: „Musisz jedynie bardzo dokładnie przestudiować Biblię, a odkryjesz, że w wielu miejscach są wyraźne przepowiednie o tym, iż Pan powróci w ciele”. Znalazłem fragmenty Pisma Świętego odnoszące się do tego, co powiedziała siostra Susan, i zacząłem czytać: „Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie spodziewacie” (Łk 12:40). „Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, świeci od jednego krańca nieba aż po drugi, tak będzie i z Synem Człowieczym w jego dniu. Ale najpierw musi wiele cierpieć i zostać odrzucony przez to pokolenie” (Łk 17:24-25).

Kiedy skończyłem czytać te fragmenty z Pisma Świętego, siostra Susan powiedziała: „Te proroctwa wspominają o »Synu Człowieczym« i że »tak będzie i z Synem Człowieczym«. »Syn Człowieczy« rodzi się z człowieka i posiada zwykłe człowieczeństwo. Gdyby objawił się w ciele duchowym, nie można by go nazwać Synem Człowieczym, podobnie jak w przypadku Boga Jahwe, który jest Duchem i nie można go nazwać Synem Człowieczym. Ludzie widywali też anioły, które są istotami duchowymi, dlatego nie można ich nazywać Synami Człowieczymi. Wszystko, co ma postać ludzką, a jest istotą duchową, nie może być nazywane Synem Człowieczym. Pan Jezus, który stał się ciałem, jest nazywany Synem Człowieczym i Chrystusem, ponieważ był cielesnym wcieleniem Ducha Bożego i urzeczywistnieniem Ducha w ciele. Stał się zwykłym, normalnym człowiekiem i żył pośród ludzi. Pan Jezus był Synem Człowieczym, wcieleniem Boga, więc kiedy powiedział, że powróci jako Syn Człowieczy, miał na myśli, że przyjdzie ponownie w ciele fizycznym jako Syn Człowieczy, a nie w postaci duchowej. Zatem kiedy Pan Jezus powiedział, że przyjdzie ponownie, miał na myśli, że powróci w ciele. Ponadto Pismo mówi: »Ale najpierw musi wiele cierpieć i zostać odrzucony przez to pokolenie«. Jest to kolejny dowód na to, że kiedy Pan przyjdzie ponownie, będzie miał postać cielesną. Tylko pomyśl: gdyby w trakcie swojego ponownego przyjścia Pan ukazał się nam w postaci duchowej, a nie w ludzkim ciele, nie cierpiałby tak bardzo, a tym bardziej nie byłby odrzucony przez to pokolenie. Któż ośmieliłby się odrzucić Ducha Bożego? Kto byłby w stanie sprowadzić na Niego cierpienie? Czyż zatem nie jest to oczywiste, jeśli chodzi o to, czy Pan powróci w ciele, czy przyjdzie w postaci duchowej?”.

Byłem zdumiony czytając słowa „Syn Człowieczy”. Wcześniej rozważałem kwestię „Syna Człowieczego”, ale nigdy nie była dla mnie jasna. Wyjaśnienie siostry Susan całkowicie rozwiało wszelkie moje wątpliwości, a gdy usłyszałem jej słowa, dałem się ponieść emocjom. Zrobiło się późno, więc się pożegnaliśmy i wylogowaliśmy. Tamtej nocy byłem tak podekscytowany, że nie mogłem zasnąć aż do późna. Myślałem o tym, że wierzyłem w Pana przez tyle lat, a nigdy nie słyszałem tak wspaniałego omówienia. Byłem oszołomiony, a w sercu miałem błogą jasność, której nie umiałem wyrazić słowami.

Następnego dnia, czyli 12 marca, poczułem jakąś nieokreśloną nadzieję i niewysłowione podniecenie. Było tak, ponieważ poprzedniej nocy rozmawiałem z Susan głównie o Synu Człowieczym i wcieleniu. Mimo że umiałem połączyć Syna Człowieczego z wcieleniem i teoretycznie wiedziałem, że Pan Jezus jest właśnie Chrystusem, który stał się ciałem, nadal bardzo chciałem poznać odpowiedzi na takie pytania, jak czym naprawdę jest wcielenie, kim jest Chrystus, na jakiej podstawie można z całą pewnością powiedzieć, że Bóg stał się ciałem i tym podobne. Skoro jednak i ja, i Susan pracowaliśmy w ciągu dnia, a wolni byliśmy jedynie wieczorem, miałem tylko nadzieję, że czas minie nieco szybciej.

W końcu nadszedł wieczór i oboje byliśmy online. Po zalogowaniu od razu zapytałem siostrę Susan o wcielenie. Ona przesłała mi kilka fragmentów słów Boga Wszechmogącego i poprosiła, żebym je przeczytał. Zacząłem więc czytać: „Wcielenie oznacza, że Bóg pojawia się w ciele i przychodzi, aby wykonywać swoje dzieło na obraz ciała wśród ludzi, których stworzył. Aby więc Bóg mógł się wcielić, musi najpierw stać się ciałem – ciałem z normalnym człowieczeństwem; jest to najbardziej podstawowy warunek. W zasadzie implikacją wcielenia Boga jest to, że Bóg żyje i działa w formie cielesnej; Bóg w samej swojej istocie staje się ciałem, staje się człowiekiem” (Istota ciała zamieszkiwanego przez Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Wcielony Bóg nazywany jest Chrystusem, a Chrystus jest ciałem przywdzianym przez Ducha Bożego. Ciało to nie przypomina żadnego cielesnego człowieka. Różnica polega na tym, że Chrystus nie jest z krwi i kości, lecz jest inkarnacją Ducha. Ma w sobie zarówno zwykłe człowieczeństwo, jak i całkowitą boskość. Jego boskości nie posiada żaden człowiek. Jego zwykłe człowieczeństwo podtrzymuje wszystkie Jego zwykłe działania podejmowane w ciele, podczas gdy Jego boskość wykonuje dzieło Samego Boga” (Istotą Chrystusa jest posłuszeństwo woli Ojca Niebieskiego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Ten, który będzie wcieleniem Boga, powinien mieć w sobie istotę Boga i Ten, który będzie wcieleniem Boga, powinien być wyrazem Boga. Ponieważ Bóg stanie się ciałem, przyniesie dzieło, jakiego musi dokonać, i ponieważ Bóg stanie się ciałem, wyrazi, kim jest, a także będzie w stanie przynieść człowiekowi prawdę, obdarzyć człowieka życiem oraz pokazać mu drogę. Ciało, w którym brakuje istoty Boga, z pewnością nie będzie Jego inkarnacją – co do tego nie ma wątpliwości. To, czy jest to inkarnacja ciała Boga, człowiek musi ustalić na podstawie wyrażanego przez Niego usposobienia oraz słów wypowiadanych przez Niego. To oznacza, że aby potwierdzić, czy jest to inkarnacja ciała Boga, czy nie, i czy jest to prawdziwa droga, trzeba to rozróżniać na podstawie Jego istoty. Zatem w ustaleniu, czy jest to ciało wcielonego Boga, kluczowa jest Jego istota (Jego dzieło, Jego wypowiedzi, Jego usposobienie i wiele innych aspektów), nie zaś wygląd zewnętrzny” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedy skończyłem, poczułem, że te słowa bardzo dobrze wyjaśniają tajemnicę wcielenia, szczególnie względem definicji Chrystusa: „Wcielony Bóg nazywany jest Chrystusem”. To było tak jasne, proste i wymowne! Chociaż wierzyłem w Pana od ponad dziesięciu lat i wiedziałem, że Jezus jest Chrystusem, nigdy nie rozumiałem tajemnic prawdy, czyli na przykład tego, dlaczego mówimy, że Pan Jezus jest Chrystusem. Tamtego dnia dowiedziałem się z fragmentów Bożych słów, które Susan mi przesłała, że wcielony Bóg jest tak naprawdę Chrystusem, a Chrystus jest Tym, w którym Bóg staje się ciałem. Długo rozważałem te słowa, a im dłużej o nich myślałem, tym radośniej robiło mi się na sercu.

Wtedy siostra Susan powiedziała mi, że to są słowa Boga Wszechmogącego. Mówiła też, że słowo Boże jest prawdą i że tylko sam Bóg może wyrazić prawdę. Kiedy użyła słów „Bóg Wszechmogący”, na moment zaniemówiłam, choć wcale mnie to nie zaskoczyło, ponieważ domyślałem się już, że może ona należeć do Kościoła Boga Wszechmogącego. W Internecie przeczytałem też trochę pogłosek na temat tego kościoła. Po prostu postrzegałem siebie jak chrześcijanina, który ma mieć serce pełne czci wobec Boga, więc nie chciałem wyciągać żadnych pochopnych wniosków, zanim dobrze nie zrozumiem, o co chodzi. W ten sposób nie zgrzeszyłbym słowami ani nie obraził Boga. Poza tym przez ostatnie dni nachodziły mnie następujące myśli: rozmawiałem z siostrą Susan już kilka razy, a chociaż nie widziałem, z kim rozmawiam, prawda, którą mi przekazała, była w stanie rozwiać moje wątpliwości. Dzięki naszym dyskusjom i przeczytaniu wpisów na jej osi czasu czułem, że zarówno ona, jak i Qi Fei były szczerymi, ciepłymi i dobrymi osobami. To, co miały mi do przekazania, było bardzo budujące i korzystne. W Biblii jest napisane, że drzewo można poznać po owocach. Dobre drzewa przynoszą dobre owoce, natomiast złe drzewa dają złe owoce. Zatem dzięki kontaktowi z siostrami Susan i Qi Fei stopniowo wyzbyłem się trapiących moje serce wątpliwości oraz lęku, więc poprosiłem Susan, by kontynuowała swoje omówienie.

