2. Próba śmierci

Autorstwa Xingdao, Korea Południowa

Bóg Wszechmogący mówi: „Bóg przybył, by wykonywać dzieło na ziemi w celu zbawienia zepsutej ludzkości, nie ma w tym żadnego fałszu. W przeciwnym razie z pewnością by nie przybył, aby dokonać swego dzieła osobiście. W przeszłości Boże metody zbawienia obejmowały okazywanie najwyższej miłości i współczucia – oto Bóg oddał wszystko szatanowi w zamian za całą ludzkość. Dzisiejsze czasy w niczym nie przypominają przeszłości: do zbawienia, którym obecnie was obdarzono, dochodzi w czasie dni ostatecznych, kiedy każdy zostaje sklasyfikowany zgodnie ze swoim rodzajem. Tym razem wasze zbawienie nie dokonuje się poprzez miłość ani współczucie, tylko poprzez karcenie i sądzenie, aby człowiek mógł zostać zbawiony jeszcze dogłębniej. Dlatego też wszystko, co otrzymujecie, to karcenie, sąd i bezlitosne uderzenia, lecz wiedzcie jedno: w tych bezdusznych uderzeniach nie ma najmniejszej kary. Niezależnie od tego, jak srogie mogą być Moje słowa, wszystko, co wam się przydarza, to jedynie kilka słów, które mogą wam się wydawać kompletnie bezduszne. Niezależnie od tego, jak bardzo mogę być rozgniewany, wszystko, co na was spada, to wciąż tylko słowa nauki, a Ja nie chcę was skrzywdzić ani zgładzić. Czyż to wszystko nie jest faktem? Wiedzcie, że obecnie wszystko, czy jest to sprawiedliwy sąd, czy bezduszne oczyszczanie i karcenie, służy zbawieniu. Niezależnie od tego, czy dzisiaj każdy zostaje sklasyfikowany zgodnie ze swoim rodzajem, czy też obnażone zostają wszystkie kategorie ludzi, celem wszystkich słów Boga i Jego dzieła jest zbawienie tych, którzy prawdziwie Go kochają. Sprawiedliwy sąd ma oczyścić człowieka, a bezduszne oczyszczenie dokonuje się, aby go obmyć; srogie słowa lub karcenie mają na celu oczyszczenie i służą zbawieniu” (Powinieneś odłożyć na bok błogosławieństwa, jakie daje status, i zrozumieć Bożą wolę zbawienia człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże poruszają i przypominają mi moje pamiętne doświadczenie próby śmierci sprzed 20 lat. Zrozumiałem, że Boże osądzanie i karcenie to Jego miłość i zbawienie dla człowieka. Słowa Boga bywają surowe bądź przykre, lecz mają nas obmyć i przemienić.

Było to w lutym '92. Gdy przeszliśmy próbę posługujących, Bóg wyniósł nas na lud Wieku Królestwa i dał nam swoje wymagania: czytajcie słowa Boga i wcielajcie je w życie, starajcie się Go poznać, nieście świadectwo o Bogu dzięki próbom i jak najszybciej osiągnijcie standard ludu królestwa. Wtedy słowa Boże wspominały „ludzie z Mojego domu” i „lud Mojego królestwa”. Dzięki nim czułem, że Bóg postrzega nas jako swoją rodzinę. Miałem poczucie ciepła i otuchy, więc zacząłem dążyć do osiągnięcia standardu ludu Bożego. Rozważałem wolę zawartą w słowach Boga. Dobrze pełniłem swój obowiązek i chciałem zawsze podążać za Bogiem. Miałem 22 lata. Większość moich kolegów miało już dzieci. Rodzina próbowała znaleźć mi żonę, lecz ja wszystkie odrzucałem.

Bardzo lubiłem śpiewać „Hymn Królestwa”, zwłaszcza ten fragment: „Na odgłos hołdu dla Mego królestwa, królestwo szatana obraca się w pył, unicestwione pośród rozbrzmiewającego potężnym echem hymnu królestwa, aby już nigdy więcej się nie podźwignąć! Któż na ziemi śmie powstać i stawić opór? Zstępując na ziemię, przynoszę palący ogień, przynoszę gniew, przynoszę wszelakie klęski. Ziemskie królestwa są teraz Moim królestwem!” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). myślałem o tym, jak Królestwo Boże objawi się na ziemi, że z ukończeniem dzieła Boga nadejdą wielkie katastrofy i sczezną wszyscy, którzy się Mu sprzeciwiają. My podążamy za Bogiem, więc przeżyjemy, a Bóg wprowadzi nas do królestwa i wiecznych błogosławieństw. Wspaniale było myśleć o tym wszystkim. Wtedy przyjmując imię Boga Wszechmogącego i będąc wyniesionym do ludu królestwa, sądziłem, że wejście do królestwa Bożego w tym życiu było przesądzone. Byłem podekscytowany. Nasz duch ożywał i przepełniała nas radość. Gorliwie ponosiliśmy koszty dla Boga.

Lecz Bóg jest sprawiedliwy i święty, widzi nasze serca i zna nasze mylne pojęcia, wyobrażenia i pragnienia. Gdy przepełniała nas nadzieja na wejście do królestwa i na błogosławieństwa, z końcem kwietnia Bóg swoimi nowymi słowami poddał nas wszystkich próbie śmierci.

Pewnego dnia przywódca przeczytał słowa Boga: „W czasie, gdy ludzie marzą, podróżuję po krajach świata, rozpylając »zapach śmierci« w Moich rękach wśród ludzi. Wszyscy ludzie natychmiast tracą witalność i wchodzą do następnego poziomu życia ludzkiego. Wśród rodzaju ludzkiego nie widać już żadnych żywych istot, trupy są rozrzucone wszędzie, rzeczy, które są wypełnione witalnością, natychmiast znikają bez śladu, a duszący zapach trupów przenika ziemię. (…) Dziś, tutaj, zwłoki wszystkich ludzi leżą w nieładzie. Niepostrzeżenie dla ludzi uwalniam zarazy w Moich rękach, a ciała ludzi gniją, nie pozostawiając śladu mięśni od stóp do głów, i odchodzę daleko od człowieka. Nigdy więcej nie będę się zbierać z człowiekiem, nigdy więcej nie pojawię się wśród ludzi, ponieważ ostatni etap całego Mojego zarządzania dobiegł końca i nie stworzę ponownie ludzkości, nie będę już więcej zwracał uwagi na człowieka. Po przeczytaniu słów z Moich ust wszyscy ludzie tracą nadzieję, bo nie chcą umierać, ale kto nie »umiera«, żeby »ożyć«? Kiedy mówię ludziom, że brakuje Mi magii, by móc sprawić, by ożyli, wybuchają płaczem w bólu; w istocie, chociaż jestem Stwórcą, mam tylko moc, by ludzie umierali i brak Mi zdolności, by ich ożywić. Z tego względu przepraszam człowieka. Zatem powiedziałem człowiekowi z góry, że »mam wobec niego dług niemożliwy do spłacenia«, jednak on myślał, że jestem uprzejmy. Dziś, wraz z nadejściem faktów, nadal to mówię. Nie zdradzę faktów, kiedy będę przemawiał. W swoich koncepcjach ludzie wierzą, że istnieje wiele środków, za pomocą których przemawiam i dlatego zawsze trzymają się słów, które im daję, mając nadzieję na coś innego. Czyż nie są to błędne motywacje człowieka? To w tych okolicznościach ośmielę się »odważnie« powiedzieć, że człowiek nie kocha Mnie naprawdę. Nie odwróciłbym się od sumienia i nie zniekształciłbym faktów, bo nie zabrałbym ludzi do ich idealnej ziemi; w końcu, gdy Moje dzieło się zakończy, doprowadzę ich do ziemi śmierci” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 40, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Przeczytawszy „Chociaż jestem Stwórcą, mam tylko moc, by ludzie umierali i brak Mi zdolności, by ich ożywić”, miałem zamęt w głowie. „Czemu Bóg tak mówi?”, myślałem. „Los człowieka jest w rękach Boga. Czemu mówi się, że brak Mu »zdolności«, by ożywić człowieka? Czy my, wierzący, i tak wszyscy umrzemy? Jak możemy umrzeć jako lud królestwa? To niemożliwe! Lecz Bóg nie żartuje. Jego słowa wyraźnie mówią: »Gdy Moje dzieło się zakończy, doprowadzę ich do ziemi śmierci«. To znaczy, że nie unikniemy śmierci? O co tu chodzi?”. Nie umiałem zrozumieć, czemu Bóg tak powiedział. Inni bracia i siostry wyglądali, jakby też nie rozumieli. Potem nasz przywódca to omówił: „Nasze ciało jest dogłębnie skażone przez szatana. Przepełniają je szatańskie skłonności takie jak kłamliwość i chciwość, więc wciąż kłamiemy i oszukujemy. Być może ponosimy dla Boga koszty, ale nie wcielamy Jego słów w życie. W obliczu prób i trudów wciąż obwiniamy Boga. Ciało ulega szatanowi, a opiera się Bogu. Usposobienie Boga jest sprawiedliwe, święte i nienaruszalne. Jak miałby pozwolić ludziom szatana wejść do Jego królestwa? Więc gdy ukończy swe dzieło, nadejdą wielkie klęski, a jeśli nie posiądziemy prawdy i nie zmienią się nasze życiowe skłonności, to jednak umrzemy”.

Słuchając tego omówienia, poczułem wzbierające emocje i nie wiedziałem, jak mam się czuć. Byłem w szoku, jakby niebo nagle runęło. W głowie miałem zamęt i czułem gniew. Myślałem: „Czyż nie jesteśmy najbardziej błogosławieni? Bóg nas wyniósł do rangi ludu Wieku Królestwa. Jesteśmy filarami królestwa Bożego. Jak możemy ostatecznie umrzeć? By podążać za Bogiem, poświęciłem swą młodość. Ponosiłem koszty dla Boga i wiele wycierpiałem. KPCh mnie prześladowała, a niewierzący wyśmiewali i oczerniali. Czemu mimo to mam ostatecznie umrzeć? Czy moje cierpienie poszło na marne?”. Tak myśląc, czułem ból, jakby wielki ciężar na piersi nie pozwalał mi oddychać. Zauważyłem, że wszyscy wokół czują to samo. Niektórzy cicho łkali, a inni głośno płakali, kryjąc twarz w dłoniach. Po spotkaniu moja mama powiedziała: „Mam ponad 60 lat, pogodziłam się ze śmiercią. Lecz ty jesteś taki młody…”. Jej słowa zasmuciły mnie jeszcze bardziej i nie umiałem opanować łez. W łóżku przewracałem się z boku na bok, nie mogąc zasnąć. Nie umiałem tego rozgryźć. Tak żarliwie ponosiłem koszty dla Boga i porzuciłem wszystko, by iść za Nim, czemu więc miałem umrzeć w wielkich katastrofach? Nie umiałem się z tym pogodzić, więc przeglądałem słowa Boga, licząc na znalezienie wskazówki, czy nasz wynik można zmienić. Lecz nie znalazłem żadnych odpowiedzi. W oniemieniu myślałem: „Chyba rzeczywiście Bóg nas potępił i nasza śmierć jest pewna. Nie można tego zmienić. Tak postanowiło Niebo”.

Przez kilka kolejnych dni czułem się źle. Odzywałem się ledwie słyszalnym głosem i nie chciałem nic robić. Zawsze poświęcałem dużo czasu przepisywaniu słów Boga i nawet ból ręki mi nie przeszkadzał. Chciałem, by bracia i siostry jak najszybciej przeczytali nowe wypowiedzi Boga, lecz to poczucie obowiązku zniknęło. Mój gorący zapał nagle ostygł. Przepisując słowa Boga, myślałem: „Jeszcze nie dane mi były błogosławieństwa królestwa niebieskiego. Naprawdę nie chcę tak umierać!”. Myśląc o tym wszystkim, zacząłem płakać. Było mi wtedy ciężko na sercu, które bolało niczym przeszyte nożem. Świat stracił dla mnie swój smak. Lada moment spodziewałem się wielkich katastrof i nie wiedziałem, kiedy przyjdzie mi umrzeć. To był dla mnie koniec świata.

Dzięki słowom Boga lepiej poznałem siebie, a z czasem poczułem się wolny. Przeczytałem słowa Boga: „Dziś, w czasie zmierzania ku bramie królestwa, wszyscy ludzie zaczynają się posuwać naprzód – ale kiedy przyjdą przed bramę, zamknę ją, zostawiając ludzi na zewnątrz i żądając, aby pokazali swoje przepustki wejściowe. Taki dziwny ruch nie jest niczym w rodzaju tego, czego oczekiwali ludzie, i wszyscy są zdumieni. Dlaczego brama, która zawsze była szeroko otwarta, nagle została dziś szczelnie zamknięta? Ludzie tupią nogami i chodzą tam i z powrotem. Wyobrażają sobie, że mogą się wśliznąć, ale kiedy podają mi swoje fałszywe przepustki, wrzucam ich od razu do ognistego dołu – a oni, widząc swe własne »żmudne wysiłki« w płomieniach, tracą nadzieję. Łapią się za głowy, płacząc, oglądają piękne sceny w królestwie, jednak nie mogą wejść. Ale nie wpuszczam ich z powodu ich żałosnego stanu. Kto może przeszkadzać w Moim planie, tak jak mu się podoba? Czy błogosławieństwa przyszłości są udzielane w zamian za żarliwość ludzi? Czy sens ludzkiej egzystencji tkwi w tym, że wchodzi się do Mojego królestwa tak, jak się komu podoba? (…) Dawno temu straciłem wiarę w człowieka, dawno temu straciłem nadzieję co do ludzi, ponieważ brakuje im ambicji, nigdy nie byli w stanie dać Mi serca, które kocha Boga, a zamiast tego zawsze dają Mi swoje motywacje. Wiele powiedziałem człowiekowi, a ponieważ ludzie dziś nadal ignorują Moje rady, mówię im o Moim poglądzie, aby nie zrozumieli błędnie Mojego serca w przyszłości; czy będą żyć, czy umrą w nadchodzących czasach, jest ich sprawą, nie mam nad tym żadnej kontroli. Mam nadzieję, że znajdą własną drogę do przetrwania, i jestem w tym bezsilny” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 46, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Kiedy ludzie są gotowi poświęcić swoje życie, wszystko staje się błahe i nikt nie może ich pokonać. Co może być ważniejsze od życia? W ten sposób szatan staje się niezdolny do dalszego działania w ludziach, nie ma niczego, co może zrobić z człowiekiem. Chociaż w definicji »ciała« mówi się, że ciało jest skażone przez szatana, jeśli ludzie naprawdę oddają się i nie są motywowani przez szatana, to nikt nie może ich pokonać – i w tym czasie ciało zacznie pełnić swoją inną funkcję i oficjalnie przyjmować kierownictwo Ducha Bożego. Jest to proces konieczny, musi się on odbywać krok po kroku; w przeciwnym razie Bóg nie miałby środków do działania w opornym ciele. Taka jest mądrość Boża” (Interpretacje tajemnic „Słowa Bożego dla całego wszechświata”, rozdz. 36, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Byłem zmartwiony, rozważając słowa Boga. Czyż nie czułem bólu i zniechęcenia, bo bałem się śmierci i pragnąłem błogosławieństw? Wcześniej wierzyłem w Boga dla błogosławieństw i by wejść do królestwa niebieskiego. Chociaż przeszedłem próbę posługujących, umiałem nieco odpuścić swoje pragnienie błogosławieństw i chciałem służyć Bogu, kłamliwa i zła szatańska natura była we mnie głęboko zakorzeniona. Gdy Bóg uczynił nas swym ludem, serce znów podskoczyło mi z radości. Myślałem, że tym razem na pewno wejdę do królestwa niebieskiego, że przyjmując imię Boga, będąc przez Niego wyniesionym do rangi ludu królestwa, porzucając wszystko i ponosząc koszty, dostanę się do królestwa niebieskiego bez problemu. To był pewnik. Gdy dzieło Boga odebrało mi perspektywy i przeznaczenie, osłabłem, byłem zniechęcony i uskarżałem się przed Bogiem. Żałowałem nawet poniesionych dla Niego ofiar. Dostrzegłem, że w zamian za wysiłki pragnąłem błogosławieństw królestwa niebieskiego. Czyż nie targowałem się z Bogiem i nie oszukiwałem Go? W obliczu każdej próby buntowałem się i narzekałem. Nie umiałem być Mu posłuszny ani praktykować prawd, które znałem. Zrozumiałem, że opieram się Bogu ze swojej szatańskiej natury. Ktoś tak pełen szatańskich skłonności powinien zostać unicestwiony. Byłem niezdolny wejść do królestwa Bożego. Określa to sprawiedliwe usposobienie Boga. Szansa na poznanie sprawiedliwego usposobienia Boga znaczyła, że nie zmarnowałem życia! Wtedy zmówiłem modlitwę: „Nie chcę już żyć dla swojego ciała, ale chcę się podporządkować Twojej władzy. Nawet jeśli przyjdzie mi umrzeć, nadal będę wychwalać Twoją sprawiedliwość”. Gdy przestałem myśleć o swoim przeznaczeniu i chciałem być posłuszny Bożym ustaleniom nawet kosztem życia, poczułem niewysłowioną ulgę.

Jednak wtedy, chociaż umieliśmy być posłuszni i słuchać Boga bez względu na swój wynik, nie mieliśmy określonego celu. Lecz w maju '92 Bóg polecił, byśmy starali się Go kochać za życia i urzeczywistniali sensowne życie. Wprowadził nas w okres kochania Boga, a próba śmierci dobiegła końca. Dzięki słowom Boga, spotkaniom i omówieniom zrozumiałem, że choć nasz los jest w rękach Boga i nikt nie uniknie śmierci, On chce, byśmy nie myśleli o śmierci negatywnie. Chce, byśmy starali się Go kochać za życia, byśmy praktykowali prawdę, odrzucili skażone skłonności i zyskali pełnię zbawienia. Tylko wtedy zdołamy wejść do Jego królestwa. W końcu zrozumiałem, że prowadząc nas przez próbę śmierci, Bóg nie prowadził nas do śmierci, lecz objawiał nam swoje sprawiedliwe usposobienie. Zrobił to, byśmy zrozumieli, kogo zbawia, kogo niszczy, a kto może wejść do Jego królestwa. Dostrzegłem też, jak bardzo szatan mnie zdeprawował, więc umiałem się uwolnić od swoich pojęć, wyobrażeń i pragnienia błogosławieństw. Nauczyłem się podporządkowywać Bożej władzy i ustaleniom, i dążyć do prawdy. To było Boże zbawienie dla mnie! Zrozumiałem, że Bóg nie sądzi ani nie karci ludzi, bo nas nienawidzi bądź chce dręczyć, lecz po to, byśmy dążyli do prawdy i zyskali zbawienie! Bóg nie działa w nas przez wydarzanie się faktów. Uzyskuje efekty, wyrażając słowa, które nas osądzają, karcą, testują i oczyszczają. Boże dzieło jest mądre, a Jego miłość i zbawienie prawdziwe!

7. Przebudzenie niewolnicy pieniądza

Autorstwa Xingwu, Chiny

Dorastałam w biednej rodzinie, a rodziców nie było stać na moje wykształcenie, więc wytwarzałam i sprzedawałam płoty, żeby zarobić na szkołę. Pewnego dnia, w czasie prac rolnych, przecięłam sobie palec. Ale ponieważ nie mieliśmy pieniędzy na leczenie, źle się zagoił i nie mogę go wyprostować. Po ślubie nadal byłam biedna. Przyjaciele i rodzina gardzili nami i nas unikali. Kiedy widziałam, jakim szacunkiem cieszą się bogacze, jak swobodnie stać ich na jedzenie i ubrania, zazdrościłam im. Mawia się: „Pieniądz rządzi światem”, „Pieniądze to nie wszystko, lecz bez nich nic nie możesz zrobić”, i „Kto płaci, ten wymaga”. Wtedy myślałam, że to prawda. Pieniądze pozwalają się wykarmić i ubrać oraz przynoszą szacunek i uwielbienie. Wierzyłam, że pieniądze są najważniejsze. Przysięgłam ciężko pracować i więcej zarabiać. Chciałam uwolnić się od biedy i żyć jak bogaczka.

Później zostaliśmy zatrudnieni z mężem do prowadzenia szkolnej stołówki. Codziennie jadają w niej setki ludzi. Żeby oszczędzić, mieliśmy tylko jednego pracownika. Codziennie pracowałam z mężem od 4 rano do północy. Pracowałam nawet, kiedy byłam bardzo przeziębiona. Żeby więcej zarobić, wykonywaliśmy też prace rolne. W sezonie pracowaliśmy w nocy, żeby wszystko posadzić i zebrać. Ponieważ pracowaliśmy dzień i noc, często kręciło mi się w głowie. Czasem zasypiałam, krojąc warzywa i kaleczyłam ręce. Potem do ran dostawała się woda i sól. Strasznie bolało. Choć byłam bardzo zmęczona, zawsze cieszyłam się, kiedy moje zarobki rosły. Czułam, że wszystko się opłaciło. Kiedy widziałam, jak bogacze w ładnych ubraniach jedzą i śmieją się, powtarzałam sobie: „Muszę więcej zarabiać!”. Sądziłam, że jeśli będę ciężko pracować, prędzej czy później sama też będę bogata.

Od codziennego używania zimnej wody nabawiłam się artretyzmu. Moje stawy zaczęły się zniekształcać. A z powodu wieloletniej wyczerpującej pracy, wysunął mi się dysk z kręgosłupa, co spowodowało hiperplazję kości i rwę kulszową. Lekarz zalecił mi operację i trzymiesięczny pobyt w szpitalu, ale nie chciałam przestać zarabiać, więc odmówiłam. Nawet trzy dni w szpitalu to było za dużo. Dalej pracowałam dniami i nocami. W końcu, ponieważ nie jadłam regularnie i nigdy się nie wysypiałam, nabawiłam się opadnięcia żołądka i grypy jelitowej. Wkrótce potem doszły do tego mięśniaki i wypadanie macicy, choroba serca, zapalenie mięśnia sercowego i poważna anemia. Choroby pojawiały się jedna po drugiej. Ból był nie do zniesienia i nie mogłam spać w nocy. Cały czas płakałam. Byłam zagubiona. Myślałam: „Jaki sens ma życie? Czy chodzi o ciągłą walkę o zarabianie pieniędzy?”. Nie znałam odpowiedzi. Czułam, że muszę mieć pieniądze, żeby cokolwiek osiągnąć w społeczeństwie. Powtarzałam sobie: „Jeśli możesz wstać, możesz dalej pracować”. I tak oto wróciłam do zarabiania pieniędzy. Ale pewnego dnia poszłam do szpitala i stwierdzono u mnie dwie formy raka − raka płuc we wczesnym stadium i raka piersi. Kiedy nagle usłyszałam tę diagnozę, ogarnęła mnie słabość. Godzinami leżałam w łóżku i płakałam. Leczyłam się w różnych szpitalach i wydałam prawie wszystkie nasze oszczędności. Nic nie pomagało, a leki powodowały puchnięcie całego ciała. Co noc, gdy wszystko cichło, leżałam w łóżku i patrzyłam przez okno, pogrążona w rozpaczy. Wydałam wszystkie oszczędności: nie byłam bogata, miałam zrujnowane zdrowie i straszne życie. Jaki był sens życia? Nie chciałam zabić się, pracując, by więcej zarobić. Ale mój mąż kochał pieniądze. Powiedział: „Dopóki żyjesz, możesz pracować!”. Jego obojętność zasmuciła mnie i rozczarowała, ale głównie czułam się bezsilna. Byłam dopiero po 40-tce. Nigdy nie czułam się szczęśliwa, mój syn się nie ożenił. Nie byłam gotowa umierać, chciałam żyć. Ale bez pieniędzy nie miałam szans na leczenie i wyzdrowienie. Dalsze zarabianie stanowiło jedyne wyjście. Zatem brałam leki i pracowałam.

Rok później za resztę oszczędności mój mąż otworzył fabrykę brykietów węglowych. W kolejnym roku otworzył olejarnię. Pomimo choroby, codziennie pracowałam w obu fabrykach, wykonując różne zadania. Po latach ciężkiej pracy wreszcie zarobiliśmy. Kupiliśmy dom w mieście, samochód i wiedliśmy wygodne życie. Przyjaciele i krewni przypochlebiali się nam i nas uwielbiali. Nasz status społeczny zmienił się, mieliśmy nową tożsamość. Byliśmy z siebie bardzo zadowoleni. Wszystkie te lata cierpienia wreszcie się opłaciły. Ale dobre czasy trwają krótko. Po wielu latach pracy moje ciało zaczęło się poddawać. Lekarz oznajmił: „Pani choroby są zbyt złożone. Żaden organ nie pracuje prawidłowo. Nie możemy nic zrobić”. Jego słowa były jak wyrok śmierci. Nie mogłam tego zaakceptować. Miałam wrócić do domu i czekać na śmierć? Miałam pieniądze i wiodłam wygodne życie. Ale co z tego miałam? Żadne pieniądze nie mogły mnie już uratować. Prawie chciałam umrzeć z bólu. Co innego mi zostało? Mimo woli spojrzałam w górę i płakałam: „Niebiosa! Uratujcie mnie!”.

W tym strasznym czasie znajoma podzieliła się ze mną ewangelią dni ostatecznych Boga Wszechmogącego. Powiedziała, że w dniach ostatecznych Bóg stał się ciałem, aby ocalić ludzkość, wyrazić prawdę i odkryć tajemnice życia. Ujawnia źródło zła i ciemności na świecie, czemu nasze życia są tak puste i pełne cierpienia, skąd pojawiają się choroby, w czyich rękach spoczywa nasz los, co może nadać naszemu życiu znaczenie i więcej. Ponadto powiedziała, że czytając Jego słowa i rozumiejąc prawdę, możemy to wszystko zobaczyć i ulżyć sobie w cierpieniu. Znajoma przeczytała mi fragment słów Boga Wszechmogącego: „Jakie jest źródło cierpienia związanego z narodzinami, śmiercią, chorobą i starością, które człowiek musi znosić przez całe życie? Co sprawiło, że ludzie doświadczają tych rzeczy? Nie doświadczali ich przecież, gdy zostali stworzeni, prawda? Skąd zatem wzięły się te rzeczy? Powstały one po tym, gdy ludzie ulegli kuszeniu szatana, a ich ciało stało się skażone. Ból ciała ludzkiego, trapiące je dolegliwości i jego pustka oraz skrajna niedola ludzkiego świata pojawiły się po zepsuciu ludzkości przez szatana. Kiedy skaził on ludzi, zaczął ich dręczyć. W rezultacie zaczęli oni popadać w coraz większe zwyrodnienie. Choroby, na które cierpieli ludzie, stawały się coraz bardziej dokuczliwe, a cierpienie stawało się coraz okrutniejsze. Ludzie coraz dotkliwiej odczuwali pustkę i tragizm ludzkiego świata, jak również niemożność dalszego życia w nim, a także mieli w sobie coraz mniej nadziei dla świata. To cierpienie zostało zatem sprowadzone na ludzi przez szatana” („Znaczenie tego, że Bóg zakosztował doczesnych cierpień” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”).

Następnie moja znajoma omówiła: „Kiedy Bóg nas stworzył, żyliśmy pod Jego ochroną, wolni w Ogrodzie Edenu, bez śmierci, chorób i zmartwień. Ale kiedy szatan kusił i deprawował ludzkość, zdradziliśmy Boga i utraciliśmy Jego troskę i ochronę. Żyjemy w świecie szatana, według jego zasad. Rywalizujemy ze sobą, kłamiemy, oszukujemy i walczymy o sławę, bogactwo i status. Z tego wywodzą się nasze choroby, ból i smutek, jaki odczuwamy w duchu. A to cierpienie, te zmartwienia powodują, że wszyscy postrzegają życie jako zbyt bolesne, zbyt wyczerpujące i zbyt ciężkie. Wszystko to stało się, ponieważ szatan nas zdeprawował. To szatańskie tortury. Ale Bóg stał się ciałem i przyszedł na świat, by nas ocalić. Wyraża wszystkie prawdy, dzięki którym dostąpimy zbawienia i zostaniemy oczyszczeni. Jeśli będziemy czytać słowa Boga i według nich żyć, możemy zdobyć Jego ochronę i przewodnictwo, pozbyć się zepsucia, dostąpić zbawienia Bożego, a Bóg poprowadzi nas ku naszemu ostatecznemu przeznaczeniu”. Słysząc jej słowa, poczułam nadzieję. Czułam, że Bóg Wszechmogący może ocalić mnie od cierpienia, więc zgodziłam się zainteresować Jego dziełem. Znajoma dała mi książkę „Słowo ukazuje się w ciele”. Czytałam słowa Boga codziennie oraz spotykałam się z braćmi i siostrami.

Pewnego dnia w czasie praktyki duchowej obejrzałam nagranie słów Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „Bez względu na twe pochodzenie i na to, jaką podróż masz przed sobą, nikt nie jest w stanie uciec przed planowymi działaniami i ustaleniami niebios i nikt nie panuje nad własnym przeznaczeniem, ponieważ tylko Ten, który ma władzę nad wszystkimi rzeczami, jest do tego zdolny. Od dnia, w którym człowiek zaczął istnieć, Bóg stale działał w ten właśnie sposób, zarządzając wszechświatem, kierując zasadami, zgodnie z którymi zmieniają się wszystkie rzeczy i trajektorią ich ruchu. Tak jak wszystkie stworzenia, człowiek po cichu i bezwiednie karmiony jest słodyczą, deszczem i rosą od Boga; jak wszystkie stworzenia, bezwiednie żyje zgodnie z zarządzeniami Bożej ręki. Serce i duch człowieka są w ręku Boga; Bóg dostrzega też wszystko, co dzieje się w ludzkim życiu. Bez względu na to, czy w to wierzysz czy nie, wszystkie bez wyjątku rzeczy, tak żywe, jak i martwe, będą przemieszczać się, zmieniać, odnawiać i znikać zgodnie z Bożym zamysłem. W ten właśnie sposób Bóg sprawuje kontrolę nad wszystkimi rzeczami” (Bóg jest źródłem ludzkiego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedy obejrzałam ten filmik, zrozumiałam, że Bóg jest naszym Stworzycielem i wszystkim rządzi. Bóg zaopatruje i odżywia całą ludzkość. Nasze przeznaczenie, nasze życie i śmierć oraz nasze szczęście spoczywają w Jego rękach. Nie jesteśmy w stanie ich zmienić za pomocą samej pracowitości. Ale nie zrozumiałam suwerenności Boga. Próbowałam polegać na własnej sile, by zmienić swoje przeznaczenie, próbując zgromadzić bogactwo. Ale choć zarobiłam trochę pieniędzy, nigdy nie byłam szczęśliwa. Moja dusza cierpiała, a zdrowie było zrujnowane. Wtedy zrozumiałam: Jeśli ludzie nie wierzą w Boga i go nie wielbią, nie podporządkowują się Jego władzy i, kierowani pragnieniami, opierają się swojemu losowi, będą cierpieć na próżno, a po śmierci trafią do piekła. Wtedy wiedziałam, że Bóg jest moją jedyną, prawdziwą podporą. Modliłam się więc do Niego i zawierzyłam Mu swoje zdrowie. Czy przeżyję, czy umrę, poddałam się władzy Boga.

Potem często uczestniczyłam w życiu kościoła. Patrzyłam, jak bracia i siostry czytają słowa Boga i dążą do prawdy, próbując dobrze spełniać obowiązki i zadowolić Boga, a ja ich za to podziwiałam. Chciałam uciec od starego życia i zacząć od nowa. Więc często modliłam się, prosząc Boga, żeby pokazał mi wyjście, abym miała więcej czasu na spotkania i spełnianie obowiązku. Później przejęto naszą olejarnię, by zbudować nową drogę. Nie musiałam już pracować w dwóch fabrykach jak poprzednio. Miałam więcej czasu na spotkania z innymi i omawianie słów Boga, na rozważanie Jego słów i zbliżenie się do Niego. Z każdym dniem czułam się bogatsza duchowo. Niebawem moje zdrowie zaczęło się bardzo polepszać. Czułam energię i przypływ nowych sił. Byłam też bardziej wyluzowana i spokojna. Byłam bardzo wdzięczna Bogu.

Obejrzałam kolejne wideo z nagraniem słów Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „»Pieniądz rządzi światem« to filozofia szatana, która dominuje wśród całej ludzkości, w każdym ludzkim społeczeństwie. Można by powiedzieć, że jest to trend, ponieważ została ona mocno wpojona w serca wszystkich bez wyjątku osób. Na samym początku ludzie nie akceptowali tego powiedzenia, ale później dali na nie swoje ciche przyzwolenie, gdy zetknęli się z realiami życia i zaczęli czuć, że słowa te są rzeczywiście prawdziwe. Czyż nie jest to proces deprawowania człowieka przez szatana? (…) Zatem gdy szatan wykorzystuje ten trend do deprawowania ludzi, jak się to w nich objawia? Czy uważasz, że bez pieniędzy nie mógłbyś przeżyć w tym świecie, że przeżycie bez nich choćby dnia byłoby niemożliwe? Status ludzi zależy od tego, ile mają pieniędzy, tak samo, jak szacunek, który budzą. Plecy biednych ludzi uginają się ze wstydu, podczas gdy bogaci cieszą się wysokim statusem. Stoją dumni i wyprostowani, mówiąc głośno i żyjąc arogancko. Co owo powiedzenie i ów trend przynoszą ludziom? Czyż nie jest prawdą, że wiele osób poświęciłoby wszystko dla pieniędzy? Czyż wiele osób nie rezygnuje ze swojej godności i uczciwości w pogoni za większymi pieniędzmi? Co więcej, czyż wiele osób w imię pieniędzy nie traci możliwości wykonywania swoich obowiązków i podążania za Bogiem? Czyż nie jest to stratą dla ludzi? (Jest). Czyż szatan nie jest niegodziwcem, że używa tej metody i tego powiedzenia, aby do tego stopnia deprawować człowieka? Czyż nie jest to nikczemny podstęp?” (Sam Bóg, Jedyny V, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Po obejrzeniu nagrania zrozumiałam, że dziesięciolecia cierpiałam wyczerpana, ponieważ przez zepsucie przez szatana i wpływ społeczeństwa dążyłam za doczesnymi trendami i czciłam pieniądze. W dzieciństwie żyłam w biedzie, czułam się wykluczona i wzgardzona. Kiedy widziałam bogaczy, którzy wygodnie żyli i wzbudzali szacunek, byłam pewna, że pieniądze są niezbędne do życia na tym świecie. „Pieniądze to nie wszystko, lecz bez nich nic nie możesz zrobić”, „Pieniądz rządzi światem”, „Kto płaci, ten wymaga”. „Pieniądze są na pierwszym miejscu” i „Człowiek uczyni wszystko, by stać się bogatym”. Te szatańskie błędne przekonania zapuściły korzenie w moim sercu i kontrolowały moje myśli. Myślałam, że pieniądze to wszystko, że zyskam podziw, szacunek i szczęście. Zdobywanie pieniędzy było moim jedynym celem i obchodziło mnie tylko zarabianie coraz większych i większych sum. Nie było ważne, że kręciło mi się w głowie, byłam zmęczona, a moje ciało nie dawało już rady. Kiedy myślałam o gromadzeniu bogactwa i życiu jak bogaczka, zaciskałam zęby i pracowałam dalej. Nawet zachorowanie na raka niczego nie zmieniło, a wręcz podkreśliło, jak ważne są pieniądze, ponieważ mogłam przeżyć tylko po opłaceniu leczenia. Nawet wtedy nie przestałam dążyć do zarabiania. Szatan nałożył na mnie swoje pęta i stałam się niewolnicą pieniądza. Choć miałam samochód, dom i trochę majątku, byłam szanowana i podziwiana, wcale nie czułam się szczęśliwa. Cierpiałam na wiele chorób, nawet na raka. Pieniądze nie koiły mojego bólu ani nie mogły ocalić mi życia. Czułam straszny ból i desperację. Więcej pieniędzy też by nic nie dało. Wcześniej gotowa byłam oddać życie za pieniądze. Teraz chciałam kupić za nie życie. Żyłam po to, żeby zarabiać, ale zostałam z pustymi rękoma. Zobaczyłam wtedy, że dążenie do pieniędzy to zły sposób na życie. Pieniądze to sztuczka, której szatan używa, żeby nas ranić i deprawować. To jarzmo, które nakłada nam na szyję. Gdyby nie słowo Boże, nawet teraz nie widziałabym, że za pomocą pieniędzy szatan nas pęta, kontroluje i rani, a on sam wciąż jeszcze wodziłby mnie za nos, męcząc mnie i bawiąc się moim kosztem. Zobaczyłam, że ludzie nie rozumieją prawdy, więc nie wiedzą, jak żyć. Podążają za większością, stawiając pieniądze na pierwszym miejscu. Szkoda. Na szczęście usłyszałam głos Boga, stanęłam przed Nim i uwolniłam się od szatańskiego maltretowania. To było Boże zbawienie, a moje serce przepełniała wdzięczność do Niego.

Później, kiedy mój mąż jeździł po dostawę, ja musiałam pracować w fabryce. Czasami nachodziło się to z porą spotkań naszej wspólnoty. Choć brałam w nich udział, byłam zdenerwowana. Czułam się winna. Przez chęć zarabiania pieniędzy wpędziłam się w chorobę. Diagnoza była wyrokiem śmierci. Bóg mnie uratował, kiedy byłam na progu śmierci i dał mi drugą szansę. Ale nie mogłam spełniać obowiązku i odpłacić Mu za Jego miłość. Czułam dług wobec Boga. Pomyślałam o słowach Pana Jezusa: „Cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na swojej duszy poniósł szkodę? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?” (Mt 16:26). W 1. Liście do Tymoteusza napisano: „Mając natomiast jedzenie i ubranie, poprzestawajmy na tym”. Po co zarabiać więcej pieniędzy, jeśli przypłaci się to życiem? Rozważałam wynajęcie fabryki brykietów. Zarabiałabym mniej pieniędzy, ale wystarczająco na życie. W ten sposób mogłabym czcić Boga i spełniać obowiązek. Miałam wątpliwości. Fabryka przynosiła zyski, a rozkręcenie interesu było bardzo trudne. Szkoda byłoby z niej zrezygnować. Wahałam się. Nie wiedziałam, co robić, więc modliłam się do Boga o pomoc.

Pewnego dnia przeczytałam te oto słowa Boga: „Ale istnieje niewiarygodnie prosta droga do wyzwolenia się z tego stanu – pożegnanie z dotychczasowym sposobem życia i celami w życiu; podsumowanie i analiza dotychczasowego stylu życia, poglądów na życie, dążeń, pragnień i ideałów, a następnie porównanie ich z wolą i wymaganiami Boga wobec człowieka, aby się przekonać, czy cokolwiek z tego jest spójne z wolą i wymaganiami Boga, czy cokolwiek z tego przynosi właściwe wartości życiowe, prowadzi do większego zrozumienia prawdy oraz pozwala człowiekowi żyć w człowieczeństwie i na podobieństwo ludzkiej istoty. Kiedy wielokrotnie zbadasz i starannie przeanalizujesz różne cele, do których ludzie dążą w życiu, oraz nieprzeliczone sposoby życia, przekonasz się, że żaden z nich nie jest zgodny z pierwotną intencją Stwórcy, z jaką tworzył On ludzkość. Wszystko to odciąga ludzi od suwerenności i opieki Stwórcy; wszystko to są pułapki, które deprawują ludzi i prowadzą ich do piekła. Kiedy już to uznasz, twoim zadaniem będzie odsunięcie na bok starych poglądów na życie, trzymanie się z dala od różnych pułapek, pozwolenie Bogu na przejęcie kontroli nad twoim życiem i ułożenie go dla ciebie; zadanie to polega tylko na próbie poddania się Bożym ustaleniom i przewodnictwu, zrezygnowaniu z własnego wyboru i staniu się osobą, która wielbi Boga” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Czytając te słowa, myślałam o szatańskich zasadach, którymi się wcześniej kierowałam, starając się zdobyć bogactwo. Wierzyłam, że „Pieniądz rządzi światem” i że „Pieniądze to nie wszystko, lecz bez nich nic nie możesz zrobić”. Musiałam walczyć o pieniądze, żeby być bogata i zdobyć szacunek ludzi. To były bolesne i nieszczęśliwe dni. Czy pieniądze były aż tak ważne? Co mogły mi takiego zapewnić? Mogłam kupić dom, samochód, mogły dać mi wygodne życie i chwilowe przyjemności. Ale nie mogły wypełnić pustki w moim sercu ani ukoić mojego bólu, nie mogły przynieść mi spokoju ani radości, nie mogły zakończyć mojego cierpienia wywołanego chorobami ani uratować mojego życia. Pomyślałam o dyrektorze lokalnej szkoły. Miał pieniądze i status, ale zmarł na raka. Pieniądze i status nie pomogły mu uciec przed cierpieniami i śmiercią. Słyszałam o bogaczach, którzy wiedli życie pełne bólu i pustki i popełniali samobójstwo, by je zakończyć, a także o ludziach, którzy kłamali, oszukiwali, kłócili się i okradali innych, tracąc całe człowieczeństwo i sumienie. Wszystko dla pieniędzy. Te historie i moje doświadczenia pozwoliły mi zrozumieć, że przez dążenie do zysków ludzie stają się tylko bardziej zepsuci i dekadenccy. Odciąga ich to od Boga i kieruje w stronę grzechu. Myślałam o Hiobie, który nie zabiegał o pieniądze ani dobra materialne. Hiob poddał się władzy Boga i we wszystkim szukał Jego dzieła, a w końcu został przez Boga pobłogosławiony. Pomyślałam o tym, że kiedy Jezus wezwał Piotra, ten rzucił wszystko, by podążać za Bogiem. Chciał poznać i pokochać Boga, a Bóg go udoskonalił, żeby wiódł życie, które miało znaczenie. Dzięki temu pojęłam, że poznanie Boga, czczenie Go, życie zgodnie z Jego słowem i zyskanie Jego uznania to najważniejsze rzeczy w życiu. Trudno było mi znaleźć wiarę i prawidłową ścieżkę. Wiedziałam, że jeśli będę dalej dążyła do bogactwa i doczesnych przyjemności i porzucę dążenie do prawdy i zbawienia, byłoby to głupotą. Nie miałam żadnych wątpliwości: nie chciałam już być niewolnicą pieniędzy. Chciałam mieć więcej czasu i energii na dążenie do prawdy. Porozmawiałam z mężem o wynajęciu fabryki. Dzięki cudownym planom Boga, udało nam się to. Mogłam regularnie uczęszczać na zgromadzenia i spełniać swój obowiązek.

Dwa lata później mój mąż nagle zachorował i zmarł. Jego śmierć była dla mnie trudnym przeżyciem i pokazała mi kruchość życia. Mój mąż przez większość życia próbował zarabiać coraz więcej. Miał ciśnienie krwi ponad 200, ale nadal pracował. Kiedy uszkodził biodro, wrócił do pracy, zanim całkowicie wyzdrowiał i nie chciał odpocząć, nawet kiedy go prosiłam. Też był niewolnikiem pieniędzy. Całe życie kontrolował i ranił go szatan. Nie chciał przestać, nawet w obliczu śmierci. Chciał zarabiać i wygodnie żyć, ale umarł. Sława i bogactwo nie mogły go uchronić czy zmniejszyć jego bólu ani pomóc mu oszukać śmierć. Tak jak Bóg powiedział: „Ludzie spędzają całe życie na pogoni za pieniędzmi i sławą; kurczowo trzymają się ich jak tonący brzytwy, myśląc, że są one jedynym oparciem, tak jakby ich posiadanie mogło im zapewnić dalsze życie i wyzwolić od śmierci. Jednak dopiero wtedy, kiedy są bliscy śmierci, zdają sobie sprawę, jak te rzeczy są od nich odległe, jak słabi są w obliczu śmierci, jak łatwo ulegają załamaniu, jak są samotni, bezsilni i nie mają dokąd pójść. Uświadamiają sobie, że życia nie można kupić za pieniądze lub sławę, że nieważne, jak bogata może być dana osoba, nieważne, jak wysoka jest jej pozycja, wszyscy ludzie są w obliczu śmierci równie ubodzy i nieznaczący. Zdają sobie sprawę, że za pieniądze nie można kupić życia, że sława nie zlikwiduje śmierci, że ani pieniądze, ani sława nie przedłużą życia nawet o minutę czy nawet sekundę” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Patrząc wstecz na to, jak spędziłam swoje życie, uwijając się i próbując zarabiać, widzę, że zyskałam szacunek i podziw, lecz szatan zadręczył mnie prawie na śmierć. Ale Bóg mnie ocalił. Uratował mnie z odmętów pieniędzy i odmienił bieg mojego życia. Teraz, dążąc do prawdy i spełniając obowiązek, czuję się wolna i spokojna. To coś, czego nie można kupić za pieniądze. Dziękuję Bogu Wszechmogącemu, że mnie ocalił!

8. Iść przez życie, rozumiejąc autorytet i suwerenność Boga

Autorstwa Xinxin, Stany Zjednoczone

Bóg Wszechmogący mówi: „Znajomość Bożego autorytetu, mocy Bożej, własnej tożsamości Boga i istoty Bożej nie może zostać osiągnięta poprzez poleganie na twojej wyobraźni. Skoro nie możesz polegać na wyobraźni, aby poznać autorytet Boga, to w jaki sposób możesz osiągnąć prawdziwą wiedzę o nim? Przez jedzenie i picie słów Boga, poprzez społeczność oraz doświadczanie słów Boga będziesz mieć stopniowo większe doświadczenie i weryfikację boskiego autorytetu, a przez to będziesz zdobywać stopniowo większe zrozumienie oraz coraz obszerniejszą wiedzę na jego temat. Jest to jedyny sposób osiągnięcia wiedzy o boskim autorytecie; nie ma skrótów. Proszenie was o to, abyście nie używali wyobraźni, nie jest tym samym, co zmuszanie was do biernego siedzenia w oczekiwaniu na destrukcję lub powstrzymywanie was od robienia czegokolwiek. Nieużywanie twojego mózgu do myślenia i wyobrażania sobie oznacza nieużywanie logiki do wnioskowania, nieużywanie wiedzy do analizowania, nieużywanie nauki jako podstawy, ale zamiast tego docenianie, weryfikowanie i potwierdzanie, że Bóg, w którego wierzysz, ma autorytet; potwierdzanie, że ma suwerenną władzę nad twoim losem oraz że Jego moc za każdym razem dowodzi, iż jest prawdziwym Bogiem we Własnej Osobie, przez słowa Boga, przez prawdę, przez wszystko, co napotykasz w życiu. Jest to jedyny sposób, w jaki każdy może osiągnąć zrozumienie Boga” (Sam Bóg, Jedyny I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Kiedyś myślałem, że przeżycie czegoś wielkiego lub zobaczenie cudu to jedyne sposoby, by poznać władzę Boga. Moje rozumienie Jego władzy było bardzo ograniczone. Słowa Boga nauczyły mnie, że aby poznać Jego władzę, należy doświadczać Jego słów w codziennym życiu. Poprzez doświadczanie słów można zobaczyć Jego suwerenność i panowanie nad wszystkim. To umacnia naszą wiarę w Boga.

W zeszłym roku chmara szkodników nagle zaatakowała prawie ćwierć akra pomidorów, które zasadziłem z rodziną. Wyżarły wszystko – liście, kwiaty i owoce. Martwiło mnie to i zastanawiałem się z rodziną, jak pozbyć się plagi. Pestycydy zniszczyłyby glebę i zostawiłyby substancje rakotwórcze, więc jedzenie warzyw z tych pól zagrażałoby zdrowiu. Próbowaliśmy wyzbierać szkodniki, ale zbyt szybko się rozmnażały. Pracowaliśmy trzy lub cztery dni, ale bez rezultatu. Owadów tylko przybywało. Nerwowo chwytałem się innych sposobów. Choć modliłem się do Boga, gdy pojawiła się plaga, nie rozumiałem Jego autorytetu i władzy, więc nie miałem Go w swoim sercu. Nie wiedziałem, jak autentycznie zdać się na Boga i szukać Jego woli. Wcześniej nie widziałem tego konkretnego owada, lecz byłem rolnikiem od dawna, wiedziałem, jak zwalczać owady. Uznałem, że poradzę sobie, jeśli będę szukał sposobu. Po kolei próbowałem wszystkiego, ale sześć czy siedem metod nie podziałało. Nigdy wcześniej nie spotkałem owada tak trudnego do zwalczenia. Wcześniej zawsze radziłem sobie ze szkodnikami, ale tym razem żadna z moich mozolnie wypracowanych metod nie działała. Kolega mi powiedział, że pewien profesor z uczelni rolniczej poleca olej z miodly indyjskiej do walki ze szkodnikami, więc natychmiast go kupiłem, ale też nie pomógł. Skończyły mi się pomysły, a wciąż nie znalazłem rozwiązania. Przez kolejne kilka dni rano chodziłem sprawdzać te pomidory, i widziałem, jak niszczą je szkodniki. Część krzewów zrzucała kwiaty, końce niektórych liści więdły, a część owoców gniła. Byłem zdruzgotany. Bracia i siostry codziennie pomagali mi sadzić te pomidory. Wykonali mnóstwo pracy, stawiali kratki, przycinali i przywiązywali rośliny, i akurat, gdy zaczęły pięknie rosnąć i zanosiło się na udany zbiór, znikąd pojawiła się plaga owadów. Uznałem, że w tym roku nie będzie zbiorów. Widząc krzewy całe pokryte szkodnikami, byłem kompletnie bezradny. Mój sąsiad, Wang, był doświadczonym rolnikiem i dobrze znał się na szkodnikach, więc pomyślałem, że może zna jakiś sposób. Poszedłem do niego, ale odparł: „Przez 30 lat pracy na roli nie widziałem czegoś takiego. Rozpylałem pestycydy trzy razy dziennie i tylko wytruły mi krzewy, a nie insekty”. Inny sąsiad, Zhang, wyznał bezradnie: „Nawet mieszałem trzy albo cztery rodzaje środków, ale nic nie działa!”. Byłem naprawdę zrozpaczony, słysząc to. Spadła na nas plaga owadów, których nie sposób było zwalczyć. Zanosiło się na to, że zniszczą wszystkie pomidory. W swojej bezradności modliłem się: „O Boże! Nie wiem, co począć. Jestem bezsilny. Proszę, oświeć mnie i poprowadź, bym umiał przez to przejść i wyciągnąć z tego właściwą naukę”.

Kiedyś na zgromadzeniu przeczytałem te słowa Boga. „W ramach Jego suwerenności i pod Jego kontrolą wszystkie rzeczy powstają lub znikają zgodnie z Jego myślami, ich życie podlega określonym prawom, a więc rosną i rozmnażają się w zgodzie z tymi prawami. Żaden człowiek czy rzecz nie jest ponad tymi prawami. Dlaczego tak jest? Jedynym wyjaśnieniem jest autorytet Boga. Lub, mówiąc inaczej, myśli i słowa Boga, ponieważ to Sam Bóg wszystko to czyni. To znaczy, autorytet Boga i Jego umysł dają początek tym prawom; będą się przemieszczać i zmieniać według myśli Boga, a te przemieszczenia i zmiany wystąpią lub znikną przez wzgląd na Jego plan. Weźmy na przykład epidemie. Wybuchają bez ostrzeżenia, nikt nie zna ich źródła czy dokładnych powodów ich wybuchu, a kiedy epidemia dotrze do określonego miejsca, ci, którzy są skazani, nie mogą uniknąć klęski. Nauka rozumie, że epidemie są powodowane przez rozprzestrzenianie się złośliwych i szkodliwych drobnoustrojów, ale nie jest w stanie przewidywać ani prognozować ich prędkości, zasięgu czy sposobów rozprzestrzeniania się. Chociaż ludzkość opiera się im w każdy możliwy sposób, nie jest w stanie kontrolować, którzy ludzie lub zwierzęta padną nieuchronnie ich ofiarą, kiedy te wybuchną. Jedyną rzeczą, jaką mogą uczynić ludzie, jest próba zapobiegania im, uodparniania się na nie i badania ich. Nikt nie zna jednak podstawowych przyczyn, które wyjaśniają początek i koniec każdej poszczególnej epidemii, i nikt nie może ich kontrolować. W obliczu wybuchu i rozprzestrzeniania się epidemii, pierwszym środkiem, jaki człowiek musi podjąć, jest opracowanie szczepionki, lecz często epidemia sama wygasa zanim szczepionka jest gotowa. Dlaczego epidemie wygasają? Niektórzy twierdzą, że zarazki znalazły się pod kontrolą, a inni, że powodem jest zmiana pór roku… Nauka nie potrafi wyjaśnić ani podać dokładnej odpowiedzi, czy te snute na chybił trafił spekulacje są słuszne. Ludzkość musi się mierzyć nie tylko z tymi spekulacjami, ale także z niewiedzą i strachem przed epidemiami. Nikt ostatecznie nie wie, dlaczego epidemie zaczynają się i dlaczego się kończą. Ponieważ ludzkość wierzy jedynie nauce, całkowicie na niej polegając, lecz nie uznaje autorytetu Stworzyciela ani nie akceptuje Jego suwerenności, nigdy nie pozna odpowiedzi” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Bóg panuje nad wszystkim. Wszystko jest w jego rękach. Małe i duże, widzialne i niewidzialne, żywe i martwe, wszystko istnieje lub znika zgodnie z wolą Boga. Ma władzę nad każdym kataklizmem. Ludzie nie wiedzą, skąd się biorą plagi i zarazy ani jak im zapobiec. Nie mamy pojęcia, kiedy się skończą. To jest we władzy Boga. Ja nie rozumiałem autorytetu i suwerenności Boga, więc gdy szkodniki obsiadły moje pomidory, nie zwróciłem się do Boga, by się na niego zdać, tylko szukałem własnych rozwiązań. Nie znalazłem, a mimo to nie zwróciłem się do Boga. Czułem bezradność i beznadzieję, gdy odkryłem, że nawet pestycydy nie działają. Wierzyłem w Boga i recytowałem słowa modlitwy, ale nie miałem Go w swoim sercu. Myślałem, że sam pozbędę się tych owadów. Co za arogancja i niewiedza! Wtedy zrozumiałem, że Bóg decyduje, kiedy pojawią się i znikną. Nie mamy na to wpływu. Wciąż nie rozumiałem, jaki Bóg miał zamiar, zsyłając tę plagę, ale wiedziałem, że muszę zrobić swoje, a owady zostawić Jemu. Musiałem poddać się zrządzeniom Bożym. Gdy to pojąłem, uspokoiłem się. Modliłem się, gotów przyjąć i przejść przez to, co Bóg dla mnie zaplanował.

Kilka dni później poszedłem na pole i zobaczyłem mnóstwo pajęczyn na krzakach pomidorów. Zastanawiałem się, skąd się wzięły. Z bliska zobaczyłem w nich mnóstwo małych ciem. Przypomniałem sobie, że pająki je lubią. Bez ciem nie byłoby jaj, więc naturalnie byłoby też mniej owadów. Zauważyłem, że jest o wiele mniej insektów niż dwa dni wcześniej. Wiedziałem, że to działanie Boga, który sprowadził pająki, by zjadły szkodniki. Byłem Mu bardzo wdzięczny! Po kolejnych siedmiu lub ośmiu dniach zobaczyłem, że z owoców, gałęzi, kwiatów i liści krzaków pomidorów zniknęły wszystkie owady. Byłem taki przejęty. Nie sądziłem, że w zaledwie kilka dni pająki zjedzą wszystkie owady. Bóg naprawdę jest wszechmogący! Gdybym nie widział tego na własne oczy, nigdy bym nie uwierzył. Z całego serca chwaliłem Boga i dziękowałem Mu. Niewierzący nie rozumieją władzy i autorytetu Boga. Wierzą tylko w naukę i z niej czerpią wiedzę o klęskach żywiołowych i zapobieganiu im, ale ich w pełni nie rozumieją. Nie mają na czym się oprzeć, są bezradni w obliczu nieszczęść, więc ich zbiory bardzo na tym tracą. Gdy zwróciłem się do Boga, poddałem się Mu i na Nim wsparłem, użył tych niepozornych pająków, by zjadły szkodniki, z łatwością pozbywając się plagi. To naprawdę mi pokazało, że Bóg steruje i rządzi wszystkim. Jest mądry i wszechmogący! Gdy pomidory zaczęły dojrzewać, myślałem, że z powodu plagi zbiór będzie beznadziejny, ale ku mojemu zdziwieniu był rekordowy. Bóg czyni cuda! Jak mówią słowa Boga Wszechmogącego: „Jego uczynki są wszechobecne, Jego moc jest wszechobecna, Jego mądrość jest wszechobecna i Jego władza jest również wszechobecna. Każde to prawo oraz zasada jest ucieleśnieniem Jego czynu i każde z nich ujawnia Jego mądrość oraz autorytet. Kto byłby w stanie zwolnić się z Jego zwierzchnictwa? Kto byłby w stanie wypisać się z Jego projektów? Wszystkie rzeczy istnieją pod Jego spojrzeniem, wszystko żyje pod Jego zwierzchnictwem. Jego czyny i moc nie pozostawiają ludzkości innego wyboru jak uznać fakt, że Bóg naprawdę istnieje oraz sprawuje władzę nad wszystkim” (Dodatek 3: Człowiek może dostąpić zbawienia jedynie pod Bożym zarządzaniem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki tej pladze przekonałem się, że władza i mądrość Boga są wszechobecne. Pogoda, słońce i deszcz podlegają Jemu, podobnie jak każdy gatunek owada. Żadne stworzenie nie panuje nad nimi. Każdy szczegół tego, jak Bóg stworzył wszystko i wszystkim zarządza, pokazuje władzę, którą ma tylko Bóg. Jest mądry i wszechmogący! Pomyślałem wtedy, że cokolwiek przyniesie przyszłość, muszę polegać na Bogu i lepiej rozumieć Jego działania.

Dwa miesiące później obsialiśmy szarłatem poletko, które po kilku tygodniach się zazieleniło. Uznałem, że zbiory będą udane. Ale pewnego ranka żona powiedziała mi, że na szarłacie są larwy tantnisia krzyżowiaczka i poprosiła, bym się tym zajął. Wystraszyła mnie ta wiadomość. To bardzo aktywne larwy, trudno je schwytać rękoma i rozmnażają się jak szalone. Osiągają dojrzałość w zaledwie jeden-dwa dni. Wykluły się raz na melonach, które uprawialiśmy, i próbowałem kilkunastu sposobów, ale bezskutecznie. Zjadły wszystkie nasze warzywa w ciągu kilku dni i nasz bujny ogród zamienił się w pustynię. Trochę się martwiłem i zastanawiałem się, czy larwy zjedzą w kilka dni cały szarłat. Nie wiedziałem, co robić. Szybko pomodliłem się do Boga, prosząc, by pomógł mi zrozumieć swoją wolę.

Później przeczytałem te słowa Boga: „Hiob posiadał i dążył do tych cech, nie będąc w stanie zobaczyć Boga ani usłyszeć słów Boga; chociaż nigdy nie widział Boga, to jednak poznał środki, którymi Bóg rządzi wszystkimi rzeczami, i zrozumiał mądrość, z jaką Bóg to czyni. Chociaż nigdy nie słyszał słów wypowiedzianych przez Boga, Hiob wiedział, że czyny nagradzania człowieka, jak i odbierania człowiekowi pochodzą od Boga. Chociaż lata jego życia nie różniły się niczym od lat zwykłego człowieka, nie pozwalał, aby przeciętność jego życia miała wpływ na jego wiedzę o suwerenności Boga nad wszystkimi rzeczami czy też wpływała na jego podążanie drogą bojaźni przed Bogiem i unikania zła. W jego oczach prawa wszystkich rzeczy były pełne uczynków Bożych, a suwerenność Boga można było dostrzec w każdej części życia człowieka. Nie widział Boga, ale był w stanie uświadomić sobie, że Boże czyny są wszędzie, a w czasie swojego przeciętnego czasu na ziemi, w każdym zakątku swojego życia był w stanie zobaczyć i zdać sobie sprawę z nadzwyczajnych oraz cudownych czynów Boga, a także mógł zobaczyć cudowne postanowienia Boże. Ukrycie i milczenie Boga nie powstrzymało Hioba przed uświadomieniem sobie Bożych czynów ani też nie wpłynęły one na jego wiedzę o Bożej suwerenności nad wszystkimi rzeczami. Jego życie było urzeczywistnieniem suwerenności i ustaleń Boga, który jest ukryty między wszystkimi rzeczami, w codziennym życiu. W swoim codziennym życiu słyszał i rozumiał głos serca Bożego oraz słowa Boga, który milczy między wszystkimi rzeczami, ale wyraża głos swego serca i swoje słowa, rządząc prawami wszystkich rzeczy. Widzicie więc, że jeśli ludzie mają takie samo człowieczeństwo i dążenia, co Hiob, to mogą uzyskać taką samą świadomość oraz wiedzę jak on i mogą uzyskać takie samo zrozumienie i wiedzę o Bożej suwerenności nad wszystkimi rzeczami jak Hiob” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Te słowa mi pokazały, że Hiob starał się zrozumieć władzę Boga w codziennym życiu, doświadczać Jego władzy i wszechmocy. W ten sposób dostrzegł, że wszystko pochodzi od Boga, który kontroluje los człowieka i wszystko inne. Hiob wiedział z całą pewnością, że bogactwo zawdzięcza błogosławieństwom i władzy Boga, a nie pracy. Gdy stracił majątek, również wierzył, że stało się to za pełnym przyzwoleniem Boga. To Bóg decyduje, co jest nam dane, a co odbierane. Dlatego Hiob nie skarżył się, tylko chwalił Boga. Ale gdy mnie spotkało coś trudnego lub coś, co mi się nie podobało, nie mogłem tego zaakceptować i poddać się Bogu. We mnie nie było wiary, a w moim sercu miejsca dla Boga. Ta myśl mnie zawstydziła. Zrozumiałem, że to Bóg pozwala na to wszystko. Chciał, bym poznał jego wszechmoc i władzę i podporządkował Mu się w codziennym życiu. Pozbycie się plagi i przyszłe zbiory szarłatu były wyłącznie w rękach Boga. Jest takie stare powiedzenie: „Uprawa pól leży w rękach ludzi, lecz żniwo leży w gestii Nieba”. Wiedziałem, że powinienem się temu poddać, nauczyć się spełniać wolę Boga i poddać się Jego wyrokom. Na tę myśl poczułem się lepiej i spokojnie pomodliłem: „O Boże, wierzę, że zbiory szarłatu zależą od Ciebie. Przestanę planować i się zamartwiać, będę doświadczać Twoich słów w tych warunkach i słuchać Ciebie”. Potem próbowaliśmy kilku sposobów na pozbycie się larw, lecz bez skutku. Ale byłem spokojny. Wszystko było w rękach Boga. Nawet gdyby zbiory były marne, to taka była Jego wola. Poddałem się temu, co zaplanował. Kilka dni później poszedłem na grządki warzyw i zobaczyłem wróble wyjadające owady z szarłatu. Byłem zadziwiony, widząc, że Bóg znów mi pomógł i rozwiązał problem, wobec którego byłem bezradny. Byłem mu taki wdzięczny! W ciągu kolejnych dwóch dni wróble wyjadły wszystkie larwy. Szczęśliwi dziękowaliśmy Bogu, chwaląc Go. Bóg jest wszechmogący!

Później przeczytałem te słowa Boga: „Gdy Bóg stwarzał wszystkie rzeczy, użył najróżniejszych metod i sposobów, by wprowadzić między nimi równowagę, by zbalansować warunki istnienia gór i jezior, roślin i wszystkich zwierząt, ptaków i owadów. Jego celem było umożliwienie wszystkim rodzajom żywych istot mieszkania i rozmnażania się w ramach praw, które ustanowił. Żadne rzeczy stworzone nie mogą wyjść poza te prawa ani ich złamać. Tylko w takim podstawowym środowisku ludzie mogą, pokolenie za pokoleniem, bezpiecznie trwać i rozmnażać się” (Sam Bóg, Jedyny IX, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Te słowa uzmysłowiły mi, że Bóg stworzył wszystkie istoty i na różne sposoby zrównoważył ich warunki życiowe, więc każde stworzenie podległe Jego władzy żyje i rozmnaża się według ścisłego porządku, wzajemnie się wspierając i kontrolując, tak jak zarządził Bóg. Nic nie może złamać praw, które Bóg ustanowił. On stworzył zwierzęta, rośliny i owady dla naturalnej równowagi, by chronić nasze środowisko i zapewnić mu stabilność. Bez Bożego porządku, bez praw, które ustanowił Bóg, w świecie zwierząt i owadów zapanowałby chaos, który przeniósłby się na życie ludzi. Nie przetrwalibyśmy. Bóg drobiazgowo wszystko przemyślał. We wszystkim przejawia się Jego moc, mądrość i cudowność, a nawet więcej, Jego miłość dla człowieka. Jak widzieliśmy, nie było sposobu na owady, które pojawiły się na warzywach, ale Bóg zesłał wróble i pająki, by je zjadły, byśmy mogli się cieszyć pokarmem, który nam dał. Wszystko, co stworzył Bóg, ma swój cel, nawet niepozorne pająki i wróble mają swoją misję. Dzięki nim Bóg utrzymuje równowagę w przyrodzie. Łączy ze sobą wszystkie rzeczy po to, by nam się lepiej żyło. Na warzywach, które zasadziliśmy później, pojawiły się małe, czarne owady i pluskwy. Modliłem się i pomyślałem, że ich naturalnym wrogiem jest ropucha. Wypuściliśmy na pole pięć ropuch i w zaledwie dwa miesiące ich liczba wzrosła do około 30. Owadów było coraz mniej i zbiór był bardzo udany. Byłem bardzo wdzięczny Bogu. Przypomniałem sobie Jego słowa: „Chociaż określenie »Boży autorytet« może wydawać się niezgłębione, to autorytet Boga nie jest ani trochę abstrakcyjny. Jest obecny przy człowieku w każdej minucie życia, prowadząc go każdego dnia. Zatem każdy człowiek w życiu codziennym będzie siłą rzeczy widział najbardziej namacalny aspekt Bożego autorytetu i doświadczał go. Ta namacalność jest wystarczającym dowodem na to, że autorytet Boga naprawdę istnieje i w pełni pozwala uznać i pojąć fakt, że Bóg ten autorytet posiada” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Kiedyś myślałem, że trzeba przeżyć coś wielkiego, by zrozumieć autorytet Boga, więc nie zwracałem uwagi na doświadczanie go poprzez codzienne zdarzenia. Potem się przekonałem, że nie tak trudno jest pojąć Jego władzę. Moc i autorytet Boga są zawsze widoczne w naszym codziennym życiu. W dużych czy małych zdarzeniach, jeśli skupiamy się na przeżywaniu Jego słów, dostrzeżemy Jego władzę.

Przez tamte kilka miesięcy, kiedy zmagałem się z plagami, z początku umiałem polegać tylko na swoim doświadczeniu i wiedzy naukowej, ale to mi nic nie dało. Doświadczyłem słów Boga, poddałem się im i dostrzegłem Jego działanie. Zyskałem praktyczne zrozumienie władzy i suwerenności Boga. Również moja wiara się umocniła. Bogu niech będą dzięki!

9. Wiara oznacza poleganie na Bogu

Autorstwa Cheng Cheng, Włochy

Bóg Wszechmogący mówi: „Jedynie dzięki głębokiej wierze będziesz mógł ujrzeć Boga, a kiedy będziesz miał wiarę, Bóg cię udoskonali. Bez wiary zaś nie zdoła tego dokonać. Bóg obdarzy cię wszystkim, co tylko masz nadzieję zyskać. Jeśli nie masz wiary, nie będziesz mógł zostać udoskonalony, a wówczas nie zdołasz ujrzeć Bożych uczynków, a tym bardziej nie dostrzeżesz wszechmocy Boga. Jeśli zaś masz wiarę w to, że ujrzysz uczynki Boga w swym praktycznym doświadczeniu, to wówczas Bóg ci się ukaże i będzie cię oświecał i kierował tobą od środka. Bez tej wiary zaś nie będzie w stanie tego uczynić. Jeśli utraciłeś ufność w Boga, jak zdołasz doświadczać Jego dzieła? Dlatego też tylko wtedy, gdy masz wiarę i nie żywisz w stosunku do Boga żadnych wątpliwości, tylko wtedy, gdy prawdziwie w Niego wierzysz, bez względu na to, co robi, będzie cię On oświecał i iluminował poprzez twoje doświadczenia, i tylko wtedy będziesz w stanie ujrzeć Jego czyny. Wszystkie te rzeczy osiąga się poprzez wiarę. Wiara zaś bierze się tylko z oczyszczenia, wobec braku zaś oczyszczenia nie może się rozwijać. Do czego więc odnosi się samo słowo »wiara«? Wiara jest to autentyczne przekonanie i szczere serce, jakie winni posiadać ludzie, kiedy nie są w stanie czegoś zobaczyć albo dotknąć, gdy dzieło Boże nie przebiega zgodnie z ludzkimi pojęciami i pozostaje poza zasięgiem człowieka. O takiej właśnie wierze mówię” (Ci, którzy mają zostać udoskonaleni, muszą przejść oczyszczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga uczą nas, że wiara w Boga jest kluczowa. Nieważne, jakie próby napotykamy i jak wielkie mamy trudności, Bóg chce, by każdy wierzył w Niego i Jego słowom, by każdy polegał na Nim i z Nim współpracował. Tylko tak można nieść świadectwo o wszechwładzy Boga i Jego czynach. Dzięki przewodnictwu Boga trochę tego doświadczyłam.

18 listopada 2016 roku dostałam przez internet wiadomość od brata z Włoch, który chciał dowiedzieć się więcej o Kościele Boga Wszechmogącego. Gdy ją przeczytałam, poczułam żarliwość jego tęsknowy i oczekiwania na powrót Pana. Komunikowaliśmy się przez aplikację tłumaczeniową. Był rozczarowany zepsuciem i deprawacją w Kościele katolickim, więc szukał prawdziwego kościołą od 1991 roku. Czytał książki Watchmana Nee, ale nie zyskał duchowej strawy. Powiedział, że życie bez Pana jest bolesne, beznadziejne i bez sensu. Poruszyły go materiały online Kościoła Boga Wszechmogącego. Pomyślał, że to może być prawdziwy kościół, i chciał dowiedzieć się więcej. Widząc, jak żarliwe są jego poszukiwania prawdy, poczułam, że muszę mu pilnie pomóc. Byłam podekscytowana tym, co chciałam mu powiedzieć, ale nie umiałam tego zrobić po włosku. Włoskie tłumaczenie słów Boga Wszechmogącego nie zostało opublikowane. Chciałam pokazać mu filmy ewangelizacyjne, ale tu też nie było wersji włoskiej. On nie znał innych języków. Mogłam mu tylko przesłać klip muzyczny. Muzyka i taniec są uniwersalne. Klip jeszcze bardziej go poruszył, powiedział błagalnym głosem: „Powiadom mnie, gdy tylko Kościół będzie miał witrynę po włosku”. To przypomniało mi słowa Boga Wszechmogącego: „Jak przekażesz swoje obserwacje i doświadczenia tym żałosnym, biednym i pobożnym wierzącym, którzy wygłodniali i spragnieni sprawiedliwości czekają na ciebie, abyś posłużył im za pasterza? Jacy ludzie czekają na ciebie, abyś posłużył im za pasterza? Czy potrafisz sobie to wyobrazić? Czy zdajesz sobie sprawę z brzemienia na twoich barkach, powierzonego ci zadania i odpowiedzialności? Gdzie jest twoja świadomość historycznego znaczenia misji? W jaki sposób będziesz służył jako dobrym mistrz w przyszłym wieku? Czy masz silne poczucie bycia mistrzem? Jak objaśnisz mistrza wszystkich rzeczy? Czy to naprawdę jest mistrz wszystkich żyjących istot i wszystkich fizycznych rzeczy na świecie? Jakie masz plany związane z postępem kolejnego etapu dzieła? Ilu ludzi czeka na to, abyś został ich pasterzem? Czy twoje zadanie jest trudne? Oni są biedni, żałośni, ślepi i zagubieni; lamentują w ciemności: »Gdzie jest droga?«. O, jakże tęsknią za światłem, aby nagle zstąpiło jak spadająca gwiazda i rozproszyło moce ciemności, które uciskały ludzi przez tak wiele lat. Kto może wiedzieć, jak bardzo na to liczą i jak z utęsknieniem dzień i noc na to czekają? Nawet w dniu, kiedy rozbłyska światło, ci głęboko cierpiący ludzie pozostają uwięzieni w lochach ciemności, bez nadziei na uwolnienie; kiedyż przestaną płakać? Te kruche dusze, które nigdy nie zaznały odpoczynku, naprawdę cierpią ogromnie. Od dawna są one związane przez bezlitosne pęta i historię, która zamarła w miejscu. Czy ktoś słyszał dźwięk ich zawodzenia? Czy ktoś widział obraz ich nieszczęścia? Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się nad tym, jak zasmucone i niespokojne jest Boże serce? Jak może On znieść spoglądanie na niewinną ludzkość, którą stworzył własnymi rękami, cierpiącą takie męki?” (Jak powinieneś uczestniczyć w swojej przyszłej misji? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Te słowa uświadomiły mi, że Bóg powierza nam głoszenie ewangelii i niesienie świadectwa, ale mimo pilnych wymogów Boga, miałam związane ręce. Nie mogłam nieść świadectwa o dziele Boga. Nie umiałam pomóc bratu, pogrążonemu w mroku, zyskać strawę słów Boga. Czułam się okropnie. Chciałam płakać, czytając jego wiadomości, i czułam się jak między młotem a kowadłem. Gdybym się wycofała, opóźniłabym jego zgłębienie prawdziwej drogi, której szukał. Gdybym kontynuowała, pozostawały mi nierzetelne narzędzia tłumaczeniowe. Czasami błędnie tłumaczyły nawet proste zdania, a co dopiero terminologię duchową. Jak tu się komunikować? Czułam się jak niema, oczy miałam szeroko otwarte, lecz nic nie mogłam zrobić. Pomyślałam, że mogę poszukać siostrę lub brata mówiących po włosku, ale nikogo takiego nie znalazłam. Zupełnie nie miałam pojęcia, co robić. Pomyślałam: „Po włosku znam tylko słowa »cześć« i »do widzenia«, więc choćby nie wiem co, nie będę w stanie nieść świadectwo o dziele Boga w dniach ostatecznych”. Byłam przygnębiona.

Rano brat z Włoch przysłał mi wiadomość, że od razu po przebudzeniu pomyślał, żeby zapytać mnie o Kościół Boga Wszechmogącego. Niepokoiło mnie to, że on wciąż pisał do mnie wiadomości. Modliłam się żarliwie: „Drogi Boże, nigdy nie uczyłam się włoskiego i nie wiem, jak podzielić się ewangelią z tym bratem. Boże, poprowadź mnie”. Po modlitwie przypomniałam sobie słowa Boga: „Musisz mieć wiarę w to, że wszystko jest w rękach Boga i że ludzie jedynie z Nim współpracują. Jeśli twe serce będzie szczere, Bóg to dostrzeże i otworzy przed tobą wszystkie ścieżki, sprawiając, że wszelkie trudności przestaną być trudne. Taką właśnie wiarę musisz mieć” („Wejście w życie ma ogromne znaczenie dla wiary w Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Wypełniając swój obowiązek, nie musisz się o nic martwić, jeśli tylko starasz się ze wszystkich sił i wkładasz w to całe swe serce. Bóg nie będzie ci robił trudności ani zmuszał cię, byś robił coś, do czego nie jesteś zdolny” („Wejście w życie ma ogromne znaczenie dla wiary w Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Te słowa umocniły moją wiarę i odwagę. To prawda, wszystko jest w rękach Boga. Z Nim wszystko jest możliwe. Gdy doświadczamy trudności, Bóg chce od nas tylko szczerości i współpracy, żebyśmy Mu zaufali i na Nim polegali i jak najlepiej z Nim współpracowali. Wtedy Bóg nam pomoże. Gdy ja stanęłam przed takim problemem, zrozumiałam, że nie miałam Boga w sercu. Żyłam własnym ideami, myśląc, że skoro nie znam włoskiego, to nie mogą porozumieć się z tym bratem, a więc nie mogę nieść świadectwa o dziele Boga. Moje nastawienie zrobiło się negatywne i wycofane. Jak w ten sposób mogłam zyskać przewodnictwa Boga i ujrzeć Jego czyny? Musiałam polegać na Bogu i z Nim współpracować, i ufać, że mnie poprowadzi. Z tym nastawieniem wyszukałam wersety z włoskiej Biblii, mówiące o dziele Boga w dniach ostatecznych. Pomyślałam, że mogę ich użyć w mojej komunikacji z bratem. I tak pewnego ranka wysłałam mu te wersety, by lepiej się z nim porozumieć. Później mile się zaskoczyłam, gdy zobaczyłam zwiastun „Tajemnicy pobożności” w języku włoskim. Szybko mu go wysłałam. Później powiedział, że rozumie, że film mówi o biblijnych przepowiedniach powrotu Pana. Zapytał z ekscytacją: „Czy Pan powrócił? Czy jest w Chinach? Jakie jest teraz Jego imię?”. Wtedy poczułam, że jak zagubiona owieczka usłyszał on nagle głos pasterza i wszędzie go szukał. Prawie ze łzami napisałam: „Jego imię to Bóg Wszechmogący, o którym mówi Księga Objawienia: »Który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący«” (Obj 1:8). W tym momencie ujrzałam, jak każdy etap Bożego panowania łączy się z następnym. Po włosku umiem się tylko przywitać, ale to doświadczenie dało mi świadomość, że udało mi się porozumieć z tym bratem dzięki przewodnictu Boga, widziałam tego efekty. Dostrzegłam, że wszystko jest w rękach Boga, powinniśmy szczerze Mu ufać i na Nim polegać i z Nim współpracować.

Później przyszła inna próba. Ten brat zapytał mnie, kiedy otrzyma świadectwo o dziele Boga w dniach ostatecznych. Chciałam mu pomóc, ale wciąż dzieliła nas bariera językowa i wciąż nie znalazłam pomocy. Gdyby niewierzący pomógł przy tłumaczeniu, niezrozumiałby terminologii duchowej i mógłby popełnić błędy. Myśl o tych problemach doprowadzała mnie do rozpaczy. Co miałam robić? Byłam jak kotka na gorącym blaszanym dachu. Wołałam do Boga: „O Boże, mam związane ręce. Nie wiem, co mam robić, i nie wiem, czego ma mnie to nauczyć. Otwórz mi drogę i poprowadź mnie”. Pomyślałam o Mojżeszu przekraczającym Morze Czerwone. Miał liczne trudności, gdy wyprowadzał Izraelitów z Egiptu, ale nie tracił wiary w Boga. Modlił się i współpracował z Bogiem, widział wiele Jego cudów. Bez Morza Czerwonego, bez pościgu przez armię i jego 40 lat na pustyni jak Mojżesz mógłby mieć taką wiarą i świadectwo? Bez tych trudności w moich obowiązkach jak mogłabym dojść do prawdziwej wiary w Boga? A przecież czym były moje trudności w porównaniu z Morzem Czerwonym? Odkąd spotkałam tego brata przez internet, Bóg otworzył mi drogę i byłam świadkiem Jego cudownych czynów. Powinnam mieć większą wiarę i polegać na Bogu. Wtedy zrozumiałam, że Bóg chce udoskonalić moją wiarę i poleganie na Nim poprzez te trudności, by dać mi praktyczne zrozumienie wszechwładzy Bożej przez moje rzeczywiste doświadczenie. Gdy już pojęłam wolę Boga, nie miałam wątpliwości, że otworzy mi drogę. Mieliśmy spotkać się online i inni sprowadzili 15-letnią siostrę, która uczyła się włoskiego, żeby tłumaczyła. Gdy usłyszałam, że 15-latka będzie tłumaczyć, pomyślałam o sobie i tej młodej siostrze. Byłam młoda, moja wiara była świeża i nigdy nie głosiłam słowa. Czy tak młoda dziewczyna pomoże w głoszeniu słowa? Czułam się niepewnie. Gdy jedna usłyszałam, jak płynnie czyta słowa Boga po włosku i że szybko zapamiętuje nowe słowa, byłam zaskoczona i zawstydzona. Bóg zgromadził właściwych ludzi do głoszenia ewangelii. Przypomniałam sobie słowa Boga: „Kiedy zobowiązanie lub obietnica wypływają z ust Bożych, wszystkie rzeczy służą ich spełnieniu i są wykorzystywane tak, aby do niego doprowadzić, a wszystkie stworzenia są zorganizowane oraz koordynowane pod panowaniem Stwórcy i każde odgrywa swoją rolę, a także każde służy swojej funkcji. Jest to przejawem autorytetu Stwórcy” (Sam Bóg, Jedyny I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Dzięki temu doświadczeniu pojęłam, że Bóg mnie poprowadzi, jeśli będę na Nim polegać, że ujrzę Jego czyny.

Gdy udało się już znaleźć tłumaczkę, mogłam porozumieć się z bratem z Włoch. Kamień spadł mi z serca. Wkrótcejuż tak bardzo nie pragnęłam polegać na Bogu, a ta siostra miała inne sprawy, więc nie mogła już tłumaczyć. Ta wiadomość prawie mnie z nóg zwaliła. Tak dużo chciałam jeszcze powiedzieć temu bratu, by umocnić go na prawdziwej drodze. Ale bez tłumaczki nic nie mogłam zrobić. Potem usłyszałam o kimś, kto szuka prawdziwej drogi, kogo zwiodła KPCh i społeczność religijna, więc nie śmiał iść dalej. Bałam się, brat z Włoch przestanie poszukiwać, jeśli nie zostanie podlany. Czułam się bezsilna i nie wiedziałam, co robić. Pewnego dnia ten brat na swojej stronie udostępnił taki wpis: „Przyjaciele, bracia i siostry, Jezus Chrystus powrócił! Radujcie się!”. Gdy to zobaczyłam, oblał mnie zimny pot. Miał ponad 3000 religijnych znajomych. Jeśli kilku z nich to antychryści, którzy go zwiodą, to co z nim będzie? Czułam lęk, więc pomodliłam się do Boga. „O Boże, bez tłumaczki nie uda się podlać tego brata i boję się, że inni go zwiodą z dobrej drogi. Jak mam doświadczać Twoich słów i czego się z tej sytuacji nauczyć? Poprowadź mnie”. Po modlitwie przeczytałam te słowa Boga: „Przez większą część danego im czasu ludzie żyją w stanie nieświadomości. Nie wiedzą, czy mają polegać na Bogu, czy na sobie. Dlatego też zwykle postanawiają zdać się na samych siebie i sprzyjające warunki oraz otoczenie, jak również na wszystkich tych ludzi, zdarzenia i rzeczy, które przynoszą im korzyść. W tym właśnie ludzie są najlepsi. Najgorzej wychodzi im natomiast poleganie na Bogu i szanowanie Go, ponieważ mają poczucie, że poważanie Boga wymaga zbyt wiele zachodu. Nie są w stanie Go zobaczyć ani dotknąć, czują więc, że okazywanie Mu szacunku to sprawa niejasna i mało realna. Dlatego w tym właśnie aspekcie swej nauki wypadają najsłabiej, a ich wkraczanie weń jest najbardziej powierzchowne. Jeśli nie nauczysz się, jak szanować Boga i na Nim polegać, nigdy nie dostrzeżesz, jak Bóg działa w Tobie, jak cię prowadzi czy oświeca. Jeśli zaś nie potrafisz tego zobaczyć, wtedy kwestie takie jak: »czy Bóg istnieje i kieruje wszystkim w życiu rodzaju ludzkiego« będą w głębi twego serca kończyć się znakiem zapytania, zamiast kropką czy wykrzyknikiem: »Czy Bóg kieruje wszystkim w życiu ludzkości?«. »Czy Bóg widzi najgłębsze zakamarki serca człowieka?«. Z jakiego powodu zdania te przekształcasz w pytania? Jeśli nie będziesz prawdziwie polegał na Bogu ani szczerze Go poważał, nie będziesz w stanie wzbudzić w sobie autentycznej wiary w Niego. Jeśli zaś nie będziesz umiał wzbudzić w sobie autentycznej wiary w Boga, to wówczas te znaki zapytania pozostaną tu dla ciebie już na zawsze, towarzysząc wszystkiemu, czego dokona Bóg, a w ich miejscu nigdy nie pojawią się kropki” („Wierzący muszą zacząć od przejrzenia na wskroś złych trendów istniejących na świecie” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga przebudziły mnie i zrozumiałam, że zapomniałam o Bogu. Gdy Bóg umieścił mnie w sytuacji bezsilności, gdy bezradna nie mogłam się komunikować, Bóg stał się moją liną ratunkową. A gdy mi sprzyjało szczęście i miałam właściwych ludzi, to właśnie na nich polegałam, bo czułam, że tak jest praktyczniej. Gdy ta młoda siostra pomogła mi w potrzebie, wiedziałam, że to działał Bóg. Ale później, gdy nie byłam pewna, czy ten brat przyjmie dzieło Boga w dniach ostatecznych, całkowicie polegałam na tej tłumaczce. Brak mi było wiary w Boga. Przypomniałam sobie słowa Pana Jezusa: „Mój Ojciec, który mi je dał, większy jest od wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki mego Ojca” (J 10:29). Owieczki Boga słyszą Jego głos. Żadne plotki, kłamsta i trudy nie wyrwą ich z Jego rąk. To jest władza Boga. Powinnam wierzyć słowom Boga, czynić mój obowiązek, szukać drogi komunikacji z tym bratem. To, czy zwiodą go pogłoski i kłamstwa, nie zależało ode mnie.

Później przeczytałam słowa Boga Wszechmogącego: „Szatan deprawuje ludzkość od tysięcy lat. Dokonał niewyobrażalnego zła, oszukiwał pokolenie za pokoleniem i popełnił ohydne zbrodnie na świecie. Zamęczał, oszukiwał i zwodził człowieka, by sprzeciwił się Bogu i popełniał akty zła, które raz za razem mieszały i szkodziły Bożemu planowi zarządzania. Jednak pod władzą Boga, wszystkie rzeczy i istoty żywe nadal przestrzegają zasad i praw ustanowionych przez Boga. W porównaniu z autorytetem Boga, szatańska nikczemna natura i gwałtowność są tak szpetne, tak odrażające i podłe, tak małe i trudne do obrony. Chociaż szatan krąży pośród wszystkich rzeczy stworzonych przez Boga, nie jest w stanie wprowadzić najmniejszych zmian w ludziach, rzeczach i przedmiotach, którymi Bóg zarządza” (Sam Bóg, Jedyny I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Słowa Boga dały mi spokój. To prawda, że wszystko podlega władzy Boga i nikt nie może przeszkodzić w tym, co Bóg chce uczynić. Nikt nie może zabrać owieczek Boga. Jeśli oszust wejdzie do domu Boga, zostanie ujawniony i wyeliminowany. Taka jest moc Boga. Uświadomiłam sobie, że nie rozumiem Boga. Byłam tego żywym przykładem. Zanim przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego, długo słuchałam kłamst KPCh i świata religijnego. Choć wiele stało mi na drodze, słowa Boga sprawiły, że przyjęłam Jego dzieła w dniach ostatecznych. Dziś żadne herezje ani kłamstwa nie staną mi na drodze podążania za Bogiem Wszechmogącym. Pomagają mi wyraźniej ujrzeć oblicze szatana i wzmacniają moją wiarę na Bożej drodze. Wszystko to osiągnęły słowa Boga. Przemyślałam ten niemal miesiąc komunikacji z tym bratem. Nie łączył nas język, nie mogliśmy się porozumieć, ale próbowaliśmy, aż on przyjął dzieło Boga w dniach ostatecznych. Wspomniał o głoszeniu ewangelii i założeniu kościoła we Włoszech. Czy to było do osiągnięcia bez przewodnictwa Boga, bez słów Boga pozyskujących ludzi? Brakowało mi rozumienia Boga. Gdy głosiłam ewangelię, mówiłam, że władza Boga jest niezrównana i żadna siła nie powstrzyma Jego dzieła, ale zawsze posługiwałam się analizą logiczną. Gdy trafiłam na barierę językową, bałam się, że ten brat ulegnie pogłoski i kłamstwa antychrystów. Żyłam w strachu. Ale to, czy on pójdzie prawdziwą droga, było w rękach Boga, o tym decydował Bóg. Zamiast się martwić powinnam wypełniać obowiązek odpowiedzialnie. Z tą myślą pomodliłam się do Boga, chcąc poddać się Jego władzy i planom. Zaskoczyła mnie ta młoda siostra, gdy napisała, że jest wolna i może znów tłumaczyć. W końcu mogłam się z nim jasno porozumieć.

Choć czasami czułam się zniechęcona i czasami targał mną wielki niepokój, gdy dzieliłam się ewangelią z tym bratem, to przecież gdy polegałam na Bogu, widziałam Jego przewodnictwo i czyny. Pojęłam, że dzieło Boga czyni On sam, i moja wiara urosła. To była łaska i miłosierdzie Boga. Myślałam, że głoszenie ewangelii zbawia innych, ale zrozumiałam, że jednocześnie doświadczałam dzieła Boga i Jego słów. Dzięki temu doświadczeniu ja, niewierny Tomasz, poznałam prawdziwie władzę i wierność Boga. Tak jak mówi Bóg: „Kiedy ludzie napotykają szczególnie trudny problem, kiedy nie ma nikogo, do kogo mogliby się zwrócić i kiedy czują się szczególnie bezradni, pokładają jedyną nadzieję w Bogu. Jakie są ich modlitwy? Jaki jest ich stan umysłu? Czy są szczerzy? Czy ma wtedy miejsce jakieś fałszerstwo? Tylko wtedy gdy ufasz Bogu, jak gdyby był On ostatnią deską ratunku, której się trzymasz, by uratować swoje życie, mając nadzieję, że On ci pomoże ‒ twoje serce jest szczere. Chociaż być może nie powiedziałeś zbyt wiele, twoje serce już się poruszyło. To znaczy, że oddajesz swoje szczere serce Bogu, a Bóg słucha. Kiedy Bóg słucha, widzi twoje trudności i oświeci cię, poprowadzi cię i ci pomoże” („Wierzący muszą zacząć od przejrzenia na wskroś złych trendów istniejących na świecie” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Aby poznać Boga, musimy praktykować Jego słowa i doświadczać ich poprzez to, co spotyka nas na co dzień, i podczas wypełniania obowiązków. Tylko tak można poznać Boga i bać się Go. Moje doświadczenie tego mnie nauczyło. Bogu niech będą dzięki!

10. Na ratunek sercu

Autorstwa Zheng Xin, Stany Zjednoczone

W październiku 2016 roku za granicą przyjęliśmy z mężem Boże dzieło w dniach ostatecznych. Kilka miesięcy później siostra Wang, która przyjęła dzieło Boże razem ze mną, robiła szybkie postępy. Pamiętam, że każdy ją wtedy chwalił za dobry charakter. Przypominam sobie, że po jednym z zebrań usłyszałam, jak siostra Lin mówi: „Wszystko, o czym rozmawialiśmy dziś z siostrą Wang – o tym, jak przyjęła i zrozumiała Boże słowa – płynęło prosto z serca. W jej omówieniu jest nieco światła. To dla mnie bardzo pomocne”. Z początku słysząc, że wszyscy tak mówią, zazdrościłam siostrze Wang. Niedługo potem poczułam się zawiedziona: dlaczego wszyscy chwalą ją, a nie mnie? Czyżbym wcale się nie rozwijała? Czy z moimi omówieniami było coś nie tak? Nie mogłam pogodzić się z tym, że siostra Wang była ode mnie lepsza. Miałam do niej coraz bardziej negatywne nastawienie. Myślałam: Potrafisz wyjaśniać Boże słowa, ale ja także. Przyjdzie dzień, kiedy cię pokonam. To, czego się dowiedziałam z Bożych słów, zachowam dla siebie i będę się tym dzielić tylko na zgromadzeniach. Dzięki temu każdy się przekona, że moje omówienia też są dobre i praktyczne.

Później przez jakiś czas zapisywałam sobie w notesie, co zyskałam dzięki Bożym słowom. "Gdy przyszedł czas na spotkanie, musiałam przemyśleć," jak mogłabym o tym opowiedzieć w rozmowie z innymi tak, żeby wszystko było jasne jak u siostry Wang. Ale z jakiegoś powodu, im bardziej próbowałam się popisać przed braćmi i siostrami, tym gorzej mi wychodziło. Gdy przyszła kolej na mnie, miałam pustkę w głowie albo mówiłam bardzo chaotycznie. Nie potrafiłam jasno przedstawić swojego punktu widzenia. Pod koniec spotkania byłam już bardzo zażenowana. Któregoś dnia powiedziałam w domu do męża: „Nieswojo mi, kiedy na spotkaniach słyszę, że omówienia Bożych słów siostry Wang są oświecające…”. Ale zanim skończyłam, mąż rzucił mi gniewne spojrzenie i powiedział żarliwie: „Omówienia siostry Wang są oświecające i bardzo pomocne. Powinniśmy za to dziękować Bogu”. „Może czujesz się nieswojo przez zazdrość?” Jego słowa były jak policzek. Natychmiast pokręciłam głową przecząco: „Nie, to nie to. Nie jestem taka”. Mąż kontynuował: "„Wszyscy nasi bracia i siostry czerpią radość z omówień siostry Wang, a ty czujesz się przez nie nieswojo." To oznacza, że jesteś zazdrosna, bo siostra Wang jest od ciebie zdolniejsza. Mam rację?”. Słysząc to, jeszcze bardziej się zirytowałam. Czy to możliwe, że byłam taka zazdrosna? Odparłam: „Już nic nie mów. Muszę się uspokoić i wszystko przemyśleć”. Potem mój mąż powiedział o moich rozterkach siostrze Liu, licząc, że mi pomoże. Gdy to usłyszałam, wyrzucałam mu: „Jak mogłeś z nią o tym rozmawiać, nie uprzedzając mnie? A jeśli wszystkim rozpowie – co sobie o mnie pomyślą?”. Denerwowałam się coraz bardziej. Modliłam się w duchu do Boga: „Boże! Wskaż mi drogę. Pomóż mi, proszę”.

Następnego dnia myślałam o tym, co pokazały ostatnie dni. Dotarło do mnie, że zwykle, kiedy czytam słowa Boże, zachowuję dla siebie ich światło, dzielę się nim dopiero na zgromadzeniach. Chciałam po prostu rozmawiać z braćmi i siostrami o rzeczach dla nich nowych, żeby dzięki temu mieli o mnie lepsze zdanie. Widząc, jak oświecające są omówienia siostry Wang, czułam się nieswojo i chciałam ją przewyższyć. Wcześniej myślałam, że mam dobre stosunki z innymi, i nigdy nie robiłam problemu z byle powodu, myślałam, że jestem prostoduszna. Teraz jednak dotarło do mnie, że jest we mnie zazdrość, a nawet głęboko skrywana wrogość i chęć rywalizacji. Jak mogłam być kimś takim? Zadzwoniłam do siostry i zapytałam: „Siostro, czy podczas spotkań czujesz czasem zazdrość, widząc, jak oświecające są omówienia słów Bożych innych osób?”. „Nie, nigdy”, odparła. „Jeśli omówienia braci i sióstr są oświecające, to i mi pomagają. Bardzo mnie to cieszy i naprawdę uszczęśliwia!”. Słysząc to, poczułam się jeszcze gorzej. Zdałam sobie sprawę, jak bardzo stałam się zazdrosna. Poza mną nikt tej siostrze nie zazdrościł. W tym stanie mogłam tylko modlić się do Boga. Powiedziałam do Niego: „Boże! Nie chcę być zazdrosna, ale gdy słyszę wspaniałe omówienia tej siostry, bezwiednie jej zazdroszczę. O Boże! Nie wiem, co robić. Proszę, spraw, bym wyzwoliła się z niewoli zazdrości…”.

Potem przyszła do mnie siostra Liu z naszego kościoła. Rozmawiała ze mną, uwzględniając mój stan, odczytała też fragment słów Bożych. „Niektórzy ludzie ciągle się boją, że inni ich prześcigną i odbiorą im palmę pierwszeństwa, zyskując uznanie, podczas gdy oni sami zostaną zapomniani. Sprawia to, że są wobec innych napastliwi i odrzucają ich. Czyż nie jest to przykład bycia zawistnym wobec ludzi, którzy są zdolniejsi od nich? Czyż takie zachowanie nie jest egoistyczne i nie zasługuje na pogardę? Jakiego rodzaju jest to usposobienie? Jest ono nikczemne! Myślenie tylko o sobie, zaspokajanie jedynie swych własnych pragnień, niebranie pod uwagę obowiązków innych ludzi i dbanie wyłącznie o własne korzyści, a nie o dobro domu Bożego: ludzie, którzy tak postępują, mają złe usposobienie, a Bóg nie darzy ich miłością” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Kiedy usłyszałam te słowa Boże, poczułam, że tego właśnie doświadczam. Omówienie słów Bożych siostry Wang było oświecające, ja jednak nie próbowałam zrozumieć prawdy ani poszukiwać ścieżki praktyki w jej słowach. Wręcz przeciwnie czułam tylko zazdrość. Gdy moje omówienia były do niczego i gdy nie mogłam się popisać, lecz kompromitowałam się, miałam mętlik w głowie, ogarniały mnie negatywne myśli i byłam przygnębiona. Bardzo się bałam, że moi bracia i siostry będą mną gardzić. Byłam samolubna i godna pogardy. Myślałam tylko o tym, żeby się wyróżnić i nie potrafiłam znieść tego, że komuś szło lepiej ode mnie. Skąd ta zazdrość i zawiść? Nie ma w tym ani krzty zwykłego człowieczeństwa! Teraz widzę, że byłam taka też zanim uwierzyłam w Boga. W relacjach z przyjaciółmi i krewnymi, sąsiadami i kolegami wiecznie pragnęłam, żeby inni dobrze o mnie mówili. Czasami słysząc, jak jakiś kolega chwalił pracę kogoś innego, zaczynałam czuć się nieswojo, a żeby inni dobrze o mnie mówili, wkładałam w swoją pracę całe serce i wykonywałam ją z radością, nawet jeśli była trudna lub wyczerpująca. Wtedy nie byłam tego świadoma i myślałam, że po prostu chcę się rozwijać. Dopiero teraz zrozumiałam, że to były przejawy skażonego, szatańskiego usposobienia. Często potem stawałam przed Bogiem i modliłam, gdy miałam problem. Podczas zgromadzeń skupiałam się na wyciszaniu serca i słuchaniu innych. Kiedy nadchodziła moja kolej, nie myślałam już, jak sprawić, by moje omówienia były lepsze od siostry Wang. Spokojnie rozważałam Boże słowa i dzieliłam się tym, co z nich zrozumiałam. Gdy praktykowałam w ten sposób, czułam się bardziej zrelaksowana i wolna.

Po jakimś czasie naprawdę miałam poczucie, że moja zazdrość przygasła, lecz szatańskie, zepsute usposobienie tkwi w nas głęboko i objawia się w sprzyjających okolicznościach. Później, podczas kilku spotkań, gdy widziałam, że inni bracia i siostry chwalą omówienia siostry Wang, "znów pojawiała się zazdrość. Po tym wszystkim czułam, że dzieli nas dystans." Jednak w takim stanie nie śmiałam otworzyć się przed innymi. Obawiałam się, że gdy to zrobię, będą mną gardzić. W czasie kilku kolejnych zebrań byłam skrępowana.

Pewnego wieczoru zadzwoniła do mnie siostra Liu. Z niepokojem zapytała, czy nie napotykam ostatnio na trudności. Odpowiedziałam wymijająco: „Czy jestem zbyt zepsuta? Czy Bóg zbawi kogoś takiego jak ja?”. W obawie, by nie zaczęła mną gardzić, nie powiedziałam nic więcej. Wtedy siostra Liu odczytała fragment Bożych słów, odnoszący się do mojego stanu: „Gdy niektórzy ludzie słyszą, że aby być osobą uczciwą, należy się otworzyć i obnażyć, mówią: »Trudno jest być uczciwym. Czy mam mówić innym o wszystkim, co sobie myślę? Czy nie wystarczy, że rozmawiam we wspólnocie o tym, co dobre? Nie potrzebuję opowiadać innym o swojej mrocznej czy skażonej stronie, prawda?« Jeśli nie mówisz innym o tych rzeczach i nie otwierasz się, to nigdy nie poznasz siebie; nigdy nie rozpoznasz, czym jesteś, a inni luzie nigdy nie będą w stanie ci zaufać. Takie są fakty. Jeśli chcesz, by inni ci ufali, to najpierw musisz być uczciwy. Aby być uczciwym, musisz najpierw obnażyć swoje serce, aby wszyscy mogli je zobaczyć, aby wszyscy widzieli twoje myśli i twoją prawdziwą twarz; nie wolno ci udawać ani usiłować się ukryć. Tylko wtedy ludzie zaufają ci i będą cię uważać za uczciwego. Jest to najbardziej fundamentalna praktyka i warunek wstępny bycia uczciwym” („Najbardziej fundamentalna praktyka bycia osobą uczciwą” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Po odczytaniu tych słów Boga odbyła rozmowę ze mną: „Musimy się otworzyć i rozmawiać ze sobą, aby poszukiwać prawdy; tylko tak osiągniemy duchowe wyzwolenie. To także sposób praktykowania prawdy i bycia uczciwym człowiekiem. Dzięki temu możemy uzyskać pomoc naszych braci i sióstr. W ten sposób szybciej przezwyciężymy skażone usposobienie i zyskamy poczucie wyzwolenia. Jeśli nie chcemy wyjawić naszych trudności, łatwo padniemy ofiarą forteli szatana i wiele stracimy w naszym życiu”. a siostra Liu odczytała inny fragment słów Bożych: „Ludzie zbawiani przez Boga to ci, którzy mają skażone usposobienia w wyniku zepsucia przez szatana; nie są oni nieskalanymi, doskonałymi ludźmi, ani też ludźmi żyjącymi w próżni. Niektórzy z nich, kiedy tylko ich skażenie zostaje zdemaskowane, myślą sobie tak: »Kolejny raz sprzeciwiłem się Bogu. Wierzę w niego przez wiele lat, ale i tak się nie zmieniłem. Bóg zapewne już mnie więcej nie chce!«. Cóż to za rodzaj postawy? Ludzie ci zrezygnowali sami z siebie i sądzą, że Bóg już ich nie chce. Czyż nie jest to przypadek niezrozumienia Boga? Gdy jesteś tak negatywny, szatanowi najłatwiej jest znaleźć pęknięcia w twojej zbroi, a gdy już mu się to uda, skutki będą niewyobrażalne. Dlatego też bez względu na to, w jak wielkich jesteś tarapatach i jak bardzo czujesz się zniechęcony, nigdy nie wolno ci dać za wygraną! W procesie życiowego wzrastania i wówczas, gdy są zbawiani, ludzie obierają czasami niewłaściwą drogę albo się gubią. Przez pewien czas objawiają w swoim życiu nieco niedojrzałości, lub czasami stają się słabi i zniechęceni, mówią nie to, co należy, potykają się i upadają, albo doznają porażki. Z punktu widzenia Boga, wszystkie te rzeczy są zupełnie normalne i nie zwykł On zwracać na nie większej uwagi” („Wejście w życie ma ogromne znaczenie dla wiary w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”).

Siostra powiedziała mi: „Wszyscy jesteśmy głęboko skażeni przez szatana: aroganccy, podstępni, samolubni i zazdrośni. Te szatańskie skłonności są głęboko zakorzenione w każdym z nas, a nawet stały się naszym życiem. Dlatego nasze zachowanie i postawy na każdym kroku ujawniają skażenie. Bardzo mnie to drażniło: trochę rozumiałam własne skażone usposobienie i czułam skruchę, ujawniając je, dlaczego więc znów robiłam to samo? Słowa Boże uświadomiły mi, że moje szatańskie usposobienie to poważny problem. Dotarło do mnie, że zmiana w usposobieniu nie dokonuje się z dnia na dzień. Odrobina samoświadomości nie zmienia ludzi ot tak. Tylko długotrwały sąd i karcenie słowem Bożym, przycinanie i rozprawianie się z zepsuciem, próby i oczyszczanie mogą przynieść zmianę. Bóg zjawił się, by dokonując sądu i karcenia, oczyścić nas i zmienić. On wie, jak głęboko zdeprawował nas szatan, jaka jest nasza postawa oraz jakie napotykamy trudności, usiłując zmienić nasze usposobienie, dlatego jest cierpliwy i wybacz tym, którzy dążą do prawdy. Bóg liczy na naszą determinację w dążeniu do prawdy i szczere pragnienie zmiany naszego usposobienia. Trzeba mieć właściwe podejście. Musimy jeść i pić słowa Boże, przyjmować sąd i karcenie słowem, odrzucać cielesność i wcielać prawdę w życie. Aż wreszcie nasze skażone usposobienie zmieni się”.

Potem przeczytałyśmy kolejny fragment słów Bożych: „Kiedy tylko mowa jest o pozycji, prestiżu lub reputacji, serce każdego człowieka podryguje w oczekiwaniu, a każdy z was zawsze pragnie się wyróżniać, być sławnym i rozpoznawalnym. Nikt nie jest skłonny ustąpić, zamiast tego zawsze woląc rywalizować, mimo iż rywalizacja jest żenująca i niedozwolona w domu Bożym. Jednakże bez sporów nigdy nie jesteście zadowoleni. Kiedy widzicie, że ktoś się wyróżnia, odczuwacie zawiść i nienawiść oraz macie wrażenie, że to niesprawiedliwe. »Dlaczego to ja nie mogę się wyróżniać? Dlaczego to zawsze tamta osoba bywa wyróżniana, a nigdy nie przychodzi kolej na mnie?« Czujecie wówczas urazę. Usiłujecie powstrzymać złość, ale nie jesteście w stanie tego zrobić. Modlicie się do Boga i przez chwilę czujecie się lepiej, ale później, kiedy tylko po raz kolejny znajdujecie się w takiej sytuacji, nie jesteście w stanie go przezwyciężyć. Czyż nie ukazuje to niedojrzałej postawy? Czy to, że ktoś popada w takie stany, nie jest pułapką? To są właśnie okowy skażonej natury szatana, które pętają ludzi. (…) Musisz nauczyć się odpuszczać i odkładać te rzeczy na bok, rekomendować innych i pozwalać im się wyróżniać. Nie walcz ani nie spiesz się, by skorzystać z chwili, kiedy tylko napotkasz okazję, by się wyróżnić lub zyskać sławę. Musisz nauczyć się rezygnować, ale nie możesz odkładać na później wykonywania swoich obowiązków. Bądź osobą, która skromnie pracuje w ukryciu i która nie popisuje się przed innymi podczas lojalnego wykonywania swoich obowiązków. Im bardziej będziesz rezygnować z prestiżu, pozycji i własnych interesów, tym staniesz się spokojniejszy, tym więcej miejsca otwierać się będzie w twoim sercu i tym bardziej poprawiać się będzie twój stan. Im bardziej zaś będziesz walczyć i rywalizować, w tym większym mroku będziesz się pogrążać. Jeśli w to nie wierzysz, sam się przekonaj! Jeśli będziesz chciał odmienić ten mroczny stan i sprawić, by takie rzeczy nie miały nad tobą władzy, to musisz najpierw odłożyć je na bok i z nich zrezygnować. W przeciwnym razie im więcej będziesz walczyć, tym głębsza ciemność będzie cię otaczać i tym więcej odczuwać będziesz zawiści i nienawiści, a twoje pragnienie zysku będzie tylko narastać. Im silniejsze zaś twoje pragnienie zysku, tym bardziej będziesz niezdolny do tego, aby go osiągać, im mniej zaś będziesz osiągał, tym bardziej narastać będzie twoja nienawiść. Gdy zaś nienawiść twoja będzie rosła, twoje wnętrze będzie pogrążać się w coraz większym mroku. Im mroczniejsze będzie twoje wnętrze, tym gorzej będziesz wykonywać swoje obowiązki, a im gorzej będziesz je wykonywać, tym mniej będzie z ciebie pożytku. Jest to wzajemnie powiązane, błędne koło. W takim stanie nie będziesz potrafił dobrze wykonywać swoich obowiązków, a więc stopniowo zostaniesz wyeliminowany” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”).

To, co siostra powiedziała o słowach Bożych, uświadomiło mi, że moja zazdrość wynikała ze zbyt silnego pragnienia reputacji i pozycji, a moje usposobienie było zbyt aroganckie. Od dziecka byłam indoktrynowana przez Partię Komunistyczną i szatańskimi truciznami, filozofiami, hasłami w rodzaju: „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”, „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół”, i „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom”. Głęboko wpojono mi te szatańskie trucizny, a moje usposobienie stało się aroganckie, pełne pychy, samolubne i godne pogardy. We władzy takiego usposobienia stałam się ambitna i agresywna; we wszystkim musiałam być lepsza od innych. Taka byłam w kontaktach z ludźmi i taka byłam też w życiu kościoła. Nawet podczas rozmów i modlitwy na spotkaniach wciąż chciałam być lepsza od innych, zaś radość czułam tylko wtedy, gdy inni mnie chwalili. Gdy ktoś inny okazywał się lepszy ode mnie, nie mogłam się z tym pogodzić i byłam zazdrosna. W duszy czułam opór i działałam na szkodę tej osoby. Gdy nie mogłam przezwyciężyć tych uczuć, trwałam we wrogim nastawieniu i niezrozumieniu, niezdolna właściwie do siebie podejść. Nie rozumiałam Boga i myślałam, że nie mogę zostać przez Niego zbawiona. Widziałam, że wskutek skażenia przez szatana byłam słaba, samolubna i godna pogardy, a moje życie stało się tak nędzne. Później w słowach Bożych odnalazłam ścieżkę praktyki. Muszę się nauczyć odpuszczać i praktykować zgodnie ze słowem Bożym oraz, jak odrzucić cielesność, swoje ego i pragnienie pozycji, a także czerpać przykład z mocnych stron siostry Wang, by zrekompensować własne słabości. To jedyny sposób, by lepiej zrozumieć i posiąść prawdę.

Później przeczytałam taki fragment słów Bożych: „Funkcje te nie są te same. Istnieje jedno ciało. Każdy wykonuje swój obowiązek, każdy na swoim miejscu i najlepiej jak potrafi – na każdą iskrę przypada wszak jeden rozbłysk światła – dążąc do osiągnięcia życiowej dojrzałości. W ten sposób Ja będę usatysfakcjonowany” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 21, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy tylko przeczytałam te słowa Boga, dotarło do mnie, że skoro Bóg każdą osobę obdarza innym charakterem i darami, ma On wobec każdego odmienne oczekiwania. Dopóki robimy, co w naszej mocy wypełniając swoje obowiązki, serce Boga zaznaje pociechy. To dzięki Bożej łasce siostra Wang ma dobry charakter i w lot chwyta prawdę. Dziś Bóg chce, żebyśmy się spotkali, chce, byśmy uczyli się, czerpiąc przykład z mocnych stron innych oraz rekompensując swoje słabości, byśmy mogli pojąć prawdę i razem wkroczyć w rzeczywistość słów Bożych. Powinnam radzić sobie ze swoimi mocnymi i słabymi stronami. Niezależnie od tego, jakim charakterem obdarzył mnie Bóg, muszę podporządkować się Jego władzy, skorygować swoją motywację i całym sercem dążyć do prawdy. Niezależnie od tego, ile wiem i rozumiem, powinnam praktykować i rozmawiać z innymi. Powinnam robić, co w mojej mocy, a Bóg mnie oświeci i poprowadzi. W tym celu tak postanowiłam przed Bogiem: od tej chwili będę starała się dążyć do prawdy, nie być ograniczona i zazdrosna o zdolniejszych ode mnie, i urzeczywistniać prawdziwe człowieczeństwo, by spełniać wolę Bożą.

Wkrótce potem odbyło się kolejne spotkanie. Chciałam otwarcie opowiedzieć braciom i siostrom o swojej zazdrości o siostrę Wang oraz aspektach skażonego usposobienia, jakie przejawiałam, ale gdy o tym pomyślałam, zaczęłam obawiać się, co o mnie pomyślą i co pomyśli o mnie siostra Wang, gdy się dowie, jaką czułam wobec niej zawiść. W głębi duszy czułam opór przed taką konfrontacją. W milczeniu zaczęłam modlić się do Boga. Powiedziałam: „Boże! Daj mi wiarę i odwagę. Jestem gotowa zrezygnować z mojej próżności i pozycji oraz otwarcie rozmawiać z braćmi i siostrami, a także zburzyć dzielące nas bariery. Prowadź mnie Boże”. Po modlitwie poczułam się spokojniejsza i zaczęłam mówić o tym, w jakim byłam stanie oraz przez co przeszłam. Gdy bracia i siostry mnie wysłuchali, nie tylko nie zaczęli mną gardzić, ale wręcz podziwiali to, że byłam w stanie odważnie praktykować uczciwość. Powiedzieli, że moje doświadczenie uświadomiło im, że tylko praktykując zgodnie ze słowami Bożymi, będą w stanie odrzucić własne szatańskie, zepsute usposobienie i zyskać spokój i wolność. Powiedzieli też, że teraz już wiedzą, co robić, gdy znów będą w takiej sytuacji. Podczas kolejnych spotkań odkryłam wiele atutów siostry Wang, kiedy to jedząc i pijąc słowa Boże, potrafiła uwzględnić w rozmowie swój własny stan. A kiedy napotykała problem, potrafiła się na tyle skupić, by przed obliczem Boga przeniknąć Jego intencje i znaleźć drogę praktyki w Jego słowach. Dopiero gdy dostrzegłam te jej atuty, zrozumiałam, że nie jest moją rywalką, lecz kimś, kto może mi pomóc. Dopiero wtedy poczułam też w głębi serca, że Bóg zarządził, byśmy wszyscy razem pracowali, po to żebyśmy uczyli się na przykładzie mocnych stron innych, by nawzajem rekompensować swoje braki. Kiedy zaczęłam o tym myśleć w taki sposób, poczułam się całkowicie wolna. Teraz czuję, że każde spotkanie jest źródłem swoistej radości. Nie jestem już w szponach zazdrości, lecz potrafię czerpać przykład z mocnych stron innych, tak by rekompensować własne słabości, żyć w harmonii z innymi i czuć duchową wolność.

11. Jedyny sposób, by żyć jak prawdziwy człowiek

Autorstwa Xincheng, Chiny

Czytałam kiedyś powieść japońskiego pisarza, która opowiada o sprzedawcy, któremu udało się sprzedać serum na porost włosów, farbę do włosów i nożyczki do strzyżenia malarzowi o rzadkich włosach, dzięki obietnicom, że produkty rozwiążą problem. Malarz wydał dużo pieniędzy, ale ostatecznie miał tak samo łysą głowę. Pisarz użył satyry, by zdemaskować sztuczki, które niektórzy nieuczciwi sprzedawcy obecnie używają, i przestrzec przed nimi ludzi. Takie praktyki stają coraz popularniejsze, ale nikt nie umie rozwiązać tego problemu. Ja też się tak zachowywałam. Kłamałam i oszukiwałam klientów, by więcej zarobić. Zaplątałam się w tym i nie mogłam przestać. Wtedy przyjęłam dzieło dni ostatecznych Boga Wszechmogącego i zrozumiałam część prawd, czytając Jego słowa. Zmieniła się moja perspektywa i zaczęłam praktykować prawdę i być uczciwa, zgodnie ze słowami Boga. To jedyny sposób na szczerość i życie jako człowiek.

Otwierając mój salon fryzjerski, przysięgałam, że będę uczciwa. Na początku nikogo nie naciągałam. W każdą fryzurę wkładałam całą energię, a moje ceny były niższe niż innych fryzjerów. Ale po roku niewolniczej pracy zostawało mi około 2000 juanów po opłaceniu wynajmu, podatków, czynszu, ogrzewania i tak dalej. Miałam więcej pracy niż inne salony, ale ich właściciele zarabiali dużo więcej ode mnie. Wiedziałam, że ich głównym sposobem jest naciąganie klientów, że zarabiali brudne pieniądze niegodziwymi metodami. Przyznam, że czasem chciałam robić to samo, ale źle się czułam na myśl o takim postępowaniu. Jak w starym powiedzeniu: byłam „biedna, ale dumna”. Nieważne, jak biedna byłam, chciałam zachować uczciwość. Dużo się nad tym zastanawiałam, ale postanowiłam prowadzić interesy zgodnie z sumieniem i być dobrym człowiekiem, nieważne, jak niskie miałam dochody. W ten sposób minęły trzy lata. Inne fryzjerki, które zaczęły w tym samym czasie co ja, kupiły większe salony i dużo zarabiały. Niektóre miały nawet własne samochody, ale ja byłam dokładnie w tym samym miejscu co trzy lata wcześniej.

Pewnego dnia mój tata zachorował i został przyjęty do szpitala. Jego leczenie miało kosztować kilkadziesiąt tysięcy juanów. Nie miałam prawie żadnych oszczędności. Pożyczyłam tyle, ile mogłam, ale wystarczyło tylko na połowę rachunku. Zaciągnęłam wysokie długi, nie wiedząc, kiedy będę w stanie je spłacić, więc zaczęłam toczyć wewnętrzną walkę: Może powinnam trochę podnieść ceny? A może zawyżać rachunki bogatszych klientek? Kiedy rozważałam ten dylemat, znajoma powiedziała: „Cierpisz, ponieważ tak się upierasz, żeby być honorowa. Inni właściciele salonów zarabiają rocznie po kilkadziesiąt tysięcy, a ty zaledwie kilka. Jesteś taka uparta. Jeśli chcesz spłacić swoje długi, musisz zacząć prowadzić interesy w bardziej przemyślany sposób. Zarobisz więcej, jak będziesz znała kilka sztuczek”. Po jej wyjściu odwiedziła mnie właścicielka salonu po drugiej stronie ulicy i naśmiewała się: „Twój salon świetnie prosperuje! Interesy się kręcą i masz dobrą reputację. Niestety nie przynosi ci dużych zysków. Bawisz się w Matkę Teresę? Ja przy twoim talencie już dawno zarobiłabym krocie. Jesteś zbyt uczciwa. Musisz zręczniej prowadzić biznes, ale ty się tylko wysilasz i prawie nic nie zarabiasz. Wszyscy mawiają, że »Pieniądz rządzi światem« oraz »Tylko głupiec nie sięga po pieniądze w zasięgu ręki«. Zastanów się nad tym”. Tej nocy przewracałam się z boku na bok, ale nie mogłam zasnąć. „Ich słowa mają sens” myślałam, „Uczciwie prowadzę interesy, więc kiedy wreszcie coś zarobię? Mawiają: »Pieniądze to nie wszystko, lecz bez nich nic nie możesz zrobić«. Grosz do grosza. Poza tym mój chory tata leży w szpitalu i nie mogę zwlekać z jego leczeniem. Biorąc po uwagę leczenie taty i moje długi, to zrozumiałe, że chcę zastosować parę sztuczek, żeby zarobić”. Pocieszałam się w ten sposób i postanowiłam spróbować na bogatszych klientkach.

Następnego dnia jedna klientka zażyczyła sobie trwałą. Po stroju oceniłam, że wyglądała na zamożną osobę, więc uznałam, że to wykorzystam i zarobię trochę więcej. Kiedy przyszło do płacenia, poprosiłam o 200 juanów. Przyznam, że serce mi waliło, bo zazwyczaj brałam tylko 120 juanów. Więc kiedy policzyłam jej o tyle więcej, zastanawiałam się, czy oskarży mnie o zdzierstwo. Gdyby powiedziała, że to za dużo, mogłabym zejść z ceny. Z poczucia winy nie mogłam jej nawet spojrzeć w oczy. Ale ona po prostu podała mi pieniądze i nawet pochwaliła moje umiejętności. Była zadowolona z fryzury i przyznała, że jest warta każdych pieniędzy. Dodała, że poleci mnie znajomym i rodzinie. Po jej wyjściu przez dłuższy czas czułam się nieswojo. Zaufała mi, a ja ją oszukałam. To było niemoralne. Z drugiej strony „Tylko głupiec nie sięga po pieniądze w zasięgu ręki”. Miałam spore długi, więc stłumiłam poczucie winy. Od tego dnia zmieniłam sposób prowadzenia interesów. Kiedy widziałam bogate klientki, witałam je z uśmiechem i polecałam konkretne usługi i produkty.

Pewnego razu klientka poprosiła o umycie i uczesanie włosów, ale pomyślałam: „Mycie kosztuje mniej niż 10 juanów. Muszę ją przekonać, żeby wydała więcej”. Powiedziałam zatem: „Ma pani suche włosy. Bez odpowiedniej pielęgnacji zaczną wypadać, a włosy kobiety to jej wizytówka. Kiedy zaczną się problemy, będzie za późno na żale”. Przekonałam ją i wydała 300 juanów na zestaw przeciw wypadaniu włosów i zaczęła regularnie przychodzić na maski z gorącego oleju. Po jej wyjściu czułam się nieswojo. Miałam pieniądze, ale nie byłam pewna skuteczności produktów. Zareklamowałam je, ale co zrobię, jeśli nie zadziałają, a ona wróci z reklamacją? Nie było sensu się jednak martwić, bo już sprzedałam produkty, więc po sprawie. Parę dni temu strzygłam klientkę, kiedy powiedziała, że ma łupież i swędzi ją skóra głowy. Pomyślałam, że polecę jej szampon, który sprzedaję, żeby trochę więcej zarobić. Taktownie odpowiedziałam: „Łupież i swędzenie są wywołane stanem zapalnym, a w poważnym przypadku może dojść do wypadania włosów. Toby źle wpłynęło na pani psychikę”. Szybko spytała mnie, jak można temu zapobiec. Poleciłam jej szampon przeciwłupieżowy i obiecałam, że dobrze zadziała. Z radością go kupiła. Policzyłam jej 68 juanów za produkt, który mnie kosztował 25 juanów, a ona mi jeszcze wylewnie dziękowała. Zrozumiałam, jak łatwo można zarabiać pieniądze. Nic dziwnego, że inne fryzjerki były bogate. Uznałam, że też mogę się szybko wzbogacić i nie będę musiała martwić się o rachunki za leczenie taty. W ten sposób powoli przestałam czuć się nieswojo i zaczęłam wierzyć, że jedyny sposób na wzbogacenie się to kłamstwa i oszustwa.

W mgnieniu oka minęły lata. Zarobiłam trochę, spłaciłam długi, a nawet kupiłam dom i samochód. Nie wiedziałam czemu, ale choć żyłam dużo wygodniej, nie umiałam się tym cieszyć. Zawsze odczuwałam pustkę i niepokój. Mawiają, że „Ludzie robią, a Niebiosa patrzą” oraz „Jakie ziarno, taki plon”. Bałam się, że klientki, które nabrałam, pewnego dnia wrócą wyrównać ze mną rachunki, niszcząc moją reputację. Przerażała mnie ta myśl i żyłam w strachu. To było wyczerpujące. Chciałam znowu uczciwie prowadzić salon, ale nie mogłam się zmusić. Byłam jak złodziej, któremu spodobały się kradzieże – chciałam przestać, ale nie mogłam.

Prowadziłam bolesną walkę, uwięziona w grzęzawisku grzechu, ale wtedy znajoma podzieliła się ze mną ewangelią dni ostatecznych Boga Wszechmogącego. Powiedziała, że wszystkie słowa Boga stanowią prawdę i mogą rozwiązać nasze trudności, uleczyć ból w naszych duszach. Potem zaczęłam chodzić na spotkania i czytać słowa Boga z innymi, śpiewać pieśni pochwalne i poczułam prawdziwy spokój. To uczucie jest bezcenne. Postanowiłam dobrze praktykować moją wiarę.

Na pewnym zgromadzeniu bracia i siostry czytali fragment słów Bożych. „Być uczciwym zaś oznacza oddać swoje serce Bogu, być wobec Niego szczerym i otwartym we wszystkich sprawach, nigdy nie ukrywać prawdy, nie próbować zwieść tych, którzy są pod tobą i ponad tobą; a także nie robić niczego tylko po to, aby przypochlebić się Bogu. Podsumowując, być uczciwym znaczy być szczerym w swych słowach i czynach i nie mamić ani Boga, ani człowieka. (…) Jeśli masz wiele tajemnic, którymi nie chcesz się podzielić, i jeśli nie jesteś skory do wyjawienia innym swoich sekretów – inaczej mówiąc, swych problemów – aby szukać drogi ku światłu, to powiadam ci, że jesteś kimś, komu nie będzie łatwo zyskać zbawienia i wyłonić się z ciemności” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). poruszyło. Zobaczyłam, że Bóg lubi uczciwych ludzi i nienawidzi oszustów. Uczciwość to jedyny sposób, by wejść do Jego królestwa. Bracia i siostry byli niewinni i szczerzy. Choć bywało, że kłamali, by zachować twarz czy obronić status, zawsze potrafili pomyśleć nad sobą i być szczerzy i uczciwi. Żyli wolni i wyzwoleni. Czułam, że kościół różni się od reszty świata. Bóg lubi uczciwych ludzi i im bardziej ktoś jest uczciwy, tym bardziej Bóg go lubi, ale im więcej oszukuje, tym bardziej Bóg go nienawidzi. Tylko uczciwi ludzie osiągną prawdziwe szczęście i radość. Bardzo chciałam być uczciwa i zasłużyć na sympatię Boga. Ale jednocześnie prowadziłam przedsiębiorstwo i, w materialistycznym społeczeństwie, którym rządzi pieniądz, uczciwe prowadzenie firmy oznaczało nie tylko brak zarobków, ale również bycie traktowanym jak głupiec. Nie da się znaleźć punktu oparcia w takim społeczeństwie i w końcu trzeba zamknąć firmę. Słowa Boga mówią jednak jasno, że On lubi uczciwych ludzi,a nieuczciwych prawie nie można zbawić. Jeśli nie będę praktykowała prawdy, jak wymaga tego Bóg, ale w prowadzeniu interesów pozostanę krętaczem, kłamcą i oszustem, to czy nie wzbudzi to odrazy u Boga? Długo rozmyślałam i ostatecznie postanowiłam działać zgodnie ze słowami Boga i praktykować mówienie prawdy i bycie uczciwą osobą.

Pewnego dnia klientka spytała mnie w czasie strzyżenia, czy jej włosy są suche. Jeśli tak, chciałaby otrzymać maskę olejową. Pomyślałam: „Za strzyżenie mogę policzyć dziesięć juanów, ale za maskę olejową zarobię co najmniej o sto więcej. Klientka sama spytała – z pewnością nie namawiałam ją do niczego z chęci zysku”. Przyjrzałam się jej włosom i wcale nie były suche, ale gdybym powiedziała jej prawdę, na pewno zrezygnowałaby z maski. Nie wiedziałam, co robić, kiedy przypomniały mi się te słowa Boże: „Podsumowując, być uczciwym znaczy być szczerym w swych słowach i czynach i nie mamić ani Boga, ani człowieka” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa te w porę przypomniały mi, że uczciwi ludzie są praktyczni i realistyczni w słowach i czynach. Nie oszukują ani Boga, ani innych ludzi. Ponieważ chciałam być uczciwa, powinnam zachować się zgodnie ze słowami Boga i powiedzieć prawdę. Dlatego powiedziałam do klientki: „Nie ma pani suchych włosów. Proszę nie marnować pieniędzy”. Z zaskoczeniem odrzekła: „Jestem zdziwiona pani uczciwością zawodową. Rzadko spotyka się takich ludzi jak pani. Na pewno polecę pani salon wszystkim w mojej rodzinie”. Byłam zachwycona słowami klientki i po wielokroć dziękowałam Bogu. Doświadczyłam tego, jak cudowne i słodkie są uczciwość i prawdomówność!

W następnych dniach byłam uczciwą osobą, przestrzegającą wymagań Boga. Zanim się zorientowałam, cały strach i zmartwienia w moim sercu zniknęły i nie bałam się już, że ktoś wróci z reklamacją. Wreszcie mogłam się wyspać. Sądziłam, że wreszcie mogę praktykować prawdę i mówić uczciwie. Ale ku mojemu zaskoczeniu moje szatańskie usposobienie i filozofie były głęboko zakorzenione. Skuszona przez wysokie zarobki, wróciłam do dawnych praktyk.

Pewnego dnia przyszło do mnie pięć kobiet. Wróciły z wakacji i taksówkarz polecił im mój salon, więc kazały się tu przywieźć. Jedna z kobiet powiedziała: „Cena nie gra roli, ważne, żeby wykonała pani dobrą robotę”. Słysząc te słowa, pomyślałam: „Już mam je w kieszeni. Jeszcze raz naciągnę prawdę, a Bóg na pewno mi wybaczy”. Powiedziałam im, że trwałe za 160 juanów kosztują 260 juanów, a one nie zaprotestowały. Zarobiłam tak dodatkowe 500 juanów. Cieszyłam się z pieniędzy, myśląc, że w tym miesiącu nie muszę się już martwić o mój salon. Ale wieczorem byłam przygnębiona i smutna. Przewracałam się z boku na bok, nie mogąc zasnąć.

Później myślałam o tym, że bycie uczciwą osobą to coś pozytywnego i jest związane z naszym postępowaniem oraz z tym, czy możemy zostać zbawieni i wejść do królestwa Bożego. Więc czemu nie mogłam tego praktykować? Jaki był prawdziwy powód? Szukając odpowiedzi, obejrzałam nagranie słów Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „W przeszłości ludzie prowadzili interesy, nie oszukując nikogo; sprzedawali towary po tej samej cenie bez względu na to, kto je kupował. Czy nie świadczyło to o odrobinie sumienia i człowieczeństwa? To, że ludzie prowadzili interesy w ten sposób, w dobrej wierze, pokazuje, iż mieli wtedy jeszcze jakieś sumienie i jakieś człowieczeństwo. Ale ponieważ ludzie pragnęli coraz większych sum pieniędzy, bezwiednie zaczęli coraz bardziej kochać pieniądze, zysk i przyjemności. Krótko mówiąc, ludzie zaczęli postrzegać pieniądze jako ważniejsze niż uważali wcześniej. Kiedy ludzie postrzegają pieniądze jako ważniejsze, nieświadomie zaczynają przykładać mniejszą wagę do swojej renomy, reputacji, prestiżu i uczciwości, nieprawdaż? Kiedy angażujesz się w biznes, dostrzegasz, że inni używają różnych środków, aby oszukać ludzi i wzbogacić się. Mimo że zarabiają pieniądze w sposób nieuczciwy, stają się coraz bogatsi. Mimo że mogą działać w tej samej branży co ty, cała ich rodzina cieszy się życiem bardziej niż ty, a ty czujesz się źle i mówisz do siebie: »Dlaczego ja nie mogę tego zrobić? Dlaczego nie mogę zarabiać tyle, co oni? Muszę pomyśleć o tym, jak zdobyć więcej pieniędzy, aby moja firma prosperowała«. Potem usilnie zastanawiasz się nad tym, jak zdobyć więcej pieniędzy. Zgodnie ze zwykłą metodą zarabiania pieniędzy – sprzedawaniem produktów po tej samej cenie wszystkim klientom – swój zysk osiągasz w sposób uczciwy. W ten sposób nie da się jednak szybko wzbogacić. Kierowane pragnieniem zysku twoje myślenie ulega stopniowej przemianie. Podczas tego przeobrażenia zaczynają się zmieniać również twoje zasady postępowania. Kiedy oszukujesz kogoś po raz pierwszy, masz zastrzeżenia, mówiąc: »Ostatni raz kogoś oszukuję i nie zrobię tego ponownie. Nie mogę oszukiwać ludzi. Oszukiwanie ludzi ma poważne konsekwencje. Sprowadzi na mnie masę kłopotów!«. Kiedy oszukujesz kogoś po raz pierwszy, twoje serce ma nieco skrupułów; jest to funkcja ludzkiego sumienia, aby mieć skrupuły i wyrzuty, dlatego czujesz się nienaturalnie, gdy kogoś oszukujesz. Ale gdy już udało ci się kogoś oszukać, widzisz, że masz teraz więcej pieniędzy niż wcześniej, i myślisz, że ta metoda może być dla ciebie bardzo korzystna. Pomimo tępego bólu w sercu nadal masz ochotę pogratulować sobie sukcesu i czujesz się całkiem zadowolony z siebie. Po raz pierwszy aprobujesz własne zachowanie i oszukańcze praktyki. Gdy człowiek już zostanie skażony przez to oszustwo, jest z nim tak samo jak z kimś, kto zaczyna uprawiać hazard i staje się hazardzistą. W swojej nieświadomości aprobujesz swoje oszukańcze zachowanie i akceptujesz je. Bezwiednie przyjmujesz, że oszustwo w handlu jest zachowaniem uzasadnionym oraz najbardziej użytecznym środkiem twojego przetrwania i zdobywania środków do życia; uważasz, że w ten sposób może szybko zbić fortunę. Jest to proces: na początku ludzie nie mogą zaakceptować tego typu zachowań, patrzą z góry na nie i na taką praktykę. Potem sami zaczynają eksperymentować z takim zachowaniem, wypróbowując je na swój własny sposób, a ich serca zaczynają się stopniowo przemieniać. Jaka to jest przemiana? Jest to akceptacja i przyjęcie tego trendu, tej idei wpajanej ci przez trend społeczny. Podświadomie czujesz, że jeśli nie oszukujesz ludzi prowadząc biznes, to jesteś w gorszej sytuacji; że jeśli nie oszukujesz ludzi, to coś straciłeś. Oszustwo bezwiednie staje się istotą twojej duszy, twoją podporą i nieodzownym rodzajem zachowania, które jest zasadą twojego życia. Czy zaakceptowanie takiego zachowania i takiego myślenia nie zmienia serca człowieka? Zmieniło się twoje serce, a więc czy zmieniła się też twoja uczciwość? Czy zmieniło się twoje człowieczeństwo? Czy zmieniło się twoje sumienie? (Tak). Tak, każda część tej osoby, od jej serca do jej myśli, przechodzi jakościową zmianę do tego stopnia, że następuje jej wewnętrzna przemiana. Ta zmiana coraz bardziej oddala cię od Boga i stajesz się coraz bliższym sprzymierzeńcem szatana; stajesz się coraz bardziej do niego podobny” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Słowa Boga odzwierciedlają rzeczywistość. To opis mojego stanu. Początkowo słuchałam głosu sumienia i uczciwie prowadziłam salon. Ale kiedy tata trafił do szpitala, zachęcana przez znajomą i koleżankę po fachu, zaczęłam kłamać i oszukiwać, żeby więcej zarobić. W końcu nie mogłam z tym skończyć. Chciałam, ale nie mogłam. Ujrzałam, że powodem wszystkiego jest zepsucie przez szatana. Pod wpływem społeczeństwa przyjęłam szatańskie filozofie: „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, „Pieniądze są na pierwszym miejscu”, „Pieniądze to nie wszystko, lecz bez nich nic nie możesz zrobić”, i „Pieniądz rządzi światem” jako moje motto. Podążałam za złymi trendami, zamiast uczciwie zarabiać. Porzuciłam podstawowe standardy zachowania dla zarobku, ucząc się zmienić własne podejście na takie, jakie zaobserwowałam u innych. Główkowałam i dokładałam wszelkich starań, żeby oszukać klientki, popadając coraz głębiej w egoizm, oszustwa, zło i chciwość. Straciłam sumienie, rozum i godność, jakie cechują normalnych ludzi. Choć kłamiąc i oszukując przez lata w końcu się dorobiłam, spłaciłam długi i wygodnie żyłam, nie byłam naprawdę szczęśliwa. Ciągle miałam wyrzuty sumienia, martwiłam się, że ktoś zdemaskuje moje kłamstwa i zniszczy moją reputację. Ale byłam uwięziona i nie mogłam uciec. Kiedy stałam się wierząca, wiedziałam, że Bóg lubi uczciwych ludzi i w modlitwie zdecydowałam się praktykować słowa Boga, ale w obliczu pokusy w postaci dużej sumy pieniędzy, nie mogłam się powstrzymać od kłamania i oszukiwania. Zobaczyłam, jak bardzo byłam skażona przez szatana. W końcu zrozumiałam, że te szatańskie filozofie życiowe są negatywne, sprowadzają ludzi na złą drogę i ich ranią. Zepsuły mnie tak bardzo, że byłam coraz gorsza i bardziej zdeprawowana. Życie w zgodzie z tymi ideami i nieuczciwe praktyki biznesowe to niedobra ścieżka w życiu. Wprowadzanie słów Boga w praktykę i praktykowanie prawdy jak wymaga tego Bóg, jako uczciwa osoba, to jedyna słuszna ścieżka!

Potem przeczytałam ten fragment słów Boga: „Jak być uczciwą osobą? Jak praktykować bycie uczciwą osobą? (Nie angażując się w oszustwa i nie owijając w bawełnę, gdy się coś mówi). To jest właściwa odpowiedź, ale istotne są szczegóły. Co to znaczy »nie owijać w bawełnę«? Znaczy to, że nie należy kłamać ani skrywać osobistych zamiarów i celów w tym, co się mówi. Jeśli skrywasz fałsz lub osobiste zamiary i cele, wtedy naturalnie pojawią się kłamstwa. Jeśli nie masz w sobie fałszu, osobistych zamiarów ani celów, wtedy twoje słowa nie będą owijaniem w bawełnę ani nie będą zawierały żadnych kłamstw; kiedy powiesz »tak«, będzie to oznaczało »tak«, a kiedy powiesz »nie«, będzie to oznaczało »nie«. Pierwszym i najważniejszym krokiem jest oczyszczenie serca. Kiedy twoje serce zostanie oczyszczone, wszystkie problemy związane z arogancją i podstępnymi kłamstwami zostaną rozwiązane. Aby być uczciwą osobą, trzeba oczyścić serce z tych zafałszowań; po zrobieniu tego bycie uczciwą osobą stanie się łatwe. Czy bycie uczciwą osobą jest skomplikowane? Nie, nie jest. Bez względu na to, ile masz w sobie stanów lub skażonych skłonności, istnieje jedna prawda, która może je wszystkie rozwiązać. Nie kłam, nazywaj rzeczy po imieniu, praktykuj zgodnie z prawdą i bądź przejrzysty we wszystkim, co robisz; żyj jako istota ludzka przed obliczem Boga i żyj w świetle” („Droga do naprawy skażonego usposobienia” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). W słowach Boga odnalazłam ścieżkę praktykowania. Najpierw należy naprawić swoją motywację, nie kłamać i nie myśleć o oszustwach. Trzeba żyć szczerze, zasłużyć na szacunek i zaufanie ludzi i coraz bardziej urzeczywistniać wizerunek człowieka. Bóg lubi i błogosławi uczciwych ludzi. Taka osoba nie żyje w ciemności ani cierpieniu, nie zachodzi w głowę, jak dalej kłamać. Nie spędza swoich dni w strachu, że jej kłamstwa wrócą i będą ją nawiedzać. Uczciwi ludzie nie czują takich ograniczeń, ale są wolni i spokojni. Kiedy zrozumiałam to prawdziwe znaczenie, zapragnęłam praktykować bycie uczciwym człowiekiem, tak jak chce tego Bóg.

Następnego dnia w południe, kiedy strzygłam klientkę, weszła kobieta, której wcześniej poleciłam kurację zagęszczającą włosy. Miała niezadowoloną minę. Pomyślałam: „Chyba chce zrobić awanturę. A jeśli powie, że mój produkt był niedobry i inne klientki ją usłyszą? Może to źle wpłynąć na moje interesy. Jak ją stąd wyprosić?”. Zastanawiałam się, jak ją potraktować, kiedy wspomniałam słowa Boże: „Nie kłam, nazywaj rzeczy po imieniu, praktykuj zgodnie z prawdą i bądź przejrzysty we wszystkim, co robisz; żyj jako istota ludzka przed obliczem Boga i żyj w świetle” („Droga do naprawy skażonego usposobienia” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Nie mogłam już dłużej kłamać ani oszukiwać i, bez względu na to, co powie ta kobieta i co pomyślą o mnie inne klientki, czy będę mogła dalej zarabiać, czy nie, musiałam być uczciwa, zgodnie ze słowami Boga, i mówić prawdę, a także poprawnie przyjąć reklamację. Kiedy to myślałam, usłyszałam rozgniewaną klientkę: „Mówiła pani, że dzięki temu produktowi wyrośnie mi więcej włosów. Nie pojawiło się ani jedno nowe pasemko. Oszukała mnie pani, prawda? Odpowiedziałam poważnie: „Niektóre klientki mówiły, że produkt był trochę skuteczny, inne mówiły, że nie. Sama go nie używałam, więc nie mam zdania. Jeśli uważa pani, że nie działa, proszę przerwać używanie, a ja zwrócę pani pieniądze”. Po moich słowach jej złość zniknęła i powiedziała z uśmiechem: „Chciałam tylko poznać prawdę. Ponieważ jest pani szczera, nie ma powodu do zwrotu pieniędzy. I chociaż moje włosy nie są gęściejsze od używania produktu, są bardziej miękkie i lśniące”. Po jej wyjściu zastanowiłam się nad całym zdarzeniem. Doświadczyłam, że uczciwość i praktykowanie prawdy nie stanowią wady. Nie dość, że zdobywa się w ten sposób szacunek i zaufanie, to jest to też miłe uczucie. Umocniło mnie to w postanowieniu bycia uczciwą osobą.

W pewien weekend moja starsza siostra przyszła do salonu, żebym umyła jej włosy, podczas gdy inna klientka chciała ufarbować włosy. Spojrzałam na jej włosy i powiedziałam: „Niedawno miała pani robioną farbę. Proszę trochę odczekać, bo zawarte w barwnikach chemikalia są dość szkodliwe”. Zaskoczona klientka odparła: „Nie do wiary, że istnieją jeszcze tacy przedsiębiorcy jak pani. Nic dziwnego, że jest pani taka popularna. Dobry charakter gwarantuje sukces!”. Po jej wyjściu moja siostra spojrzała na mnie dziwnie i spytała: „Masz gorączkę czy jakąś chorobę? Pieniądze miałaś już prawie w kieszeni, ale ich nie wzięłaś”. Odparłam ze spokojem: „Nasze zachowanie wpływa na interesy. Jak niedobra osoba może być dobrym przedsiębiorcą? Można szybko zarobić, gdy nie ma się skrupułów, ale to myślenie krótkofalowe. Robię wszystko uczciwie i lepiej się czuję, zarabiając pieniądze w zgodzie z sumieniem”. Siostra odparła z uśmiechem: „Wcześniej robiłaś inaczej. Naprawdę się zmieniłaś”. Widząc jej zadziwienie, raz za razem dziękowałam Bogu. Wszystko zawdzięczałam Jego słowom. Dzięki uczciwości i mówieniu prawdy zaznałam spokoju.

Mój salon zaczął pękać w szwach w weekendy i święta, a dużo osób pojawiało się z polecenia znajomych. Sądziłam, że bez kłamstw nigdy nie uda mi się zbudować firmy i że większość ludzi mnie wyśmieje. Ale wreszcie pojęłam, jak śmieszne i absurdalne było to przekonanie. Podążanie za szatańskimi filozofiami przynosi tymczasowy zysk, ale pozostawia za sobą pustkę i ból. To godny pogardy i plugawy sposób życia, zupełnie nie dla istoty ludzkiej. Teraz skupiam się na praktykowaniu prawdy, szczerych wypowiedziach i uczciwym życiu, Zdobyłam nie tylko szacunek i zaufanie innych, ale czuję też spokój. To wspaniały sposób życia! Przeszłam małą zmianę, którą zawdzięczam słowom Bożym. Dziękujmy Bogu Wszechmogącemu!

13. Walka, by być uczciwą osobą

Autorstwa Wei Zhong, Chiny

Kilka lat temu otworzyłem warsztat naprawczy. Chciałem być uczciwym biznesmenem i zarobić pieniądze, by utrzymać rodzinę. Przez jakiś czas byłem ciągle zapracowany, a zarabiałem tylko tyle, by rodzina mogła przetrwać, i nic nie udało się odłożyć. Czasem zarabiałem miesięcznie mniej niż szeregowy pracownik. Moja żona ciągle na to narzekała, mówiąc, że jestem zbyt uczciwy i nie umiem prowadzić interesów. Mój szwagier też miał coś do powiedzenia: „Żyjemy w epoce pieniądza, nieważne jak, ale musisz wyciągnąć kasę od ludzi, żeby nie wyjść na nieudacznika”. Mówił też tak: „Nigdy nie staniesz się bogaty bez drugiej pensji, tak jak koń bez siana w nocy nigdy nie przybierze na wadze” oraz „Pieniądz rządzi światem”, aby mnie pobudzić do pójścia za trendem, bym robił interesy jak inni, bym nie był uparty. Rozumiałem ich argumenty, ale nie potrafiłem oszukiwać klientów. Czułem, że sumienie, by mi na to nie pozwoliło.

Później zauważyłem, że pan Qian, właściciel pobliskiego warsztatu naprawczego, nie miał żadnych umiejętności technicznych. Potrafił naprawić tylko drobne usterki, lecz miał ogromny szyld z napisem: „Doskonała naprawa wszystkich urządzeń”. Przyciągał tym wielu klientów. Proste usterki naprawiał sam. Pozostałe zlecenia przekazywał do innego warsztatu, inkasując prowizję. Całkiem sporo zarabiał w ten sposób. Raz podczas pogawędki zdradził mi, jak się dorobił. Gdy psuje się drobny element w urządzeniu, wymienia wszystkie części, żeby policzyć więcej za naprawę. Klienci się na tym nie poznają. Twierdził, że społeczeństwem rządzi pieniądz i „Nie ma znaczenia, czy kot jest biały czy czarny, dopóki łapie myszy”. Powiedział też, że jeśli umiesz zarobić, to masz talent, a jeśli jesteś dobrą osobę, lecz nie zarabiasz, to i tak będą tobą gardzić. Słysząc tę „genialną opinię”, pomyślałem: „W takich czasach żyjemy. Kompetencje się nie liczą, a ludzie zrobią wszystko dla pieniędzy, więc po co mam być uczciwy? Prowadziłem interesy uczciwie i donikąd mnie to nie zaprowadziło. Ten człowiek też wykonuje naprawy i ma dobre życie. Cała jego rodzina także, a ja zarabiam tylko tyle, byśmy mogli przeżyć. Chyba byłem zbyt uparty. Muszę zarabiać więcej, żeby moja rodzina miała lepsze życie”. Zacząłem wtedy uczyć się na „sukcesach” mojego kolegi po fachu i podstępem oszukiwałem klientów. Czułem się nieswojo, ale wypierałem to, żeby móc zarabiać więcej.

Jednego dnia zjawiła się klientka. Wyjmowałem wadliwą część i wraz z nią kilka innych, zupełnie sprawnych, aby pomyślała, że to poważniejsza usterka, i nie zdziwiła się, gdy podam wysoką cenę. Prawdą jest powiedzenie: „Winny jak złodziej”. Wpierw się denerwowałem, serce biło mi mocno, bałem się, że klientka zauważy oszustwo. To byłoby upokorzenie. Lecz zachowałem spokój i wymieniłem wszystkie elementy. Gdy przyszło do zapłaty, bez skrupułów policzyłem o 50% więcej. Patrzyłem w dół cały czas, nie śmiąc spojrzeć jej w oczy, lecz ku memu zaskoczeniu zapłaciła bez słowa. Gdy wyszła, odetchnąłem z ulgą. Po twarzy i plecach spływał mi pot, czułem się nieswojo. To uczucie minęło jednak, gdy spojrzałem na pieniądze.

Odtąd zacząłem obmyślać różne sztuczki, by zawyżać ceny. Na początku gryzło mnie sumienie, lecz trzymałem się myśli o pieniądzach, które mogę zarobić. Nie mogę mieć zbyt miękkiego serca – „Tak jak mały umysł nie czyni dżentelmena, tak prawdziwy mężczyzna nie jest pozbawiony złośliwości”. Muszę być sprytny, jeśli chcę zarobić. Zresztą, wszyscy tak robią, nie tylko ja. Z czasem poczucie winy znikło, a ja rozwijałem swoje „umiejętności” zbijania kapitału. Nauczyłem się lepiej oceniać ludzi, różnie podchodząc do różnych osób. Nauczyłem się więcej sztuczek. Gdy przychodził zamożny klient, przymilałem się, schlebiałem, mówiłem to, co trzeba, aby łatwiej było mi zawyżyć cenę. Gdy klientowi się spieszyło, udawałem, że to poważna usterka, która zajmie więcej czasu. Wtedy sami oferowali mi więcej pieniędzy. Niektórzy byli bystrzejsi, więc wymyślałem powód, by zostawili u mnie urządzenie i wrócili jutro, a wtedy mówiłem, że urządzenie ma inne usterki. Zarabiałem więcej pieniędzy i nie byłem już taki nerwowy. Łamałem sobie głowę nad tym, jak zawyżać ceny. Zarabiałem znacznie więcej, żyłem znacznie wygodniej, lecz nie czułem szczęścia ani radości. Gdy myślałem o swoich godnych pogardy, niemoralnych uczynkach, nawiedzał mnie lęk. Czasem myślałem: „Muszę przestać. Nie mogę prowadzić interesów w taki sposób. Jak to mówią: „Co rzucisz za siebie, znajdziesz przed sobą”. Lecz kiedy przypominałem sobie o pieniądzach, nie mogłem przestać.

Gdy moja deprawacja i odrętwienie pogłębiały się, ktoś powiedział mi o ewangelii królestwa Boga Wszechmogącego. Przyjąwszy dzieło Boga, często chodziłem na zgromadzenia, by czytać Jego słowa. Raz natrafiłem na te słowa Boga Wszechmogącego: „Człowiek przemierzył te epoki razem z Bogiem, a jednak nie wie, że Bóg włada losem wszystkich rzeczy martwych i istot żywych, ani w jaki sposób Bóg koordynuje wszystkie rzeczy i kieruje nimi. Umyka to człowiekowi od niepamiętnych czasów aż do dnia dzisiejszego. Jeśli zaś chodzi o przyczynę, nie dzieje się tak dlatego, że czyny Boga są zanadto utajone, ani dlatego, że Boży plan nie został jeszcze zrealizowany, lecz przez to, że serce i duch człowieka zanadto oddalone są od Boga, do tego stopnia że, podążając za Bogiem, człowiek pozostaje wciąż w służbie Szatana, a jednak nadal nawet o tym nie wie. Nikt czynnie nie wypatruje Bożych śladów i ukazania się Boga, ani nie jest skłonny żyć pod Bożą opieką i na Jego utrzymaniu. Miast tego, ludzie wolą zdać się na niszczące działanie szatana, złego, aby dostosować się do tego świata i do zasad istnienia, jakim hołduje niegodziwa ludzkość. W tym momencie ludzkie serce i duch stają się daniną dla szatana i szatańskim pokarmem. Co więcej, ludzkie serce i duch stają się wówczas siedliskiem szatana i stosownym dlań placem zabaw. W ten właśnie sposób człowiek nieświadomie traci zdolność pojmowania podstaw człowieczeństwa oraz właściwe zrozumienie wartości i znaczenia ludzkiej egzystencji. W jego sercu stopniowo zacierają się Boże prawa i przymierze pomiędzy Bogiem a człowiekiem i przestaje on szukać Boga czy zważać na Niego. Z biegiem czasu nie pojmuje już, dlaczego Bóg go stworzył, i nie rozumie słów dobywających się z Jego ust ani niczego, co od Niego pochodzi. Wówczas zaś zaczyna sprzeciwiać się Bożym prawom i dekretom, a jego serce i duch stają się otępiałe i nieczułe… Bóg traci zatem człowieka, którego sam stworzył, a człowiek traci źródło i podstawę swego istnienia: oto nieszczęście tej ludzkości” (Bóg jest źródłem ludzkiego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga są prawdą. Choć zarabiałem całkiem sporo pieniędzy i poprawił mi się komfort życia, odczuwałem pustkę i ból, bo oddaliłem się od Boga, nie przestrzegałem Jego wymagań wobec człowieka, żyłem wedle szatańskich zasad przetrwania. Gdy otworzyłem warsztat, zarabiałem z czystym sumieniem, choć nie były to duże pieniądze, czułem spokój. Lecz potem wpłynęło na mnie otoczenie i to, że inni bogacą się dzięki oszustwom. Żyłem wedle takich zasad jak „Nigdy nie staniesz się bogaty bez drugiej pensji, tak jak koń bez siana w nocy nigdy nie przybierze na wadze”, „Pieniądz rządzi światem”, i „Pieniądze to nie wszystko, lecz bez nich nic nie możesz zrobić”, i innych szatańskich reguł przetrwania. Szedłem za złymi trendami i porzuciłem własne zasady, ignorując głos sumienia, by oszukiwać klientów i zarobić więcej. Miałem pieniądze, lecz zdobyłem je w zły sposób. Gdy myślałem o tych niemoralnych, godnych pogardy uczynkach, nie mogłem siebie znieść i znaleźć spokoju. Bałem się, że ktoś mnie kiedyś nakryje i oszustwo wyjdzie na jaw. Mogli nawet zgłosić mnie na policję. Żyłem na krawędzi i cierpiałem z tego powodu. Tego dnia zrozumiałem, że żyłem według szatańskiej filozofii. Taki był skutek zniewolenia i ogłupienia przez szatańskie zasady. Bez przewodnictwa słów Boga nigdy nie dostrzegłbym tego, jak szatan mnie krzywdzi.

Siostra przeczytała mi kilka fragmentów słów Boga: „Musicie wiedzieć, iż Bogu podobają się ci, którzy są uczciwi. Bóg w swej istocie jest kwintesencją wierności, stąd też Jego słowom zawsze można zaufać. Co więcej, Jego czyny są nieskalane i niepodważalne. To dlatego Bogu mili są ci, którzy są wobec Niego całkowicie uczciwi. Być uczciwym zaś oznacza oddać swoje serce Bogu, być wobec Niego szczerym i otwartym we wszystkich sprawach, nigdy nie ukrywać prawdy, nie próbować zwieść tych, którzy są pod tobą i ponad tobą; a także nie robić niczego tylko po to, aby przypochlebić się Bogu. Podsumowując, być uczciwym znaczy być szczerym w swych słowach i czynach i nie mamić ani Boga, ani człowieka” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Moje królestwo potrzebuje na tych, którzy są uczciwi, nie zaś na hipokrytów i oszustów. Czyż ludzie szczerzy i uczciwi nie są niepopularni w świecie? Ze Mną jest wręcz przeciwnie. Do Mnie mogą przychodzić ludzie uczciwi; w kimś takim znajduję upodobanie, ktoś taki jest Mi też potrzebny. Na tym właśnie polega Moja sprawiedliwość” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 33, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). A potem tak je omówiła: „Istotą Boga jest wierność. Błogosławi On tych, którzy są uczciwi. W naszych interakcjach z innymi stosujemy prawo szatana: »Nigdy nie wstawaj wcześnie, chyba że niesie to jakąś korzyść«. Nasze słowa i czyny służą osobistym korzyściom, kłamiemy i oszukujemy bez skrupułów. Nie wiemy, co to znaczy być dobrą osobą. Lecz wiara w Boga jest dziś inna. On wymaga od nas, byśmy byli uczciwi i mówili prawdę. Mamy zaakceptować to, że On widzi każdy nasz czyn i słyszy każde słowo. Musimy być otwarci, nie możemy próbować oszukiwać Boga ani ludzi. Tylko ludzie uczciwi są podobni człowiekowi i mogą nieść świadectwo o Bogu i wychwalać Go”. Dowiedziałem się, że Bóg lubi uczciwych ludzi i że muszę postępować zgodnie z Jego wymogami. Zacząłem szczerze rozmawiać z braćmi i siostrami, nie oszukując ich, lecz miałem obawy co do prowadzenia interesów. Łatwiej było praktykować uczciwość wobec braci i sióstr, lecz zarobiłbym mniej, będąc uczciwym w pracy. Być może musiałbym zamknąć warsztat. Ale czy nadal oszukując moich klientów nie sprzeciwiałbym się woli Boga? Jak powinienem postąpić? Przemyślałem to i znalazłem kompromis: będę uczciwą osobą w kościele, lecz interes będę prowadził jak dotychczas.

Pewnego razu starszy człowiek przyniósł telewizor, bo obraz był niewyraźny. Zobaczyłem, że kineskopy były stare i wymagały wymiany, lecz nie powiedziałem prawdy. Zwiększyłem napięcie żarzenia, aby dało się jeszcze używać telewizora, później mogłem wymienić kineskopy. W ten sposób zarobiłbym 30 yuanów więcej. Dwa tygodnie później usterka wróciła i klient poprosił mnie o naprawę, mówiąc, że nie wykonałem dobrej roboty. Powiedziałem, że kineskopy są stare i trzeba je wymienić. On jednak przejrzał moją grę. Nie dał mi 30 yuanów za naprawę i powiedział z naganą: „Młodzieńcze, trzeba być uczciwym w interesach, a nie chciwym!”. Przez chwilę zrobiło mi się wstyd, ale potem już o tym nie myślałem. Później przyszła starsza kobieta z mikrofalówką, jedna drobna część była zepsuta. Pomyślałem, że naprawię ją i policzę uczciwie. Potem zauważyłem, że kobieta jest zamożna, więc spokojnie można było nieco zawyżyć cenę. Trzeba walczyć o swoje. Ona wróciła jednak do warsztatu kilka dni później: „Zdarłeś ze mnie niezłą sumę za mikrofalówkę. Miej sumienie. Niebiosa widzą wszystko!”. Czułem się źle, gdy mnie tak zbeształa, i przypomniałem sobie słowa tamtego człowieka. Czułem niepokój. Zrozumiałem też, że Bóg w ten sposób mnie ostrzega, abym zastanowił się nad sobą i poznał siebie.

Później przeczytałem te słowa Boga: „Bez względu na to, co robisz, bez względu na to, jak wielka jest ta sprawa i bez względu na to, czy wypełniasz swoje obowiązki w Bożej rodzinie, czy jest to twoja prywatna sprawa, musisz rozważać, czy ta sprawa jest zgodna z wolą Boga, czy ta sprawa jest czymś, co powinna robić osoba posiadająca człowieczeństwo. Jeśli będziesz tak postępować, to jesteś osobą, która szuka prawdy i która naprawdę wierzy w Boga. Jeżeli z pobożnością traktujesz w ten sposób każdą sprawę i każdą prawdę, to będziesz w stanie osiągnąć przemianę swojego usposobienia. Niektórzy ludzie myślą, że robią coś osobistego, więc ignorują prawdę, robią to tak, jak chcą, w dowolny sposób, który czyni ich szczęśliwymi i w dowolny sposób, który jest dla nich korzystny; nie poświęcają najmniejszej uwagi temu, jak to wpływa na Bożą rodzinę i nie rozważają, czy jest to zgodne z porządkiem świętych, czy nie. Gdy wreszcie kończą tę sprawę, ich wnętrze jest ciemne i czują się nieswojo. Czują się nieswojo, ale nie wiedzą, jak do tego doszło. Czyż nie jest to godna odpłata? Jeśli robisz rzeczy, których Bóg nie pochwala, to obrażasz Boga. Jeśli ludzie nie lubią prawdy i często robią rzeczy w oparciu o własną wolę, wówczas często obrażają Boga. Bogu zwykle nie podobają się uczynki takiej osoby, a jeśli nie będzie ich żałować, to kara będzie blisko” („Poszukiwanie woli Bożej ma na celu praktykowanie prawdy” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Dopóki ludzie nie doświadczą Bożego dzieła i nie zdobędą prawdy, kontroluje ich i dominuje nad nimi ich szatańska natura. Co konkretnie obejmuje ta natura? Na przykład, dlaczego jesteś samolubny? Dlaczego chronisz swoją pozycję? Dlaczego twoje emocje są tak silne? Dlaczego masz upodobanie do rzeczy, które są niesprawiedliwe? Dlaczego masz upodobanie do tych niegodziwości? Na czym opiera się twoje upodobanie do tych rzeczy? Skąd one pochodzą? Czemu tak radośnie je akceptujesz? Do tej pory wszyscy zrozumieliście, że dzieje się tak głównie z powodu zawartej w nich trucizny szatana. Jeśli chodzi o to, czym jest trucizna szatana, to da się to w pełni wyrazić słowami. Na przykład, jeśli zapytasz jakichś złoczyńców, dlaczego tak postępują, odpowiedzą: »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego«. To jedno powiedzenie wyraża samo sedno problemu. Logika szatana stała się życiem ludzi. Mogą robić coś w takim czy innym celu, ale robią to wyłącznie ze względu na siebie. Wszyscy ludzi myślą, że skoro każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego, to sami powinni myśleć tylko o sobie, robiąc wszystko, co w ich mocy, by zadbać o dobrą pozycję oraz pożywienie i ubranie, jakich potrzebują. »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego« – to jest życie i filozofia człowieka, a zarazem reprezentacja ludzkiej natury. To stwierdzenie jest właśnie trucizną szatana, a gdy zostaje przyswojona przez ludzi, staje się ich naturą. Słowa te odsłaniają naturę szatana, w pełni ją przedstawiają. Ta trucizna staje się życiem ludzi, jak również fundamentem ich istnienia, a skażona ludzkość jest przez tę truciznę konsekwentnie zdominowana od tysięcy lat” („Jak obrać ścieżkę Piotra” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Pojąłem, że Duch Boży naprawdę widzi wszystko. Nikomu nie zwierzyłem się ze swych uczuć, ale słowa Boga ujawniły je w pełni. Bóg wymaga od nas, byśmy oddali Mu nasze serca. Wypełniając obowiązki w domu Boga i załatwiając nasze własne sprawy, musimy praktykować Jego słowa. Ja zaś praktykowałem prawdę bardzo wybiórczo. Bóg, a także bracia i siostry chwalili mnie, gdy wcielałem uczciwość w życie w kościele, więc byłem skłonny to robić. Lecz w moim warsztacie utraciłbym zarobki i uczciwość nie służyłaby moim interesom. Obchodziły mnie tylko osobiste korzyści. Wiedziałem, że oszustwo jest wbrew woli Boga, lecz robiłem, co chciałem, aby tylko odnieść korzyści. Czy tak postępuje osoba wierząca? Wtedy to do mnie dotarło. „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego” i „Człowiek uczyni wszystko, by stać się bogatym” to szatańskie zasady przetrwania, które stały się moją naturą. Myślałem, że nie przetrwam, jeśli nie będę ich przestrzegał. W rzeczywistości takie życie dało mi korzyści osobiste i materialne zadowolenie. Było to jednak życie nikczemne, bez żadnej godności. Ludzie mną gardzili, Bóg nienawidził mnie coraz bardziej. Przypomniałem sobie słowa Pana Jezusa: „Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” (Mt 18:3). Bóg Wszechmogący mówi: „Jak najszybciej spiszcie na straty te wszystkie wasze pomysły i kalkulacje i zacznijcie poważnie traktować Moje żądania. W przeciwnym razie obrócę wszystkich ludzi w popiół, aby zakończyć Moje dzieło, i w najlepszym razie lata Mojego dzieła i cierpienia obrócą się wniwecz, bo nie mogę wprowadzić Moich wrogów i ludzi cuchnących złem, podobnych do szatana, do Mojego królestwa ani w następny wiek” (Występki zaprowadzą człowieka do piekła, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Bóg jest święty i sprawiedliwy, chce pozyskać uczciwych ludzi. Ci, którzy wciąż kłamią i oszukują, ci z szatańskim usposobieniem, którzy z natury sprzeciwiają się Bogu, zostaną przez Niego zniszczeni. Nie wejdą do Jego królestwa. Gdybym nie okazał skruchy, lecz nadal żył według filozofii i zasad szatana, postępując nieuczciwie, zostałbym usunięty. Na tę myśl od razu zacząłem się modlić: „Boże Wszechmogący! Wierzę w Ciebie, lecz nie mam Cię w sercu. Żyłem według zasad szatana. Nie chcę już oszukiwać. Chcę okazać skruchę i być osobą uczciwą”.

Jakiś czas potem para młodych ludzi przyniosła telewizor do naprawy. Reperując telewizor, usłyszałem, jak rozmawiają na zewnątrz: „Straciliśmy dwa dni przez tamten warsztat. Zobaczmy, czy ten facet będzie lepszy”. Słysząc to, pomyślałem: „Każdy serwisant od razu wykorzystałby taką okazję. Spokojnie mogę doliczyć 20 lub 30 yuanów. Szkoda byłoby nie wziąć pieniędzy w takiej sytuacji. Będę uczciwy następnym razem. Bóg się nie obrazi, że ten jeden raz odejdę od prawdy”. Wtedy przypomniałem sobie, co postanowiłem i te słowa Boga: „Jeśli ludzie nie lubią prawdy i często robią rzeczy w oparciu o własną wolę, wówczas często obrażają Boga. Bogu zwykle nie podobają się uczynki takiej osoby, a jeśli nie będzie ich żałować, to kara będzie blisko” („Poszukiwanie woli Bożej ma na celu praktykowanie prawdy” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Czułem, że Bóg mnie ostrzega. Nie mogłem wciąż świadomie grzeszyć. Musiałem być uczciwy. Dlatego po naprawie nie zawyżyłem ceny. Gdy ujrzałem uśmiech na twarzach klientów, poczułem, że otwartość i uczciwość dają wyzwolenie.

Innym razem naprawiałem telewizor pewnej pani, cena wyniosła 50 yuanów, lecz ona dała mi 100 i nie chciała reszty. Nie chciałem przyjąć tych pieniędzy. Dlaczego była taka hojna? Wtedy powiedziała mi: „W pierwszym warsztacie powiedzieli mi, że płyta główna jest zepsuta i chcieli aż 400 yuanów za wymianę. Później znajomy polecił mi pana, mówiąc, że jest pan uczciwy i nie oszukuje klientów. Widzę, że tak właśnie jest”. Słysząc to, pomyślałem: „Nie o to chodzi, że jestem dobrą osobą, to słowa Boga zmieniły mnie, bym urzeczywistniał człowieczeństwo”.