Siostra Susan powiedziała: „Skoro jest On wcielonym Bogiem, posiada wyrażenia Boga – to znaczy wypowiada słowa. Bóg wcielony dni ostatecznych przyszedł przede wszystkim po to, by wyrazić prawdę, osądzić, obmyć oraz zbawić ludzi. Wszyscy ci, którzy słyszą głos Pana, który powrócił, a którzy mogą go odnaleźć i przyjąć, są jak panny mądre, które biorą udział w uczcie wraz z Panem. W ten sposób spełnia się proroctwo wypowiedziane przez Pana Jezusa: »O północy zaś rozległ się krzyk: Oblubieniec idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!« (Mt 25:6). Panny mądre słyszą głos Boga i wychodzą Mu na spotkanie. Są mimowolnie unoszone przed tron Boga, aby spotkać się z Panem twarzą w twarz. Przyjmują Jego sąd i obmycie w dniach ostatecznych. Dzięki osądowi Bożych słów, ich zepsute usposobienie ulega przemianie i oczyszczeniu, a Bóg czyni z nich zwycięzców przed nadejściem katastrof. Teraz trwa faza, w której Bóg Wszechmogący działa w skrytości, aby zbawić i udoskonalić człowieka. Kiedy grupa zwycięzców zostanie już utworzona, skrywane dzieło Boga, który stał się ciałem, dobiegnie końca, a katastrofy spadną na świat. Bóg zacznie nagradzać tych dobrych i karać tych złych, a następnie ujawni się wszystkim krajom i narodom świata. Wtedy spełni się proroctwo o Panu zstępującym na obłoku z [Księgi] Objawienia 1, 7: »Oto przychodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko, także ci, którzy Go przebili. I będą lamentować przed Nim wszystkie plemiona ziemi«. Można by założyć, że kiedy ludzie ujrzą Pana zstępującego na obłoku, objawiającego się wszystkim ludziom, wszyscy powinni oszaleć z radości. Jednak Pismo mówi, że będą lamentować wszystkie plemiona ziemi. Dlaczego? Ponieważ kiedy Bóg objawi się wszystkim, Jego ukryte dzieło zbawienia, jakiego dokonywał, odkąd stał się ciałem, już się zakończy, a On rozpocznie dzieło nagradzania dobrych i karania złych. Wtedy wszyscy, którzy odrzucili ukryte dzieło Boga, całkowicie stracą szansę na osiągnięcie zbawienia, a ci, którzy Go przebijają – którzy opierają się Bogu Wszechmogącemu i potępiają Go, Chrystusa dni ostatecznych – zrozumieją, że Bóg Wszechmogący, któremu się opierali i którego potępiali, to nikt inny jak Pan Jezus, który powrócił. Pomyśl tylko, czyż nie będą bić się w piersi, płakać i zgrzytać zębami? Taki właśnie jest kontekst słów »będą lamentować przed Nim wszystkie plemiona ziemi«”.

Słysząc to omówienie siostry Susan, znowu poczułem zadowolenie i wzruszenie. Kiedy należałem do swojego dawnego kościoła, nigdy tak naprawdę nie rozumiałem tych fragmentów, a raczej rozumiałem je dosłownie, sądząc, że powrót Pana nastąpi na obłoku i wszyscy go zobaczą. Dopiero teraz w końcu zrozumiałem, że Bóg najpierw przychodzi potajemnie, aby dokonać etapu dzieła osądzania i zbawienia człowieka. Dopiero gdy utworzy grupę zwycięzców, otwarcie objawi się wszystkim narodom i ludom świata. Jeśli będziemy ślepo trzymać się wyobrażenia, że Pan zstąpi na obłoku, gdy powróci; jeśli odmówimy przyjęcia skrytego dzieła Boga, jakiego dokonał w ciele, i będziemy czekać, aż Pan jawnie zstąpi na obłoku, to pójdziemy wtedy prosto do piekła, ponieważ Boże dzieło zbawienia ludzkości już się zakończy. Bogu niech będą dzięki za Jego przewodnictwo. Bardzo dużo zrozumiałem w tym krótkim czasie, kiedy siostra Susan ze mną rozmawiała.

Potem siostra Susan zapytała mnie, czy chcę przyjąć Boga Wszechmogącego jako swojego Zbawiciela. Za pierwszym razem nie odpowiedziałem, a kiedy zapytała ponownie, ogarnęło mnie wzruszenie nie do opisania i w moich oczach pojawiły się łzy. Szczerze odpowiedziałem: „Ja… chcę!”. Kiedy wypowiedziałem te słowa, poczułem się jak syn marnotrawny, który od dłuższego czasu błąkał się po pustkowiach, a w końcu wrócił do ciepłego domu. W sercu czułem radość i spokój.

Po przyjęciu dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych sam udostępniłem kilka postów siostry Susan. Niedługo potem kilkoro znajomych z Facebooka napisało mi wiadomości, żebym „się obudził”, i przesłało mi linki do stron pełnych ataków, oskarżeń i zniesławień Kościoła Boga Wszechmogącego. Wiedziałem, że to działanie szatana, więc nie brałem tego do siebie. Następnego dnia pewien pastor odszukał mnie w Internecie, a po krótkiej pogawędce zapytał mnie: „Naprawdę wierzysz w Boga Wszechmogącego? Dlaczego chcesz w Niego wierzyć?”. Bardzo mnie to wytrąciło z równowagi, więc w rewanżu zapytałem go: „Boże owce słuchają głosu Boga. W słowach Boga Wszechmogącego dostrzegłem, że prawdą jest wszystko, co On wyraża, i że to jest głos Boga, więc czemuż miałbym nie wierzyć w Boga Wszechmogącego?”. Prawdopodobnie nie spodziewał się, że zapytam go o coś takiego, bo przez jakiś czas nie odpowiadał. Zapytałem go więc ponownie: „Pastorze, wgłębiałeś się w dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych? Czytałeś Jego słowa? Jako osoba duchowna, jak możesz nie chcieć poszukiwać i dociekać, a po prostu osądzasz i oskarżasz bez zastanowienia?”. Ku mojemu zdziwieniu szukał słów, ale nie umiał udzielić merytorycznej odpowiedzi, po czym nagle się wylogował. Widząc jego zdenerwowanie, poczułem nieopisane szczęście i satysfakcję, jakbym pokonał jedną z prób szatana. Tak naprawdę skorzystałem tylko z niektórych pytań, których siostry Susan i Qi Fei często używały w naszych dyskusjach. Powiedziałem jedynie coś z tego, co zrozumiałem ze słów Boga Wszechmogącego. Nigdy bym się nie spodziewał, że taki szanowany pastor nie będzie umiał znaleźć odpowiedzi na moje pytania. To jedno małe doświadczenie dało mi dużo pewności siebie. Bogu niech będą dzięki!

Ani się nie obejrzałem, a minęło ponad pięć miesięcy. Uczestnicząc w spotkaniach i czytając słowa Boga, zrozumiałem, czym jest wcielenie, jakiego rodzaju ludzie mogą wejść do królestwa niebieskiego i inne aspekty prawdy. Przez cały ten czas doświadczałem niedogodności z powodu różnego rodzaju plotek rozpowszechnianych przez pastorów i starszych. Czasami bywałem negatywny i słaby, ponieważ nie potrafiłem przejrzeć oszustw szatana, ale Bóg nigdy mnie nie opuścił. Dzięki słowom Bożym odczytywanym mi przez siostry oraz ich cierpliwym omówieniom na temat prawdy udało mi się zyskać rozeznanie co do szatańskiej natury i istoty starszych i pastorów, zasadzającej się na wrogości wobec prawdy i oporze wobec Boga. Zacząłem też dostrzegać to, jak na wszelkie możliwe sposoby nikczemnie próbowali uniemożliwić wierzącym poszukiwanie i zgłębianie prawdziwej drogi. Już nigdy więcej nie dam się im zwieść ani kontrolować. Łaską Bożą i Jego błogosławieństwem było dla mnie to, że udało mi się pokonać mroczny wpływ szatana i zostać wyniesionym przed tron Boży. Dzięki niech będą Bogu Wszechmogącemu! Możliwość zwrócenia się ku Bogu była przesądzona i zaaranżowana przez Niego już dawno temu. Będę polegał na Bogu i kroczył do przodu bez wahania! Kiedy wszedłem do domu Bożego, pierwszym hymnem, jakiego się nauczyłem, był „Krocząc właściwą ścieżką ludzkiego życia”: „Słowa Boże są prawdą, im częściej je czytam, tym bardziej raduje się me serce. Słowa Boże ujawniają tajemnicę życia. Nagle widzę światło. Wszystko, co mam, pochodzi od Boga. Wszystko jest łaską od Boga. Podążam za Chrystusem, dążę do prawdy i życia. Kroczę właściwą ścieżką ludzkiego życia” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). A dziś wraz z moimi braćmi i siostrami z kościoła głoszę ewangelię i niosę świadectwo o Bogu. Chcę rzucić się w wir swoich obowiązków i odpłacić Bogu za Jego miłość!

45. Powrót znad krawędzi

Autorstwa Zhao Guangminga, Chiny

Na początku lat osiemdziesiątych byłem po trzydziestce i pracowałem dla pewnej firmy budowlanej. Uważałem się za młodego, wysportowanego człowieka, traktowałem innych z szacunkiem, byłem lojalny i odpowiedzialnie wykonywałem swoją pracę. Prezentowałem najwyższy poziom umiejętności zawodowych i byłem pewien, że daleko zajdę w swojej firmie, a gdy moja kariera nabierze już rozpędu, to zacznę żyć jak król. Taki miałem cel, więc przez wiele lat ciężko pracowałem w tej firmie. Jednak mimo mojego nienagannego charakteru i profesjonalizmu, moje wysiłki nigdy nie zostały docenione przez firmę, czego zupełnie nie potrafiłem zrozumieć. W naszej firmie najwyższe pensje dochodziły do poziomu szóstego, lecz ja nigdy nie wyszedłem poza trzeci. Patrzyłem, jak wielu kolegów, którzy nie mieli takich umiejętności ani nie pracowali tak długo jak ja, dostawało podwyżki, ale sam nigdy tego nie doświadczyłem. Byłem zdziwiony i urażony tym, że inni zarabiali coraz lepiej, a ja nie. W końcu jeden z kolegów, z którym dosyć dobrze się dogadywałem, dał mi taką radę: „W tej firmie najważniejsze jest to, żeby umieć podlizać się szefowi — trzeba składać mu życzenia z okazji Chińskiego Nowego Roku, a najlepiej robić to też przy okazji innych świąt”. Słysząc to, w końcu zrozumiałem prawdziwy powód, dla którego byłem ciągle pomijany przez firmę i ta niesprawiedliwość doprowadzała mnie do szału. Mimo że nienawidziłem tej bandy pochlebców w firmie, a jeszcze bardziej nie lubiłem tych, którzy niewiele pracowali, a za pomocą podstępnych metod dostawali podwyżki, chciałem wzmocnić swoją pozycję w firmie, więc musiałem dostosować się do niepisanych reguł. Tak więc, gdy nadszedł kolejny Chiński Nowy Rok, „złożyłem kierownikowi swoje najszczersze życzenia” i od razu uzyskałem awans na lidera zespołu.