Dzięki lekturze słów Boga i praktykowaniu uczciwości zmieniła się moja perspektywa. Myślałem, że nie da się być uczciwym w interesach, że nie można zarabiać pieniędzy uczciwie, że w końcu musiałbym zamknąć interes. Lecz gdy stałem się uczciwy wedle słów Boga, nie straciłem zysków, a wręcz miałem więcej klientów. Niektórzy przychodzili z daleka, mówiąc, że ktoś mnie im polecił. Nigdy się nie reklamowałem ani nie prosiłem innych o rekomendacje. To dlatego, że praktykowałem słowa Boga, że zarabiałem uczciwie, zgodnie z wymogami Boga, zdobyłem zaufanie klientów. Bóg mi pobłogosławił, bo praktykowałem prawdę. To przywodzi mi na myśl inny fragment słów Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „Kiedy ludzie żyją w tym świecie, kiedy żyją pod wpływem skażenia szatana, nie jest możliwe, aby byli uczciwi, mogą tylko stawać się coraz bardziej podstępni. Czy jednak będziemy mogli istnieć w tym świecie, jeśli staniemy się uczciwi? Czy zostaniemy zmarginalizowani przez innych? Nie; będziemy żyć tak, jak wcześniej. Będzie tak dlatego, ponieważ nie polegamy na zdradzieckim postępowaniu, aby jeść czy oddychać. Żyjemy raczej dzięki tchnieniu i życiu danym przez Boga. Po prostu przyjęliśmy prawdy słów Bożych, mamy nowe zasady życia i nowe cele życiowe, które doprowadzą do zmian w fundamencie naszego życia; po prostu zmieniamy środki i metodę naszego życia, abyśmy mogli zadowolić Boga i dążyć do zbawienia. Nie ma to absolutnie nic wspólnego z naszym fizycznym pokarmem, naszym ubiorem, ani tym, gdzie mieszkamy; jest to nasza potrzeba duchowa” („Najbardziej fundamentalna praktyka bycia osobą uczciwą” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Dziękujmy Bogu!

14. Smak bycia szczerym

Autorstwa Yongsui, Korea Południowa

Na jednym ze spotkań w marcu lider mówił o tym, że aresztowano i torturowano jednego z braci. W chwili skrajnej słabości zdradził dwóch innych członków kościoła – zdradził Boga. Przepełniał go żal, a czytając słowa Boga o osądzie i objawieniu, dostrzegł źródło swojej porażki i poczuł szczerą skruchę. Lider zapytał nas, co sądzimy o tym doświadczeniu i czy to prawdziwe świadectwo. Chciał też usłyszeć nasze przemyślenia. Bardzo mnie to zaniepokoiło i pomyślałam: Czemu chce to omawiać? Chce sprawdzić, czy właściwie rozumiemy problem? Myślałam: „Ten brat zdradził pozostałych, bo miał chwilę słabości. To wykroczenie. Lecz poznał siebie i prawdziwie żałował, więc można uznać to doświadczenie za świadectwo”. Miałam jednak wątpliwości: „Sprawdzę, co powiedzą inni, by nie [dać ciała i] powiedzieć czegoś niejasnego i pokazać się w złym świetle”. Inni zaczęli wyrażać swoje opinie. Na początek siostra wyraziła zdanie podobne do mojego, więc czułam, że mam rację. Lecz zaraz po niej inna siostra nazwała tego brata Judaszem, który zdradził Boga, więc jego doświadczenie nie mogło nieść świadectwa o Bogu. Potem kilka innych osób bardzo pewnie potwierdziło, że jego doświadczenie to nie świadectwo. Widząc, jak wiele osób wyraża ten sam pogląd, zawahałam się i nie wiedziałam, co myśleć. Wtedy odezwał się lider: „Kto sądzi, że to nie świadectwo, niech podniesie rękę”. Sporo osób podniosło ręce, lecz ja nie byłam pewna, więc nie podniosłam. Myślałam: „Nie mogę podnieść ręki w złym momencie. Czyż nie pokaże to, że brak mi charakteru i zrozumienia?”. Gdy tak myślałam, lider zapytał mnie: „Czemu nie podniosłaś ręki?”. Pomyślałam: „O nie, czemu pyta mnie? Powinnam podnieść rękę?”. I pośpiesznie ją podniosłam. Serce mi waliło – poczułam się nieswojo. Słusznie podniosłam rękę, czy nie? Czułam, że można to uznać za świadectwo, lecz podniosłam rękę, nie zastanowiwszy się dobrze. Uznałam, że skoro już podniosłam rękę, mogę poczekać i posłuchać opinii pozostałych osób. Wszyscy mówili to, co myślą, więc zaczęłam to spokojnie rozważać. Ten brat prawdziwie żałował, więc trzeba uznać jego świadectwo. Chyba nie powinnam była podnosić ręki. Chciałam się podzielić tym, co wtedy pomyślałam, lecz uznałam, że nie rozumiem tego w pełni, więc wystarczy mi, jeśli mam rację. A jeśli nie, co pomyśli o mnie lider? Uznałby, że brak mi charakteru i głębi w swoim doświadczeniu? Gdyby to dostrzegł, uznałby mnie za niewartą szkolenia i nie miałabym przyszłości w domu Bożym. Poza tym było tam wielu braci i sióstr, więc gdybym nie miała racji, byłoby to żenujące. Wielokrotnie nosiłam się z tym, by coś powiedzieć, lecz i tak siedziałam cicho.

Lider powiedział nam, że zdecydowanie należy uznać to za świadectwo i że zdradzenie Boga w chwili słabości, a poczucie prawdziwej skruchy po osądzie i skarceniu jest wielkim świadectwem. Motywuje to wielu innych i ukazuje, że Bóg obdarza wielkim miłosierdziem tych, którzy mają prawdziwą wiarę. Bóg zna nasze zepsucie, więc jeśli prawdziwie żałujemy i wracamy do Niego, daje nam szansę na skruchę, a takie świadectwo przed wszystkim wysławia Boga i hańbi szatana. Lider wyjaśnił, że mamy nieczyste rozumienie, że jesteśmy kłamliwi i nieszczerzy, a nie opieramy swoich poglądów na słowach Boga. Widząc, że mamy omówić doświadczenie tego brata, założyliśmy, że coś jest z nim nie tak. Próbowaliśmy zgadnąć, co myśli lider i nie mówiliśmy szczerze. Lider cierpliwie nam objaśniał, że mamy myśleć samodzielnie, mieć własne poglądy we wszystkim i mówić prawdę, nieważne, czy mamy rację, czy nie. To jest sedno sprawy. Słysząc słowa „sedno sprawy”, poczułam się bardzo nieswojo. Myślałam: „Ma rację. Wyrażanie własnego zdania, nawet błędnego, jest lepsze niż konformizm. Byłby to mój własny punkt widzenia i byłabym szczera”. Żałowałam, że nie powiedziałam tego, co myślę. Przez tę chwilę kiedy powinnam wyrazić swoje zdanie, byłam kłamliwa, nie praktykowałam prawdy i nie postępowałam tak, jak powinien człowiek. Nie tylko powiedziałam i zrobiłam coś złego, ale nie zachowałam się właściwie.

W domu po spotkaniu przeczytałam takie słowa Boga: „Ludzie muszą obrać właściwą drogę w swej wierze w Boga i w swym postępowaniu, unikając nieuczciwych, niegodziwych środków i sposobów. Co to zatem znaczy używać nieuczciwych, niegodziwych środków i sposobów? Znaczy to mieć taką wiarę w Boga, której podstawę zawsze stanowi małostkowy spryt, pozory i tanie sztuczki. Takie środki i sposoby to próba ukrycia swojego skażenia i maskowanie takich problemów, jak własne niedociągnięcia, wady i słaby charakter. To ciągłe traktowanie wszystkich spraw przy użyciu szatańskich filozofii; próba pozornego przypochlebienia się Bogu i przywódcom kościoła w sprawach jawnych, lecz niepraktykowanie prawdy czy załatwianie spraw niezgodnie z zasadami. Takie środki i sposoby to nieustanne zwracanie bacznej uwagi na ludzi, aby im się przypodobać. To dopytywanie się: »Jak mi ostatnio idzie? Czy wszyscy mnie popieracie? Czy Bóg wie o dobrych uczynkach, jakie spełniłem? A jeśli wie, to czy mnie pochwali? Jakie zajmuję miejsce w Jego sercu? Czy ja coś dla Niego znaczę?«. Tak naprawdę ludzie pytają w ten sposób, czy mogą zostać pobłogosławieni w swej wierze w Boga. Czyż ciągłe roztrząsanie takich kwestii nie jest używaniem nieuczciwych, niegodziwych środków i sposobów? Nie jest to właściwa droga. Jaka droga jest zatem właściwa? Ludzie kroczą właściwą drogą, gdy w swej wierze dążą do prawdy, kiedy są w stanie ją pozyskać i osiągnąć zmiany w swym usposobieniu” („Sześć wskaźników rozwoju życiowego” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Bóg przypomina nam i ostrzega nas, byśmy postępowali właściwie jako wierzący. Musimy dociekać i praktykować prawdę. Jeśli nie wkładamy wysiłku w takie działanie, pochłania nas tuszowanie własnych wad, popisy, przypodobanie się liderom, czy stanowisko w kościele, a przejmujemy się tym, co myślą o nas liderzy i Bóg, to kroczymy ścieżką zła. Dostrzegłam, że robię dokładnie to, co ujawnił Bóg. Nie byłam pewna, czy doświadczenie tego brata jest prawdziwym świadectwem, lecz powiedziałam tego szczerze. Natomiast próbowałam odczytać emocje innych i zgadnąć, co myślą. Gdy lider spytał mnie, czemu nie podniosłam ręki, założyłam, że był to błąd, a gdy większość uznała, że doświadczenie tego brata nie jest świadectwem, zrobiłam to, co oni. Byłam małostkowa, czekając na rozwój zdarzeń. Okazałam właśnie zwodnicze szatańskie usposobienie. Zastanawiałam się, czemu tak trudno było mi mówić prawdę. Bałam się, że powiem coś nie tak i poczuję zażenowanie, że lider przestanie mnie cenić i nie będzie chciał mnie szkolić i że mnie odsuną od obowiązków, gdyby miało to miejsce częściej. Chciałam tylko chronić swój prestiż i utrzymać swoją pozycję, by ukryć słaby charakter i wywrzeć dobre wrażenie. Chciałam działać jak ktoś z lepszym charakterem, kto rozumie prawdę i różne inne kwestie. Zawsze chciałam mieć właściwą odpowiedź na każde pytanie, co sprawiłoby, że lider bardziej by mnie cenił i robiłabym dobre wrażenie. Bracia i siostry też by mnie aprobowali i podziwiali. Dostrzegłam oszustwo i machinacje w swoim podejściu. Nie umiałam być bezpośrednia nawet w czymś tak prostym, powiedzieć nawet jednego szczerego słowa. Próbowałam czytać emocje innych, by zachować pozycję w domu Bożym. Wybierałam ścieżkę zła, a nie dobra. Uświadomiłam sobie to wszystko, lecz nie wejrzałam głębiej w siebie.

Trzy miesiące później wysłuchałam takich słów Boga. Bóg mówi: „Antychryści nawiązują kontakt z Chrystusem w ten sam sposób, w jaki traktują ludzi, wzorując się na Nim we wszystkim, co mówią i czynią, i wsłuchując się w Jego ton, usiłując dociec znaczenia Jego słów. Gdy przemawiają, ani jedno z ich słów nie jest prawdziwe ani szczere: potrafią jedynie wypowiadać puste frazesy i doktryny. Usiłują wprowadzić w błąd i oszukać tę osobę, która – w ich oczach – jest kimś zwyczajnym. Ich mowa przypomina wijącego się węża, jest pokrętna i nie wiadomo, do czego zmierza. Sposób, w jaki mówią, i kierunek, w jakim zmierzają ich słowa, przypominają pnącze melona owijające się wokół tyczki. Kiedy Ty powiesz, że ktoś ma dobry charakter i mógłby zostać awansowany, natychmiast zaczynają opowiadać o tym, jak dobry ten ktoś jest i co się w nim ujawnia i przejawia. Jeśli zaś Ty powiesz, że ktoś jest zły, czym prędzej zaczynają rozprawiać o tym, jak zła i nikczemna jest dana osoba, i jak wywołuje niepokoje oraz zaburzenia w kościele. Kiedy Ty pragniesz poznać prawdę na jakiś temat, nie mają nic do powiedzenia: lawirują i czekają, abyś to Ty podjął decyzję, usiłując dosłuchać się znaczenia Twoich słów i dociec, jakie są Twe zamiary. Wszystko, co mówią, to jedynie pochlebstwa, podlizywanie się i płaszczenie; z ich ust nie pada ani jedno słowo prawdy” („Gardzą prawdą, jawnie lekceważą zasady i ignorują ustalenia domu Bożego (Część druga)” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). Dotknęły mnie one do żywego. Cały czas byłam nieszczera i dostosowywałam swoje działania do tego, czego chcieli inni. Choć nie miałam bezpośredniego kontaktu z Chrystusem, nie przyjmowałam kontroli Boga w otoczeniu, które stworzył. Chciałam się tylko popisać i przypodobać liderowi, więc ostrożnie mówiłam to, co chciał usłyszeć, a nie byłam ani trochę szczera. To był pic na wodę. Mówiłam i postępowałam jak wąż, co budzi obrzydzenie u Boga. Sądziłam, że takie działanie oszuka lidera i wywrę na nim dobre wrażenie, gdy dobrze odpowiem na jego pytanie, przez co zabezpieczę sobie przyszłość w domu Bożym. Było to niezwykle głupie z mojej strony, a właściwie próbowałam oszukać Boga. Tak naprawdę nie wierzyłam, że Bóg wszystko obserwuje. Mój charakter, postawę, myśli, moje nastawienie i punkt widzenia w każdej sytuacji – On widzi to wszystko bardzo wyraźnie. Jeśli nawet oszukuję innych ludzi, nigdy nie dam rady oszukać Boga. Bóg nie patrzy na moje postępowanie w obecności innych, lecz na moje podejście do prawdy. Patrzy na to, co praktykuję i urzeczywistniam na co dzień, i jak pełnię obowiązki. Bóg zwłaszcza przygląda się takim drobnym kwestiom. Patrzy czy kocham i praktykuję prawdę, a moja maska nie jest w stanie Go zwieść. W końcu zrozumiałam, że nie tylko byłam nieszczera, ale negowałam Bożą sprawiedliwość i fakt, że On wszystko widzi. Postępowałam jak niewierzący. Gdy usłyszałam, jak Bóg mówi o antychrystach gardzących Chrystusem i łaszących się do Niego, nie sądziłam, że to mnie dotyczy. Nigdy osobiście nie spotkałam Chrystusa, więc sądziłam, że nie okażę takiego szatańskiego usposobienia. W końcu pojęłam, że się myliłam, bo nie trzeba mieć kontaktu z Chrystusem, by ujawnić szatańskie usposobienie. Chciałam wkraść się w łaski i zapunktować u lidera. Byłam gotowa to robić, by utrzymać swoją pozycję w domu Bożym. Okazywałam właśnie takie szatańskie usposobienie. Gdybym stanęła twarzą w twarz z Chrystusem, byłoby to jeszcze bardziej widoczne. Nie potrafiłabym nie oszukiwać Boga i przeciwstawiać się Mu.

Przez kilka dni myślałam o tym, że choć udzieliliśmy złej odpowiedzi, lider nas nie przycinał, nie rozprawił się z nami tak, jak sądziłam i nie powiedział, że mamy słabe charaktery, nie zwolnił nas ]ani nie odmówił szkolenia. Chciał usłyszeć nasze opinie, by zrozumieć nasze braki przed omówieniem prawdy i udzieleniem nam wskazówek odnośnie zasad. Obnażył także nasze skażone skłonności i kazał nam zastanowić się nad sobą. Zrobił to wszystko, by nam pomóc i nas wesprzeć. Nie trzeba spekulować ani w domu Bożym ani z innymi. Pomyślałam o słowach Boga: „Bóg w swej istocie jest kwintesencją wierności, stąd też Jego słowom zawsze można zaufać. Co więcej, Jego czyny są nieskalane i niepodważalne. To dlatego Bogu mili są ci, którzy są wobec Niego całkowicie uczciwi” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Powinniśmy ufać słowom i czynom Boga, który okazuje nam szczerość. Gdy Bóg stworzył człowieka, powiedział mu, których owoców z ogrodu nie może jeść. Mówił prosto i szczerze – nie trzeba było zgadywać. W Wieku Łaski, Pan Jezus wciąż mówił: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam”. A na tym etapie Bożego dzieła czujemy, jak szczere i prawdziwe są słowa Boga Wszechmogącego. W większości są to bardzo szczere, ciepłe i miłe słowa, a choć surowe są te, które obnażają nasze skażone skłonności, czerpią z rzeczywistości i mają nas oczyścić i zbawić. Bóg jest wobec nas szczery i transparentny. Nie ma żadnych pozorów. Lecz ja w tej sytuacji spekulowałam i knułam, bez odrobiny szczerości. Czułam, że naprawdę jestem zbyt kłamliwa i nikczemna.

Przypomniałam sobie słowa Boga. „Przyjemność sprawiają mi ci, którzy nie żywią wobec innych podejrzeń, i bardzo lubię także tych, którzy chętnie akceptują prawdę; tym dwóm rodzajom ludzi okazuję wielką troskę, gdyż w Moich oczach są oni uczciwymi ludźmi. Jeśli jesteś zwodniczy, twoje serce będzie cechować powściągliwość i podejrzliwość wobec wszystkich ludzi i wszystkich spraw. Z tego powodu twoja wiara we Mnie zbudowana jest na fundamencie podejrzliwości. Nigdy nie uznam takiej wiary” (Jak poznać Boga na ziemi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wcześniej nie rozumiałam, czemu Bóg powiedział, że ktoś, kto nie podejrzewa innych i przyjmuje prawdę, w oczach Boga jest uczciwy. Lecz rozważając Jego słowa teraz, zaczęłam rozumieć. Szczerzy ludzie nie podejrzewają Boga i innych – są niewinni. Nie próbują nic rozgryźć swoim umysłem, lecz poszukują prawdy przed obliczem Boga. Przyjmują i praktykują to, co rozumieją, a robią to, co mówi Bóg. Podchodzą do prawdy ze szczerym sercem, które jest tak cenne. To właśnie znaczy być jak dziecko. Bóg im błogosławi, Duch Święty działa w nich, prowadzi ich i oświeca, a oni łatwiej rozumieją i zyskują prawdę. Lecz nawet gdy ktoś czasem mówi prawdę i trochę dba o swój obowiązek, a w głowie ma labirynt, jest zawsze podejrzliwy i czujny, nawet wobec kochanego, dobrego Boga, to jest najbardziej kłamliwy i nieszczery spośród ludzi. Wtedy zaczęłam rozumieć, czemu Bóg mówi, że kłamliwi ludzie nie będą zbawieni. Częściowo dlatego, że Bóg jest tak szczery, że nie znosi kłamców i ich nie zbawia. Poza tym przez nasze subiektywne dążenia. Kłamliwi ludzie są zbyt skomplikowani. Zawsze zgadują, analizują i wystrzegają się ludzi, rzeczy i Boga. Wiedzą też dobrze, jak czytać ludzi. Wciąż myślą właśnie o tym i wcale nie poszukują prawdy. Duch Święty nigdy w nich nie dokona dzieła. Dlatego nigdy nie zrozumieją prawdy. Tak jak mówi Bóg: „Bóg nie doskonali tych, którzy są podstępni. Jeśli twoje serce nie jest uczciwe – jeśli nie jesteś uczciwą osobą – to nigdy nie zostaniesz pozyskany przez Boga. Podobnie nigdy nie pozyskasz prawdy, a także nie będziesz w stanie zyskać Boga” („Sześć wskaźników rozwoju życiowego” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Dlatego wtedy przyjrzałam się sobie uważnie. W obliczu problemu nie stanęłam przed Bogiem, by szczerym sercem szukać prawdy, lecz obsesyjnie szacowałam ton innych osób. Robiłam tak często, nawet w zwykłych rozmowach z braćmi i siostrami. Czasem jeśli nie do końca coś rozumiałam, po prostu zgadzałam się z poglądami, jakie wyrażała większość. Niekiedy miałam własne zdanie, lecz bałam się powiedzieć coś nie tak, więc się wstrzymywałam i słuchałam pozostałych, a mówiłam tylko, gdy wiedziałam, że mam rację. Myślałam, że by zachować twarz, lepiej nic mówić, jeśli nie mam racji. Dostrzegłam swoją kłamliwość i brak otwartości. Podążałam za tłumem, gdy czegoś nie rozumiałam, obserwowałam innych i robiłam to, co oni. Przez to w rzeczywistości nie rozumiałam prawdy. Lecz słaby charakter czy nieznajomość prawdy to nic strasznego. Straszne jest to, że ludzie zawsze skrywają to, czego nie rozumieją, przez co nigdy nie będą w stanie zrozumieć prawdy. Czułam, że nie mogę tak dalej postępować i że kluczowa jest szczerość.

Zaczęłam dociekać, jak mam być szczerą w przyszłych sytuacjach i jakich zasad powinnam się trzymać. Przeczytałam kilka fragmentów słów Boga, Bóg Wszechmogący mówi: „Aby być szczerym, musisz najpierw odłożyć na bok swe osobiste pragnienia. Zamiast skupiać się na tym, jak traktuje cię Bóg, mów to, co masz w sercu, i nie zastanawiaj się ani nie rozważaj, jakie będą konsekwencje twych słów. Mów to, co myślisz, odłóż na bok swe motywacje i nie mów czegoś tylko po to, by osiągnąć jakiś cel. Kiedy żywisz zbyt wiele osobistych intencji, zawsze przemawiasz w sposób wyrachowany: »Muszę to ująć tak, a nie inaczej, i powinienem uważać na słowa, gdyż muszę osiągnąć swój cel« – czyż w grę nie wchodzą tutaj osobiste motywacje? Zanim z twych ust wydobędą się słowa, w głowie formułujesz już pokrętne wypowiedzi. W głowie wielokrotnie przemieliłeś i przefiltrowałeś to, co masz zamiar powiedzieć. Słowa padające z twoich ust niosą w sobie podstępne knowania szatana. Oznacza to, że w wypowiadanych przez ciebie słowach kryją się osobiste cele i motywy. Słowa takie nie są szczere i nie pochodzą z głębi serca. Nie na tym polega bycie szczerym” („Gardzą prawdą, jawnie lekceważą zasady i ignorują ustalenia domu Bożego (Część druga)” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). „We wszystkich sprawach winniście być otwarci przed Bogiem i szczerzy – jest to jedyny stan i postawa, jaką należy okazywać przed Jego obliczem. Nawet kiedy jesteś skryty, dla Boga jesteś jak otwarta księga. Bóg wie, czy przyjmujesz postawę otwartości, czy nie. Czyż nie jesteś niemądry, jeśli tego nie pojmujesz? Jak zatem można być mądrym? Wiesz, że Bóg widzi wszystko i wszystko wie, nie myśl więc, że może czegoś się nie dowie. Skoro pewne jest, że Bóg potrafi potajemnie przejrzeć ludzkie umysły, ludzie okazaliby nieco rozsądku, gdyby byli trochę bardziej szczerzy, nieco bardziej czyści i uczciwi. Mądrze byłoby tak właśnie postępować. (…) Kiedy natomiast zaczynają zwracać uwagę na formę, kiedy wbiją to sobie do głowy i trochę się tym nią zastanowią, robi się z tego problem. Po głowie chodzą im wtedy cały czas takie myśli: »Co by tu takiego powiedzieć, aby Bóg miał o mnie wysokie mniemanie, i nie wiedział, co tak naprawdę sobie myślę? Co należy powiedzieć w takiej sytuacji? Muszę być trochę bardziej skryty, nieco bardziej taktowny i muszę mieć odpowiednią metodę. Może wtedy Bóg będzie miał o mnie pochlebne zdanie«. Czy sądzisz, że Bóg nie będzie wiedział, że przez cały czas myślisz w ten właśnie sposób? Bóg zna każdą twoją myśl. Takie kombinowanie musi być bardzo wyczerpujące. O wiele prościej jest mówić szczerze i zgodnie z prawdą, i taka postawa ułatwia życie. Bóg powie wówczas, że jesteś uczciwy i czysty, że jesteś szczery, a to jest bezcenne. Jeżeli będziesz miał otwarte serce i uczciwą postawę, to nawet jeśli zdarzy ci się posunąć za daleko i zrobić coś nierozsądnego, dla Boga nie będzie to wykroczenie. Będzie to i tak lepsze niż twoje chytre sztuczki i lepsze od tego nieustannego zastanawiania się i kombinowania” („Chcą, by ludzie okazywali posłuszeństwo tylko im, a nie prawdzie lub Bogu (Część druga)” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). Zgodnie ze słowami Boga, najważniejsze jest być otwartym w tym, jak podchodzimy do Boga i stwarzanych przez Niego sytuacji. Musimy obnażyć przed Nim swoje serca, a nie skrywać coś, kamuflować, analizować czy przetwarzać. Nie możemy mieć ukrytych intencji ani stosować żadnej taktyki, natomiast mamy szczerze wyrażać swe myśli. Muszę przyznać, że są takie rzeczy, których nie pojmuję, a potem stanąć przed Bogiem, by szukać prawdy z niewinnym, szczerym sercem. To jest mądrość. Bóg wszystko widzi i zna nas jak własną kieszeń. Mój charakter, ile prawdy rozumiem, głębię mojego doświadczenia i czy coś rozumiem – Bóg to wszystko wie. Nic przed Nim nie ukryję. Po co ukrywać swoje wady i udawać, że wszystko się rozumie? Tak naprawdę, gdy zawsze kalkuluję, obserwuję innych, zgaduję, co myślą i zastanawiam się, co powiedzieć, jestem wyczerpana psychicznie i emocjonalnie, a Bóg tego nie znosi. Wtedy w końcu zrozumiałam, jak ważne jest mieć niewinne i szczere serce. Bóg to ceni i jest to też sposób na swobodniejsze i spokojniejsze życie. Zrozumiałam też, Bóg nie patrzy na charakter ludzi, ani na to, czy ich opinie są słuszne. Zagląda nam w serca, patrzy na nasz stosunek do prawdy i na to, jakie skłonności ujawniamy. Nawet gdy czasem się mylimy, a jesteśmy otwarci i uczciwi, Bóg nie nie potępi nas za to, że jesteśmy głupcami, bądź że brak nam charakteru. Wręcz przeciwnie, Bóg nie znosi tego, gdy zawsze jesteśmy kłamliwi. Właśnie wtedy postanowiłam praktykować prawdę i być uczciwym człowiekiem. Gdy się otworzę na Boga w środowisku, które mi stwarza, będę szczera w kontaktach z innymi, będę otwarcie mówić o tym, co rozumiem, stopniowo uda mi się naprawić moje usposobienie skażone obłudą i fałszem.

Pamiętam, jak kiedyś zapytaliśmy lidera o hymn kościelny, w którym dwa wersy wydawały się nam niejasne. On nie odniósł się do tych fragmentów, lecz rzekł, że ten hymn nie ma wartości, że nie jest dobry. Odruchowo powiedziałam: „Tak”. Od razu zdałam sobie sprawę, że znów nie jestem szczera. Nie dostrzegałam tych problemów, co on. Tylko potakiwałam, udawałam, że rozumiem. Nie mogłam znieść tego, że skłamałam w pierwszym odruchu i nie chciałam dalej ciągnąć oszustwa. Skoro tego nie rozumiałam, to tak miało być. Jak w słowach Boga: „Być uczciwym znaczy być szczerym w swych słowach i czynach” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Miałam przyznać, że nie byłam szczera i to skorygować. Do lidera rzekłam: „Myślałam, że problem jest w dwóch wersach. Nie sądziłam, że cały jest do niczego”. Cierpliwie omówił z nami problemy w tym hymnie, dzięki czemu nieco lepiej je zrozumiałam. Poczułam spokój. Tak naprawdę nie ma potrzeby owijać w bawełnę, możemy po prostu być szczerzy, praktyczni i realistyczni. Zaczęłam mówić szczerze, gdy bracia i siostry z mojego zespołu coś omawiali. Mówiłam, co myślę, nieważne, czy miałam rację, czy nie. Gdy czegoś nie rozumiałam, byłam szczera i naprawiałam swoje błędy. Dało mi to dużo spokoju. Jeszcze nie osiągnęłam statusu w pełni szczerej osoby, lecz naprawdę czuję, jak ważne jest bycie szczerym, bo to jedyny sposób, by zyskać Boże zbawienie. Naprawdę mam ambicję zostać szczerą osobą, chcę dalej o to zabiegać i do tego dążyć. Dziękujmy Bogu!

15. Po kłamstwie

Autorstwa Chen Shi, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Musicie wiedzieć, iż Bogu podobają się ci, którzy są uczciwi. Bóg w swej istocie jest kwintesencją wierności, stąd też Jego słowom zawsze można zaufać. Co więcej, Jego czyny są nieskalane i niepodważalne. To dlatego Bogu mili są ci, którzy są wobec Niego całkowicie uczciwi. Być uczciwym zaś oznacza oddać swoje serce Bogu, być wobec Niego szczerym i otwartym we wszystkich sprawach, nigdy nie ukrywać prawdy, nie próbować zwieść tych, którzy są pod tobą i ponad tobą; a także nie robić niczego tylko po to, aby przypochlebić się Bogu. Podsumowując, być uczciwym znaczy być szczerym w swych słowach i czynach i nie mamić ani Boga, ani człowieka” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Pan Jezus powiedział również: „Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie się jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” (Mt 18:3). Ze słów Boga wiemy, że jest On wierny, ceni uczciwych, pogardza oszustami, i że tylko uczciwi mogą być zbawieni i wejść do królestwa niebieskiego. Dlatego właśnie Bóg wymaga od nas uczciwości i skończenia z kłamstwami i oszustwami. Ale w moim życiu, ilekroć coś zagrażało mojej reputacji i statusowi, nie potrafiłam się oprzeć pokusie kłamania. Gdyby nie sąd i objawienie Bożych słów, Boże karcenie i dyscyplinowanie, nigdy nie okazałabym skruchy, nie odwróciłabym się od kłamstw i nie praktykowała prawdy.

Kilka lat temu pełniłam funkcję przywódczyni w kościele. Pewnego dnia moja przełożona poprosiła, bym uczestniczyła w spotkaniu przywódców. Zaczęłam myśleć o tym, jak ciężko pracowałam ostatnio w kościele. Prowadziłam zgromadzenia i omówienia, a większość braci i sióstr aktywnie wypełniała swój obowiązek. Niektóre grupy zrobiły duże postępy, tak więc byłam pewna, że na tym zgromadzeniu zostanę zauważona. Mogłam wreszcie pokazać przywódcy i moim współpracownikom, jaka jestem zdolna. Gdy tam dotarłam, zauważyłam, że siostra Liu jest zatroskana. Spytała z westchnieniem: „Jak twoja praca – twoje podlewanie i wspieranie braci i sióstr? Przeżywamy trudny okres. Muszę nie mieć rzeczywistości prawdy, bo jest wiele problemów, których po prostu nie umiem rozwiązać”. Uśmiechnęłam się tylko: „Podlewanie idzie w naszym kościele bardzo dobrze, znacznie lepiej niż wcześniej”. W tej samej chwili pojawiła się liderka i zaczęła nas wypytywać o efekty podlewania w kościołach. Pomyślałam, że mam szansę zabłysnąć, więc muszę się wykazać. O dziwo, nie spytała nas o nasze sukcesy w związku z podlewaniem, ale o to, jakie trudności się pojawiły, jak je rozwiązaliśmy poprzez omawianie prawdy. a także o to, których problemów nie udało się rozwiązać. Wpadłam w panikę. Ja tylko organizowałam pracę i nie znałam szczegółów, więc w sumie nie przeprowadziłam żadnego prawdziwego podlewania. Nie wiedziałam, co robić. Co powinnam odpowiedzieć liderce? Gdybym powiedziała prawdę, liderka pomyślałaby, że nie wykonuję żadnych praktycznych zadań. Przed chwilą przechwalałam się przed siostrą Liu, mówiąc, że praca, za którą byłam odpowiedzialna, szła świetnie. Czy jeśli nie będę potrafiła opisać szczegółów, siostra Liu nie powie, że są to czcze przechwałki? Co powinnam zrobić? Byłam coraz bardziej przygnębiona. Właśnie wtedy brat Zhou zaczął mówić o problemach, na które natrafiono podczas podlewania w ich kościele, i o swoim zepsuciu, które wyszło wtedy na jaw. Potem opowiedział, jak poszukiwał prawdy, by rozwiązać te problemy. Wyjaśnił to wszystko nader praktycznie i szczegółowo, co odsłoniło nam ścieżkę praktyki. Po wysłuchaniu go, ogarnął mnie autentyczny wstyd. Wiedząc, że nie wykonałam żadnego praktycznego zadania, spuściłam głowę, a twarz mi płonęła. Liderka poprosiła mnie o zabranie głosu. Serce biło mi mocno. Co powinnam powiedzieć? Nie znałam szczegółów, a ogólne omówienie od razu by wykazało, że nie wykonuję pracy praktycznej. Co pomyśleliby o mnie inni, gdybym powiedziała prawdę? Czułam, że nie mogę być szczera. Tak więc powiedziałam tylko: „Moja sytuacja jest z grubsza taka sama jak brata Zhou. Nie ma potrzeby tego powtarzać”. Liderka wysłuchała mnie w milczeniu, a potem otworzyła zgromadzenie, odczytując słowa Boga. Podczas zgromadzenia miałam poczucie, jakbym coś komuś ukradła. Czułam niepokój, bałam się, że pewnego dnia liderka sprawdzi, co robię, odkryje, że moja praktyka nie przypomina praktyki brata Zhou i odsunie mnie od moich obowiązków, ponieważ nie wykonuję praktycznej pracy, kłamię i oszukuję. Mój niepokój rósł, wciąż jednak brakowało mi odwagi, żeby powiedzieć prawdę. Postanowiłam sobie: „Muszę pracować tak jak brat Zhou, by wszystkim wynagrodzić moją nieuczciwość”.

Kiedy wróciłam do kościoła, od razu spotkałam się z diakonami i przywódcami grup, osobiście z nimi porozmawiałam, i kazałam im wziąć się do pracy. Potem pojechałam rowerem do siostry Liu. Opowiedziałam jej szczegółowo o ścieżce brata Zhou, powiedziałam jej też, by podzieliła się tym z braćmi i siostrami podczas podlewania. Trzy dni minęły jak z bicza strzelił i oto szczęśliwie oczekiwałam na to, by zebrać owoc swoich wysiłków. Ale powiedzieli mi, że podczas podlewania natrafili na duże trudności, z którymi nie mogli się uporać, i że nowi członkowie kościoła dają się nabrać na kłamstwa KPCh i duchownych, bo nie zostali podlani o czasie, więc nie mieli odwagi przychodzić na zgromadzenia. W głowie mi się zakręciło. Jak mogło do tego dojść? Czym prędzej udałam się do siostry Liu. Gdy mnie zobaczyła, powiedziała z niepokojem: „Co powinniśmy zrobić w sprawie problemów z podlewaniem? Naprawdę nie wiem”. Nie miałam pojęcia, co odpowiedzieć. Podczas rozmowy poinstruowałam ją i zagłębiłam się w rozmaite szczegóły, ale ona nadal nie rozumiała. Zastanawiałam się, co jest nie tak z tymi ludźmi. Rozmawiałam z nimi tak jasno, a oni nadal nie rozumieli. Co pomyślałaby o mnie liderka, gdybym nie wykonywała swojej pracy jak należy? Im więcej o tym myślałam, tym bardziej byłam sfrustrowana i przybita. Tej nocy wierciłam się w łóżku, nie mogąc zasnąć i zupełnie nie mając energii. W końcu zaczęłam modlić się do Boga: „Boże, przez kilka ostatnich dni wykonywałam swój obowiązek staranniej, ale nic nie osiągnęłam. Nie czuję Twego przewodnictwa i błądzę w ciemnościach. Boże, czy robię coś niezgodnie z Twoją wolą, wzbudzając Twoją niechęć i nienawiść? Proszę, oświeć mnie, bym zrozumiała swój stan”.

Następnie przeczytałam te słowa Boga: „Czy wyznaczyłeś swoje cele i powziąłeś swe zamierzenia pamiętając o Mnie? Czy wypowiadasz wszystkie swe słowa i popełniasz wszystkie swe uczynki w Mojej obecności? Przyglądam się bacznie wszystkim twym myślom i ideom. Czy nie czujesz się winny? Udajesz przed innymi i spokojnie przyjmujesz postawę kogoś przekonanego o własnej nieomylności. Robisz to, by się osłonić. Robisz to, by ukryć tkwiące w tobie zło, a nawet obmyślasz sposoby na to, by zrzucić winę na kogoś innego. Jakaż perfidia mieszka w twoim sercu!” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Nie postępujcie w jeden sposób na oczach innych, a zupełnie inaczej za ich plecami; wyraźnie widzę wszystko, co robisz, i choć możesz oszukać innych, Mnie nie oszukasz. Widzę to wszystko jasno. Nie jesteś w stanie nic ukryć; wszystko spoczywa w Moich rękach. Nie sądź, że jesteś taki sprytny, bo twoje małostkowe kalkulacje wyszły ci na korzyść. Mówię ci: bez względu na to, jak wiele planów obmyśli człowiek, tysiące czy dziesiątki tysięcy, na koniec i tak nie wymknie się z Mojej ręki. W Moich rękach spoczywa kontrola nad wszelkimi sprawami i wszystkimi rzeczami, cóż dopiero mówić o jednej osobie! Nie próbuj Mnie unikać ani się ukrywać, nie próbuj zwodzić ani nic zatajać. Czy to możliwe, byś jeszcze nie dostrzegł, że Moje pełne chwały oblicze, Mój gniew i Mój osąd zostały otwarcie ujawnione? Tych, którzy Mnie szczerze nie pragną, osądzę natychmiast i bez miłosierdzia. Moja litość dobiegła końca, wyczerpała się. Przestańcie być obłudni i porzućcie swoje zdziczałe, lekkomyślne nawyki” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 44, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zaczęłam zastanawiać się nad sobą. Byłam zajęta organizacją zgromadzeń i przeprowadzaniem omówień z diakonami i przywódcami grup, ale czemu to służyło? Czy naprawdę robiłam to przez wzgląd na pracę kościoła i życie moich braci i sióstr? Czy robiłam to, żeby rozwiązać ich problemy natury praktycznej? Pomyślałam o tym, jak kłamałam na tym zgromadzeniu. Kiedy liderka spytała o podlewanie, dobrze wiedziałam, że nie wykonuję żadnej pracy praktycznej, ale próbowałam ich nabrać, żeby się nie wygłupić i żeby ludzie mnie nie przejrzeli ani nie patrzyli na mnie z góry. Z energią zabrałam się za łatanie dziur w mojej pracy, tak by liderka nie odkryła, że skłamałam. Uświadomiłam sobie wtedy, że pracowałam tak ciężko, by kłamstwo nie wyszło na jaw, by ukryć to, że nie wykonałam żadnej pracy praktycznej, i by cieszyć się reputacją i statusem. Posłużyłam się ścieżką, o której mówił brat Zhou, zamiast naprawdę zrozumieć rzeczywiste problemy braci i sióstr i rozwiązywać je, omawiając z nimi prawdę. Niedbale wykonywałam swój obowiązek, kierując się nikczemną motywacją. Jak mogło to być zgodne z wolą Boga? Bóg wnika w nasze serca, jakże więc mógłby nie być zniesmaczony, widząc, że próbuję Go tak oszukać, zwodzić, nabierać? Ciemność, w której się pogrążyłam, była Bożym karceniem i dyscyplinowaniem. Uświadomiwszy to sobie, poczułam niepokój i pomyślałam o praktykowaniu prawdy i otwarciu się na kolejnym zgromadzeniu. Ale czułam obawę na myśl o tym, że dopuściłam się tak wielkiego kłamstwa. Co pomyśleliby o mnie inni, gdybym to wyznała? Czy powiedzieliby, że jestem podstępna?

Później przeczytałam inny fragment Bożych słów: „Kiedy kłamiesz, nie tracisz twarzy tu i teraz, jednak w swoim sercu czujesz, że zostałeś całkowicie skompromitowany, a twoje sumienie nie pozwoli ci zapomnieć, że jesteś nieuczciwy. W głębi ducha będziesz sobą gardził i myślał: »Jak to się stało, że wiodę tak nędzny żywot? Czy rzeczywiście tak trudno jest mówić prawdę? Czy muszę uciekać się do wszystkich tych kłamstw tylko ze względu na własną reputację? Dlaczego życie jest dla mnie takie nużące?«. Wcale nie musisz wieść nużącego życia. Nie wybrałeś jednak ścieżki spokoju i wolności, wybrałeś natomiast drogę dbania o własną reputację i zaspokajania własnej próżności, więc dla ciebie życie jest bardzo męczące. (…) Nie potrafisz zrezygnować z takich rzeczy, jak twoja reputacja i prestiż, więc możesz jedynie podtrzymywać je za pomocą kłamstw. Masz wrażenie, że możesz posługiwać się kłamstwami, aby zachować prestiż i reputację, ale tak naprawdę nie jesteś w stanie tego osiągnąć. Głoszone przez ciebie nieprawdy nie tylko bowiem zdusiły w tobie prawość i godność, lecz także, co ważniejsze, straciłeś okazję do praktykowania prawdy. Nawet jeśli udało ci się podtrzymać swoją reputację i prestiż, utraciłeś prawdę; straciłeś sposobność, by wcielić ją w życie, jak również szansę, aby być osobą uczciwą. To zaś jest najdotkliwsza z możliwych strat” („Jedynie będąc uczciwą osobą, możesz urzeczywistnić prawdziwe podobieństwo do człowieka” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Każde z Bożych słów zapadało mi głęboko w serce. Zachowałam reputację, wypowiedziawszy swoje kłamstwo, ale w ogóle nie byłam szczęśliwa, tylko czułam niepokój. Było mi źle z powodu tego, co zrobiłam. Czasem, gdy mówiłam, nie potrafiłam spojrzeć ludziom w twarz w obawie, że zobaczą w moich oczach kłamstwo i przestaną mi ufać. Próbowałam nawet wszelkiego rodzaju podstępów, by zatuszować moje kłamstwo. Moje życie stało się trudne i wyczerpujące, nic nie przynosiło mi ulgi. Kłamałam, oszukiwałam i wiodłam nikczemne i niegodne życie. Nie chcąc już dłużej oszukiwać, modliłam się do Boga, wyznając grzechy i okazując skruchę. Postanowiłam też, że wyrzeknę się ciała i otworzę się przed swoimi braćmi i siostrami.

Kilka dni później na jednym ze zgromadzeń miała pojawić się liderka, a ja miałam poczucie, że to Bóg daje mi szansę, bym mogła praktykować prawdę. Modliłam się: „Boże, gotowa jestem ujawnić prawdę o swoim życiu i o swoich kłamstwach. Proszę, daj mi siłę woli, bym mogła praktykować prawdę”. Na miejscu dowiedziałam się, że liderka przyszła na zgromadzenie wybrać towarzysza prac spośród nas, kościelnych przywódców. Zaczęła się we mnie walka wewnętrzna. Przewyższałam pozostałych przywódców charakterem i osiągnięciami, więc może już dostrzeżono we mnie najlepszą kandydatkę na tę funkcję. Czy jednak nie zmienią zdania na mój temat, jeśli ujawnię swoje kłamstwo? Czy nie pomyślą, że jestem zbyt podstępna, i mnie nie wybiorą? Jak będę mogła spojrzeć ludziom w twarz, jeśli wybiorą kogoś innego? Uznałam, że lepiej będzie nic nie mówić. Gdy tak siedziałam zagubiona w myślach, liderka poprosiła mnie, bym opowiedziała o swoim stanie ducha. Dukając, zatuszowałam prawdę. „Mój stan jest dobry. W obliczu trudności, modlę się do Boga i szukam prawdy, by je pokonać…” Od razu poczułam, że dopuściłam się czegoś haniebnego i ogarnął mnie lęk. Oblałam się potem. Widząc, że ocieram pot z czoła, liderka podała mi szklankę gorącej wody i spytała, czy jestem przeziębiona. Odparłam: „Nie wiem czemu, ale czuję niepokój i nie mogę przestać się pocić”. Dobrze wiedziałam, że to przez to, iż znowu skłamałam i nie praktykowałam prawdy. W duszy pomodliłam się do Boga: „Boże, bez przerwy kłamię, uporczywie odmawiając praktykowania prawdy. Jestem zatwardziałą buntowniczką. Prowadź mnie, żebym mogła praktykować prawdę i być osobą uczciwą”.

Potem siostra Liu zaproponowała, byśmy odśpiewali pieśń do słów Boga. „Być uczciwym zaś oznacza oddać swoje serce Bogu, być wobec Niego szczerym i otwartym we wszystkich sprawach, nigdy nie ukrywać prawdy, nie próbować zwieść tych, którzy są pod tobą i ponad tobą; a także nie robić niczego tylko po to, aby przypochlebić się Bogu. Podsumowując, być uczciwym znaczy być szczerym w swych słowach i czynach i nie mamić ani Boga, ani człowieka. (…) Jeśli twoje słowa są pełne wymówek i bezwartościowych usprawiedliwień, wówczas powiadam, że jesteś kimś, kto zupełnie nie ma ochoty wcielać prawdy w życie. Jeśli masz wiele tajemnic, którymi nie chcesz się podzielić, i jeśli nie jesteś skory do wyjawienia innym swoich sekretów – inaczej mówiąc, swych problemów – aby szukać drogi ku światłu, to powiadam ci, że jesteś kimś, komu nie będzie łatwo zyskać zbawienia i wyłonić się z ciemności. Jeśli zaś poszukiwanie drogi prawdy sprawia ci radość, jesteś kimś, kogo zawsze opromienia światło” („Bóg błogosławi tych, którzy są uczciwi” w księdze „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Śpiewając tę pieśń, czułam przygnębienie i wstyd. Przed zgromadzeniem modliłam się, ponieważ chciałam wyjawić swoje kłamstwa i oszustwa, ale kiedy się dowiedziałam, że liderka ma wybrać osobę do współpracy, już nie chciałam niczego ujawniać. Bałam się, że liderka i moi współpracownicy dowiedzą się, że nie wykonałam pracy praktycznej i kłamałam, i mnie nie wybiorą, bo uznają, że jestem zbyt przebiegła. A wtedy stracę szansę zostania jedną z liderek. Ależ byłam oszustką! Bóg widzi wszystko. Może i mogę oszukać innych, ale Jego? Szczególne były te słowa: „Jeśli masz wiele tajemnic, którymi nie chcesz się podzielić, i jeśli nie jesteś skory do wyjawienia innym swoich sekretów – inaczej mówiąc, swych problemów – aby szukać drogi ku światłu, to powiadam ci, że jesteś kimś, komu nie będzie łatwo zyskać zbawienia i wyłonić się z ciemności”. Poczułam jeszcze większy dyskomfort. Czyż to właśnie ja nie miałam wielu poufnych informacji, którymi nie miałam chęci się dzielić? Doskonale wiedziałam, że nie znam szczegółów pracy związanej z podlewaniem, gdy jednak liderka mnie o nie spytała, zaczęłam uprawiać gierki i kłamać, a kiedy wróciłam do kościoła, nie otworzyłam się przed innymi, by wyjawić swoje zepsucie i błędy w mojej pracy. Próbowałam raczej zatuszować swe kłamstwa i nadal w nich trwać, tylko udając, że spełniam obowiązek. Czyż to było wypełnianie obowiązku? Robiłam wszystko, by chronić status i dobre imię. Próbowałam oszukać Boga i ludzi. I po raz kolejny, aby zapewnić sobie to nowe stanowisko, bezczelnie złamałam złożoną przysięgę, zwodząc zarówno Boga, jak i człowieka. Raz po raz kłamałam i byłam nieuczciwa! Wtedy przyszły mi do głowy te słowa Boga: „Ale wasza mowa niech będzie: Tak – tak, nie – nie. A co jest ponadto, pochodzi od złego” (Mt 5:37). „Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa” (J 8:44). Wiedziałam, że Bogu podobają się ludzie uczciwi, sama jednak kłamałam i tuszowałam to, próbując zwodzić Boga oraz braci i siostry. Czy różniłam się czymś od szatana? Czy choć odrobinę przypominałam człowieka? Wiedziałam, że jeśli nie okażę skruchy i się nie zmienię, skończę tak samo jak szatan. Przepełniona lękiem, zaczęłam modlić się do Boga i zdobyłam się na odwagę, by zniszczyć swoją reputację. Ujawniłam wszystkie swoje kłamstwa i konfabulacje, a także nikczemne, podstępne pobudki moich czynów, niczego nie przemilczając. Kiedy już wszystko wyznałam, doznałam uczucia, jakbym zrzuciła z siebie wielki ciężar, od razu też się uspokoiłam. Czułam lekkość w sercu, byłam wolna.

Bracia i siostry nie okazali mi pogardy, a liderka odczytała mi fragment Bożych słów. „Gdy ludzie zaczynają oszukiwać, jakie przyświecają im cele? Jakiego rodzaju usposobienie wówczas objawiają? Dlaczego są w stanie wyrażać tego rodzaju usposobienie? Z czego się to bierze? Z tego, że ludzie uważają, iż ich własna korzyść jest ważniejsza niż cokolwiek innego. Oszukują, aby samemu coś zyskać, ujawniając w ten sposób swe skłonne do nieuczciwości usposobienie. Jak należy rozwiązać ten problem? Po pierwsze, musisz zrezygnować z własnych korzyści. Najtrudniej jest skłonić ludzi właśnie do tego. Większość szuka jedynie zysków; ich własne korzyści są dla nich całym życiem i próbować skłonić ich do tego, by z nich zrezygnowali, to jakby zmuszać ich do rezygnacji z samego życia. Co zatem powinieneś zrobić? Musisz nauczyć się rezygnować, porzucać, cierpieć i znosić ból związany z rezygnacją z tych korzyści, które uwielbiasz. Kiedy już przetrwasz ten ból i zrezygnujesz z kilku takich rzeczy, poczujesz się nieco swobodniej i lżej na duchu, i w ten sposób pokonasz własną cielesność. Jeśli jednak będziesz kurczowo trzymał się swych korzyści i nie zdołasz z nich zrezygnować, mówiąc: »Byłem zakłamany, ale co z tego? Bóg mnie nie ukarał, więc cóż mogą zrobić mi ludzie? Z niczego nie zrezygnuję!«, wówczas w ostatecznym rozrachunku nikt inny nie poniesie żadnej straty, a tylko ty poniesiesz porażkę. Kiedy rozpoznajesz własne skażone usposobienie, tak naprawdę jest to dla ciebie okazja, by wejść w życie, rozwinąć się i zmienić; jest to szansa, abyś stanął przed Bogiem i przyjął Jego nadzór, Jego osąd i karcenie. Jest to ponadto dla ciebie sposobność, by dostąpić zbawienia. Jeśli rezygnujesz z poszukiwania prawdy, jest to równoznaczne z rezygnacją z szansy na dostąpienie zbawienia i przyjęcie osądu i karcenia. (…) Jeśli ludzie decydują się praktykować prawdę, to mimo że utracili własne korzyści, zyskują Boże zbawienie i życie wieczne. Właśnie ci ludzie są najmądrzejsi. Jeśli zaś ludzie odnoszą korzyści kosztem prawdy, wówczas tracą, życie i Boże zbawienie; tacy ludzie są zaiste najgłupsi. Jeśli zaś chodzi o to, co dana osoba ostatecznie wybierze – własne korzyści czy prawdę – to jest to kwestia, która obnaża daną osobę bardziej niż cokolwiek innego. Ci, którzy miłują prawdę, wybiorą prawdę; będą woleli podporządkować się Bogu i podążać za Nim. Prędzej zrezygnują z własnych korzyści. Bez względu na to, jak bardzo będą musieli cierpieć, zdecydowani są trwać przy świadectwie, aby zadowolić Boga. To właśnie jest podstawowa droga praktykowania prawdy i wkraczania w jej rzeczywistość” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Na te słowa moje serce urosło. Przypomniałam sobie, jak raz po raz dopuszczałam się kłamstw i oszustw, głównie dlatego, że za bardzo zależało mi na reputacji i statusie, miałam też kłamliwą naturę. Od dziecka byłam edukowana i indoktrynowana przez szatana, nasiąkając licznymi truciznami w rodzaju: „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”, „Tak jak drzewo żyje dla swej kory, tak człowiek żyje dla swego oblicza”, „Kłamstwo powtórzone dziesięć tysięcy razy stanie się prawdą”, „Człowiek nie może niczego osiągnąć bez kłamstw”, „Pomyśl zanim powiesz, a potem mów powściągliwie”. Te szatańskie filozofie stały się moim prawem przetrwania. Żyłam zgodnie z nimi, stając się jeszcze bardziej samolubna i kłamliwa. Zawsze myślałam tylko o własnym interesie, i mimowolnie kłamałam, by go zrealizować. Chociaż czułam się winna i robiłam sobie wyrzuty, chociaż chciałam okazać skruchę przed Bogiem i otworzyć się przed innymi, lęk, że zostanę upokorzona, sprawił, że wszystko zatajałam i byłam fałszywa. Nie chciałam się otworzyć i ujawnić swych własnych podstępnych pobudek i zwodniczych zachowań. Brakowało mi odwagi, by spojrzeć ludziom w twarz i być uczciwą. bo sądziłam, że gdy powiem prawdę, ludzie zrozumieją, ile jestem warta i przestaną o mnie dobrze myśleć. Wolałam zmagać się w mroku zamiast praktykować prawdę i być uczciwą. Byłam skażona przez szatana do szpiku kości! Gdyby Bóg mnie nie obnażył, gdyby nie sąd i objawienie Jego słów, nigdy bym nie ujrzała, jak podstępną mam naturę, nie miałabym też motywacji, by praktykować prawdę i ujawnić prawdziwą siebie. Wtedy dotarło do mnie, że Boży sąd i karcenie to Bóg, który mnie chroni i zbawia. Poczułam też, jak ważne jest dążenie do prawdy i praktykowanie uczciwości.

Od tej chwili postanowiłam praktykować mówienie prawdy i bycie uczciwą. Po jakimś czasie zobaczyłam, że liderka, która dołączyła do nas na zgromadzeniu, bywa arogancka i pyszałkowata, że niechętnie przyjmuje sugestie innych. Kilka razy chciałam jej o tym wspomnieć, ale potem pomyślałam: „Wszystko dobrze, jeśli tylko zgodzi się ze mną, lecz jeśli nie, to co sobie o mnie pomyśli?”. Postanowiłam, że z tym poczekam. Któregoś dnia liderka zapytała: „Siostro, znamy się już od jakiegoś czasu. Jeśli zauważysz, że z czymś sobie nie radzę, daj mi proszę znać. Będzie to dla mnie pomocne”. Spojrzałam na nią i już miałam powiedzieć: „Niczego takiego nie zauważyłam. Jesteś świetna”. Zrozumiałam jednak, że byłoby to oszustwo, tak więc modliłam się do Boga i byłam gotowa poddać pod Jego nadzór. Nie mogłam nadal kłamać i oszukiwać, wzbudzając Bożą niechęć. Dlatego przemogłam się i nazwałam jej problem. Wysłuchała mnie, skinęła głową i powiedziała: „Bogu niech będą dzięki! Gdyby nie ty, nigdy bym sobie tego nie uświadomiła. Naprawdę powinnam się nad sobą zastanowić i to zrozumieć”. Byłam bardzo szczęśliwa, że jest gotowa to przyjąć. Doznałam poczucia niewiarygodnego spokoju i naprawdę doświadczyłam, jak cudowną rzeczą jest praktykowanie prawdy i bycie uczciwą!

16. Co skrywa milczenie

Autorstwa Lizhi, Grecja

Gdy zaczęłam wypełniać obowiązki, widziałam, że bracia i siostry, z którymi pracowałam przy redakcji tekstów, są doświadczeni; rozumiałam zasady. Oni mieli dobre charaktery. Każdy miał pewne rozeznanie co do tego, kto rozumie prawdę, kto posiada prawdziwy talent i solidną widzę. To mnie trochę rozstroiło. Miałam taki sobie charakter i nie posiadałam rzeczywistości prawdy, więc gdybym zwyczajnie wyrażała swoje opinie w trakcie rozmów, czy to nie byłoby tak, jakbym chciała uczyć ryby pływania? Nie byłoby problemu, jeślibym miała rację, ale w przeciwnym razie wszyscy pomyśleliby, że się popisuję, mimo że słabo rozumiem prawdę. Czułam, że to byłoby naprawdę żenujące. Cały czas się pilnowałam, żeby się nie wychylać, żeby więcej słuchać niż mówić. Dlatego gdy rozmawiałyśmy o problemach, rzadko kiedy mówiłam, co myślę. Raz zdarzyło się, że coś zasugerowałam, ale wszyscy stwierdzili, że to zły pomysł… Poczułam się upokorzona, uznałam, że nie powinnam tak pochopnie z czymś wyskakiwać, bo mogę popełnić głupstwo, zrobić z siebie idiotkę. Postanowiłam zachować ostrożność i nie wychylać się. Później w trakcie rozmów pilnowałam się, żeby niczego nie proponować, tylko wysłuchać najpierw tego, co mówią inni.

Do naszego zespołu dołączyła siostra, która miała dość dobry charakter i niezłe rozeznanie. Okazało się, że będzie pracować ze mną. Pewnego razu omawiałyśmy jeden problem, miałam kilka pomysłów, którymi chciałam się podzielić, ale bałam się, że jeśli źle myślę i to, co powiem, nie wytrzyma krytyki, to ta nowa siostra może uznać mnie za naiwną prostaczkę i prawda o mnie zostanie obnażona. Nie chciałam, żeby ona patrzyła na mnie z góry. Postanowiłam się nie odzywać, tylko wysłuchać, co ona ma do powiedzenia. Praca nad tym problemem zajęła nam kilka kolejnych dni, a ja wciąż nie mówiłam, co o tym myślę, przytakiwałam tylko siostrze, chcąc ułatwić sobie życie i zaoszczędzić sobie potencjalnego upokorzenia. Ponieważ mało co się odzywałam, nasza współpraca szła dość ślamazarnie. Czasem, gdy siostra napotykała problem, a ja nie dzieliłam się swoją opinią, blokowało to naszą pracę. Nasza produktywność była bardzo niska i nie robiłyśmy właściwie żadnych postępów. Czas mijał, a ja odzywałam się coraz rzadziej. Nawet jeśli miałam jakieś zdanie na jakiś temat, to wałkowałam je w kółko w myślach, nie ważąc się otworzyć ust. Czułam się bardzo przygnębiona i niewiele osiągałam w ramach swoich obowiązków; Tkwiłam w tym stanie, czując się dziwnie ponuro i niespokojnie. Wtedy właśnie stanęłam przez Bogiem, modląc się tymi słowami: „Boże, nie czuję ostatnio oświecenia płynącego od Ducha Świętego w moich obowiązkach i nie robię prawie żadnych postępów w swojej pracy. Nie wiem, które zepsute skłonności we mnie budzą Twój wstręt. Proszę, poprowadź mnie, bym mogła poznać samą siebie”. Pewnego dnia, gdy zastanawiałam się nad sobą podczas modlitwy, przyszło mi do głowy słowo „śliski”. Szukając adekwatnych słów Boga, znalazłam ten fragment: „Niektórzy nigdy się nie otwierają i nie komunikują innym swoich myśli. W niczym, co robią, nie konsultują się z innymi, lecz pozostają zamknięci, wyraźnie strzegąc się innych na każdym kroku. Osłaniają się najściślej, jak to możliwe. Czy taka osoba nie jest podstępna? Na przykład kiedy ma pomysł, który uważa za doskonały, myśli: »Na razie zachowam go dla siebie. Gdybym się nim podzielił, moglibyście go wykorzystać, ubiegając mnie. Lepiej się powstrzymam«. A gdy nie rozumieją czegoś w pełni, myślą: »Nie odezwę się teraz, bo jeśli to zrobię, a ktoś inny powie coś bardziej wzniosłego, czy nie wyjdę na głupca? Każdy będzie mógł przejrzeć mnie na wylot, zobaczyć w tym moją słabość. Nie powinienem nic mówić«. Bez względu na to, jaką perspektywę przyjmują, jak rozumują, czy jaki mają ukryty motyw, obawiają się, że wszyscy ich przejrzą. Z taką perspektywą i z takim nastawieniem podchodzą do wszystkich swoich obowiązków, do ludzi, rzeczy i wydarzeń. Cóż to jest za usposobienie? Fałszywe, podstępne i złe” („Tylko przez praktykowanie prawdy można posiąść zwykłe człowieczeństwo” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Gdy to czytałam, poczułam ciężar na sercu. Słowa Boga doskonale obnażały prawdę o mnie, a słowa „fałszywe, podstępne i złe” były bardzo trafne i wprawiły mnie w konsternację. Zrozumiałam, że nie odzywając się i nie wyrażając zwyczajnie swoich opinii, wcale nie zachowywałam się rozsądnie, choć tak mi się zdawało, lecz były to moje machinacje. Miałam własne poglądy i opinie na temat problemów, które napotykaliśmy, ale gdy nie czułam się całkowicie pewnie, bałam się, że to, co powiem, zostanie odrzucone, że stracę twarz i inni będą patrzeć na mnie z góry. Dlatego stałam z boku, najpierw słuchałam, co mówią inni, a później kierowałam się ich opiniami. Czy nie było to właśnie „śliskie” i podstępne? Zawsze myślałam, że odnosi się to tylko do ludzi w społeczeństwie, którzy ciągle knują, są zdradzieccy i przebiegli. Wszyscy moi przyjaciele i znajomi w świecie uważali mnie za szczerą, prostoduszną osobę, nie doszukiwali się ukrytych pobudek w moich działaniach. Nigdy nie lubiłam ludzi, którzy są śliscy „jak węgorze” i którzy wciąż badają grunt. Nigdy też nie myślałam, że ja taka jestem. Ale później dostrzegłam, Ale później dostrzegłam, że choć wcale nie kłamałam w bezczelny sposób i nie postępowałam jak tamci ludzie, to i tak kierowała mną podstępna natura. Zawsze uważnie starałam się wyczuć, co myślą inni, zanim coś powiedziałam lub zrobiłam. Płynęłam z nurtem, bojąc się, że wyjdę na niekompetentną, że inni mnie przejrzą. Byłam nieszczera na każdym kroku, skrywałam prawdziwą twarz, by chronić swoją reputację. W obliczu trudności w obowiązkach nie mówiłam, co myślę, byłam podstępna i kłamliwa, kryłam się ze swoimi opiniami, rzadko kiedy myśląc o korzyściach domu Bożego. W końcu zrozumiałam, że jestem śliską, podstępną osobą. Zawsze uważałam za część mojej osobowości to, że mało mówiłam, nigdy nie analizowałam szatańskiego usposobienia, które się za tym kryło. Dotarło w końcu do mnie, jak słabo znałam samą siebie.

Inny fragment słów Boga, na który trafiłam, bardzo rozjaśnił mi w głowie. Bóg mówi: „Szatan deprawuje ludzi poprzez edukację, wpływ rządów państwowych oraz znanych i wielkich ludzi. Ich diabelskie słowa stały się naturą życia człowieka. »Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego« – oto dobrze znane szatańskie przysłowie, które zostało zaszczepione w duszach wszystkich ludzi i które stało się życiem człowieka. Istnieją też inne, podobne powiedzenia wypływające z tych filozofii życiowych. Szatan wykorzystuje tradycyjną kulturę każdego narodu, aby kształcić, zwodzić i psuć ludzi, sprawiając, że ludzkość wpada w bezgraniczną otchłań zniszczenia i zostaje przez nią pochłonięta, a na koniec ludzie zostają zniszczeni przez Boga, ponieważ służą szatanowi i sprzeciwiają się Bogu. (…) Nadal istnieje wiele trucizn szatańskich w życiu ludzi, w ich postępowaniu i zachowaniu. Na przykład wszystkie ich filozofie życiowe, wszystkie ich życiowe maksymy i sposoby robienia różnych rzeczy są wypełnione truciznami wielkiego czerwonego smoka i pochodzą od szatana. A zatem wszystkie rzeczy, które przepływają przez kości i krew ludzi, pochodzą od szatana. (…) Ludzkość została głęboko skażona przez szatana. Szatańska trucizna płynie w krwi każdej osoby i widać, że natura człowieka jest zepsuta, zła i reakcyjna, wypełniona filozofiami szatana i zanurzona w nich – jest to w całej rozciągłości natura, która zdradza Boga. Dlatego ludzie opierają się Bogu i sprzeciwiają się Mu” („Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga przemawiały do najskrytszych zakamarków mojego serca. Dostrzegłam, że przez cały czas wyznawałam szatańskie filozofie: „Otwórz uczy i zamknij usta” oraz „Milczenie jest złotem, a ten, kto dużo mówi, popełnia wiele błędów”. Ponieważ wśród innych byłam „odbiornikiem”, a nie „megafonem”, nie musiałam wystawiać na pokaz własnych słabości, nie wychodziłam na głupca. Ponieważ zachowywałam dla siebie to, co chciałam powiedzieć, wiele moich błędnych pomysłów nigdy nie wyszło na jaw, więc nikt nie mógł wytknąć mi żadnych wad ani się ze mną nie zgodzić. Tym sposobem mogłam zachować twarz i to mnie dodatkowo przekonało, że stosowanie zasad takich jak „Milczenie jest złotem” oraz „Otwórz uszy i zamknij usta” to najlepszy sposób, by dawać sobie radę. Po przyjęciu dzieła Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych nie mogłam nic na to poradzić i te maksymy nadal miały wpływ na moje relacje z braćmi i siostrami. Czułam, że jeśli tylko będę mówić niewiele albo zgoła nic, nikt nie dowie się o moich osobistych brakach czy wadach i ochronię własny wizerunek. Żyłam według tych szatańskich filozofii, a ilekroć chciałam podzielić się swoim punktem widzenia z innymi, to zawsze kalkulowałam własne zyski i straty, myśląc o tym, jak zareagują. Jeśli dostrzegałam ryzyko, że się zbłaźnię, to wybierałam bezpieczną drogą, czyli nic nie mówiłam i nic nie robiłam. Te szatańskie trucizny uczyniły mnie jeszcze bardziej śliską i przebiegłą, sprawiły, że cały czas usiłowałam odgadnąć, co pomyślą inni, i miałam się przed nimi na baczności. Nie przejmowałam inicjatywy w komunikacji, nie otwierałam się, a moja praca z innymi była przygnębiająca i monotonna. Nie było szans, żebym mogła w ten sposób dobrze wypełniać obowiązki.

Gdy to zrozumiałam, stanęłam przed Bogiem w modlitwie, prosząc, by pomógł mi rozwiązać ten problem z moim zepsutym usposobieniem. Później podjęłam świadomy wysiłek w rozmowach z braćmi i siostrami, aby zapomnieć o własnych osobistych pobudkach i zacząć dzielić się swoimi myślami, nie martwiąc się o to, jak zostanę odebrana. Choć moje pomysły nie były dobrze przemyślane, przedstawiałam je braciom i siostrom do dyskusji; gdy napotykaliśmy trudności w obowiązkach, każdy modlił się i wspólnie staraliśmy się znaleźć wyjście. W ten sposób udawało nam się iść do przodu. Byłam jednak głęboko zepsuta przez szatana, więc bardzo często ulegałam swojemu skażonemu usposobieniu i nie mogłam nic na to poradzić. Podczas jednej z rozmów na temat problemu dotyczącego naszych obowiązków obecnych było kilku przełożonych. Pomyślałam sobie: „Mogę dzielić się różnymi pomysłami z braćmi i siostrami, to nie problem, ale są tu teraz przełożeni. Co pomyślą o moim charakterze, jeśli wyskoczę z jakimś złym pomysłem i okaże się, że nie rozumiem istoty problemu? Co jeśli pomyślą, że nie nadaję się do wypełniania tego obowiązku i wykluczą mnie z zespołu? Co wtedy inni sobie o mnie pomyślą? Już nigdy nie będę chodzić z podniesioną głową”. Targały mną te rozterki i dlatego nie odezwałam się ani słowem podczas całej rozmowy. Gdy już kończyliśmy, jeden z przełożonych zapytał mnie, czemu nic nie powiedziałam. Czułam się skrępowana i winna, nie wiedziałam, co odpowiedzieć. W końcu powiedziałam: „To był przejaw mojego podstępnego usposobienia; boję się powiedzieć za dużo, więc w ogóle się nie odzywam”. Później jednak i tak czułam się nieswojo. Choć przyznałam się do zepsucia, jakie przejawiałam, czy postąpię tak samo, gdy następnym razem znajdę się w takiej sytuacji? Zastanawiając się nad tym, zrozumiałam, że choć coś już o sobie wiem, i zgodnie ze słowami Boga ujawniłam ten problem, nie mogłam nic poradzić na to, że w obliczu jakiegoś wyzwania przejawiałam to zepsute usposobienie. Tak naprawdę nie okazałam skruchy, nie zmieniłam się. Stanęłam przed Bogiem w modlitwie, prosząc, by poprowadził mnie do poznania samej siebie.

Później przeczytałam ten fragment słów Boga: „Antychryści myślą, że jeśli zawsze będą chętnie rozmawiać z innymi i otwierać przed nimi swe serca, wszyscy przejrzą ich na wylot i zobaczą, że brak im głębi, i są jedynie zwykłymi ludźmi, a wówczas nie będą ich już szanować. Co to zaś oznacza, że przestają darzyć ich szacunkiem? Oznacza to, że antychryści nie zajmują już szczególnego miejsca w ich sercach i wydają im się zupełnie banalni, prości i zwyczajni. Tego zaś antychryści z pewnością nie chcą widzieć. Dlatego właśnie, kiedy spostrzegą, że inni zawsze odsłaniają się i mówią, że odczuwają zniechęcenie i opór wobec Boga, opowiadają, w jakich sprawach wczoraj zbłądzili i że dziś cierpią i doświadczają bólu z uwagi na to, że nie byli uczciwi, antychryści nigdy sami nie mówią takich rzeczy, lecz trzymają je w ukryciu w swym wnętrzu. Są ludzie, którzy z rzadka się odzywają, ponieważ mają słaby charakter i prosty umysł, i nie mają zbyt wielu przemyśleń. Także i ludzie pokroju antychrystów mało mówią, ale nie z tych samych powodów – problem tkwi raczej w ich usposobieniu. Stają się małomówni na widok innych, a kiedy ludzie wypowiadają się na jakiś temat, antychrystów niełatwo jest skłonić do wyrażenia swej opinii. Dlaczego zachowują swoje zdanie dla siebie? Po pierwsze, z całą pewnością nie mają w sobie prawdy i nie potrafią dojrzeć sedna żadnego zagadnienia. Kiedy tylko się odezwą, popełniają błędy, i inni dostrzegają, kim tak naprawdę są. Pozują więc na ludzi milczących i głębokich, przez co inni nie są w stanie trafnie ich ocenić, a nawet uważają ich za błyskotliwych i wyjątkowych. Dzięki temu nikt nie pomyśli, że są płytcy i banalni. Co więcej, widząc ich spokój i opanowanie, ludzie mają o nich wysokie mniemanie i nie śmią ich lekceważyć. Na tym właśnie polega przebiegłość i zło antychrystów. To, że zachowują swe zdanie dla siebie, jest nieodłącznym elementem tego ich usposobienia. Postępują w ten sposób nie dlatego, że nie mają swego zdania – mają bowiem pewne błędne i wypaczone poglądy, które w ogóle nie są zgodne z prawdą, a nawet przekonania, które nie mogą wyjść na światło dzienne. Jednakże, niezależnie od tego, jakiego rodzaju zdanie mają w danej sprawie, niechętnie się nim dzielą. Robią tak nie dlatego, że się boją, że inni mogliby przypisać sobie ich zasługi, ale przez to, że chcą zachować swe opinie w sekrecie. Nie ośmielają się przedstawiać ich jasno i wyraźnie, w obawie, że inni rozpoznają, kim tak naprawdę są. (…) Znają własną miarę, i mają jeszcze jeden nikczemny motyw: pragną być otaczani wielkim szacunkiem. Czyż nie jest to wielce odrażające?” („Zachowują się dziwnie i tajemniczo, są samowolni i mają dyktatorskie zapędy, nigdy nie omawiają niczego z innymi, lecz zmuszają innych, by ich słuchali” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). Każde słowo Boga przeszyło mnie do głębi. Myślałam: „Milczenie jest złotem” „Ten, kto dużo mówi, popełnia wiele błędów”. Chroniłam tylko własny wizerunek, bojąc się, że powiem coś nie tak, że będą się ze mnie śmiać, że zostanę upokorzona, ale tak naprawdę dążyłam do tego, by wydać się lepszą w oczach innych. Chciałam, by wszystko, co mówię, i wszystkie opinie, jakie wyrażam, zyskały podziw i aprobatę wśród innych, żeby pokazywali mi „kciuk w górę”. Żeby tak się stało, zachowywałam się obłudnie i byłam skryta, zawsze łamałam sobie głowę, obsesyjnie zastanawiając się nad tym, co mówię i robię, by wydawać się rozważną i wnikliwą. Podczas rozmów z przełożonymi szczególnie się pilnowałam, żeby chronić swój wizerunek i status, więc nie śmiałam wyrażać żadnych opinii, myśląc, że nie byłoby problemu, gdyby moja opinia okazała się słuszna, ale w przeciwnym razie zdradziłabym się z brakiem zrozumienia problemu. Gdyby przełożeni byli niezadowoleni i odebrali mi obowiązki, w oczach innych byłabym skończona. Skrywając te złowrogie pobudki, milczałam jak zaklęta, bojąc się otwarcie mówić o swoich myślach i opiniach. Nie śmiałam nawet powiedzieć po prostu „Nie mam pewności, czy to rozumiem”. To było podłe i haniebne! Zrozumiałam, że współpracując z innymi w wypełnianiu obowiązków i w codziennych interakcjach z braćmi i siostrami, byłam milcząca i wydawałam się pozornie szczera, ale w sercu hodowałam podstęp. Skrywałam swoją ohydę, udawałam i zwodziłam innych. Nawet na zgromadzeniach, gdy omawialiśmy prawdę i rozważaliśmy problemy, nie wychylałam się w nadziei, że ochronię swój status i własny wizerunek w oczach innych. Miłowałam własny wizerunek i reputację dużo bardziej niż prawdę i sprawiedliwość… to wynikało z podstępnego i złego usposobienia antychrysta, które przejawiałam. Podczas tych refleksji zrozumiałam, w jakim jestem niebezpieczeństwie. Pomyślałam o tym, co w Wieku Łaski Bóg powiedział o tych, którzy nie potrafili czynić Jego woli: „A wtedy im oświadczę: Nigdy was nie znałem. Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość” (Mt 7:23). Miałam wiarę, ale nie wcielałam słów Boga w życie i nie podejmowałam praktycznych działań, by zadowolić Boga. Nie umiałam się otworzyć przed braćmi i siostrami podczas rozmów i zdobyć się na szczerość. Zamiast tego skrywałam to, co było we mnie niepożądane, starając się za wszelką cenę chronić swój wizerunek i zwodzić innych, by patrzyli na mnie z podziwem. Walczyłam z Bogiem o status, byłam na ścieżce antychrysta, sprzeciwiając się Bogu. Wiedziałam, że jeśli nie okażę skruchy, Bóg mnie ostatecznie odrzuci. Zrozumiawszy to, poczułam wstręt do swojej zepsutej natury i dostrzegłam, jakim zagrożeniem byłoby dla mnie dalsze podążanie tą drogą. Musiałam stanąć przed Bogiem i żałować, porzucić cielesność i wcielić słowa Boże w życie.

Gdy otwarcie powiedziałam braciom i siostrom o stanie, w jakim się znajdowałam, jedna z sióstr przesłała mi ten fragment słów Boga: „Kiedy ludzie wykonują swój obowiązek lub jakąkolwiek pracę przed Bogiem, ich serce musi być czyste jak misa z wodą – przejrzyste jak kryształ – a ich postawa musi być właściwa. Jaka postawa jest właściwa? Cokolwiek robisz, dzielisz się z innymi tym, co masz w sercu, oraz wszelkimi pomysłami, jakie przychodzą ci do głowy. Jeśli nie zaakceptują twojego pomysłu i zasugerują coś innego, słuchasz i mówisz: »To dobry pomysł, trzymajmy się go. Mój był nienajlepszy, niedopracowany i brakowało mu wnikliwości«. Na podstawie twoich słów i czynów wszyscy zobaczą, że w swoim postępowaniu kierujesz się krystalicznie czystymi zasadami, w twoim sercu nie zalega mrok, a ty działasz i mówisz szczerze, bazując na postawie uczciwości. Nazywasz rzeczy po imieniu. Jeśli tak, to tak; jeśli nie, to nie. Żadnego zwodzenia, żadnych tajemnic, po prostu bardzo przejrzysta osoba. Czy to nie jest rodzaj postawy? Taka postawa wobec ludzi, wydarzeń i rzeczy pokazuje usposobienie tej osoby” („Tylko przez praktykowanie prawdy można posiąść zwykłe człowieczeństwo” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Przeczytałam też ten fragment słów Boga: „Bóg prosi ludzi, by nie byli kłamliwi, lecz uczciwi – uczciwi w mowie i w działaniu. Przez te słowa Bóg daje ludziom możliwość upodobnienia się do prawdziwych ludzi, tak by nie przypominali szatana, który mówi jak wąż pełzający po ziemi, zawsze w sposób dwuznaczny i zaciemniający istotę rzeczy. Bóg mówi tak, by ludzie w słowach i czynach mogli prowadzić życie godne i prawe, bez ciemnej strony, bez niczego wstydliwego, z czystym sercem, w harmonii pomiędzy tym, co na zewnątrz, a tym, co w środku; by wypowiadali wszystko, co mają w sercach, a nie oszukiwali Boga i innych; by niczego nie zatajali, a serca mieli bez skazy. Właśnie to Bóg ma na celu, kiedy wymaga od ludzi uczciwości” („Człowiek jest największym beneficjentem Bożego planu zarządzania” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Dostrzegłam w tych słowach, że Bóg lubi szczerych ludzi. Szczera osoba jest prostoduszna i bezpośrednia, nie oszukuje ani nie używa podstępów wobec Boga, jest prostolinijna w stosunku do innych. Mówi, co jej leży na sercu, nie wypaczając niczego, tak że Bóg i inni ludzie widzą prawdziwe oblicze takiej osoby. Tak powinien zachowywać się każdy – uczciwie i otwarcie. Osoba szczera miłuje prawdę i to, co jest pozytywne, by łatwiej jej było tę prawdę pozyskać i by Bóg ją udoskonalił. Ja, z drugiej strony, nie umiałam wyrzec jednego prawdziwego słowa prosto z serca, kiedy rozmawiałam i współpracowałam z innymi. Nie było przejrzystości w tym, co robiłam i mówiłam, miałam podstępne i nieczyste zamiary, nie było sposobu, bym mogła zrozumieć i zyskać prawdę. Tak naprawdę Bóg zna mój charakter na wylot, i wie, jak głębokie jest moje zrozumienie prawdy. Skrywając to, jaka jestem, mogłam zwodzić innych, ale Bóg się nigdy na coś takiego nie nabierze. Bóg widział, jak złe i obrzydliwe było to, że ciągle tylko uciekam się do gierek i nieszczerości, dlatego nie było sposobu, by On mnie poprowadził. Jednak wcielanie prawdy w życie, jak wymaga tego Bóg, bycie szczerą osobą, otwieranie się przed innymi, niezależnie od tego, czy się mylę, nie będzie już dla mnie czymś wyczerpującym i uraduje Boga. Ponadto tylko otwierając usta, mogę się dowiedzieć, w czym się mylę; inni mogą mi dać wskazówki i pomóc, a tylko w ten sposób mogę poczynić jakieś postępy. Choć oznacza to, że nie będę mieć nieskazitelnego wizerunku, jest to bardzo korzystne dla zrozumienia przez mnie prawdy i wzrastania w życiu.

Wcześniej nie miałam pojęcia, jak mam się zachowywać. Ale gdy Bóg wziął nas za rękę i nauczył, jak mówić i postępować, możemy urzeczywistniać ludzkie podobieństwo. Zrozumiałam szczere intencje Boga i czułam się bardzo podniesiona na duchu, a także zyskałam ścieżkę praktykowania. Później, gdy pracowałam z braćmi i siostrami lub porozumiewałam się z przełożonymi, starałam się być otwarta, a nie skryta, przestać chronić swoją reputację i status. Starałam się dzielić tym, co naprawdę myślę, być prostolinijna wobec braci i sióstr. Mogłam im otwarcie powiedzieć, że moje pomysły nie są za dobrze przemyślane, że moje zrozumienie jest płytkie lub że dużo upraszczam, ale z chęcią posłucham ich sugestii, które pomogą mi nadrobić braki. Praktykowanie w ten sposób było dla mnie wyzwalające. A gdy mówiłam coś, co nie było w porządku, nie czułam się upokorzona; tak naprawdę to, że wcześniej ciągle byłam skryta i tworzyłam fałszywą fasadę, by inni mnie podziwiali, było hipokryzją i bezczelnością. Wkrótce zaczęłam pracować z siostrą, która była w naszym zespole najdłużej. Dobrze radziła sobie w naszej pracy i z omawianiem prawdy, więc niechętnie wyrażałam swoje poglądy, kiedy z nią pracowałam, aby nie ujawnić własnych niedostatków i sprawiać wrażenie rozsądniejszej. Gdy ta myśl znów mnie nawiedziła, od razu zrozumiałam, że wracam do swoich dawnych fałszywych masek, więc pomodliłam się do Boga i porzuciłam samą siebie. Od tamtej pory, gdy rozmawiałam z tą siostrą, już się więcej nie hamowałam, ale chętnie dzieliłam się swoim punktem widzenia. Te wymiany zdań pomogły mi dostrzec, czy mój punkt widzenia był prawidłowy i w czym mogłam się mylić. Ona potrafiła zauważyć moje słabości i dać mi odpowiednie wskazówki. Ten rodzaj współpracy pozwolił mi poczynić postępy w mojej pracy i w zrozumieniu zasad. Moje doświadczenie polegało na tym, że dzięki dobrowolnej komunikacji i rozmowie z innymi, dzięki temu, że byłam uczciwą osobą i wypełniałam obowiązki z obliczem zwróconym ku Bogu, rozproszył się mrok w moim sercu i czułam się o wiele spokojniejsza. Zaczęłam też coraz lepiej radzić sobie z obowiązkami. Z głębi serca dziękuję Bogu za Jego przewodnictwo!

18. Skrzywdzona przez niezrozumienie i powściągliwość

Autorstwa Suxing, Chiny

Jakiś czas temu naszą przywódczynię odwołano ze stanowiska, ponieważ nie dążyła do prawdy i nie wykonywała praktycznej pracy, a bracia i siostry wybrali mnie na jej miejsce. Wynik głosowania zaniepokoił mnie. Sprawowanie roli przywódczyni wymaga znajomości prawdy oraz umiejętności rozwiązywania problemów z wejściem w życie, jakie napotykają inni. Oznacza też przyjęcie na własne barki odpowiedzialności i wykonywanie praktycznej pracy. Wcześniej już kilka razy pełniłam obowiązki przywódczyni, ale zawsze w końcu wybierano kogoś innego na moje miejsce, ponieważ goniłam za reputacją i pozycją, zaniedbując niestety praktyczną pracę. Wiedziałam, że jeśli tym razem nie spiszę się, jak należy, to nie tylko zaszkodzę dziełu domu Bożego i wejściu w życie członków kościoła, ale też w najlepszym razie mnie odprawią, a w najgorszym – obnażą i odrzucą. Nie chciałam znów być przywódczynią i zabiegać o wyższy status. Chciałam jedynie spuścić głowę i robić, co do mnie należy tak, jak należy. Więc z miejsca odmówiłam, twierdząc, że nie nadaję się do tego, i sypiąc wymówkami jak z rękawa. Byłam przekonana, że to było rozsądne wyjście, wynikające z mojej samoświadomości, ale dopiero dalsze omówienia braci i sióstr pozwoliły mi zrozumieć, że mój opór przed przyjęciem stanowiska przywódczego wynikał z faktu, że kontrolowały mnie szatańskie trucizny, takie jak: „im większy człowiek, tym boleśniej upada” i „na szczycie jest samotnie”. Uważałam, że sprawowanie przywództwa jest ryzykowne, bo w każdej chwili mogłam zostać obnażona i odrzucona. Zasadniczo rozumiałam, że moje spojrzenie na tę kwestię mijało się z prawdą, i mimo wszystko przyjęłam posadę przywódczyni, ale nie mogłam wyzbyć się niepokoju towarzyszącego mi podczas pełnienia tego obowiązku, ponieważ nie uporałam się z tym, w jakim byłam stanie. Bałam się, że kiepsko sobie poradzę, odprawią mnie i odrzucą, więc odnosiłam się do wszystkiego z rezerwą, a nieporozumienia stale się nawarstwiały. W tamtym czasie byłam w coraz gorszym stanie. Do modlitwy brakowało mi zapału, a ze słów Boga nie spływało na mnie żadne światło i nie mogłam wykrzesać z siebie ani krzty entuzjazmu do pracy. Żyłam jakby w zamroczeniu. Zbolała wołałam do Boga: „O Boże, tak się buntuję, nie mogę podporządkować się tym obowiązkom. Błagam, poprowadź mnie i pozwól mi poznać siebie oraz okazać Ci posłuszeństwo”.

Po modlitwie przeczytałam ten fragment słów Boga: “Przyjemność sprawiają mi ci, którzy nie żywią wobec innych podejrzeń, i bardzo lubię także tych, którzy chętnie akceptują prawdę; tym dwóm rodzajom ludzi okazuję wielką troskę, gdyż w Moich oczach są oni uczciwymi ludźmi. Jeśli jesteś zwodniczy, twoje serce będzie cechować powściągliwość i podejrzliwość wobec wszystkich ludzi i wszystkich spraw. Z tego powodu twoja wiara we Mnie zbudowana jest na fundamencie podejrzliwości. Nigdy nie uznam takiej wiary. Nie mając prawdziwej wiary, będziesz jeszcze bardziej pozbawiony prawdziwej miłości. A jeśli jesteś w stanie wątpić w Boga i snuć na Jego temat dowolne domysły, to bez wątpienia jesteś najbardziej podstępnym z ludzi. Snujesz domysły na temat tego, czy Bóg może być podobny do człowieka: niewybaczalnie grzeszny, małostkowy, wyzuty z bezstronności i rozsądku, pozbawiony poczucia sprawiedliwości, oddany nikczemnym taktykom, zdradliwy i przebiegły, zamiłowany w złu i ciemności, i tak dalej. Czyż ludzie nie dlatego myślą w ten sposób, ponieważ nie mają najmniejszej wiedzy o Bogu? Taka wiara jest niczym innym jak grzechem! Są nawet tacy, którzy uważają, że to właśnie lizusi i pochlebcy Mi się podobają, a ci, którym brakuje tych umiejętności, będą niemile widziani i stracą swoje miejsce w domu Bożym. Czy tylko tego dowiedzieliście się przez te wszystkie lata? Czy to właśnie zyskaliście? A wasza wiedza o Mnie nie kończy się na tym niezrozumieniu; jeszcze gorsze jest wasze bluźnierstwo przeciwko Duchowi Bożemu i oczernianie Nieba. Dlatego powiadam, że taka wiara, jak wasza, spowoduje jedynie, że będziecie oddalać się ode Mnie i nasili się wasz opór w stosunku do Mnie” (Jak poznać Boga na ziemi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa sądu i objawienia zasiały niepokój w moim sercu, szczególnie ten fragment: “A wasza wiedza o Mnie nie kończy się na tym niezrozumieniu; jeszcze gorsze jest wasze bluźnierstwo przeciwko Duchowi Bożemu i oczernianie Nieba”. Bardzo się tym przejęłam. Tą postawą defensywności i łudzenia się sprzeciwiałam się Bogu, bluźniłam przeciwko Niemu. Myślałam o tym, jak kilkakrotnie wcześniej odprawiano mnie z pozycji przywódczyni, dlatego że nie dążyłam do prawdy, tylko goniłam za reputacją i pozycją, starając się zadbać o to, by ludzie mnie podziwiali i wpatrywali się we mnie jak w obrazek. Podążałam ścieżką sprzeciwu wobec Boga. Po odebraniu mi stanowiska słowa Boga pomogły mi pojąć Jego wolę; to Jego słowa wyprowadziły mnie ze stanu zniechęcenia po odniesieniu porażki. Potem Bóg mimo wszystko dał mi szansę na to, bym dalej pełniła obowiązki, dążyła do prawdy i otrzymała Jego zbawienie dzięki wypełnianiu swojej powinności. Uświadomiłam sobie, że Bóg nie zamierzał mnie obnażyć i odrzucić, ale wciąż spekulowałam i wątpiłam, sądząc, że wykorzysta posługę w roli przywódczyni, by odsłonić moją prawdziwą twarz i pozbyć się mnie. Kompletnie nie zrozumiałam Boga – to było bluźnierstwo! Ten wniosek wreszcie poruszył nieco moje buntownicze serce i pojęłam, że mimo iż odprawiono mnie już kilka razy, nigdy nie dostrzegłam w tych doświadczeniach szansy na poszukiwanie prawdy i zastanowienie się nad sobą. Zamiast tego coraz mniej rozumiałam Boga, a powściągliwość rosła. Ogarnęło mnie poczucie winy, żałowałam.

W innym fragmencie słów Boga wyczytałam: “W chwili, gdy ludzie zdobywają sobie pozycję w świecie – bez względu na to, kim są – czy już stają się antychrystami? (Jeżeli nie dążą do prawdy, to wówczas staną się antychrystami; jeśli jednak do niej dążą, to się nimi nie staną). Nie jest to zatem bezwarunkowe. Czy zatem ci, którzy kroczą ścieżką antychrystów, wpadli ostatecznie w pułapkę swej pozycji w świecie? Dzieje się tak, gdy ludzie nie obierają właściwej ścieżki. Mają dobrą ścieżkę, którą mogliby podążać, ale nie chcą i zamiast tego obierają tę złą. Przypomina to sposób, w jaki ludzie się odżywiają: niektórzy z nich nie spożywają pokarmu, który może utrzymać ich ciało w zdrowiu i podtrzymać w nich normalne życie, a zamiast tego biorą narkotyki. Branie narkotyków wpędza ich w uzależnienie i zabija. Czyż nie jest to jednak wybór, jakiego sami dokonali? Niektórzy mówią: »Nie bądź przywódcą i nie zdobywaj pozycji w świecie. Gdy ludzie zyskują pozycję, z miejsca są zagrożeni, a Bóg ich zdemaskuje! Kiedy zaś zostaną zdemaskowani, nie będą nawet nadawali się do tego, aby być zwykłymi wiernymi i nie będą już mieli szansy na zbawienie. Bóg nie jest sprawiedliwy!«. Jak można wygadywać takie rzeczy? W najlepszym wypadku świadczy to o niezrozumieniu Boga; w najgorszym zaś jest to bluźnierstwo przeciw Bogu. Jeśli nie kroczysz właściwą ścieżką, jeśli nie poszukujesz prawdy ani nie podążasz drogą Boga, lecz zamiast tego upierasz się przy podążaniu drogą antychrystów i w końcu trafiasz na ścieżkę Pawła, gdzie ostatecznie osiągasz taki sam wynik jak Paweł i spotyka cię taki sam koniec, jaki spotkał jego, ty zaś wciąż obwiniasz Boga i osądzasz Go jako niesprawiedliwego – to czy nie jesteś najprawdziwszym okazem antychrysta? Takie zachowanie jest przeklęte!” („Aby pokonać własne złe skłonności, należy mieć konkretną ścieżkę praktyki” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Ten fragment słów Boga pokazał mi, że gdy ludzie wkraczają na ścieżkę antychrysta i zostają odrzuceni, dzieje się tak nie dlatego, że wypaczyły ich pułapki, w jakie wpadali, goniąc za statusem. Przyczyną jest to, że nie dążą do prawdy, lecz stale pędzą za sławą i zyskiem, popisują się i łakną pochlebstw, czasami nawet posuwając się do złych uczynków i działania na szkodę dzieła kościoła, byle tylko zaspokoić te pragnienia. Chwila refleksji pozwoliła mi dostrzec, że moje wcześniejsze porażki nie wynikały z samego faktu sprawowania przywództwa, tylko z tego, że miałam aroganckie usposobienie i nie dążyłam do prawdy, pełniąc swoje obowiązki. W rzeczywistości zależało mi jedynie na pozycji i reputacji, nie przykładam się do swoich zadań tak, jak należy. Wielu innych braci i sióstr też otrzymało stanowiska przywódcze, ale wybrali właściwą ścieżkę. Skupili się na autorefleksji, poznawaniu siebie, a kiedy zdradzali oznaki zepsucia, odnosili porażki lub popełniali wykroczenia, koncentrowali się na poszukiwaniu prawdy, by naprostować swoje zepsute usposobienie lub postąpić zgodnie z zasadami prawdy. Z czasem zaczynali też odnosić coraz większe sukcesy. Wyższa pozycja naprawdę odsłania prawdziwą twarz człowieka. Ktoś, kto dąży do prawdy, choćby nie wiem jak wysoką miał pozycję, nie posunie się do czynienia zła, ale osoba, która nie zważa na prawdę, zostanie w końcu odrzucona, nawet jeśli nie ma żadnej władzy. Zrozumienie tego wszystkiego pomogło mi uświadomić sobie, dlaczego tak bardzo oponowałam przed przyjęciem stanowiska przywódczyni i wymyślałam wymówki, by się od tego wykpić. Głównie dlatego, że nawet po tym, jak zostałam kilkakrotnie zdegradowana, nadal nie dążyłam do prawdy i nie zastanawiałam się nad przyczyną swoich porażek, tylko poprzestawałam na wniosku, że to przez pozycję, jaką zdobyłam, wciąż potykałam się i upadałam. Podzielałam też błędne przekonania, takie jak: „im większy człowiek, tym boleśniej upada” i „na szczycie jest samotnie”, tak jakby to była prawda. Dlatego, gdy bracia i siostry wybrali mnie znów na przywódczynię, nie podporządkowałam się i nie przyjęłam posady z radością, lecz próbowałam chronić własną osobę w obawie, że jeśli obejmę to stanowisko, zostanę obnażona i znów odprawiona, a nawet dopuszczę się jakichś złych czynów i będę musiała odejść. To był czysty absurd!

Wyczytałam też w słowach Boga coś takiego: “Nie ma żadnej korelacji między obowiązkiem człowieka a tym, czy będzie on pobłogosławiony, czy przeklęty. Obowiązek to coś, co człowiek powinien wypełnić; jest to jego powołanie zesłane mu z nieba, a jego wykonywanie nie powinno zależeć od rekompensaty czy rozmaitych warunków bądź przyczyn. Tylko wtedy bowiem jest to wykonywanie swojego obowiązku. Być pobłogosławionym oznacza zostać udoskonalonym i cieszyć się Bożymi błogosławieństwami, doświadczywszy sądu. Bycie przeklętym oznacza, że usposobienie danej osoby nie ulega zmianie po tym, jak doświadczyła ona karcenia i sądu. Wówczas nie doświadcza ona również doskonalenia, lecz otrzymuje karę. Jednakże bez względu na to, czy zostaną pobłogosławione, czy przeklęte, istoty stworzone winny wypełniać swój obowiązek, robiąc to, co do nich należy i to, co są w stanie zrobić. Każda osoba, – osoba, która podąża za Bogiem – winna zrobić przynajmniej tyle. Nie powinieneś spełniać swojego obowiązku tylko dla uzyskania błogosławieństwa i nie powinieneś odmawiać działania z obawy przed tym, że zostaniesz przeklęty. Pozwólcie, że coś wam powiem: wypełnianie swego obowiązku przez człowieka oznacza, że robi on to, co należy. Jeśli zaś nie jest w stanie swego obowiązku wypełnić, wówczas jest to jego buntowniczość” (Różnica pomiędzy służbą Boga wcielonego a obowiązkiem człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Ze słów Boga dowiedziałam się, że obowiązek człowieka nie przesądza o tym, czy czeka go błogosławieństwo czy przekleństwo. Zależy to raczej od tego, czy dąży do prawdy, pełniąc obowiązki, oraz czy zdoła posiąść prawdę i zmienić swoje usposobienie. Było mi bardzo wstyd, gdy zobaczyłam siebie przez pryzmat słów Bożych, i pojęłam, że wszystkie te lata mojej wiary były jedynie opętańczym pędem ku mojej własnej świetlanej przyszłości i ku mojemu przeznaczeniu. Początkowo sądziłam, że pozycja przywódczyni w domu Bożym pozwala zyskać uznanie w oczach innych i aprobatę Boga, że w ostatecznym rozrachunku zostanę pobłogosławiona i będzie mnie czekało korzystne przeznaczenie. Dlatego też z wielkim entuzjazmem starałam się, jak mogłam, by cierpieć w imię obowiązku. Ale gdy kilkakrotnie odsunięto mnie od obowiązków, zaczęłam się obawiać, że zostanę obnażona i odrzucona jako przywódczyni, więc niechętnie podchodziłam do pełnienia tego obowiązku. Uświadomiłam sobie, że moje podejście do pełnienia obowiązków miało charakter transakcyjny, chciałam zapewnić sobie korzystne przeznaczenie u Boga. Chciałam nawet, by Bóg osobiście zagwarantował mi, że dostąpię zbawienia, zanim jeszcze zdobyłam się na choćby najmniejsze poświęcenie i podjęłam jakikolwiek trud. Odrzuciłam swoje posłannictwo od Boga, by chronić własną osobę, wbrew logice szukając się wymówek i twierdząc, że bałam się zaszkodzić dziełu kościoła. Sądziłam nawet, że to bardzo rozsądne, a było wprost przeciwnie! W tamtym momencie, gdy przeczytałam poniższe słowa Boga, poczułam się strasznie. “Wypełnianie swego obowiązku przez człowieka oznacza, że robi on to, co należy. Jeśli zaś nie jest w stanie swego obowiązku wypełnić, wówczas jest to jego buntowniczość”. Faktem było, że brakowało mi rzeczywistości prawdy i przyjęłam niewłaściwą postawę. Bóg powierzył mi rolę przywódczyni, nie dlatego że byłam zdolna ją wypełniać, lecz z nadzieją, że będę dążyć do prawdy w trakcie wykonywania swoich obowiązków, że będę pracować nad swoimi wadami i wypełnię swoją powinność zadowalająco. Niestety byłam samolubna i podła, myślałam wyłącznie o sobie. Bałam się, że jeśli zostanę obnażona i zdegradowana z pozycji przywódczyni, stracę szansę na dobry wynik i korzystne przeznaczenie. Dlatego też łamałam sobie głowę nad tym, jak się od tego wykręcić. Tak bardzo się buntowałam – jak śmiałam twierdzić, że jakkolwiek poddaję się Bogu?

Poszukując odpowiedzi, przeczytałam więcej słów Bożych: “Dzieło Piotra było wykonywaniem obowiązku stworzenia Bożego. Piotr nie pracował w roli apostoła, lecz działał w trakcie dążenia do miłości do Boga. Tok dzieła Pawła również zawierał jego osobiste dążenie – jego dążenie motywowały jedynie nadzieja na przyszłość oraz pragnienie dobrego przeznaczenia. Podczas pracy nie przyjął oczyszczania ani przycinania i rozprawiania się. Wierzył, że dopóki dzieło, nad którym pracował, spełniało Boże pragnienie, a wszystko, co robił, było miłe Bogu, ostatecznie czekała go nagroda. W jego dziele nie było żadnych osobistych doświadczeń – dokonywało się ono samo dla siebie, nie zaś pośród dążenia do zmiany. Wszystko w jego dziele stanowiło transakcję; nie zawierało ono nic z obowiązku lub poddania się stworzenia Bożego. W toku dzieła Pawła nie nastąpiła żadna zmiana w jego dawnym usposobieniu. Jego dzieło było jedynie służbą dla innych, i nie było ono w stanie wywołać zmian w jego usposobieniu. Paweł dokonywał swojego dzieła bezpośrednio, nie będąc udoskonalonym lub poddanym rozprawianiu się, przy czym motywowała go nagroda. Piotr był inny – był kimś, kto przeszedł przycinanie oraz rozprawianie się i oczyszczanie. Cel i motywacja przyświecające dziełu Piotra były fundamentalnie inne od celu i motywacji Pawła” (Sukces i porażka zależą od ścieżki, którą idzie człowiek, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). “Jako stworzenie Boże człowiek powinien starać się spełniać obowiązek Bożego stworzenia i kochać Boga bez dokonywania innych wyborów, gdyż Bóg jest godny miłości człowieka. Ci, którzy starają się kochać Boga, nie powinni poszukiwać żadnych osobistych korzyści i zabiegać o to, czego osobiście pragną. Jest to najpoprawniejszy sposób dążenia. Jeżeli prawda jest tym, czego szukasz, jeśli to, co wprowadzasz w życie, jest prawdą i jeśli to, co zdobywasz, jest zmianą twojego usposobienia, wówczas ścieżka, którą kroczysz, jest właściwa. Jeżeli to, czego szukasz, to błogosławieństwo ciała, a to, co wprowadzasz w życie, jest prawdą zgodną z twoimi pojęciami i jeżeli nie następuje zmiana twojego usposobienia, a ty w ogóle nie jesteś posłuszny Bogu wcielonemu i nadal żyjesz w niejasnym stanie, wówczas to, czego szukasz, z pewnością zaprowadzi cię do piekła, bo ścieżka, którą idziesz, jest ścieżką porażki. To, czy zostaniesz udoskonalony, czy wyeliminowany, zależy od twojego własnego dążenia i należy powiedzieć, że sukces i porażka zależą od ścieżki, którą idzie człowiek” (Sukces i porażka zależą od ścieżki, którą idzie człowiek, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki tym fragmentom łatwiej mi było zrozumieć, co pomogło Piotrowi osiągnąć sukces, a co doprowadziło Pawła do porażki. Piotr chciał spełnić obowiązek stworzenia Bożego i poddawał się woli Boga bez względu na to, czy na końcu drogi czekały go błogosławieństwa, czy nie. Głośno zaświadczał o Bogu, posłuszny nawet w obliczu śmierci. Paweł natomiast liczył na błogosławieństwa i nagrody, a ciężką pracą chciał zasłużyć sobie na koronę sprawiedliwości. Swoje wysiłki traktował jak walutę, z pomocą której chciał targować się z Bogiem. Obrał ścieżkę antychrysta i spotkała go kara Boża. Przemyślałam swoją postawę i przekonałam się, że w ramach własnej wiary nie starałam się spełniać obowiązku stworzenia Bożego, ale robiłam wszystko dla błogosławieństw i z myślą o korzystnym przeznaczeniu. Chciałam też zapłacić najniższą możliwą cenę w zamian za dobrodziejstwa królestwa niebieskiego. Gdy okazało się, że obowiązki przywódcze wiążą się z wielką odpowiedzialnością, uznałam, że jeśli przeszkodzę w realizacji dzieła domu Bożego, stracę szansę na dobry wynik i korzystne przeznaczenie. To dlatego tak bardzo oponowałam. Czyż nie kroczyłam tą samą ścieżką upadku co Paweł? Dzięki wierze mogłam skorzystać z tak wielu prawd wyrażonych przez Boga, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby dać coś w zamian. Starałam się jedynie przewidzieć, jaka czeka mnie przyszłość, byłam wyrachowana i próbowałam oszukać Boga. To było tak samolubne, tak podłe, przebiegłe i złe. Gdy uświadomiłam to sobie, nie chciałam już żyć w ten sposób, lecz bardzo pragnęłam pójść w ślady Piotra po ścieżce wiodącej ku prawdzie, oddać się całkowicie Bogu i podporządkować Jego władzy oraz planom.

Dziękuję Bogu za osądzenie i skarcenie Jego słowem, ponieważ skorygowały moje błędne przekonanie, że „na szczycie jest samotnie”, i pozwoliły mi wyraźnie dostrzec, iż podążałam złą ścieżką w swojej wierze, dążąc jedynie do uzyskania błogosławieństw, a także pomogły mi lepiej zrozumieć moją przebiegłą, szatańską naturę. Od tamtej pory przestałam uchylać się od obowiązków przywódczyni i wzięłam odpowiedzialność na swoje barki. Skupiłam się na tym, by dążyć do prawdy i wypełniać swój obowiązek stworzenia Bożego.

19. Nauczyłam się, jak właściwie traktować ludzi

Autorstwa Siyuan, Francja

Kilka lat temu wypełniałam obowiązki przywódczyni kościoła. Był tam brat Chen, wyróżniający się dobrym charakterem. Miał jednak aroganckie usposobienie, tłamsił innych. Uwielbiał się popisywać, więc uprzedziłam się do niego i wyrobiłam sobie o nim zdanie. Pewnego dnia powiedział mi, że chce podlewać nowych wyznawców. Nie zgodziłam się, bo wierzył od niedawna i pojmował prawdę jedynie powierzchownie. W reakcji na moją odmowę powiedział: „Mam taki dobry charakter, czemu nie miałbym podlewać innych?” Nie spodobało mi się to i pomyślałam: „Sądzisz, że podlewanie jest takie łatwe? Że możesz to robić, polegając na swoich talentach i charakterze, ale nie rozumiejąc prawdy? Nie pochlebiaj sobie!”. Odrzuciłam prośbę brata Chena i powiedziałam innym o jego arogancji, dając mnóstwo przykładów na jego zepsucie. Niektórzy przyznali mi rację.

Dwa tygodnie później kościół ustalił, że na kolejnych zgromadzeniach będziemy nie tylko czytać słowa Boga, ale też oglądać filmy. Te filmy omawiały prawdę i niosły świadectwo o Bogu, więc mogły nam pomóc w zrozumieniu prawdy. Na następnym spotkaniu brat Chen powiedział: „To świetny plan. Niektórzy przywódcy mówią o banałach podczas zgromadzeń, lepiej oglądać filmy. Na początku z trudem wypełniałem obowiązki, bo nie rozumiałem prawdy. Lecz modliłem się, polegałem na Bogu, czytałem Jego słowa, a te filmy też dużo mi dały. Dzięki nim pojąłem niektóre prawdy. Teraz lepiej wypełniam obowiązki i mam pewne rozeznanie w zasadach. Dużo osiągam”. Uznałam jego słowa za odrażające i nie do przyjęcia, pomyślałam: „Wykorzystujesz każdą okazję, by się popisać. Co za arogancja!”. Spisaliśmy listę spraw do omówienia na następnym spotkaniu, a brat Chen zgłosił się do trzech z nich. Przydzielił też pozostałe sprawy braciom i siostrom. Gdy wyznaczyłam lidera grupy, by poprowadził spotkanie, brat Chen zapytał go: „Na pewno dasz radę?”. Mówił to tak, jakby tylko on potrafił poprowadzić zgromadzenie, wściekłam się i pomyślałam: „Głupcze! Popisujesz się tylko po to, by inni cię podziwiali. Nie dostaniesz tego, czego tak bardzo chcesz”. Zmieniłam plan i nie pozwoliłam mu prowadzić zgromadzenia. W tamtym czasie czułam niechęć do brata Chena z powodu jego zachowania, Uznałam, że jego arogancja nie zna granic. Zaszufladkowałam go jako kogoś, kto się nie zmieni i kto nie nadaje się do wypełniania obowiązków z powodu arogancji. Stwierdziłam, że należy go zastąpić kimś innym.

Pod koniec spotkania poczułam, że ja sama nie zachowuję się w porządku. Zbyt surowo traktowałam brata Chena. Pomodliłam się do Boga: „Boże, wiem, że mój stan ducha jest zły, ale nie wiem, w czym problem, ani jakie zasady prawdy muszę pojąć. Oświeć mnie i poprowadź”. Nazajutrz przeczytałam ten fragment słów Boga: „Zgodnie z którą z zasad powinieneś zatem traktować członków Bożej rodziny? (Traktuj sprawiedliwie każdego bez wyjątku brata i każdą bez wyjątku siostrę!) Jak więc traktować ich sprawiedliwie? Każdy ma drobne wady i braki, a także rozmaite przyzwyczajenia; wszyscy ludzie mają swoje słabości, są zadufani oraz wykazują pewne braki w rozmaitych dziedzinach. Powinieneś pomagać im kochającym sercem, być dla nich tolerancyjnym i wyrozumiałym, i nie być zbyt surowym ani nie denerwować się z byle powodu. W przypadku ludzi młodych lub takich, którzy od niedawna wierzą w Boga, lub dopiero niedawno zaczęli wykonywać swe obowiązki i mają pewne szczególne wymagania, jeśli po prostu wykorzystasz te okoliczności przeciwko nim, to właśnie to oznacza bycie surowym. Ignorujesz zło, jakie wyrządzają owi fałszywi przywódcy i antychryści, a jednocześnie natrafiwszy na pomniejsze niedociągnięcia i wady u swoich braci i sióstr, odmawiasz im swej pomocy, zamiast tego woląc wściekać się o drobiazgi i oceniać ich za ich plecami, sprawiając tym samym, że jeszcze więcej ludzi będzie się im sprzeciwiać, wykluczać ich i poddawać ostracyzmowi. Jakiegoż rodzaju jest to postępowanie? Jest to jedynie robienie pewnych rzeczy w oparciu o własne preferencje i brak umiejętności sprawiedliwego traktowania ludzi, co wskazuje na skażone, szatańskie usposobienie. Jest to występek! Bóg obserwuje, jak ludzie robią różne rzeczy; widzi więc wszystko, co robisz i jak myślisz!” („By osiągnąć prawdę, musisz uczyć się od ludzi, spraw i rzeczy wokół siebie” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga pokazały, jaka jestem, było mi wstyd. Rozprawiałam się z bratem Chenem, kierując się swoim zepsuciem. Od kiedy go poznałam, dostrzegałam jego arogancję w słowach i czynach. Uznałam, że jest młody i bezczelny, że nie zna samego siebie. Przy każdej wzmiance o nim myślałam tylko o jego wadach. Widziałam tylko jego zepsucie, uznając, że jest bezrozumnie arogancki, że tacy ludzie nigdy się nie zmieniają. Nigdy nie traktowałam go sprawiedliwie. Z niechęcią reagowałam na wszystko, co mówił, osądzałam go i uwłaczałam mu w obecności innych, nakłaniając ich by również go wykluczyli i skazali na ostracyzm. Chciałam go nawet odsunąć od obowiązków. Czy nie używałam pozycji przywódczyni, by z nim walczyć? Uznałam swoje opinie za prawdę i kryteria osądzania innych, jakby jedno spojrzenie mówiło mi o kimś wszystko, odsłaniało jego istotę. Byłam arogancka i zarozumiała. Szatan bardzo mnie skaził, nie znałam zasad prawdy i najczęściej miałam absurdalne poglądy, wedle kaprysu osądzałam i potępiałam innych. Gdzie ja podziałam rozum! Nie oddawałam żadnej czci Bogu. Traktowałam innych według własnego widzimisię, jak demon. Byłam odrażająca, wstrętna Bogu. Na myśl o tym czułam się winna.

Później szukałam zasad sprawiedliwego traktowania ludzi i znalazłam je w dwóch fragmentach słów Boga. „To, jak traktować innych, jest wyraźnie powiedziane lub zasugerowane w słowach Boga; to samo podejście, jakie Bóg stosuje wobec ludzkości, jest podejściem, jakie ludzie winni przyjąć w swych wzajemnych stosunkach. Jak zatem Bóg traktuje każdego człowieka, bez wyjątku? Niektórzy ludzie wykazują się niedojrzałą postawą albo są młodzi, albo wierzą w Boga dopiero od niedawna. Bóg może ich postrzegać jako ludzi, którzy nie są z natury źli czy nikczemni; rzecz tylko w tym, że są trochę nieświadomi lub brak im charakteru, bądź w tym, że zostali zanadto skażeni przez społeczeństwo. Nie wkroczyli oni w rzeczywistość prawdy, więc jest im trudno powstrzymać się przed robieniem pewnych głupich rzeczy lub popełnianiem pewnych czynów świadczących o ignorancji. Jednakże z punktu widzenia Boga takie sprawy nie są ważne; Bóg spogląda bowiem jedynie w ludzkie serca. Jeśli ludzie zdecydowani są wkroczyć w rzeczywistość prawdy, zmierzają we właściwym kierunku i to właśnie jest ich celem, wówczas Bóg ich obserwuje, czeka na nich i daje im czas oraz możliwości, które pozwolą im tego dokonać. Bóg wcale nie powala ich jednym ciosem ani nie chwyta ich przewinień, nigdy nie wypuszczając ich z ręki; Bóg nigdy nie traktował ludzi w ten sposób. Niemniej jednak, jeśli ludzie tak właśnie traktują się wzajemnie, to czy nie ukazuje to ich skażonego usposobienia? Na tym właśnie polega ich skażone usposobienie. Musisz przyjrzeć się temu, jak Bóg traktuje ludzi nieświadomych i nierozsądnych; jak traktuje tych, których postawa jest niedojrzała, jak traktuje zwyczajne przejawy skażonego usposobienia ludzkości oraz jak traktuje tych, którzy są nikczemni. Bóg ma rozmaite sposoby traktowania różnych ludzi oraz rozmaite metody zarządzania niezliczonymi stanami różnych ludzi. Musisz zrozumieć zawartą w tych sprawach prawdę. Kiedy już pojmiesz te prawdy, będziesz wiedział, jak ich doświadczać” („By osiągnąć prawdę, musisz uczyć się od ludzi, spraw i rzeczy wokół siebie” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Między tobą a inną osobą może zaistnieć niezgodność charakterów i możesz jej nie lubić, ale kiedy razem pracujecie, pozostajesz bezstronny i nie dajesz upustu swojej frustracji podczas pełnienia swoich obowiązków, nie poświęcasz swojego obowiązku, nie wyładowujesz też frustracji na szkodę Bożej rodziny. Możesz postępować zgodnie z zasadami; w takim wypadku masz podstawową cześć dla Boga. Jeśli masz jej nieco więcej, to widząc, że ktoś ma jakieś wady lub słabości – nawet jeśli cię obraził bądź ci zaszkodził – nadal możesz zdobyć się na to, by mu pomóc. Tak byłoby nawet lepiej. Oznaczałoby to, że posiadasz prawdziwe człowieczeństwo, posiadłeś rzeczywistość prawdy i okazujesz cześć Bogu” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”).

Słowa Boga jasno mówią o tym, jak traktować ludzi sprawiedliwie, i o Jego nastawieniu do ludzi. Jeśli chodzi o antychrystów i ludzi złych, Bóg ich nienawidzi, przeklina i karze. Jeśli chodzi o ludzi o słabym charakterze, którzy mają wiele wad i skażonych skłonności, to o ile wierzą w Boga, chcą szukać prawdy i potrafią ją przyjąć, otrzymują od Boga miłość, miłosierdzie i zbawienie. Bóg traktuje każdą osobę zgodnie z odpowiednimi zasadami i wymaga, byśmy traktowali innych zgodnie z zasadami prawdy. Na przykład musimy wybaczać tym, którzy wierzą w Boga. Musimy im pomagać i dać szansę okazać skruchę, zmienić się. Nie możemy atakować ludzi tylko dlatego, że są zepsuci. Bóg tego nie chce. Brat Chen miał dobry charakter i odpowiedzialnie wypełniał obowiązki. Chciał angażować się w dążenie do prawdy. Był nowym wyznawcą, miał niewielkie doświadczenie i arogancką postawę, lecz powinnam była traktować go sprawiedliwe, wedle zasad prawdy. Z miłością mówić o prawdzie, by mu pomóc. Lecz ja mu nie pomagałam, nie chciałam widzieć jego mocnych stron, a wręcz wykluczałam go i osądzałam, widząc jego niedociągnięcia. Miałam tak złośliwą naturę! Jako przywódczyni zawsze uważałam się za lepszą od innych, chciałam mieć ostatnie słowo i słuchać tylko samej siebie, a nie innych. Przez to zrobiłam parę rzeczy, które zakłóciły pracę kościoła. Bóg mnie jednak nie odrzucił, lecz swymi słowami osądzał mnie i dyscyplinował, bym zastanowiła się nad sobą. Dał mi szansę na okazanie skruchy i zmianę. Bóg nigdy nie odrzuca nas tylko dlatego, że jesteśmy zepsuci, lecz robi, co może, aby nas zbawić. Bóg ma takie dobre serce! Myśl o moim zachowaniu i o tym, jak traktowałam brata Chena, sprawiała, że ze wstydu chciałam zapaść się pod ziemię. Okazałam skruchę i modliłam się, chcąc praktykować zasady prawdy i pomóc bratu Chenowi ze szczerego serca.

Omówiłam więc z bratem Chenem niektóre fragmenty słów Bożych, wskazałam mu jego wady. Zaczął rozumieć swoje aroganckie usposobienie i rozpoznał zagrożenie, jakie ono za sobą niesie. Powiedział, że moje ostrzeżenie mu pomogło, że chce się nad sobą zastanowić i szukać prawdy, by wyzbyć się zepsucia. Poruszyły mnie jego słowa, ale poczułam się winna. Nie sądziłam, że jest zdolny do zmiany, a jednak. To ja źle pełniłam obowiązki. Nie próbowałam mu pomóc ze szczerego serca. Byłam arogancka i nieludzka!

Później na zgromadzeniu brat natchniony Duchem Świętym mówił: „Cała zepsuta ludzkość ma aroganckie usposobienie. Nawet ci, którzy miłują prawdę i dążą do tego, by zostać udoskonaleni, są aroganccy i zarozumiali, lecz mimo to mogą dostąpić zbawienia i udoskonalenia. O ile ludzie przyjmują prawdę, przycinanie i napominanie oraz są w stanie zawsze i bezwzględnie poddawać się prawdzie, to droga do zbawienia i udoskonalenia stoi przed nimi otworem. Wszyscy spośród tych, którzy mają dobry charakter i determinację, są aroganccy. Takie są fakty. Wybrani ludzie Boga muszą traktować się wzajemnie tak, jak należy. Nie mogą uznać kogoś za złą osobę, która nie może zostać zbawiona i udoskonalona, tylko dlatego, że jest bardzo arogancka i zarozumiała. (...) Trzeba tu dobrze zrozumieć wolę Boga. Nie ma takiej osoby, która ma dobry charakter i determinację, a jednocześnie wcale nie jest arogancka. Gdyby ktoś taki się znalazł, oznaczałoby to, że zakłada maskę fałszywych pozorów. Cała zepsuta ludzkość ma arogancką i zarozumiałą naturę. To jest niezaprzeczalne” (Rozmowy zwierzchnika). To pomogło mi zrozumieć, jak należy traktować ludzi aroganckich. Oni mogą się zmienić. Trzeba zobaczyć, czy są w stanie szukać prawdy i ją przyjąć. Jeśli są w stanie przyjąć prawdę i Boży sąd, karcenie, przycinanie i napominanie, to mogą się zmienić i zostać udoskonaleni przez Boga. Brat Chen wierzył od niedawna, nie doświadczył więc osądzania i karcenia w dużym stopniu. To normalne, że był tak arogancki. Gdy ujawniło się jego usposobienie, osądziłam go i chciałam go nawet odsunąć od obowiązków. Byłam bardziej arogancka niż on! Myślałam, że o ile dążę do prawdy, to zmieni się moje aroganckie usposobienie, czemu więc brat Chen nie miałby się zmienić? Od siebie nie wymagałam wiele, a od brata Chena bardzo dużo. Byłam niesprawiedliwa wobec niego. Ludzie, którzy mają talenty, zalety i charakter są aroganccy. Ponieważ mają dobry charakter, to szybko pojmują prawdę i są produktywni. Gdy tacy ludzie rozumieją prawdę i postępują według zasad, przynosi to korzyści domowi Boga. Brat Chen miał dobry charakter, więc powinnam mu pomóc i bardziej go wspierać rozmową. Tylko tak spełniłabym wolę Boga.

To doświadczenie pokazało mi, że traktowanie ludzi według zepsutego usposobienia, nie zważając na prawdę, może im tylko zaszkodzić, opóźnić ich wejście w życie i pracę kościoła. To jest wykroczenie, czyn zły. Pojęłam, jak ważne jest, by innych traktować zgodnie z zasadami prawdy. Zyskałam nieco zrozumienia dzięki przewodnictwu słów Boga.

20. Praktykowanie prawdy jest kluczem do harmonijnej koordynacji

Autorstwa Dongfeng, Stany Zjednoczone

W 2018 r, z bratem Wangiem tworzyłem rekwizyty filmowe. Początkowo czułem, że niewiele wiem, więc cały czas prosiłem brata Wanga o pomoc. Po pewnym czasie lepiej załapałem. Studiowałem architekturę wnętrz, pracowałem w budownictwie i miałem doświadczenie w stolarstwie, więc robienie rekwizytów przyszło mi łatwo. Potem dostrzegłem, że brat Wang był dobry w projektowaniu dekoracji wnętrz, lecz tworzenie rekwizytów nie szło mu zbyt dobrze. Więc gdy nasze toki myślenia w tym zakresie się różniły, nie chciałem słuchać jego zdania. Zawsze uważałem, że moje rekwizyty i plany są lepsze niż jego. Z czasem coraz częściej się kłóciliśmy, a bywało, że godzinami potrafiliśmy się spierać o drobiazgi. Często ulegałem ze względu na naszą relację, lecz zawsze czułem, że mam rację. Po jakimś czasie poczułem się bardzo źle i wcale nie chciałem z nim pracować.

Raz musieliśmy zrobić do filmu dom kryty strzechą, lecz na pnie nie mieliśmy trwałego drewna, więc musieliśmy je zrobić sami. Wymieniliśmy się pomysłami. Według mnie trzeba najpierw zrobić formę na słupy, a potem wlać do niej beton i będą trwalsze. Lecz brat Wang powiedział, że kolumny będą zbyt gładkie i mało realistyczne. Używając skrawków tkanin, oddamy fakturę i kształt pnia drzewa. Myślałem: „Nigdy nie widziałem materiału użytego na słupie z cementu. Bez względu na wygląd, trudno będzie uzyskać dobrą grubość i nie będzie zbyt wytrzymały”. Więc odrzuciłem jego pomysł, lecz on i tak chciał spróbować. Poczułem opór, gdy nie chciał przyjąć mojej sugestii. Myślałem: „Czemu po prostu mnie nie posłuchasz? To nie ma znaczenia – i tak mam rację. Efekty mówią same za sobie. Jeśli ci się nie uda, nie mów, że cię nie ostrzegałem”. Nie doszliśmy do porozumienia, więc dalej robiliśmy swoje. Ja zrobiłem pień w jedno popołudnie. Byłem ciekaw, jak poradził sobie brat Wang i czy nasze pnie drzew będą ze sobą dobrze wyglądać. Na tę myśl poczułem się nieswojo, więc sprawdziłem, jak mu poszło. Okazało się, że jego pień jest do niczego. Wtedy pomyślałem: „Mówiłem ci, że to nie zadziała, ale ty się uparłeś, a teraz jest jasne, że mój pomysł był lepszy”. Powiedziałem mu wtedy: „Bracie Wang, ten pień jest za gruby. Robimy nieduży domek, czy on się nada? Widać w nim wiele pęknięć i nie wygląda na wytrzymały. Nasze pnie są zupełnie inne. Jak ich użyjemy do filmu? Nie rób tego w ten sposób. Może wykorzystamy mój pomysł?”. Zaskoczył mnie, odpowiadając: „Mój pień jest nieco za gruby, lecz to nie problem. Twój pień z cementu nie wygląda jak drzewo. Trzeba nad nim popracować”. Słysząc, że nie tylko nie przyjął moich słów, ale twierdzi, że to ja zawiodłem, poczułem się bardzo źle. Myślałem: „Jak możesz być trudny w rozmowie? Nie da się z tobą pracować!”. Po obiedzie usiadłem przy komputerze i myślałem o całym dniu. Byłem nieco wzburzony. Uważałem, że brat Wang wyraźnie się myli i zawsze ze mną konkuruje. Naprawdę nie chciałem już z nim współpracować. Lecz dotarło do mnie, że unikam problemu, że nie uległem. Miałem z tym coraz większy problem, więc zacząłem się modlić do Boga, prosząc Go, bym poznał siebie i mógł współpracować z bratem Wangiem.

Potem wszedłem na stronę Kościoła i przeczytałem słowa Boga o służbie we współpracy. Bóg mówi: „W dzisiejszych czasach wielu ludzi nie zwraca uwagi na lekcje, jakie powinny płynąć ze współdziałania z innymi. Odkryłem, że wielu z was nie wyciąga zupełnie żadnych nauk ze współdziałania z innymi; większość obstaje przy własnym punkcie widzenia. Podczas pracy w kościele ty mówisz swoje, ktoś inny mówi swoje i jedno w żaden sposób nie łączy się z drugim; w istocie w ogóle ze sobą nie współpracujecie. Wszyscy jesteście tak zaabsorbowani samym komunikowaniem własnych spostrzeżeń czy uwalnianiem się od dźwiganych w swym wnętrzu »ciężarów«, że nawet w najmniejszym stopniu nie próbujecie szukać życia. Wydaje się, że wykonujesz swoją pracę tylko pobieżnie, w niezmiennym przekonaniu, że powinieneś kroczyć własną ścieżką bez względu na to, co mówią i robią inni. Sądzisz, że powinieneś angażować się w tworzenie wspólnoty tak, jak prowadzi cię Duch Święty, bez względu na sytuację innych. Nie jesteście w stanie odkryć mocnych stron innych ani nie potraficie przyjrzeć się sobie. Wasza akceptacja wszystkiego jest w istocie zaburzeniem i błędem. Można powiedzieć, że nawet teraz żywicie mocne przekonanie o własnej nieomylności, jakbyście przechodzili nawrót tej dawnej choroby” (Czyńcie posługę jak Izraelici, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Sama zaś współpraca między braćmi i siostrami to proces polegający na rekompensowaniu braków jednej osoby atutami innej. Wykorzystujesz swoje mocne punkty, aby zrównoważyć niedociągnięcia innych, oni zaś dzięki swoim atutom rekompensują twoje braki. To właśnie znaczy równoważyć swoje braki cudzymi atutami i współdziałać w harmonii. Ludzie mogą zostać pobłogosławieni przed Bogiem tylko wtedy, gdy zgodnie ze sobą współdziałają, a im więcej takiej współpracy ktoś doświadczy, tym bardziej praktyczne będzie mieć podejście, kroczyć będzie coraz bardziej świetlaną ścieżką, i będzie odczuwał coraz większy spokój ducha. Jeśli zaś trwasz stale w niezgodzie z innymi i nigdy nie dajesz im się przekonać, gdyż nigdy nie chcą cię słuchać; jeśli dbasz o zachowanie ich godności, lecz oni nie zachowują się tak samo w stosunku do ciebie, a to jest dla ciebie nie do zniesienia; jeśli zapędzisz ich w kozi róg w związku z czymś, co powiedzieli, a oni sobie to zapamiętają i przy okazji następnego sporu postąpią tak samo wobec ciebie, to czy wtedy wasze działania można nazwać wzajemnym równoważeniem własnych słabości cudzymi atutami i harmonijną współpracą? To raczej niesnaski i uleganie swojej porywczości oraz skażonym skłonnościom. Nie zyska to Bożego błogosławieństwa, gdyż nie podoba się Bogu” („Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa te pokazały mi, że brat Wang i ja się nie dogadujemy, bo kieruję się swoim aroganckim i pyszałkowatym usposobieniem. W tym ro robimy, zawsze chcę mieć ostatnie słowo. Uważam, że robienie rekwizytów idzie mi o wiele lepiej niż bratu Wangowi, więc zachowuję się protekcjonalnie i chcę, by mnie słuchał i robił to, co mówię. Kiedy coś zasugerował odnośnie pni drzew, od razu odrzuciłem jego pomysł. Nawet go zlekceważyłem z pogardą. Uznałem, że nie ma fachowej wiedzy, więc nie warto rozważać jego sugestii. Widząc, że pień mu nie wyszedł, uznałem, że mam rację, więc zdyskredytowałem jego pracę i namawiałem, by mi uległ. Gdy wskazał niedociągnięcia w moim planie, nie przyjąłem tego ani nawet nie próbowałem się dogadać. Byłem oporny i nawet nie chciałem już z nim pracować. Mówiłem i działałem tylko po to, by się wykazać i by on mi uległ. Była to szatańska arogancja i pyszałkowatość w pełnej krasie. Najlepiej oddają to te słowa Boga: „To czy wtedy wasze działania można nazwać wzajemnym równoważeniem własnych słabości cudzymi atutami i harmonijną współpracą? To raczej niesnaski i uleganie swojej porywczości oraz skażonym skłonnościom. Nie zyska to Bożego błogosławieństwa, gdyż nie podoba się Bogu” („Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Ze słów Boga zrozumiałem, że On czuje niesmak to takich ludzi. Bóg zaplanował, bym pracował z bratem Wangiem, mając nadzieję, że wspólnie wypełnimy nasz obowiązek dobrze. Lecz ja kierowałem się arogancją i chciałem mieć ostatnie słowo, sądząc, że mam rację. Chciałem, by inni traktowali moje pomysły jak prawdę, a sam nie przyjmowałem ich pomysłów. Bóg nie znosi takiego usposobienia. Na myśl o tym przepełniało mnie poczucie winy i żal, więc modliłem się do Boga: „Boże, nie umiem współpracować z innymi przez moją arogancję, a to wpływa na mój obowiązek. Boże, czuję skruchę. Chcę współpracować z moim bratem, by dobrze wypełnić nasz obowiązek”.

Potem przeczytałem fragment innych słów Boga. „Zdarza się, że podczas wspólnego wypełniania obowiązku dwie osoby toczą spór w kwestii jakiejś zasady. Mają różne punkty widzenia i wyrobiły sobie na dany temat odmienne opinie. Co można zrobić w takim wypadku? Czy coś takiego zdarza się często? Jest to zupełnie normalne zjawisko, ludzie przecież różnią się pod względem mentalności, charakteru, pojmowania, a także wieku i doświadczenia. Nie jest możliwe, aby dwoje ludzi miało dokładnie identyczny umysł. Stąd też różnice zdań czy poglądów pomiędzy dwiema osobami to bardzo powszechne zjawisko i rzecz zupełnie normalna. Nie ma więc powodu zanadto tego roztrząsać. Kluczowe pytanie brzmi natomiast: Jak należy w takim wypadku ze sobą współpracować i starać się dojść do porozumienia przed obliczem Boga oraz osiągnąć jednomyślność? W jakim celu należy starać się osiągnąć jednomyślność? Chodzi o to, by w danym względzie poszukiwać zasad prawdy, nie działać zgodnie z własnymi lub cudzymi intencjami, ale wspólnie dociec, jakie są zamiary Boga. To właśnie jest ścieżka do osiągnięcia zgodnej współpracy. Tylko wtedy, gdy będziecie usiłowali dociec, jakie są zamiary Boga i poszukiwali zasad, których stosowania On od was wymaga, będziecie w stanie osiągnąć zgodę i jedność” („Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Po ich przeczytaniu pojąłem, że by osiągnąć porozumienie, nie możemy słuchać czyichkolwiek pomysłów, lecz musimy dążyć do zasad prawdy. Prawdziwie harmonijna współpraca to szukanie prawdy i działanie zgodne z zasadami. Skoro brat Wang i ja różnimy się doświadczeniem, wiedzą, i umiejętnościami, to normalne, że w pracy mamy rozbieżne poglądy. Muszę zapomnieć o sobie i poszukać zasad we współpracy z nim. Trzeba poddać się prawdzie i podtrzymać dzieło domu Bożego, by zyskać przewodnictwo Ducha Świętego w swoim obowiązku. Kiedy to zrozumiałem, chciałem porozmawiać z bratem Wangiem następnego dnia, by wspólnie opracować ten rekwizyt. Zdziwiłem się, gdy on podszedł do mnie i powiedział, że przez upór nie przyznał, że jego plan jest zły. Nawet zniszczył zrobiony przez siebie pień i był gotowy przyjąć mój pomysł. Kiedy to usłyszałem, poczułem wstyd. Otworzyłem się przed nim i powiedziałem mu, że też zrozumiałem swój stan, a gdy obydwaj odpuściliśmy, bariera między nami zniknęła. Potem dostrzegłem, że nie wypełniam obowiązków idealnie. Pień zrobiony przeze mnie był zbyt gładki i nie wyglądał jak prawdziwe drzewo. Wymagał dopracowania. Omówiłem to z bratem Wangiem i szybko znaleźliśmy rozwiązanie. Wzajemnie się uzupełnialiśmy i w jeden dzień zrobiliśmy trzy pnie. Wcześniej większość dnia zajęło nam zrobienie dwóch pni i żaden nie był dobry. Teraz szło nam wydajniej. Zrozumiałem, jak ważne jest praktykowanie prawdy i współpraca z innymi w pełnieniu obowiązków. Lecz byłem tak arogancki i pyszałkowaty, że wkrótce znów miałem problemy w pracy z innymi.

Pracowałem z bratem Li, by rozstawić namiot, który na planie miał chronić ludzi przed deszczem. W rozmowie z nim zaproponowałem coś, co mu się spodobało. Pomyślałem wtedy: „Wcześniej pracowałem w budownictwie, więc na pewno rozumiem to lepiej niż ty”. Lecz zaraz potem wyraził obawę. Powiedział: „Teraz mamy tylko 16 metalowych słupków. Wystarczy ich na twój plan? Będzie solidnie? Będzie bezpiecznie?”. Myślałem: „To jest konstrukcja trójkątna. Nie uczyłeś się o stabilności konstrukcji trójkątnych? Będzie stabilna, bez problemu”. Odpowiedziałem lekceważąco: „Nie ma 100% gwarancji, że nie będzie problemu, lecz jeśli nie zdarzy się huragan kategorii 10, będzie dobrze”. Potem chciał, bym naszkicował plan i wyjaśnił szczegóły. Mnie puściły nerwy i odparłem: „Nie trzeba. Mam szkic w głowie i wiem, że jest zrobiony dobrze”. Na tym stanęło. Następnego dnia gdy zaczęliśmy budować namiot, inny brat zasugerował, by najpierw zabezpieczyć dach dwoma słupkami, a później wznieść boki. Słysząc to, pomyślałem: „To na pewno zajmie więcej czasu. Już to przemyślałem i moje rozwiązanie na pewno jest najlepsze. Jesteś tu nowy i nie brałeś udziału w rozmowach. Mój plan jest bezsprzecznie lepszy”. Odparłem mu więc: „To za długo potrwa. Później trzeba będzie usunąć te dwa słupki, więc jak zaczniemy od tyłu, będzie szybciej”. Nie odezwał się już, gdy zrozumiał, że nie mam zamiaru zaakceptować jego pomysłu, więc budowałem namiot według własnego planu. Kiedy byłem na szczycie drabiny, zacisk na jednym ze słupków się poluzował i słupek się przewrócił. Na szczęście tylko na trawę, nie na kogoś czy coś innego. Lecz ja zamarłem. Pomyślałem: „Co się stało? Przecież go zacisnąłem, jak mógł się przewrócić? Ktoś chyba nie trzymał słupka prosto, więc zacisk nie zadziałał, jak należy”. Nie myślałem o tym długo i nie przejąłem się tym. Tylko kontynuowałem swój plan. Nagle jeden ze słupków poleciał w moją stronę prosto na drabinę, na której stałem. Spadłem z wysokości ponad dwóch metrów. Na szczęście nic mi się nie stało. Wtedy pojąłem, że to nie były przypadki. Gdyby nie Boża opieka i ochrona, konsekwencje tych zdarzeń mogły być dla mnie o wiele poważniejsze. Gdy o tym pomyślałem, poczułem winę i strach, więc od razu zacząłem się modlić. „Boże, wszystko dziś idzie nie tak. Wiem, że stoi za tym Twoja dobra wola, a ja mam wyciągnąć wnioski, lecz nie wiem, czego mam szukać. Proszę, prowadź mnie i oświecaj, bym poznał Twoją wolę”. Potem pomyślałem o słowach Boga: „Ilekroć coś robisz, wszystko wychodzi na opak, albo natrafiasz na przeszkodę nie do pokonania. To Bóg dyscyplinuje cię w ten sposób. Czasem, kiedy robisz coś, co jest nieposłuszeństwem i przejawem buntu wobec Boga, nikt inny może o tym nie wiedzieć, ale Bóg zawsze wie. Nie daruje ci wówczas, lecz zechce cię zdyscyplinować” (Ci, którzy mają zostać udoskonaleni, muszą przejść oczyszczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Po głowie chodziły mi te słowa: „Nikt inny może o tym nie wiedzieć, ale Bóg zawsze wie. Nie daruje ci wówczas, lecz zechce cię zdyscyplinować”. Wtedy zrozumiałem, że zlekceważyłem swoich braci w kwestii wznoszenia namiotu. Wcale nie słuchałem ich sugestii, lecz zwyczajnie od razu je odrzuciłem. Sądziłem, że mam rację, więc trzeba mnie posłuchać. Czyż nie była to arogancja z mojej strony? Groźnie było już w trakcie wznoszenia namiotu. Gdyby się zawalił na aktorów, konsekwencje mogłyby być poważne. Z tą myślą poprosiłem Boga o przemianę i pomyślałem o słowach Pana Jezusa: „Jeśli dwaj z was na ziemi będą zgodnie prosić o cokolwiek, otrzymają to od mego Ojca, który jest w niebie” (Mt 18:19). Przeczytawszy słowa Boga wiedziałem, że nie mogę robić tak dalej, lecz mam omówić tę kwestię i współpracować z braćmi. Potem pomyślałem jeszcze o bezpieczeństwie. Trzeba dobrze postawić namiot z pomocą dostępnych materiałów. Właśnie wtedy bracia powiedzieli, że mój pierwotny plan nie przewidział dość metalowych słupków na solidną konstrukcję, lecz gdy postawimy dwa na środku, grzbiet dachu będzie bezpieczny. Zgodziłem się z nimi całkowicie. Mój pierwotny plan spowodowałby wiele zagrożeń bezpieczeństwa. Omówiliśmy wszystko i w mgnieniu oka nowy plan był gotowy. Mieliśmy dość metalowych słupków i skończyliśmy przed zmrokiem.

Wieczorem rozmyślałem o tym dniu. Moja arogancja omal nie skończyła się źle, a ja nie umiałem opanować uczuć. Zacząłem się modlić, prosząc Boga, bym lepiej poznał siebie. Wszedłem na stronę Kościoła, gdzie przeczytałem te słowa Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „Niektórzy ludzie nigdy nie szukają prawdy podczas wykonywania swojego obowiązku. Robią po prostu, co im się podoba, uparcie działając według własnych wyobrażeń i są zawsze samowolni i lekkomyślni. Co to znaczy być »samowolnym i lekkomyślnym«? Oznacza to, że napotykając problem, działasz według własnego uznania, bez zastanowienia, nie zważając na to, co mówią inni. Nikt nie jest w stanie do ciebie dotrzeć ani sprawić, byś zmienił zdanie tak, że nie można wywrzeć na ciebie najmniejszego wpływu. Obstajesz przy swoim i, mimo że to, co mówią inni, ma sens, nie słuchasz ich i uważasz, że tylko twoja droga jest właściwa. Nawet jeśli tak jest, to czy nie powinieneś zważać na sugestie innych? A jednak nie zważasz na nie. Ludzie mówią, że jesteś uparty. Jak bardzo? Tak uparty, że dziesięć wołów nie zdołałoby cię pohamować – całkowicie uparty, arogancki i samowolny do granic, ten rodzaj osoby, która nie dostrzega prawdy, dopóki ta nie spojrzy jej w twarz. Czy taki upór nie wzrasta do poziomu samowoli? Robisz, co chcesz, co tylko przyjdzie ci do głowy, i nikogo nie słuchasz. Gdyby ktoś ci powiedział, że to, co robisz, nie jest zgodne z prawdą, odpowiedziałbyś: »Zrobię to, czy jest to zgodne z prawdą, czy nie. Jeśli nie jest zgodne z prawdą, podam ci taki a taki powód lub takie a takie uzasadnienie. Sprawię, że mnie wysłuchasz. Jestem na to zdecydowany«. Inni mogą powiedzieć, że to, co robisz, jest destrukcyjne, że doprowadzi do poważnych konsekwencji, że jest szkodliwe dla interesów domu Bożego – ale ty nie zwracasz na nich uwagi, tylko podajesz kolejne argumenty: »Tak właśnie postąpię, czy ci się to podoba, czy nie. Chcę to zrobić w ten sposób. Całkowicie się mylisz, a moje postępowanie jest całkowicie uzasadnione«. Być może rzeczywiście jest uzasadnione i nie będzie miało żadnych poważnych konsekwencji – ale jakie usposobienie w ten sposób ujawniasz? (Aroganckie.) Arogancka natura sprawia, że jesteś samowolny. Gdy ludzie mają takie usposobienie, to czyż nie są skłonni do uznaniowości i lekkomyślności?” (Boże omówienie). „Sednem skażonego usposobienia człowieka jest arogancja. Im bardziej aroganccy są ludzie, tym bardziej skłonni są sprzeciwiać się Bogu. Jak bardzo poważny jest to problem? Ludzie o aroganckim usposobieniu nie tylko uważają wszystkich wokół za gorszych od siebie, lecz także – co w tym najgorsze – traktują z góry nawet samego Boga. Mimo iż z pozoru może się wydawać, że niektórzy ludzie wierzą w Boga i za Nim podążają, to wcale nie traktują Go oni jak Boga. Przez cały czas są przekonani, że posiedli prawdę, i mają o sobie bardzo wysokie mniemanie. W tym właśnie tkwi istota i źródło aroganckiego usposobienia, a pochodzi ono od szatana. Dlatego też problem arogancji musi zostać rozwiązany. To, że ktoś czuje się lepszy od innych, jest jeszcze sprawą trywialną. Kluczową kwestią jest to, że aroganckie usposobienie człowieka nie pozwala mu podporządkować się Bogu, Jego panowaniu i zarządzeniom. Osoba taka ciągle ma ochotę rywalizować z Bogiem o władzę nad innymi. Tego rodzaju osoba ani odrobinę nie czci Boga, nie mówiąc już o tym, by miała Go kochać lub podporządkować się Mu” (Boże omówienie). Dzięki nim dostrzegłem własną szpetotę. Byłem właśnie tak uparty i nierozsądny, jak w słowach Boga. Stawiając namiot, trzymałem się własnego doświadczenia i działałem uparcie. Nie słuchałem sugestii innych braci, ale od razu je odrzuciłem. Chcieli, bym się upewnił, czy grzbiet dachu będzie bezpieczny, lecz ja ich olałem. Chciałem mieć ostatnie słowo, którego wszyscy mieli usłuchać. To moja arogancka natura była źródłem lekceważenia i uporu. Arogancja i działanie po swojemu już wpływały na moje obowiązki. Lecz tym razem gdy nawet nie wziąłem pod uwagę rozsądnej sugestii, lecz trzymałem się swojego zdania, prawie spowodowałem wypadek. Arognacja sprawiła, że byłem autokratyczny. Źle współpracowałem z innymi, nie mając w sercu Boga. Nie dbałem nawet o dzieło domu Bożego czy bezpieczeństwo innych. Chciałem tylko działać po swojemu. W swojej arogancji straciłem rozum. Gdyby nie Boża opieka i ochrona, konsekwencje mogły być niewyobrażalne. W końcu zrozumiałem, jak niebezpieczne było takie postępowanie. Nie tylko spowodowałbym opóźnienie, ale mogło też dojść do strasznego wypadku i na skruchę byłoby za późno! Bardzo mnie to przeraziło. Zrozumiałem lepiej swoją arogancką naturę i już nie chciałem tak wykonywać swoich obowiązków.

Potem znalazłem ścieżkę praktyki w słowach Boga. „Nie pysznij się. Czy sam możesz podjąć się pracy, nawet jeśli jesteś najlepiej wykwalifikowany lub uważasz, że jesteś lepszy od pozostałych albo masz najwyższy status? Nie możesz, nie bez pomocy ze strony wszystkich innych. Dlatego nikt nie powinien być arogancki ani chcieć działać jednostronnie. Trzeba przełknąć dumę, porzucić własne myśli i poglądy, i pracować w harmonii z innymi. Takie osoby praktykują prawdę i są obdarzone człowieczeństwem. Bóg kocha takie osoby i tylko one mogą z oddaniem wykonywać swoje obowiązki. Już samo to jest przejawem oddania” („Właściwe wypełnianie obowiązków wymaga harmonijnej współpracy” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga pokazały mi zasady współpracy. Wszyscy mamy niedoskonałości i słabości, bez względu na charakter czy talent. Nikt nie może zrobić wszystkiego. Musimy nauczyć się dobrze współpracować z innymi, by każdy mógł skorzystać z tego, co dał mu Bóg i dążyć do tego samego celu, by dobrze wykonywać swoje obowiązki. Wcześniej często było tak, że inni mieli talenty, których ja nie miałem. Gdy korzystałem z ich wskazówek i pomocy, za drugim razem szło mi lepiej. Czasem mieli pomysły, na które ja nie wpadłem, a korzystając z nich, unikałem potencjalnych problemów. Na myśl o tym poczułem wstyd. Nie znałem siebie wcześniej. Zaślepiała mnie arogancja, lecz teraz już wiem, że bez współpracy i pomocy innych ludzi nie wypełnię dobrze swoich obowiązków. Zdałem sobie sprawę, że kierując się arogancją i nie współpracując z innymi, zawsze miałem problemy. Kiedy zapominałem o sobie i współpracowałem z innymi, Bóg mnie prowadził i błogosławił mi. Dostrzegłem, że Bogu mili są ci, którzy praktykują prawdę. Naprawdę mnie to oświeciło i znalazłem ścieżkę praktyki.

Trzeciego ranka brat poprosił mnie o wzmocnienie namiotu. Myślałem: „Jeszcze dziś po południu rozbiorą go po zdjęciach. Czy to konieczne?”. Lecz przypomniałem sobie te słowa Boga: „Nikt nie powinien być arogancki ani chcieć działać jednostronnie. Trzeba przełknąć dumę, porzucić własne myśli i poglądy, i pracować w harmonii z innymi. Takie osoby praktykują prawdę”. Słowa Boga dały mi ścieżkę praktyki. Miałem zapomnieć o swoim zdaniu i współpracować z bratem Li, najpierw ulec i poszukać bez względu na to czy miał rację czy nie. Zdałem sobie sprawę, że zdjęcia potrwają jeszcze kilka godzin i nie wiadomo, jak zmieni się pogoda. Bezpieczniej będzie wzmocnić namiot. Wzmocniłem go więc razem z innym bratem. O godzinie drugiej bądź trzeciej nagle zerwał się wiatr i zaczęło padać, a burza potrwała blisko 40 minut. Bezpiecznie przeczekaliśmy ją w namiocie. Poruszyło mnie to do głębi. Dostrzegłem, jak mądry i wszechmocny jest Bóg. Nie tylko sugestie innych pomogły mi dostrzec moje skażone usposobienie, ale w cudowny sposób wskazał mi je Bóg i ochronił nas przed burzą. Dziękuję Bogu z głębi serca!

Te doświadczenia dały mi wgląd w moją arogancką szatańską naturę i pozwoliły podjąć harmonijną współpracę. Dostrzegłem, że praktykowanie prawdy i brak uporu w swoim obowiązku jest niezbędne do dobrej współpracy z innymi. Zrozumiałem i zyskałem coś, co zawdzięczam osądowi Boga, objawieniu Jego słów i dyscyplinowaniu nimi. Dziękujmy Bogu Wszechmogącemu!

21. W końcu rozumiem, co to znaczy wypełniać obowiązek

Autorstwa Xunqiu, Korea Południowa

Bóg Wszechmogący mówi: „Wypełnianie przez człowieka swojego obowiązku jest tak naprawdę realizacją wszystkiego, co wrodzone w człowieku, to znaczy wszystkiego, co jest dla człowieka możliwe. Wtedy jego obowiązek jest spełniony. Wady człowieka w trakcie jego usługiwania są stopniowo redukowane poprzez postępujące doświadczenie oraz proces doświadczania sądu. Nie utrudniają ani nie zmieniają obowiązku człowieka. Ci, którzy przestają usługiwać lub przynosić plony i wycofują się w obawie przed wadami, jakie mogą pojawić się w usługiwaniu, to najwięksi tchórze wśród ludzi. Jeśli człowiek nie potrafi wyrazić tego, co należy, w swojej służbie albo osiągnąć tego, co jest dla niego naturalnie możliwe, a zamiast tego obija się i udaje – to utracił funkcję, którą istota stworzona powinna mieć. Takich ludzi uznaje się za mierną nicość i zbyteczny odpad zajmujący miejsce. Jak takie coś można wyróżnić godnym tytułem istoty stworzonej? Czyż nie są to zepsute jednostki, które lśnią na zewnątrz, będąc wypełnione zgnilizną w środku?” (Różnica pomiędzy służbą Boga wcielonego a obowiązkiem człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Słowa Boga pomogły mi zrozumieć, co oznacza wypełnianie obowiązku. Nieważne, jakie mamy talenty i zdolności, musimy w pełni korzystać z tego, co pojmujemy. Nie możemy chodzić na skróty, ale musimy się starać, pamiętając o wymaganiach Boga. W ten sposób rekompensujemy nasze słabości i niedociągnięcia w pełnieniu obowiązków i osiągamy coraz lepsze wyniki.

Niedawno kościół postanowił nagrać klipy solowych hymnów. Lider zespołu chciał, żebym zaśpiewała główną partię i zagrała na gitarze w jednym hymnie. Gdy to usłyszałam, zaniepokoiłam się. Śpiew i gra na gitarze są trudniejsze niż tylko śpiew. Poza tym próbowałam już to robić, ale podczas śpiewania skupiałam się na wykonaniu i myliłam akordy na gitarze, a gdy skupiałam się na akordach, gorzej śpiewałąm. Nagranie się nie nadawało. Dlatego tym razem chciałam odmówić, ale pomyślałam, że będzie to wbrew woli Boga. Bracia i siostry uważali, że nadaję się do tego hymnu, więc uznałam, że wypełnię ten obowiązek. Zgodziłam się. Po dwóch dniach ćwiczeń śpiewanie szło mi całkiem nieźle. Tyle że chwyty gitarowe były skomplikowane i trudne do zapamiętania. Do nagrania pozostał dzień i miałam straszną tremę. Bałam się, że na ćwiczenie już za późno, a jeśli będę cały czas ćwiczyć, to czy dłonie mi nie spuchną? Choć to dyskmofort, to pewnie o tym zapomnę. Nie chciałam płacić tak wysokiej ceny, więc szukałam idealnego rozwiązania tego trudnego problemu. Wtedy pomyślałam: Poproszę kamerzystę, żeby nie robił zbliżeń na moje dłonie, wtedy nie będę musiała aż tak męczyć się z tymi akordami, a klip i tak nakręcimy. Pomysł był chyba dobry, ale czułam się trochę niezręcznie, jakbym była nieodpowiedzialna. Co jeśli będzie problem z akordami i trzeba będzie nagrywać ponownie? Wtedy pomyślałam: „Mam mało czasu, a hymn jest trudny. Będę się stresować, żeby dobrze go wykonać, ale przecież samej siebie nie przeskoczę. Poza tym chcemy nagrać klip tak szybko, jak to możliwe. Inni powinni to zrozumieć”. Skupiłam się więc na śpiewie i wykonaniu, nie martwiąc się za bardzo akordami. Uznałam, że to musi wystarczyć.

Przed nagrywaniem poprosiłam kamerzystę, żeby nie robił wielu zbliżeń na moje dłonie. Nie sądziłam, że będzie to problem. Nazajutrz jednak reżyser powiedział mi, że myliłam niektóre akordy, i zapytał, co się dzieje. Czułam się winna i zaczerwieniłam się. Pomyślałam: „Trzeba powtórzyć nagranie?”. Zapytałam montażysty, czy jest inne rozwiązanie. Odparł mi: „Już próbowałem, nie da się”. Wiedziałem już, że trzeba nagrać klip ponownie. To było przeze mnie, czułam wstyd. Gdy zebraliśmy się, żeby o tym wszystkim porozmawiać, powiedziałam innym, co zrobiłam i dlaczego. Siostra skarciła mnie, mówiąc: „Czemu nie powiedziałaś, że nie umiesz akordów? Teraz musimy nagrywać jeszcze raz, mamy opóźnienie. Zachowałaś się nieodpowiedzialnie!”. Nie mogłam tego zaakceptować, myśląc: „Zrobiłam, co mogłam. Nie umiem zagrać tych akordów. Chciałam, żeby nagranie poszło szybko. Wystarczyło nie filmować moich dłoni”. Usprawiedliwiałam się tylko. Inna siostra powiedziała mi: „Mogłaś przecież więcej ćwiczyć, nawet gdybyśmy mieli przesunąć termin nagrania. Ale nie można tak kombinować. Śpiewasz główną partię, klip musi pokazać, jak grasz na gitarze. Byłaś nieodpowiedzialna i niedbała!”. Dotarły do mnie te dobitne słowa i pomyślałam wtedy: „Jeśli bracia i siostry uważają, że zaniedbuję obowiązki, może tak jest faktycznie? Chciałam, żeby nagranie wyszło dobrze. Mimo to projekt jest opóźniony i musimy powtórzyć nagranie przez akordy. To była moja wina”. Było mi z tym źle. Przestałam protestować, zastanowiłam się.

Później trafiłam na fragment słów Boga, które mnie poruszyły. Oto one: „Co się dzieje, gdy wypełniasz swój obowiązek w pośpiechu, powierzchownie i z lekceważeniem? Kończy się na tym, że wypełniasz swój obowiązek kiepsko, choć jesteś w stanie wykonać go jak należy. W ten sposób nie spełnisz wymaganych standardów i Bóg nie będzie zadowolony z twojego podejścia do wypełniania powinności. Gdybyś od początku poszukiwał i współdziałał w normalny sposób, gdybyś poświęcił temu wszystkie myśli, włożył w to całe swoje serce i duszę, nie szczędził wysiłku i przez jakiś czas skupiał na tym zadaniu cały swój trud, starania i myśli, albo gdybyś przeznaczył trochę czasu na lekturę dodatkowych materiałów i zaangażował się w wypełnianie swego obowiązku całą duszą i ciałem – słowem, gdybyś był zdolny do tego rodzaju współpracy, Bóg byłby teraz przed tobą i by cię prowadził. Naprawdę nie musisz wkładać w to zbyt wiele siły: kiedy nie szczędzisz wysiłków, aby z Nim współpracować, Bóg już dawno wszystko by dla ciebie zaaranżował. Jeśli jednak jesteś podstępny i zdradziecki, w połowie pracy zmieniasz zdanie i schodzisz z właściwej drogi, to Bóg nie będzie okazywał zainteresowania twoją osobą. Utracisz wówczas swoją szansę, a Bóg powie: »Nie jesteś dość dobry. Jesteś wręcz bezużyteczny. Odejdź i stań sobie gdzieś z boku. Lubisz sobie poleniuchować, co? Lubisz być fałszywy i przebiegły, prawda? Lubisz odpoczywać? No to sobie odpocznij«. Bóg obdarzy tą łaską inną osobę, dając jej szansę. Cóż na to powiecie: czy to tryumf, czy porażka? Jest to sromotna porażka!” („Jak rozwiązać problem bycia opieszałym i niedbałym przy wykonywaniu swoich obowiązków” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga obnażyły mnie. Zgodziłam się ćwiczyć do nagrania, ale nie spełniłam tej obietnicy. Nie pracowałam nad swoimi słabościami, nie starałam się poprawić swojej gry. Zaniedbywałam ćwiczenia, bo uznałam, że hymn jest za trudny. Usprawiedliwiałam się brakiem czasu i poprosiłam kamerzystę, żeby nie robił zbliżeń na moje dłonie. Myślałam, że ujdzie mi to na sucho, ale w końcu projekt się opóźnił. Byłam nieodpowiedzialna i niedbała! W obliczu swojego obowiązku nie podjęłam wysiłku, by dobrze zagrać ten hymn i nieść świadectwo o Bogu. Poszłam linią najmniejszego oporu, a teraz trzeba wszystko robić jeszcze raz. Jak mogłam być tak nieodpowiedzialna? Wystarczyło więcej ćwiczyć, wysilić się, a nie zaszkodziłabym pracy domu Bożego. Poczułam ukłucie nienawiści do siebie. Pomyślałam: „Jeśli dostanę drugą szansę, nie będę tak bezmyślna. Nawet gdybym miała się wykończyć, ćwicząc te akordy, zrobię to, co trzeba”.

Bracia i siostry dali mi dwa dni na to, żeby ćwiczyć hymn. To mnie bardzo poruszyło i dziękowałam Bogu za tę szansę, bym mogła zadośćuczynić. Bardzo dużo ćwiczyłam, żeby dobrze zapamiętać wszystkie akordy, ale czułam stres. Bałam się, że moja technika wciąż jest za słaba, że dwa dni to było za mało, by ją poprawić. Znów zaczęłam się niepokoić. Im większy czułam niepokój, tym więcej zapominałam, a przez to mój niepokój rósł. Poranek minął jak z bicza strzelił, a ja wciąż nie grałam hymnu dobrze, bolały mnie dłonie. Zazwyczaj robiłam sobie przerwę po lunchu, ale tym razem wiedziałam, że muszę ćwiczyć. Nie mogłam sobie pozwolić na przerwę, musiałam wykorzystać każdy moment. Gdy tak postanowiłam, Bóg mnie poprowadził. Po południu, sama nie wiem jak, znalazłam sposób na zapamiętanie akordów! Szło mi coraz lepiej. Ćwiczyłam już tak długo, że dłonie zaczęły mi puchnąć, znów kusiło mnie, żeby przerwać. Gdy przyłapałam się na tej myśli, przypomniałam sobie słowa Boga i przeczytałam je ponownie: „Gdy stajesz przed obowiązkiem, do którego spełnienia potrzeba wysiłku i pewnych nakładów i który wymaga, abyś oddał mu całe swe ciało, umysł i czas, nie wolno ci niczego ukrywać, bawić się w drobne sztuczki i cwaniactwa ani pozostawiać sobie żadnego luzu. Jeśli pozostawisz sobie choć trochę luzu, okażesz się wyrachowany bądź podstępny i zdradziecki, to na pewno kiepsko wykonasz swe zadanie. Może sobie powiesz: »Świetnie! Nikt mnie nie nakrył na cwaniactwie!« Ale co to jest za myślenie? Sądzisz, że udało ci się zamydlić oczy ludziom, a nawet Bogu. Czy jednak tak naprawdę Bóg wie, co zrobiłeś, czy nie? (Wie.) Na ogół dowiedzą się o tym także ludzie, którzy zadają się z tobą przez dłuższy czas. Wówczas zaś powiedzą, że jesteś osobą, która ciągle się wykręca, nigdy nie przykłada się do tego, co robi, i wkłada w swoją pracę pięćdziesiąt lub sześćdziesiąt procent wysiłku, a najwyżej osiemdziesiąt. Powiedzą, że robisz wszystko bardzo chaotycznie, przymykając oko na niedociągnięcia, i w żadnym razie nie jesteś sumienny w działaniu. Tylko wtedy, gdy każe ci się coś zrobić, wkładasz w to odrobinę wysiłku. Jeśli w pobliżu jest ktoś, kto sprawdza, czy twoja praca jest na odpowiednim poziomie, to spisujesz się nieco lepiej, ale kiedy nikt cię nie sprawdza, znów zaczynasz odpuszczać. Jeśli ktoś cię pilnuje, zaczynasz wkładać serce w pracę, ale w innym wypadku nieustannie przysypiasz i próbujesz wyłgać się byle czym, zakładając, że nikt tego nie zauważy. Z czasem jednak ludzie zaczynają to dostrzegać. Mówią wówczas: »Ta osoba jest niesolidna i niegodna zaufania; jeśli powierzy się jej ważny obowiązek do wykonania, będzie wymagała nadzoru. Jest w stanie wykonywać zwyczajne zadania i prace nie wymagające przestrzegania zasad, lecz jeśli dasz jej do wypełnienia jakiś obowiązek o kluczowym znaczeniu, najprawdopodobniej wszystko spaprze, a wówczas zostaniesz na lodzie«. Ludzie przejrzą takiego człowieka na wylot, a wówczas zupełnie wyzuty będzie z wszelkiej godności i prawości. Jeśli nikt nie będzie miał do niego zaufania, jak mógłby zaufać mu Bóg? Czy wtedy Bóg powierzy mu jakiekolwiek poważniejsze zadania? Ktoś taki nie zasługuje na zaufanie” („Wkraczanie w życie musi zacząć się od doświadczenia wypełniania swoich obowiązków” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga pokazały mi, jak pobieżnie traktowałam obowiązki. Niedbale ćwiczyłam akordy, nie starałam się osiągnąć najwyższych standardów. Nie poświęcałam się. Wypełniałam swój obowiązek byle jak. Nie byłam uczciwa ani godna zaufania. Zawsze uważałam się za osobę pracowitą i pełną entuzjazmu, niezłomnie lojalną. Ale dostrzegłam, że nie skupiam się na wynikach, traktuję obowiązki po macoszemu. Jeśli dalej tak będę robić, kto mi zaufa? Czy nie wyzbywałam się uczciwości i godności? Raz już popełniłam wykroczenie, nie chciałam tego powtarzać. Nieważne, że puchły mi dłonie i byłam zmęczona, moja moralność i godność znaczyły więcej. Postanowiłam ćwiczyć akordy, choćby nie wiem, jak ciężko mi było. Moja skrucha przyniosła mi Boże błogosławieństwo i przewodnictwo. Tego dnia ćwiczyłam długo w noc, nauczyłam się prawie wszystkich akordów. Ćwiczyłam cały następny dzień, znałam już cały hymn na wylot. Podczas nagrywania skupiłam się mocno, modliłam się w myślach, polegałam na Bogu. Udało się nagrać całość za jednym podejściem! Widząc taki rezultat, poczułam spokój. Poznałam słodycz praktykowania prawdy.

Później powierzono mi komponowanie muzyki. Już dawno nie napisałam żadnego hymnu, wyszłam z praktyki. Ostatnio nagrywaliśmy piosenki rockowe, a ja nigdy takich nie pisałam. Martwiłam się. Musiałam jednak wypełnić ten obowiązek jak najlepiej. Postanowiłam napisać dwa hymny do końca miesiąca. Pracowałam nad nimi również po godzinach, prosząc Boga, by pomógł mi wyrzec się ciała. Wpadła mi do głowy melodia i szybko zrobiłam z niej całą pieśń. Poprosiłam braci i siostry, żeby jej posłuchali. Uznali, że jest w porządku i pasuje stylem do muzyki rockowej. Pomyślałam wtedy: „Jeśli dopracuję melodię refrenu, to efekt końcowy będzie jeszcze lepszy”. Ale miałam wątpliwości. Nie widziałam jasnego kierunku, nie chciałam za dużo od siebie wymagać. Poza tym pieśń podobała się braciom i siostrom, była wystarczająco dobra. Zresztą, dopiero niedawno nauczyłam się takie utwory komponować, nie byłam mistrzem. Przekazałam pieśń liderowi zespołu.

Kilka dni później powiedział, że jestem na dobrej drodze, ale melodia jest trochę toporna. Zasugerował, bym przemyślała tekst. Poczułam w sobie opór i pomyślałam: „Dopiero się nauczyłam komponować takie utwory. Za dużo ode mnie żądasz!”. Już dużo czasu na tę pieśń poświęciłam, kilka dni czekałam na opinię. Minęły już dwa tygodnie. Widząc brak postępów, zaniepokoiłam się. Zmiana kompozycji wymagałaby wielkiego wysiłku, a nie wiedziałam, jaki da rezultat. Napisałam nową melodię. Lider zespołu skrytykował ją, mówiąc, że brzmi jak piosenka dla dzieci. Czułam się przygnębiona i myślałam: „Daję z siebie wszystko, ale moje utwory są odrzucane. Co mam zrobić?”. Napisałam jeszcze kilka melodii, żadna ni została zaakceptowana. Byłam w rozpaczy. Postanowiłam przecież skomponować dwie pieśni do końca miesiąca, a tymczasem ani jedna nie była gotowa. Partaczyłam obowiązki. Czy byłam do niczego?

Na zgromadzeniu lider zespołu przypomniał mi: „Twoje kompozycje są oryginalne i mają dobrą stylistykę, więc czemu żadnej nie zatwierdzono? Nie zwracasz uwagi na tekst, więc słowa nie pasują do melodii. Każda zmiana jest na gorsze. To opóźnia pracę domu Bożego”. Wtrącił się jeszcze inny brat: „Nie śpiewasz dobrze na nagraniach. Czasami nawet mylisz nuty. Jesteś niedbała!”. Bracia rozprawili się ze mną i zganili mnie, upokorzona, chciałam się zapaść pod ziemię. W domu pomodliłam się do Boga: „Byłam powierzchowna w wypełnianiu obowiązków, nie wiem, jak rozwiązać ten problem. Boże, poprowadź mnie”.