Po awansie stałem się jeszcze bardziej sumienny i odpowiedzialny w swojej pracy. Przychodziłem na place budowy, by ściśle nadzorować prace i osobiście nimi kierować. Pilnowałem, żeby wszystko było wykonane zgodnie ze standardami i by cele projektów były zrealizowane. Zawsze też pamiętałem o bezpieczeństwie pracowników, a moje podejście do pracy oraz fachowe doradztwo były powszechnie doceniane przez członków mojego zespołu. Żadna z tych rzeczy nie miała jednak znaczenia, gdy przychodziło do zwalniania liderów zespołów lub przedłużania im kontraktów. Liczyła się jedynie wartość prezentów, jakie liderzy zespołów wręczali kierownikowi. Aby zachować pracę, nie miałem innego wyjścia, jak tylko podporządkować się panującemu tam prawu przetrwania. W ten sposób doświadczyłem okrucieństwa i bezradności związanych z powiedzeniem, że „przetrwają najlepiej przystosowani”.

W kolejnych latach reformy gospodarcze i złagodzenie rządowych regulacji doprowadziły do podjęcia w całych Chinach szeroko zakrojonych projektów deweloperskich i budowlanych. W związku z tym moja firma zaczęła przydzielać projekty poszczególnym pracownikom, co oznaczało, że liderzy zespołów musieli rywalizować o kontrakty. Wiązało się to z jeszcze większą liczbą wystawnych posiłków oraz prezentów, w których dawaniu każdy lider zespołu starał się prześcignąć innych. Za każdym razem, gdy my, liderzy zespołów, usłyszeliśmy, że jakaś jednostka robocza ogłasza przetarg na jakiś projekt, od razu staraliśmy się naoliwić odpowiednie tryby, wręczając podarunki właściwym ludziom. Aby nie ryzykować urażenia gustów przywódców jednostek, łamaliśmy sobie głowy, próbując wymyślić jak najlepsze podarunki i sposoby ich wręczenia: niektórzy wkładali złoto do rybiego lub kurzego żołądka, inni dawali gotówkę, jeszcze inni złotą biżuterię lub pierścionki z brylantem. Ja też dałem się uwikłać w ten proceder przekupstw i spędziłem wiele godzin, rozmyślając, jakie prezenty wręczyć, żeby przypochlebić się tym ludziom. W końcu, po wielkich trudnościach, wygrałem pewien przetarg, lecz zaraz po tym, gdy zaczęliśmy realizację, pojawili się urzędnicy z Biura Budowlanego, Instytutu Projektowania Budowlanego oraz Biur do spraw Jakości i Nadzoru Technicznego – wraz z lokalnym aktywem – by „nadzorować pracę i nią kierować”. Stwierdzali, że na budowie jest taki lub inny problem, że to lub tamto nie spełnia wymogów, i mimo że kontrola trwała cały ranek, nadal nie mogliśmy przystąpić do pracy. Natychmiast zaprosiłem ich wszystkich do eleganckiej restauracji na zakrapiany alkoholem lunch. Posiłek kosztował mnie tysiące juanów, a po lunchu i tak musiałem wręczyć każdemu łapówkę w wysokości od 2000 do 10000 juanów. Był to jedyny sposób, żeby uzyskać ich zatwierdzenia i zgody, aby prace mogły się rozpocząć. Gdy wszystko już ruszyło, agencje nadzorujące nadal regularnie wysyłały swoich inspektorów, by kontrolowali projekt. Nazywali te kontrole „rutynowymi”, lecz tak naprawdę były to kolejne okazje, by wyciągnąć od nas więcej pieniędzy. Za każdym razem, gdy zaszczycali nas na budowie swoją obecnością, uwijałem się, organizując posiłki i napoje, aby odpowiednio ich ugościć. Dyrektorzy agencji nadzorczych wynajdywali nawet powody, by zabrać mnie ze sobą do centrów handlowych, gdzie wybierali markowe ubrania i oczekiwali, że za nie zapłacę. Czasami byli na tyle bezczelni, by wprost powiedzieć, że są w trudnej sytuacji materialnej, i prosić o gotówkę na własne wydatki. Aby zapewnić realizację projektu, musiałem zagryźć zęby, przełknąć to, być miłym i wziąć to na siebie. Co gorsza, przez długi czas musiałem też towarzyszyć dyrektorom agencji w wyjściach na miasto. Ponieważ przez dłuższy czas zbyt dużo piłem i spałem w nieregularnych godzinach, nabawiłem się problemów żołądkowych i miałem wysokie ciśnienie. Czułem się całkowicie wycieńczony. Kiedy projekt został ukończony i otrzymałem wynagrodzenie, okazało się, że prawie nic nie zarobiłem. Zbierało mi się na płacz. W obliczu tych trudności zastanawiałem się: „Dlaczego mając takie umiejętności i tak ciężko pracując, tak trudno jest mi zarobić pieniądze? Jak to możliwe, że szefowie każdego możliwego departamentu w systemie państwowym są tak skorumpowani?”. Czułem się strasznie bezradny, lecz nie miałem innego wyjścia, jak wiązać z tymi urzędnikami wszystkie nadzieje na zarobienie pieniędzy. Na początku sądziłem, że budowanie z nimi dobrych relacji będzie oznaczało stworzenie dobrych fundamentów dla rozwoju mojej kariery, i nigdy nie przyszło mi do głowy, że tylko pogrążam się w beznadziei i coraz głębiej zanurzam się w oślizgłą otchłań grzechu.

W 1992 roku, w wyniku skomplikowanej i trudnej procedury, wygrałem przetarg na budowę pewnego projektu w mieście i założyłem, że zarobię dzięki temu trochę pieniędzy. Gdy z entuzjazmem rozpocząłem przygotowania do pracy, mój kierownik oznajmił mi, że najpierw muszę zbudować prywatne wille dla każdego z czterech miejskich oficjeli. Powiedział, że jest to dla mnie dobra okazja na rozwój kariery i że oddając przysługę miejskim urzędnikom, w przyszłości już nigdy nie będę musiał martwić się o pieniądze i wkrótce zacznę prowadzić dobre życie. Z sercem pełnym nadziei, zaciągnąłem w banku kredyt oraz pożyczyłem pieniądze od znajomych i krewnych, żeby zebrać fundusze na postawienie czterech willi. Gdy prace budowlane już prawie miały dobiegać końca, pojawił się pewien urzędnik wyższego szczebla z Komisji ds. Kontroli Dyscypliny i musiałem wydać jeszcze więcej pieniędzy, by załagodzić sytuację i kryć owych czterech urzędników. W końcu jednak wszystkie moje wysiłki na niewiele się zdały i dosięgło ich długie ramię sprawiedliwości: jako że owi czterej urzędnicy byli podejrzani o przyjmowanie łapówek i korupcję, organy kontrolne się z nimi rozprawiły. Wszystkie moje plany spełzły na niczym, a cztery niedokończone wille zostały skonfiskowane przez władze. Byłem zadłużony na kwotę kilkuset tysięcy juanów, bez żadnych szans na spłacenie tego długu, i opanowało mnie trudne do opisania zgorzknienie.