Później przeczytałam te słowa Boga: „Czy to nie pewien składnik skażonego usposobienia sprawia, że człowiek załatwia sprawy w sposób tak nonszalancki i nieodpowiedzialny? Co to za cecha? To niedbalstwo. Tacy ludzie we wszystkich sprawach mówią: »to już z grubsza wystarczy«, albo »mniej więcej o to chodzi«. Jest to podejście w stylu »może być«, »ujdzie«, »tak na osiemdziesiąt procent«. Tacy ludzie wszystko robią byle jak, poprzestają na niezbędnym minimum i zadowala ich to, że jako tako sobie radzą. Nie rozumieją, czemu mieliby traktować różne rzeczy poważnie albo dążyć do dokładności, a jeszcze mniej sensu widzą w przestrzeganiu zasad. Czyż nie jest to cecha tkwiąca w skażonym usposobieniu? Czy jest to przejaw normalnego człowieczeństwa? Można zupełnie słusznie nazwać to arogancją lub, nie mniej trafnie, określić takie zachowanie jako rozpasane. Jednak jedynym słowem w pełni oddającym jego charakter jest »niedbalstwo«. Tego rodzaju niedbalstwo obecne jest w naturze większości ludzi. Ze wszystkich spraw próbują się wykpić jak najmniejszym wysiłkiem, wciąż sprawdzają, jak daleko mogą się posunąć, by im się upiekło, i wszystko, co robią, podszyte jest nieuczciwością. Oszukują innych, kiedy tylko mogą, idą na łatwiznę, gdzie tylko się da, i nie lubią poświęcać wiele czasu żadnej sprawie ani gruntownie rozważać żadnej kwestii. Myślą, że dopóki nie powodują żadnych problemów, nikt ich nie przyłapie i nie pociągnie do odpowiedzialności, to wszystko jest w porządku, i brną dalej naprzód. Porządne wykonanie jakiegoś zadania to dla nich gra niewarta świeczki. Tacy ludzie w niczym nie osiągają mistrzostwa i nie przykładają się do nauki. Chcą przyswoić sobie tylko ogólny zarys danego zagadnienia, a potem twierdzą, że biegle je opanowali, i brną przed siebie, opierając się na swej niepełnej wiedzy. Czyż nie tak właśnie ludzie podchodzą do rozmaitych spraw? I czy jest to właściwa postawa? Tego rodzaju podejście do ludzi, spraw i wydarzeń można podsumować krótko: »byle jak, byle do przodu«, i takie właśnie niedbalstwo jest cechą całego skażonego rodzaju ludzkiego” („Dla przywódców i pracowników wybór drogi jest sprawą najwyższej wagi (9)” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Jak odróżnić ludzi szlachetnych od niegodziwych? Przyjrzyj się po prostu temu, jak traktują innych ludzi, sprawy i wydarzenia. Spójrz na to, jak postępują, jak załatwiają sprawy i jak zachowują się wtedy, gdy pojawiają się problemy. Ludzie obdarzeni charakterem i godnością są skrupulatni, poważni i staranni w swych poczynaniach oraz skłonni do poświęceń. Natomiast ludzie pozbawieni godności i charakteru są niesystematyczni i niestaranni, w każdej chwili gotowi zagrać nieczysto i przez cały czas próbują tylko jakoś przez wszystko się prześlizgnąć. Żadnej umiejętności nie opanowują biegle i choćby nie wiem jak długo się uczyli, wciąż miesza im szyki ignorancja w sprawach dotyczących ich umiejętności czy profesji. Jeśli nie domagasz się od nich jasnych odpowiedzi, wszystko wydaje się w porządku, ale kiedy tylko zaczynasz wywierać presję, wpadają w panikę – pot spływa im z czoła i nie potrafią udzielić żadnej odpowiedzi. Są to ludzie podłego charakteru” („Dla przywódców i pracowników wybór drogi jest sprawą najwyższej wagi (9)” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Dopiero te słowa mi uświadomiły, że zaniedbywałam swoje obowiązki, bo było we mnie coś podłego. Chciałam zawsze iść po linii najmniejszego oporu, nie dbałam o jakość mojej pracy. Nie szukałam zasad prawdy i nie chciałam spełniać wymagań Boga. W tamtym czasie, gdy szło o nagrywanie czy komponowanie, to stając przed problemem wymagającym wysiłku i poświęcenia, robiłam tylko minimum i nie starałam się bardziej, to mnie zadowalało. Wiedziałam, że gdybym bardziej się starała, to lepiej wypełniałabym obowiązki. Ja jednak robiłam tylko minimum, pobłażałam sobie. Nie miałam postępów w pracy, nie niosłam świadectwa o Bogu, wstrzymywałam tylko pracę kościoła. Czy to było wypełnianie obowiązku? Przeszkadzałam w pracy domu Bożego. Dostrzegłam jak poważna jest moja podłość. Kombinowałam, chciałam oszukać Boga. Brak mi było charakteru i godności. Bogu podobają się ludzie uczciwi i sumienni, którzy szukają zasad prawdy w trudnościach i pełnią obowiązki zgodnie z wymogami Boga. Mają godność i uczciwość, są wartościowi w oczach Boga. Ja zaś nie zasługiwałam na miano człowieka. Czułam wstyd. W tamtym momencie zrozumiałam: bracia rozprawiali się ze mną i w ten sposób Bóg mnie zbawiał. W przeciwnym razie nie zmieniłabym się. Wciąż partaczyłabym obowiązki, zakłócałabym pracę domu Bożego. Bóg by mnie odrzucił.

Przeczytałam słowa Boga: „Dzieło Boże ma na względzie ludzkość, a współpraca człowieka jest oczekiwana ze względu na Boże zarządzanie. Gdy Bóg uczyni wszystko co miał czynić, od człowieka wymaga się, by oddał się praktykowaniu i współpracował z Bogiem. W dziele Boga człowiek nie powinien szczędzić wysiłków, powinien zaofiarować swoją lojalność oraz nie powinien zatracać się w licznych koncepcjach ani siedzieć biernie i czekać na śmierć. Bóg potrafi poświęcić się dla człowieka, dlaczego więc człowiek nie może ofiarować swojej lojalności Bogu? Bóg ma w stosunku do człowieka niepodzielne serce i umysł, dlaczego więc człowiek nie mógłby ofiarować nieco współpracy? Bóg działa na rzecz ludzkości, więc dlaczego człowiek nie miałby wykonywać pewnej części swych obowiązków na rzecz Bożego zarządzania? Boże dzieło zaszło tak daleko, jednak wciąż patrzycie, ale nie działacie, słyszycie, ale nie ruszacie do dzieła. Czyż tacy ludzie nie są przedmiotem potępienia? Bóg już poświęcił człowiekowi wszystko, co mógł, dlaczego więc dzisiaj człowiek nie jest zdolny do rzetelnego wypełniania swoich obowiązków? Dla Boga, Jego dzieło ma najwyższe znaczenie, a Jego dzieło zarządzania jest sprawą najwyższej wagi. Wprowadzanie w życie Bożych słów i spełnianie Bożych wymagań są najważniejszą powinnością człowieka. Wszyscy powinniście to zrozumieć” (Dzieło Boga i praktykowanie przez człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Byłam poruszona, myśląc o słowach Boga. Bóg zawsze tak samo traktuje ludzi. Dwa razy stał się ciałem, by zbawić ludzkość skażoną przez szatana. Został upokorzony i odrzucony, wiele wycierpiał. Mimo naszego głębokiego zepsucia i bezmyślnej apatii Bóg nigdy nas nie porzucił. Wciąż wyraża prawdę, by nas zbawić. Brakuje nam charakteru, trudno nam przyjąć prawdę, ale Bóg przemawia do nas szczerze i sumiennie. Czasem używa metafor i przykładów, opowiada przypowieści, by nas prowadzić na każdej drodze, byśmy pojęli prawdę i wkroczyli w nią. Bierze odpowiedzialność za nasze życie, nie spocznie, aż uczyni nas pełnymi. Usposobienie Boga i Jego szczere intencje były dla mnie inspirujące. Gdy jednak pomyślałam, jak traktowałam Boga, poczułam żal. Nie chciałam już wypełniać swoich obowiązków byle jak. Stanęłam przed Bogiem w modlitwie, pytając Go, jak mogę przestać zaniedbywać swoje obowiązki. Przeczytałam wtedy te słowa Boga: „Czym jest obowiązek? Jest to zadanie powierzone ci przez Boga. Jak zatem powinieneś wypełniać swój obowiązek? Postępując zgodnie z Bożymi wymaganiami i standardami oraz opierając swoje zachowanie na zasadach prawdy, a nie na ludzkich subiektywnych pragnieniach. W ten sposób twoje wypełnianie obowiązku będzie zgodne ze standardem” („Tylko szukając zasad prawdy, możesz dobrze wykonać swój obowiązek” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Co to znaczy »traktować coś poważnie«? Nie znaczy to »wkładać w coś odrobinę wysiłku«, albo »znosić nieco fizycznego cierpienia«. Kwestią kluczową jest to, że w twoim sercu jest Bóg oraz brzemię. W głębi serca musisz oszacować wagę swego obowiązku, a następnie nieść to brzemię i odpowiedzialność we wszystkim, co robisz, i wkładać w to całe swe serce. Musisz sprawić, byś stał się godnym misji, którą powierzył ci Bóg, jak również wszystkiego, co Bóg dla ciebie uczynił oraz nadziei, jakie z tobą wiąże. Tylko takie postępowanie świadczy o poważnym traktowaniu spraw. Nie ma sensu zachowywać pozorów: być może uda ci się oszukać ludzi, ale nie zdołasz okpić Boga. Jeśli przy wypełnianiu obowiązku nie ponosisz żadnych kosztów i nie ma w tobie lojalności, twoje postępowanie nie spełnia wymaganych standardów” („Zapisy przemówień Chrystusa”).

Moje serce zrozumiało. Bóg powierza nam obowiązki. Musimy być Mu posłuszni i działać zgodnie z prawdą. Nie możemy sami wybierać ani ślepo podążać za pragnieniami. Musimy wypełniać obowiązki na właściwym poziomie, a nie tylko pozorować. Trzeba mieć poczucie odpowiedzialności, być sumiennym, rozważać i szukać lepszych rozwiązań. Wtedy dopiero zadowolimy Boga. Gdy później komponowałam, uważnie analizowałam teksty, odkryłam kilka melodii pasujących do tekstów. Długo myślałam, jak inni używają melodii, by wyrazić te same uczucia, o znaczeniu słów, o nastroju, o kierunku melodii. Gdy się w tym połapałam, zaczęłam komponować. Pytałam braci i siostry o radę, poprawiłam utwór dwa razy i był gotowy. Zabrało mi to tydzień. Następny mój utwór też został zaakceptowany. Gdy zobaczyłam, jak mało czasu potrzebowałam na te utwory, jeszcze bardziej żałowałam, że wcześniej byłam taka niedbała. Dostrzegłam głębię mojego zepsucia przez szatana, mojej podłości, braku dbałości w pracy, którą wykonywałam. Bóg sprawił, że moi bracia i siostry rozprawili się ze mną, i dzięki temu mogę w końcu szukać prawdy, by wyzbyć się zepsutych skłonności i z poświęceniem wypełniać obowiązki. Dziękuję Bogu za zbawienie!

23. Ofiarując me serce Bogu

Autorstwa Xinche, Korea Południowa

W czerwcu 2018 roku chodziłam na próby do chóralnego wykonania „Hymnu Królestwa”. Byłam dumna i zaszczycona, że na scenie wyśpiewam chwałę Boga i będę nieść świadectwo. Modliłam się do Boga, obiecując, że jak najlepiej spełnię swoją powinność. Gdy zaczęłam ćwiczyć mimikę i kroki taneczne, byłam sumienna i zaangażowana, ale nie potrafiłam ani śpiewać ani tańczyć, więc byłam trochę sztywna i znacznie odbiegałam umiejętnościami od innych. Instruktor zawsze zwracał mi uwagę. Po pewnym czasie poczułam zniechęcenie, choćby nie wiem, jak się starała, nie było poprawy, pomyślałam, że gdy rozdzielane będą miejsca, bracia i siostry lepiej tańczący i śpiewający na pewno będą na przodzie, a ja wyląduję gdzieś z tyłu. Stałam się mniej aktywna na próbach, zaczęłam się coraz częściej spóźniać. Na pierwszym nagraniu ustawiono w tylnym rzędzie z boku. Złościłam się, myśląc: „Nie jestem w tym dobra, nie mogę się porównywać z braćmi i siostrami potrafiącymi śpiewać i tańczyć. Mogę dużo ćwiczyć, a i tak nie będę się nadawać do pierwszego rzędu i kamera mnie nie uchwyci. Po co mam się tak starać na próbach? Nie ma sensu przesadzać”. Od tego czasu było mi coraz trudniej znaleźć motywację. Wiedziałam, że źle wykonuję ruchy, ale nie starałam się ich poprawić. Czasem instruktor próbował nas motywować, mówił, że nawet jedna osoba odbiegająca od ustalonej choreografii może zepsuć cały efekt i opóźnić nagranie. Trafiło to do mnie i poczułam, że muszę pamiętać o tym, jaki ma być ogólny efekt, więc starałam się bardziej przez chwilę, lecz później znów traciłam motywację. Bez przekonania ćwiczyłam każdego dnia nie czując przewodnictwa Boga. Niektóre ruchy długo już ćwiczyłam, a i tak mi nie wychodziły. Gdy wszyscy rozmawiali o tym, jak rozumieją tekst hymnu, nie miałam klarownego pojęcia. Nie czułam się poruszona podczas śpiewu, a na filmie moje oczy i mimika były bez wyrazu. Mój widok nie dawał radości. Próby męczyły mnie coraz bardziej i chciałam, żeby ten program już się skończył, i przejść do innych zadań.

Gdy rozdzielono pozycje na scenie, zrozumiałam, że kamera nie zawsze mnie uchwyci, i czułam smutek. Myślałam: „Nie jestem w tym dobra, ale nie jest znów taka kiepska. Czy kamera nie mogłaby mnie uchwycić przy niektórych ujęciach? Czemu jestem wykluczona? Czy chodziłam na próby po nic? Gdybym wiedziała, to bym nie ćwiczyła tych wszystkich ruchów”. Później ilekroć chwytałam wzrokiem obiektyw kamery, cieszyłam się, przez resztę czasu nie wkładałam serca w występ, ruszałam się mechanicznie. Po skończeniu nagrania czułam niepokój, gdy na zgromadzeniu wszyscy mówili o tym, co zyskali. Robiłam to samo co oni, oni coś zyskali, a w moim sercu pustka, jak gdybym nic z tego nie wyniosła. Czemu? Poczułam lęk, myśląc, że może wstrętna jestem Bogu. Zaczęłam się modlić, prosząc Boga, by pomógł mi poznać samą siebie. Raz przeczytałam te słowa Boga: „Ludzie zawsze mówią, że Bóg zagląda głęboko w serce i wszystko dostrzega. Jednak nie wiedzą, dlaczego niektórzy nigdy nie osiągają oświecenia od Ducha Świętego, dlaczego nigdy nie otrzymują łaski, dlaczego nigdy się nie radują, dlaczego zawsze są negatywnie nastawieni i przygnębieni i dlaczego nie potrafią podejść do czegoś pozytywnie. Przyjrzyjcie się, w jakim są stanie. Gwarantuję wam, że u żadnej z tych osób sumienie nie działa, a ich serca nie są szczere” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Najbardziej fundamentalnymi i najważniejszymi składnikami człowieczeństwa są sumienie i rozum. Jakiego rodzaju osobą jest ktoś, kto nie ma sumienia i komu brakuje rozumu, jaki charakteryzuje zwykłe człowieczeństwo? Mówiąc ogólnie, jest to ktoś, komu brakuje człowieczeństwa, czyje człowieczeństwo jest wypaczone. Przeanalizujmy to dokładnie. W jaki sposób taka osoba ujawnia skażone człowieczeństwo, tak że inni twierdzą, iż nie ma człowieczeństwa? Jakie cechy posiadają tacy ludzie? Jakie konkretne przejawy ujawniają? Tacy ludzie są zdawkowi w swoich działaniach i zdystansowani od rzeczy, które nie dotyczą ich osobiście. Nie biorą pod uwagę interesów domu Bożego ani nie uwzględniają woli Boga. Nie biorą na siebie ciężaru dawania świadectwa o Bogu ani wykonywania swoich obowiązków i nie mają poczucia odpowiedzialności. O czym myślą, ilekroć coś robią? Najpierw zastanawiają się tak: »Czy Bóg będzie wiedział, jeśli to zrobię? Czy jest to widoczne dla innych ludzi? Jeśli inni ludzie nie widzą, że wkładam w to cały wysiłek i postępuję etycznie, a Bóg też tego nie widzi, to nie ma sensu wkładać w to takiego wysiłku i cierpieć«. Czyż to nie egoizm? Jest to jednocześnie bardzo niegodziwy rodzaj intencji. Kiedy takie osoby myślą i postępują w ten sposób, czy sumienie odgrywa jakąkolwiek rolę? Czy sumienie daje w ogóle o sobie znać? Są nawet ludzie, którzy widzą problem z wykonywaniem obowiązku i milczą. Widzą, że inni powodują zakłócenia i stwarzają przeszkody, lecz nie robią nic, aby ich powstrzymać. W najmniejszym stopniu nie biorą pod uwagę interesów domu Bożego i w ogóle nie myślą o własnych obowiązkach czy powinnościach, które na nich spoczywają. Mówią, działają, wyróżniają się, podejmują wysiłki i poświęcają energię tylko z uwagi na własną próżność, prestiż, pozycję, zainteresowania i honor. Działania i intencje kogoś takiego są dla każdego jasne: pojawiają się, gdy tylko jest szansa na zaszczyt bądź skorzystanie z jakiegoś błogosławieństwa; lecz gdy nie ma szansy na zaszczyt bądź przychodzi cierpienie, znikają z pola widzenia jak żółw chowający głowę do swojej skorupy. Czy taka osoba ma sumienie i rozum? Czy osoba bez sumienia i rozumu, która zachowuje się w taki sposób, odczuwa wyrzuty sumienia? Sumienie takiej osoby nie służy niczemu, a ona nigdy nie odczuwała wyrzutów sumienia. Czy mogą więc poczuć naganę bądź dyscyplinowanie ze strony Ducha Świętego? Nie, nie mogą” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Poruszyły mnie te słowa Boga. W swoich obowiązkach byłam bierna, nie potrafiłam pozyskać dzieła Ducha Świętego, bo w głębi serca nie byłam szczera. Myślałam o własnym prestiżu i statusie zamiast o korzyściach domu Boga i swoich obowiązkach. Bóg nie znosi tego rodzaju postawy. Wspominając próby, zrozumiałam, że nie dorównywałam innym braciom i siostrom, i gdy ustawiono mnie z tyłu, stałam się bierna, bo nie mogłam się popisywać. Nie chciałam sumiennie ćwiczyć mimiki i ruchów, zadowalałam się tym, co osiągnęłam, nie myślałam o tym, jak coś poprawić. Widząc, że nie ma mnie w niektórych ujęciach, chciałam narzekać, myśląc, że moje wysiłki idą na marne, i nie chciałam więcej ćwiczyć. Na nagraniu starałam się, gdy chwytała mnie kamera, ale poza tym robiłam wszystko niedbale. Zdając sobie z tego sprawę, czułam się winna. Dom Boga filmuje hymny, by nieść świadectwo, więc Bóg wywyższał mnie, dając mi tę okazję. Powinna była starać się jak najlepiej i wraz z innymi dobrze spełnić powinność. Lecz gdy moja żądza prestiżu i statusu była niezaspokojona, stawałam się leniwa i niedbała. Nie miałam sumienia ani rozumu. Byłam samolubna, podstępna i małostkowa. Bóg widzi wnętrze ludzkiego serca, więc jak miałby nie czuć wstrętu do mojej postawą wobec tego zadania? "Zdając sobie z tego sprawę, czułam żal i winę. Modliłam się:" „Boże! Źle zrobiłam. Żałuję, że ten program tak potraktowałam, teraz nie mogę już temu zadośćuczynić. Odtąd będę poszukiwać prawdy i przestanę myśleć o własnym prestiżu i statusie. Chcę sumiennie wypełniać obowiązki”.

Wtedy myślałam, że mogę tylko z żalem w sercu czekać na udostępnienie programu, lecz okazało się, że musimy zrealizować dodatkowe nagranie. Różne uczucia się we mnie rozbudziły. To była moja szansa na skruchę. Postanowiłam tym razem jak najlepiej wypełnić swój obowiązek wobec Boga. Całym sercem angażowałam się w próby, wkrótce zauważyłam postęp w swojej mimice i tańcu. Już mieliśmy zacząć nagrywać, ale musieliśmy to przełożyć z powodów nieprzewidzianych. Reżyser powiedział, żebyśmy dalej ćwiczyli. Na początku nie ustawałam w codziennych wysiłkach, lecz później zaczęłam myśleć: „Nie wiadomo, kiedy będziemy nagrywać i jak długo potrwają próby. Tym razem pewnie też będę tylko w niektórych ujęciach. Znam już podstawy melodii i choreografii, więc chyba wystarczy, że będę ćwiczyć codziennie”. Instruktor przestrzegał, żebyśmy nie odpuszczali ćwiczenia przed nagraniem, że układ na scenie może się zmienić w każdej chwili. Nie zwracałam na to uwagi, myśląc: „Nie ma szans, żebym była na przodzie, więc choć będę się starać na próbach, to może mnie nie być widać na filmie. Po co się przejmować?”. Gdy instruktor zwracał mi uwagę na próbach, nie chciałam pracować nad sobą, tylko szukałam wymówek: „Bracia i siostry, których będzie widać na filmie, powinni często mieć próby. Ale ja będę z tyłu, nikt mnie nawet nie rozpozna, więc nie ma co przesadzać”. Próby były wtedy dla mnie ogromnie wyczerpujące. Często nie chciałam tam iść. Zrozumiałam, że mam nawrót problemu. Źle się z tym czułam i myślałam: „Czemu jestem tak powierzchowna? Czemu nie mogę po prostu zadowalać Boga?”. Prosiłam Boga, by mi pomógł rozpoznać mój faktyczny stan.

Przeczytałam te słowa Boga: „Przez wiele lat sposób myślenia, który ludzie obrali, aby przetrwać, wyniszczał ich serca do tego stopnia, że stali się zdradliwi, tchórzliwi i podli. Nie dość bowiem, że brak im siły woli i determinacji, to jeszcze stali się także chciwi, butni i samowolni. Zupełnie brak im determinacji do przemiany siebie, a ponadto nie mają ani krzty odwagi, by zrzucić z siebie ograniczenia będące wynikiem tych mrocznych wpływów. Myśli i życia ludzi są tak dalece przegniłe, że ich poglądy na temat wiary w Boga pozostają wciąż nieznośnie, wręcz odrażające, i nawet wtedy, gdy o nich mówią, wprost nie da się tego słuchać. Wszyscy ludzie są tchórzliwi, nieudolni, godni pogardy i słabowici. Nie czują odrazy do sił ciemności, ani nie pałają miłością do światła i prawdy. Zamiast tego, robią, co w ich mocy, aby je odrzucić. (…) Jesteście teraz uczniami i zyskaliście pewne zrozumienie tego etapu dzieła. Nie odrzuciliście jednak nadal swego pragnienia statusu. Gdy status wasz jest wysoki, szukacie gorliwie, lecz kiedy jest niski, nie chcecie już poszukiwać. Ciągle macie na uwadze błogosławieństwa płynące ze statusu. Dlaczego większość ludzi nie jest w stanie wyzwolić się od negatywnej postawy? Czyż nie jest to zawsze spowodowane niewesołymi perspektywami na przyszłość?” (Dlaczego nie chcesz być narzędziem kontrastu? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Nie zwracajcie uwagi na to, co mówi taka osoba. Musicie dostrzec, co urzeczywistnia, co ujawnia, i jaka jest jej postawa, gdy wykonuje swoje obowiązki, a także to, jaki jest jej stan wewnętrzny i co kocha. Jeśli uwielbienie własnej sławy i fortuny przewyższa u niej oddanie Bogu, jeśli przewyższa sprawy Boga lub szacunek, jaki okazuje Bogu, to brak jej człowieczeństwa. Inni ludzie i Bóg widzą jej zachowanie, dlatego bardzo trudno jest takiej osobie poznać prawdę” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga obnażyły moje podłe, głęboko zakorzenione motywy, pokazały mi, że jeśli nie mogę zabłysnąć, to wypełniam obowiązki niedbale. Nie byłam zmotywowana, choć wiedziałam, że to moja odpowiedzialność. Moja żądza sławy i statusu była zbyt wielka. Nie było oczywiste, że szukam szansy, by zdobyć poklask, bo nie byłam aż tak utalentowana. Mimo to szukałam poklasku. Gdy spostrzegłam, że mimo wysiłków nie stanę się lepsza od innych, że nie trafię do pierwszego rzędu, opanowało mnie negatywne nastawienie i bardzo słabo się angażowałam. Robiłam wszystko machinalnie, nie starając się wcale. Nie mogłam zabłysnąć, więc nie było sensu się trudzić, przynajmniej na tym nie stracę. Trucizny szatana takie jak „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego” i „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom” były głęboko we mnie zagnieżdżone. Stały się zasadami wszystkich moich działań, myślałam zawsze tylko o własnej korzyści. Tylko dla sławy i korzyści gotowa byłam działać. Tak było też z moimi obowiązkami. Pracowałam ciężko, gdy mogłam się popisać, lecz jeśli moje pragnienia nie były spełnione, nie wysilałam się, wcale nie dbałam o wolę Boga czy korzyści domu Bożego. Żyłam zgodnie z moja podstępną naturą, zawsze dążąc do zdobycia sławy i pozycji. Oszukiwałam w moim podejściu do obowiązków, nie byłam odpowiedzialna. Bez sumienia, rozumu ani godności. Nie można było na mnie polegać. Wielu braci i sióstr wokół mnie było czystego i szczerego serca, spełniali wymagania Boga tak w pierwszym, jak i w ostatnim rzędzie. Z czasem śpiewali i tańczyli coraz lepiej, a Bóg ich prowadził i błogosławił im. Byli też ludzie za kulisami, którzy pokornie robili swoje, poza światłem reflektorów. Nagrodą za ich pracę było udostępnienie programu w Internecie. A gdy ja nie mogłam zabłysnąć, uciekałam od obowiązku i brak mi było człowieczeństwa. Usposobienie Boga jest święte i sprawiedliwe, może On jedynie gardzić takim człowieczeństwem jak moje. Nie pozyskałam dzieła Ducha Świętego, nie robiłam postępów w życiu. Wiedziałam, że jeśli nie okażę skruchy, nie poznam nigdy żadnej prawdy. Bóg mnie odrzuci! Poczułam wtedy strach i modliłam się do Boga: „Boże, dopiero teraz ujrzałam hańbę mojego zepsutego usposobienia, bez człowieczeństwa. Chcę pokutować i się zmienić. Poprowadź mnie, bym wyzwoliła się z szatańskiego usposobienia i skupiła się na obowiązku”.

Później przeczytałam te słowa Boga: „Jeśli we wszystkim, co czynisz, chcesz poświęcić się wypełnianiu Bożej woli, wówczas nie możesz po prostu wykonywać jednego obowiązku, lecz musisz akceptować każde zadanie, które powierza ci Bóg. Nawet jeśli nie odpowiada to twoim gustom, nie mieści się w obszarze twych zainteresowań, nie sprawia ci przyjemności, nie jest to nic, co byś kiedykolwiek wcześniej robił, albo też jest to coś trudnego – mimo to musisz to zaakceptować i się temu podporządkować. Nie tylko musisz to zaakceptować, lecz musisz aktywnie współpracować, zdobyć o tym wiedzę i uzyskać wejście. Nawet jeśli cierpisz nie możesz wyróżniać się i wybijać, nadal musisz wykazać się poświęceniem. Musisz to uznać za swój obowiązek; nie za swój interes, ale za swój obowiązek. Jak ludzie powinni rozumieć swoje obowiązki? Otóż wtedy, gdy Stwórca – Bóg – daje komuś jakieś zadanie do wykonania, wtedy właśnie pojawia się obowiązek tej osoby. Zadania przydzielane ci przez Boga, sprawy, jakie powierza ci Bóg – oto twoje obowiązki. Kiedy stanowią one cel, do którego dążysz, i kiedy naprawdę masz miłujące Boga serce, czy możesz wciąż odrzucać Boże zadanie? Nie powinieneś go odrzucać. Powinieneś je przyjąć, prawda? Taka jest ścieżka praktyki” („Jedynie będąc uczciwym człowiekiem można być naprawdę szczęśliwym” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Zrozumiałam, że obowiązki powierza mi Bóg i nieważne, czy byłam w czymś dobra, czy mogłam zabłysnąć, powinnam wyrzec się osobistych celów i włożyć całe serce w to, czego Bóg ode mnie wymaga. Zawsze jest tak, że niektórzy ludzie stoją z przodu, a inni z tyłu, w wielu sytuacjach, chodzi o to, by wypełniali swoją powinność. Bóg patrzy na nasze podejście do obowiązków, na to, czy odpowiedzialnie wkładamy w nie serce i wcielamy prawdę w życie, by zadowolić Boga. Nie byłam tak uzdolniona jak inni występujący, lecz Bóg dał mi szansę, bym mogła się rozwijać i wkroczyć w życie. Bo Bóg mnie kocha! Wiedziałam, że nie mogę już być tak samolubna, podła i bezduszna, nie mogę łamać serca Bogu i zawodzić Go. Czy w pierwszym, czy w ostatnim rzędzie, w ujęciu kamery, czy też nie, musiałam znać swoje miejsce istoty stworzonej, by szczerze odwdzięczyć się Bogu za miłość.

Odtąd modliłam się i polegałam na Bogu. Angażowałam się w to, co mi powierzono, na każdej próbie. Gdy czytaliśmy słowa Boga na zgromadzeniach przed próbami, myślałam nad wymaganiami Boga i wcielałam w życie Jego słowa na próbach. Gdy instruktor zwracał mi uwagę, słuchałam uważnie i realizowałam jego sugestie. Robiłam listę swoich niedociągnięć i ćwiczyłam w wolnym czasie. Nie szłam już po linii najmniejszego oporu. Gdy miałam właściwą motywację do prób, każdy dzień spełniał mnie. Moja relacja z Bogiem stała się normalna, czułam Jego przewodnictwo. Nie czułam się już tak wyczerpana. Z czasem moja mimika i taniec poprawiły się, siostry powiedziały mi, że śpiewam i tańczę o wiele lepiej. Zrozumiałam, jak ważne jest szczere serce w wypełnianiu obowiązków. W związku z „Hymnem Królestwa” Bóg powiedział, że ostatni wers powinno zaśpiewać małe dziecko: „Wszyscy oddają Bogu cześć, śpiewając Jemu najpiękniejszą pieśń!”. Szczególnie mnie to poruszyło. Dostrzegłam, że Bóg pragnie czystego, szczerego serca. Chce, byśmy zwrócili się do Niego jak niewinne dzieci, byśmy ofiarowali Mu nasze serca i oddali Mu to, co mamy najlepszego. Gdy pojęłam wolę Boga, wzmocniłam postanowienie, by praktykować prawdę.

Przez większość nagrania byłam z tyłu, czasem nie chciałam się starać, bo i tak nie byłam w kadrze. Dlatego modliłam się i myślałam o tym, jak spełniać Jego wolę, jak się poświęcić. Zajęło to trochę czasu, ale poczyniłam postępy. Gdy byłam z tyłu, modliłam się za braci i siostry z przodu. Gdy nie byłam na scenie, pomagałam przy kostiumach i fryzurach, sumiennie wypełniając powinność. Gdy niektóre siostry zniechęcały się, bo dostały im się tylne rzędy, oferowałam pomoc przez rozmowę o woli Boga. Wypełniając obowiązki w ten sposób, czułam spokój i mój stan się poprawiał. Mogłam wyrzec się prestiżu i statusu, mogłam praktykować prawdę, bo prowadziły mnie słowa Boga i dziękuję Bogu za moje zbawienie.

24. Nagroda za wypełnianie swojego obowiązku

Autorstwa Yang Mingzhen, Kanada

Bóg Wszechmogący mówi: „Podporządkowanie się Bożemu dziełu musi być rzeczywiste oraz namacalne i musi być wprowadzane w życie. Jeśli bowiem będzie tylko powierzchowne, nie zyska aprobaty Boga, a posłuszeństwo wobec słowa Bożego jedynie w aspekcie zewnętrznym, bez dążenia do przemiany własnego usposobienia, nie będzie miłe Bożemu sercu. Posłuszeństwo wobec Boga i podporządkowanie się Jego dziełu to jedno i to samo. Tych, którzy podporządkowują się tylko Bogu, ale nie Jego dziełu, nie można uznać za posłusznych, a cóż dopiero tych, którzy tak naprawdę wcale się nie podporządkowują, tylko zachowują jedynie pozory służalczości. Wszyscy ci, którzy naprawdę podporządkowują się Bogu, są w stanie odnieść pożytek z Jego dzieła i pojąć Boże usposobienie oraz dzieło. Tylko tacy ludzie prawdziwie podporządkowują się Bogu. Tacy ludzie są w stanie zyskać nową wiedzę z nowego dzieła oraz przejść w oparciu o nie nowe zmiany. Tylko tacy ludzie cieszą się aprobatą Boga; tylko tego rodzaju ludzie zostają udoskonaleni i jedynie oni są ludźmi, których usposobienie uległo zmianie. Aprobatę Boga zyskują ci, którzy chętnie podporządkowują się Bogu oraz Jego słowu i dziełu. Tylko tacy ludzie są prawi; tylko tacy ludzie szczerze pragną Boga i szczerze Go poszukują” (Ci, którzy są posłuszni Bogu ze szczerego serca, z pewnością zostaną przez Niego pozyskani, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Chciałabym się podzielić swoim doświadczeniem i zrozumieniem poddania się Bogu w świetle tych słów.

W marcu 2016 roku uciekłam z Chin przed prześladowaniami Patii Komunistycznej, by móc praktykować swoją wiarę. Niedługo potem przywódczyni kościoła, siostra Zhang, zapytała, czy podjęłabym się obowiązków podlewania. Uradowana odpowiedziałam: „To wspaniale! Będę mogła pomóc innym zrozumieć prawdę i stworzyć podstawy prawdziwej drogi. Zrobię tyle dobrego!”. Gdyby bracia i siostry, którzy mnie znali, wiedzieli, że zajmuję się podlewaniem, naprawdę patrzyliby na mnie z podziwem. Tak dobrze bym się prezentowała. Jednak gdy tylko zrobiłam sobie nadzieję, przywódczyni powiedziała mi, że trzeba było awaryjnie przenieść niektóre siostry, lecz nie znaleziono odpowiedniego miejsca. Uznała, że mój dom się nada i spytała, czy mogłabym je ugościć. Po jej słowach poczułam wzburzenie. Myślałam, że będę się zajmować podlewaniem, a teraz mam kogoś gościć? Będę cały czas ślęczeć w kuchni? To ciężka praca, a w dodatku upokarzająca! Poza kościołem prowadziłam wielkie interesy i miałam własną fabrykę. Przyjaciele i krewni uważali mnie za superwoman. Wcześniej miałam w domu panią do prania, gotowania i sprzątania. Teraz ja miałam przejąć tę rolę i gotować dla innych. Naprawdę nie chciałam tego robić. Ale pomyślałam o tym, że siostry nie mają gdzie mieszkać i nie mogą wykonywać swoich obowiązków, a mój dom był wystarczająco duży, więc niechętnie się zgodziłam.

Przez kilka kolejnych dni na pozór pełniłam swoje obowiązki, ale w środku we mnie wrzało i zaczęłam mieć podejrzenia. Czy bracia i siostry sądzą, że nie nadaję się do podlewania? Bo niby czemu powierzyli mi ten obowiązek? Czy gdyby znajomi bracia i siostry dowiedzieli się o tym, nie pomyśleliby, że brak mi rzeczywistości prawdy i że nadaję się tylko do tego, by gościć innych? Na tę myśl zdenerwowałam się jeszcze bardziej. Pomyślałam o postanowieniu, które podjęłam kiedyś przed Bogiem, że bez względu na przydzielone mi obowiązki, jeśli tylko będą korzystne dla kościoła, dam z siebie wszystko, a nawet gdyby mi nie pasowały, podporządkuję się, by zadowolić Boga. Dlaczego więc teraz nie umiałam się podporządkować tym obowiązkom? W milczeniu pomodliłam się do Boga: „Boże, zarządziłeś, że mam przejąć obowiązki gospodyni, a ja buntuję się i nie potrafię się podporządkować. Proszę, oświeć i prowadź mnie, bym mogła zrozumieć Twoją wolę”.

Później przeczytałam dwa fragmenty słów Bożych: „Aby stwierdzić, czy ludzie potrafią, czy nie potrafią być posłuszni Bogu, kluczowe jest przyjrzenie się temu, czy chcą oni od Boga czegoś ekstrawaganckiego i czy mają ukryte motywy, czy też ich nie mają. Jeśli ludzie zawsze stawiają Bogu żądania, to dowodzi to, że nie są Mu posłuszni. Cokolwiek ci się przydarzy, jeśli nie możesz otrzymać tego od Boga, nie możesz szukać prawdy, zawsze mówisz na podstawie swojego własnego subiektywnego rozumowania i zawsze czujesz, że masz rację, a nawet nadal potrafisz wątpić w Boga, to wpadniesz w tarapaty. Tacy ludzie są najbardziej aroganccy i buntowniczy wobec Boga. Ludzie, którzy zawsze wysuwają żądania wobec Boga, nie mogą nigdy być Mu prawdziwie posłuszni. Jeśli stawiasz Bogu żądania, dowodzi to tego, że chcesz dobić z Bogiem targu, że wybierasz swoje własne myśli i że działasz zgodnie z nimi. Czyniąc tak, zdradzasz Boga i nie masz w sobie posłuszeństwa” („Ludzie mają zbyt dużo wymagań wobec Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Czym jest prawdziwe posłuszeństwo? Ilekroć Bóg czyni coś, co idzie po twojej myśli, i czujesz, że wszystko jest jak należy i jak powinno być i możesz się wyróżniać, tylekroć czujesz, że jest wspaniale, mówisz »dziękuję Ci, Boże« i potrafisz podporządkować się Jego zarządzeniom i ustaleniom. Jednakże, kiedy tylko zostaje ci przydzielone jakieś zwykłe miejsce, gdzie już nie jesteś w stanie się wyróżniać i inni nie są w stanie cię docenić, przestajesz czuć się szczęśliwy i masz trudności z okazywaniem posłuszeństwa. (…) Zazwyczaj łatwo jest być posłusznym Bogu, kiedy istnieją ku temu sprzyjające warunki. Jeśli jednak potrafisz być posłusznym także wtedy, gdy okoliczności są niesprzyjające – czyli wtedy, kiedy sprawy nie układają się po twojej myśli, twoje uczucia zostają zranione, a panujące okoliczności tylko cię osłabiają i sprawiają, że cierpisz fizycznie lub cierpi twoja reputacja, nie możesz zaspokoić swej próżności oraz nasycić dumy i musisz znosić psychiczne katusze – to twoja postawa rzeczywiście jest dojrzała. Czyż nie jest to bowiem cel, ku któremu powinieneś podążać? Jeśli masz takie właśnie postanowienie, taki cel, to jest dla ciebie nadzieja” (Boże omówienie). Słowa Boże pokazały mi, że prawdziwe posłuszeństwo nie jest transakcją i nie wiąże się z własnymi wyborami. Bez względu na to, czy mi się to podoba, jeśli tylko pochodzi od Boga i pomaga w pracy kościoła, powinnam być całkiem posłuszna. A co ja robiłam? Kiedy przydzielono mi obowiązek goszczenia, nie myślałam o woli Bożej ani o wspieraniu pracy kościoła, a jedynie o tym, czy będę mogła się popisać, czy inni będą mnie podziwiali, i czy moja próżność zostanie zaspokojona. Czy to było posłuszeństwo wobec Boga? Przypomniałam sobie, jak byłam liderem grupy. Przywódca kościoła zawsze najpierw ze mną omawiał pracę w kościele. Wtedy sądziłam, że przywódca bardzo mnie ceni, a bracia i siostry mnie podziwiają. Żaden obowiązek nie był zbyt trudny czy męczący i z radością go wykonywałam. Ale goszczenie zniechęciło mnie, bo uznałam, że jestem ponad to. Co więcej, nikt w ogóle nie zwracał uwagi na moje wysiłki. Dlatego nie chciałam pełnić tego obowiązku. Dopiero wtedy dostrzegłam, że w poprzedni obowiązek wkładałam tyle wysiłku, bo mogłam się popisać i sprawić, by inni mnie podziwiali. Jednak goszczenie nie było w stanie zaspokoić moich ambicji, więc nie umiałam się podporządkować. Wtedy zrozumiałam, że w swoich obowiązkach zawsze miałam jakieś preferencje, i myślałam jedynie o swojej reputacji, statusie i własnych korzyściach. Wcale nie dążyłam do prawdy ani nie byłam posłuszna Bogu!

Później przeczytałam te słowa Boże: „Ci, którzy są zdolni wcielać prawdę w życie, potrafią zaakceptować Bożą kontrolę nad ich działaniami. Kiedy akceptujesz Bożą kontrolę, masz serce na właściwym miejscu. Jeśli robisz coś tylko po to, by inni widzieli i nie akceptujesz Bożej kontroli, czy masz Boga w swoim sercu? Tacy ludzie są pozbawieni bogobojnego serca. Nie rób zawsze czegoś tylko dla siebie, nie bierz zawsze pod uwagę własnych interesów i swojego statusu, wizerunku czy reputacji. Nie zwracaj uwagi na interesy innych ludzi. Musisz najpierw wziąć pod uwagę sprawy domu Bożego i uczynić z tego swój priorytet. Powinieneś troszczyć się o wolę Bożą. Zacznij od zastanowienia się, czy byłeś nieczysty w wypełnianiu swojego obowiązku, czy zrobiłeś wszystko, by być lojalnym, wykonałeś swoje obowiązki i czy dałeś z siebie wszystko; czy w pełni poświęciłeś się swoim obowiązkom i pracy w domu Bożym. Musisz przemyśleć te rzeczy. Rozważaj je często, a łatwo ci będzie dobrze wykonywać swój obowiązek” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). W tych słowach znalazłam ścieżkę praktykowania. Musiałam przyjąć Boży nadzór nad moimi obowiązkami, mieć bogobojne serce, umieć zrezygnować z własnych korzyści i robić to, co służy kościołowi. Zrozumiawszy Bożą wolę, odmówiłam modlitwę: „Boże, jestem gotowa zaakceptować Twój nadzór. Już nie będę się skupiać na tym, co myślą o mnie inni. Chcę tylko umieć poddać się Twoim ustaleniom i dobrze wykonywać swoje obowiązki gospodarza”. Siostry z kościoła wiedziały, że jestem od niedawna w tym obcym kraju i robienie zakupów sprawia mi trudność, więc przez kilka kolejnych dni pomagaly mi przy kupnie niezbędnych rzeczy. Miały dużo swoich obowiązków, ale kiedy tylko mogły, pomagały mi w pracach domowych. Ilekroć miałam problem, omawiały ze mną słowa Boże i dzieliły się własnymi doświadczeniami, by mnie wesprzeć. Żadna z sióstr nie pogardzała mną ani mnie nie unikała, bo byłam gospodynią. Zaczęłam rozumieć, że obowiązki wypełniane z braćmi i siostrami nie dzielą się na lepsze i gorsze. Po prostu wykonujemy swoje obowiązki przed obliczem Boga. Po tej sytuacji sądziłam, że stać mnie już na troche posłuszeństwa, ale ponieważ jeszcze nie rozumiałam swojej natury i istoty, nadal nie zrezygnowałam z pogoni za sławą i statusem. Szydło wyszło z worka, gdy ponownie stanęłam w obliczu pewnej sytuacji.

Niedługo potem przywódczyni zadzwoniła do mnie, powiedziała mi, że siostra Zhou jest zajęta głoszeniem ewangelii, i spytała, czy mogłabym poświęcić pół każdej soboty, by się zająć jej córką. Ten pomysł od razu mi się nie spodobał. Byłam zajęta swoim biznesem i nie opiekowałam się nawet własnymi dziećmi. Byłabym jak niania, gdybym się zajmowała dziećmi innych osób. Co pomyśleliby inni bracia i siostry, gdyby się o tym dowiedzieli? Jak miałabym spojrzeć im w oczy? Pomyślałam jednak o trudnościach siostry Zhou i wiedziałam, że miałabym wyrzuty sumienia, gdybym nie pomogła. Chwilę się nad tym zastanowiłam i się zgodziłam. W sobotnie popołudnie poszłam do domu siostry Zhou. Ledwie wytrwałam do wieczora, gdy mała nagle zaczęła płakać i wołać mamę, a ja nie potrafiłam jej uspokoić. Gorączkowo szukałam słodyczy, które mogłyby ją rozweselić, opowiadałam jej bajki i włączyłam kreskówki, aż w końcu przestała płakać. Wracając do domu, myślałam: „Opieka nad dziećmi jest taka trudna. Jest wyczerpująca, a także niewdzięczna i lekceważona”. Im dłużej myślałam, tym bardziej byłam urażona. Po powrocie do domu zobaczyłam jak siostry omawiają doświadczenia zdobyte podczas pełnienia swoich obowiązków. Poczułam zazdrość i frustrację. Pomyślałam: „Kiedy, jak one, będę mogła zajmować się podlewaniem? Pełniąc obecny obowiązek, szoruję garnki i patelnie albo opiekuję się małymi dziećmi. Jakież prawdy mogę dzięki temu zyskać? Ludzie na pewno powiedzą, że nadaję się tylko do tak niewdzięcznej pracy, bo nie mam rzeczywistości prawdy”. Ta myśl zdenerwowała mnie jeszcze bardziej. W nocy przewracałam się z boku na bok i nie mogłam zasnąć, więc zaczęłam się modlić: „Boże, jestem teraz bardzo rozgniewana. Zawsze chcę pełnić obowiązki, które sprawiają, że inni mnie podziwiają. Wiem, że to sprzeczne z Twoją wolą, ale tak trudno mi się podporządkować. Proszę, kieruj i prowadź mnie, pomóż mi poznać siebie, bym mogła wyzbyć się tej złej postawy”.

Potem przeczytałam te słowa Boże: „Skażone usposobienie człowieka kryje się w każdej ludzkiej myśli i idei, w motywacjach wszelkich ludzkich działań; kryje się w każdym poglądzie na temat czegokolwiek i w każdej opinii, rozumieniu i pragnieniu, jakie żywią ludzie w swym podejściu do tego wszystkiego, co robi Bóg. Zawiera się wewnątrz tych rzeczy” („Jedynie szczere posłuszeństwo jest prawdziwą wiarą” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Skażone, szatańskie usposobienie, jest w ludziach bardzo głęboko zakorzenione; tak głęboko, że staje się ich życiem. Czego takiego ludzie poszukują i co pragną zyskać? Pod wpływem siły napędowej, jaką jest skażone szatańskie usposobienie, jakie są ich ideały, nadzieje, ambicje, życiowe cele i kierunki ich dążeń? Czyż nie biegną one wprost przeciwnie do tego, co pozytywne? Po pierwsze, ludzie zawsze chcą zyskać rozgłos lub stać się celebrytami. Pragną zdobyć wielką sławę i prestiż oraz przynieść zaszczyt swym przodkom. Czy są to pozytywne rzeczy? Są to cele, którym daleko do bycia rzeczami pozytywnymi; co więcej, są one sprzeczne z prawem mówiącym o tym, że Bóg sprawuje władzę nad losem ludzkości. Dlaczego to mówię? Jakiego rodzaju ludzi pragnie widzieć Bóg? Czy pragnie widzieć człowieka otoczonego nimbem wielkości, celebrytę, osobę utytułowaną albo taką, która odmienia oblicze świata? (Nie, nie taką.) Jakiego rodzaju osobę pragnie zatem widzieć Bóg? Chce widzieć stojącą obiema nogami na ziemi osobę, która stara się być godnym tego miana stworzeniem Bożym, potrafi wypełniać obowiązki stworzenia Bożego i trzymać się wyznaczonego człowiekowi miejsca. (…) Co wynika z szatańskiego usposobienia ludzi? (Sprzeciw wobec Boga). A co sprzeciwianie się Bogu przynosi ludziom? (Ból). Tylko ból? Przynosi zniszczenie! To coś znacznie więcej niż ból. To, co widzicie na własne oczy, to ból, negatywne nastawienie i słabość, a także opór i uskarżanie się – co może z tego wszystkiego wyniknąć? Unicestwienie! To poważna sprawa, nie przelewki” („Jedynie dążenie do prawdy i poleganie na Bogu może rozwiązać problem zepsutego usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Po przeczytaniu tych słów osądzenia i objawienia, poczułam wstyd. „Dlaczego nigdy nie umiem poddać się sytuacjom, które Bóg aranżuje? Dlaczego nie chcę wykonywać tych pozornie nieważnych obowiązków? Wydaje mi się, że w związku z nimi inni mną pogardzają, jakbym była gorsza. Nie mogę chodzić z podniesionym czołem i czuję się bezwartościowa. Uważam, że warto wykonywać tylko te ważne obowiązki, w których mogę się wyróżnić i zyskać podziw i szacunek innych”. Kiedy się nad tym zastanawiałam, odkryłam, że wciąż rządzi mną pragnienie sławy i statusu. Żyłam według szatańskich trucizn, takich jak „Tak jak drzewo żyje dla swej kory, tak człowiek żyje dla swego oblicza”, „Człowiek zostawia po sobie ślad, gdziekolwiek jest, tak jak gęś wydaje krzyk, dokądkolwiek leci” oraz „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół”. Te trucizny zakorzeniły się we mnie i stały się moim życiem. Sprawiły, że jestem arogancka i zarozumiała. Uwielbiałam podziw innych. Uwielbiałam sławę i status, i traktowałam je jak życiowe cele. Zrozumiałam, że były to te same cele, którymi kierowali się ludzie poza kościołem. Zanim zaczęłam wierzyć w Boga, byłam bardzo ambitna. Pracowałam całymi dniami i robiłam wszystko, by mój biznes dobrze funkcjonował. Ilekroć odwiedzałam miasto rodzinne, a moi bliscy ciepło mnie witali i nazywali superwoman, syciłam swoją próżność i byłam skłonna zapłacić każdą cenę. Po zyskaniu wiary wciąż żyłam według tych poglądów. Pełniłam obowiązki dla reputacji i martwiłam się o swoje zyski i straty. Byłam szczęśliwa dzięki pozycji, którą inni podziwiali. Kiedy nie mogłam się wyróżnić, ogarniało mnie zniechęcenie oraz opierałam się Bogu i sytuacji, którą dla mnie zaaranżował. Im dłużej o tym myślałam, tym lepiej rozumiałam, że wszystkie te szatańskie trucizny przynosiły mi tylko ból i sprawiały, że wbrew sobie buntowałam się i przeciwstawiałam Bogu. Gdybym dalej postępowała w ten sposób, Bóg by mnie znienawidził i wyeliminował. Myśląc o tym, czułam coraz większy strach przed ścieżką, którą podążałam. Zaczęłam się modlić i okazałam skruchę. Już nie chciałam dążyć do sławy i statusu ani podziwu ze strony innych, lecz pragnęłam być prawdziwym stworzeniem, kierującym się Bożymi słowami. Po modlitwie moje serce się uspokoiło.

Nazajutrz podczas codziennej modlitwy przeczytałam te słowa Boże: „Wierzysz w Boga i za Nim podążasz, a więc twoje serce musi kochać Boga. Musisz odrzucić swoje zepsute usposobienie, musisz starać się spełniać pragnienia Boga i wypełniać obowiązki stworzenia Bożego. Skoro wierzysz w Boga i za Nim podążasz, powinieneś ofiarować Mu wszystko i nie podejmować osobistych wyborów ani nie stawiać żądań, a także powinieneś zaspokajać pragnienia Boga. Ponieważ zostałeś stworzony, powinieneś być posłuszny Panu, który cię stworzył, bo z natury nie masz władzy nad sobą ani nie jesteś zdolny kontrolować swojego przeznaczenia. Ponieważ jesteś osobą wierzącą w Boga, powinieneś dążyć do świętości i zmiany. Ponieważ jesteś stworzeniem Bożym, powinieneś wywiązywać się ze swoich obowiązków i trzymać się swojego miejsca, a przy tym nie wolno ci przekraczać granic twoich obowiązków. Nie chodzi tu o to, by cię ograniczać albo tłamsić doktrynami; jest to raczej ścieżka, dzięki której możesz spełnić swój obowiązek i którą mogą – a nawet powinni – obrać wszyscy ludzie czyniący sprawiedliwość” (Sukces i porażka zależą od ścieżki, którą idzie człowiek, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Przeczytanie tych słów pozwoliło mi zrozumieć, że jako istota stworzona mam poddać się władzy i ustaleniom Boga. Powinnam dążyć do prawdy i zmiany usposobienia. To mój obowiązek i do tego powinnam dążyć. Nie podobało mi się to, co Bóg zaplanował, ale stały za tym Jego dobre intencje. Zaplanował to wszystko, by mnie oczyścić i zmienić. Już nie mogłam dążyć do reputacji i pozycji ani grymasić w swoich obowiązkach. Powinnam się skupić na dążeniu do prawdy, zaakceptować sąd i karcenie słowami Boga, by uleczyć swoje skażone usposobienie, i zrobić wszystko, by dobrze wykonywać swój obowiązek.

W ciągu kolejnych dni przestałam się skupiać na opinii innych i pełniłam swój obowiązek przed Bogiem. Czasami, gdy bracia i siostry byli zajęci i nie mieli czasu zajmować się swoimi dziećmi, oferowałam pomoc. Gdy widziałam, jak bracia i siostry głoszą ewangelię i sprowadzają ludzi przed oblicze Boga, czułam w sercu radość. Choć nie mogłam się wyróżnić w swoim obowiązku, mogłam dać wytchnienie braciom i siostrom i po cichu robić swoje, by szerzyć ewangelię królestwa. To też miało znaczenie. Odczuwałam satysfakcję, mimo że zajmowałam się goszczeniem i pomagałam w opiece nad dziećmi, a moja próżność i pragnienie prestiżu pozostały niezaspokojone. Wiedziałam, że dążenie do reputacji i pozycji nie jest dobrą ścieżką. Należy dążyć do podporządkowania się władzy i ustaleniom Boga, a swoje obowiązki wykonywać jak najlepiej. Naprawdę już doceniam, że obowiązki w domu Bożym naprawdę nie dzielą się na lepsze i gorsze. Wykonując jakikolwiek obowiązek można się czegoś nauczyć oraz praktykować i wkraczać w prawdy. Wystarczy, że się podporządkuję i dążę do prawdy, a mam nagrodę. Pokazało mi to, że Bóg jest sprawiedliwy i nikogo nie faworyzuje Ta odrobina zrozumienia i zmiany to dar, jaki otrzymałam od Boga. Bogu niech będą dzięki!

25. Jak należy traktować swój obowiązek

Autorstwa Zheng Ye, Korea Południowa

Wkrótce po tym, jak uwierzyłem, zauważyłem, że przywódcy i przywódczynie często zwołują zgromadzenia i omawiają prawdy, a ich obowiązki czasami wymagały umiejętności nagrywania filmów, śpiewu i tańca. Podziwiałem ich i traktowałem jak wzory do naśladowania. A ci, co załatwiali sprawy kościoła, mieli drobne obowiązki niewymagające umiejętności, więc nie mogli się wybić. Chciałem kiedyś pełnić obowiązek, który zapewniłby mi uznanie. Dwa lata później powierzono mi zadanie pisania tekstów. Cieszyłem się, ilekroć udzielałem w kościele rad dotyczących pisania, a wszyscy bracia i siostry ciepło mnie traktowali i patrzyli z podziwem. Byłem z siebie zadowolony, podziwiano moje obowiązki bardziej niż innych. W 2018 roku posłano mnie do innego regionu. Tam, gdy jeden z braci dowiedział się, czym się zajmuję, zaczął o tym ze mną rozmawiać. Podziwiał mnie, co mnie bardzo cieszyło, czułem, że mój obowiązek to zaszczyt.

Podziwiał mnie, co mnie bardzo cieszyło, czułem, że mój obowiązek to zaszczyt. Szukałem poklasku i korzyści, nie brałem swoich zadań na poważnie. Kilka miesięcy później odsunięto mnie od obowiązków, bo nic nie osiągnąłem. Czułem się przygnębiony, miałem negatywne nastawienie, więc przywódca pomówił ze mną o woli Bożej, mówiąc: „Dom Boży potrzebuje ludzi do obsługi planu przy naszych filmach. Mógłbyś to robić. Każdy obowiązek należy wykonywać sumiennie i poszukiwać prawdy”. Nie wiedziałem, z czym wiąże się ta praca, lecz uznałem, że muszę się podporządkować decyzji przywódcy. Po pewnym czasie zrozumiałem, że obsługa planu to ciężka fizyczna praca przy przenoszeniu rekwizytów. Nie trzeba do tego umiejętności, tylko się człowiek dużo nachodzi. Pomyślałem: „Gdy zajmowałem się pisaniem, wymagało to intelektu. To było godne i prestiżowe. Przenoszenie rekwizytów to praca fizyczna, brudna i męcząca. Czy bracia i siostry będą patrzeć na mnie z góry?” Poczułem ścisk w sercu, nie chciałem wykonywać tego obowiązku. Pracowałem niechętnie i wykręcałem się, jeśli się dało. Gdy trzeba było pożyczyć rekwizyt od brata lub siostry, posyłałem tam kogoś, bojąc się, że jeśli ja pójdę, to bracia i siostry, których znam, dowiedzą się, że powierzono mi inny obowiązek, że teraz wykonuję niegodną pracę. Co by wtedy o mnie pomyśleli? Nie chciałem też zdobywać umiejętności w tej pracy, bo wtedy pewnie zostałbym w niej na zawsze, nigdy już nie mógłbym się wybić. Czasem na planie reżyser kazał mi rozkładać rekwizyty w określony sposób. Zawsze mnie to krępowało, czułem się zażenowany. Gdy moim obowiązkiem było pisanie, inni mnie szanowali i słuchali moich rad, a teraz mówiono mi, co mam robić. Prawdziwa degradacja. Raz brat kazał mi iść na dwór nazbierać słomy ryżowej. Nie chciałem tego robić. Pomyślałem: „To takie żenujące. Jeśli bracia i siostry to zobaczą, pomyślą, że jestem nieudacznikiem, skoro w tak młodym wieku robię coś takiego”. Ale takie dostałem zadanie, więc czekałem, aż nikogo nie będzie w pobliżu i zbierałem się na odwagę. Gdy poszedłem po słomę, zobaczyłem jednego brata. Miał skórzane buty i białe skarpetki, wyglądał elegancko. A ja byłem ubrudzony od stóp do głów. Poczułem złość i przygnębienie, myśląc: „Jesteśmy w tym samym wieku, ale on się nie ubrudzi, to ja wykonuję brudną robotę, zbierając słomę. Dzieli nas przepaść! Co za żenada! Wrócę i powiem przywódcy, że nie chcę już wykonywać tych obowiązków, niech powierzy mi inne zadania”.

Wróciłem i poczułem się rozdarty, nie wiedziałem, czy mówić coś przywódcy. Jeśli nie, to muszę dalej to robić, jeśli powiem, że nie chcę tego robić, to porzucę swój obowiązek. Stłumiłem uczucia i nie powiedziałem nic. Niedługo potem przywódca zarządził, by obsługa planu i aktorzy razem chodzili na zgromadzenia. Nie spodobało mi się to. Tamci do czegoś dochodzili i pławili się w świetle jupiterów, ja byłem zwykłym robolem, dzieliła nas przepaść. Wspólne zgromadzenia podkreślały tylko moją niższość. Każdy aktywnie uczestniczył w spotkaniach, ale ja nie chciałem nic mówić. Miałem poczucie, że moja obecność sprawia tylko, że aktorzy prezentują się lepiej. Dołowało mnie to. Z czasem mój duch zapadał się coraz głębiej w mrok i nie chciałem już chodzić na zgromadzenia. Wspominałem czas, kiedy zajmowałem się pisaniem, gdy bracia i siostry entuzjastycznie mnie witali, a przywódca mnie cenił. Odebrano mi tamte obowiązki, wykonywałem drobne prace, nikt już nie patrzył na mnie z podziwem. Byłem nieszczęśliwy, czułem się coraz gorszy od innych i aspołeczny. Cały czas chodziłem struty, nie czułem się sobą. Bardzo dużo i szybko schudłem. Jednego wieczoru spacerowałem samotnie i już nie mogłem wytrzymać tego nieszczęścia. Z płaczem zacząłem się modlić: „O Boże! Kiedyś chciałem szukać prawdy i sumiennie wypełniać obowiązki, lecz teraz nie mam szans zabłysnąć w tym, co robię, zawsze czuję się gorszy od innych, mam negatywne nastawienie, czuję, że mogę Cię w każdej chwili zdradzić. Boże, nie chcę już być tak negatywie nastawiony, ale nie wiem, co zrobić. Wyprowadź mnie z tej matni”.

Wtedy przeczytałem te słowa Boga: „Skąd bierze się ludzki obowiązek? Szeroko rzecz ujmując, powstaje on w wyniku Bożego dzieła zarządzania, zmierzającego do przyniesienia zbawienia ludzkości. Mówiąc zaś nieco bardziej konkretnie, w miarę jak Boże dzieło zarządzania rozwija się pośród rodzaju ludzkiego, pojawiają się rozmaite zadania do wykonania, których ukończenie wymaga od ludzi współpracy. Stąd wzięły się sprawy, za które odpowiadają ludzie i misje do spełnienia dla nich, i właśnie te sprawy i misje są obowiązkami, jakie Bóg wyznacza rodzajowi ludzkiemu” („Czym jest odpowiednie wykonywanie obowiązków?” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Bez względu na to, na czym polega twój obowiązek, nie rób rozróżnienia między wzniosłymi i przyziemnymi zadaniami. Przypuśćmy, że powiesz sobie: »Choć zadanie to zostało mi wyznaczone przez Boga i stanowi część dzieła domu Bożego, to jeśli będę je wykonywał, ludzie mogą zacząć mną gardzić. Inni dostają szansę wykonywać dzieło, które pozwala im się wyróżnić. Jak można nazwać obowiązkiem przydzielone mi zadanie, które nie pozwala mi się wyróżnić, lecz zmusza mnie do wysiłku, którego nikt nawet nie dostrzeże? Nie mogę przyjąć takiego obowiązku; to nie jest mój obowiązek. Moim obowiązkiem musi być coś, co pozwoli mi zabłysnąć i wyrobić sobie nazwisko. A nawet jeśli nie zdołam dzięki niemu wyrobić sobie nazwiska ani się wyróżnić, to i tak muszę na nim skorzystać i czuć się swobodnie podczas jego wykonywania«. Czy takie podejście w ogóle jest do przyjęcia? Bycie wybrednym nie oznacza przyjmowania tego, co pochodzi od Boga. Oznacza natomiast dokonywanie wyborów zgodnie z własnymi preferencjami. To nie jest akceptowanie swego obowiązku, a raczej odmowa jego przyjęcia. Kiedy tylko spróbujesz wybierać i grymasić, nie będziesz już w stanie prawdziwie zaakceptować swego obowiązku. Tego rodzaju wybredność nacechowana jest bowiem twoimi osobistymi preferencjami i pragnieniami. Kiedy zwracasz uwagę na własne korzyści, reputację i tak dalej, twoje podejście do swego obowiązku nie jest bynajmniej pełne pokory i uległości. Oto, jakie powinieneś mieć podejście do swego obowiązku: po pierwsze, nie wolno ci go analizować, ani myśleć o tym, kto ci go wyznaczył. Zamiast tego powinieneś przyjąć go od Boga jako swój obowiązek i jako to, co masz robić. Po drugie, nie rób rozróżnienia między zadaniami wzniosłymi i przyziemnymi i nie roztrząsaj ich natury – nie myśl o tym, czy masz wykonywać obowiązek na oczach wszystkich, czy w ukryciu; czy pozwoli ci się wyróżnić, czy też nie. W ogóle się nad tym nie zastanawiaj. To właśnie są dwie cechy postawy, jaką ludzie winni przyjmować wobec swego obowiązku” („Czym jest odpowiednie wykonywanie obowiązków?” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa dowiodły, że mam złe nastawienie do moich obowiązków. Bóg wymaga, żebyśmy wypełniali nasze obowiązki, i trzeba to robić. Nie mamy wyboru w tej kwestii. Ja wolałem pełnić tylko podziwiane i poważane obowiązki. Odrzucałem wszystko, co niewiele znaczyło i odbywało się za kulisami. Nie podporządkowałem się władzy Boga. Byłem niedbały, nie chciałem pracować, sprzeciwiałem się Bogu. Wspomniałem początki mojej wiary. Zazdrościłem przywódcom i występującym w przedstawieniach braciom i siostrom. Dla mnie te obowiązki były ważne i zyskiwały podziw innych, a osoby wykonujące mniej ważną pracę fizyczną nie miały żadnych umiejętności. To były podrzędne obowiązki i myślałem, że ludzie patrzą na nie z góry. To był błąd, że w myślach nadawałem obowiązkom różne rangi, więc obsługując plan, uznałem, że to tylko drobna fizyczna praca, która mogła zniszczyć mi reputację. Opierałem się i nie chciałem się podporządkować. Nie brałem odpowiedzialności za to, co robiłem, nie chciałem zdobywać potrzebnych umiejętności. Myślałem nawet, żeby zrezygnować i zdradzić Boga. Zrozumiałem, że kieruję się osobistymi preferencjami, myślałem jedynie o swojej próżności, prestiżu i własnych korzyściach. Brak mi było prawdziwego posłuszeństwa, nie obchodziła mnie wola Boga ani sumienne wypełnianie obowiązków. Moja postawa była ohydna i wstrętna Bogu! Przygnębiało mnie to i napominałem się w duchu.

Później trafiłem na te słowa Boga: „Ludzie są istotami stworzonymi. Jakie funkcje mają takie istoty? Ma to związek z ludzką praktyką i obowiązkami. Jesteś istotą stworzoną, Bóg obdarzył cię pięknym głosem. Kiedy posługuje się tobą, chcąc, abyś śpiewał, co powinieneś zrobić? Powinieneś przyjąć to zadanie, jakie powierzył ci Bóg, i śpiewać jak najlepiej. Kiedy Bóg posługuje się tobą do szerzenia ewangelii, kim wówczas stajesz się jako istota stworzona? Stajesz się kaznodzieją. Kiedy zaś potrzebuje, abyś stanął na czele wspólnoty, również powinieneś podjąć się wyznaczonego przez Niego zadania. Jeśli zdołasz wypełnić ten obowiązek w zgodzie z zasadami prawdy, stanie się on następną funkcją, jaką możesz pełnić. Niektórzy ludzie ani nie rozumieją prawdy, ani do niej nie dążą, a potrafią jedynie zdobyć się na pewien wysiłek. Jaka zatem jest funkcja tych istot stworzonych? Jest nią świadczenie służby Bogu poprzez ich wysiłek” („Jedynie szukając prawdy, możesz poznać czyny Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boże nauczyły mnie, że nieważne, jakie ktoś wykonuje obowiązki w domu Boga, znaczące czy też nie, mają tylko różne nazwy i funkcje, ale osobista odpowiedzialność jest zawsze taka sama. Tożsamość i istota osoby nie zmieniają się, każdy jest stworzeniem Bożym. Byłem stworzeniem Bożym, pisząc teksty, i byłem nim, gdy obsługiwałem plan. Nie ma hierarchii obowiązków w domu Bożym, o wszystkim decydują potrzeby oraz postawa, charakter i zalety każdej osoby. Jakie by nie były obowiązki, Bóg chce, żebyśmy wypełniali je całym sercem, żebyśmy niewzruszenie szukali prawdy wyzbywając się zepsutego usposobienia i dobrze pracując. Tak czytamy w słowach Boga: „Funkcje te nie są te same. Istnieje jedno ciało. Każdy wykonuje swój obowiązek, każdy na swoim miejscu i najlepiej jak potrafi – na każdą iskrę przypada wszak jeden rozbłysk światła – dążąc do osiągnięcia życiowej dojrzałości. W ten sposób Ja będę usatysfakcjonowany” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 21, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Przywódca powierzył mi pracę przy obsłudze planu, bo taka była potrzeba, a ja nie powinienem wybrzydzać, bo mam inne preferencje, powinienem podporządkować się władzy Boga i ustawiać rekwizyty potrzebne w programach, robić swoje przy produkcjach i nieść świadectwo o Bogu. Taką miałem rolę. Spojrzałem na wszystko inaczej, gdy pojąłem wolę Boga, i opadł ze mnie ciężar, który tak długo mnie męczył. Potrafiłem właściwe podejść do swoich obowiązków. Od tego czasu pilnie szukałem materiałów i informacji, żeby rozwijać umiejętności, a na zgromadzeniach z aktorami nie porównywałem już naszych obowiązków, lecz otwarcie opowiedziałem o swoim buncie i zepsuciu. Podzieliłem się tym, co udało mi się zrozumieć. Czasem czułem jeszcze lęk przed pogardliwymi spojrzeniami innych, znów dzieliłem obowiązki na znaczące lub nie, lecz wtedy modliłem się i porzucałem błędne myślenie, stawiając pracę i wolę Boga na pierwszym miejscu. Czułem spokój i ulgę, praktykując w ten sposób. Nie uważałem już, że praca na planie z rekwizytami to podrzędny obowiązek. Przeciwnie, czułem, że Bóg powierzył mi odpowiedzialność. Byłem dumny i zaszczycony, wykonując ten obowiązek, robiąc, co do mnie należało, przy filmach domu Bożego.

Myślałem, że po tym obnażeniu moja postawa się poprawiła, że będę w stanie podporządkować się planom Boga i nie będę buntował się przez to, że nie pełniłem jakichś szczególnych obowiązków. Lecz gdy znalazłem się w sytuacji, w której czułem się niekomfortowo, znów miałem ten sam problem.

Kilka miesięcy później nadszedł pracowity czas zbiorów, niektórzy bracia i siostry, szerzący ewangelię, nie zdążyli wrócić na czas. Przywódca poprosił mnie o pomoc przy pracach w polu. Pomyślałem: „Dzięki temu bracia i siostry będą mogli spokojnie skupić się na głoszeniu ewangelii, będzie to pożyteczne dla dzieła domu Bożego. Powinienem pomóc”. Gdy przybyłem, zobaczyłem, że pozostali są w wieku czterdziestu-pięćdziesięciu lat, nie było żadnego dwudziestolatka prócz mnie. Nie spodobało mi się to. Jeden z braci podszedł i zaskoczony spytał: „Bracie, ty masz czas na pracę w polu? Czy nie zajmujesz się pisaniem tekstów?”. Od razu zrobiłem się czerwony i odparłem: „Przychodzę pomóc tylko na jakiś czas”. Gdy odszedł, zastanawiałem się, co on sobie pomyśli: „Że jeśli wykonuję taką pracę w moim wieku, to znaczy, że nie mam charakteru ani talentu, że jestem tu, bo nie nadaję się do ważnych obowiązków? Co za degradacja!”. Byłem przygnębiony. Choć moje ciało wykonywało pracę, mój umysł pełen był obaw, nie wiedziałem, co bracia o mnie pomyślą i czy będą patrzeć na mnie z góry. Jakoś przebrnąłem przez tę pracę. Wróciłem do domu i zobaczyłem braci pracujących przy komputerach, poczułem nagle, że jestem na niższym szczeblu. Pomyślałem: „Inni mają lepsze obowiązki niż ja. Czemu muszę harować w polu? Ja przynajmniej trochę studiowałem na uniwersytecie i przykładałem się do nauki. Chciałem uciec od losu rolnika, pracującego w polu. Jutro nie pójdę”. Wiedziałem, że źle myślę, ale czułem się skrzywdzony, praca w polu była marnowaniem mojego talentu i hańbą dla mojej osoby. Te myśli sprawiły, że byłem załamany, więc pomodliłem się: „Boże, czuję, że harówka w pocie czoła w polu jest gorszym obowiązkiem, inni będą mną gardzić, nie chcę już tego robić. Wiem, że źle myślę, ale nic na to nie poradzę. Jestem nieszczęśliwy. Oświeć mnie i pozwól mi poznać Twoją wolę i być posłusznym”. Po modlitwie przeczytałem te słowa Boga: „Czym jest prawdziwe posłuszeństwo? Ilekroć Bóg czyni coś, co idzie po twojej myśli, i czujesz, że wszystko jest jak należy i jak powinno być i możesz się wyróżniać, tylekroć czujesz, że jest wspaniale, mówisz »dziękuję Ci, Boże« i potrafisz podporządkować się Jego zarządzeniom i ustaleniom. Jednakże, kiedy tylko zostaje ci przydzielone jakieś zwykłe miejsce, gdzie już nie jesteś w stanie się wyróżniać i inni nie są w stanie cię docenić, przestajesz czuć się szczęśliwy i masz trudności z okazywaniem posłuszeństwa. (…) Zazwyczaj łatwo jest być posłusznym Bogu, kiedy istnieją ku temu sprzyjające warunki. Jeśli jednak potrafisz być posłusznym także wtedy, gdy okoliczności są niesprzyjające – czyli wtedy, kiedy sprawy nie układają się po twojej myśli, twoje uczucia zostają zranione, a panujące okoliczności tylko cię osłabiają i sprawiają, że cierpisz fizycznie lub cierpi twoja reputacja, nie możesz zaspokoić swej próżności oraz nasycić dumy i musisz znosić psychiczne katusze – to twoja postawa rzeczywiście jest dojrzała. Czyż nie jest to bowiem cel, ku któremu powinieneś podążać? Jeśli masz takie właśnie postanowienie, taki cel, to jest dla ciebie nadzieja” (Boże omówienie).

Czułem wstyd, rozważając słowa Boga. Idealnie oddawały mój stan. Gdy wiedziałem, że mogę zabłysnąć, pisząc teksty, z radością przyjąłem ten obowiązek i wykonywałem go entuzjastycznie. Lecz gdy pomagałem w polu, godziło to w moją próżność i dumę, złościłem się i nie chciałem pracować. Gdy później zobaczyłem innych braci przy komputerach, czułem się gorszy od nich. Straciłem równowagę, myśląc, że jako ktoś wykształcony powinienem wykonywać godną pracę wymagającą umiejętności. Opierałem się i narzekałem, nie chciałem już więcej pracować w polu. Nie brałem pod uwagę dobra domu Bożego ani nie troszczyłem się o wolę Boga. Myślałem jedynie o własnej próżności. Byłem samolubny i godny pogardy. Nie widziałem siebie jako członka domu Bożego. Prawdziwy wierzący, któremu leży na sercu wola Boga, wykonuje obowiązki z pełną odpowiedzialnością, pomagając od razu tam, gdzie trzeba, nawet gdy to trudne, męczące lub szkodzi jego reputacji czy interesom. Jeśli jest to dobre dla dzieła kościoła, taki człowiek zrobi to, jak należy. Tylko tacy ludzie mają w sobie człowieczeństwo i trwają przy domu Bożym. Myślałem o mojej pracy przy jesiennych zbiorach. Bracia i siostry potrzebowali pomocy, lecz wielu innych też mogło pomóc, więc czemu Bóg powierzył to właśnie mnie? Moja osoba niewiele wniosła do tej pracy. Bóg jednak obnażył moją postawę względem obowiązków, w tej ciężkiej pracy pozwolił mi rozpoznać moje zepsucie i moje skazy, żebym szukał prawdy i wyzbył się zepsutego usposobienia. Lecz ja nie rozumiałem intencji Boga. Wciąż byłem wybredny co do moich obowiązków i stawiałem żądania. Nie umiałem poddać się Bożym planom i zarządzeniom, byłem zbuntowany i opierałem się Bogu. Zraniłem Go! Pojąłem, że wolą Boga było obnażyć i obmyć moje zepsute usposobienie poprzez tę sytuację, zmienić moją postawę wobec obowiązków. To była Boża miłość. Nieważne, czy powierza mi się brudną, ciężką, podrzędną pracę. O ile przynosi ona korzyści kościołowi, powinienem przyjąć ją bezwarunkowo i poświęcić się jej. Tak postępuje osoba posiadająca sumienie i rozum. Zrozumiawszy to, stopniowo osiągnąłem spokój.

Zastanawiałem się nad sobą: Czemu tak się złościłem i opierałem, gdy musiałem wykonać przeciętną pracę? Dlaczego nie mogłej jej przyjąć i się podporządkować? Natrafiłem na te słowa Boga: „Szatan deprawuje ludzi poprzez edukację, wpływ rządów państwowych oraz znanych i wielkich ludzi. Ich niedorzeczność stała się życiem i naturą człowieka. »Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego« – oto dobrze znane szatańskie przysłowie, które zostało zaszczepione w duszach wszystkich ludzi i stało się życiem ludzi. Istnieją też inne, podobne powiedzenia tej filozofii życia. Szatan wykorzystuje wyrafinowaną, tradycyjną kulturę każdego narodu, aby kształcić ludzi, sprawiając, że ludzkość wpada w bezgraniczną otchłań zniszczenia i zostaje przez nią pochłonięta, a na koniec ludzie zostają zniszczeni przez Boga, ponieważ służą szatanowi i sprzeciwiają się Bogu. (…) Nadal istnieje wiele trucizn szatańskich w życiu ludzi, w ich postępowaniu i kontaktach z innymi – praktycznie nie posiadają oni nawet śladu prawdy. Na przykład wszystkie ich filozofie życiowe, wszystkie ich przepisy na sukces lub ich sposoby robienia różnych rzeczy są wypełnione truciznami wielkiego czerwonego smoka i pochodzą od szatana. A zatem wszystkie rzeczy, które przepływają przez kości i krew ludzi, pochodzą od szatana” („Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga pomogły mi pojąć, że byłem nieposłuszny i wybredny, bo skaziły mnie trucizny szatana, takie jak: „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, „Kto pracuje główką, rządzi innymi, kto pracuje rękami, tym rządzą inni”, i „Tylko ci najmądrzejsi i ci najgłupsi nie mogą się zmienić”, i dlatego, że chciałem się wyróżniać, być lepszy niż inni. W czasach szkolnych nauczyciele i rodzice mówili, żebym ciężko pracował, bo dzięki temu dostanę się na dobry uniwersytet i uniknę losu rolnika, że to jedyny sposób na rozwój. Dlatego od małego pilnie się uczyłem, licząc, że skończę dobre studia i dostanę godną pracę, na przykład jako kierownik, a inni będą mnie podziwiać i szanować. Choć uwierzyłem w Boga, to oceniałem obowiązki w domu Bożym jak ktoś niewierzący, kategoryzując je. Sądziłem, że przywództwo i umiejętności zasługują na szacunek, a bracia i siostry wysoko cenią takie obowiązki, a ciężka praca fizyczna w cieniu, za kulisami, jest podrzędna i spotyka się z pogardą. Te szatańskie trucizny stały się moją naturą, panującą nad myślami, każąc mi uporczywie dążyć do poklasku, statusu i bycia kimś wyjątkowym. Gdy coś zagrażało mojemu prestiżowi i pozycji, stawiałem opór. Nie akceptowałem swojego miejsca i powinności stworzenia Bożego. Brak mi było sumienia i rozumu. Wiedziałem, że kierując się szatańskimi truciznami, nie szukając prawdy i nie wypełniając woli Boga, nie zyskam prawdy ani życia, stanę się wstrętny Bogu, skazany na odrzucenie. Postanowiłem więc odrzucić cielesność i zadowolić Boga. Nie chciałem, żeby dalej nękały mnie szatańskie trucizny. Następnego dnia wróciłem do pracy w polu.

Później przeczytałem słowa Boga. Przeczytajmy je razem. „Ja decyduję o przeznaczeniu każdej osoby, nie na podstawie jej wieku, rangi, głębi cierpienia, a najmniej na podstawie stopnia, w jakim prosi się ona o litość, ale wedle tego, czy posiada prawdę. Nie ma innego wyboru” (Przygotuj dostatecznie wiele dobrych uczynków, by zasłużyć na swoje przeznaczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „W ostatecznym rozrachunku to, czy ludzie są w stanie osiągnąć zbawienie, czy też nie, nie zależy od tego, jaki wypełniają obowiązek, lecz od tego, czy zrozumieli i zyskali prawdę, i od tego, czy potrafią podporządkować się planowym działaniom Boga i być prawdziwą istotą stworzoną. Bóg jest sprawiedliwy, a Jego sprawiedliwość stanowi zasadę, którą mierzy On cały rodzaj ludzki. Zasada ta jest niezmienna i musisz o tym pamiętać. Nie myśl zatem o znalezieniu jakiejś innej ścieżki, i nie próbuj dopasowywać tej zasady do okoliczności. A wymagania, jakie stawia wszystkim, którzy osiągają zbawienie, pozostają niezmienne; pozostają takie same, niezależnie od tego, kim jesteś” („Zapisy przemówień Chrystusa”). W słowach Boga było Jego sprawiedliwe usposobienie. Bóg nie ustala przeznaczenia osoby w oparciu o pełnione przez nią obowiązki, ile zrobiła lub jak duży był jej wkład. Bóg patrzy, czy ktoś podporządkowuje się Jego władzy, planom i czy spełnia obowiązek stworzenia Bożego, czy potrafi posiąść prawdę i zmienić swoje życiowe usposobienie. Jeśli nie poszukuję prawdy w wierze, to nawet jeśli pełnię obowiązki imponujące w oczach innych, nigdy nie posiądę prawdy, ani tym bardziej Bożej aprobaty i pełni Bożego zbawienia. Myślałem o antychryście wydalonym przez nasz kościół. Ta kobieta pełniła ważne obowiązki, była przywódczynią, wielu nowych członków ją podziwiało. Lecz nie szukała prawdy ani zmiany usposobienia, rywalizowała o poklask i status, trzymała się ścieżki antychrysta. Wyrządziła wiele zła i zaszkodziła pracy domu Bożego. Dlatego w końcu została wyrzucona. Byli też bracia i siostry zajmujący się zwykłymi obowiązkami, nie robili nic szczególnego, ale wypełniali je spokojnie i bez narzekań. Gdy napotykali problemy, szukali prawdy i woli Bożej. Oświecał ich i przewodził im Duch Święty, a oni wypełniali swoje obowiązki coraz lepiej. Coraz bardziej urzeczywistniali człowieczeństwo. To mi pokazało, że w wierze zyskanie prawdy nie ma nic wspólnego z wykonywanym obowiązkiem. Niezależnie od obowiązków dążenie do prawdy i zmiany usposobienia jest najważniejsze. To jedyna słuszna droga. Mogę pracować przy obsłudze planu albo w polu, wszystko jest dziełem i planem Boga i tego potrzebuję, by wejść w życie. Powinienem się podporządkowywać, w posłudze szukać prawdy, praktykować słowa Boga i przestrzegać zasad prawdy. Tylko to jest zgodne z wolą Boga. Gdy to zrozumiałem, poczułem się wolny. Przywódca powierzał mi więcej zwykłych obowiązków, które ze spokojem przyjmowałem. Oferowałem też innym pomoc w pracach domowych w wolnym czasie. Praktykując w ten sposób, pomagając przy sprzątaniu, sadzeniu drzew czy kopaniu rowów, zawsze czegoś się uczyłem. Bóg nie myślał o mnie źle, bo wykonywałem pracę fizyczną. O ile wkładałem w to serce, szukałem prawdy i wcielałem słowa Boga w życie, na wszystkim mogłem skorzystać.

Po tych doświadczeniach zrozumiałem, że jakie by nie były moje obowiązki, Bóg to zaplanował, bo tego potrzebowałem, by wejść w życie. Zawsze muszę być posłuszny i wypełniać powierzone mi zadania, poszukiwać prawdy i zmiany usposobienia w tym procesie. Choć nadawałem różne rangi obowiązkom, opierałem się obowiązkom, które mi się nie podobały, i przepełniał mnie bunt i sprzeciw wobec Boga, Bóg nie potraktował mnie tak, jak zasłużyłem. Prowadził mnie krok po kroku swymi słowami, pozwalając mi pojąć prawdę i poznać powinności i misję stworzenia Bożego. Zmienił mój błędny punkt widzenia, bym mógł właściwie podejść do obowiązków i być Mu posłusznym. To była Boża miłość. Bogu dzięki!

26. Jak traktować swój obowiązek

Autorstwa Zhongcheng, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Najbardziej fundamentalnym wymogiem wobec ludzkiej wiary w Boga jest, aby człowiek miał szczere serce i całkowicie Mu się oddał, a także był Mu prawdziwie posłuszny. Najtrudniejsze dla człowieka jest oddanie całego swojego życia w zamian za prawdziwą wiarę, przez którą może zyskać pełnię prawdy oraz wypełnić swój obowiązek stworzenia Bożego” (Sukces i porażka zależą od ścieżki, którą idzie człowiek, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Obowiązki to zadania powierzone ludziom przez Boga; są one misjami, które ludzie mają wypełnić. Jednakże obowiązek taki z pewnością nie jest wyłącznie twoją osobistą sprawą, którą sam możesz kierować, ani też przeciwwagą wobec twego wyróżniania się z tłumu. Niektórzy wykorzystują swe obowiązki jako okazje do tego, by samemu przejąć ster. Inni do tego, by spełniać swe pragnienia; jeszcze inni do tego, by wypełnić pustkę, jaką czują w swym wnętrzu, kolejni zaś, by czynić zadość swej mentalności w rodzaju »co ma być, to będzie«, myśląc, że dopóki będą wypełniać swoje obowiązki, będą też mieć udział w domu Bożym i we wspaniałym przeznaczeniu, jakie Bóg szykuje człowiekowi. Tego rodzaju postawy wobec obowiązku są niewłaściwe. Napawają one Boga odrazą i należy je szybko zmienić” („Czym jest odpowiednie wykonywanie obowiązków?” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Po tych słowach chcę podzielić się własnym doświadczeniem.

W 2017 w kościele zajmowałem się pisaniem. Potem przywódca przydzielił mi do współpracy brata Lina i kazał mi mu pomagać. Chętnie na to przystałem, myśląc: „Wiem, że brat Lin bardzo lubi pisać artykuły i jest zdolny. Jeśli szybko złapie zasady, nasza praca będzie na pewno owocna. Przywódca uzna mój talent i doceni mnie, więc muszę pomóc bratu”. Przekazałem bratu Linowi listę zasad, by jak najszybciej zrozumiał wszystko, co musi wiedzieć. Kiedy w swej pracy trafił na problem, rozmawiałem z nim cierpliwie i pomagałem mu rozwiązać problemy. Po jakimś czasie zrozumiał niektóre zasady i osiągnął pewne rezultaty w swoim obowiązku. Cieszyły mnie jego postępy. Szybko się uczył i miał potencjał! Nasz zespół był dużo wydajniejszy, a ja miałem mniej obowiązków. Myślałem, że dalsze szkolenie brata Lina da jeszcze lepsze efekty.

Okazało się, że w pewnym kościele trzeba pomóc przy tekstach, a skoro brat Lin był w tym tak dobry, przywódca postanowił go tam przenieść. Usłyszawszy to, przeżyłem szok: „Co? Przenosicie go? Tak nie można. Włożyłem tyle wysiłku, by zapoznać go z pracą i z zasadami, a nasz zespół zaczął lepiej pracować. Jeśli teraz odejdzie, nasza praca na pewno ucierpi. Co ludzie o mnie pomyślą? Że jestem niekompetentny”. Myśląc tak, bardzo się denerwowałem. Przywódca powiedział, że mogę szkolić kogoś innego. Nie podobało mi się to i myślałem: „Mówisz, że to nic wielkiego. Myślisz, że tak łatwo jest kogoś szkolić? Trzeba sporo czasu i wysiłku! Bez brata Lina cała odpowiedzialność znów spadnie na mnie. Mamy dużo pracy i będzie nam trudniej bez jednej pary rąk”. Im dłużej o tym myślałem, tym większy opór czułem. Przywódca kazał mi sporządzić ocenę brata Lina. Pomyślałem, że podkreślę jego słabości, a nie zalety. Może wtedy go nie przeniosą. Miałem poczucie winy, kiedy skończyłem pisać jego ocenę i zastanawiałem się, czy jestem nieuczciwy. Ale stwierdziłem, że myślę o dobru zespołu, więc przekazałem ocenę przywódcy. Minęło kilka dni bez odpowiedzi, więc zacząłem się martwić: „Może nie czytał oceny i nadal chce przenieść brata Lina? Nie mogę być zbyt bierny. Muszę coś wymyślić, by go zatrzymać”. Próbowałem podpytać brata Lina: „Co byś powiedział na pełnienie obowiązku pisania w innym kościele?”. Bez wahania odparł: „Poddałbym się ustaleniom kościoła”. Szybko zareagowałem: „Gdy piszemy teksty, musimy robić to sprawnie i znać zasady. Bez tego ciężko o postępy w pracy. Lepiej, abyś nadal pełnił obowiązki tutaj”. Nie zrobiło to na nim wrażenia i odparł: „Jeśli trafi się okazja, jestem gotów jechać”. Nie osiągnąłem celu i poczułem lekką frustrację. Gdy w jego pracy odkryłem pewne problemy, wściekłem się i pouczałem go. Myśl o przeniesieniu brata Lina złościła mnie. W pracy byłem niespokojny i nie mogłem się skupić. Nie potrafiłem nic na to poradzić. Czułem się udręczony. Prosiłem Boga, by mnie prowadził do poznania siebie.

Przeczytałam te Jego słowa: „Ludzie często nie wprowadzają prawdy w życie, nierzadko odwracając się od niej, i często żyją w okowach samolubnego i niegodziwego, skażonego szatańskiego usposobienia, strzegąc swej dumy i reputacji, swojej pozycji i własnych korzyści. Ludzie ci nie zyskali prawdy. Z tego też powodu jesteś aż zanadto przygnębiony, zmartwiony i masz związane ręce” („Wkraczanie w życie musi zacząć się od doświadczenia wypełniania swoich obowiązków” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Jaki jest ten standard, według którego czyny człowieka są osądzane jako dobre bądź złe? Zależy to od tego, czy w swoich myślach, wyrażaniu się i działaniach, posiadasz świadectwo wcielania prawdy w życie i urzeczywistniania rzeczywistości prawdy. Jeśli nie masz tej rzeczywistości lub tego nie urzeczywistniasz, to bez wątpienia jesteś złoczyńcą. Jak Bóg postrzega złoczyńców? Twoje myśli i uczynki nie niosą świadectwa o Bogu ani nie zawstydzają szatana i nie krzyżują jego planów, a zamiast tego przynoszą wstyd Bogu i noszą mnóstwo oznak twych intencji, które sprawiają, że to Bóg wstydzi się za ciebie. Ty zaś wcale nie składasz świadectwa o Bogu, nie ponosisz kosztów dla Niego, ani nie wypełniasz swojego obowiązku i zobowiązań wobec Boga. Zamiast tego działasz dla własnego dobra. Co oznacza działanie »dla własnego dobra«? Oznacza działanie na rzecz szatana. Dlatego też na koniec Bóg powie: »Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość«. W oczach Boga nie spełniłeś dobrych uczynków, a raczej twoje postępowanie obróciło się w zło. Nie zostaniesz więc wynagrodzony, a Bóg nawet o tobie nie wspomni. Czyż wszystko nie będzie wówczas daremne?” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Myśląc o tych słowach, zrozumiałem, że Bóg decyduje, czy ludzie czynią dobro, czy zło, nie wedle tego, jak wielkie ponoszą koszty i ile cierpią, lecz według ich pobudek i tego, czy działają dla Boga, czy dla siebie, i czy praktykują prawdę. Zrozumiałem wtedy, że pomagałem bratu Linowi szybko pojąć zasady nie przez wzgląd na kościół. Chciałem poprawić wydajność zespołu, żebym ja dobrze wyglądał. Kiedy okazało się, że ma być przeniesiony, bałem się, że ucierpi praca zespołu oraz moja reputacja i status, więc przy ocenie podkreśliłem jego wady, próbując zmylić przywódcę. A nawet źle się o nim wyrażałem, by osłabić jego entuzjazm. Czy tak się praktykuje prawdę i wypełnia obowiązki? Samolubnie pełniłem obowiązek, nie dbając o pracę całego kościoła, a tylko o wyniki swojej pracy i o swoją reputację i status. Kłamałem i utrudniałem pracę kościoła. Zakłócałem pracę domu Bożego i sprzeciwiałem się Bogu. Dostrzegłszy to, odmówiłem tę modlitwę do Boga: „Boże, jestem samolubny. Dla własnych korzyści zakłóciłem pracę Twego domu. Boże, chcę Ci okazać skruchę”.

Przeczytałem to słowa Boże: „Nie rób zawsze czegoś tylko dla siebie, nie bierz zawsze pod uwagę własnych interesów i swojego statusu, wizerunku czy reputacji. Nie zwracaj uwagi na interesy innych ludzi. Musisz najpierw wziąć pod uwagę sprawy domu Bożego i uczynić z tego swój priorytet. Powinieneś troszczyć się o wolę Bożą. Zacznij od zastanowienia się, czy byłeś nieczysty w wypełnianiu swojego obowiązku, czy zrobiłeś wszystko, by być lojalnym, wykonałeś swoje obowiązki i czy dałeś z siebie wszystko; czy w pełni poświęciłeś się swoim obowiązkom i pracy w domu Bożym. Musisz przemyśleć te rzeczy. Rozważaj je często, a łatwo ci będzie dobrze wykonywać swój obowiązek” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Tu znalazłem ścieżkę praktykowania. Musiałem oczyścić swe pobudki, przyjąć Bożą kontrolę i porzucić własne korzyści na rzecz domu Bożego. Brat Lin miał dobry charakter i szukał prawdy, więc również w innym kościele wniósłby wkład w dzieło domu Bożego. Nabrałby też praktyki, więc powinienem go wspierać. Wyznałem przywódcy swoje samolubne pobudki, a potem rzetelnie oceniłem brata Lina. W końcu przeniesiono go do tamtego kościoła, a ja poczułem wewnętrzny spokój.

Myślałem, że trochę się zmieniłem. Nie sądziłem, że w podobnej sytuacji moja szatańska natura znów się ujawni.

Zimą 2018 brat Chen i ja byliśmy liderami zespołów. Kompensowaliśmy wzajemnie swoje słabości, a Boże przewodnictwo dawało nam coraz lepsze wyniki w pracy. Naprawdę lubiłem z nim pracować. Później przywódca powiedział mi, że brat Chen będzie odesłany do pomocy innemu zespołowi. Brat Chen miał dobry charakter, pojmował prawdę i pełnił obowiązki odpowiedzialnie, więc przyczyniał się lepszej pracy naszego zespołu. Jeśli odejdzie i spadnie nam jakość, jak ja będę wyglądał? Czy przywódca uzna mnie za niekompetentego? Nie chciałem, żeby brat Chen odszedł, ale zgodziłem się dla dobra kościoła. Przywódca powiedział mi też, że w innym kościele pilnie potrzebna jest pomoc siostry Lu z mojego zespołu. Zamarłem, kiedy to usłyszałem. Myślałem: „Odsyłasz siostrę Lu? Przenosisz brata Chena, a teraz jeszcze siostrę Lu. Zabraknie dwóch najlepszych osób w zespole, więc nasza praca na pewno ucierpi. Nie ma mowy! Nie pozwolę jej odesłać”. Bałem się jednak, że przywódca uzna mnie za samoluba. Zasugerowałem więc inną siostrę, mniej zdolną. Przywódca rozważył wszystko i wybrał siostrę Lu. Kazał mi omówić z nią tę zmianę obowiązków. Zgodziłem się, choć nie chciałem. Poskarżyłem się jednemu bratu, że przywódca się mną nie przejmuje i nagle przenosi ważne osoby. Jak mam pełnić swój obowiązek? Kiedy to mówiłem, zdałem sobie sprawę, że postępuję źle. Chciałem, żeby ten brat stanął po mojej stronie. To obrażało Boga. Z czasem czułem się z tym coraz gorzej. Modliłem się i zastanawiałem nad sobą. Po modlitwie rozmyślałem, czemu ilekroć ktoś z mojego zespołu ma być przeniesiony, ja próbuję temu zapobiec. Jaka natura kryła się za takim działaniem?

Przeczytałem te słowa Boże: „Obowiązki to zadania powierzone ludziom przez Boga; są one misjami, które ludzie mają wypełnić. Jednakże obowiązek taki z pewnością nie jest wyłącznie twoją osobistą sprawą, którą sam możesz kierować, ani też przeciwwagą wobec twego wyróżniania się z tłumu. Niektórzy wykorzystują swe obowiązki jako okazje do tego, by samemu przejąć ster. Inni do tego, by spełniać swe pragnienia. (…) Tego rodzaju postawy wobec obowiązku są niewłaściwe. Napawają one Boga odrazą i należy je szybko zmienić” („Czym jest odpowiednie wykonywanie obowiązków?” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „W kontekście dzisiejszego dzieła ludzie nadal będą robili takie rzeczy, jak w przypadku twierdzenia »świątynia jest większa niż Bóg«. Na przykład ludzie postrzegają wypełnianie swojego obowiązku jako pracę; niesienie świadectwa o Bogu i walkę z wielkim, czerwonym smokiem jako działalność polityczną w obronie praw człowieka, demokracji i wolności; przemieniają obowiązek, by przekuć umiejętności w karierę, a bojaźń Bożą i wyrzekanie się zła traktują zaledwie jako część religijnej doktryny, której należy przestrzegać; i tak dalej. Czyż te przejawy działania ze strony człowieka nie są zasadniczo tożsame z »traktowaniem świątyni jako większej niż Bóg«? Tylko że dwa tysiące lat temu ludzie załatwiali swoje osobiste interesy w fizycznej świątyni, a dzisiaj ludzie załatwiają swoje osobiste interesy w nienamacalnych świątyniach. Ci, którzy cenią sobie reguły, widzą te reguły jako większe od Boga, ci, którzy miłują status, widzą status jako coś większego niż Bóg, ci, którzy kochają swoją karierę, widzą karierę jako coś większego niż Bóg i tak dalej – wszystkie te przejawy sprawiają, że mówię: »Ludzie chwalą Boga swoimi słowami jako największego, ale w ich oczach wszystko jest większe niż Bóg«. To dlatego, że gdy tylko ludzie znajdują na swojej drodze podążania za Bogiem okazję do tego, by pokazać swoje własne talenty lub by załatwiać swoje własne sprawy czy zadbać o karierę, oddalają się od Boga i rzucają się w wir swojej ukochanej kariery. Natomiast jeśli chodzi o to, co Bóg im powierzył, oraz o Jego wolę, dawno odrzucili te rzeczy. Co w tym scenariuszu odróżnia owych ludzi od tych, którzy załatwiali swoje własne interesy w świątyni dwa tysiące lat temu?” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga).

Kiedy rozważyłem te słowa, lepiej zrozumiałem istotę swoich działań. Przeciwstawiałem się, ilekroć przywódca przenosił kogoś z mojego zespołu bo mój obowiązek był dla mnie jak kariera. Skoro wyszkoliłem ludzi w moim zespole, to powinni pracować pod moim nadzorem i dla dobra zespołu, nie powinno się ich przenosić. Mój sposób myślenia był niedorzeczny. Bóg z góry ustalił, jak posłuży się w swym dziele zaletami i zdolnościami tych braci i sióstr. Powinni się znaleźć w domu Boga tam, gdzie byli potrzebni. To jest pewnik. Lecz ja chciałem ich zatrzymać dla siebie, traktując ich jak narzędzia w mojej własnej pracy. Nie chciałem, by kogokolwiek przenoszono, a nawet osądzałem innych i tworzyłem kliki. Czym różniłem się od faryzeuszy sprzeciwiających się Panu Jezusowi? Oni postrzegali świątynię jako własną strefę wpływów i nie pozwalali wierzącym podążyć za Panem Jezusem. Chcieli kontrolować wierzących, by zachować swój status, uznając wierzących za swą własność. A ja? Trzymałem braci i siostry pod kontrolą, by ich nie przeniesiono. Czy nie używałem własnych wpływów, by sprzeciwiać się Bogu? Opierałem się Bogu i obraziłem Jego usposobienie! Ta myśl mnie przeraziła i czułem nienawiść do swej podłości i egoizmu. Modliłem się ze skruchą. Pomówiłem z siostrą Lu o jej przeniesieniu i z bratem, którego oszukałem, wskazując na naturę swoich słów, by miał jakieś rozeznanie. W końcu zaznałem trochę spokoju.

Po ich przenosinach do zespołu dołączyła siostra Li. Była zdolna i szybko się uczyła. Nie było opóźnień w pracy zespołu. Pojąłem, że jeśli będę pracować dla dobra domu Boga, a nie dla siebie, to zyskam błogosławieństwo. Bóg ustali, kto ma wykonywać jaką pracę. Trzy miesiące później, siostra Lin wróciła ze spotkania i powiedziała mi, że pobliski kościół prężnie działa i potrzebuje ludzi do podlewania neofitów. Przywódca zasugerował, by siostra Li podjęła się tego zadania. Znów poczułem niezadowolenie, lecz od razu się zreflektowałem. Pomyślałem o sytuacjach, gdy mój status przeważał nad dobrem kościoła. Poczułem ogromną winę, a do głowy przyszły mi te słowa Boże: „Obowiązek nie jest twoją prywatną sprawą, a wypełniając go, nie robisz niczego dla siebie, ani nie kierujesz własnymi sprawami. Bez względu na to, co robisz, w domu Bożym nie pracujesz nad swym własnym przedsięwzięciem: jest to praca domu Bożego, czyli dzieło Boże. Musisz nieustannie mieć to na uwadze, powtarzając sobie: »To nie jest moja własna sprawa. Wykonuję swój obowiązek i wypełniam swoją powinność. Wykonuję dzieło domu Bożego. Jest to zadanie, które powierzył mi Bóg, i robię to dla Niego. To nie jest moja prywatna sprawa«. Jeśli będziesz myślał, że to twoja własna, prywatna sprawa, i będziesz prowadził ją zgodnie z własnymi intencjami, zasadami i motywacjami, to z pewnością popadniesz w tarapaty” („Czym jest odpowiednie wykonywanie obowiązków?” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa unaoczniły mi, że obowiązki wyznaczył mi Bóg, nie ja sam. Nie mogę robić, co chcę, dla swoich celów. Muszę myśleć o dobru domu Bożego i o Bożych wymaganiach. Tylko tak istota stworzona powinna wypełniać obowiązki. Kiedyś myślałem tylko o sobie, działałem na szkodę domu Bożego. Nie mogłem tak dalej żyć. Musiałem wyzbyć się zachcianek na rzecz prawdy. Na tę myśl poczułem wielką ulgę. Siostrze Lin powiedziałem: „To wszystko dla dobra dzieła domu Bożego. Musimy pomówić z siostrą Li o jej przeniesieniu. Nie możemy utrudniać pracy domu Bożego”.

W pracy dla domu Bożego nauczyłem się zapominać o własnych celach, znam swoje miejsce i mam nieco sumienia i rozumu, a wszystko to dzięki osądzaniu i skarceniu słowami Bożymi. Bogu dzięki!

27. Korekta mojej motywacji do spełniania obowiązków

Autorstwa Xia Yu, Chiny

Rok temu w czerwcu wybrano mnie na przywódczynię. Byłam podekscytowana i wierzyłam, że bracia i siostry muszą mieć o mnie dobre zdanie, a ponieważ dostałam tyle głosów, na pewno jestem lepsza od innych. Powtarzałam sobie, że muszę ciężko pracować wypełniając swoje obowiązki, żeby bracia i siostry dostrzegli moje kompetencje. Na początku nie orientowałam się w pracy kościoła, więc zawsze uważnie słuchałam i wszystko zapamiętywałam, pracując z siostrą, która była dużo bardziej doświadczona. Ciągle myślałam: „Skoro jestem przywódczynią kościoła, muszę dobrze pracować i coś osiągnąć, żeby spełnić oczekiwania. Nie mogę słynąć z tego, że nic nie robię i zależy mi tylko na korzyściach wynikających z mojego statusu. Przecież straciłabym twarz”. Zastanawiałam się też, jak najlepiej spełniać swoje obowiązki. Stałam przed braćmi i siostrami całego kościoła, a niektórzy z nich spełniali swoje obowiązki od wielu lat i rozumieli więcej zasad prawdy niż ja. Co pomyślą o mnie, jeśli spróbuję pomóc im rozwiązać problemy, a nie będę umiała dotrzeć do ich źródła i pokazać im ścieżki praktykowania? Czy pomyślą, że jestem niekompetentna, że nie nadaję się na przywódczynię? Czułam, że jako przywódczyni muszę omawiać lepiej niż oni i nie tracić czasu, tylko bezzwłocznie poznać prawdę. Kiedy bracia i siostry napotkają problemy, będę gotowa, by pomóc im je rozwiązać. Wtedy zobaczą, że posiadam nieco rzeczywistości prawdy i jestem dobrą przywódczynią. Więc poza codziennym spełnianiem obowiązków w kościele, w każdej wolnej chwili czytałam słowa Boga. Mój grafik był zawsze wypełniony po brzegi i choć, szykując się do snu, inne siostry przypominały mi: „Robi się późno, powinnaś się przespać”, nigdy nie czułam zmęczenia i często pracowałam do późna w nocy. Wkładałam dużo wysiłku w przygotowania, ale nadal nie czułam się pewnie w czasie zgromadzeń.

Pewnego wieczoru siostra, z którą pracowałam, powiedziała, że urządzamy zgromadzenie dla grupy ewangelizacyjnej. Byłam bardzo zdenerwowana. Pomyślałam: „Bracia i siostry w tej grupie są wierzącymi już od dawna, a ja jestem nową przywódczynią. Nie do końca rozumiem, z jakimi problemami i trudnościami zmagają się w pracy ewangelizacyjnej. Jeśli wspomną o sprawach, do których nie umiem się odnieść, to czy pomyślą, że się nie sprawdzam? Czy nie zniszczy to mojego wizerunku? Nie, lepsze są przygotowania w ostatniej chwili niż żadne, więc powinnam wyposażyć się w odpowiednie prawdy”. Ponieważ jednak w tak krótkim czasie nie mogłam wszystkiego zrozumieć, czułam niepokój. Przebiegałam wzrokiem mnóstwo tekstów na komputerze, co chwilę zaczynając czytać następny. Miałam kompletny mętlik w głowie i niczego nie rozumiałam – w końcu położyłam się spać. Następnego dnia w czasie zgromadzenia patrzyłam, jak siostra, z którą pracowałam, rozmawia z innymi o prawdzie, pomagając im rozwiązywać problemy z szerzeniem ewangelii, a ja nie miałam pojęcia, co powiedzieć. Czułam się bardzo nieswojo. Myślałam: „Jeśli zupełnie nic nie powiem, czy nie pomyślą, że jestem przywódczynią tylko z nazwy? Powinnam się odezwać. Część sióstr już mnie zna, więc czy teraz rozmowy ze mną jako przywódczynią nie powinny być bardziej wnikliwe? Inaczej co o mnie pomyślą? Powiedzą, że się nie nadaję?”. Próbowałam przypomnieć sobie doświadczenia, którymi mogłabym się podzielić, ale im bardziej się denerwowałam, tym bardziej byłam skołowana. Brakowało mi słów. Nie chciałam, żeby ktokolwiek zauważył, że nie mam nic do powiedzenia, więc uważnie słuchałam słów mojej partnerki i gdy skończyła, zasadniczo streściłam wszystko, co powiedziała. W ten sposób chciałam pokazać, że moje omówienie i zrozumienie jest lepsze niż jej, aby wszyscy zobaczyli, że sobię radzę i nadaję się do roli przywódczyni. Doskonale wiedziałam, że przywłaszczam sobie interpretację mojej partnerki. Zdawałam sobie sprawę, że zachowałam się podle. Po zgromadzeniu czułam straszną pustkę w sercu: wiedziałam, że wszyscy ludzie, wydarzenia i rzeczy, z którymi się stykam, są dziełem Boga, ale nie miałam pojęcia, jak ich doświadczać. Niczego się nie nauczyłam. Czułam się z tym strasznie i trochę żałowałam, że się tego podjęłam. Przez kilka następnych dni czułam jakby duży ciężar na barkach – byłam skołowana i nie mogłam głęboko odetchnąć. Napotykałam problemy w kościele i nie umiałam sobie z nimi poradzić, co sprawiało mi ból. Modliłam się: „Boże, chcę dobrze spełniać swoje obowiązki, ale zawsze czuję, że się nie nadaję. Nie wiem, co robić. Wskaż mi, jak mam poznać siebie i uwolnić się od tego stanu”.

Porozmawiałam szczerze z moją partnerką i wyznałam, co czuję. Dała mi do przeczytania fragment słów Boga z teksu „Aby pokonać własne złe skłonności, należy mieć konkretną ścieżkę praktyki”. „U wszystkich skażonych istot ludzkich widoczny jest pewien problem: otóż kiedy są szeregowymi braćmi i siostrami pozbawionymi statusu, nie zadzierają nosa w relacjach i rozmowach z innymi ludźmi ani też nie przybierają pewnego szczególnego tonu czy stylu wysławiania się. Są po prostu zwyczajni i normalni i nie muszą stroić się w cudze piórka. Nie odczuwają wówczas żadnej psychicznej presji i potrafią otwarcie i prosto z serca rozmawiać we wspólnocie. Są przystępni i nietrudno wejść z nimi w relację, przez co inni mają poczucie, że to bardzo dobrzy ludzie. Jednak kiedy tylko osiągną status, stają się napuszeni, jakby byli poza zasięgiem. Mają poczucie, że należy im się szacunek, że nie są ulepieni z tej samej gliny co zwykli ludzie. Patrzą na zwykłych ludzi z góry i przestają otwarcie rozmawiać z innymi. Dlaczego nie potrafią już zdobyć się na otwartą rozmowę? Uważają, że mają teraz wyższą pozycję i są przywódcami. Myślą przy tym, że przywódcy muszą mieć określony wizerunek, być nieco bardziej wyniośli od zwykłych ludzi, mieć lepszą postawę i umieć brać na siebie większą odpowiedzialność. Sądzą też, że w porównaniu ze zwykłymi ludźmi przywódcy muszą mieć więcej cierpliwości, potrafić więcej cierpieć i ponosić więcej kosztów dla Boga oraz umieć się oprzeć każdej pokusie. Są nawet zdania, że przywódcy nie mogą płakać, choćby umarło nie wiem ilu członków ich rodziny, a jeśli już nie mogą powstrzymać łez, to powinni płakać w poduszkę, tak by nikt nie dostrzegł w nich żadnych niedociągnięć, wad czy słabości. Uważają nawet, że przywódcy nie mogą pokazać po sobie zniechęcenia i że należy ukrywać wszelkie takie stany. Są przekonani, że tak właśnie powinien zachowywać się człowiek mający pewną pozycję” („Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Ten fragment wstrząsnął mną. Słowa Boga obnażyły mój stan! Czemu tak bardzo chciałam być bezbłędna na każdym zgromadzeniu? Czym się tak stresowałam? Było tak, ponieważ chciałam podnieść swoją rangę. Odkąd zostałam przywódczynią, czułam, że mam pozycję i status, więc byłam kimś innym niż wcześniej. Jako przywódczyni myślałam, że muszę strzec wizerunku przywódcy, być bardziej kompetentna i o szczebel wyższej niż inni. Moje omówienia musiały być bardziej wnikliwe, powinnam lepiej widzicieć istotę problemów, a także rozwiązywać problemy braci i sióstr z wejściem w życie. Czułam, że muszę się wyróżniać w czasie każdego zgromadzenia, bez względu na grupę, w której akurat byłam, że to jedyny sposób, by być godną swojej pozycji. Po przyjęciu tego zadania mówiłam i działałam zawsze dla dobra swego stanowiska. Tak naprawdę miałam wiele braków, ale chciałam to ukryć, udając wyniosłość, a nawet zachowując się perfidnie i próbując skraść oświecone omówienia mojej partnerki, by inni mnie podziwiali. Całymi dniami rozważałam, jak zachować swój status, a zupełnie nie myślałam o tym, jak dobrze spełniać swoje obowiązki. Ani trochę nie skupiałam się na prawdziwej, rzetelnej pracy. Czy dążyłam do prawdy i spełniałam swoje obowiązki? Moje dążenia i mnie samą kontrolował tylko status – stawałam się jego niewolnicą. Choć zostałam wybrana na przywódczynię, nie posiadłam od razu wspaniałej postawy ani rzeczywistości prawdy, ale wciąż byłam tą samą osobą. Zmieniły się tylko moje obowiązki. Bóg chciał, żebym podszkoliła się jako przywódczyni, szukała prawdy, by rozwiązywać problemy, i wykonywała praktyczną pracę. Nie chodziło o nadanie mi statusu. To ja sama wyniosłam się do statusu przywódczyni, wręcz błędnie myśląc, że moją rolę można porównać do bycia pracownikiem rządu i że oznacza to posiadanie statusu. Czyż to nie perspektywa niewierzącej? To absurd!

Gdy to pojęłam, pogrążyłam się w modlitwie: „Boże, dziękuję Ci za oświecenie i przewodnictwo, które pozwoliło mi zrozumieć, że byłam w złym stanie, bo goniłam za statusem. Szłam złą ścieżką. Boże, jestem gotowa się skruszyć i szukać prawdy, by zakończyć ten stan. Proszę, poprowadź mnie”. Przeczytałam wtedy fragment słów Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „Sami ludzie są dziełami stworzenia. Czy dzieła stworzenia mogą osiągnąć wszechmoc? Czy mogą zdobyć się na doskonałość i nieskazitelność? Czy mogą osiągnąć biegłość we wszystkim, wszystko pojąć i wszystkiego dokonać? Nie mogą. Jednakże w ludziach tkwi pewna słabość. Kiedy tylko zdobędą jakąś umiejętność lub wyuczą się jakiejś profesji, zaczynają czuć, że są niezwykle zdolni, że osiągnęli pozycję i wartość oraz że są profesjonalistami. Bez względu na to, jak sądzą że są »uzdolnieni«, pragną odpowiednio zaprezentować się innym, udawać ważne figury i sprawiać wrażenie doskonałych i nieskazitelnych, pozbawionych choćby jednej wady; w oczach innych ludzi pragną wydawać się wielcy, potężni, w pełni kompetentni i zdolni dokonać wszystkiego. (…) Nie chcą być zwykłymi, normalnymi ludźmi, czy przeciętnymi śmiertelnikami. Chcą być nadludźmi lub kimś o specjalnych zdolnościach lub mocach. To jest tak wielki problem! Jeśli zaś chodzi o słabości, niedociągnięcia, ignorancję, głupotę i brak zrozumienia w obrębie zwykłego człowieczeństwa, wszystko to skrzętnie osłaniają, nie pozwalając, by inni ludzie to zobaczyli, a potem dalej się maskują. (…) Sami nie wiedzą, kim tak naprawdę są, ani też nie mają pojęcia, jak urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo. Ani razu nie zachowywali się jak realnie myślące istoty ludzkie. Jeśli w swoim postępowaniu ludzie wybierają tego rodzaju ścieżkę – ciągle mając głowę w chmurach i ciągle tylko pragnąc latać, zamiast stąpać twardo po ziemi – to z pewnością napotkają w swym życiu problemy. Ścieżka, jaką wybierasz w życiu, nie jest właściwa. Szczerze mówiąc, jeśli tak właśnie postępujesz, to bez względu na to, jak mocno wierzysz w Boga, nie zdołasz zrozumieć prawdy ani nie zdołasz jej uzyskać, ponieważ twój punkt wyjścia jest nieodpowiedni” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Czytając to, czułam, jakbym stała twarzą w twarz z Bogiem i była przez Niego sądzona. Czułam niepokój i zdenerwowanie, szczególnie czytając: „Jeśli tak właśnie postępujesz, to bez względu na to, jak mocno wierzysz w Boga, nie zdołasz zrozumieć prawdy ani nie zdołasz jej uzyskać, ponieważ twój punkt wyjścia jest nieodpowiedni”. Zrozumiałam, jak ważne w spełnianiu obowiązków są motywy i obrana ścieżka, że bezpośrednio decydują one, czy ktoś zyska prawdę, czy nie. Jeśli w swoim obowiązku nie dążymy do prawdy, nie uwzględniamy woli Boga, ale podtrzymujemy własny status, nieważne, jak ciężko pracujemy, ile cierpimy i jak wysoką cenę płacimy – nigdy nie zyskamy uznania od Boga, ale zostaniemy przez Niego odrzuceni i potępieni. Bóg jest święty i zagląda w głąb naszych serc i umysłów. Gdy zostałam przywódczynią, myślałam tylko o swoim wizerunku i statusie w oczach innych. Usiłowałam chronić moją pozycję, zawsze udając, kryjąc swoje wady i niedoskonałości, żeby inni mnie podziwiali. Nie kierowałam się zadaniem wyznaczonym przez Boga – goniłam za statusem i objęłam ścieżkę oporu wobec Boga. Jak mogłabym w ten sposób zyskać dzieło Ducha Świętego? Ciemność, w której się pogrążałam była wymierzona przez sprawiedliwe usposobienie Boga. Gdybym się nie skruszyła, Bóg z pewnością by mną wzgardził. Myślałam o antychrystach, którzy zostali wygnani z domu Bożego. Mieli status i zawsze uważali się za lepszych on innych: stali się chciwi na korzyści wynikające ze statusu, wynosząc się ponad innych i popisując się, walcząc, by wydrzeć Bogu jego ludzi. Czynili zło i opierali się Bogu, a ostatecznie zostali wygnani, wyeliminowani. Gdy to wszystko zrozumiałam, wspomniałam, jak ja sama poddałam się statusowi, kiedy przyjęłam stanowisko przywódczyni. Postrzegałam obowiązki jako hierarchiczne, przypisałam sobie tytuł i wyniosłam siebie ponad innych. Uznałam, że osiągnęłam status i chciałam się popisać, rozwiązując problemy innych, żeby mnie podziwiali. Byłam bezwstydna! Na tę myśl moja twarz płonęła ze wstydu, czułam do siebie odrazę. Chronienie mojego statusu było zasadniczo rywalizowaniem z Bogiem. To ścieżka antychrysta. Wtedy zdałam sobie sprawę, jak niebezpieczny jest to stan, i jeśli nie okażę skruchy, zostanę w końcu ukarana jak antychryst.

W czasie późniejszych poszukiwań i rozmyślań przeczytałam ten fragment słów Boga. „Kiedy nie masz wysokiego statusu, możesz często analizować własne wnętrze i dojść do poznania samego siebie. Inni także mogą na tym skorzystać. Posiadając pewien status również możesz często analizować swe wnętrze i dojść do poznania samego siebie, co pozwoli innym zrozumieć rzeczywistość prawdy i pojąć wolę Bożą na podstawie twoich doświadczeń. Na tym również skorzystać mogą inni ludzie, nieprawdaż? Jeśli będziesz praktykował w ten właśnie sposób, to bez względu na to, czy masz pewną pozycję, czy też nie, inni i tak będą na tym korzystać. Czym zatem jest dla ciebie status? W gruncie rzeczy jest on pewnym luksusem i dodatkiem, jak szczegół garderoby czy kapelusz – nie ogranicza cię, dopóki nie przywiązujesz do niego zbyt wielkiej wagi. Jeśli jednak zaczniesz go wielbić i na każdym kroku szczególnie go podkreślać, jakby to była niezwykle ważna sprawa, to zacznie on mieć nad tobą władzę. Kiedy tak się stanie, nie będziesz już pragnął poznawać samego siebie, nie będziesz skłonny otwierać się i obnażać ani odkładać na bok swą przywódczą rolę, aby rozmawiać oraz współdziałać z innymi i wypełniać swój obowiązek. W czym tkwi tutaj problem? Czy nie jest tak, że sam nadałeś sobie wyższy status? Potem w dalszym ciągu zajmowałeś to stanowisko, a teraz nie chcesz z niego zrezygnować, a nawet rywalizujesz z innymi, aby chronić swoją pozycję – czy nie tak jest? Czy w ten sposób nie dręczysz tylko samego siebie? Jeśli w końcu zadręczysz się na śmierć, kogo będziesz mógł o to winić? Jeżeli, posiadając już określony status, będziesz potrafił powstrzymać się przed narzucaniem swej woli innym, a zamiast tego skoncentrujesz się na tym, by dobrze wypełniać swoje obowiązki, robić wszystko to, co robić powinieneś i wywiązywać się ze swoich powinności, jeśli będziesz postrzegał siebie jako zwyczajnego brata czy siostrę, czy nie będzie to oznaczało, że zrzuciłeś z siebie jarzmo wyższego statusu?” („Aby pokonać własne złe skłonności, należy mieć konkretną ścieżkę praktyki” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga zapewniły mi ścieżkę praktykowania i wejścia. Bez względu na to, czy posiadam status, czy nie, muszę należnie wypełniać swój obowiązek, omawiać to, co rozumiem, a kiedy czegoś nie rozumiem, powinnam otwarcie przyznać się do tego i razem z innymi szukać prawdy i rozwiązania. Wykonywałam inne obowiązki niż reszta, ale nikt nie był od nikogo wyżej lub niżej. A fakt, że zajmuję stanowisko przywódczyni nie oznacza, że jestem lepsza lub bardziej kompetentna od innych. Zachowywałam się jak kompletnie bezkrytyczny bufon. Ja również miałam wiele wad i potrzebowałam pomocy od braci i sióstr, a mimo to uważałam, że muszę być od nich lepsza. Co za arogancja i ignorancja! Moje haniebne wynoszenie się nad innych było po prostu śmieszne. Podziękowałam Bogu z serca za obnażenie mnie poprzez tę sytuację, która pozwoliła mi zobaczyć, że obieram złą ścieżkę. Modliłam się: „Boże, dziękuję Ci za obnażenie mnie, żebym mogła dostrzec, jak pochłonięta byłam statusem i że wstąpiłam na ścieżkę oporu wobec Ciebie. Nie chcę podążać złą ścieżką. Chcę się skruszyć, porzucić pojęcie statusu, zmienić nastawienie wobec obowiązków i spełniać je w zgodzie z zasadami prawdy”.

Pewnego razu poszłam na zgromadzenie grupy, w której troje braci i sióstr wypełniało swój obowiązek dłużej ode mnie, a dwóch było już przywódcami. W przeszłości omawiali ze mną prawdę i pomagali rozwiązywać problemy, więc w czasie zgromadzenia czułam się trochę skrępowana. Bałam się, że jeśli moje omówienia nie będą zbyt dobre i nie pomogę im z ich problemami, pomyślą, że brakuje mi rzeczywistości prawdy i nie nadaję się na przywódczynię. Nie odważyłam się spytać o ich stan, obawiając się, że wyznają coś, z czym nie będę sobie mogła poradzić. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że znowu próbuję zachować twarz i bronić statusu, pomodliłam się zatem, by to porzucić. Wtedy przypomniałam sobie te słowa Boga: „Jeżeli, posiadając już określony status, będziesz potrafił powstrzymać się przed narzucaniem swej woli innym, a zamiast tego skoncentrujesz się na tym, by dobrze wypełniać swoje obowiązki, robić wszystko to, co robić powinieneś i wywiązywać się ze swoich powinności, jeśli będziesz postrzegał siebie jako zwyczajnego brata czy siostrę, czy nie będzie to oznaczało, że zrzuciłeś z siebie jarzmo wyższego statusu?” („Aby pokonać własne złe skłonności, należy mieć konkretną ścieżkę praktyki” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Wiedziałam, że muszę dopasować moje praktykowanie do wymagań Boga i choć moje zrozumienie prawdy było płytkie, chciałam zaufać Bogu i spełniać swoje obowiązki najlepiej, jak umiałam. Kierując się słowami Boga, poczułam wielką ulgę i nie przejmowałam się już tym, co pomyślą o mnie inni. Postanowiłam omówić w ramach własnego zrozumienia. Słysząc, co mam do powiedzenia, bracia i siostry wcale mną nie pogardzali, ale wszyscy powiedzieli, że coś dzięki temu zyskali.

Na zgromadzeniu przeczytałam fragment słów Boga z „Zasady, jakimi należy się kierować w zachowaniu”. Oto on: „Bez względu na wykonywany przez daną osobę obowiązek, osiąganie wyników w celu zadowolenia Boga i zyskania Jego aprobaty, oraz wykonanie obowiązku zgodnie ze standardami, zależy od działań Boga. Jeśli spełniasz swoją powinność, wykonujesz swój obowiązek, ale Bóg nie działa i nie mówi ci, co masz robić, wtedy nie będziesz znać swojej ścieżki, kierunku ani celów. Co ostatecznie z tego wyniknie? Byłaby to bezowocna praca. Tak więc wypełnianie swojego obowiązku zgodnie ze standardami i możliwość trwania w domu Bożym, zapewnianie podbudowy moralnej braciom i siostrom oraz zyskanie Bożej aprobaty zależy wyłącznie od Boga! Ludzie mogą robić tylko te rzeczy, do których są osobiście zdolni, które powinni robić i które leżą w obrębie ich wrodzonych możliwości – nic więcej. Dlatego rezultaty, jakie ostatecznie osiągniesz dzięki swojemu obowiązkowi, zależą od Bożego przewodnictwa; są one zdeterminowane przez ścieżkę, cele, kierunek i zasady dostarczone przez Boga” („Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Po przeczytaniu słów Boga zrobiło mi się lżej na sercu. Dostrzegłam, że cała praca w domu Boga jest wykonywana i podtrzymywana przez Niego, a my jako ludzie spełniamy swoje obowiązki tak dobrze, jak umiemy. Ale bez dzieła Ducha Świętego, bez oświecenia i kierowania przez Boga, nie osiągniemy niczego, bez względu na to, jak ciężko pracujemy. Spełniając nasze obowiązki, musimy zrozumieć, czego wymaga Bóg, przyjąć do serc to brzemię, zawsze szukać i praktykować prawdę i pracować zgodnie z zasadami. To jedyny sposób, by zyskać dzieło Ducha Świętego i uznanie od Boga. Moje stanowisko przywódczyni miało na celu jedynie omawianie prawdy, by pomagać innym rozwiązywać problemy w ich obowiązkach i wejściu w życie. Choć czasami nie mogłam od razu rozwiązać jakiegoś problemu, zawsze zapamiętywałam go i prowadziłam poszukiwania, by zrobić to później. Mogłam wreszcie swobodnie pytać innych o ich stan i problemy, z jakimi się stykali spełniając obowiązki. Kiedy omawiali, jak się czują, uciszałam swoje serce przed Bogiem i uważnie szukałam i rozważałam ich słowa. W ten sposób mogłam odkryć ich braki i niedoskonałości i, korzystając ze słów Boga, znaleźć dla nich ścieżkę, by rozwiązali swoje problemy i wkroczyli. Wiedziałam, że to w całości dzieło Boga. Byłam podekscytowana i poczułam, jak wyzwalające jest porzucenie pogoni za statusem. To doświadczenie pokazało mi, że muszę poprawić swoje podejście do obowiązków, i skupić się na wykonywaniu zadania zleconego przez Boga, rozmyślanie i rozważanie, jak dobrze spełniać obowiązki i jak osiągnąć najlepsze efekty. Dlatego bardzo szybko zostałam uwolniona z więzów i ograniczeń statusu. Mogłam korzystać z przywództwa i błogosławieństw Bożych!

28. Już nie boję się odpowiedzialności

Autorstwa Cheng Nuo, Chiny

W listopadzie 2020 roku w naszym spotkaniu uczestniczył pewien przywódca. Po spotkaniu poprosił, byśmy wybrali kierownika zespołu, odpowiedzialnego za pracę redakcyjną. Ku mojemu zaskoczeniu, to ja uzyskałam najwięcej głosów. Byłam zaszokowana: Byłam bardzo zdziwiona: to mnie wybrano na kierownika zespołu? Ledwo wkroczyłam w życie i brakowało mi rzeczywistości prawdy. Czy mogłam być kierownikiem zespołu? Jeśli w naszej pracy pojawią się problemy, czyż to nie lider powinien wziąć na siebie odpowiedzialność? A jeśli ich nie rozwiążę, czy nie zaszkodzę naszej pracy? Pomyślałam o doświadczeniach, które zdobyłam jako liderka zespołu. Osłaniałam wtedy tylko własne plecy, nie wcielając prawdy w życie. Widząc, że ludzie zakłócają i wstrzymują pracę kościoła, nie umiałam ich powstrzymać, w obawie, że ich urażę. W rezultacie dzieło kościoła zostało narażone na szwank, a mnie zwolniono ze stanowiska. Miałam poczucie, że jeśli tym razem nie wypełnię należycie swego obowiązku, ale wstrzymam dzieło domu Bożego, utrudniając braciom i siostrom wejście w życie, to jakbym czyniła zło. Zwolnienie nie byłoby moim jedynym zmartwieniem – możliwe, że zostałabym usunięta z kościoła. Nie chciałam, aby do tego doszło, i czułam, że nie mogę pełnić obowiązków kierownika zespołu. Powiedziałam więc przywódcy, że nie weszłam jeszcze dostatecznie w życie i nie mogę rozwiązywać problemów innych, i nie nadaję się na to stanowisko. Wymyśliłam całe mnóstwo wymówek. Odparł, że powinnam podjąć te obowiązki, oddać się im, ale ja nie mogłam się z tym pogodzić. W mojej głowie kłębiły się sprzeczne myśli. Wtedy Nagle pomyślałam o następującym fragmencie słów Bożych: „Powinieneś się podporządkować i aktywnie współpracować. Jest to twój obowiązek i twoja odpowiedzialność. Bez względu na to, co przed tobą, powinieneś mieć posłuszne serce. Bojaźliwość, strach, niepokój, podejrzliwość – żadne z tych uczuć nie powinno stanowić postawy, z jaką podchodzisz do wypełniania swego obowiązku” („Czym jest odpowiednie wykonywanie obowiązków?” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Rozważając te słowa, zaczęłam odczuwać spokój i zrozumiałam, że obowiązek, wobec którego stanęłam, pojawił się zgodnie z zrządzeniem i planem Boga. I choć nie pojmowałam wtedy woli Bożej, zrozumiałam, że muszę podporządkować się Bogu i dać Mu się poprowadzić.

Potem, pełniąc obowiązki, zaczęłam napotykać mnóstwo trudności i problemów, i nie było postępów w pracy zespołu. Zaczęłam się martwić, że jeśli nie będzie efektów naszej pracy, nie uchylę się od odpowiedzialności jako szefowa. Od myślenia o tym miałam kompletny mętlik w głowie. Pewnego wieczora, gdy rozmawiałam z najbliższą współpacowniczką o naszym stanie ducha, zaniepokoiłam się, ponieważ opowiedziała mi o poprzedniej liderce, którą zwolniono, ponieważ nie dążyła do prawdy ani nie starała się pracować lepiej. W ogóle nie doskonaliła swych umiejętności zawodowych i nie była w stanie wykonywać żadnej praktycznej pracy. Wiedziałam, że pełnię funkcję kierownika zespołu stojącego wobec licznych trudności i problemów. Czy zatem, jeśli nie zdołam ich rozwiązać i wykonać trochę praktycznej pracy, ja też zostanę zwolniona? Chciałam znów być zwykłą członkinią zespołu, bez tak wielkiej odpowiedzialności. Myślałam sobie, że skoro zostałam wybrana, będę pełnić obowiązki kierownika przez pewien czas, a jeśli nie podołam, z godnością zrezygnuję najszybciej jak się da, aby nie czynić zła, które mogłoby zakłócić i narazić na szwank pracę kościoła, i nie zostać potem zwolnioną. Gdyby do tego doszło, mogłoby to nawet oznaczać utratę mego ostatecznego przeznaczenia. Wciąż bałam się, że nie spełniam obowiązku należycie i że jestem odpowiedzialna za wszelkie problemy. Kiedy w pracy natrafiałam na jakąś trudność, obawiałam się, że sobie z nią nie poradzę – i ciągle wahałam się, tkwiąc w świecie pełnym bólu i cierpienia.

Pewnego dnia przeczytałam fragment słów Bożych, ukazujący sedno usposobienia antychrysta. Wtedy zrozumiałam własny stan ducha. „Kiedy wprowadzona zostanie prosta zmiana w wypełnianym przez ciebie obowiązku, rób, co ci każą, i co jesteś w stanie zrobić. Bez względu na to, co robisz, rób to najlepiej jak potrafisz, z całego serca i ze wszystkich sił. Co Bóg uczynił, nie jest błędne. W sercach antychrystów nie ma miejsca nawet na tak prostą prawdę jak ta. Cóż zatem mają oni w swych sercach? Podejrzliwość, powątpiewanie, opór, pokusę… To taka prosta sprawa, lecz antychryst robi wokół niej wiele szumu i w kółko o niej rozmyśla, tak, że nie jest w stanie nawet zmrużyć oka. Dlaczego antychryści tak właśnie myślą? Dlaczego o tak prostej sprawie myślą w tak skomplikowany sposób? Jest tylko jeden powód, i to bardzo prosty: każdą sprawę czy zarządzenie domu Bożego, które ich dotyczą, wiążą oni nierozerwalnie ze swym przeznaczeniem i pragnieniem zyskania błogosławieństw. To właśnie dlatego myślą: »Muszę być ostrożny, gdyż jeden fałszywy krok sprawi, że zacznę wszystko robić źle i będę mógł się pożegnać ze swym pragnieniem zyskania błogosławieństw, a wtedy koniec ze mną. Nie mogę być nieostrożny! Dom Boży, bracia i siostry oraz wyżsi przywódcy, a nawet Bóg, wszyscy oni są zawodni. Do nikogo spośród nich nie mam zaufania. Osobą, która jest najbardziej niezawodna i godna zaufania, jestem ja sam. Jeśli sam nie poczynisz dla siebie odpowiednich planów, któż o ciebie zadba? Kto pomyśli o twoich perspektywach i o tym, czy zyskasz błogosławieństwa? Muszę więc niezwykle ciężko pracować, aby zaplanować sobie co trzeba i poczynić szczegółowe przygotowania i kalkulacje. Nie mogę się pomylić ani pozwolić sobie na najmniejsze niedopatrzenie, w przeciwnym bowiem razie ludziom będzie łatwo zmącić mi w głowie i mnie wykorzystać«” („Kiedy nie mogą zyskać statusu ani liczyć na błogosławieństwa, chcą się wycofać” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). Dopiero po przeczytaniu tych słów Boga zdołałam pojąć, że doświadczanie zmian w naszych obowiązkach jest normalne i że powinnam podejść do tego we właściwy sposób. Powinnam postarać się pracować coraz lepiej i wypełniać swoje powinności, a jeśli mimo tego nie stanę na wysokości zadania, będę musiała pogodzić się z tym, że zostanę zwolniona. Zakres obowiązków zmienia się stosownie do potrzeb domu Bożego oraz w zależności od zdolności osób mających objąć dane stanowisko. Nie ma to nic wspólnego z wynikiem i przeznaczeniem danej osoby. Mnie jednak brakowało prawdziwej wiary w Boga i nie byłam w stanie właściwie zrozumieć zupełnie normalnych zmian zakresu obowiązków poszczególnych osób w domu Bożym. Miałam wypaczone spojrzenie i myślałam, że moje obowiązki są nierozerwalnie związane z moim przeznaczeniem i wynikiem; tym, czy ostatecznie zostanę pobłogosławiona. Ciągle wszystko przewidywałam, ostrożna wobec Boga, w obawie, że jeśli źle spełnię obowiązek, zostanę obnażona i wunięta z kościoła, a wtedy nie będę miała ani statusu, ani przyszłości. Za dużo o tym wszystkim myślałam i dałam się ogarnąć złu! Próbowałam być sprytna i pogrywać z Bogiem, aby chronić własny interes, planowałam odpuścić, jeśli nie będę potrafiła dobrze wypełniać swoich obowiązków. Ani razu nie pomyślałam o tym, co powinnam robić, aby wypełniać je właściwie, zamiast tego skupiałam się na własnych perspektywach na przyszłość. Wyniesienie mnie przez Boga na stanowisko lidera grupy dało mi okazję, by popracować nad sobą, tak, abym mogła poczynić postępy w pracy i we wkraczaniu w życie. Był to przejaw Bożej miłości do mnie. Ja jednak miałam błędne wyobrażenie o Bożej miłości i myślałam, że to właśnie ja mam być obnażona i usunięta z kościoła. Czyż nie było to bluźnierstwo przeciw Bogu? Czyż nie ujawniłam w ten sposób złego usposobienia antychrysta?

Wracałam myślą do tego, co ujawniałam przez tamten okres: ani trochę nie rozumiałam Boga, a jedynie gubiłam się w domysłach i okazywałam Mu rezerwę. Byłam zdenerwowana i wciąż się zastanawiałam, dlaczego jestem w takim stanie i w czym tak naprawdę tkwi przyczyna problemu. Później przeczytałam inny fragment słów Bożych, który ujawnia usposobienie antychrysta – bardzo mnie poruszył: „Antychryści nie wierzą, że w słowach Boga jest prawda, ani też nie wierzą w Jego usposobienie, tożsamość i istotę. Spoglądają na to wszystko przez pryzmat ludzkich myśli i z ludzkich punktów widzenia, by analizować i badać wszystko, co się wokół nich dzieje. Także z ludzkiej perspektywy, poprzez ludzkie myślenie i z ludzką przebiegłością, patrzą na to, jak Bóg traktuje ludzi, i na różne dzieło, jakiego w nich dokonuje. Ponadto posługują się ludzką myślą i metodami, używając szatańskiego myślenia i logiki w odniesieniu do usposobienia Boga, Jego tożsamości i istoty. Antychryści, rzecz jasna, nie tylko nie przyjmują ani nie uznają Bożego usposobienia, tożsamości i istoty, lecz mają całe mnóstwo pojęć oraz niejasnych, bezwartościowych idei na temat usposobienia, tożsamości i istoty Boga. Przepełnia ich jedynie ludzkie pojmowanie i nie mają ani krzty prawdziwej wiedzy. Skoro tak jest, to jak taki antychryst ostatecznie definiuje usposobienie Boga, Jego tożsamość i istotę? Czy antychryst może dojść do tego, że Bóg jest sprawiedliwy i że dla człowieka Bóg jest miłością? Z całą pewnością nie. Definicja Bożej sprawiedliwości i miłości w ujęciu antychrystów jest niewiadomą – wątpliwością. Boże usposobienie określa tożsamość Boga, a oni prychają tylko szyderczo na Jego usposobienie, są wobec niego pełni sceptycyzmu, zaprzeczają mu i oczerniają je. Jak zatem odnoszą się do tożsamości Boga? Boże usposobienie symbolizuje Bożą tożsamość. Z takim na nie spojrzeniem, jakie mają antychryści, ich stosunek do tożsamości Boga jest oczywisty: absolutne zaprzeczenie. Taka jest istota antychrysta” („Gardzą prawdą, jawnie lekceważą zasady i ignorują ustalenia domu Bożego (Część szósta)” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). Słowa Boga ukazują, że antychryści nie wierzą, iż Boże słowa są prawdą, a tym bardziej nie uznają sprawiedliwego usposobienia Boga. Ich zdanie w różnych sprawach nigdy nie opiera się na słowach Bożych, ale podchodzą oni do wszystkiego w oparciu o ludzkie pojmowanie i szatańską logikę. Pojęłam, że i ja skrywałam w sobie tego rodzaju usposobienie antychrysta, zupełnie nie rozumiałam sprawiedliwego usposobienia Boga w odniesieniu do tego, w jaki sposób w kościele dostosowuje się stanowiska, zwalnia lub wydala ludzi. Zamiast tego patrzyłam na te sprawy przez pryzmat szatańskiej logiki w rodzaju: „Im wyżej wzlecisz, tym niżej upadniesz”, „Gwóźdź, który najbardziej wystaje, zostanie dobity” i „Na szczycie jest się samotnym”. Sądziłam, że mając wyższy status i większą odpowiedzialność, szybciej zostanę zdemaskowana, i wydalona z kościoła. Choć na pozór pogodziłam się z awansem na kierownika, wciąż miałam się na baczności przed Bogiem, bo bałam się, że w razie potknięcia, zostanę zdemaskowana i wydalona, i ominie mnie moje ostateczne przeznaczenie. Byłam wierząca, czytałam słowa Boże, ale moje spojrzenie na sprawy wcale się nie zmieniało, a stając wobec problemów, nie poszukiwałam prawdy, ani nie patrzyłam na sprawy w świetle słów Bożych. Zamiast tego oceniałam dzieło Boże w oparciu o szatańskie pojęcia, wyobrażając sobie, że Bóg jest kimś w rodzaju dyktatora, który obnaży mnie i wyeliminuje, gdy popełnię najdrobniejszy błąd. Czyż w ten sposób nie zaprzeczałam sprawiedliwemu usposobieniu Boga? Czyż nie bluźniłam przeciw Bogu? Prawda jest taka, że ilekroć ktoś zostaje zwolniony ze stanowiska lub wydalony z kościoła, dzieje się to w oparciu o zasady. Decyzje takie podejmuje się na podstawie ogólnej oceny charakteru danej osoby, tego, czy reprezentuje ona sobą dobre, czy złe człowieczeństwo, czy dąży do prawdy i na jakiego rodzaju ścieżce się znajduje. Ludzi nie ocenia się, nie zwalnia i nie wydala z powodu sporadycznych wykroczeń czy chwilowej słabości. Pomimo wszelkich wykroczeń, dom Boży daje kolejne szanse przywódcom, którzy naprawdę ponoszą koszty dla Boga i dążą do prawdy. Przycina się ich i rozprawia się z nimi, napomina ich i przestrzega, i każdy, kto jest w stanie poznać siebie, każdy, kto żałuje i się zmienia, nadal może służyć kościołowi i się doskonalić. Są również fałszywi przywódcy, którzy nie wykonują praktycznej pracy, pragną jedynie wygody, zaniedbują obowiązki i zajmują swoje stanowiska, nie biorąc na siebie związanej z nimi odpowiedzialności. Ktoś taki z całą pewnością zostanie zwolniony ze swego stanowiska, ale o ile nie jest człowiekiem niegodziwym, który czyni najprzeróżniejsze zło, nie zostanie pochopnie wyeliminowany i wyrzucony z kościoła. Dom Boży zadba o inny, bardziej odpowiedni dla niego zakres obowiązków, dając mu szansę na to, by okazał skruchę i zastanowił się nad sobą. Są też tacy antychryści, którzy nie chcą przyjąć żadnej prawdy, pracują jedynie z myślą o własnej pozycji i władzy, którą chcą przejąć, aby zyskać kontrolę nad kościołem. Tylko takich ludzi gruntownie się demaskuje i eliminuje, wydalając ich raz na zawsze z kościoła. Zrozumiałam, że dom Boży traktuje ludzi na wskroś uczciwie i sprawiedliwie, że w domu Bożym panuje prawda. Żaden dobry człowiek nie zostanie nigdy niesłusznie oskarżony, a żadnemu złemu człowiekowi nic nigdy nie ujdzie płazem. To, czy ktoś zostaje zdemaskowany i wyeliminowany, nie ma nic wspólnego z jego pozycją. Tak naprawdę liczy się to, czy ktoś taki potrafi przyjąć prawdę i za nią podążać. Kiedy ci, którzy dążą do prawdy, obejmują ważne stanowisko, gdy biorą na swe barki większą odpowiedzialność, zyskują więcej okazji ku temu, by się rozwijać, i łatwiej im zostać udoskonalonymi przez Boga. Jednakże ci, którzy do prawdy nie dążą, nie kierują się zasadami w pracy i nie zgadzają się na osądzanie, karcenie, przycinanie i rozprawiaanie się z nimi, a ich skażone usposobienia się nie zmieniają, ostatecznie zostaną usunięci, bez względu na to, jak wysoki byłby ich status. Gdy głębiej się nad tym zastanowiłam, zrozumiałam, że poprzednio zostałam zwolniona ze stanowiska kierownika zespołu, ponieważ byłam z natury samolubna i nikczemna i wcale nie wcielałam prawdy w życie. Utrudniałam jedynie pracę kościoła. Tak zetknęłam się ze sprawiedliwym usposobieniem Boga, który w ten sposób dawał mi szansę, abym się pokajała i zmieniła. Ale ja zachowałam się jak niewierząca, nie wierząc w Boże zbawienie i nie rozumiejąc Boga. Wreszcie zdałam sobie sprawę, jak wielką krzywdę wyrządziło mi szatańskie myślenie w rodzaju „Im wyżej wzlecisz, tym niżej upadniesz”. Nie dość, że opanowało mnie opaczne pojmowanie Boga i rezerwa wobec Niego, to jeszcze stawałam się coraz bardziej przebiegła i zła. Wiedziałam, że nie mogę dalej żyć zgodnie z szatańską logiką i prawami, ale muszę spoglądać na sprawy i podchodzić do nich w oparciu o słowo Boże. Przyjęcie obowiązków kierownika zespołu oznaczało wyniesienie przez Boga, który dawał mi szansę, bym mogła czegoś się nauczyć. Musiałam docenić tę sposobność. Dawniej byłam przeszkodą w pracy kościoła, ale teraz wiedziałam, że muszę ponieść koszty, pełniąc swe obowiązki, by naprawić swoje dawne błędy, usilniej poszukiwać zasad prawdy i bardzo się starać dobrze spełniać swój obowiązek.

Zrozumienie tych spraw wyzwoliło także i mnie. Gdy wspominam czas, kiedy opacznie rozumiałam Boga i miałam się przed Nim na baczności, widzę, jaka byłam nierozsądna, zaślepiona i głupia, i za grosz Go nie rozumiałam. W sercu modlę się więc cicho do Niego: „Boże, dzięki Ci za Twoje wskazówki, za to, że pozwoliłeś mi dostrzec moją szpetotę i pokazałeś mi, jak wielką barierę pomiędzy mną a Tobą stworzyły te szatańskie pojęcia i wyobrażenia. Byłam nieczuła i nieświadoma, nie rozumiałam pewnych spraw i miałam się przed Tobą na baczności, zupełnie niepomna na Twoje uczucia. Byłam taka zbuntowana, a teraz kajam się przed Tobą”.

Pewnego dnia przeczytałam artykuł, w którym autor doskonale wyrażał mój własny stan ducha, cytując słowa Boga, które wskazały mi ścieżkę praktyki: „Wykonywanie przez człowieka jego obowiązku jest tak naprawdę realizacją wszystkiego, co w człowieku wrodzone, to znaczy wszystkiego, co dla człowieka możliwe. Wtedy jego obowiązek jest spełniony. Wady człowieka w trakcie jego służby są stopniowo redukowane poprzez postępujące doświadczenie oraz proces przechodzenia sądu; nie ograniczają one obowiązku człowieka ani go nie zmieniają. Ci, którzy przestają służyć lub przynosić plony i wycofują się z obawy, że w ich służbie mogą się pojawić niedoskonałości, to najwięksi tchórze ze wszystkich. (…) Nie ma żadnej korelacji między obowiązkiem człowieka a tym, czy będzie on pobłogosławiony, czy przeklęty. Obowiązek to coś, co człowiek powinien wypełnić; jest to jego powołanie zesłane mu z nieba, a jego wykonywanie nie powinno zależeć od rekompensaty czy rozmaitych warunków bądź przyczyn. Tylko wtedy bowiem jest to wykonywanie swojego obowiązku. Być pobłogosławionym oznacza zostać udoskonalonym i cieszyć się Bożymi błogosławieństwami, doświadczywszy sądu. Bycie przeklętym oznacza, że usposobienie danej osoby nie ulega zmianie po tym, jak doświadczyła ona karcenia i sądu. Wówczas nie doświadcza ona również doskonalenia, lecz otrzymuje karę. Jednakże bez względu na to, czy zostaną pobłogosławione, czy przeklęte, istoty stworzone winny wypełniać swój obowiązek, robiąc to, co do nich należy i to, co są w stanie zrobić. Każda osoba, – osoba, która podąża za Bogiem – winna zrobić przynajmniej tyle. Nie powinieneś spełniać swojego obowiązku tylko dla uzyskania błogosławieństwa i nie powinieneś odmawiać działania z obawy przed tym, że zostaniesz przeklęty. Pozwólcie, że coś wam powiem: wypełnianie swego obowiązku przez człowieka oznacza, że robi on to, co należy. Jeśli zaś nie jest w stanie swego obowiązku wypełnić, wówczas jest to jego buntowniczość” (Różnica pomiędzy służbą Boga wcielonego a obowiązkiem człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zastanawiając się nad tym, pojęłam wolę Bożą. Bóg wcale nie oczekuje od ludzkości aż tak wiele. Chce tylko, abyśmy dążyli do prawdy, robili, co w naszej mocy, by wcielić w życie to, co zdołamy pojąć i co damy radę osiągnąć, nie szukając wykrętów i nie zwodząc Boga, lecz wkładając w to całe serce i robiąc to, o co On nas prosi. Nawet jeśli przytrafią nam się przy tym jakieś niepowodzenia i potknięcia, to jeśli jesteśmy w stanie przyjąć prawdę i pogodzić się z przycinaniem i rozprawiniem się z nami, te problemy da się rozwiązać. Dostrzeżemy postęp i zmianę. Odkąd dostałam to nowe zadanie, zupełnie brakowało mi postawy akceptacji i posłuszeństwa. Bałam się, że przy najlżejszym potknięciu czy wykroczeniu zostanę wyeliminowana i utracę swój wynik i ostateczne przeznaczenie. Zrozumiałam, że rzeczywiście ani za grosz nie pojmowałam prawdy i w gruncie rzeczy nie rozumiałam dzieła Bożego. Pojęłam, że przez lata wiarzyłam i spełnianiałąm obowiązek nie po to, by zadowolić Boga, lecz z myślą o własnej przyszłości i przeznaczeniu. Jakże byłam samolubna i podstępna! Obowiązek to zadanie powierzone przez Boga i jest to powinność, jaką wypełniać musi każde Jego stworzenie. Nieważne, czy na koniec zostaniemy pobłogosławieni, czy przeklęci: każdy musi wypełnić swój obowiązek. Muszę spełniać swój obowiązek, nawet jeśli obawiam się popełnienia zła. Choć ledwie wkroczyłam w życie i brakowało mi rzeczywistości prawdy, Bóg uczynił ze mnie liderkę zespołu nie dlatego, że już teraz jestem godna tego stanowiska, ale w nadziei, że podczas wypełniania tego obowiązku będę w stanie dążyć do prawdy, pogodzić się z osądzaniem, karceniem, przycinaniem i rozprawianiem się ze mną, i ciągle pracować nad swoimi niedociągnięciami. Wtedy, mam nadzieję, będę potrafiła dobrze wypełniać ten obowiązek. Gdy pojęłam Bożą wolę, uwierzyłam, że zdołam stawić czoła problemom, jakie pojawiają się podczas wypełniania obowiązku, i postanowiłam zadowalać Boga przez pełnienie tego obowiązku.

Potem przeczytałam następujące słowa Boże: „W czym przejawia się bycie osobą uczciwą? Istotą sprawy jest praktykowanie prawdy we wszystkich rzeczach. Jeżeli mówisz, że jesteś uczciwy, ale zawsze starasz się nie myśleć o słowach Boga i robisz, co chcesz, to czy jest to wyrazem uczciwości? Mówisz: »Choć jestem człowiekiem słabego charakteru, mam szczerość w sercu«. Kiedy jednak spada na ciebie jakiś obowiązek, boisz się cierpienia lub tego, że jeśli mu nie podołasz, będziesz musiał ponieść odpowiedzialność. Wynajdujesz więc rozmaite wymówki, aby się od niego wymigać i polecić innych do jego wypełnienia. Czy w ten sposób wyraża się ludzka uczciwość? To jasne, że nie. Jak zatem winna zachować się osoba uczciwa? Powinna posłusznie przyjąć na siebie te obowiązki, a potem z pełnym poświęceniem i zaangażowaniem wypełnić je najlepiej jak potrafi, usiłując spełnić wolę Bożą. Wyraża się to na kilka sposobów. Jednym jest to, że powinieneś przyjąć swój obowiązek ze szczerością, nie myśląc o niczym innym i nie być nieprzekonanym. Nie kombinuj, jak zadbać o własny interes. To właśnie jest przejaw uczciwości. Kolejnym sposobem jest wkładanie w to wszystkich sił i całego serca. Mówisz: »To wszystko, na co mnie stać. Zaangażuję wszystkie swe siły i w pełni poświęcę je Bogu«. Czyż nie jest to wyrazem szczerości? Poświęcasz Bogu wszystko, co masz, i wszystko, co jesteś w stanie zrobić – oto jest przejaw uczciwości. Jeśli nie chcesz poświęcić wszystkiego, co masz, jeśli trzymasz to w ukryciu, schowane, krętaczysz, uchylasz się od obowiązków i zlecasz je komuś innemu, bo boisz się ponieść konsekwencje za nieudolną pracę, to czy to jest uczciwe? Nie, nie jest. Bycie osobą uczciwą nie jest więc tylko kwestią chęci. Jeżeli w różnych sytuacjach nie wprowadzasz jej w życie, to nie jesteś osobą uczciwą. Kiedy napotykasz problemy, musisz praktykować prawdę i mieć praktyczne sposoby wyrażania się. To jest jedyny sposób, aby być osobą uczciwą, i tylko to są przejawy uczciwego serca” („Ludzie mogą być prawdziwie szczęśliwi jedynie będąc uczciwymi” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Bóg lubi tych, którzy są uczciwi, a ludzie uczciwi nie myślą o błogosławieństwach. Nie boją się wziąć na siebie odpowiedzialności, ale z entuzjazmem próbują dobrze wypełniać swój obowiązek, by zadowolić Boga. Wkładają całe swe serce w to, by zrobić wszystko, co w ich mocy. Gdy nad tym myślałam, naprawdę było mi wstyd. Zawsze opowiadałam o tym, jak to chcę zadośćuczynić Bogu, lecz gdy nadszedł czas, bym przyjęła powierzone przez Niego zadanie, bym całym sercem się zaangażowała, przyjęłam obłudną postawę i chciałam się od tego wymigać. Zrozumiałam wówczas, że mówiłam tylko miło brzmiące słowa, a tak naprawdę próbowałam oszukać Boga, i w głębi serca byłam na wskroś nieuczciwa. Kiedy to sobie uświadomiłam, wiedziałam, że nie mogę dalej kroczyć tą drogą. Choć miałam mnóstwo problemów i braków, musiałam praktykować bycie osobą uczciwą zgodnie z Bożymi wymaganiami. Musiałam ofiarować Mu swe serce i jak najlepiej wypełniać swój obowiązek, twardo stojąc na ziemi. Bez względu na wszystko, chciałam podporządkować się planowym działaniom Boga i Jego zarządzeniom. Potem poczułam niewiarygodną wprost ulgę. Gdy napotkałam trudności przy moich obowiązkach, modliłam się do Boga i starałam się je rozwiązywać, a gdy miałam mętlik w głowie, omawiałam różne sprawy z braćmi i siostrami, szukając zasad prawdy. Okazało się, że z biegiem czasu byłam w stanie przezwyciężyć wiele trudności i problemów.

To doświadczenie pokazało mi, że Boży sąd i karcenie są przejawem miłości Boga i zbawieniem dla ludzkości. Już nie boję się brać na siebie odpowiedzialności i nie jestem już tak ostrożna i skłonna do opacznego rozumienia Boga. Mimo iż wciąż mam mnóstwo skażonych skłonności, jestem gotowa pogodzić się z tym, że Bóg będzie mnie osądzał, karcił, przycinał i się ze mną rozprawiał, i pragnę dążyć do tego, by zostać obmyta i przemieniona. Składam dzięki Bogu!

29. Skrucha oficera

Autorstwa Zhenxin, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Od stworzenia świata po dziś dzień, wszystko, co Bóg uczynił w swym dziele, wyraża miłość wolną od jakiejkolwiek nienawiści do człowieka. Nawet sąd i karcenie, które zobaczyłeś, także są miłością, miłością bardziej prawdziwą i rzeczywistą, miłością, która prowadzi ludzi na właściwą ścieżkę życia. (…) Całe dzieło, które Bóg wykonał, ma na celu poprowadzenie ludzi na właściwą drogę życia po to, by mogli żyć jak normalni ludzie, ponieważ ludzie nie wiedzą, jak żyć, i bez tego przewodnictwa będziesz jedynie w stanie wieść życie puste; twoje życie będzie bezwartościowe i bezsensowne i będziesz absolutnie niezdolny do tego, by być normalną osobą. Takie jest najgłębsze znaczenie podboju człowieka” (Wewnętrzna prawda dzieła podboju (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Pochodzę ze wsi. Moi rodzice byli uczciwymi i ciężko pracującymi rolnikami. Ludzie ze wsi zawsze z nas szydzili, ponieważ byliśmy biedni. Myślałem sobie: „Pewnego dnia im pokażę, a wtedy spojrzą na mnie inaczej”. Wstąpiłem do wojska, gdy byłem nastolatkiem. W nadziei na awans podejmowałem się nawet najgorszych, najtrudniejszych zadań, ale przez lata wciąż byłem szeregowcem. Potem zrozumiałem, że awans dostają nie ci, co ciężko pracują, tylko ci, co dają prezenty. Brzydziłem się tym, ale chciałem awansować, więc wyjąłem wszystkie oszczędności, by kupić prezenty mojemu dowódcy. Oczywiście od razu „zakwalifikowano” mnie do szkoły oficerskiej. Gdy po rozdaniu dyplomów wróciłem do swojego oddziału, zrobili ze mnie kucharza, bo nie było mnie stać na prezenty. Wiedziałem, że „Urzędnicy nie utrudniają spraw tym, którzy przynoszą podarunki” i „Niczego nie osiągnie się bez przymilania i pochlebstw”. Jeśli chciałem coś osiągnąć, musiałem za wszelką cenę zdobyć pieniądze na prezenty, bo same moje kompetencje na nic by się nie zdały. Chciałem się wybić, więc na wszelkie sposoby szukałem pieniędzy, podlizywałem się dowódcom i dawałem im rzeczy, które im się podobały. Wiedziałem, że to było nielegalne i bałem się, że mnie złapią i trafię do więzienia. Cały czas miałem serce w gardle, ale napędzała mnie myśl, że zostanę oficerem. Po jakimś czasie w końcu mianowali mnie dowódcą batalionu. Za każdym razem, gdy wracałem do domu, mieszkańcy wsi mi nadskakiwali. Bardzo mi to schlebiało, ale moje ambicje i pragnienia stale rosły. Jak to mówią: „Człowiek staje się urzędnikiem przez wzgląd na wykwintne jedzenie i drogie ubrania”, i „Używaj władzy, dopóki ją masz, ponieważ, gdy jej zabraknie, nie będziesz mógł z niej skorzystać”. Zacząłem upajać się przywilejami związanymi ze stopniem oficerskim – dostawałem wszystko za nic. Gdy ktoś chciał coś u mnie załatwić, musiał zabrać mnie na obiad albo dać mi prezent. Wykorzystywałem też fakt, że byłem ulubieńcem dowódcy i komisarza politycznego, by dostawać różne rzeczy od swoich podwładnych. Z prostego syna rolnika stałem się chciwym, przebiegłym, nieuczciwym człowiekiem.

Nie tylko zachowywałem się jak tyran w pracy, ale także źle traktowałem żonę w domu. Bezpodstawnie oskarżałem ją o zdrady, co oddaliło nas od siebie. W końcu miała dość i powiedziała, że chce rozwodu. Moja szczęśliwa rodzina miała się rozpaść, na czym ucierpiałby nasz syn. Czułem się okropnie i zacząłem rozmyślać o swoim życiu. Od dziecka chciałem się wyróżniać, być lepszy od innych. Ja i żona mieliśmy dobrą pracę i żyliśmy wygodnie. Wszyscy nas podziwiali, więc powinienem być szczęśliwy i spełniony. Dlaczego więc odczuwałem taką pustkę i ból? Czy takiego życia pragnąłem? Jak naprawdę powinniśmy żyć? Czułem się zagubiony, ale nie potrafiłem znaleźć żadnych odpowiedzi. Później żona przyjęła ewangelię Boga Wszechmogącego i ciągle uczestniczyła w spotkaniach oraz rozmowach w kościele. Szybko zmieniła się w bardzo pozytywną osobę. Przestała się ze mną kłócić i wspominać o rozwodzie. Widząc, jak się zmieniła, pomyślałem, że wiara w Boga musi być wspaniała. Też uwierzyłem – dzięki słowom Boga Wszechmogącego.

Rozpocząłem życie kościelne i odkryłem, że Kościół Boga Wszechmogącego bardzo różni się od reszty świata. Bracia i siostry czytają słowa Boga i rozmawiają o prawdzie. Starają się postępować zgodnie z tymi słowami, zgodnie z prawdą oraz być otwarci, uczciwi i szczerzy. Czułem, że znalazłem się w czystym miejscu i poczułem się wolny jak nigdy wcześniej. Chodząc na spotkania i czytając Boże słowa, dowiedziałem się, że Bóg jest święty, sprawiedliwy i najbardziej nienawidzi ludzkiego zepsucia. W wojsku nabrałem wielu złych przyzwyczajeń i wiedziałem, że jeśli nie okażę skruchy, Bóg mnie odrzuci. Przeczytałem te słowa Boga: „Od przyjścia na ten brudny świat, człowiek znajduje się pod zgubnym wpływem społeczeństwa oraz feudalnej etyki i kształcony jest w »instytucjach szkolnictwa wyższego«. Zacofany sposób myślenia, zepsucie moralne, kiepski pogląd na życie, godna pogardy filozofia życiowa, kompletnie bezwartościowa egzystencja oraz zdeprawowany styl życia i obyczaje – wszystko to poważnie zaszkodziło sercu człowieka oraz mocno podkopało i zaatakowało jego sumienie. W rezultacie człowiek coraz bardziej oddala się od Boga i coraz bardziej Mu się sprzeciwia. Usposobienie człowieka staje się z dnia na dzień coraz bardziej niegodziwe i nie ma ani jednej osoby, która dobrowolnie zrezygnowałaby z czegokolwiek dla Boga, ani jednej osoby, która dobrowolnie byłaby Mu posłuszna, co więcej – ani jednej osoby, która dobrowolnie poszukiwałaby ukazania się Boga. Zamiast tego, pod panowaniem szatana człowiek jedynie goni za przyjemnościami, oddając się zepsuciu ciała w krainie brudu i plugastwa” (Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wtedy zrozumiałem, dlaczego jestem tak zepsuty. Pomyślałem o moich latach w wojsku. Żeby się wybić, przestrzegałem niepisanych reguł, czyniąc wiele zła i nieuczciwie osiągając zyski. Stałem się zepsuty i zdeprawowany, bezwstydnie żyłem w grzechu. Boże słowa pokazały mi różnicę między dobrem a złem, a także główną przyczynę mojego zepsucia i skażenia. Okazuje się, że za wszystkim stoi szatan. Ten król diabłów wykorzystuje edukację i inne narzędzia wywierania wpływu, by deprawować nasze społeczeństwo i topić je w grzechu. Możni tego świata panoszą się, pomiatają i poniewierają zwykłymi, uczciwymi ludźmi, którzy do niczego w życiu nie dochodzą. Królują błędne przekonania i herezje, takie jak „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”, „Kto pracuje główką, rządzi innymi, kto pracuje rękami, tym rządzą inni”, „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom”, „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół”, „Urzędnicy nie utrudniają spraw tym, którzy przynoszą podarunki. Niczego nie osiągnie się bez przymilania i pochlebstw”, „Człowiek staje się urzędnikiem przez wzgląd na wykwintne jedzenie i drogie ubrania”, i „Używaj władzy, dopóki ją masz, ponieważ, gdy jej zabraknie, nie będziesz mógł z niej skorzystać”. Dałem się zwieść tym powiedzeniom i zewnętrznym naciskom, przez co zgubiłem drogę, nawet o tym nie wiedząc. Nie cofałem się przed niczym, by zostać oficerem. Nadużywałem władzy dla własnych korzyści. Stałem się zepsutym, nastawionym na zysk człowiekiem. Szczerze żałowałem za swoje uczynki. Dziękuję Bogu, że mnie zbawił, gdyż dał mi szansę zacząć od nowa. Inaczej zostałbym przeklęty i ukarany za swoje zachowanie. Byłem wdzięczny Bogu. Postanowiłem się zmienić, odejść z wojska i znaleźć nową pracę. Ale dowódca próbował przekonać mnie, żebym został. Obiecywał, że awansuję na zastępcę dowódcy pułku. Zacząłem się wahać: „Zastępca dowódcy pułku? To byłoby spełnienie moich marzeń!”. Przez chwilę nie potrafiłem zrezygnować z awansu i nie wiedziałem, co robić, więc zwróciłem się do Boga w modlitwie. Potem przeczytałem słowa Boga: „Jeśli zajmujesz wysokie stanowisko, cieszysz się dobrą reputacją, masz rozległą wiedzę, mnóstwo zalet i wsparcie wielu osób, te rzeczy nie odbierają ci możliwości przyjścia przed oblicze Boga, aby odpowiedzieć na Jego wezwanie, przyjąć Jego wolę i spełnić Jego prośby, a wówczas wszystko, co będziesz czynić nabierze największej możliwej na ziemi wartości i będzie najbardziej sprawiedliwe pośród całej ludzkości. Jeśli odrzucisz Boże wezwanie na rzecz własnego prestiżu i osobistych celów, wszystko, czego dokonasz będzie przeklęte, a nawet wzgardzone przez Boga” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Ludzie przychodzą na ziemię i spotkanie Mnie jest rzadkością, jak również rzadkością jest możliwość poszukiwania i zyskania prawdy. Czemu nie doceniacie tego pięknego czasu jako właściwej ścieżki, którą należy kroczyć w tym życiu? I dlaczego macie zawsze taki lekceważący stosunek do prawdy i sprawiedliwości? Dlaczego ciągle depczecie i niszczycie siebie samych dla owej nieprawości i plugawości, która bawi się ludźmi?” (Słowa do młodych i starych, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Każde słowo wrzynało mi się w sumienie. Przebudziłem się. Pomyślałem: „Tak. To, że miałem szczęście spotkać Boga wcielonego, który przybył na ziemię, by wyrazić prawdę i zbawić człowieka, i że mam okazję dążyć do prawdy oraz ponosić koszty dla Boga, to zaszczyt, łaska Boża!”. Czy może być coś ważniejszego od ponoszenia kosztów dla Stwórcy? Choćbym miał najwyższy stopień w wojsku, czy zaznałbym szczęścia? Tak wielu możnych robi, co tylko chce, i wyrządza tyle zła, ale w końcu dostają za swoje. Tak wielu wysoko postawionych urzędników zdobywa majątek i popularność, ale kiedy tylko tracą władzę, część z nich kończy w więzieniu, a inni popełniają samobójstwo. Takie rzeczy zdarzają się cały czas. Ja sam wspinałem się po tej drabinie, ale stałem się przez to arogancki, samolubny i nieuczciwy! Teraz Bóg obdarzył mnie tyloma prawdami i pokazał mi właściwą drogę w życiu. Jak mógłbym postępować tak jak wcześniej? Szatan oszukiwał mnie i krzywdził przez większą część mojego życia, prawie już nie przypominałem człowieka. Chciałem prowadzić inne życie, iść za Bogiem, praktykować prawdę i kierować się Bożymi słowami. Zdecydowałem więc, że zmienię pracę i odejdę z wojska. Ale szatan skaził mnie tak głęboko, że jego trucizna „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom” stała się moim życiem. W kościele zawsze rywalizowałem o stanowisko i tylko sąd oraz objawienie Boga korygowały moje dążenia.

Po jakimś czasie spełniania obowiązku w kościele zobaczyłem, że jest tam bardzo młoda przywódczyni, i jeszcze jeden przywódca, z którym niegdyś się przyjaźniłem. Z niepokojem myślałem: „Poza kościołem oboje byliście niżej ode mnie, a tu jesteście moimi przełożonymi. Byłbym o wiele lepszym przywódcą niż wy!”. Zacząłem ze wszystkich sił dążyć do tego celu. Najpierw obmyśliłem plan: Codziennie będę wstawał o piątej rano, by czytać słowa Boga, a potem przez dwie godziny słuchać kazań, i nauczę się trzech hymnów słów Bożych tygodniowo. Wykażę więcej inicjatywy we wszystkich sprawach kościoła, nawet tych bardzo trudnych i męczących. Podczas spotkań będę mówił o swoich doświadczeniach z wojska, przechwalał się umiejętnościami i kręcił nosem na omówienia przywódców kościoła. Będę też czasami dyskredytował ich pomysły i działania, jak gdybym sam potrafił zrobić wszystko lepiej. I tak właśnie robiłem: walczyłem o sławę i pozycję z nadzieją, że zostanę przywódcą kościoła. Raz zauważyłem, że przywódczyni nie zrobiła czegoś jak należy. Zganiłem ją za błąd i zasugerowałem, że powinna ustąpić ze stanowiska. Chciałem, żeby następnym razem mnie wybrali na przywódcę. Gdy bracia i siostry się o tym dowiedzieli, przeanalizowali moje zachowanie. Powiedzieli, że jestem nieuczciwy, ambitny i chcę przejąć kontrolę nad kościołem. Pozbawiono mnie stanowiska przywódcy grupy. Zdenerwowałem się i pomyślałem: „Byłem poważanym dowódcą batalionu, a w kościele nie mogę być nawet przywódcą grupy”. Po kilku miesiącach miałem tego dosyć i nie mogłem znieść widoku moich braci i sióstr. Na spotkaniach zamykałem się w sobie. Mojego ducha ogarniał mrok i nie czułem już Bożej obecności. Zacząłem się bać, więc zacząłem modlić się do Boga, by wyprowadził mnie z tej ciemności.