Aby uporać się z tym poczuciem beznadziei i spłacić długi, zaangażowałem się w kolejny projekt budowlany. Zacząłem robić coś, czego nigdy wcześniej w swojej karierze nie robiłem i czego naprawdę nie chciałem robić — ograniczałem koszty i używałem słabszych materiałów. Zamiast wykorzystywać stal zgodną z normami krajowymi, używałem towaru drugiej kategorii, a zamiast sześciu prętów na zbrojenie, wykorzystywałem tylko cztery, redukując w ten sposób wydatki na stal o jedną trzecią. Mieszałem też gorszej jakości beton, by dodatkowo obniżyć ogólne koszty. Szczerze mówiąc, za każdym razem, gdy zrobiłem coś takiego, serce podchodziło mi do gardła, ponieważ bałem się, że wyraźnie wpłynie to na jakość ukończonego budynku. Kiedy słyszałem wiadomości na temat fuszerek budowlanych w całych Chinach, budynków, które się zawalały, zabijając, raniąc lub doprowadzając do bankructwa wielu zwykłych obywateli, denerwowałem się jeszcze mocniej i często miałem koszmary. Doszło do tego, że nawet odgłos grzmotów był dla mnie zapowiedzią zbliżającej się nieuchronnie zagłady, na przykład śmierci na skutek porażenia piorunem. Strach prześladował mnie każdego dnia. Sytuacja ta sprawiła, że w końcu podupadłem na zdrowiu i często cierpiałem na zawroty i bóle głowy oraz bezsenność, spowodowane wysokim ciśnieniem. Byłem wrakiem człowieka zarówno pod względem fizycznym, jak i duchowym, a życie stało się dla mnie piekłem. W ten sposób zatraciłem się w światowych trendach i coraz bardziej pogrążałem się w oślizgłej otchłani grzechu. Ku mojemu zaskoczeniu, gdy projekt był w połowie ukończony, zleceniodawca odmówił ustalonej w kontrakcie wypłaty. Pożyczka z banku nie wystarczyła na pokrycie wynagrodzeń dla pracowników, więc nie miałem wyjścia i musiałem wziąć wysokooprocentowany, lichwiarski kredyt. Po wielu kolejnych perypetiach dowiedziałem się, że zleceniodawca od dawna był zadłużony i nie miał możliwości sfinansowania tego projektu budowlanego. Kolejny mój projekt upadł, a ja łamałem sobie głowę, jak wybrnąć z tej sytuacji. Byłem całkowicie wycieńczony i żyłem w stanie rozpaczy. Na dodatek usłyszałem, że pewien szef zespołu w innej firmie wygrał projekt budowlany, wziął wielką pożyczkę, której następnie nie mógł spłacić, i w końcu się powiesił. Czułem, że ja też stoję u bram piekieł i że tonę w rozpaczy. Później do mojego domu zaczęli przychodzić wierzyciele, żeby odzyskać swoje pieniądze. Niektórzy kładli się na moim łóżku i mówili, że nie wyjdą, inni wszczynali awantury, a jeszcze inni mi grozili. Byłem w stosunku do nich tak uprzejmy i pokorny, jak tylko potrafiłem, i czułem się całkowicie upokorzony. Nawet moi najbliżsi przyjaciele i rodzina uznali, że nie jestem w stanie ich spłacić, i obrócili się przeciwko mnie. Właśnie w tym czasie boleśnie przekonałem się, jak zmienne mogą być relacje między ludźmi. Przypomniałem sobie te wszystkie lata wyścigu szczurów, przez które zostałem nie tylko bez grosza, ale także fizycznie i psychicznie wycieńczony oraz z długami na kilkaset tysięcy juanów. Spojrzałem w niebo i westchnąłem: „Niebiosa, to wszystko jest zbyt trudne. Naprawdę nie chcę już żyć!”.

I właśnie gdy tak stałem u bram piekieł, do moich uszu dotarła ewangelia Boga Wszechmogącego. Zobaczyłem te Jego słowa: „Ponieważ dziś doprowadziłem was do tego punktu, dokonałem odpowiednich przygotowań i mam swoje własne cele. Gdybym miał powiedzieć wam o nich dzisiaj, czy naprawdę bylibyście w stanie je poznać? Dobrze znam myśli w umyśle człowieka i pragnienia jego serca: kto nigdy nie szukał wyjścia dla siebie? Kto nigdy nie myślał o własnych perspektywach? Choć jednak człowiek posiada bogaty i barwny intelekt, to kto potrafił przewidzieć, że po wiekach teraźniejszość okaże się taka, jaką jest? Czy jest to rzeczywiście owoc twoich subiektywnych wysiłków? Czy jest to zapłata za twoją niestrudzoną pracowitość? Czy jest to piękny, żywy obraz, który sobie wyobrażasz? Gdybym nie poprowadził całej ludzkości, kto mógłby oddzielić się od Moich zarządzeń i znaleźć inną drogę wyjścia? Czy to wyobrażenia i życzenia człowieka doprowadziły go do obecnego momentu? Wiele osób żyje przez całe życie, nie spełniając swoich życzeń. Czy jest to w rzeczywistości spowodowane błędem w ich myśleniu? Życie wielu ludzi jest pełne niespodziewanego szczęścia i satysfakcji. Czy naprawdę dzieje się tak dlatego, że spodziewają się zbyt mało? Kto z całej ludzkości jest zaniedbany w oczach Wszechmogącego? Kto nie żyje pośród predestynacji Wszechmogącego? Czy życie i śmierć człowieka to wynik jego własnego wyboru? Czy człowiek panuje nad własnym losem?” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 11, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy przeczytałem te słowa, byłem już zupełnie przekonany. Naprawdę czułem, że nasz los nie spoczywa w naszych rękach. Zastanawiałem się nad minionymi latami, nad tym, jak planowałem i kalkulowałem swoją przyszłość i jak nic z tego nie wyszło. Poświęciłem wszystko, by zarabiać pieniądze i prowadzić życie na wysokim poziomie, lecz nie tylko nic nie zarobiłem, ale wręcz mnóstwo straciłem. Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że będąc niegdyś kimś naprawdę znaczącym, mogę skończyć w tak żałosnym ubóstwie. Jak do tego doszło, że tak ciężko pracując na swoją przyszłość, ponosiłem jedną porażkę za drugą? Stało się tak dlatego, że los człowieka nie spoczywa w jego własnych rękach, lecz w Bożych. To Bóg nad wszystkim panuje i wszystko uprzednio zaplanował; szczęście i nieszczęścia — to Bóg tym wszystkim zarządza. Czułem w głębi serca, że były to słowa Boga, i mimowolnie zacząłem wołać do Boga Wszechmogącego: „Boże! Wcześniej Cię nie znałem. Próbowałem polegać na sobie samym, na ludzkiej mocy, lecz znalazłem się w beznadziejnej sytuacji. Dzisiaj zrozumiałem w końcu, że los każdego człowieka, jego życie i śmierć, jest w Twoich rękach. Gdybym nie znalazł się w takiej sytuacji, nie przyszedłbym przed Twoje oblicze. Boże, dziękuję, że mnie zbawiłeś, gdy byłem na krawędzi śmierci, i że dałeś mi odwagę, by na nowo zmierzyć się z życiem. Od teraz będę podporządkowywał się Twoim zarządzeniom w kwestii ścieżki, jaką powinienem podążać w życiu”.

Następnie zaangażowałem się w życie Kościoła. Środowisko Kościoła Boga Wszechmogącego różniło się zupełnie od świata zewnętrznego. Wzajemne relacje pomiędzy braćmi i siostrami były proste, otwarte i uczciwe. Nie było między nimi żadnego udawania, żadnych konfliktów ani intryg. Wszyscy czytali Boże słowa i wspólnie śpiewali hymny na cześć Boga. Na spotkaniach bracia i siostry byli względem siebie otwarci i uczciwi, omawiali własne doświadczenia, niedomagania i trudności oraz dzielili się swoim zrozumieniem i znajomością Bożych słów. Miałem wrażenie, że każde zgromadzenie, w którym brałem udział, było czymś nowym i świeżym, pełnym życia. Pomiędzy braćmi i siostrami nie było miejsca na żadne wyobcowanie czy podejrzenia. Wszyscy dobrze się znali i rozumieli. Doświadczyłem tam nieznanego mi dotychczas poczucia ulgi i wolności oraz czułem się szczęśliwszy i bardziej odprężony niż kiedykolwiek wcześniej. Jednocześnie Bóg tak mną pokierował, że zrozumiałem, dlaczego przez ostatnie kilkadziesiąt lat żyłem w takim cierpieniu. Przeczytałem następujące słowa Boga Wszechmogącego: „Twoje serce skrywa ogromną tajemnicę, której nigdy nie byłeś świadomy, ponieważ żyjesz w świecie bez światła. Twoje serce i twojego ducha porwał zły. Twoje oczy przesłania ciemność i nie możesz zobaczyć ani słońca na niebie, ani owej migoczącej gwiazdy nocy. Kłamliwe słowa zatykają twoje uszy i nie słyszysz ani grzmiącego głosu Jahwe, ani dźwięku wód spływających z tronu. Straciłeś wszystko, co ci się słusznie należy, wszystko, czym obdarzył cię Wszechmogący. Wkroczyłeś w nieskończone morze udręki bez sił, by się uratować i bez nadziei na przetrwanie. Wszystko, co robisz, to walka i krzątanina… Począwszy od tamtej chwili, jesteś skazany na udręki złego, na przebywanie z dala od błogosławieństw Wszechmogącego, poza zasięgiem Jego dobrodziejstw, krocząc drogą, z której nie ma powrotu. Nawet milion nawoływań nie jest w stanie ożywić twojego serca i twojego ducha. Śpisz mocno w rękach złego, który zwabił cię do bezkresnej krainy, w której nie ma żadnych wskazówek ani drogowskazów. Od tamtego czasu straciłeś swoją pierwotną niewinność i czystość oraz zacząłeś stronić od opieki Wszechmogącego. W twoim sercu zły kieruje tobą we wszystkich sprawach i stał się twoim życiem. Już się go nie lękasz, nie unikasz go ani w niego nie wątpisz; zamiast tego w swoim sercu traktujesz go jak Boga. Zacząłeś go wielbić, okazywać mu cześć i staliście się równie nierozłączni, jak ciało i cień, oddani sobie tak w życiu, jak i w śmierci. Nie masz pojęcia, skąd przyszedłeś, dlaczego się narodziłeś ani dlaczego umrzesz” (Westchnienie Wszechmogącego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Szatan deprawuje ludzi poprzez edukację, wpływ rządów państwowych oraz znanych i wielkich ludzi. Ich niedorzeczność stała się życiem i naturą człowieka. »Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego« – oto dobrze znane szatańskie przysłowie, które zostało zaszczepione w duszach wszystkich ludzi i stało się życiem ludzi. Istnieją też inne, podobne powiedzenia tej filozofii życia. Szatan wykorzystuje wyrafinowaną, tradycyjną kulturę każdego narodu, aby kształcić ludzi, sprawiając, że ludzkość wpada w bezgraniczną otchłań zniszczenia i zostaje przez nią pochłonięta, a na koniec ludzie zostają zniszczeni przez Boga, ponieważ służą szatanowi i sprzeciwiają się Bogu” („Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Tak więc powodem, dla którego, uczestnicząc przez ostatnie lata w wyścigu szczurów, doprowadziłem się do stanu takiego wycieńczenia i ogólnego nieszczęścia, było to, że żyłem według życiowych zasad szatana, takich jak: „Każdy jest kowalem swojego losu”, „Pieniądz rządzi światem”, „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, „Niczego nie osiągnie się bez przymilania i pochlebstw”. Żyjąc według tych szatańskich filozofii, nie miałem pojęcia o istnieniu Boga i nie wiedziałem, że Bóg nad wszystkim panuje i decyduje o losie każdego człowieka. Dryfowałem na falach tego mrocznego świata bez żadnego kierunku w życiu i bez żadnych zasad postępowania. Z pewnością nie dostrzegałem, że tym pogrążonym w ciemności światem włada szatan i że społeczeństwo jest pełne jego pokus, pułapek i kłamstw. Aby zarobić pieniądze w tym podłym, mrocznym świecie, nauczyłem się schlebiać i podlizywać ludziom u władzy, a nawet w tajemnicy korzystałem w swoich projektach budowlanych z materiałów kiepskiej jakości. Moje sumienie powoli usypiało i w końcu nie zostało we mnie za grosz przyzwoitości czy godności. Im głębiej zatapiałem się w grzechu, tym mniej czułem się jak ludzka istota. Koniec końców, nic nie zarobiłem i tonąłem w długach. Wpadłem w taką rozpacz, że byłem bliski popełnienia samobójstwa. Przypomniał mi się ten lider zespołu, który zabił się przez swoje wielkie zobowiązania — czyż nie stał się darem ofiarnym złożonym szatanowi? A kto wie, do ilu podobnych tragedii dochodzi codziennie każdego roku? W tym momencie zdałem sobie sprawę, że ludzie wpadają w takie kłopoty ze względu na krzywdy wyrządzone przez trucizny szatana i światowe trendy podległe władzy szatana. Kiedy o tym wszystkim pomyślałem, moje serce wypełniło się wdzięcznością wobec Boga za Jego miłosierdzie i zbawienie. Bóg wybawił mnie od tego mrocznego świata i sprowadził z powrotem do Bożego domu, gdzie mogę cieszyć się Jego opieką i ochroną.