Później przeczytałem te słowa Boga: „W waszych poszukiwaniach macie zbyt wiele własnych wyobrażeń, nadziei i wizji przyszłości. Obecne dzieło dokonywane jest po to, aby rozprawić się z waszym pragnieniem statusu i waszymi wygórowanymi zachciankami. Wszystkie te nadzieje, pragnienie statusu oraz błędne wyobrażenia są klasycznymi przejawami szatańskiego usposobienia. (…) Jesteście teraz uczniami i zyskaliście pewne zrozumienie tego etapu dzieła. Nie odrzuciliście jednak nadal swego pragnienia statusu. Gdy status wasz jest wysoki, szukacie gorliwie, lecz kiedy jest niski, nie chcecie już poszukiwać. Ciągle macie na uwadze błogosławieństwa płynące ze statusu. (…) Im więcej będziesz poszukiwać w ten sposób, tym mniejsze plony zbierzesz. Im większe u człowieka pragnienie statusu, tym surowiej trzeba będzie z nim postępować i tym bardziej będzie musiał przejść wielkie oczyszczenie. Tacy ludzie są zupełnie nic nie warci! Trzeba koniecznie się z nimi rozprawić i odpowiednio ich osądzić, aby na dobre wyzbyli się takiego myślenia. Jeśli w ten sposób będziecie podążać za Mną do samego końca, nie zbierzecie żadnych plonów. Ci, którzy nie dążą do osiągnięcia życia, nie będą mogli zostać przeobrażeni; ci, którzy nie łakną prawdy, nie będą mogli jej pozyskać. Nie skupiasz się na dążeniu do osobistej przemiany i wkroczenia w życie; ciągle skupiony jesteś na swych wygórowanych pragnieniach i rzeczach, które krępują jedynie twoją miłość do Boga i nie pozwalają ci się do Niego zbliżyć. Czyż rzeczy te mogą cię przemienić? Czy są w stanie wprowadzić cię do królestwa Bożego?” (Dlaczego nie chcesz być narzędziem kontrastu? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże przeszyły moje serce i poczułem wstyd. Rywalizowałem o stanowisko, więc obnażono mnie i odsunięto od obowiązków. Rozprawili się ze mną. Nie tego chciałem, ale nie był to przejaw niczyjej złej woli. Był to sprawiedliwy sąd Boga i Jego zbawienie. Boże dzieło w dniach ostatecznych ma zmienić nasze myślenie i pojęcia oraz wyzwolić nas spod wpływu szatana, abyśmy mogli otrzymać od Boga prawdę i życie oraz żyć w świetle. Nie kroczyłem właściwą ścieżką ani nie koncentrowałem się na dążeniu do prawdy, lecz dbałem tylko o stanowisko i reputację. Stosowałem podstępy i pokrętne metody, by zdobyć stanowisko. Czyż nie stało to w sprzeczności z Bożą wolą zbawienia ludzkości? Gdyby nic się nie zmieniło, nigdy nie zdobyłbym prawdy i zostałbym odrzucony. Aby powstrzymać mnie przed zejściem na złą drogę, Bóg poprzez braci i siostry przyciął mnie i rozprawił się ze mną, obnażając moje ambicje i pragnienia oraz zabierając moje stanowisko, żebym zastanowił się nad sobą i zmienił. Zobaczyłem, że wzrok Boga sięga głębi naszych serc. Zacząłem też naprawdę rozumieć Bożą sprawiedliwość, świętość, wszechmoc i mądrość. Przestałem przejmować się tym, że straciłem stanowisko, i skoncentrowałem się na dążeniu do prawdy oraz podporządkowywaniu się Bożym planom i ustaleniom.

Sześć miesięcy później znalazłem się w innym kościele, gdzie właśnie mieli wybrać przywódców. Ucieszyłem się, gdy usłyszałem, że nikt nie wierzył tam w Boga tak długo jak ja, więc pomyślałem, że mam szansę. Miałem więcej doświadczenia i wierzyłem dłużej. Pomyślałem, że jestem najlepszym kandydatem na przywódcę. Gdy już szykowałem się, żeby się dobrze zaprezentować, zjawiła się siostra z mojego poprzedniego kościoła, ścigana przez Partię Komunistyczną. Pomyślałem: „Ona wie, jak rywalizowałem o stanowisko w starym kościele. Czy nie ujawni mojego skandalicznego zachowania z przeszłości, jeśli zobaczy, że znów staram się zostać przywódcą kościoła? Moja reputacja bardzo by na tym ucierpiała”. Nie miałem wyboru. Zrezygnowałem i przemyślałem wszystko: „Najpierw zostanę przywódcą grupy i stamtąd zacznę piąć się wyżej”. Ku mojemu zaskoczeniu, nie wybrano mnie nawet na przywódcę grupy. Brakowało ludzi do wykonywania rutynowych obowiązków, więc przywódcy spytali mnie, czy mogę pomóc. Zgodziłem, bo nie chciałem okazać nieposłuszeństwa. Byłem poważanym dowódcą batalionu, a teraz wykonywałem taki nieistotny obowiązek. Czułem, że to nie w porządku. Niedługo potem policja zaczęła obserwować nasze miejsce zgromadzeń, więc nie mogliśmy się już tam spotykać. Przywódca przydzielił mnie do innej grupy braci i sióstr organizujących u siebie spotkania. Tego już było dla mnie za wiele. Nie tylko wykonywałem pomniejszy obowiązek, ale miałem się jeszcze spotykać się z organizatorami zgromadzeń. Czułem się upokorzony. Jak mogłem upaść tak nisko? Jeśli tak miało być, to jakie miałem perspektywy? Byłem coraz bardziej zdenerwowany i mogłem tylko pomodlić się do Boga, prosząc Go o oświecenie i przewodnictwo.

Potem przeczytałem te słowa Boga: „Przez wiele lat sposób myślenia, który ludzie obrali, aby przetrwać, wyniszczał ich serca do tego stopnia, że stali się zdradliwi, tchórzliwi i podli. Nie dość bowiem, że brak im siły woli i determinacji, to jeszcze stali się także chciwi, butni i samowolni. Zupełnie brak im determinacji do przemiany siebie, a ponadto nie mają ani krzty odwagi, by zrzucić z siebie ograniczenia będące wynikiem tych mrocznych wpływów. Myśli i życia ludzi są tak dalece przegniłe, że ich poglądy na temat wiary w Boga pozostają wciąż nieznośnie, wręcz odrażające, i nawet wtedy, gdy o nich mówią, wprost nie da się tego słuchać. Wszyscy ludzie są tchórzliwi, nieudolni, godni pogardy i słabowici. Nie czują odrazy do sił ciemności, ani nie pałają miłością do światła i prawdy. Zamiast tego, robią, co w ich mocy, aby je odrzucić. Czyż nie takie właśnie są wasze obecne myśli i zapatrywania? »Skoro wierzę w Boga, powinienem być obsypywany błogosławieństwami, a także mieć pewność, że mój status nigdy się nie obniży i pozostanie wyższy niż status niewierzących«. W waszym wnętrzu żywicie takie zapatrywania nie od roku czy dwóch; myślicie tak już od wielu lat. Wasza wyrachowana mentalność jest aż zanadto rozwinięta. Chociaż dotarliście dzisiaj do tego etapu dzieła, nadal nie zrezygnowaliście ze statusu, tylko ciągle staracie się do niego dążyć i co dnia przyglądacie mu się z głęboką obawą, że któregoś dnia wasza pozycja przepadnie i utracicie dobre imię. Ludzie nigdy nie wyrzekli się pragnienia wygody” (Dlaczego nie chcesz być narzędziem kontrastu? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Jaka jest najbardziej odpowiednia metoda w podążaniu dzisiejszą ścieżką? Jako kogo siebie widzisz w tym dążeniu? Powinieneś wiedzieć, jak sobie poradzić ze wszystkim, co cię teraz spotyka, niezależnie od tego, czy są to próby, czy cierpienie, czy bezlitosne karcenie, czy przekleństwa – powinieneś dokładnie rozważyć każde z nich” (Czyż nie są jedynie zwierzętami ci, którzy się nie uczą i nic nie wiedzą? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Rozważałem słowa Boże i zastanawiałem się nad sobą. „Tak”, pomyślałem. „Kim powinienem się stać w swoich dążeniach?”. Zawsze myślałem o sobie jako o dowódcy batalionu, o kimś, kto ma wysoką pozycję. Tylko ważne obowiązki były dla mnie odpowiednie i tylko ludzie o wysokim statusie zasługiwali na spotkania ze mną. Patrzyłem z góry na braci i siostry, którzy zajmowali się spotkaniami. Sądziłem, że przebywanie z nimi przynosi mi ujmę. Zniechęcało mnie, że nie miałem pozycji, a nawet czułem, że życie jest bezsensowne. Pozycja, reputacja i korzyści namieszały mi w głowie i straciłem człowieczeństwo. Byłem podłym i paskudnym człowiekiem! Jak ktoś taki miałby zasługiwać na to, by być przywódcą kościoła? Kościół różni się od społeczeństwa. W kościele rządzi prawda. Przywódca musi do niej dążyć i być dobrym człowiekiem. Ale ja pragnąłem jedynie pozycji i walczyłem o stanowisko przywódcy. Jak mogłem być tak nierozsądny, tak bezwstydny?

Potem przeczytałem te słowa Boga: „Ja decyduję o przeznaczeniu każdej osoby, nie na podstawie jej wieku, rangi, głębi cierpienia, a najmniej na podstawie stopnia, w jakim prosi się ona o litość, ale wedle tego, czy posiada prawdę. Nie ma innego wyboru. Musicie zrozumieć, że wszyscy ci, którzy nie podążają za wolą Boga także zostaną ukarani. To jest fakt nieodwołalny” (Przygotuj dostatecznie wiele dobrych uczynków, by zasłużyć na swoje przeznaczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Z tych słów zrozumiałem, że Bóg nie określa naszego przeznaczenia w oparciu o status ani o to, jak dużo pracujemy. Kluczowe jest to, czy posiedliśmy prawdę i czy słuchamy Boga. Przekonałem się, że Boże usposobienie jest sprawiedliwe dla wszystkich, i bez względu na wykonywany obowiązek zawsze musimy dążyć do prawdy. Jeśli ktoś posiada prawdę, może zostać zbawiony, nawet jeśli nie ma pozycji. Ale bez dążenia do prawdy nie można dostąpić zbawienia nawet wtedy, gdy ma się wysoki status. To było głupie z mojej strony, że tak desperacko goniłem za pozycją. Nienawidziłem skorumpowanych wojskowych, ale awansując, sam stawałem się coraz gorszy, aż w końcu byłem tak skorumpowany jak oni. Niektórzy ludzie potrafią bardzo uczciwie wykonywać swój obowiązek, zanim zyskają pozycję, ale gdy tylko zdobywają władzę, zaczynają jej nadużywać i piętrzą się ich grzechy. Pomyślałem o antychrystach, którzy zostali wydaleni z kościoła. Gdy nie mieli pozycji, wydawali się nie robić niczego złego, ale gdy tylko to się zmieniało, zaczynali ograniczać innych i traktować ich protekcjonalnie. Mówili i robili różne rzeczy, by utrzymać stanowiska, czyniąc zło i zaburzając pracę domu Bożego. Pokazało mi to, że bez prawdy zawsze kierujemy się naszymi skażonymi skłonnościami. Gdy tylko zdobywamy władzę i pozycję, stajemy się zepsuci i czynimy zło, i w końcu czeka za to kara! To szatańskie usposobienie przepełniało mnie, gdy przez tyle lat usiłowałem piąć się w górę w wojsku. Byłem absolutnie arogancki, nieuczciwy, samolubny i chciwy. Gdy zdobywałem wysokie stanowisko, moje ambicje rosły jeszcze bardziej, tak jak wtedy, gdy nadużywałem władzy jako oficer w wojsku. Mogłem skończyć jako złoczyńca, który obraża Boże usposobienie, i zostać ukarany. Myśląc o tym, poczułem zarazem strach i wdzięczność. Bóg raz za razem stawiał przede mną przeszkody, nie dopuszczając do tego, by moje ambicje i pragnienia się zrealizowały. W ten sposób zbawiał mnie i chronił! Dziękuję Bogu za oświecenie, które pozwoliło mi dostrzec istotę i konsekwencje podążania za sławą i pozycją. Co więcej, w końcu zrozumiałem, jak ważne jest dążenie do prawdy.

Od tamtego czasu dążę do prawdy, by pozbyć się swojego zepsucia. Wykonuję każdy powierzony mi przez kościół obowiązek bez względu na jego rangę. Skupiam się na poszukiwaniu zasad prawdy i należytym spełnianiu obowiązku. Gdy zacząłem praktykować w ten sposób, poczułem Bożą obecność i przewodnictwo i miałem niewyrażalne poczucie spokoju i radości. Po jakimś czasie zauważyłem, że w obecności innych zachowywałem dużo więcej pokory i przestałem się przechwalać tym, że byłem oficerem w wojsku. Gdy bracia i siostry wskazywali na moje niedociągnięcia, modliłem się i podporządkowywałem Bogu, a potem starałem się poznać siebie. Potrafiłem traktować innych jak równych sobie i nie myślałem już, że jestem kimś lepszym. Bardzo szybko zmieniłem zdanie co do moich dążeń. Pozycja, sława i korzyści przestały się liczyć czy stanowić przeszkodę. Gdy widziałem, jak przywódcami kościoła zostają ludzie, którzy wierzą w Boga krócej ode mnie, czułem lekkie ukłucie zazdrości, ale modląc się i poszukując prawdy, szybko byłem w stanie pozbyć się tego uczucia. Teraz wraz z żoną w domu spełniamy obowiązki. Nie robię niczego szczególnego, ale jestem szczerze zadowolony. W naszym życiu praktykujemy, kierując się słowem Bożym, i słuchamy każdego, kto mówi rzeczy słuszne i zgodne z prawdą. Doświadczyłem tego, że Bóg Wszechmogący mnie zmienił. Uratował moje małżeństwo, moją rodzinę, i uratował mnie, osobę tak zdeprawowaną. Byłem arogancki, zarozumiały, owładnięty obsesją statusu i korzyści, podły i chciwy. Bez Bożego zbawienia nigdy nie zdołałbym wkroczyć na właściwą ścieżkę w życiu. Byłbym tylko coraz bardziej zepsuty i zdeprawowany, aż wyrządziłbym tyle zła, że Bóg przekląłby mnie i ukarał. Te doświadczenia pozwoliły mi naprawdę poczuć Boże zbawienie i Bożą miłość. To, że mogę praktykować prawdę i urzeczywistniać człowieczeństwo, zawdzięczam wyłącznie Bożemu sądowi i karceniu! Bogu niech będą dzięki!

31. Wytrwałość w obowiązkach

Autorstwa Yangmu, Korea Południowa

Kiedyś czułam wielką zazdrość, widząc, jak bracia i siostry występują, śpiewają i tańczą, chwaląc Boga. Marzyłam, by sama stanąć na scenie, śpiewać i nieść świadectwo o Bogu. To byłby dla mnie wielki zaszczyt. A stało się to szybciej niż sądziłam.

W maju 2018 roku zaczęłam uczestniczyć w próbach do spektaklu Hymn Królestwa. Nigdy nie brałam lekcji śpiewu ani tańca, więc na początku było mi bardzo trudno. Denerwowałam się, gdy śpiewałam, i miałam zacięty wyraz twarzy, a podczas tańca stale gubiłam rytm. Jednak nie poddawałam się. Przypominałam sobie, że Hymn Królestwa jest świadectwem dla całej ludzkości o nadejściu Boga i, natchniona, od razu zaczęłam się modlić. Chciałam dać z siebie wszystko, by dobrze śpiewać i tańczyć. Bóg mnie pomału prowadził i po kilku miesiącach zaczęłam czuć się dużo pewniej. Pomagałam też braciom i siostrom ćwiczyć mimikę. Byłam zadowolona z siebie i myślałam: „Teraz już nieźle się ruszam i mam dobrą mimikę. Na pewno ustawią mnie w pierwszym rzędzie podczas zdjęć, a jak bracia i siostry z rodzinnych stron zobaczą mnie w filmie, będą zachwyceni i bardzo szczęśliwi. Będą też zazdrośni i zaczną mnie podziwiać”. Czułam się świetnie, myśląc o tym, i miałam mnóstwo energii na swoje obowiązki. Nawet gdy na próbach byłam już zlana potem i obolała, nie odpuszczałam. Bałam się, że jak spuszczę z tonu, nie postawią mnie z przodu i nie będę miała szansy się pokazać. Wiedziałam, że muszę dać z siebie wszystko, mimo trudu i wyczerpania. Niedługo mieliśmy kręcić i reżyser przydzielił nam pozycje na scenie. Przejęta spojrzałam na listę, szukając swojego nazwiska i zobaczyłam je w siódmym rzędzie. Przez chwilę nie wierzyłam własnym oczom. Czemu miałam stać tak daleko? Czy reżyser się pomylił? Dobrze się ruszałam, miałam dobrą mimikę, a nawet pomagałam braciom i siostrom ćwiczyć. Naprawdę uważałam, że powinnam stać z przodu. Jak mogli postawić mnie z tyłu? Jeśli nie trafię na ekran i nie będzie ujęć ze mną, inni nawet mnie nie zobaczą. Byłam tym bardzo rozczarowana. Potem na próbach nie mogłam wykrzesać z siebie radości podczas śpiewu ani energii w tańcu. Ciągle się dąsałam, szczególnie gdy widziałam, że mimika i ruchy niektórych sióstr z pierwszych rzędów były nie za specjalne. Nie rozumiałam tego. W czym były ode mnie lepsze? Czemu stały z przodu, a mnie dali na sam tył? Zazdrościłam im i nie mogłam się z tym pogodzić. Widziałam, że niektórzy bracia i niektóre siostry, choć generalnie lepsi ode mnie, stali jeszcze dalej z tyłu, ale w ogóle się nie przejmowali na próbach, jakby to nie miało dla nich znaczenia. Byłam w kropce: nawet z tyłu byli posłuszni i dzielnie wykonywali obowiązki, więc czemu mi było tak trudno się podporządkować? Czy byłam nierozsądna? Już wtedy robiłam sobie wyrzuty, ale nie zastanawiałam się nad sobą, by szukać prawdy. Nie mogłam pogodzić się z tym, gdzie mnie ustawiono.

Kilka dni później reżyser zmienił nieco układ na scenie. Cieszyłam się skrycie i zastanawiałam, czy przesunęli mnie nieco do przodu. Ale jak zobaczyłam zmiany, chciało mi się płakać. Trafiłam do ostatniego rzędu, w sam róg, gdzie kamera prawie mnie nie łapała. Byłam też w szoku, kiedy zobaczyłam, że niektóre siostry, które ćwiczyły od niedawna, miały stać przede mną. Zawrzało we mnie, byłam wytrącona z równowagi. Tak ciężko ćwiczyłam mimikę i ruchy, żeby zagrać w filmie, więc dlaczego wcisnęli mnie w ten ciemny kąt, gdzie nie miałam szansy się pokazać? Byłam rekwizytem! Po co w ogóle miałam występować? Gdybym wiedziała, że tak będzie, nie starałbym się tak na próbach. Czułam, że się rozklejam. Nie mogłam tego zaakceptować. Kilka dni później próba skończyła się dla mnie zwichnięciem kostki. Pomyślałam: „Mam zwichniętą kostkę, to mogę odpocząć. Nie muszę już tak się codziennie męczyć. I tak stoję z tyłu, gdzie nikt mnie nie widzi. Po co się starać?”. Spóźniałam się, wychodziłam wcześniej, a podczas cięższych prób odpoczywałam w kulisach. Widząc to, kilka sióstr przypomniało mi: „Zaraz będziemy nagrywać. Jeśli nie poświęcisz tych dni na ćwiczenie, nie zgrasz się z innymi. Nie możemy się obijać”. Trochę mnie zasmuciły te słowa i poczułam się kiepsko. Wiedziałam, że zdjęcia rozpoczną się za dwadzieścia dni, więc jeśli nie zacznę ćwiczyć, cały projekt się opóźni. Tylko bym przeszkadzała. Nagle się przeraziłam. Czy byłam zdeprawowana? Zastanowiłam się nad sobą i pojęłam, że odkąd przesunęli mnie do tyłu, gdzie nie miałam okazji się popisać, stawiałam opór, robiąc wymówki, i straciłam zapał do pracy. Robiłam wszystko po łebkach, absolutne minimum. Antagonistycznie sprzeciwiałam się Bogu. Zwichnięcie też dawało mi się we znaki. Być może Bóg mnie dyscyplinował. Czy miałabym szansę się pokazać, czy nie, opierając się nadal, mogłabym nie być w stanie wejść na scenę i spełnić swojego obowiązku. Zbolała i ganiąc się w duchu, klęknęłam tego wieczora do modlitwy. „O Boże, bardzo mnie zmartwiło to, że ustawili mnie z tyłu i nie umiałam się podporządkować. Stale narzekałam i kiepsko wywiązywałam się z obowiązków, obijałam się. Widzę swój bunt oraz że zawiodłam Ciebie. Boże, błagam, pomóż mi to zmienić”.

Później przeczytałam słowa Boże: „Kiedy tylko mowa jest o pozycji, prestiżu lub reputacji, serce każdego człowieka podryguje w oczekiwaniu, a każdy z was zawsze pragnie się wyróżniać, być sławnym i rozpoznawalnym. Nikt nie jest skłonny ustąpić, zamiast tego zawsze woląc rywalizować, mimo iż rywalizacja jest żenująca i niedozwolona w domu Bożym. Jednakże bez sporów nigdy nie jesteście zadowoleni. Kiedy widzicie, że ktoś się wyróżnia, odczuwacie zawiść i nienawiść oraz macie wrażenie, że to niesprawiedliwe. »Dlaczego to ja nie mogę się wyróżniać? Dlaczego to zawsze tamta osoba bywa wyróżniana, a nigdy nie przychodzi kolej na mnie?« Czujecie wówczas urazę. Usiłujecie powstrzymać złość, ale nie jesteście w stanie tego zrobić. Modlicie się do Boga i przez chwilę czujecie się lepiej, ale później, kiedy tylko po raz kolejny znajdujecie się w takiej sytuacji, nie jesteście w stanie go przezwyciężyć. Czyż nie ukazuje to niedojrzałej postawy? Czy to, że ktoś popada w takie stany, nie jest pułapką? To są właśnie okowy skażonej natury szatana, które pętają ludzi. Jeśli ktoś wyzbył się tych skażonych skłonności, to czyż nie jest wolny i wyzwolony? Rozważcie jedno: jakiego rodzaju zmian dokonać musi dana osoba, jeśli chce uniknąć zniewolenia przez takie okoliczności, być w stanie się z nich wyplątać i uwolnić się od utrapienia i więzów, jakie nakładają na nią te rzeczy? Co musi taki ktoś uzyskać, zanim będzie naprawdę wolny i wyzwolony? Z jednej strony, musi przeniknąć do sedna pewnych spraw: sława, majątek i pozycja to jedynie narzędzia i metody, którymi posługuje się szatan, aby poddać ludzi skażeniu, schwytać w swe sidła, skrzywdzić i stać się przyczyną ich zdeprawowania. Musisz najpierw w teorii zyskać jasne pojmowanie tych spraw. Ponadto musisz nauczyć się rezygnować z tych rzeczy i odsuwać je na bok. (…) W przeciwnym razie im więcej będziesz walczyć, tym głębsza ciemność będzie cię otaczać i tym więcej odczuwać będziesz zawiści i nienawiści, a twoje pragnienie zysku będzie tylko narastać. Im silniejsze zaś twoje pragnienie zysku, tym bardziej będziesz niezdolny do tego, aby go osiągać, im mniej zaś będziesz osiągał, tym bardziej narastać będzie twoja nienawiść. Gdy zaś nienawiść twoja będzie rosła, twoje wnętrze będzie pogrążać się w coraz większym mroku. Im mroczniejsze będzie twoje wnętrze, tym gorzej będziesz wykonywać swoje obowiązki, a im gorzej będziesz je wykonywać, tym mniej będzie z ciebie pożytku. Jest to wzajemnie powiązane, błędne koło. W takim stanie nie będziesz potrafił dobrze wykonywać swoich obowiązków, a więc stopniowo zostaniesz wyeliminowany” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). To mnie trochę otrzeźwiło. Słowa Boże idealnie opisywały mój stan. Gdy dołączyłam do chóru i zaczęłam poznawać układ i pomagać innym ćwiczyć mimikę, uznałam, że radzę sobie lepiej niż inni, a podczas zdjęć stanę w pierwszym rzędzie. Gdy sądziłam, że podczas nagrań będę mogła się popisać, paliłam się do swoich obowiązków. Z radością ciężko pracowałam, aż byłam wyczerpana, skupiając się na ćwiczeniu ruchów i mimiki. Ale gdy odsuwali mnie coraz dalej i dalej, rozwiewały się moje nadzieje. Sprzeciwiałam się ustaleniom reżysera i nie akceptowałam tych, którzy stali z przodu. Zazdrościłam im. Narzekałam, nie rozumiejąc tego, i czułam, że to nie fair. Próbowałam kłócić się i konkurować z Bogiem. Zaniedbywałam obowiązki. Żałowałam nawet, że tyle wysiłku włożyłam w próby. Kiedy przemyślałam swoje motywy i zachowanie, zrozumiałam, że nie wypełniam obowiązku przez wzgląd na wolę Bożą ani by nieść o Nim świadectwo. Chciałam tylko mieć okazję zabłysnąć i żeby inni mnie podziwiali. Czy zwyczajnie nie walczyłam o sławę i pozycję? Byłam taka samolubna i wstrętna! Bóg wywyższył mnie, dając szansę na występ w chórze, a ja, pozbawiona sumienia i rozumu, nie myślałam o swoim obowiązku i zadowalaniu Boga. Chciałam tylko się popisać. A skoro nie mogłam, narzekałam i smuciłam się. Byłam coraz bardziej ponura. Ku oburzeniu Boga kiepsko wywiązywałam się z obowiązków. Czy szatan złapał mnie w sieć? Pomyślałam o wszystkich braciach i siostrach, którzy pracowali za kulisami, a nie na scenie, a mimo to starali się, nie narzekali i spełniali swój obowiązek, twardo stąpając po ziemi. Nie mogłam się z nimi równać. Czułam, że nie odróżniam dobra od zła i byłam tak wiele winna Bogu. Nie chciałem dalej się tak buntować. Pragnęłam okazać skruchę.

Później przeczytałam słowa Boże: „Musisz nauczyć się odpuszczać i odkładać te rzeczy na bok, rekomendować innych i pozwalać im się wyróżniać. Nie walcz ani nie spiesz się, by skorzystać z chwili, kiedy tylko napotkasz okazję, by się wyróżnić lub zyskać sławę. Musisz nauczyć się rezygnować, ale nie możesz odkładać na później wykonywania swoich obowiązków. Bądź osobą, która skromnie pracuje w ukryciu i która nie popisuje się przed innymi podczas lojalnego wykonywania swoich obowiązków. Im bardziej będziesz rezygnować z prestiżu, pozycji i własnych interesów, tym staniesz się spokojniejszy, tym więcej miejsca otwierać się będzie w twoim sercu i tym bardziej poprawiać się będzie twój stan. Im bardziej zaś będziesz walczyć i rywalizować, w tym większym mroku będziesz się pogrążać. Jeśli w to nie wierzysz, sam się przekonaj! Jeśli będziesz chciał odmienić ten mroczny stan i sprawić, by takie rzeczy nie miały nad tobą władzy, to musisz najpierw odłożyć je na bok i z nich zrezygnować” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa wskazały mi ścieżkę praktyki. Gdy znów chciałam się popisywać, musiałam pomodlić się, odrzucić siebie i własne pragnienia i myśleć o wypełnianiu obowiązków zgodnie z wymaganiami Boga, czyli właściwie wykonać układ i dobrze zaśpiewać. To właśnie musiałam zrobić. Zrozumiałam, że uczestnicząc w inscenizacji Hymnu Królestwa, miałam spełnić obowiązek stworzenia Bożego, czy to stojąc z tyłu, czy z przodu. Bóg nie decyduje o czyimś oddaniu obowiązkom w oparciu o jego miejsce w układzie na scenie, ale o to, czy jest szczery, uległy Bogu i czy praktykuje prawdę. Gdy pojęłam wolę Boga, byłam znacznie spokojniejsza i odmówiłam modlitwę: „Boże, nie chcę już dłużej sprzeciwiać się Tobie. Nieważne, gdzie mnie ustawią, nawet jeśli z tyłu, gdzie nikt mnie nie zobaczy, chcę spełnić swój obowiązek i zadowolić Ciebie”.

Potem na próbach zawsze stałam w ostatnich rzędach. Czasami przychodziło mi do głowy, że nie będzie ujęć ze mną i nikt nie będzie mnie podziwiał, więc byłam nieco zawiedziona. Ale wtedy szybko modliłam się do Boga i prosiłam Go o wyciszenie mojego serca, a wyśpiewując każdą linijkę, myślałam, jak wyrazić to, czego żąda Bóg, i jak energicznie tańczyć zgodnie z choreografią. Gdy zaczęłam wkładać w to serce, czułam, że jestem blisko Boga, i nie dbałam o to, gdzie mnie ustawiono. O dziwo, w miarę jak zbliżały się zdjęcia do filmu, przesuwano mnie do przodu i dostałam też kilka krótkich scen do nagrania. Dziękowałam Bogu za tę szansę, by ćwiczyć. Przez te kilka dni nagrywania scen nie opuszczało mnie poczucie wdzięczności. Za każdym razem wkładałam całe serce w wypełnianie swojego obowiązku, żeby później nie żałować. Przy ostatnim ujęciu ustawiono mnie w pierwszym rzędzie, tuż przed kamerą. Nie mogłam w to uwierzyć. To był wielki zaszczyt. Raz za razem dziękowałam Bogu i chciałam dobrze się spisać. Gdy radośnie szłam do pierwszego rzędu, te wszystkie światła i kamery były skierowane na mnie. Jedna siostra podbiegła, żeby poprawić moje ubranie, makijaż i fryzurę. Nagle poczułam, że jestem w centrum uwagi, że wszyscy na mnie patrzą. Ogarnęła mnie ekscytacja. Nawet mi się nie śniło, że stanę na scenie w pierwszym rzędzie. Gdyby ujęcie się udało, zobaczyłoby mnie mnóstwo osób i naprawdę byłabym sławna. Zaczęłam się nakręcać. To było nie do opisania. zdałam sobie sprawę ze swojego niewłaściwego nastawienia – znów chciałam się popisać. Od razu pomodliłam się i odrzuciłam siebie, ale nie mogłam zdusić niestosownych myśli i uspokoić się. Zrobiliśmy dwa czy trzy ujęcia, jedno po drugim, ale mi nie szło. Reżyser przypomniał nam wtedy, o właściwym nastawieniu. Zaczęłam się martwić, że reżyserowi nie spodobała się moja mimika i znów postawi mnie z tyłu. Bałam się, że stracę tę szansę na pokazanie się. Ale zrozumiałam, że nie zawsze chodzi o moje interesy. Musiałam się skupić, by zmienić nastawienie i dobrze spełnić swój obowiązek. W środku toczyłam walkę pomiędzy chęcią spełnienia swojego obowiązku i obawą o to, że stracę szansę na pokazanie się. Przez to bardzo się denerwowałam. Zrobiliśmy pięć ujęć z rzędu, ale nadal mi nie wychodziło i wyglądałam na spiętą. Widziałam, że inne siostry z przejęciem mówią, o tym, czego te ujęcia je nauczyły. Niektóre były tak poruszone, że płakały, ale ja byłam niepocieszona i tak zdeprymowana, że szybko się ulotniłam.

Gdy szłam, dręczyło mnie poczucie winy, bo tak kiepsko mi poszło. Wszyscy inni oddali Bogu szczere serca i niewinne uśmiechy, a ja obsesyjnie chciałam się popisać. Mój występ nie był dość dobry, by nieść świadectwo o Bogu, a Bóg nie mógł mnie pochwalić. Miałam wtedy ochotę porządnie się wypłakać. Pomodliłam się: „Boże, żałuję tego, co się stało. Naprawdę nie chcę się już popisywać i chciałabym stanąć z tyłu sceny, w samym rogu, gdzie nie zobaczy mnie nikt, nawet kamera. Śpiewanie właśnie dla Ciebie ze szczerego serca sprawia mi radość, daje spokój. Nie czuję się już winna. Ale jest za późno i nie mogę spełnić swojej powinności”. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej żałowałam tego, jak wypełniałam swój obowiązek.

Wyciszyłam swoje serce i rozmyślałam. Dlaczego tak bardzo chciałam się popisać i wyróżnić, że odrzucenie ciała i praktykowanie prawdy stało się tak trudne? Wyczytałam to w słowach Boga: „To, co lubisz, na czym się koncentrujesz, czego zazdrościsz, co uwielbiasz, czego pragniesz i o czym myślisz codziennie w głębi serca – to wszystko reprezentuje twoją naturę. To wystarczy, by udowodnić, że twoja natura lubi niesprawiedliwość, a w poważnych sytuacjach, że jest nikczemna i nieuleczalna. Powinieneś przeanalizować swoją naturę pod tym kątem. Przeanalizuj to, co lubisz, a co zaniedbujesz w swoim życiu. Może jesteś chwilowo dla kogoś dobry, ale to nie udowadnia, że go lubisz. Rzeczy, które naprawdę lubisz, są właśnie w twojej naturze. Nawet gdybyś miał połamane kości, nadal czerpałbyś z nich przyjemność i nigdy byś ich nie porzucił. Niełatwo jest to zmienić” („Co należy wiedzieć o przemianie swojego usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Obok odkrywania tych elementów ich własnej natury, które ludzie lubią, odkrywać należy także inne jej aspekty, takie jak na przykład ludzkie poglądy na różne sprawy, metody działania i życiowe cele, wartości, jakimi kierują się w życiu i poglądy na życie, jak również spojrzenie na wszystkie rzeczy mające związek z prawdą. Wszystko to są rzeczy tkwiące głęboko w ludzkich duszach i mają one bezpośredni związek z przemianą usposobienia” („Co należy wiedzieć o przemianie swojego usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boże pomogły mi pojąć, że ludzkie myśli, preferencje i dążenia wywodzą się naszej natury i ta natura je kontroluje. Zapytałam siebie, czego tak naprawdę szukałam w wypełnianiu swoich obowiązków. Gdy przesuwano mnie coraz bardziej do przodu na scenie i miałam coraz więcej ujęć, myślałam głównie o tym, że mam szansę stać na przedzie, pokazać się i skłonić innych, by szanowali mnie i zazdrościli mi. Czułam się jak jakaś gwiazda zwłaszcza wtedy, gdy w ostatniej scenie stałam z przodu. Uważałam to za wielkie osiągnięcie i nie mogłam pohamować chęci popisania się i pokazania z najlepszej strony. Chciałam mile zaskoczyć braci i siostry, którzy mnie znali, a sobie zapewnić cudowne wspomnienia na zawsze. Zrozumiałam, że pragnę sławy i uznania, a to pragnienie tak głęboko wniknęło w moje serce, że stało się moją naturą. W słowach Boga wyczytałam: „Skażone, szatańskie usposobienie, jest w ludziach bardzo głęboko zakorzenione; tak głęboko, że staje się ich życiem. Czego takiego ludzie poszukują i co pragną zyskać? Pod wpływem siły napędowej, jaką jest skażone szatańskie usposobienie, jakie są ich ideały, nadzieje, ambicje, życiowe cele i kierunki ich dążeń? Czyż nie biegną one wprost przeciwnie do tego, co pozytywne? Po pierwsze, ludzie zawsze chcą zyskać rozgłos lub stać się celebrytami. Pragną zdobyć wielką sławę i prestiż oraz przynieść zaszczyt swym przodkom. Czy są to pozytywne rzeczy? Są to cele, którym daleko do bycia rzeczami pozytywnymi; co więcej, są one sprzeczne z prawem mówiącym o tym, że Bóg sprawuje władzę nad losem ludzkości. Dlaczego to mówię? Jakiego rodzaju ludzi pragnie widzieć Bóg? Czy pragnie widzieć człowieka otoczonego nimbem wielkości, celebrytę, osobę utytułowaną albo taką, która odmienia oblicze świata? (Nie, nie taką.) Jakiego rodzaju osobę pragnie zatem widzieć Bóg? Chce widzieć stojącą obiema nogami na ziemi osobę, która stara się być godnym tego miana stworzeniem Bożym, potrafi wypełniać obowiązki stworzenia Bożego i trzymać się wyznaczonego człowiekowi miejsca” („Jedynie dążenie do prawdy i poleganie na Bogu może rozwiązać problem zepsutego usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Ciągle starasz się osiągnąć wielkość, rozmaite godności i pozycję; zawsze szukasz wywyższenia. Jak czuje się Bóg, kiedy to widzi? Jest to dla Niego wstrętne i nie chce na to patrzeć. Im bardziej zabiegasz o rzeczy takie, jak wielkość, pozycja i bycie lepszym od innych, wybitnym, niezwykłym i godnym uwagi, tym bardziej odrażający jesteś w oczach Boga. Nie bądź kimś, kto jest dla Niego odrażający! Jak zatem można to osiągnąć? Robiąc różne rzeczy w sposób trzeźwy i praktyczny, i trzymając się wyznaczonego człowiekowi miejsca. Nie snuj daremnych marzeń, nie uganiaj się za sławą i nie staraj się wybić na tle równych sobie, a ponadto nie próbuj być wielkim człowiekiem, który przewyższa wszystkich innych, jest pierwszy pośród ludzi i sprawia, że pozostali darzą go czcią. Jest to bowiem ścieżka, którą kroczy szatan; Bóg zaś nie chce widzieć takich stworzeń. Jeśli na końcu, kiedy całe dzieło Boże zostanie wykonane, wciąż jeszcze będą ludzie, którzy dążyć będą do takich rzeczy, czeka ich tylko jeden wynik: zostaną wyeliminowani” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boże naprawdę otworzyły mi oczy. Przemyślałam swoją próżność i czemu tak uwielbiałam się popisywać. To dlatego, że ukształtował mnie i zepsuł szatan. Jego trucizny: „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom” i „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół” naprawdę we mnie wsiąkły, wypaczając moje spojrzenie na życie. Uważałam, że posiadanie reputacji i pozycji czy życia lepszego niż inni jest dobre. To były moje życiowe cele. Co by się nie działo, chciałam się popisywać, żeby inni mnie podziwiali i zazdrościli mi. Wydawało mi się, że to lepsze życie niż mają inni, zaszczytne. Czułam, że ten kult sławy i pozycji stał się moją własną naturą. Myślałam o tym, że już w szkole i w kontaktach z innymi zawsze chciałam być najlepsza. Chciałam prześcignąć innych i stanąć na podium. Gdy tylko ktoś zwrócił na mnie uwagę, byłam wniebowzięta. A jeśli byłam pomijana albo nieważna dla jakieś grupy ludzi, nie mogłam tego znieść. Chciałam walczyć o pozycję, a porażka smakowała gorzko. Żyłam trawiona tymi szatańskimi truciznami, wiecznie tylko pragnąc podziwu. Jakbym miała na sobie kajdany, krępujące moje ruchy i myśli, przez co film, niosący świadectwo o Bogu, postrzegałam jako swoją osobistą scenę. Mój obowiązek był dla mnie środkiem do spełnienia własnych pragnień. Myślałam tylko o tym, jak się wyróżnić, jak zabłysnąć. A nie o tym, jak dobrze spełniać swój obowiązek czy zadowolić Boga. Pojęłam, że dopóki trawią mnie szatańskie trucizny i skłonności, nie tylko nie zdołam spełnić swojego obowiązku i zadowolić Boga, ale ostatecznie zostanę odrzucona przez Boga, bo sprzeciwiałam się Mu.

W słowach Boga wyczytałam: „Tym, czego Bóg wymaga od ludzi, nie jest umiejętność wypełnienia pewnej liczy zadań czy doprowadzenia do końca jakichś wielkich przedsięwzięć; nie potrzebuje też, aby byli w takich przedsięwzięciach pionierami. Bóg chce natomiast, aby byli w stanie robić to, co potrafią, w sposób trzeźwy i praktyczny oraz żyli zgodnie z Jego słowami. Dla Boga nie musisz być wielki czy czcigodny; nie potrzebuje On również, abyś czynił cuda, ani nie chce widzieć w tobie żadnych miłych niespodzianek. Takie rzeczy nie są Mu potrzebne. Wszystko, czego Bogu potrzeba, to abyś słuchał Jego słów, a wysłuchawszy – brał je sobie do serca i zważał na nie, praktykując w sposób trzeźwy i rozsądny, aby mogły one stać się tym, co urzeczywistniasz; aby mogły stać się twoim życiem. W ten sposób Bóg będzie zadowolony” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Zrozumiałam, że wolą Boga jest, byśmy szukali prawdy i byli zupełnie szczerzy, poddali się Jego władzy i ustaleniom, a obowiązek spełniali jak najlepiej. Dążenie do tych celów zadowala Boga. Wcześniej nie rozumiałam woli Boga, tylko z całych sił chciałam zdobyć sławę i uznanie. Dlatego kiepsko spełniałam swój obowiązek, rozczarowując Boga. Byłam tak zepsuta, lecz Bóg ze mnie nie rezygnował. Raz za razem ukazywał moje niewłaściwe podejście i zmieniał moje miejsce w układzie na scenie, żebym mogła dostrzec swoje zepsute, szatańskie usposobienie i zmienić je. Miłość Boga wzruszyła mnie. Pomodliłam się do Niego: „Boże, nie chcę się już wyróżniać, ani żeby mnie podziwiano. To przynosi tylko ból i nie pozwala zadowalać Ciebie poprzez spełnianie obowiązku. Od tej chwili chcę jedynie praktykować zgodnie z Twoim słowem. Bez względu ma moje miejsce na scenie, czy mogę się pokazać, czy nie, chcę tylko śpiewać ku Twojej chwale ze szczerym sercem i oddaniem, by spełnić swój obowiązek i zadowolić Ciebie”. Kiedy kręciliśmy duble, raz ustawiano mnie z tyłu, raz z przodu, a czasami potrzebowali mnie na próbach, ale nie podczas nagrań. Bardzo to przeżywałam, ale potrafiłam wyzbyć się swoich pragnień, modląc się do Boga i czytając Jego słowa, by mieć dobre nastawienie. Niekiedy widziałam, że siostry przejmowały się zmianą miejsca na scenie i nie najlepiej spełniały swój obowiązek. Na czas udawało mi się znaleźć odpowiednie słowa Boga i powiązać je z własnymi doświadczeniami, by im pomóc. Takie wypełnianie mojego obowiązku wiele znaczyło i uspakajało mnie. Później reżyser znów przesunął mnie do przodu, ale już nie próbowałam się popisywać. Czułam, że występ przed kamerą to odpowiedzialność, że niosę świadectwo. Starałam się dobrze śpiewać i spełniać swój obowiązek. Pamiętam, jak podczas jednej sceny stałam na samym końcu i śpiewaliśmy takie słowa Boga: „Podnieś swój triumfalny sztandar, aby uczcić Boga! Śpiewaj triumfalną pieśń zwycięstwa i szerz święte imię Boże!” Myślałam o tym, jak głęboko zdeprawował mnie szatan, jak pragnęłam zdobyć reputację i że nie udało mi się dobrze spełnić swojego obowiązku, czym zraniłam Boga. Chciałam całym sercem chwalić Boga i zaśpiewać dla Niego jak najlepiej, by upokorzyć i pokonać szatana. Gdy z takim nastawieniem śpiewałam ku chwale Boga na scenie, czułam spokój i radość, jakich nie znałam. Miałam też poczucie dumy i sprawiedliwości.

Spektakl chóralny Hymn Królestwa niebawem pojawił się w sieci. Z przejęciem obejrzeliśmy go z braćmi i siostrami. Widok tak wielu wybrańców Boga, stojących przed Górą Oliwną i śpiewających z dumą, „Ludzie weselą się przed Bogiem, ludzie chwalą Boga” był tak wstrząsający i poruszający, że po policzkach płynęły mi łzy wdzięczności. Czasami myślę o tym, co się wydarzyło. Tak przejmowałam się, czy stanę z przodu, że nie mogłam wypełniać swojego obowiązku, aż wreszcie przestałam pragnąć sławy i uznania. Czy z przodu, czy z tyłu – stałam w miejscu stworzenia Bożego, z którego swobodnie śpiewałam i niosłam świadectwo o Bogu. Tyle zdziałało we mnie dzieło Boże. Bogu niech będą dzięki!

32. Mój duch został wyzwolony

Autorstwa Mibu, Hiszpania

„Jeśli człowiek w swoim życiu pragnie być oczyszczony i osiągnąć zmiany w swoim usposobieniu, jeśli pragnie prowadzić życie pełne znaczenia i wypełniać swój obowiązek jako stworzenie Boże, musi przyjąć Boże karcenie i sąd. Nie może też dopuścić do tego, by opuściły go Boża dyscyplina i Boże smaganie – tak, aby mógł uwolnić się od manipulacji i wpływu szatana i żyć w świetle Boga. Wiedz, że światłem tym jest Boże karcenie i sąd, i jest to światło ludzkiego zbawienia; nie ma dla człowieka większego błogosławieństwa, łaski czy ochrony” („Boże karcenie i sąd to światło zbawienia człowieka” w księdze „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Słowa Boga przypomniały mi o doświadczeniu sprzed kilku lat.

W październiku 2016, zamieszczono w sieci teledysk z moją choreografią. Spodobał się braciom i siostrom. więc polecono mnie, bym poprowadziła kościelny zespół tańca. Wzruszyło mnie to i zaczęłam się modlić, żebym mogła dobrze wykonać to zadanie i robić teledyski na chwałę Bożą. Wkrótce nasze próby nabrały rozpędu. Bracia i siostry podziwiali mnie i zwracali się do mnie o pomoc, gdy tylko mieli trudności w tańcu. Łechtało to moją próżność. Poczułam, że mam wielki talent dla kościoła. Potem liderka wspólnoty poprosiła siostrę Ye, żeby pracowała ze mną. Ucieszyłam się z tego i pomyślałam: „Siostra Ye też jest zawodową tancerką i zna inne niż ja style tańca. możemy się wzajemnie uzupełniać. Powinno nam się dobrze pracować”. Po jakimś czasie byliśmy gotowi do kręcenia teledysku, że pomysły siostry Ye na choreografię są lepsze i dojrzalsze od moich i podobają się braciom i siostrom. Byłam niezadowolona i zastanawiałam się: „Co o mnie pomyślą? Że nie jestem taka dobra jak siostra Ye? Jeżeli ona mnie przewyższa, czy dalej będę odgrywać główną rolę w zespole?”. Zwłaszcza niepokoiło mnie, jak inni podchodzili do siostry Ye, kiedy mieli jakiś problem. Ja byłam liderką, ale to do niej zwracali się ze swoimi trudnościami. Czy to znaczyło, że ona jest lepsza ode mnie? Nie chciałam zostać w tyle. W następnym programie musiałam naprawdę pokazać, że jestem równie dobra.

Podzieliłyśmy się zadaniami z siostrą Ye, aby spełnić potrzeby grupy. Ja zajęłam się robieniem teledysków, a ona pracowała na scenie. Po cichu byłam zadowolona. Wcześniej jak pracowałyśmy razen, czułam się przytłumiona, więc teraz chciałam wszystkim pokazać, że jestem od niej zdolniejsza. Dokształcałam się po godzinach z choreografii, żeby teledysk wypadł naprawdę świetnie, ale kiedy zobaczyłam, że siostra Ye już jest prawie gotowa z przedstawieniem, a ja jeszcze nie skończyłam choreografii, bardzo mnie to denerwowało. Próbując przyspieszyć pracę i podnieść jakość, zaczęłam być naprawdę wymagająca wobec braci i sióstr na próbach, na jednego brata nawet nakrzyczałam, kiedy zobaczyłam, że źle tańczy. Jego błędy w tańcu mogłyby zepsuć mój program, a wtedy siostra Ye byłaby górą. Zanim zaczęły się zdjęcia, jeden brat zauważył, że na początku jest za mało tańca. Chyba miał rację, ale akurat nie wiedziałam, co tu wstawić, no to on zaproponował, żebym omówiła to z siostrą Ye, naprawdę nie było miło to usłyszeć. Czy pytanie ją o radę w takim kluczowym momencie nie ośmieszyłoby mnie? Gdyby siostra Ye wtrąciła się, to kto odebrał by zasługę? Przecież poświęciłam tak dużo czasu i energii i projekt już był prawie skończony. Nie ma mowy, żebym poszła do niej. Powiedziałam: „nie bądźmy teraz tacy drobiazgowi. Kiedy film będzie gotowy, zobaczymy, jak wyszła całość”. Liderka wspólnoty obejrzała nasze wideo uznała, że nie spełnia standardów dawania świadectwa o Bogu i musimy go poprawić. Byłam bardzo smutna jak to usłyszałam - jakby ktoś wbił mi nóż w serce. Pomyślałam: „teraz zostałam naprawdę upokorzona. Wszyscy zobaczą, ile jestem warta z pewnością pomyślą, że nie jestem tak dobra jak siostra Ye i słabo pracuję. Jak zachowam swoją pozycję w zespole?”. W tych dniach myślałam tylko o tym, jak zachować twarz i pozycję. Nie mogłam spać w nocy, drzemałam na spotkaniach i nie przykładałam się do swoich obowiązków.

Raz liderka wspólnoty przyszła porozmawiać ze mną. Widząc, że zupełnie nie rozumiem siebie, obnażyła moją duszę i rozprawiła się ze mną. Mówiła, że zazdroszczę komuś talentu, chcąc chronić swoje własne imię i pozycję, że wcale nie myślę o pracy całego kościoła będąc samolubna i nikczemna. Powiedziała, żebym zastanowiła się nad sobą i przeczytała ten fragment słowa Bożego: „Kiedy tylko mowa jest o pozycji, prestiżu lub reputacji, serce każdego człowieka podryguje w oczekiwaniu, a każdy z was zawsze pragnie się wyróżniać, być sławnym i rozpoznawalnym. Nikt nie jest skłonny ustąpić, zamiast tego zawsze woląc rywalizować, mimo iż rywalizacja jest żenująca i niedozwolona w domu Bożym. Jednakże bez sporów nigdy nie jesteście zadowoleni. Kiedy widzicie, że ktoś się wyróżnia, odczuwacie zawiść i nienawiść oraz macie wrażenie, że to niesprawiedliwe. »Dlaczego to ja nie mogę się wyróżniać? Dlaczego to zawsze tamta osoba bywa wyróżniana, a nigdy nie przychodzi kolej na mnie?« Czujecie wówczas urazę. Usiłujecie powstrzymać złość, ale nie jesteście w stanie tego zrobić. Modlicie się do Boga i przez chwilę czujecie się lepiej, ale później, kiedy tylko po raz kolejny znajdujecie się w takiej sytuacji, nie jesteście w stanie go przezwyciężyć. Czyż nie ukazuje to niedojrzałej postawy? Czy to, że ktoś popada w takie stany, nie jest pułapką? To są właśnie okowy skażonej natury szatana, które pętają ludzi. (…) Razie im więcej będziesz walczyć, tym głębsza ciemność będzie cię otaczać i tym więcej odczuwać będziesz zawiści i nienawiści, a twoje pragnienie zysku będzie tylko narastać. Im silniejsze zaś twoje pragnienie zysku, tym bardziej będziesz niezdolny do tego, aby go osiągać, im mniej zaś będziesz osiągał, tym bardziej narastać będzie twoja nienawiść. Gdy zaś nienawiść twoja będzie rosła, twoje wnętrze będzie pogrążać się w coraz większym mroku. Im mroczniejsze będzie twoje wnętrze, tym gorzej będziesz wykonywać swoje obowiązki, a im gorzej będziesz je wykonywać, tym mniej będzie z ciebie pożytku. Jest to wzajemnie powiązane, błędne koło. W takim stanie nie będziesz potrafił dobrze wykonywać swoich obowiązków, a więc stopniowo zostaniesz wyeliminowany” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa były dla mnie prawdziwym ciosem. Bóg dokładnie obnażył moją postawę. Wciąż zazdrościłam siostrze Ye walcząc tylko o swoje dobre imię i korzyści. Dla Boga to było obrzydliwe. Przypomniałam sobie, jaka byłam zazdrosna odkąd tylko siostra Ye dołączyła do zespołu i zobaczyłam jej talent. Bałam się, że tylko ona będzie podziwiana, a ja lekceważona, i stracę pozycję. Zaczęłam z nią rywalizować, próbując udowodnić, że jestem lepsza. Kiedy zobaczyłam, że choreografia jej programu tańca postępuje szybciej niż moja, stałam się zbyt wymagająca wobec braci i sióstr, żeby nie pozostać w tyle. Było jasne, że pewne rzeczy powinniśmy omówić z siostrą Ye, ale unikałam tego ze strachu, że to jej przypisana zostanie cała zasługa. W rezultacie nie rozwiązaliśmy pewnych problemów, nawet po tym, jak bracia i siostry włożyli cały ten czas i energię, okazało się, że wyszło zbyt słabo jak na świadectwo o Bogu. Gdy przywódczyni powierzyła siostrze Ye obowiązek współpracy ze mną, chodziło o to, byśmy połączyły siły i żeby choreografia tańca dawała dobre świadectwo Bogu, ale ja w ogóle nie zważałam na wolę Bożą, wciąż walczyłam o swoje dobre imię i korzyści i zakłóciłam pracę kościoła. Źle zrobiłam i sprzeciwiłam się Bogu. Przestraszyłam się tej myśli i wypełnił mnie żal. Pomodliłam się i nie chciałam już zazdrościć innym sukcesów ani z nimi rywalizować. Chciałam pokutować przed Bogiem współpracując z siostrą Ye i wykonać zadanie jednomyślnie.

Potem już razem pracowałyśmy nad choreografią, moja postawa nieco się poprawiła. Ale były chwile, że dalej zazdrościłam jej, ale wiedziałam, że mam działać dla kościoła, a nie dla własnych interesów. Świadomie porzuciłam cielesność i odsunęłam się na bok, myślałam jak pracować z siostrą aby poprawić projekt. Kidy mamy trudności czy problemy, to wspólnie rozmawiamy, od razu otwieramy się na temat zepsucia, jakie ujawniliśmy i razem szukamy prawdy, aby to rozwiązać. Potem doświadczyłam Bożego przewodnictwa i błogosławieństwa – praca nad choreografią poszła błyskawicznie. Również doświadczyłam sensu wytchnienia, jakie daje praktykowanie prawdy.

Kilka miesięcy później miałyśmy z siostrą Ye przygotować pewien spektakl. Najpierw poszło gładko i szybko, innym podobała się choreografia naszych tańców. Czułam się naprawdę zadowolona z siebie. Pewnego razu liderka zapytała, jak idzie choreografia, więc z radością powiedziałam: "Robimy duże postępy". Wtedy siostra wtrąciła: „Siostra Ye ma świetne pomysły i ogólna praca też dobrze idzie”. Zirytowana pomyślałam, „Czemu ona to mówi? Teraz wszyscy dowiedzą się, że pomysły taneczne pochodzą od siostry Ye, pomyślą, że nie jestem tak dobra jak ona. Muszę znaleźć sposób, żeby samej coś osiągnąć, w przeciwnym razie, co sobie o mnie pomyślą bracia, siostry i liderka?”. Raz na choreografii wymyśliłam nową figurę akrobatyczną. Super, pomyślałam, „Świetnie sobie radzę z akrobatyką, jak dobrze poćwiczymy, to nie tylko wzbogaci się taniec, ale wszyscy zobaczą moje zalety, wtedy wszyscy będą mnie podziwiać”. Następnego dnia, kiedy uczyłam tej figury moich braci i sióstr, powiedzieli, że to za szybki rytm i to bardzo trudne. Siostra ostrzegła mnie wieczorem: „Łatwo nabawić się kontuzji przy tej figurze. Chyba nie powinniśmy tego ćwiczyć”. Zaczęłam obawiać się, że zastąpią tą figurę jakąś inną. Jak wtedy dorównam siostrze Ye, kiedy przyjdzie czas? Zachęcałam wszystkich, żeby jeszcze trochę poćwiczyli i poddałam się dopiero wtedy, gdy kilka sióstr potłukło się wskutek upadków. Było mi smutno, źle się z tym czułam, więc przeprosiłam zespół i zmieniłam figurę, ale dalej nie miałam refleksji o sobie w tym świetle. Wkrótce miały rozpocząć się zdjęcia. Obie z siostrą Ye brałyśmy udział w przedstawieniu. W czasie nagrywania czułam, że słabo zatańczyłam w scenie ze mną, poprosiłam więc reżysera o kilka dubletów. Potem zobaczyłam, że prawie wszystkie ujęcia były na siostrę Ye, jedyne zbliżenie na mnie było z boku, byłam załamana. W kolejnych sesjach filmowych, nie mogłam zmusić się do uśmiechu i mój taniec był sztuczny. Miałam po prostu obsesję, żeby tańczyć lepiej niż siostra Ye. Nawet nie miałam ochoty patrzeć na sceny tańca, które miałam oceniać, nie obchodziło mnie, czy przedstawienie daje dobre świadectwo o Bogu. Wreszcie, kiedy film był gotowy, wszyscy mówili, że taniec wyszedł sztywny i bezduszny. Nie tylko był zbyt słaby, by nieść świadectwo o Bogu, ale był dla Niego obrazą. Potem, liderka powiedziała mi, że zafiksowałam się na walce o swoje dobre imię i korzyści i niczego nie osiągnęłam, więc zwolniła mnie z odpowiedzialności za to zadanie. Byłam bardzo smutna. Najpierw chciałam tylko wykonać dobrze zadanie i podobać się Bogu, ale potem myślałam tylko o sobie i moje projekty nie niosły świadectwa o Bogu, a nawet zawstydzały Go. To było wykroczenie. Zmarnowałam szansę, by wykonać obowiązek poprzez taniec. Przez długi czas płakałam.

Wciąż o tym myślałam: „Dobrze wiem, że walka o swoje imię i korzyści nie jest właściwa, więc czemu nie mogę powstrzymać się od tego raz za razem? Jaki jest prawdziwy powód? Podczas modlitwy przeczytałam te słowa Boże: „Szatan używa sławy i zysku, aby kontrolować myśli człowieka, aż ludzie są w stanie myśleć tylko o tych dwóch rzeczach. Walczą o sławę i zysk, znoszą trudności dla sławy i zysku, cierpią upokorzenia ze względu na sławę i zysk, poświęcają wszystko, co mają, dla sławy i zysku, a także gotowi są wydać dowolny osąd i podjąć każdą decyzję przez wzgląd na sławę i zysk. W ten sposób szatan skuwa ludzi niewidzialnymi kajdanami, a ci nie mają siły ani odwagi, aby je zrzucić. Dlatego wciąż nieświadomie je dźwigają, z wielkim trudem brnąc ciągle naprzód. Ze względu na tę właśnie sławę i zysk ludzkość unika Boga i zdradza Go, stając się coraz bardziej niegodziwa. W ten zatem sposób kolejne pokolenia giną pośród zabiegów o szatańską sławę i zysk. Czy patrząc teraz na działania szatana, nie dostrzegamy, że jego złowrogie pobudki są absolutnie obrzydliwe? Może dzisiaj jeszcze nie przejrzeliście złowrogich pobudek szatana, bo myślicie, że nie ma życia bez sławy i zysku. Sądzicie, że jeśli ludzie porzucą sławę i zysk, nie będą już widzieli drogi przed sobą, nie będą mogli widzieć swoich celów, ich przyszłość stanie się mroczna, ciemna i ponura. Jednak stopniowo, pewnego dnia wszyscy uznacie, że sława i bogactwo to potworne kajdany, których szatan używa do niewolenia człowieka. Gdy nadejdzie ten dzień, będziesz z całych sił opierać się kontroli szatana i kajdanom, którymi szatan chce cię zniewolić. Kiedy nadejdzie czas, w którym zapragniesz odrzucić wszystkie rzeczy, które zaszczepił w tobie szatan, wtedy całkowicie zerwiesz z szatanem i prawdziwie wzgardzisz wszystkim, co szatan tobie przyniósł. Tylko wtedy ludzkość będzie żywić prawdziwą miłość do Boga i tęsknić do Niego” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Słowa te ujawniły, nikczemną taktykę szatana służącą zepsuciu ludzkości. Wykorzystuje on sławę i korzyści, by kontrolować ludzi, przez co stają się coraz bardziej zdeprawowani i zepsuci, czynią zło i przeciwstawiają się Bogu. Szatan mnie wychowywał i wpływał na mnie od małego. „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom”, i „Człowiek zostawia po sobie ślad, gdziekolwiek jest, tak jak gęś wydaje krzyk, dokądkolwiek leci”. Szatańskie filozofie mają we mnie głębokie korzenie. W każdej grupie pragnęłam być wyjątkowa, podziwiana i chwalona. Widok kogoś, kto się wyróżnia wzbudzał we mnie zazdrość i tylko myślałem jak go wyprzedzić, zawsze walcząc o swoje imię i korzyści stawałam się nędzna przez sztuczki szatana. Moje usposobienie stało się bardziej aroganckie i samolubne. Kiedy myślę o tej choreografii, to chciałam wtedy wyprzedzić siostrę Ye pod względem techniki i nie obchodziło mnie, czy wykonawcy podołają fizycznie, skończyło się to dla kilku sióstr urazami w czasie prób. Podczas filmowania, chciałam, żeby były zbliżenia tylko na mnie, żeby pokazać, że jestem lepsza od siostry Ye, więc kiedy moje ruchy w tańcu na zdjęciach nie wydają mi się dość dobre, to proszę reżysera o powtórki wstrzymując całą pracę. Gdy zobaczyłam, że na teledysku widać tylko mój profil, a wszystkie ujęcia siostry Ye są od przodu, byłam rozżalona i ogarnęły mnie negatywne emocje i bunt. Straciłam zapał, by dobrze tańczyć i nieść świadectwo o Bogu. W rezultacie mój taniec zawstydzał Boga. Moja choreografia nie dawała Bożego świadectwa, ale była tylko na pokaz. Moja walka o dobre imię i korzyści poważnie utrudniała prace kościoła, raniła moich braci i siostry. Moje zachowanie było okropne, wstrętne dla Boga! Wtedy przyszły mi do głowy takie słowa od Boga: „Wyrażenie »zła droga« nie odnosi się do jakichś konkretnych złych uczynków, lecz do źródła zła, kryjącego się za takim postępowaniem ludu” (Sam Bóg, Jedyny II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Boże słowo uświadomiło mi, że zostałam pozbawiona zadania nie dlatego, że coś zrobiłam źle. Lecz dlatego, że zła była sama przyczyna moich działań i droga, którą podążałam. Odkąd siostra Ye zaczęła pracować ze mną, zazdrościłam jej i walczyłam o swój interes. Prowadziłam swoje własne przedsięwzięcie. Zwyczajnie robiłam źle i buntowałam się przeciw Bogu. Wypełniał mnie lęk. Zobaczyłam, że dążenie do dobrego imienia i statusu to droga przeciwna Bogu, i że jeśli nie okażę skruchy, zostanę odrzucona i ukarana. Poczułam taki straszny żal. Gorzko płakałam i modliłam się do Boga: "O, Boże! Porzuciłam moje zadanie. Twoim sprawiedliwym usposobieniem jest objawienie się i opieka nade mną. Dziękuję Ci za to, że zaaranżowałeś tę sytuację i w porę mnie powstrzymałeś. Pragnę okazać skruchę”.

Przez kolejne dni głosiłam ewangelię w kościele, a także uprawiałam ćwiczenia duchowe i zastanawiałam się nad sobą. Za każdym razem, gdy wspomniałam o moich zadaniach robionych dla swojego imienia i korzyści, miałam wyrzuty sumienia. Nienawidziłam siebie, że nie doceniłam okazji danej od Boga w tym zespole tanecznym. Kiedy oglądałam te teledyski, tak bardzo chciałam zacząć wszystko od nowa, ale wiedziałam, że to niemożliwe. Mogłam jedynie pilnie współpracować z Bogiem w głoszeniu ewangelii, aby wynagrodzić swój dawny grzech. Niespodziewanie, miesiąc później liderka wspólnoty znów przydzieliła mnie do zespołu tanecznego. Byłam tak poruszona tą nowiną, że nie mogłam powstrzymać łez, postanowiłam naprawdę docenić tą szansę, aby działać nie dla swojej korzyści, aby dobrze pracować z braćmi i siostrami, dobrze wykonać zadanie i odpłacić za Bożą miłość.

Dołączyłam do grupy i zaczęły się próby, siostra Ye wspomniała, że figura, której uczyłam braci i siostry, nie była typowa. Poczułam się zawstydzona i pomyślałam: "Jak możesz tak krytykować mnie wobec innych? Teraz na pewno pomyślą, że ci nie dorównuję. Nie mogą mnie lekceważyć. Też jestem profesjonalistką, zauważyłam, że też nie jesteś idealna." Chciałam odrzucić figury z jej choreografii. Wtedy zdałam sobie sprawę, że myślę o swoich korzyściach, więc zaczęłam się modlić w duchu. Po modlitwie pomyślałam o tych słowach od Boga: „Bóg zapamięta ludzi tylko wtedy, gdy im bardziej doniosła będzie chwila, tym bardziej będą w stanie podporządkować się, porzucić swoje własne interesy, próżność i dumę, oraz należycie wykonywać swoje obowiązki. To wszystko są dobre uczynki! Niezależnie od tego, co robią ludzie, co jest ważniejsze – ich próżność i duma, czy chwała Boża? (Chwała Boża). Co jest ważniejsze – twoje powinności, czy twoje własne interesy? Wypełnianie obowiązków jest najważniejsze i jest to twoja powinność. (…) Postawisz na pierwszym miejscu swój obowiązek, wolę Boga, niesienie świadectwa o Nim oraz własne powinności. Jest to taki wspaniały sposób składania świadectwa, który upokarza szatana!” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Światło spoczęło na mnie. Czyż Bóg nie testował mnie tą sytuacją? Kiedykolwiek jest konflikt między moim własnym interesem a interesem domu Bożego, powinnam spełnić wolę Bożą i praktykować prawdę, aby upokorzyć szatana. Kiedy uspokoiłam się i pomyślałam o tym, zobaczyłam, że nie uczyłam prawidłowych ruchów. Siostra Ye była bezpośrednia i to mnie zawstydzało, ale ona miała rację i powinnam zgodzić się z jej sugestią. Po chwili refleksji i poprawie moich motywacji, razem z siostrą Ye szybko skończyłyśmy choreografię. Poczułam też pokój i odprężenie działając w ten sposób.

To doświadczenie pokazało mi, że Boży sąd i karcenie to Jego miłość i zbawienie dla mnie. Boży sąd i skarcenie obudziło mnie i dostrzegłam istotę i groźne konsekwencje zabiegania o dobre imię i korzyści. To poprawiło moją błędną perspektywę, i zaczęłam wykonywać swój obowiązek, twardo stąpając po ziemi i urzeczywistniając prawdziwe człowieczeństwo. Bogu niech będą dzięki!

33. Kajdany sławy i korzyści

Autorstwa Jieli, Hiszpania

Bóg Wszechmogący mówi: „Szatan używa sławy i zysku, aby kontrolować myśli człowieka, aż ludzie są w stanie myśleć tylko o tych dwóch rzeczach. Walczą o sławę i zysk, znoszą trudności dla sławy i zysku, cierpią upokorzenia ze względu na sławę i zysk, poświęcają wszystko, co mają, dla sławy i zysku, a także gotowi są wydać dowolny osąd i podjąć każdą decyzję przez wzgląd na sławę i zysk. W ten sposób szatan skuwa ludzi niewidzialnymi kajdanami, a ci nie mają siły ani odwagi, aby je zrzucić. Dlatego wciąż nieświadomie je dźwigają, z wielkim trudem brnąc ciągle naprzód. Ze względu na tę właśnie sławę i zysk ludzkość unika Boga i zdradza Go, stając się coraz bardziej niegodziwa. W ten zatem sposób kolejne pokolenia giną pośród zabiegów o szatańską sławę i zysk. Czy patrząc teraz na działania szatana, nie dostrzegamy, że jego złowrogie pobudki są absolutnie obrzydliwe? Może dzisiaj jeszcze nie przejrzeliście złowrogich pobudek szatana, bo myślicie, że nie ma życia bez sławy i zysku. Sądzicie, że jeśli ludzie porzucą sławę i zysk, nie będą już widzieli drogi przed sobą, nie będą mogli widzieć swoich celów, ich przyszłość stanie się mroczna, ciemna i ponura. Jednak stopniowo, pewnego dnia wszyscy uznacie, że sława i bogactwo to potworne kajdany, których szatan używa do niewolenia człowieka. Gdy nadejdzie ten dzień, będziesz z całych sił opierać się kontroli szatana i kajdanom, którymi szatan chce cię zniewolić. Kiedy nadejdzie czas, w którym zapragniesz odrzucić wszystkie rzeczy, które zaszczepił w tobie szatan, wtedy całkowicie zerwiesz z szatanem i prawdziwie wzgardzisz wszystkim, co szatan tobie przyniósł. Tylko wtedy ludzkość będzie żywić prawdziwą miłość do Boga i tęsknić do Niego” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Chciałbym wam opowiedzieć o moim doświadczeniu i pojmowaniu słów Boga.

W 2015 wybrano mnie na przywódcę kościoła w dorocznych wyborach. Cieszyłem się, myśląc, że skoro wybrano mnie spośród dziesiątek braci i sióstr, to znaczy, że jestem lepszy od innych. Od tego momentu bracia i siostry przychodzili do mnie, by rozmawiać o swych trudnościach z wejściem w życie, a liderzy zespołów omawiali ze mną sprawy związane z pracą kościoła. Nic nie mogłem poradzić na poczucie wyższości. Przechadzałem się z arogancko wypiętą piersią. Gdy przeprowadzałem omówienia, przepełniała mnie pewność siebie. Po jakimś czasie, siostra Liu, współpracowniczka, miała dobry charakter, jasno mówiła o prawdzie, potrafiła dotrzeć do sedna problemów, by pomóc ludziom je rozwiązać. Wskazywała ścieżki praktyki i wszyscy chcieli słuchać jej omówień. Czułem zarazem podziw i zawiść. Nie chciałem być w jej cieniu, więc przygotowywałem się na każde zgromadzenie, łamiąc sobie głowę nad tym, jak mówić klarowniej, w sposób bardziej zrozumiały, bym wypadł lepiej od niej. Gdy widziałem, że słuchacze kiwali głowami z aprobatą po moich omówieniach, byłem z siebie zadowolony i czułem, że coś osiągnąłem. Później odkryłem, że brat Zheng, mój współpracownik, ma profesjonalną wiedzę o filmach i potrafi umiejętnie korzystać z komputera. Bracia i siostry wykonujący obowiązki związane z filmami często się z nim konsultowali, a ja jako przywódca nie miałem nic do dodania. Czułem się jak piąte koło u wozu. Byłem niezadowolony. Myślałem, że skoro szli do brata Zhenga z każdym problemem, to pewnie uważali, że ja jestem gorszy. Pomyślałem, że powinienem dowiedzieć się czegoś o filmach, by bracia i siostry do mnie przychodzili z takimi sprawami. Wstawałem wcześnie i siedziałem do późna, by nauczyć się robić filmy, by mieć większą wiedzę. Ignorowałem sprawy kościoła i stany, w jakich znajdowali się bracia i siostry. Wkrótce w pracy kilku zespołów wystąpiły problemy, których nie potrafiłem rozwiązać podczas zgromadzeń i omówień. Bracia i siostry wciąż borykali się z problemami, co miało zgubny wpływ na postępy prac związanych z produkcją filmów. Byłem pod ogromną presją, z trudem oddychałem. To była udręka. Zastanawiałem się, co inni o mnie pomyślą, czy aby nie uznają, że nie nadaję się na przywódcę, że nie nadaję się do tego obowiązku. Wyglądało na to, że długo już na tym stanowisku nie pozostanę. Opanowało mnie negatywne nastawienie. Czułem się jak pęknięty balon, nie miałem tej energii co wcześniej. Przez negatywne nastawienie i opieszałość w pracy utraciłem dzieło Ducha Świętego. W końcu z powodu braku rezultatów zostałem zastąpiony kimś innym. Wtedy czułem, że straciłem twarz, chciałem zapaść się pod ziemię. Myślałem tak: „Czy bracia i siostry powiedzą, że byłem fałszywym, niepraktycznym przywódcą?”. Te myśli zwiększały tylko mój niepokój.

Tej nocy nie mogłem spać, przewracałem się z boku na bok. Modliłem się do Boga raz po raz, by pomógł mi poznać mój własny stan. Wtedy przeczytałem te oto słowa Boga: „W waszych poszukiwaniach macie zbyt wiele własnych wyobrażeń, nadziei i wizji przyszłości. Obecne dzieło dokonywane jest po to, aby rozprawić się z waszym pragnieniem statusu i waszymi wygórowanymi zachciankami. Wszystkie te nadzieje, pragnienie statusu oraz błędne wyobrażenia są klasycznymi przejawami szatańskiego usposobienia. Powodem, dla którego takie rzeczy istnieją w ludzkich sercach, jest wyłącznie to, że trucizna szatana nieustannie trawi ludzkie myśli, a ludzie nigdy nie są w stanie zrzucić z siebie jarzma tych szatańskich pokus. Żyją pośród grzechu, ale nie wierzą, że jest to grzech, i ciągle sobie myślą: »Wierzymy w Boga, więc On musi obdarzać nas błogosławieństwami i odpowiednio wszystko dla nas organizować. Wierzymy w Boga, więc musimy być lepsi od innych, musimy mieć wyższy status i lepszą przyszłość niż ktokolwiek inny. Ponieważ wierzymy w Boga, musi On obdarzać nas bezgranicznymi błogosławieństwami. Inaczej nie można by tego nazwać wierzeniem w Boga«. (…) Im więcej będziesz poszukiwać w ten sposób, tym mniejsze plony zbierzesz. Im większe u człowieka pragnienie statusu, tym surowiej trzeba będzie z nim postępować i tym bardziej będzie musiał przejść wielkie oczyszczenie. Tacy ludzie są zupełnie nic nie warci! Trzeba koniecznie się z nimi rozprawić i odpowiednio ich osądzić, aby na dobre wyzbyli się takiego myślenia. Jeśli w ten sposób będziecie podążać za Mną do samego końca, nie zbierzecie żadnych plonów. Ci, którzy nie dążą do osiągnięcia życia, nie będą mogli zostać przeobrażeni; ci, którzy nie łakną prawdy, nie będą mogli jej pozyskać. Nie skupiasz się na dążeniu do osobistej przemiany i wkroczenia w życie; ciągle skupiony jesteś na swych wygórowanych pragnieniach i rzeczach, które krępują jedynie twoją miłość do Boga i nie pozwalają ci się do Niego zbliżyć. Czyż rzeczy te mogą cię przemienić? Czy są w stanie wprowadzić cię do królestwa Bożego?” (Dlaczego nie chcesz być narzędziem kontrastu? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zastanowiłem się nad swoim stanem. Od kiedy zostałem przywódcą, szukałem jedynie poklasku i statusu, chciałem być ponad innymi. Gdy siostra Liu omawiała prawdę lepiej ode mnie, bałem się, że mnie prześcignie. Chciałem prowadzić omówienia lepiej niż ona, by inni mnie podziwiali i chwalili. Gdy odkryłem, że brat Zheng ma umiejętności i wielu braci i sióstr konsultuje z nim różne sprawy, z zawiści go odrzuciłem. Starałem się zdobyć wiedzę, by go prześcignąć, ignorowałem nawet problemy w zespołach. Gdy nie umiałem pomóc braciom i siostrom, nie polegałem na Bogu i nie omawiałem prawdy z braćmi i siostrami, by znaleźć rozwiązanie. Uległem obsesji zyskania i utraty statusu, bojąc się, że nie utrzymam swej pozycji przywódcy, jeśli nie będę dobrze wykonywał obowiązków. W końcu pojąłem, że nie wykonywałem obowiązków z troski o Bożą wolę, lecz by zaspokoić swoją ambicję bycia lepszym, ważniejszym od innych. Bracia i siostry obdarzyli mnie zaufaniem, wybierając na przywódcę, lecz ja wcale nie dbałem o pracę kościoła ani o ich wejście w życie. Nie byłem odpowiedzialny w swych obowiązkach, przez co zaszkodziłem pracy kościoła. Byłem samolubny i godny pogardy. Czyniłem zło, opierając się Bogu zamiast pracować! Żałowałem, że nie byłem na właściwej drodze wiary, szukałem sławy i zysku, Bóg mną gardził. Bóg sprawiedliwie mnie osądzi i skarcił, odsuwając mnie od obowiązku. Nie usunął mnie, lecz zastąpił, abym zastanowił się nad sobą. Bóg mnie chronił i zbawiał! Mój stan się stopniowo poprawiał dzięki modlitwom i refleksji, więc poproszono mnie, bym wziął na siebie pewne rutynowe obowiązki. Byłem wdzięczny Bogu, że dał mi szansę, i postanowiłem, że będę cenił sobie te obowiązki, nie będę sprzeciwiał się Bogu, szukając sławy i statusu.

Po tym doświadczeniu myślałem, że wyzbędę się żądzy sławy i statusu, lecz zbyt głęboko zepsuł mnie szatan. To szatańskie usposobienie nie zniknie dzięki odrobinie zrozumienia i refleksji, więc Bóg zaaranżował kolejną sytuację, by mnie obnażyć i zbawić.

Kilka miesięcy później przywódca polecił nam wybrać lidera zespołu. Gdy to usłyszałem, pomyślałem: „Czy mam szansę zostać liderem zespołu? Jestem dość zdolny, lecz nie mam profesjonalnych umiejętności, więc chyba nie mam dużych szans”. Pomyślałem o kilku innych braciach i siostrach w zespole. Brat Zhang miał profesjonalne umiejętności, a jego omówienia prawdy były praktyczne. Miał poczucie sprawiedliwości i potrafił wspierać pracę kościoła. Ogólnie jego szanse były większe. Gdy byłem przywódcą, powierzałem zadania bratu Zhangowi, a jeśli on zostanie liderem zespołu, to role się odwrócą. Będzie wyglądało tak, jakbym był gorszy od niego. Ta myśl napełniła mnie niepokojem. W dniu wyborów denerwowałem się i wadziłem sam ze sobą: „Na kogo mam zagłosować? Na brata Zhanga?”. Myślałem o tym, jak większość braci i sióstr omawiała z nim trudności w pracy, ludzie z innych zespołów też przychodzili do niego po radę – to poprawiało mu wizerunek. Jeśli zostanie liderem zespołu, będzie moim przełożonym. Już nie chciałem na niego głosować, lecz brakowało mi profesjonalnej wiedzy i nie nadawałem się na lidera zespołu. Czułem się bardzo przygnębiony i zły na siebie, że nie mam większych kompetencji. Wtedy straszna myśl przyszła mi do głowy: „Jeśli nie mogę być kierownikiem zespołu, ty też nie będziesz”. Zagłosowałem na brata Wu, który miał mniejszą wiedzę profesjonalną. Ku mojemu zaskoczeniu wybrany został brat Zhang. Nie byłem zadowolony z takiego obrotu sprawy, lecz od razu poczułem niepokój, jakbym zrobił coś karygodnego. Później przeczytałem te słowa Boga: „Jeśli widzą kogoś lepszego od siebie, starają się go stłamsić, rozpuszczając plotki na jego temat, lub bez skrupułów uciekają się do jakichś drastycznych środków, by sprawić, aby inni ludzie tego kogoś nie podziwiali i aby nikt nie był lepszy od pozostałych; jest to więc skażone usposobienie polegające na arogancji i samowoli, jak również nieuczciwości, zakłamaniu i obłudzie, a ludzie tacy nie cofną się przed niczym, aby osiągnąć swe cele. Żyją w taki właśnie sposób, a mimo tego wciąż uważają, że są wspaniali i że są dobrymi ludźmi. Czy jednak mają oni bogobojne serca? Po pierwsze, patrząc z perspektywy natury tych spraw, czy ludzie, którzy w ten sposób postępują, nie robią po prostu tego, co im się podoba? Czy biorą pod uwagę dobro Bożej rodziny? Myślą jedynie o własnych uczuciach i pragną jedynie osiągnąć własne cele, bez względu na stratę, jakiej doznać może dzieło Bożej rodziny. Ludzie tacy są nie tylko aroganccy i obłudni, lecz także egoistyczni i podli. Nie mają za grosz szacunku dla Bożych zamiarów i nie ulega wątpliwości, że nie mają bogobojnych serc. Dlatego właśnie robią, co im się żywnie podoba i postępują bezmyślnie, bez żadnego poczucia winy, bez żadnego wahania, bez żadnych obaw i trosk, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Często tak czynią i zawsze tak się zachowywali. Z jakimi konsekwencjami mierzą się tacy ludzie? Popadną w kłopoty, prawda? Mówiąc delikatnie, tacy ludzie są o wiele za bardzo zazdrośni i zanadto pożądają osobistej sławy oraz statusu; są zbyt zwodniczy i zdradzieccy. Mówiąc ostrzej, zasadniczy problem polega na tym, że w ich sercach nie ma nawet odrobiny bojaźni Bożej. Nie boją się oni Boga, sądzą, że sami są najważniejsi i uważają, że w każdym swym aspekcie przewyższają Boga i przewyższają prawdę. W ich sercach Bóg jest ostatnią osobą godną choćby wzmianki i odgrywa w nich najmniej ważną rolę; w ich sercach Bóg w ogóle się nie liczy. Czyż ci, którzy nie mają w sercach miejsca dla Boga i nie okazują Mu czci, osiągnęli wejście w prawdę? (Nie). Tak więc co tak naprawdę robią, gdy jak zwykle bez reszty oddają się beztroskiej krzątaninie, na którą tracą mnóstwo energii? Tacy ludzie twierdzą nawet, że wyrzekli się wszystkiego, by ponosić koszty dla Boga, i że wiele wycierpieli, w rzeczywistości jednak motywem, zasadą i celem wszystkich ich działań jest korzyść własna; próbują oni tylko chronić wszystkie swe interesy. Czyż nie powiesz, że ktoś taki jest strasznym człowiekiem? Twoim zdaniem, jakim człowiekiem jest ktoś, kto nie oddaje czci Bogu? Czy ktoś taki jest arogantem? Czy jest szatanem? Jakiego rodzaju istoty nie oddają czci Bogu? Pomijając zwierzęta, do tych, którzy nie oddają czci Bogu, zaliczają się demony, archanioł szatan oraz ci, którzy rywalizują z Bogiem” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Byłem zdruzgotany. Chciałem się zapaść pod ziemię na wspomnienie o swoich myślach i czynach podczas wyborów. Kierowałem się osobistymi pobudkami, by chronić pozycję i prestiż, odrzucając nadzór Boga i nie mając dla Niego żadnej czci. Brat Zhang ma umiejętności, a jego omówienia prawdy są praktyczne. Jako lider zespołu mógłby pomóc wszystkim wejść w życie i w pracy kościoła. Ale byłem zazdrosny, bałem się, że będzie wyżej ode mnie w hierarchii, więc umyślnie na niego nie zagłosowałem. To jest zasada wielkiego czerwonego smoka: „Jeśli autokracja upadnie, trzeba zapobiec demokracji”. Jeśli wielki czerwony smok nie może być u władzy, nie dopuści do niej innych. Jeśli to konieczne, spróbuje zniszczyć obie strony. Czy nie tak postępowałem? Jeśli ja nie zostanę liderem, to brat Zhang też nie. Wolałem głosować na niewłaściwą osobę i zaszkodzić pracy kościoła, by chronić mój prestiż i status. Byłem samolubny, godny pogardy, przebiegły i nikczemny, nie miałem czci dla Boga. Korzystałem w tylu prawd wyrażonych przez Boga, a szansa wypełniania tego obowiązku była przejawem Jego życzliwości. Zamiast odwdzięczyć się Bogu za miłość, byłem zawistny, chciałem sławy i zysku. Byłem sługusem szatana, zakłócałem pracę domu Boga. Czyż nie byłem dwulicowym degeneratem? Przypomniałem sobie, jak odsunięto mnie od obowiązków rok wcześniej, bo walczyłem o sławę i zysk, ignorując obowiązki, nie wykonując praktycznej pracy. Teraz byłem w takiej samej sytuacji, dążyłem do sławy i statusu, a nie do prawdy. Gdybym tak dalej postępował, Bóg by mną wzgardził i mnie odrzucił.