Po jakimś czasie znów musiałem stawić czoła wierzycielom i w moim sercu zapanował zamęt. Gdy pomyślałem o długach, które muszę jeszcze spłacić, znów przyszło mi do głowy, żeby rozpocząć jakiś projekt budowlany. Wiedziałem jednak, że moje możliwości nie idą w parze z ambicjami. Powrócił problem z wysokim ciśnieniem i nie miałem pojęcia, co powinienem zrobić. Na jednym ze spotkań pewien brat przeczytał mi Boże słowa: „Prawdziwa wiara w Boga oznacza doświadczanie słów i dzieł Bożych w oparciu o przekonanie, że Bóg posiada najwyższą władzę nad wszystkim. Zostaniesz więc uwolniony od swojego zepsucia, napełniony pragnieniem Boga i poznasz Go. Tylko po przebyciu tej drogi będziesz mógł powiedzieć, że wierzysz w Boga” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Później brat przedstawił następujące omówienie: „Jako że wierzymy w Boga, powinniśmy pokładać w Nim prawdziwą ufność. Z całego serca musimy wierzyć, że Bóg, przez swój autorytet i swoją moc, sprawuje nad wszystkim suwerenną władzę, i w związku z tym powinniśmy przekazać Bogu wszystko, co jest związane jest z naszym życiem. A co najważniejsze, musimy nauczyć się polegać na Bogu, szukać w Nim oparcia, doświadczać Bożego dzieła, szukać Jego przywództwa i nie biegać w kółko myśląc, że zdołamy wszystko zrobić sami. Wszyscy porządni i rozsądni ludzie spłacają swoje długi, więc musimy odważnie się z nimi mierzyć, wierząc, że wszystko jest w Bożych rękach i nie ma takiej góry, na którą nie moglibyśmy wejść. Jeśli chodzi o twoje długi, powinieneś więcej modlić się do Boga i szukać Jego woli”.

Dzięki pomocy tego brata miałem teraz właściwą ścieżkę praktykowania. Znalazłem na pobliskiej budowie pracę, która nie kolidowała z uczestnictwem w zgromadzeniach ani w spełnianiu moich obowiązków i zacząłem zarabiać pieniądze, by powoli spłacić swoje długi. Nie polegałem już na sobie samym. Kiedy wierzyciele przychodzili po swoje należności, byłem wobec nich uczciwy i dawałem im tyle, ile miałem. Udało mi się również spłacić część długów z pieniędzy ze sprzedaży plonów z mojego pola. Złożyłem wszystkim moim wierzycielom solenną obietnicę, że spłacę wszystkie długi, i od tej pory przestali utrudniać mi życie. Kiedy bank wysyłał swoich pracowników, by naciskali na terminową spłatę kredytu, modliłem się do Boga i wszystko Mu powierzałem. Myślałem: „Jeśli będę musiał odsiedzieć wyrok więzienia, ponieważ nie dam rady spłacić tej ogromnej pożyczki, okażę posłuszeństwo wszystkim Bożym zarządzeniom i planom”. Właśnie wtedy, gdy podporządkowałem się Bogu, doświadczając Jego dzieła, przekonałem się, jak cudownych dokonuje czynów, i zobaczyłem, jak otwiera dla mnie drogę wyjścia z tej trudnej sytuacji. Rząd ogłosił, że wszystkie pożyczki bankowe zaciągnięte przed 1993 rokiem nie muszą być spłacane, ponieważ nie znajdują się w bankowych systemach komputerowych, a niepełne informacje oznaczają, że niektóre kredyty mogą nigdy nie zostać spłacone. Bogu niech będą dzięki! Zaciągnąłem wszystkie pożyczki przed 1993 rokiem, tak więc mój dług w wysokości kilkuset tysięcy juanów został umorzony. Uszczęśliwiony oddałem Bogu cześć i dziękczynienie. Pomyślałem: „Gdybym musiał faktycznie spłacić tę kwotę, prawdopodobnie umarłbym z wycieńczenia, zanim by mi się to udało”. Sytuacja ta pozwoliła mi osobiście doświadczyć, że los każdego człowieka naprawdę jest w Bożych rękach, jak jest to opisane w Bożych słowach: „Los człowieka jest w rękach Boga. Nie jesteś w stanie pokierować sobą: mimo wszelkich swych usilnych starań, człowiek nie może sobą kierować. Gdybyś mógł poznać własne perspektywy, kontrolować swój los, czy nadal byłbyś stworzeniem? Krótko mówiąc, bez względu na to, jak działa Bóg, wszystkie Jego dzieła są dla dobra człowieka. Weźmy na przykład niebo i ziemię oraz wszystkie rzeczy, które Bóg stworzył, aby służyły człowiekowi: księżyc, słońce i gwiazdy, które stworzył dla człowieka, zwierzęta i rośliny, wiosnę, lato, jesień i zimę, i tak dalej – wszystko to jest z myślą o egzystencji człowieka. I tak, niezależnie od tego, jak On karci i osądza człowieka, czyni to wszystko dla zbawienia człowieka. Chociaż odbiera On człowiekowi jego cielesne nadzieje, jest to dla oczyszczenia człowieka, a oczyszczenie człowieka jest po to, aby mógł on dalej istnieć. Cel człowieka jest w rękach Stwórcy, więc jak człowiek może sam pokierować sobą?” (Przywrócenie normalnego życia człowieka i doprowadzenie go do cudownego miejsca przeznaczenia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

W czasie tych doświadczeń jeszcze bardziej przekonałem się do dzieła Boga Wszechmogącego i moja wiara się umocniła. W kolejnych latach nadal uczestniczyłem w zgromadzeniach i wypełniałem swoje obowiązki, pracując jednocześnie dla miejscowych firm budowlanych, by zarobić pieniądze na spłatę pozostałych długów. Zawsze gdy spotkałem jakiegoś człowieka o dobrym charakterze, który był odpowiednim kandydatem na wysłuchanie ewangelii, głosiłem mu ją, i w ten sposób przyprowadziłem przed oblicze Boga niektórych spośród ludzi, z którymi miałem dobry kontakt. Choć w dalszym ciągu byłem codziennie bardzo zajęty, moje życie się zmieniło, ponieważ nie żyłem już według filozofii i reguł szatana i nie podążałem za złymi trendami świata. Nie usiłowałem się już wzbogacić i prowadzić życia na poziomie wyższym od innych. Zamiast tego żyłem poddany władzy Boga i zgodnie z Jego wymaganiami, postępując według prawdy, będąc uczciwym, po prostu ludzkim, bojąc się Boga i unikając zła. Postępując w ten sposób, czułem, że jestem otwarty, bezpośredni, odprężony i że wypełnia mnie światło. Stopniowo zacząłem odzyskiwać swoje sumienie i rozum, a dolegliwości, na które cierpiałem, zaczęły ustępować. W tym roku skończyłem 75 lat, jestem zdrowy, zachowuję trzeźwy umysł i udało mi się spłacić wszystkie długi. Ci, którzy mnie dobrze znają, mówią, że mam szczęście i podziwiają mnie. Ja jednak wiem ponad wszelką wątpliwość, że wszystko to zawdzięczam zbawieniu Boga Wszechmogącego i Jego dobroci. To Bóg Wszechmogący zbawił mnie, gdy znalazłem się na krawędzi śmierci. Gdy tego potrzebowałem, dał mi z powrotem moje życie i pokazał właściwy kierunek. W czasie tych wszystkich doświadczeń naprawdę czułem, że bez Bożego przywództwa, my, ludzkie istoty, nieuchronnie zostaniemy skrzywdzeni i pochłonięci przez szatana. Tylko Bóg Wszechmogący może zbawić ludzi, tylko słowa wyrażone przez Boga Wszechmogącego mogą wyprowadzić ludzi z niewoli grzechu i pokazać, w jaki sposób urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo. Tylko przyjmując prawdy, które wyraża Bóg Wszechmogący, podporządkowując się Mu oraz oddając Mu cześć, ludzkość może żyć w prawdziwym szczęściu, mieć przed sobą przyszłość i osiągnąć swoje ostateczne miejsce przeznaczenia!

46. Powrót do życia znad krawędzi śmierci

Autorstwa Yang Mei, Chiny

W 2007 roku nagle zachorowałam na przewlekłą niewydolność nerek. Kiedy moja matka i moja szwagierka, które były chrześcijankami, oraz niektórzy katoliccy przyjaciele o tym usłyszeli, wszyscy przyszli głosić mi ewangelię. Mówili mi, że jeśli tylko zwrócę się do Pana, moja choroba zostanie uleczona. Jednak ja w ogóle nie wierzyłam w Boga. Byłam przekonana, że chorobę można wyleczyć jedynie dzięki terapii opartej na podstawach naukowych, a każda choroba, której medycyna nie potrafi wyleczyć, jest nieuleczalna. Wszak czyż jest na ziemi jakaś moc potężniejsza od mocy nauki? Wiara w Boga była jedynie swoistą psychologiczną podporą, a ja byłam poważną nauczycielką w państwowej szkole, osobą dobrze wykształconą i światłą, więc nie było mowy o tym, bym zaczęła wierzyć w Boga. Dlatego odrzuciłam ich sugestie i zaczęłam szukać rozwiązań medycznych. W ciągu kilku lat odwiedziłam praktycznie każdy duży szpital w moim rodzinnym powiecie i całej prowincji, ale mój stan wciąż się nie poprawiał. Było wręcz coraz gorzej, ale ja uparcie trzymałam się swojego punktu widzenia i byłam przekonana, że nauka może wszystko zmienić i że wyleczenie choroby wymaga czasu.

W 2010 roku odwiedziła mnie siostra z Kościoła Boga Wszechmogącego, by głosić mi ewangelię o królestwie Bożym. Mówiła, że Pan Jezus powrócił do doczesnego świata, by dokonać nowego dzieła, które polegało na wyrażaniu prawd, by osądzić i obmyć ludzi. Był to etap Bożego dzieła mający na celu całkowite zbawienie ludzkości, będący zarazem ostatnią szansą ludzkości na uzyskanie Jego zbawienia. Nadal nie chciałam tego wszystkiego zaakceptować, ale z powodu różnych niepowodzeń i frustracji, których doświadczyłam w ciągu ostatnich kilku lat w trakcie poszukiwania rozwiązań medycznych, moja postawa nie była już tak nieugięta jak kiedyś, więc dałam się przekonać i wzięłam od siostry księgę zawierającą Boże słowa. Jednak wtedy na pewno nie wierzyłam, że słowa w tej księdze są prawdami wyrażonymi przez Boga. Nadal twierdziłam, że jedynie nauka może odmienić mój los, więc nieustannie wierzyłam, że tylko leki mogą poprawić mój stan zdrowia. Doszło do tego, że codziennie przyjmowałam więcej leków niż pokarmu, a mimo to mój stan zdrowia nie wykazywał nawet najmniejszych oznak poprawy. Straciłam rachubę, ile razy ta siostra była u mnie w domu, a ja wciąż nie chciałam uwierzyć w Boga. Było tak przez mniej więcej rok.

Aż pewnego dnia, zupełnie niespodziewanie, straciłam ostrość widzenia w obydwu oczach, a nogi tak mi zdrętwiały, że nie byłam w stanie chodzić. Lekarze powiedzieli, że moje objawy wskazywały na zatrucie organizmu w wyniku przyjmowania dużych ilości leków przez kilka lat. Najpierw spędziłam tydzień w szpitalu powiatowym, a następnie zostałam przeniesiona do szpitala wojskowego w Pekinie, w którym leczono mnie przez miesiąc. Później przeniesiono mnie do znanego szpitala w Pekinie, gdzie korzystano z chińskiej medycyny tradycyjnej, w którym miałam być poddana terapii z wykorzystaniem tejże medycyny. Jednak dwa miesiące leczenia wcale nie poprawiły mojego stanu zdrowia. Lekarz prowadzący poprosił nawet emerytowanego ordynatora oddziału neurologicznego tego szpitala, by przyszedł i rzucił na mnie okiem, ale mój stan nie uległ żadnej poprawie. Wtedy moja przyszła synowa wspomniała o lekarzu w prowincji Junnan, który słynie z tego, że potrafi leczyć trudne i skomplikowane przypadki, takie jak mój. Po wielu komplikacjach udało mi się załatwić, żeby zabrano mnie do niego na wózku inwalidzkim. Jednak po prawie miesięcznej kuracji mój stan się nie poprawił, a do tego leki, które przyjmowałam na oczy i nogi, pogorszyły moją niewydolność nerek. Czułam się bardzo źle i byłam przekonana, że nic nie jest w stanie mi pomóc, więc postanowiłam wrócić do domu. Potem zrezygnowałam ze wszystkich zabiegów oraz leków na oczy i nogi, aby chronić nerki.

Wydawało mi się wtedy, że w ogóle nie ma dla mnie żadnej nadziei. Często myślałam o tym, jak pokładałam całą swoją wiarę w nauce, a ta okazała się całkowicie nieskuteczna w leczeniu mojej choroby. Po tym jak legła w gruzach cała moja nadzieja na to, że nauka może mnie wyleczyć, czułam się bardzo przygnębiona i całkiem się załamałam. Nie miałam pojęcia, jak dalej żyć. Zamroczona bólem i cierpieniem często miewałam niekontrolowane myśli: „Dlaczego cierpię na tyle chorób i czemu nie da się ich wyleczyć przy pomocy leków? Wierzyłam w naukę i ufałam jej, starałam się znaleźć najlepszą kurację, a jednak nic nie zadziałało. W gruncie rzeczy mój stan się pogorszył. Czy to możliwe, że nauka naprawdę nie jest w stanie mi pomóc? Czy to możliwe, że Bóg rzeczywiście istnieje na tym świecie? Czy los każdego człowieka naprawdę spoczywa w rękach Boga?”. Bez względu na to, jak długo o tych kwestiach myślałam, nie umiałam znaleźć żadnych odpowiedzi. W tamtym okresie każdego dnia towarzyszył mi ogromny ból i cierpienie, a ilekroć pomyślałam o tym, że jestem bezużyteczną inwalidką, w skrytości wybuchałam płaczem. Czułam, że za bardzo angażowałam swoją rodzinę, i nie chciałam już być dla nich ciężarem. Nieraz chciałam odebrać sobie życie, ale bałam się śmierci. Dlatego żyłam z dnia na dzień i czekałam, aż śmierć przyjdzie po mnie…

Pewnego dnia mój mąż zobaczył księgę, którą zostawiła mi siostra z Kościoła Boga Wszechmogącego, i otworzył ją. Zobaczył nagłówek „Czy wiedziałeś? Bóg dokonał wśród ludzi wielkiej rzeczy”, który natychmiast przykuł jego uwagę. Więc odczytał mi następujący fragment: „Dzieło Boże to coś, czego nie możesz zrozumieć. Jeśli ani nie możesz pojąć, czy decyzja, którą powziąłeś, jest słuszna, ani nie wiesz, czy dzieło Boże może odnieść sukces, to czemu nie wykorzystasz szansy i nie sprawdzisz, czy ten zwykły człowiek nie będzie ci wielką pomocą, a także czy Bóg nie wykonał wielkiej pracy” („Słowo ukazuje się w ciele”). Ten fragment mną wstrząsnął! Nie mogłam przestać myśleć zwłaszcza o wyrażeniu „to czemu nie wykorzystasz szansy”. Było ono jak snop światła padający na moje nieszczęśliwe serce i wydawało się, że widzę promyk nadziei na pozostanie przy życiu. Od razu skłoniłam męża, żeby odczytał mi kolejne dwa fragmenty słów Boga, zawierające prawdy o tym, jak posługuje się On swoim słowem, by osądzić i obmyć ludzi oraz doprowadzić do przemiany ich życiowego usposobienia. Wszystko to było dla mnie czymś zupełnie nowym i chociaż tak naprawdę nie rozumiałam pełnego znaczenia tych słów, w głębi duszy czułam, że nauki te różnią się od ewangelii Pana Jezusa, którą słyszałam od innych ludzi. Tamci ludzie mówili mi głównie o tym, jak uzyskać łaskę, więc miałam jedynie wierzyć w Boga, a moja choroba zostałaby uleczona, w co nie wierzyłam. Jednak słowa Boga Wszechmogącego wydawały się o wiele bardziej praktyczne, a im więcej ich słyszałam, tym więcej chciałam usłyszeć.

Później prosiłam męża, by codziennie czytał mi słowa Boga. W księdze było napisane, że ludzie religijni wierzą w Boga, ale Go nie znają, a nawet się Mu przeciwstawiają, i że często popełniają grzechy za dnia, a wyznają je w nocy. Przekonywało mnie to jeszcze bardziej, ponieważ moja matka i dwie szwagierki były chrześcijankami, a żyły dokładnie tak, jak opisywały to słowa Boga. Rzeczywiście popełniały grzechy, następnie je wyznawały, a potem znowu je popełniały. Właśnie wtedy doświadczyłam duchowego przebudzenia: Czy to naprawdę głos Boga? Jeśli to nie Bóg, to jak to możliwe, że autor tych słów tak dobrze rozumie świat religijny? Niewierzący nie rozumieją, wielcy i sławni tego świata nie mają pojęcia, a nawet ludzie religijni sami nie zdają sobie sprawy z tego, że wierzą w Boga, a jednocześnie przeciwstawiają się Mu. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej czułam, że słowa z tej księgi nie są czymś, co mogliby wyrazić ludzie, i że prawdopodobnie są wypowiedziami wcielenia Boga w świecie doczesnym.

Zaledwie kilka dni później siostra, która wcześniej głosiła mi ewangelię królestwa Boga Wszechmogącego, usłyszała, że wróciłam do domu po pobycie w szpitalu, więc przyszła do mnie wraz z inną siostrą, by znowu głosić mi ewangelię. Tym razem słyszałam głos sumienia, które mówiło mi: „Jestem kaleką, ale te siostry nie porzuciły mnie z obrzydzeniem, a wręcz raz za razem przychodzą głosić mi ewangelię. To coś, czego zwykli ludzie nie byliby w stanie zrobić. Ktoś inny na ich miejscu zapomniałby o mnie już dawno temu”. Było to dla mnie jasne, że taki rodzaj miłości musi pochodzić od Boga, ponieważ nigdy nie można by go odnaleźć w świecie doczesnym. Przysłowie mówi, że „prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie”, i tamtego dnia doświadczyłam tego na sobie. To, że moja rodzina mnie nie porzuciła, było czymś nie do uniknięcia. Natomiast w przypadku tych ludzi, którzy nie byli ze mną w ogóle spokrewnieni i nie mieli żadnych ukrytych motywów ani warunków, to, że przychodzili regularnie przez ponad rok, aby głosić mi ewangelię i zawracali sobie głowę taką inwalidką jak ja, pokazało, jak naprawdę niesamowite są ich wiara, miłość i cierpliwość! Naprawdę byłam poruszona miłością Boga i odtąd nie miałam już powodu, by nie przyjmować Bożej ewangelii. W efekcie oboje z mężem przyjęliśmy Boże dzieło dni ostatecznych.

W czerwcu 2011 roku wraz z mężem formalnie rozpoczęliśmy życie w Kościele Boga Wszechmogącego. Ponieważ mój wzrok był za słaby, bym mogła czytać samodzielnie, mąż zwykle odczytywał mi słowa Boga, a podczas spotkań w kościele robili to także bracia i siostry. Czasami, gdy byłam sama, słuchałam też hymnów. Później znalazłam przyczynę mojej choroby i cierpienia w następujących słowach Boga: „Jakie jest źródło cierpienia związanego z narodzinami, śmiercią, chorobą i starością, które człowiek musi znosić przez całe życie? Co sprawiło, że ludzie doświadczają tych rzeczy? Nie doświadczali ich przecież, gdy zostali stworzeni, prawda? Skąd zatem wzięły się te rzeczy? Powstały one po tym, gdy ludzie ulegli kuszeniu szatana, a ich ciało stało się skażone. Ból ciała ludzkiego, trapiące je dolegliwości i jego pustka oraz skrajna niedola ludzkiego świata pojawiły się po zepsuciu ludzkości przez szatana. Kiedy skaził on ludzi, zaczął ich dręczyć. W rezultacie zaczęli oni popadać w coraz większe zwyrodnienie. Choroby, na które cierpieli ludzie, stawały się coraz bardziej dokuczliwe, a cierpienie stawało się coraz okrutniejsze. Ludzie coraz dotkliwiej odczuwali pustkę i tragizm ludzkiego świata, jak również niemożność dalszego życia w nim, a także mieli w sobie coraz mniej nadziei dla świata. To cierpienie zostało zatem sprowadzone na ludzi przez szatana. (…) Dlatego możesz cierpieć na choroby, mieć kłopoty, skłonności samobójcze, a czasami odczuwać obcość świata albo czuć, że życie nie ma sensu. Oznacza to, że owo cierpienie jest wciąż pod panowaniem szatana; jest to jedna ze zgubnych słabości człowieka” („Znaczenie doświadczanego przez Boga bólu świata” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga trafiały w samo sedno, opisując, jak moje cierpienie spowodowane bólem było tak wielkie, że straciłam całą wolę życia i chciałam je zakończyć. Jednak według słów Boga, cały ból spowodowany chorobą i cierpieniem bierze się ze szkodliwych działań szatana. Początkowo tak naprawdę nie rozumiałam, dlaczego Bóg to mówił, ale po przeczytaniu kolejnych Jego słów stopniowo zaczęłam rozumieć te prawdy.

Pewnego popołudnia mój mąż jak zwykle czytał mi i usłyszałam następujące słowa Boga: „Od chwili, gdy człowiek po raz pierwszy zetknął się z naukami społecznymi, jego umysł zaczęły zajmować nauka i wiedza. Następnie nauka i wiedza stały się narzędziami, które rządzą ludzkością i zabrakło przestrzeni oraz sprzyjających warunków na oddawanie czci Bogu. Pozycja Boga upadła w sercu człowieka jeszcze niżej. Świat w sercu człowieka, w którym nie ma miejsca dla Boga jest mroczny, pusty i pozbawiony nadziei. (…) Nauka, wiedza, wolność, demokracja, czas wolny, wygoda, to wszystko to tylko tymczasowa ulga. Nawet posiadając te wszystkie rzeczy, człowiek nieuchronnie będzie grzeszyć i narzekać na niesprawiedliwość społeczną. Nie są one w stanie powstrzymać ludzkich pragnień ani zaspokoić potrzeby odkrywania. Człowiek został stworzony przez Boga i dlatego pozbawione sensu poświęcenia i ludzkie poszukiwania mogą prowadzić jedynie do jeszcze większego cierpienia. Człowiek będzie pogrążony w ciągłym poczuciu strachu, nie będzie wiedział, jak stawić czoło przyszłości i podążać drogą, która się przed nim rozpościera. Zacznie nawet obawiać się nauki i wiedzy, a jeszcze bardziej uczucia wewnętrznej pustki” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedy usłyszałam te słowa, w końcu zrozumiałam, dlaczego Bóg powiedział, że wszystkie choroby i cierpienia ludzkości pochodzą od szatana. Używa on wiedzy i nauki, aby poddać nas skażeniu. Szatan wypełnia nam głowy absurdalnymi poglądami typu „Ludzie pochodzą od małp”, „Nigdy nie było Zbawiciela”, „Wiedza może zmienić los człowieka”, „Twój los jest w twoich rękach”, „Nauka uratuje ludzi” i „Człowiek może podbić naturę”. Szatan zrobił ludzkości pranie mózgu przy pomocy tych filozofii, zasad, idei i pojęć. Wypełniły one serca oraz dusze ludzi i zmuszają ich do ślepej wiary w wiedzę oraz do wielbienia nauki. Ludzie się łudzą, że mogą zmienić swój los za pomocą wiedzy bądź wykorzystać naukę do rozwiązania każdego trudnego problemu. Ludzie przyjmują absurdalne idee szatana, opierając na nich swoje życie i dlatego dają się więzić, wiązać i kontrolować szatanowi. Ludzie zaczęli zaprzeczać wszystkiemu, co pochodzi od Boga, oraz oddalać się od Bożej opieki i ochrony. Szatan manipuluje nimi jak lalkarz pociągający za sznurki swoich marionetek, a ja byłam zaledwie jedną z wielu milionów osób, które są w taki sposób krzywdzone. Kiedy byłam chora, liczyłam na to, że nauka mnie uleczy. Ślepo w nią wierzyłam i jej oddawałam cześć. Naprawdę sądziłam, że specjaliści ze słynnych szpitali będą w stanie mnie wyleczyć dzięki swoim zaawansowanym technikom i nowoczesnym placówkom medycznym. Jednak mój stan nie tylko się nie poprawił, ale byłam wręcz bliska śmierci. Nauka przyniosła mi jedynie próżną nadzieję i wszechobecny ból. Nauka sprawiła, że nie wierzyłam w Boga, więc raz za razem się przeciw Niemu buntowałam, stawiałam Mu opór i nie chciałam przyjąć Jego zbawienia. Jednak pomimo mojego buntu, Bóg nigdy nie zrezygnował ze zbawienia mnie i od tamtego czasu prowadzi mnie za pomocą swoich słów. Stopniowo obudził mojego ducha, który poprzednio był tak stłamszony przez wiedzę i naukę. Choć wcześniej byłam bliska śmierci, teraz przyszłam przed oblicze Boga i zyskałam Jego zbawienie.

Mój mąż nadal codziennie czytał mi słowa Boga i pewnego dnia usłyszałam następujący fragment: „Bóg stworzył ten świat, stworzył ludzkość i co więcej, był architektem starożytnej kultury Grecji i ludzkiej cywilizacji. Tylko Bóg pociesza ludzkość i tylko On troszczy się o nią w dzień i w nocy. Rozwój człowieka i czynione przez niego postępy są nierozłącznie związane ze zwierzchnictwem Boga, a historia i przyszłość ludzkości nierozerwalnie łączą się z Bożymi planami. (…) Jeżeli ludzkość pragnie dobrego losu, jeśli kraj tego oczekuje, wówczas człowiek musi pokłonić się ku czci Boga, okazać skruchę i wyznać przed Nim swe grzechy, w przeciwnym razie los i przeznaczenie człowieka skończy się nieuniknioną katastrofą” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Fragment ten pomógł mi zrozumieć, że los wszystkich ludzi jest w rękach Boga i że to On jest źródłem ludzkiego życia. Dobre przeznaczenie spotka ludzi jedynie wtedy, gdy przyjdą przed oblicze Boga, będą za Nim podążać i Go wielbić. Kiedy ludzie oddalają się od Boga, opierają się Mu i Go porzucają, a zamiast tego polegają na szatanie, oddają się właśnie jemu. W efekcie zostaną skrzywdzeni oraz podeptani przez szatana i spotkają ich niekończące się katastrofy oraz bezgraniczne cierpienie. W taki oto sposób ludzie sami wyrządzają sobie krzywdę i sami na siebie sprowadzają zgubę. Właśnie wtedy zdałam sobie sprawę, jaka byłam głupia, ślepa i godna pożałowania. Zrozumiałam, że moje poglądy odnośnie do wiedzy i nauki były jedynie trucizną, tylko narzędziami, których szatan używał, by mnie zdeprawować. Przez te wszystkie lata byłam zatruwana przez diabła, a teraz bardzo tego żałowałam. Poczułam prawdziwą, płynącą z głębi serca tęsknotę za Bogiem. Byłam gotowa zachować się jak lud Niniwy opisany w Biblii – paść na twarz przed Bogiem, wyznać grzechy i żałować za nie. Chciałam porzucić wszystkie moje złe sposoby postępowania i przyjąć przewodnictwo oraz wsparcie, jakie zapewnia mi Bóg. Chciałam podążać za Bogiem i Go wielbić, dlatego czynnie zabiegałam o to, aby kościół powierzył mi obowiązek goszczenia innych. Kiedy stykałam się z braćmi i siostrami, nikt nie patrzył na mnie z góry ani mnie nie lekceważył z powodu mojej choroby. Wręcz przeciwnie, zapewniali mi ogromną pomoc oraz wsparcie i zawsze czułam, że otaczają mnie szczerą miłością.

Po jakimś czasie mój stan zdrowia wciąż nie ulegał poprawie, więc zaczęłam stawiać Bogu wymagania, prosząc Go, aby pomógł mi wyzdrowieć. Jednak siostry podzieliły się ze mną następującym omówieniem: „Bóg jest Stwórcą wszystkich rzeczy, a my jesteśmy istotami stworzonymi, więc bez względu na to, jak On nas traktuje, musimy przyjąć Jego planowe działania i ustalenia. Jeśli żądamy czegoś od Boga, okazujemy jedynie swój brak rozsądku. Leczenie chorób, wypędzanie demonów i dokonywanie cudów było częścią dzieła Boga podczas Wieku Łaski, lecz teraz jesteśmy w Wieku Królestwa i obecnie Jego głównym zadaniem jest osiągnąć wszystko poprzez swoje słowa, użyć słów do obmycia i przemienienia skażonych ludzkich usposobień. Bóg chce zmienić nas w ludzi, którzy są Mu posłuszni i lojalni, znają Go i kochają, aby mógł zabrać grupę takich ludzi do następnej epoki. Bóg pragnie miłości i posłuszeństwa, które ludzie w naturalny sposób okazują, gdy Go już poznają. Nie chce, by ludzie podążali za Nim z poczucia wdzięczności za uzdrowienie ich chorób. Jak mówią słowa Boga: »Ludzie wierzą w to, że gdy Bóg zbawia człowieka, czyni to poprzez poruszenie ich swoimi błogosławieństwami i łaską, dzięki czemu mogą oddać swoje serce Bogu. Można powiedzieć, że gdy Bóg dotyka człowieka, zbawia go. Ten rodzaj zbawienia dokonuje się wskutek zawarcia umowy. Dopiero gdy Bóg po stokroć wynagradza człowieka, ten skłonny jest podporządkować się imieniu Boga i stara się czynić dla Niego dobro i przynosić Mu chwałę. Nie takie są Boże zamiary wobec człowieka. Bóg przybył, by wykonywać dzieło na ziemi w celu zbawienia zepsutej ludzkości, nie ma w tym żadnego fałszu. W przeciwnym razie z pewnością by nie przybył, aby dokonać swego dzieła osobiście. W przeszłości Boże metody zbawienia obejmowały okazywanie najwyższej miłości i współczucia – oto Bóg oddał wszystko szatanowi w zamian za całą ludzkość. Dzisiejsze czasy w niczym nie przypominają przeszłości: do zbawienia, którym obecnie was obdarzono, dochodzi w czasie dni ostatecznych, kiedy każdy zostaje sklasyfikowany zgodnie ze swoim rodzajem. Tym razem wasze zbawienie nie dokonuje się poprzez miłość ani współczucie, tylko poprzez karcenie i sądzenie, aby człowiek mógł zostać zbawiony jeszcze dogłębniej« (Powinieneś odłożyć na bok błogosławieństwa, jakie daje status, i zrozumieć Bożą wolę zbawienia człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Powinniśmy więc przeanalizować i zrozumieć, czy motywuje nas pragnienie błogosławieństw i czy nasza relacja z Bogiem opiera się na targowaniu. Powinniśmy też czytać więcej słów Boga i wcielać je w życie, akceptować osąd i karcenie zawarte w Jego słowach, przyjmować rozprawianie się z nami, przycinanie, próby i oczyszczenie oraz dążyć do osiągnięcia obmycia i przemiany naszego skażonego usposobienia. W rękach Boga spoczywa to, czy stan twojego zdrowia ulegnie poprawie, a my powinniśmy poddać się Jego planowym działaniom i ustaleniom”.

Dzięki omówieniu sióstr zrozumiałam, że samo doświadczanie Bożej łaski nie wystarczy, by zmienić nasze szatańskie usposobienie. Jedynie poprzez przyjęcie Bożego sądu i karcenia w dniach ostatecznych możemy pozbyć się swojego skażonego usposobienia, odzyskać sumienie i rozum, a tym samym osiągnąć Boże zbawienie i zgodność z Jego wolą. Wszyscy ci chrześcijanie, którzy nie przyjmują Bożego dzieła dni ostatecznych, być może otrzymują od Niego obfitą łaskę, ale mimo to żyją w błędnym kole popełniania grzechów i ich wyznawania. Dzieje się tak dlatego, bo ich skażone usposobienie nie zostało obmyte, więc ponoszą koszty i zabiegają o Boże błogosławieństwa i Jego łaskę. Innymi słowy, chcą targować się z Bogiem i dlatego nigdy nie zyskają Jego aprobaty. Kiedy już zrozumiałam wolę Boga, przestałam prosić Go, by uleczył moją chorobę, a zamiast tego podjęłam mocne postanowienie, by wierzyć w Niego i wielbić Go bez względu na to, czy mój stan zdrowia będzie dobry, czy zły. Zobowiązałam się wypełniać swoje obowiązki istoty stworzonej, poszukiwać prawdy i dążyć do lepszego poznania Boga, wyzbyć się swojego skażonego usposobienia i żyć jak prawdziwa istota ludzka, by Go zadowolić. Kiedy zaczęłam już wcielać to wszystko w życie, poczułam w sercu ogromną ulgę i nie czułam się już związana ani ograniczana przez ból swojej choroby, więc przestałam obawiać się śmierci. Pragnęłam jedynie oddać się całkowicie Bogu i przestrzegać Jego nakazów oraz ustaleń.

Potem często spotykałam się z braćmi i siostrami, by czytać słowa Boga, omawiać prawdy i śpiewać hymny ku Jego czci. Czułam, że moje serce bardzo się ubogaciło, a jednocześnie nie cierpiałam już tak dużym stopniu. Jeszcze bardziej tajemnicze było to, że praktycznie bez mojej wiedzy drętwienie w nogach zaczęło ustępować i powoli zaczęłam odzyskiwać zdolność chodzenia, aż w końcu wcale nie musiałam korzystać z wózka inwalidzkiego. Tym bardziej nieoczekiwane było to, że pewnego dnia nagle wrócił mi wzrok i mogłam sama zobaczyć słowa Boga wydrukowane w książkach. W końcu mogłam zobaczyć słowa Boga! Nie chciało mi się w to uwierzyć, ale naprawdę doświadczałam cudu. Radość, jaką odczuwałam w sercu, była czymś nie do opisania, dlatego nieustannie modliłam się do Boga, dziękując Mu i Go wychwalając. Kiedy podekscytowana przekazałam dobre nowiny mężowi, ogarnęło go wzruszenie. Ze łzami w oczach wielokrotnie zawołał: „Dziękuję Ci Boże, dziękuję Ci Boże!”. To prawda – zaledwie odrobinę podporządkowałam się Bogu, a On obdarzył mnie tym wspaniałym błogosławieństwem. Wyraźnie poczułam, że choć Boże dzieło dni ostatecznych nie obejmuje czynienia cudów, to władza Jego słów znacznie przewyższa władzę Jego cudów. Bóg jest naprawdę wszechmogący – jest Bogiem, który kocha ludzi!

Pewnego dnia mój mąż był w szpitalu powiatowym i przypadkowo spotkał lekarza, który wcześniej był odpowiedzialny za moje leczenie. Zapytał męża, jak postępuje leczenie mojej choroby nerek i czy stosują dializę. Mój mąż odpowiedział: „Nie miała dializy, ale jej stan już się poprawia. Może już chodzić i odzyskała wzrok!”. Lekarz był bardzo zaskoczony i powiedział: „To jakiś cud. Byłem przekonany, że jest dializowana już od dłuższego czasu”.

Obecnie prowadzę normalne życie. Moi krewni, przyjaciele i sąsiedzi zawsze okazują zdziwienie, mówiąc na przykład: „Nigdy nie sądziłem, że twój stan zdrowia poprawi się tak szybko. Sprawiasz wrażenie osoby zdrowej, zarówno fizycznie, jak i psychicznie!”. Ilekroć słyszę coś takiego, w duszy wypowiadam do Boga kilka słów wdzięczności: „Boże, nigdy nie zapomnę o całym moim życiu, o miłości, jaką mi okazałeś, ani o Twoim wybawieniu. Chociaż nie ma nic, co mogłabym dla Ciebie zrobić, postanawiam podążać za Tobą, czcić Cię i aż do końca życia wypełniać swój obowiązek istoty stworzonej przez Ciebie, by odpłacić Ci za Twoją miłość”. Byłam dogłębnie skażona, początkowo nie uznawałam istnienia Boga i raz za razem odmawiałam przyjęcia Jego zbawienia. Jednak On nie tylko nie wykorzystał moich grzechów przeciwko mnie, ale nawet wybawił mnie w prawdziwie wspaniały sposób. Bóg okazał mi ogrom miłosierdzia, a wiem, że jestem całkowicie niegodna takiej łaski. Te przejmujące i długotrwałe doświadczenia pokazały mi, że nauka i wiedza nie potrafią zbawić ludzi, a przyniosą im jedynie niekończące się cierpienie, strach i śmierć. Tylko Stwórca i Władca wszystkiego we wszechświecie może dać ludziom życie i wsparcie, których potrzebują. Jedynie Bóg jest podstawą przetrwania ludzkości oraz jej jedyną nadzieją i odkupieniem. Jedyną nadzieją ludzi na dobre przeznaczenie jest wielbić Boga. Dziękuję Bogu, że wybawił od wpływu szatana mnie, osobę, którą szatan tak bardzo oszukał, i która była bliska śmierci. Bóg przywrócił mnie do życia i przywiódł przed oblicze Jego, Stwórcy wszystkiego. Teraz kroczę wspaniałą ścieżką życia!