Później przeczytałem te słowa Boga: „Nie wiecie, gdzie wasze miejsce, a mimo to walczycie ze sobą w kupie gnoju. Co możecie w ten sposób zyskać? Gdybyście w swych sercach prawdziwie darzyli Mnie szacunkiem, jak moglibyście walczyć między sobą za Moimi plecami? Niezależnie od tego, jak wysoka jest twoja pozycja, czy nadal nie jesteś tylko małym, śmierdzącym robakiem w gnojowisku? Czy wyrosną ci skrzydła i staniesz się gołębicą szybującą po niebie?” (Kiedy spadające liście wrócą do swoich korzeni, będziesz żałował wszelkiego zła, które popełniłeś, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Dlaczego Bóg nazywa ludzi »robakami«? W Jego oczach ci zepsuci ludzie to rzecz jasna istoty stworzone– ale czy wypełniają powinności i obowiązki, które należą do istot stworzonych? Chociaż wiele osób wykonuje swoje obowiązki, czy jednak dobrze je wypełniają? Ci ludzie nie wykazują nawet cienia inicjatywy przy wypełnianiu swoich obowiązków i rzadko sami czegokolwiek się podejmują. Jeśli się ich nie przycina, nie rozprawia z nimi i nie dyscyplinuje ich, nie robią nic. Dlatego ciągle trzeba gromadzić się w społeczności, omawiać wszystko i nieustannie ich zaopatrywać, żeby zaistniała w nich odrobina wiary i by wykazali choć najmniejszą inicjatywę. Czy to nie jest zepsucie człowieka? (...) Wszystko, o czym myślą przez cały dzień, nie ma nic wspólnego z prawdą ani z podążaniem drogą Bożą; cały dzień tylko opychają się i niczym się nie przejmują. Choć może im przyjść do głowy, aby coś zrobić, ich działania wciąż powodują przerwy i zakłócenia. Wywyższają się, a nigdy nie robią niczego, co przynosi korzyści innym i domowi Bożemu. Ich umysły są pełne myśli o tym, jak szukać tego, co jest dobre dla ciała, jak walczyć o status i sławę, jak dopasować się do pewnych grup ludzi oraz jak zdobyć pozycję i dobrą reputację. Spożywają jedzenie, którym Bóg ich obdarza, korzystając z wszystkiego, co On dostarcza, ale nie robią tego, co ludzie powinni robić. Czy Bogu mogliby się podobać tacy ludzie? (...) Ci są robakami, są przede wszystkim bezużyteczni, bezwstydni i w oczach Boga nie mają żadnej wartości! Dlaczego mówię, że tacy ludzie nie mają żadnej wartości? Bóg cię stworzył i dał ci życie, a ty nie możesz wypełniać swoich obowiązków, a to jest absolutne minimum tego, co powinieneś robić; jesteś pasożytem. W Jego oczach jesteś tylko obibokiem i nie ma sensu, abyś w ogóle żył. Czy tacy ludzie nie są robakami? Co więc ludzie powinni robić, jeśli nie chcą być robakami? Po pierwsze, znajdź własne miejsce i spróbuj na wszelkie możliwe sposoby wypełniać swój obowiązek, a będziesz połączony ze Stwórcą; możesz o wszystkim Mu powiedzieć. Następnie zastanów się, jak lojalnie wypełniać swój obowiązek. Nie powinieneś robić tego powierzchownie ani z mozołem; powinieneś raczej włożyć w to całe swoje serce. Nie powinieneś igrać ze Stwórcą, ale być w stanie podporządkować się Mu, być posłusznym i działać zgodnie z Jego wymogami” („Sześć wskaźników postępu w życiu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”).

Rozważając słowa Boga, poczułem wielki niepokój. Zrozumiałem, że Bóg uznał moją szatańską skłonność do walki o sławę i korzyść za plugawą i nikczemną. Wywyższył mnie, dając mi możliwość pracy w Jego domu, lecz ja nie wypełniałem obowiązków. Myślałem tylko o swojej reputacji i swoim statusie, przez co nawet zakłóciłem pracę domu Boga. Odgrywałem rolę szatana. Było to tak bardzo nienawistne Bogu! Bóg mówi: „Niezależnie od tego, jak wysoka jest twoja pozycja, czy nadal nie jesteś tylko małym, śmierdzącym robakiem w gnojowisku?” Jestem istotą stworzoną, osobą plugawą i zepsutą, pozbawioną jakiejkolwiek godności czy wartości. Choćby mnie wybrano, nie zmieniłoby to tego, czym jestem. Nie umiałem dobrze wypełniać obowiązków, zależało mi na sławie i korzyści, chciałem, by inni mnie podziwiali. Gdzie było moje sumienie i rozum? Jaką wartość miało moje życie? Czyż nie byłem bezwartościową gnidą? Gdy już zrozumiałem nieco swoją naturę i istotę na podstawie słów Boga, nienawidziłem siebie, chciałem odrzucić ciało, praktykować prawdę.

Poszedłem do brata Zhanga i zwierzyłem się ze swego zepsucia, ujawniłem swoje nikczemne motywy i działania podczas wyborów. Brat Zhang nie patrzył na mnie z góry, lecz podzielił się własnym doświadczeniem, by mi pomóc. Wtedy mur, który nas oddzielał, zniknął. Poczułem ulgę i spokój. Odtąd w swojej pracy, ilekroć miałem trudność lub czegoś nie rozumiałem, szedłem do brata Zhanga, a on cierpliwie udzielał mi odpowiedzi, dzieląc się refleksjami. Rozwinąłem swoje umiejętności profesjonalne. Porzucając sławę i status oraz praktykując prawdę, doświadczyłem spokoju wynikającego z takiego wypełniania obowiązków. Zbliżyłem się do Boga. Dzięki tej sytuacji udało mi się uwolnić z kajdan sławy i statusu i doświadczyłem praktycznego, Bożego zbawienia.

W październiku 2017 odbyły się nowe wybory, a bracia i siostry polecili moją kandydaturę. Czułem się rozchwiany emocjonalnie, myśląc: „Już ponad dwa lata minęły, od kiedy usunięto mnie ze stanowiska przywódcy, i niektórzy bracia i niektóre siostry mają o mnie dobrą opinię. Mówią, że się zmieniłem, że moje omówienia są bardziej praktyczne. Ciekawe, czy zostanę wybrany na przywódcę”. Zrozumiałem, że znów myślę o reputacji i statusie. Przypomniałem sobie, jak cierpiałem, gdy zniewalały mnie kajdany sławy i statusu. Wiedziałem, że nie mogę do tego wrócić, że muszę odrzucić cielesność i praktykować prawdę. Pomyślałem o tym fragmencie słów Boga: „Kiedy zrzekniesz się prestiżu i statusu, które pochodzą od szatana, nie będziesz już dłużej ograniczany i oszukiwany przez szatańskie idee i poglądy. Poczujesz ulgę i narastający spokój; staniesz się wolny i niczym nieskrępowany. Kiedy nadejdzie ten dzień, w którym staniesz się wolny i niczym nieskrępowany, poczujesz, że to, co porzuciłeś, było tylko gmatwaniną, a to, co naprawdę zyskałeś, jest dla ciebie najcenniejsze. Poczujesz, że są to rzeczy najbardziej wartościowe i najbardziej godne tego, by je cenić. Te rzeczy, które ci się podobały – rozkosze materialne, sława i fortuna, status, pieniądze, reputacja i poklask innych – wydadzą ci się bezwartościowe. Sprawiły ci one wielkie cierpienie i nie będziesz już ich pragnął. Nie chciałbyś ich nawet wtedy, gdyby przyznano ci jeszcze wyższy prestiż i status. Zamiast tego znienawidzisz te rzeczy i odrzucisz je z głębi serca!” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). W sercu czułem radość. Pogoń za sławą i statusem nie miała wartości, zrozumienie i praktykowanie prawdy oraz wypełnianie obowiązków istoty stworzonej są najcenniejsze. Udział w wyborach nie był walką o stanowisko przywódcze, lecz wypełnianiem powinności, jaką było samo uczestnictwo. Musiałem wyzbyć się żądzy sławy i statusu i zagłosować na przywódcę zgodnie z zasadami prawdy. To właśnie przyniesie korzyści pracy domu Boga. Gdyby mnie wybrano, pracowałbym sumiennie. Gdyby mnie nie wybrano, nie winiłbym Boga, lecz jak najlepiej wypełniał swoje obowiązki. Gdy uporządkowałem kierujące mną pobudki, niespodziewanie zostałem wybrany na przywódcę. Widząc taki rezultat, nie osiadłem na laurach, uważając się za lepszego od innych, lecz czułem, że to moja misja i odpowiedzialność, że muszę skupić się na poszukiwaniu prawdy i wypełnianiu obowiązków, abym był godzien Bożej miłości i zbawienia.

Przez te niemalże trzy lata Boży sąd i karcenie ujawniły, jaką krzywdą dla mnie były sława i status, i postanowiłem dążyć do prawdy. Choć czasami wciąż przejawiam to zepsute usposobienie, potrafię modlić się do Boga, praktykować prawdę i dobrze wypełniać obowiązki. Nie zniewala mnie już moje szatańskie, zepsute usposobienie. Odrzucając sławę i status, poczułem, że tym samym odrzuciłem także ciężkie kajdany, w które zakuł mnie szatan. Poczułem się wolny.

34. Co za ulga zdjąć maskę

Autorstwa Chen Yuan, Chiny

We wrześniu 2018 wybrano mnie na przywódczynię kościoła. Bardzo się z tego cieszyłam. Był to dla mnie dowód, że jestem lepsza od większości braci i sióstr, i że muszę dążyć do prawdy w swoich obowiązkach. Nie chciałam, by uważano moją funkcję za wyłącznie symboliczną. Pewnego dnia poszłam na zebranie. Dyskutując o pracy, część braci i sióstr mówiła o fachowych umiejętnościach. Trochę mnie to wytrąciło z równowagi. Prawie nic o tym nie wiedziałam. Co jeśli spytają mnie o coś, czego nie wiem? Czy spojrzą na mnie z góry i będą się zastanawiać, jak mogę przewodzić bez tej wiedzy? Mogłam milczeć, ale czy nie byłabym wtedy bezużyteczną liderką? Jak miałam postąpić? Siedziałam jak na szpilkach, przepełniona lękiem. Nie rozumiałam ani słowa z dyskusji. Kiedy skończyli, szybko powiedziałam: „Jeśli nie ma pytań, to na tym skończymy”. Dopiero po wyjściu mogłam się odprężyć. Myślałam: „Ta grupa wymaga mnóstwa fachowej wiedzy, której nie mam, więc lepiej nie przychodzić zbyt często. Jeśli zorientują się, jak mało wiem, na pewno będą na mnie patrzeć z góry. Kto będzie potem traktował mnie serio?”.

W kolejnych tygodniach codziennie chodziłam na zebrania innych grup i pomagałam im rozwiązywać problemy. Życie kościoła się poprawiło. Wszyscy mnie popierali i naprawdę chciałam się z nimi spotykać. Ale na myśl o tamtym zespole fachowców czułam niepokój. Bałam się, że nie będę wiedziała, o czym mówią, więc wymigiwałam się od spotkań. Pewnego wieczoru siostra, z którą pracowałam, powiedziała mi o ich problemach i poprosiła o przyjście na zebranie. Zgodziłam się niechętnie, ale czułam niepokój. Bałam się, że jeśli nie rozwiążę ich problemów, uznają mnie na nieudolną przywódczynię. Martwiłam się. Następnego dnia po wspólnym czytaniu słów Boga bałam się, że członkowie zespołu zadadzą mi fachowe pytania i wyjdę na głupią, gdy nie odpowiem. Spodziewałam się tego, więc mówiłam dalej, grając na zwłokę, ale czułam niepokój. Zapytałam, czy mają jeszcze jakieś trudności. Lider zespołu opowiedział o ich problemach i rozwiązaniach. Pogubiłam się, gdy zaczął mówić żargonem. Nie zrozumiałam, czy te problemy zostały rozwiązane. Jeśli nie, to spowolniłoby postępy zespołu. Ale gdybym dopytała, na pewno chcieliby poznać moje zdanie. A ja nic nie rozumiałam, więc byłby wstyd. Po namyśle nic nie powiedziałam. Potem jedna z sióstr opowiedziała o swoich trudnościach związanych ze sprawami zawodowymi. Jeszcze bardziej się pogubiłam. Nie odważyłam się poprosić jej o wyjaśnienie. Bałam się, że jeśli nie będę umiała jej pomóc, uzna mnie za złą przywódczynię. Po chwili zamknęłam temat, mówiąc, że później zajmiemy się tą sprawą. Po zebraniu byłam wykończona. Czułam pustkę. To spotkanie nic nie wniosło. Czyż nie uchylałam się od obowiązków? Wiedziałam też, że bracia i siostry z zespołu nie osiągnęli zbyt wiele. Nie zrobili większych postępów, czemu czułam się winna. Bałam się, że powiedzą, że nie rozumiem ich pracy, i będą patrzeć na mnie z góry. Starałam się prześlizgnąć przez każde zebranie. Nie rozumiałam naprawdę ich sytuacji i nie rozwiązywałam ich problemów. Nie wykonywałam faktycznej pracy. Czyż nie oszukiwałam Boga, braci i sióstr? Czułam się źle i obwiniałam się. Modliłam się, by Bóg pomógł mi zastanowić się nad sobą i siebie poznać.

Pewnego dnia podczas codziennej lektury przeczytałam te słowa Boga: „U wszystkich skażonych istot ludzkich widoczny jest pewien problem: otóż kiedy są szeregowymi braćmi i siostrami pozbawionymi statusu, nie zadzierają nosa w relacjach i rozmowach z innymi ludźmi ani też nie przybierają pewnego szczególnego tonu czy stylu wysławiania się. Są po prostu zwyczajni i normalni i nie muszą stroić się w cudze piórka. Nie odczuwają wówczas żadnej psychicznej presji i potrafią otwarcie i prosto z serca rozmawiać we wspólnocie. Są przystępni i nietrudno wejść z nimi w relację, przez co inni mają poczucie, że to bardzo dobrzy ludzie. Jednak kiedy tylko zyskają nieco wyższy status, stają się wyniośli i już nikt nie jest dla nich dość dobry. Zaczynają wówczas mieć poczucie, że należy im się szacunek, że nie są ulepieni z tej samej gliny co zwykli ludzie, i przestają otwarcie rozmawiać we wspólnocie z innymi. Dlaczego nie potrafią już zdobyć się na otwartą rozmowę? Uważają, że mają teraz wyższą pozycję i są przywódcami. Myślą przy tym, że przywódcy muszą mieć określony wizerunek, być nieco bardziej wyniośli od zwykłych ludzi, mieć lepszą postawę i umieć brać na siebie większą odpowiedzialność. Sądzą też, że w porównaniu ze zwykłymi ludźmi przywódcy muszą mieć więcej cierpliwości, potrafić więcej cierpieć i ponosić więcej kosztów dla Boga oraz umieć się oprzeć każdej pokusie. Są nawet zdania, że przywódcy nie mogą płakać, choćby umarło nie wiem ilu członków ich rodziny, a jeśli już nie mogą powstrzymać łez, to powinni płakać w poduszkę, tak by nikt nie dostrzegł w nich żadnych niedociągnięć, wad czy słabości. Uważają nawet, że przywódcy nie mogą pokazać po sobie zniechęcenia i że należy ukrywać wszelkie takie stany. Są przekonani, że tak właśnie powinien zachowywać się człowiek mający pewną pozycję” („Aby pokonać własne złe skłonności, należy mieć konkretną ścieżkę praktyki” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga trafnie opisały mój stan. Zanim zostałam przywódczynią, pytałam, gdy czegoś nie rozumiałam. Otwarcie rozmawiałam z innymi o swoich problemach i trudnościach. Po objęciu przywództwa poczułam, że powinnam być lepsza od innych. Uznałam, że skoro mnie wybrano, powinnam zachowywać się jak przywódca. Powinnam być lepsza od braci i sióstr, znać wszystkie odpowiedzi i rozwiązania. Więc na zebraniach zachowywałam się inaczej niż wcześniej. Ale pewnych rzeczy nie rozumiałam i bałam się stracić szacunek innych. Więc zaczęłam udawać i wykręcać się od obowiązków. Chodziłam na zebrania w sprawie najprostszych zadań, gdzie mogłam się wykazać, a unikałam spotkań dotyczących trudnych lub niezrozumiałych dla mnie spraw, by nie stracić twarzy w razie kłopotów. Nawet gdybym na nie chodziła, powiedziałabym coś bez sensu i nic bym nie wniosła. Nie umiałam pomóc tym zespołom w ich prawdziwych problemach. Byłam zbyt pochłonięta sobą i rolą liderki. Dom Boży wymaga od przywódców zaangażowania w każde zadanie, mówienia prawdy i rozwiązywania problemów braci i sióstr, by mogli oni wykonywać obowiązki zgodnie z zasadą prawdy. Liderzy muszą rzetelnie pracować i wypełniać wolę Boga. Wiedziałam, że bracia i siostry z zespołu mają problemy, ale nie chciałam się z nimi zmierzyć ani szukać prawdy, by je rozwiązać. Kierowała mną próżność, zaniedbywałam obowiązki i żyłam tylko dla prestiżu. Zapomniałam o dziele domu Bożego. W rezultacie zespół nie zdołał rozwiązać problemów i opóźniał się z pracą. Czyż nie byłam fałszywą liderką, która cieszyła się pozycją, ale faktycznie nie pracowała? Dążenie do statusu jest wykańczające i wywołuje we mnie lęk. Poza tym niszczy dzieło domu Bożego. Wszyscy na tym tracą. Jeśli się nie pokajam, będę wyrządzać zło i sprzeciwiać się Bogu, przez co mnie opuści. Szybko pomodliłam się do Niego, szukając właściwej drogi.

Potem przeczytałam kolejny fragment ze słów Boga. „Kiedy nie masz wysokiego statusu, możesz często analizować własne wnętrze i dojść do poznania samego siebie. Inni także mogą na tym skorzystać. Posiadając pewien status również możesz często analizować swe wnętrze i dojść do poznania samego siebie, co pozwoli innym zrozumieć rzeczywistość prawdy i pojąć wolę Bożą na podstawie twoich doświadczeń. Na tym również skorzystać mogą inni ludzie, nieprawdaż? Jeśli będziesz praktykował w ten właśnie sposób, to bez względu na to, czy masz pewną pozycję, czy też nie, inni i tak będą na tym korzystać. Czym zatem jest dla ciebie status? W gruncie rzeczy jest on pewnym luksusem i dodatkiem, jak szczegół garderoby czy kapelusz – nie ogranicza cię, dopóki nie przywiązujesz do niego zbyt wielkiej wagi. Jeśli jednak zaczniesz go wielbić i na każdym kroku szczególnie go podkreślać, jakby to była niezwykle ważna sprawa, to zacznie on mieć nad tobą władzę. Kiedy tak się stanie, nie będziesz już pragnął poznawać samego siebie, nie będziesz skłonny otwierać się i obnażać ani odkładać na bok swą przywódczą rolę, aby rozmawiać oraz współdziałać z innymi i wypełniać swój obowiązek. W czym tkwi tutaj problem? Czy nie jest tak, że sam nadałeś sobie wyższy status? Potem w dalszym ciągu zajmowałeś to stanowisko, a teraz nie chcesz z niego zrezygnować, a nawet rywalizujesz z innymi, aby chronić swoją pozycję – czy nie tak jest? Czy w ten sposób nie dręczysz tylko samego siebie? Jeśli w końcu zadręczysz się na śmierć, kogo będziesz mógł o to winić? Jeżeli, posiadając już określony status, będziesz potrafił powstrzymać się przed narzucaniem swej woli innym, a zamiast tego skoncentrujesz się na tym, by dobrze wypełniać swoje obowiązki, robić wszystko to, co robić powinieneś i wywiązywać się ze swoich powinności, jeśli będziesz postrzegał siebie jako zwyczajnego brata czy siostrę, czy nie będzie to oznaczało, że zrzuciłeś z siebie jarzmo wyższego statusu?” („Aby pokonać własne złe skłonności, należy mieć konkretną ścieżkę praktyki” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa mi uzmysłowiły, że kiedy Bóg wyniósł mnie do roli liderki, nie obdarzył mnie pozycją, tylko nałożył odpowiedzialność, zobowiązanie. Powinnam w pełni się angażować w rozwiązywanie nawet najtrudniejszych problemów. W interakcjach z braćmi i siostrami nie powinnam wykorzystywać swojego statusu. Ilekroć ujawnię zepsute usposobienie, pojawią się problemy lub braki, muszę otwarcie i szczerze o tym mówić i pozwalać innym dostrzec moje braki i zepsucie, moje prawdziwe ja. Nie mogę udawać kogoś innego. Powinnam po prostu być sobą i mówić o tym, co rozumiem. Kiedy czegoś nie rozumiem, muszę dążyć do prawdy, rozmawiać z braćmi i siostrami, byśmy mogli jak najlepiej pracować. Później chodziłam na zebrania zespołu fachówców. Gdy napotkałam złożone problemy, odkładałam na bok ambicję. Pytałam o rzeczy, których nie rozumiałam, i prosiłam o wyjaśnienia. Nie straciłam przez to w ich oczach. Wręcz otworzyli się przede mną, mówiąc o problemach w pracy. Kiedy opowiadali, słuchałam uważnie i starałam się zrozumieć. Dopiero wtedy zyskałam pewien wgląd w ich sytuację i mogłam podzielić się swoją wiedzą, dążąc w tym do prawdy. Poza tym w wolnym czasie zgłębiałam ich dziedzinę. Gdy napotykałam trudności, wspólnie z nimi szukałam odpowiedzi. Współpracując, mogliśmy wzajemnie się uzupełniać. Udało nam się rozwiązać wiele problemów i osiągnęliśmy lepsze wyniki w pracy. Poczułam się bardziej rozluźniona i swobodna.

Kilka miesięcy później kościół rozszerzył zakres moich obowiązków. Wiedziałam, że muszę się sporo nauczyć. Gdy napotykałam trudności, często modliłam się do Boga, wcielałam Jego słowa w życie i rozwiązywałam praktyczne problemy. Bracia i siostry zaczęli mnie doceniać i podziwiać, a ja czerpałam z tego przyjemność. Nieświadomie znowu zaczęłam skupiać się na swojej pozycji. Pewnego dnia na zebraniu współpracowników nasz lider powiedział, że spotkania pewnego kościoła nie przyniosły efektów. Zespół poradził mi pójść do kościoła i rozwiązać problem. Pomyślałam: „Najwyraźniej mam dobry ogląd rzeczywistości i mogę pomóc. Muszę wyróżniać się na tle innych. Powinnam się przyłożyć i pokazać im, co potrafię”. Miałam niewłaściwe intencje, więc Bóg stworzył sytuację, by się ze mną rozprawić. Pewnego dnia siostra Li, liderka zespołu, miała trudności i czuła się zniechęcona. Szybko znalazłam dwa fragmenty słów Boga i próbowałam podzielić się z nią doświadczeniem. Rozmowa trwała ponad pół godziny, ale jej nie pomagała. Czułam, że moja opowieść jest nudna i niczego nie wnosi. Wtedy siostra An przywołała pewien fragment słów Boga, a siostra Li zaczęła potakiwać i się uśmiechać. Poczułam się nieco zawstydzona. Ustęp, który zacytowała siostra An, lepiej pasował do sytuacji. Zastanawiałam się, co siostra Li o mnie pomyśli. Czy uzna mnie za niekompetentną liderkę, która nie umie wybierać słów Boga i rozwiązywać problemów tak dobrze, jak siostra An? Poczułam się sfrustrowana i nie chciałam już rozmawiać. Kilka dni później brat Zhang był w kiepskim stanie. Znalazłam kilka odpowiednich ustępów i pomyślałam: „Ta rozmowa musi pójść dobrze, żebym zachowała twarz przed siostrą An. Bo jeśli nie, to czy nadaję się na liderkę?”. Kiedy ujrzałam brata Zhanga, był pełen energii i zapału. Próbowałam mu przekazać wszystko, co wiedziałam. Nagle powiedział ze zniecierpliwieniem: „Siostro, rozumiem, co mówisz, ale nie czuję się lepiej. Sam się jeszcze nad tym zastanowię”. Te słowa mną wstrząsnęły. Siedziałam tam, nie wiedząc, co powiedzieć. Chciałam się zapaść pod ziemię. Byłam kompletnie rozbita i myślałam: „Co jest ze mną nie tak? Kiedyś to się nie zdarzało w rozmowach z braćmi i siostrami. Dlaczego ciągle mi nie wychodzi? Zaczną na mnie patrzeć z góry. Powiedzą, że umiem tylko mówić, a nie rozwiązywać prawdziwe problemy”. Nie pamiętam, jak skończyło się to spotkanie.

Potem ilekroć byłam z siostrą An, czułam się bardzo skrępowana. Czasem jej spojrzenie lub ton głosu wydawały mi się zbyt ostre. Myślałam wtedy: „Czy ma ze mną jakiś problem? Czy mnie nie akceptuje?”. Uznałam, że w przyszłości powinnam trzymać dystans, żeby nie odsłaniać swoich braków. Przed innymi braćmi i siostrami również starannie zachowywałam pozory. Celowo się dystansowałam, rzadko z nimi rozmawiałam i rozwiązywałam ich problemy. Przestałam odpowiedzialnie pełnić obowiązek. Czułam, jak moje serce zaczyna spowijać mrok. Nie umiałam zrozumieć ani rozwiązać problemów innych. Czasami bałam się z nimi spotykać. Starałam się przebrnąć przez każdy dzień i czułam, że Bóg mnie opuścił. Wtedy w końcu się pomodliłam: „Boże, zawsze staram się utrzymać reputację i ciągle udaję. Przestałam odpowiedzialnie wykonywać obowiązek. Odwróciłeś ode mnie swoje oblicze i to jest sprawiedliwe, ale chcę się do Ciebie zwrócić i zastanowić nad sobą”. Potem przeczytałam te słowa Boga: „Sami ludzie są dziełami stworzenia. Czy dzieła stworzenia mogą osiągnąć wszechmoc? Czy mogą zdobyć się na doskonałość i nieskazitelność? Czy mogą osiągnąć biegłość we wszystkim, wszystko pojąć i wszystkiego dokonać? Nie mogą, nieprawdaż? Jednakże w ludziach tkwi pewna słabość. Kiedy tylko zdobędą jakąś umiejętność lub wyuczą się jakiejś profesji, zaczynają czuć, że są niezwykle zdolni, że osiągnęli pozycję i wartość oraz że są pewnego rodzaju profesjonalistami. Bez względu na to, jak rzeczywiście są uzdolnieni, kiedy tylko wyróżniają się widocznym talentem, pragną odpowiednio zaprezentować się innym, by uchodzić za ważne figury i sprawiać wrażenie doskonałych i nieskazitelnych, pozbawionych choćby jednej wady; w oczach innych ludzi pragną stać się wielcy, potężni, w pełni kompetentni i wszechmocni. Sądzą, że jeśli poproszą innych o pomoc w jakiejś sprawie, będą się wydawać niekompetentni, słabi i nie w pełni wartościowi, i że ludzie będą patrzeć na nich z góry. Z tego powodu zawsze starają się zachowywać pozory... Cóż to jest za usposobienie? Tacy ludzie są do tego stopnia aroganccy, że zupełnie stracili rozsądek!” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Niektórzy ludzie szczególnie ubóstwiają Pawła. Lubią wychodzić z domu, wygłaszać przemowy i pracować, lubią uczestniczyć w zgromadzeniach i prawić kazania i lubią, gdy ludzie ich słuchają, czczą i kręcą się wokół nich. Lubią mieć status w oczach innych i są wdzięczni, kiedy inni cenią wizerunek, który oni prezentują. Przeanalizujmy ich naturę na podstawie tych zachowań: czym ona jest? Jeśli rzeczywiście zachowują się w ten sposób, to wystarczy nam to do wykazania, że są aroganccy i zarozumiali. W ogóle nie czczą Boga; dążą do uzyskania wysokiego statusu i chcą mieć władzę nad innymi, zajmować ich i sprawić, by myśleli o statusie. Jest to klasyczny wizerunek szatana. Na pierwszy plan w ich naturze wybija się arogancja i zarozumiałość, brak chęci, by czcić Boga i pragnienie podziwu ze strony innych. Takie zachowania dają wam dokładny wzgląd w ich naturę” („Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Kiedy przeczytałam te słowa Boga, zrozumiałam, że jestem tylko jednym z Jego stworzeń. To niemożliwe, żebym wszystko umiała i rozumiała. Czy chodzi o prawdę, czy o fachową wiedzę, rzeczy, które mogę pojąć, jest bardzo niewiele. To normalne popełnić błąd lub coś przeoczyć, ale tak naprawdę siebie nie znałam i nie chciałam się przyznać do wad. Chciałam być idealna, potężna i wywyższona, więc udawałam kogoś innego i zbytnio się przejmowałam tym, co myślą o mnie inni. Kiedy moi współpracownicy poradzili mi pójść do kościoła rozwiązać jego problemy, uznałam, że znam prawdę i jestem od nich lepsza, więc chciałam się wykazać i sprawdzić. Pracując z siostrą An, czułam, że jako liderka to ja powinnam rozwiązywać problemy, więc powinnam być od niej we wszystkim lepsza. Kiedy zobaczyłam, jak siostra An pomaga innym, a mi to nie wychodzi, poczułam, że tracę twarz i chciałam uciec, więc celowo zdystansowałam się od innych i zaczęłam unikać obowiązków. Problemy w działalności kościoła nie zniknęły, co uniemożliwiało braciom i siostrom wejście w życie. Zrozumiałam, że na każdym kroku udawałam, bo byłam skażona trucizną szatana, przekonaniami, że „Ludzie powinni zawsze starać się być lepszymi niż im współcześni”, „Tak jak drzewo żyje dla swej kory, tak człowiek żyje dla swego oblicza” i „Człowiek zostawia po sobie ślad, gdziekolwiek jest, tak jak gęś wydaje krzyk, dokądkolwiek leci”. Na zebraniu każdego zespołu starałam się utrzymać swój fałszywy obraz i ukryć swoje braki. Chciałam, by inni widzieli tylko moje zalety i zachowali o mnie dobre zdanie. Myślałam, że to dodaje mojemu życiu wartości i godności, ale gdy to uczucie odpłynęło, poczułam ból i zniechęcenie. Miałam się na baczności i byłam podejrzliwa. To mnie wykańczało. Bóg wyniósł mnie do roli liderki, żebym sławiła Jego imię i niosła świadectwo o Nim, żebym dzieląc się prawdą, rozwiązywała praktyczne problemy i przybliżała ludzi do Boga. Ale ja nie wspierałam ze wszystkich sił dzieła domu Bożego, tylko potraktowałam to jako okazję, by się popisywać i być podziwianą. Gdy nie dostałam tego, czego chciałam, zaniedbałam pracę. Myślałam wyłącznie o wywyższeniu się lub utracie pozycji i nie szukałam prawdy ani nie wypełniałam zobowiązań. Dlatego Bóg mną wzgardził, a moja dusza pogrążyła się w mroku. Nie tylko nie umiałam rozwiązać praktycznych problemów, ale nawet nie potrafiłam robić tego, co wcześniej. Byłam świadkiem Bożej sprawiedliwości i świętości. Paweł miał arogancką i rywalizacyjną naturę. Ślepo dążył do zdobycia pozycji i podziwu innych. Zgromadził przy sobie ludzi i wszedł na ścieżkę sprzeciwu wobec Boga. Ja nie dążyłam do prawdy, tylko bezmyślnie zabiegałam o status. Zbytnio przejmowałam się tym, co myślą o mnie inni, chciałam ich do siebie przekonać i zwieść. Zupełnie jak Paweł, wybrałam drogę sprzeciwiania się Bogu! Gdy to zrozumiałam, szybko pomodliłam się do Boga i okazałam skruchę. Nie chciałam już dłużej udawać i chronić swojej pozycji. Chciałam praktykować prawdę i być uczciwym człowiekiem.

Na następnym spotkaniu z braćmi i siostrami chciałam opowiedzieć o swoich przeżyciach i obnażyć swoje zepsucie, ale nie mogłam się przełamać. Byłam przywódczynią kościoła i miałam nadzorować ich pracę. Gdybym się przyznała do wszystkich wad, czy nie uznaliby mnie za osobę, która nie dąży do prawdy i nie nadaje się na przywódcę? W moim umyśle toczyła się walka. Wtedy sobie uświadomiłam, że znów próbuję udawać i zachować reputację. Pomyślałam o tym, jak ciągle zabiegałam o pozycję, szkodząc dziełu domu Bożego i schodząc na złą drogę. Moje serce przepełnił strach. Przypomniałam sobie słowa Boga: „Nie musisz niczego ukrywać, wprowadzać żadnych modyfikacji ani stosować żadnych sztuczek przez wzgląd na własną reputację, ambicję oraz status. Odnosi się to również do wszelkich błędów, jakie popełniłeś. Tego rodzaju daremna praca naprawdę nie jest konieczna. Jeśli nie będziesz tak postępował, będziesz żył swobodnie i bez wysiłku, przez cały czas pozostając w świetle. Tylko tacy ludzie mogą zyskać pochwałę Boga” („Tylko Ci, którzy praktykują prawdę, są bogobojni” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa rozproszyły mrok w moim sercu i dodały mi zachęty. Poczułam, że przebywanie w tym otoczeniu to okazja do praktykowania prawdy. Nie mogłam dłużej ukrywać prawdziwego ja i bronić swojej pozycji, więc opowiedziałam o swoim zepsuciu i zdobytej wiedzy moim braciom i siostrom. Wszyscy wyciągnęliśmy z tego jakąś naukę i staliśmy się sobie bliżsi. Omówiliśmy też problemy w pracy. Wykorzystując mocne strony każdego z nas, zdołaliśmy naprawić błędy w obowiązkach. Po jakimś czasie problemy w życiu kościoła zniknęły. Nastrój braci i sióstr się poprawił i zaczęli aktywniej pełnić obowiązek. Kiedy potem wykonywałam obowiązki, chociaż czasem ograniczały mnie obawy o status, umiałam świadomie zwrócić się do Boga, praktykować prawdę, być szczerą i otwarcie przyznawać się do zepsucia. Stopniowo przestałam tak bardzo dbać o pozycję. Od tamtej pory dzięki otwartości i autentyczności dobrze dogaduję się z braćmi i siostrami. Od kiedy nie udaję, umiem kroczyć drogą prawdy i realnie spełniać swój obowiązek. Zawdzięczam to słowom Bożym, które mnie osądziły i skarciły! Bogu niech będą dzięki!

35. Dni dążenia do sławy i korzyści

Autorstwa Li Min, Hiszpania

„Jeśli człowiek w swoim życiu pragnie być oczyszczony i osiągnąć zmiany w swoim usposobieniu, jeśli pragnie prowadzić życie pełne znaczenia i wypełniać swój obowiązek jako stworzenie Boże, musi przyjąć Boże karcenie i sąd. Nie może też dopuścić do tego, by opuściły go Boża dyscyplina i Boże smaganie – tak, aby mógł uwolnić się od manipulacji i wpływu szatana i żyć w świetle Boga. Wiedz, że światłem tym jest Boże karcenie i sąd, i jest to światło ludzkiego zbawienia; nie ma dla człowieka większego błogosławieństwa, łaski czy ochrony. Wiedz, że światłem tym jest Boże karcenie i sąd, i jest to światło ludzkiego zbawienia; nie ma dla człowieka większego błogosławieństwa, łaski czy ochrony” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni” „Boże karcenie i sąd to światło zbawienia człowieka”). Śpiewanie tego hymnu Bożych słów głęboko mnie porusza. Wcześniej żyłem truciznami szatana: „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom”, i „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół”. Uganiałem się za sławą i lepszym statusem, oszukiwany i krzywdzony przez szatana, przejęty zyskami i stratami, zabiegając o uznanie. Było to bolesne życie. Dopiero gdy doświadczyłem osądzania, karcenia i dyscyplinowania Bożych słów, zacząłem rozumieć, że moja natura jest zepsuta, zyskałem też pewną jasność co do istoty i konsekwencji dążenia do sławy i statusu. W końcu zacząłem się budzić, miałem wyrzuty sumienia. Nie chciałem dłużej Postanowiłem dążyć do prawdy i spełniać swoje obowiązki tak, by zadowolić Boga.

Pamiętam, że we wrześniu 2016 roku, dołączyłem do zespołu twórców hymnów. Wkrótce potem podszedł do nas przywódca, by omówić kwestię wyboru lidera zespołu. Słysząc to, bardzo się przejąłem i zacząłem rozważać potencjalne kandydatury. Inni członkowie zespołu byli zbyt młodzi lub nie mieli wystarczających umiejętności. W grę wchodził tylko brat Li – jego omówienia prawdy były bardzo praktyczne, rozumiał też co nieco z tej pracy. Poza tym był opanowany. Miałem takie przeczucie, że zostanie wybrany, choć moje omówienia też nie były złe, i szybko się uczyłem oraz podłapywałem nowe rzeczy. Dobrze szło mi również ogarnianie całości. Dlatego uznałem, że mam większe niż on szanse, że zostanę wybrany. Jednak nikt z nas nie pełnił wcześniej takich obowiązków, nie pracowaliśmy też ze sobą długo, więc nie znaliśmy się najlepiej. To, czy mnie wybiorą, pozostawało zagadką. Zasugerowałem więc naszemu przywódcy, żeby spisał obowiązki, które wypełnił każdy z nas, i wyznaczył kogoś, by tymczasowo poprowadził zespół. Wszyscy się zgodzili. Ucieszyłem się w duchu; czułem, że mam spore osiągnięcia w wypełnianiu obowiązków, więc pewnie zwycięstwo mam w kieszeni. Następnego dnia, pewny siebie, poszedłem na zebranie. Lecz ku mojemu zdziwieniu wybrano brata Li. Byłem wtedy naprawdę rozczarowany, ale żeby zachować twarz, udałem obojętność i powiedziałem: „Bogu niech będą dzięki. Pracujmy wspólnie, by wypełniać nasze obowiązki”. Jednak w głębi serca nie mogłem się z tym pogodzić. Wracając do domu, byłem wyzuty z energii. Po prostu nie mogłem tego zrozumieć. Co miał na mnie brat Li? Nie mogłem się z tym pogodzić. Miałem poczucie, że mam spory talent, który w związku z tym zostanie zmarnowany. Dlatego też czułem, że koniecznie muszę się wykazać i udowodnić, ile jestem wart. Choć po tym wszystkim na pozór byłem spokojny, po cichu szykowałem się do starcia z bratem Li. Rzuciłem się w wir nauki, żeby zwiększyć swoje szanse pokonania go. Triumfowałem w duchu, widząc, że wolno się uczy. Myślałem: „Prawda wychodzi na jaw! Jednak nie jesteś taki świetny! Z czasem bracia i siostry również zobaczą, kto jest lepszy”. Cieszyłem się z każdego jego błędu, mówiąc sobie: „No i co teraz? Wszyscy zobaczą, ile jesteś wart!”. Zazdrościłem, gdy brat Li rozwiązywał problemy innych. Czułem, że i ja mam tego rodzaju praktyczne doświadczenie i że gdybym był liderem, też potrafiłbym to robić. Zwłaszcza kiedy omawialiśmy pracę, niezależnie od tego, co sugerował brat Li, przechodziłem sam siebie, żeby powiedzieć coś jeszcze bardziej trafnego.

Pamiętam, jak na spotkaniu, gdy omawialiśmy pomysły na hymn, brat Li miał świetną propozycję. Ja jednak pomyślałem: jeśli poprę ten pomysł, brat Li wyjdzie na lepszego ode mnie. Nie będę wtedy mógł spojrzeć ludziom w oczy? Ostro się sprzeciwiłem i zasugerowałem coś innego, ale grupa i tak przyjęła jego pomysł. To było dla mnie jak policzek. Widząc, że bracia i siostry z ożywieniem dyskutują jego pomysł, poczułem do niego jeszcze większą niechęć i straciłem ochotę, by słuchać dalej. Pomyślałem o obowiązku, jaki wypełniałem wcześniej; byłem liderem zespołu, a bracia i siostry patrzyli na mnie z podziwem. Ale teraz nie byłem już liderem i brat Li we wszystkim wyglądał lepiej ode mnie. Gdybym to przewidział, nie przyszedłbym tu, żeby wypełniać swoje obowiązki. Po tym spotkaniu miałem mętlik w głowie, a w duszy prawdziwy mrok. Czując, że nie znajduję się we właściwym stanie ducha, pomodliłem się do Boga, a wtedy przyszły mi na myśl te Jego słowa: „Zanim was stworzyłem, zdawałem już sobie sprawę z nieprawości i zepsucia w ludzkim sercu, znałem cały jego fałsz i nieuczciwość. Zatem, nawet jeśli niewłaściwe uczynki ludzi nie pozostawiają żadnych śladów, Ja i tak wiem, że tkwiąca w waszych sercach nieprawość przewyższa obfitość wszystkiego, co stworzyłem. Każdy z was wybił się na szczyt spośród nieprzeliczonych tłumów; wznieśliście się, by stać się godnymi przodkami wielkiej rzeszy następców. Jesteście skrajnie rozpasani i wpadacie w amok pośród całego tego robactwa, szukając wygodnego miejsca i próbując pożreć mniejsze robaki. W głębi serca jesteście nikczemni i groźni, bardziej nawet niż te duchy, które opadły już na dno morza. Żyjąc na samym dnie gnojowiska, poruszacie je całe i przeszkadzacie mieszkającym w nim robakom tak bardzo, że nie mogąc zaznać spokoju, zaczynają między sobą walczyć, nim znów się uspokoją. Nie wiecie, gdzie wasze miejsce, a mimo to walczycie ze sobą w kupie gnoju. Co możecie w ten sposób zyskać? Gdybyście w swych sercach prawdziwie darzyli Mnie szacunkiem, jak moglibyście walczyć między sobą za Moimi plecami? Niezależnie od tego, jak wysoka jest twoja pozycja, czy nadal nie jesteś tylko małym, śmierdzącym robakiem w gnojowisku? Czy wyrosną ci skrzydła i staniesz się gołębicą szybującą po niebie?” (Kiedy spadające liście wrócą do swoich korzeni, będziesz żałował wszelkiego zła, które popełniłeś, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże obnażyły całą szpetotę mojej pogoni za rozgłosem i zyskiem. Od kiedy dołączyłem do zespołu pracującego nad hymnami, zżerała mnie ambicja. Umierałem z pragnienia, by zrobić coś, by bracia, siostry i obecny przywódca zaczęli mnie cenić, co wzmocniłoby moją pozycję w zespole. Podczas rekrutacji starałem się użyć swojej inteligencji dla własnych korzyści, skłaniając przywódcę do by wybrał lidera w oparciu o to, jak wcześniej wypełnialiśmy swoje obowiązki. Kiedy wybrano brata Li, ogarnęła mnie zazdrość i pragnąłem z nim rywalizować. Gdy zauważyłem uchybienia w jego pracy, nie kierowałem się interesem kościoła ani chęcią pomocy bratu Li, lecz nie mogłem się doczekać, aż zostanie zastąpiony wskutek swej niekompetencji, co dałoby mi szansę objęcia jego funkcji. Po uszy tkwiłem w szatańskich skłonnościach: intryganctwie i pogoni za sławą i zyskiem, a moje czyny były wyzute z przyzwoitości czy rozsądku. Było to odrażające i toksyczne. Gdy to zrozumiałem, byłem wściekły i ganiłem siebie. Modliłem się do Boga, by sprawił, abym praktykował prawdę, tak by moje skażone, szatańskie usposobienie przestało mnie ograniczać.

Pewnego dnia przeczytałem te Boże słowa: „Dla każdego z was wypełniającego swój obowiązek, bez względu na to, jak głęboko rozumiesz prawdę, jeśli pragniesz wejść w rzeczywistość prawdy, to najprostszym sposobem na praktykowanie jest myślenie o korzyściach dla domu Bożego we wszystkim co robisz oraz odpuszczanie samolubnych pragnień, własnych indywidualnych zamierzeń, motywacji, prestiżu i statusu. Nade wszystko przedkładaj korzyści domu Bożego – przynajmniej tyle powinieneś robić. Jeśli wypełniająca swój obowiązek osoba nie może zrobić nawet tyle, to jak można powiedzieć, że wykonuje ona swój obowiązek? Nie na tym polega wykonywanie obowiązku” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Jeśli chodzi o wypełnianie moich obowiązków, Boże słowa odsyłały mnie ku takiej zasadzie, że miałem wyzbyć się pragnienia sławy i statusu, przedkładać dzieło kościoła ponad wszystko inne i najlepiej jak potrafię wypełniać swój obowiązek. Dopiero wtedy będę mógł wypełniać obowiązek istoty stworzonej i upodobnić się do człowieka. Jeśli uganiałbym się za reputacją i statusem oraz zaniedbywał swoją pracę, to nie wypełniałbym swojego obowiązku; opierałbym się Bogu i czynił zło. Później na jednym z zebrań otworzyłem się przed braćmi i siostrami i wyjawiłem swoje zepsucie. Nie zareagowali pogardą, a mur dzielący mnie i brata Li zniknął. Później chętnie rozmawiałem z innymi w trakcie spotkań, które organizował brat Li, i już się nie wyśmiewałem z jego niedociągnięć. Służyłem za to radą i wsparciem, a gdy widziałem, że pomaga innym w rozwiązywaniu ich problemów, nie czułem już zazdrości jak niegdyś, lecz czułem, że w domu Bożym różnimy się tylko rolami, a nie pozycją. Chciałem współpracować, żebyśmy dobrze spełniali obowiązki. Gdy zacząłem praktykować tę zasadę, poczułem się lepiej, a potem ujrzałem Boże błogosławieństwa. Choć nas zespół miał dotychczas najmniejsze doświadczenie, niebawem stworzyliśmy pierwszą pieśń po hiszpańsku, dobrze przyjętą przez innych braci i siostry.

Minęło jakieś pół roku i pracowało mi się coraz lepiej. Bracia i siostry zazwyczaj akceptowali moje pomysły, kiedy omawialiśmy naszą pracę. Prowadziłem też comiesięczne dyskusje na temat pracy w zespole. Moja potrzeba rozgłosu i statusu została zaspokojona. W tym samym czasie nasz przywódca powierzył mi zadanie podkręcenia tempa pracy w naszym zespole. Dowartościowany przez przywódcę utwierdziłem się w poczuciu, że wielki ze mnie talent. W którymś momencie trzeba było wykonać dodatkowe zadanie, a chociaż to była moja działka, zacząłem kalkulować: „Sławy mi to nie przysporzy i tylko zabierze czas. Jeśli się tym zajmę, stracę zainteresowanie innych. Ale jeśli zajmie się tym brat Li, to wykroję sobie własną niszę w zespole…”. Wymówiłem się z tego zadania, a na swoje miejsce zarekomendowałem brata Li. Prawda jest taka, że miałem wtedy wyrzuty sumienia, ale pozostałem nieugięty, chcąc bronić swojej pozycji. Brat Li podjął się zadania, na którym się nie znał. Gdy natrafił na trudności, ogarnęło go zniechęcenie, co wpłynęło na jego pracę. Gdy o tym usłyszałem, nie zastanowiłem się nad sobą. Brat Li często nie mógł uczestniczyć w pracach naszego zespołu, tak więc większość spraw spadła na mnie. W efekcie moje pragnienie sławy i statusu wzrosło. Zauważyłem w pracy braci i sióstr pewne usterki i braki, które spowalniały nasze postępy. Niepokoiło mnie to. Nadzorowałem tę pracę i nie wiem, co pomyślałby o mnie przywódca, gdyby coś poszło nie Czy nie uznałby mnie za niekompetentnego? Nie mogłem się opanować i zacząłem karcić braci i siostry: „Jak możecie to nazywać spełnianiem obowiązku? Czy możecie się skupić i nie robić błędów?”. W końcu naprawdę wszystkich sterroryzowałem. Kiedy indziej w ramach obowiązków wyjechałem na kilka dni, a po powrocie stwierdziłem, że jedna z sióstr bez konsultacji sporządziła plan pracy. Bardzo mnie to rozgniewało. Pomyślałem: „Tego już za wiele! Nie masz dla mnie za grosz szacunku”. Zrobiłem jej awanturę. Tymczasem w zespole zaczęły się pojawiać problemy. Bracia i siostry nie realizowali moich pomysłów, miałem od nich nawet jakiś feedback w tej kwestii. Odebrałem to jako afront i rozgniewałem się. „Skoro wszyscy macie inne zdanie w tej kwestii, róbcie to po swojemu! A kiedy coś pójdzie nie tak, odpowiedzialność weźcie na siebie!” Kiedy to powiedziałem, poczułem przypływ paniki i zacząłem robić sobie wymówki. Pomyślałem, że trwam w aroganckim usposobieniu i zawsze tracę cierpliwość wobec swoich braci i sióstr. Czy Bóg by to pochwalał? Potem jednak pomyślałem: „Czyż nie robię tego przez wzgląd na obowiązek? Przecież każdy z nas czasami ujawnia zepsucie”. Tak naprawdę nie zastanowiłem się nad sobą. Nazajutrz, grając w koszykówkę, zwichnąłem kostkę. Spuchła jak balon i zaczęła mnie naprawdę boleć. Nie mogłem chodzić ani wykonywać obowiązku. Zrozumiałem, że to Bóg mnie dyscyplinuje, i dopiero wtedy zacząłem się nad sobą zastanawiać. Przez cały ten czas uganiałem się za sławą i statusem, byłem arogancki i karciłem braci i siostry. Miałem te sceny przed oczyma, jak na filmie. Nienawidziłem siebie i myślałem: „Czemu się nie zmieniłem? Czemu nie mogę przestać buntować się przeciw Bogu?”.

Kilka dni później, kilkoro braci i sióstr przyszło do mnie porozmawiać o woli Bożej. Odczytali również Jego słowa, szczególnie adekwatne w mojej sytuacji: „Jeśli widzą kogoś lepszego od siebie, starają się go stłamsić, rozpuszczając plotki na jego temat, lub bez skrupułów uciekają się do jakichś drastycznych środków, by sprawić, aby inni ludzie tego kogoś nie podziwiali i aby nikt nie był lepszy od pozostałych; jest to więc skażone usposobienie polegające na arogancji i samowoli, jak również nieuczciwości, zakłamaniu i obłudzie, a ludzie tacy nie cofną się przed niczym, aby osiągnąć swe cele. Żyją w taki właśnie sposób, a mimo tego wciąż uważają, że są wspaniali i że są dobrymi ludźmi. Czy jednak mają oni bogobojne serca? Po pierwsze, patrząc z perspektywy natury tych spraw, czy ludzie, którzy w ten sposób postępują, nie robią po prostu tego, co im się podoba? Czy biorą pod uwagę dobro Bożej rodziny? Myślą jedynie o własnych uczuciach i pragną jedynie osiągnąć własne cele, bez względu na stratę, jakiej doznać może dzieło Bożej rodziny. Ludzie tacy są nie tylko aroganccy i obłudni, lecz także egoistyczni i podli. Nie mają za grosz szacunku dla Bożych zamiarów i nie ulega wątpliwości, że nie mają bogobojnych serc. Dlatego właśnie robią, co im się żywnie podoba i postępują bezmyślnie, bez żadnego poczucia winy, bez żadnego wahania, bez żadnych obaw i trosk, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Często tak czynią i zawsze tak się zachowywali. Z jakimi konsekwencjami mierzą się tacy ludzie? Popadną w kłopoty, prawda? Mówiąc delikatnie, tacy ludzie są o wiele za bardzo zazdrośni i zanadto pożądają osobistej sławy oraz statusu; są zbyt zwodniczy i zdradzieccy. Mówiąc ostrzej, zasadniczy problem polega na tym, że w ich sercach nie ma nawet odrobiny bojaźni Bożej. Nie boją się oni Boga, sądzą, że sami są najważniejsi i uważają, że w każdym swym aspekcie przewyższają Boga i przewyższają prawdę. W ich sercach Bóg jest ostatnią osobą godną choćby wzmianki i odgrywa w nich najmniej ważną rolę; w ich sercach Bóg w ogóle się nie liczy. Czyż ci, którzy nie mają w sercach miejsca dla Boga i nie okazują Mu czci, osiągnęli wejście w prawdę? (Nie). Tak więc co tak naprawdę robią, gdy jak zwykle bez reszty oddają się beztroskiej krzątaninie, na którą tracą mnóstwo energii? Tacy ludzie twierdzą nawet, że wyrzekli się wszystkiego, by ponosić koszty dla Boga, i że wiele wycierpieli, w rzeczywistości jednak motywem, zasadą i celem wszystkich ich działań jest korzyść własna; próbują oni tylko chronić wszystkie swe interesy. Czyż nie powiesz, że ktoś taki jest strasznym człowiekiem? Twoim zdaniem, jakim człowiekiem jest ktoś, kto nie oddaje czci Bogu? Czy ktoś taki jest arogantem? Czy jest szatanem? Jakiego rodzaju istoty nie oddają czci Bogu? Pomijając zwierzęta, do tych, którzy nie oddają czci Bogu, zaliczają się demony, archanioł szatan oraz ci, którzy rywalizują z Bogiem” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te surowe słowa dopiekły mi do żywego. Zrozumiałem, że byłem arogancki, samolubny, podstępny, zupełnie bez szacunku dla Boga. Kiedy w pracy kościelnej niezbędne było współdziałanie, wiedziałem, że dobrze się do tego nadaję, jednak chcąc zachować reputację i status, nie cofałem się przed intrygami, co utrudniało dzieło domu Bożego. Gdy dostrzegłem opóźniające nasze postępy problemy związane z pracą braci i sióstr, nie pracowałem razem z nimi, żeby je rozwiązać, lecz uznałem, że szkodzi mi to i osłabia moją szansę na wybicie się, tak więc wykorzystywałem swoją pozycję, by ich besztać, oni zaś czuli się sterroryzowani i cierpieli. Nie przyjmowałem też ich sugestii. Dąsałem się i wykorzystywałem swoją pozycję, by rozładować gniew, ani przez chwilę nie myśląc o tym, jaki to może mieć wpływ na pracę kościoła. Nie miałem żadnego prawdziwego talentu, trochę się interesowałem muzyką i miałem zapał – jednak Bóg w swej łaskawości dał mi tę sposobność, bym mógł robić postępy w mojej pracy i w dążeniu do prawdy. Ale zamiast z niej skorzystać, uganiałem się za statusem i prestiżem. Kierowałem się własnym interesem pod sztandarem spełniania swojego obowiązku, wykorzystując braci i siostry tylko po to, by się wybić. Zupełnie brakowało mi człowieczeństwa. Wszystkimi swoimi działaniami obrażałem usposobienie Boga. Było to dla Boga czymś odrażającym! Przeraziłem się i poczułem silne wyrzuty sumienia. Przez łzy modliłem się do Boga: „Boże! Bardzo zbłądziłem! Nie chcę się dalej buntować przeciw Tobie i z Tobą rywalizować, nie chcę myśleć o osobistych korzyściach. Jestem gotów wyrazić skruchę”.

Potem przeczytałem te słowa Boże: „Czym posługuje się szatan, aby utrzymywać człowieka pod kontrolą? (Sławą i zyskiem.) Zatem szatan używa sławy i zysku, aby kontrolować myśli człowieka, aż ludzie są w stanie myśleć tylko o tych dwóch rzeczach. Walczą o sławę i zysk, znoszą trudności dla sławy i zysku, cierpią upokorzenia ze względu na sławę i zysk, poświęcają wszystko, co mają, dla sławy i zysku, a także gotowi są wydać dowolny osąd i podjąć każdą decyzję przez wzgląd na sławę i zysk. W ten sposób szatan skuwa ludzi niewidzialnymi kajdanami, a ci nie mają siły ani odwagi, aby je zrzucić. Dlatego wciąż nieświadomie je dźwigają, z wielkim trudem brnąc ciągle naprzód. Ze względu na tę właśnie sławę i zysk ludzkość unika Boga i zdradza Go, stając się coraz bardziej niegodziwa. W ten zatem sposób kolejne pokolenia giną pośród zabiegów o szatańską sławę i zysk” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). To objawienie Bożych słów pozwoliło mi zrozumieć nikczemną taktykę i motywację szatana, by posługiwać się żądzą sławy i zysku, deprawując ludzi. W ten sposób szatan pęta i krzywdzi ludzi, sprawiając, że zdradzają Boga i oddalają się od Niego. Sława i status to narzędzia, którymi szatan wykańcza ludzi. Dostałem się pod wpływy szatana. Od dziecka byłem przezeń oszukiwany filozofiami w rodzaju: „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom” i „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół”. Uczyniłem z nich swoje życiowe dewizy. Stawałem się coraz bardziej arogancki, i w każdej grupie zawsze walczyłem o pozycję, żeby inni mnie podziwiali. Nawet gdy już zostałem wyznawcą, zawsze goniłem za sławą i statusem, bo nie dążyłem do prawdy. Cierpiałem i płaciłem cenę, wypełniając swoje obowiązki i doskonaląc własne umiejętności. Współzawodniczyłem z innymi, myśląc – gdy coś osiągałem – że jestem naprawdę kimś, i z wyniosłą miną karciłem braci i siostry. Naprawdę byłem arogancki i zadufany; w tym, jak postępowałem życiu, niepodobny byłem do człowieka. Żyłem wedle szatańskich filozofii, rzucając się w pogoń za sławą i statusem. Nie tylko raniłem innych, ale też robiłem inne rzeczy, budzące w Bogu odrazę. Moje wykroczenia miały też wpływ na pracę kościoła. Pogoń za sławą i statusem wyrządziły mi wiele zła. Dopiero wtedy zrozumiałem, że szatańskie filozofie w rodzaju: „wyróżniaj się”, „bądź lepszy od innych” są bez wyjątku błędne, a życie wedle ich zaleceń prowadzi do dalszego zepsucia i zła, skłaniając do buntu przeciw Bogu, co w ostateczności sprowadza Jego karę. Kiedy to sobie uświadomiłem, dotarło do mnie, że sławę i status postrzegałem jak deskę ratunku, której muszę się uchwycić za wszelką cenę. Jakże byłem ślepy i głupi. Zrozumiałem też, że jest to droga przeciwna do drogi Bożej. Modliłem się i wyrażałem skruchę przed Bogiem. Później, ilekroć myślałem o zabieganiu o te rzeczy podczas spełniania obowiązku, czułem strach, więc modliłem się do Boga i odrzucałem cielesność. Poza tym wyjawiłem wszystko braciom i siostrom, obnażając swoje zepsucie. Po pewnym czasie poczułem, że znacznie mniej pragnę uganiać się za sławą i statusem, zacząłem doświadczać uczucia wewnętrznego spokoju.

Później, kiedy kościół wybierał przywódcę, moje pragnienie sławy i statusu zawładnęło mną po raz kolejny, i rozgorzała we mnie wewnętrzna walka: „Powinienem głosować na brata Li, czy na siebie? W sumie nie jestem zbyt dobry w rozwiązywaniu problemów poprzez omawianie prawdy. A gdyby, to on wygrał, jak byłbym postrzegany przez innych?”. Zrozumiałem, że znów dążę do sławy i statusu, i poczułem, że takie myślenie jest odrażające. Modliłem się do Boga, przeklinając te swoje myśli. A potem przyszły mi do głowy jeszcze inne słowa Boga: „Jeśli twe serce wypełniają myśli o tym, jak osiągnąć wyższą pozycję, albo o tym, co zrobić w obecności innych, by zyskać ich podziw, to kroczysz niewłaściwą ścieżką. Oznacza to, że robisz rzeczy służące szatanowi; wyświadczasz mu przysługę. Jeśli twoje serce wypełniają myśli o tym, jak masz się zmienić, by w coraz większym stopniu urzeczywistniać człowieczeństwo, jeśli postępujesz zgodnie z intencjami Boga, potrafisz Mu się podporządkować, umiesz Go czcić, okazujesz umiar we wszystkim, co robisz, i jesteś w stanie bez reszty zaakceptować Jego badawcze spojrzenie, to twój stan będzie coraz lepszy. Oto, co oznacza być kimś, kto wiedzie życie przed obliczem Boga. W istocie istnieją dwie ścieżki: jedna z nich kładzie nacisk na zachowanie, spełnianie własnych ambicji, pragnień, zamiarów i planów; oznacza to życie przed obliczem szatana i życie w jego domenie. Druga droga oznacza spełnianie woli Bożej, wejście w rzeczywistość prawdy, podporządkowanie się Bogu, brak jakichkolwiek nieporozumień w tym zakresie czy aktów nieposłuszeństwa wobec Niego – a wszystko z myślą o oddawaniu Bogu czci i należytym wykonywaniu swego obowiązku. Oto, co znaczy żyć przed obliczem Boga” („Tylko jeśli ktoś praktykuje prawdę, może posiadać zwykłe człowieczeństwo” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Rozmyślając nad słowami Boga, zrozumiałem że Bóg patrzy na motywy i cele ludzkiego postępowania – i że to one są tak naprawdę ważne. Jeśli moim motorem jest wzgląd na reputację i status oraz pragnienie bycia podziwianym, to jest to wykroczenie przeciw Bogu i nigdy nie dojdę tak do prawdy ani nie zostanę udoskonalony. Chciałem skorygować swoje motywy i niezależnie od tego, czy zostanę wybrany, byłem gotów podporządkować się zarządzeniom Boga i należycie wykonywać swój obowiązek. Gdy nadszedł czas głosowania, zagłosowałem na brata Li. Ostatecznie został on wybrany na przywódcę kościoła. Pogodziłem się z tym. Pomimo porażki nie czułem żalu, ponieważ w końcu zacząłem wcielać w życie prawdę i zrzuciłem kajdany sławy i statusu. Praktykując prawdę i przynosząc radość Bogu, zaznałem również wewnętrznego spokoju, i doświadczyłem tego, że Boże osądzanie i karcenie są dla mnie prawdziwym zbawieniem.

36. Wyzwolenie od sławy i prestiżu

Autorstwa Xiao Min, Chiny

Słowa Boga mówią: „Szatan używa sławy i zysku, aby kontrolować myśli człowieka, aż ludzie są w stanie myśleć tylko o tych dwóch rzeczach. Walczą o sławę i zysk, znoszą trudności dla sławy i zysku, cierpią upokorzenia ze względu na sławę i zysk, poświęcają wszystko, co mają, dla sławy i zysku, a także gotowi są wydać dowolny osąd i podjąć każdą decyzję przez wzgląd na sławę i zysk. W ten sposób szatan skuwa ludzi niewidzialnymi kajdanami, a ci nie mają siły ani odwagi, aby je zrzucić. Dlatego wciąż nieświadomie je dźwigają, z wielkim trudem brnąc ciągle naprzód. Ze względu na tę właśnie sławę i zysk ludzkość unika Boga i zdradza Go, stając się coraz bardziej niegodziwa. W ten zatem sposób kolejne pokolenia giną pośród zabiegów o szatańską sławę i zysk” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga).

Rok temu wybrano mnie na przywódczynię. Wiedziałam, że Bóg w swej dobroci mnie wywyższył. Postanowiłam szczerze dążyć do prawdy i wypełniać obowiązki. Zajęłam się więc pracą na rzecz kościoła, a w obliczu trudności, polegałam na Bogu i do Niego się zwracałam. Omawiałam problemy z innymi, w prawdzie szukając rozwiązań. Po czasie praca kościoła posuwała się do przodu pod każdym względem, a ja dziękowałam Bogu za Jego przewodnictwo. Wkrótce zorganizowano kolejne wybory i ku memu zaskoczeniu przywdóczynią zostałą siostra Xia, z którą kiedyś pracowałam. Jej doświadczenia życiowe były nieco zbyt powierzchowne. Gdy współpracowałyśmy w przeszłości, musiałam pomagać jej w trudnościach i problemach, jakie napotykała. Czułam, że gdy teraz będziemy współpracować, to z pewnością ją przewyższę.

Pewnego razu znalazłam w domu wiadomość od siostry Xia, mówiącą, że przywódca grupy w Chengxi nie wykonywał praktycznej pracy i zastąpiono go, były też inne praktyczne problemy wymagające szybkiego działania. Prosiła mnie o pomoc. Pomyślałam sobie, że ona musi uważać mnie za zdolniejszą od siebie. Skoro tak mnie szanowała, to nie mogę zawieść ani się skompromitować! Myśląc o tym, czułam się zadowolona. Gdy przybyłam na zgromadzenie, siostra Xia wykazała się głębokim zrozumieniem dzieła, mówiła o prawdzie w sposób zróżnicowany i praktyczny. Byłam zaskoczona jej postępami przez te kilka lat. Myślałam, że jestem lepsza od niej i będę musiała jej dużo pomagać, ale okazała się, że ona wcale mi nie ustępuje! Nie spodobało mi się to i miałam wrażenie, że ona chce przejąć stery, więc poczułam, że muszę pokazać braciom i siostrom moją wartość! Nie ważyłam się obijać i łamałam sobie głowę nad tym, jak wypaść na spotkaniach lepiej niż ona. W efekcie przemawiałam w sposób nijaki i monotonny, nawet ja sama nie miałam z tego radości. Czułam się tak, jakbym straciła prestiż.

Odtąd wciąż rywalizowałam z siostrą Xia. Raz na zgromadzeniu dowiedziała się o stanie, w jakim byli bracia i siostry, znalazła odpowiednie słowa Boga i wplotła je w swoje osobiste doświadczenie. Wszyscy słuchali i kiwali głowami. Niektórzy robili notatki, a inni mówili: „Mam teraz ścieżkę, którą mogę pójść”. Czułam zarazem podziw i zazdrość, co sobie myślałam? „Teraz ja muszę coś od siebie powiedzieć. Nieważne co, muszę jej tylko dorównać”. Jak na ironię, nie przychodziło mi do głowy zupełnie nic. Uprzedziłam się względem siostry Xia, myślac sobie: „Czy musisz tak dużo mówić? Przecież powiedziałaś już wszystko. A ja tu siedzę jak na tureckim kazaniu, jestem bezużyteczna. Muszę coś powiedzieć, żeby całkiem nie utracić dumy”. Gdy ona przerwałą, by napić się wody, wysunęłam się na przód i zaczęłam mówić. Chciałam wypaść dobrze, ale wciąż chybiałam celu. To była porażka. Bracia i siostry uśmiechali się pod nosem i zrozumiałam, że odeszłam od tematu. Czułam się zażenowana, chciałam schować głowę w piasek, zrobiłam z siebie idiotkę. Chciałam po prostu się wykazać, a tymczasem stałam się pośmiewiskiem. Wszyscy widzieli tę moją porażkę. Zaczęłam winć Boga, że oświecił moją siostrę, a mnie nie, martwiłam się tym, co będą o mnie myśleć bracia i siostry. Im bardziej się tym gnębiłam, tym gorszy miałam nastrój. Chciałam uciec od tej sytuacji, mierziła mnie współpraca z innymi. Raz na zgromadzeniu kilka sióstr przejawiało niezbyt dobry stan, który wcale się nie poprawił po tym, co powiedziała siostra Xia. Nie próbowałam przyjść z pomocą, a nawet pomyślałam: „Teraz wszyscy zobaczą, że ona jest do niczego, przestaną ją podziwać, a mnie lekceważyć”. W tamtym czasie nieustannie konkurowałam z siostrą Xia, mrok zapanował w mojej duszy. Gdy mówiłam o słowach Boga, nie było w tym światła, a gdy bracia i siostry mieli trudności, nie wiedziałam, jak im pomóc. Zasypiałam wcześnie każdego wieczora, zmuszałam się do wypełniania obowiązków. Moje cierpienie wciąż rosło. Mogłam tylko modlić się do Boga, by mnie zbawił.

Pewnego dnia przeczytałam ten fragment słów Boga: „Kiedy tylko mowa jest o pozycji, prestiżu lub reputacji, serce każdego człowieka podryguje w oczekiwaniu, a każdy z was zawsze pragnie się wyróżniać, być sławnym i rozpoznawalnym. Nikt nie jest skłonny ustąpić, zamiast tego zawsze woląc rywalizować, mimo iż rywalizacja jest żenująca i niedozwolona w domu Bożym. Jednakże bez sporów nigdy nie jesteście zadowoleni. Kiedy widzicie, że ktoś się wyróżnia, odczuwacie zawiść i nienawiść oraz macie wrażenie, że to niesprawiedliwe. »Dlaczego to ja nie mogę się wyróżniać? Dlaczego to zawsze tamta osoba bywa wyróżniana, a nigdy nie przychodzi kolej na mnie?« Czujecie wówczas urazę. Usiłujecie powstrzymać złość, ale nie jesteście w stanie tego zrobić. Modlicie się do Boga i przez chwilę czujecie się lepiej, ale później, kiedy tylko po raz kolejny znajdujecie się w takiej sytuacji, nie jesteście w stanie go przezwyciężyć. Czyż nie ukazuje to niedojrzałej postawy? Czy to, że ktoś popada w takie stany, nie jest pułapką? To są właśnie okowy skażonej natury szatana, które pętają ludzi” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga obnażyły mój stan i trafiły prosto do mojego serca. Dlaczego moje życie było tak trudne i męczące? Moja żądza sławy i statusu była zbyt silna, a moje usposobienie zbyt aroganckie. Przypomniałam sobie moje początki w tej roli. Gdy odnosiłam sukcesy, a bracia i siostry patrzyli na mnie z uznaniem, podziwiałam się i uważałam za utalentowaną. Pracując z siostrą Xia i widząc, że radzi sobie lepiej ode mnie, stałam się zazdrosna i niemiła, wciąż tylko z nią rywalizowałam. Nie mogąc jej prześcignąć, przyjęłam negatywne nastawienie, narzekałam i dawałam upust swoim uczuciom w trakcie wykonywania obowiązków. Widząc, że nie radzi sobie z problemami sióstr, nie pomogłam, nie ruszyłam nawet palcem, a wręcz cieszyłam się jej porażką. Chciałam, by poczuła się zażenowana. Czy wypełniałam obowiązek? Jako przywódczyni byłam nieodpowiedzialna, w ogóle nie myślałam o pracy kościoła, o tym, czy problemy braci i sióstr zostały rozwiązane. Myślałam tylko o tym, by ją przewyższyć. Byłam samolubna, podstępna i podła. Sława i status pomieszały mi w głowie. Wolałam zostawić problemy braci i sióstr bez rozwiązania i zakłócić pracę kościoła, żeby tylko chronić moją reputację i status. Czyż nie kąsałam dłoni, która mnie karmiła? Nie byłam godna swojego stanowiska. Było to nienawistne Bogu! Z tą myślą od razu zaczęłam się modlić i żałować, prosząc Boga, by pomógł mi wyzwolić się z kajdan sławy i statusu.

Przeczytałam ten fragment słów Boga: „Nie rób zawsze czegoś tylko dla siebie, nie bierz zawsze pod uwagę własnych interesów i swojego statusu, wizerunku czy reputacji. Nie zwracaj uwagi na interesy innych ludzi. Musisz najpierw wziąć pod uwagę sprawy domu Bożego i uczynić z tego swój priorytet. Powinieneś troszczyć się o wolę Bożą. Zacznij od zastanowienia się, czy byłeś nieczysty w wypełnianiu swojego obowiązku, czy zrobiłeś wszystko, by być lojalnym, wykonałeś swoje obowiązki i czy dałeś z siebie wszystko; czy w pełni poświęciłeś się swoim obowiązkom i pracy w domu Bożym. Musisz przemyśleć te rzeczy. Rozważaj je często, a łatwo ci będzie dobrze wykonywać swój obowiązek” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa od razu rozjaśniły moje serce, ujrzałam światełko w tunelu. Jeśli chciałam wyzwolić się z więzów sławy i statusu, musiałam uporządkować swoje serce. Musiałam skupić się na zadaniu od Boga i pamiętać o Jego woli, wypełniać należycie swoje obowiązki. Z sercem wypełnionym dobrymi rzeczami łatwiej jest wyrzec się złych rzeczy, sławy, statusu, próżności i prestiżu. To, że inni mają o mnie dobre zdanie, nie oznacza, że Bóg mnie pochwala. To, że inni mają mnie za nic, nie znaczy, że Bóg mnie nie zbawi. Liczy się moja postawa wobec Boga, praktykowanie prawdy, wypełnianie obowiązków. Dziękowałam Bogu za oświecenie, które zawróciło mnie ze złej drogi. Nie chciałam już konkurować z siostrą Xia, chciałam tylko czynić powinność stworzenia, by zadowolić Boga. Odtąd modliłam się i wkładałam całe serce w wypełnianie obowiązków, a na zgromadzeniach uważnie słuchałam tego, co mówili inni. Gdy trafiałam na problemy, rozważałam je, znajdywałam odpowiednie słowa Boga i odnosiłam je do własnego doświadczenia. Ponadto uczyłam się od siostry Xia, by nadrobić swoje słabości. Takie praktykowanie sprawiło, że się uspokoiłam i znacznie poprawił się mój stan. Byłam wdzięczna Bogu z głębi serca. Lecz żądza sławy i statusu była we mnie głęboko zarzeniona. Gdy sytuacja temu sprzyjała, moja szatańska natura znów się przejawiła.

Pewnego razu miałam zająć się problemami w jednej grupie, a gdy ruszałam w drogę, siostra Xia powiedziała, że problemy w tej grupie są skomplikowane i że chce pójść ze mną. Te słowa przebiły balon szczęścia, który w sobie nosiłam. Pomyślałam: „A więc tylko ty umiesz radzić sobie z problemami? Musisz się popisywać, co? Czemu to mówisz przy naszym przełożonym? Czy chcesz mnie pokazać w złym świetle?” Rozjuszyło mnie to. W końcu poszłam sama, ale nie mogłam się opanować. Siostra Xia tak bardzo mnie wytrąciła z równowagi, że nie znalazłam miejsca zgromadzeń i musiałam wracać. Byłam w dołku. Pomyślałam: „Czy jestem do niczego? Nie umiem nawet znaleźć miejsca zgromadzeń. Co pomyśli przełożony? Tym razem się skompromitowałam!” Gdy wróciłam, nie chciałam rozmawiać z siostrami.

Nazajutrz miałyśmy z siostrą Xia kilka zadań do wykonania w kościele. Znów czułam wewnętrzne rozedrganie. Myślałam: „Mam w nosie, za kogo się uważasz, zobaczmy, kto jest lepszy!” Byłam pełna energii i od razu zabrałam się za obowiązki, przemawiałam i rozdzialałam zadania. Myślałam: „Tym razem się postarałam. Przyniesie to owoce i prześcignę siostrę Xia”. Później na spotkaniu okazało się, że moje wyniki są najgorsze. Nigdy bym się tego nie spodziewała. Straciłam całą nadzieję. Czułam, że nieważne, jak się staram, i tak nie prześcignę siostry Xia. W tamtym czasie, widząc, że przełożony troszczy się o siostrę Xia, gdy wraca późno, czułam się ignorowana, byłam bardzo o nią zazdrosna. Gdy widziałam, że idzie jej lepiej ode mnie i że ceni ją przełożony, czułam, że już nigdy nie nadejdzie mój dzień. Myślałam, że lepiej byłoby być przywódcą grupy niż kościoła. Wtedy bracia i siostry by mnie wspierali i szanowali. Wolałam być grubą rybą w małym stawie niż płotką w oceanie. Przepełniały mnie żale. Nie chciałam być w tym otoczeniu i nie mogłam się doczekać, aż odejdę. Mój stan coraz bardziej się pogarszał. Czułam zawiść i urazę do siotry Xia, to przez nią nie mogłam zabłysnąć. Myślałam też: „Gdyby tak popełniła błąd i została przeniesiona, byłoby wspaniale”.

Nieustannie pragnęłam walczyć o reputację i osobiste korzyści, nie zastanawiając się nad sobą. Wkrótce Bóg mnie zdyscyplinował. Zorganizowałam spotkanie dla kilku przywódców. Nikt nie przyszedł, a w drodze powrotnej złapałam gumę. Po chwili zaczęły mnie straszliwie boleć plecy. Byłam spuchnięta, bół był nie do zniesienia. Nie mogłam już wypełniać obowiązków. Pomyślałam o słowach Boga: „Wymaganie, jakiemu macie sprostać dzisiaj – harmonijne współdziałanie – jest podobne do posługi, jakiej Jahwe wymagał od Izraelitów: w przeciwnym razie po prostu przestańcie czynić posługę” (Czyńcie posługę jak Izraelici, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). To mnie przeraziło. Czy Bóg chciał mi uniemożliwić wypełnianie obowiązków? Później przeczytałam inny fragment słów Boga: „Razie im więcej będziesz walczyć, tym głębsza ciemność będzie cię otaczać i tym więcej odczuwać będziesz zawiści i nienawiści, a twoje pragnienie zysku będzie tylko narastać. Im silniejsze zaś twoje pragnienie zysku, tym bardziej będziesz niezdolny do tego, aby go osiągać, im mniej zaś będziesz osiągał, tym bardziej narastać będzie twoja nienawiść. Gdy zaś nienawiść twoja będzie rosła, twoje wnętrze będzie pogrążać się w coraz większym mroku. Im mroczniejsze będzie twoje wnętrze, tym gorzej będziesz wykonywać swoje obowiązki, a im gorzej będziesz je wykonywać, tym mniej będzie z ciebie pożytku. Jest to wzajemnie powiązane, błędne koło. W takim stanie nie będziesz potrafił dobrze wykonywać swoich obowiązków, a więc stopniowo zostaniesz wyeliminowany” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Surowe słowa Boga przeraziły mnie do głębi. Czułam sprawiedliwe usposobienie Boga nieznoszące obrazy. Przeczytałam te słowa Boga: „W takim stanie nie będziesz potrafił dobrze wykonywać swoich obowiązków, a więc stopniowo zostaniesz wyeliminowany,” Wtedy poczułam, że grozi mi niebezpieczeństwo. Wkrótce siostra Xia oznajmiła: „Praca kościoła jest na równi pochyłej...”. Była tak zmartwiona, że aż się rozpłakała. Wspomniałam, jak przełożony karcił nas za nieumiejętność współpracy, mówiąc, że to sabotaż zakłócający pracę domu Bożego. Nie śmiałam dłużej o tym myśleć, lecz od razu stanęłam przed Bogiem w modlitwie. Wiedziałam dobrze, że pogoń za sławą i statusem oraz zazdrość są wbrew woli Boga, dlaczego więc mimo to ulegałam tym pokusom?

Później przeczytałam inny fragment słów Boga. „Szatan używa sławy i zysku, aby kontrolować myśli człowieka, aż ludzie są w stanie myśleć tylko o tych dwóch rzeczach. Walczą o sławę i zysk, znoszą trudności dla sławy i zysku, cierpią upokorzenia ze względu na sławę i zysk, poświęcają wszystko, co mają, dla sławy i zysku, a także gotowi są wydać dowolny osąd i podjąć każdą decyzję przez wzgląd na sławę i zysk. W ten sposób szatan skuwa ludzi niewidzialnymi kajdanami, a ci nie mają siły ani odwagi, aby je zrzucić. Dlatego wciąż nieświadomie je dźwigają, z wielkim trudem brnąc ciągle naprzód. Ze względu na tę właśnie sławę i zysk ludzkość unika Boga i zdradza Go, stając się coraz bardziej niegodziwa. W ten zatem sposób kolejne pokolenia giną pośród zabiegów o szatańską sławę i zysk. Czy patrząc teraz na działania szatana, nie dostrzegamy, że jego złowrogie pobudki są absolutnie obrzydliwe? Może dzisiaj jeszcze nie przejrzeliście złowrogich pobudek szatana, bo myślicie, że nie ma życia bez sławy i zysku. Sądzicie, że jeśli ludzie porzucą sławę i zysk, nie będą już widzieli drogi przed sobą, nie będą mogli widzieć swoich celów, ich przyszłość stanie się mroczna, ciemna i ponura” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Źródło problemu znalazłam w objawieniach słów Boga. Nie mogłam się powstrzymać od pogoni za reputacją i statusem, bo od dziecka wpływały na mnie edukacja i społeczeństwo. Szatańskie zasady i fałsze zostały zasiaane w moim sercu, na przykład „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom” „Może być tylko jeden samiec alfa” „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół” „Człowiek zostawia po sobie ślad, gdziekolwiek jest, tak jak gęś wydaje krzyk, dokądkolwiek leci”. Według tych słów żyłam i uznałam je za cele, jakie należy osiągać. Tak w świecie, jak i w domu Boga, szukałam uznania innych. Chciałam być w centrum uwagi w każdym otoczeniu, tak by wszystko kręciło się wokół mnie. Uważałam to za jedyny sens życia. Nie miałam nigdy dobrego charakteru ani szczególnych talentów, ale nie chciałam być gorsza od innych. Gdy ktoś okazywał się lepszy, wpadałam w złość, nie mogłam się powstrzymać od konkurowania z innymi. Za wszelką cenę chciałam być lepsza. Jeśli nie mogłam, czułam zazdrość i nienawiść, winiłam wszystkich wokół. Jak można tak żyć? Zrozumiałam, że pogoń za sławą i statusem do droga donikąd, stawałam się tylko coraz bardziej arogancka i małostkowa. Robiłam się coraz bardziej samolubna i toksyczna, nie przypominałam istoty ludzkiej. Pomyślałam o siostrze Xia: Sumiennie wypełniała obowiązki, a w jej przemowach było światło. Potrafiła rozwiązać praktyczne problemy braci i sióstr. Było to korzystne dla innych i dla pracy kościoła. Było to cudowne i przynosiło Bogu pocieszenie. Tymczasem ja byłam zazdrosna i małostkowa, myślałam, że ona spycha mnie w cień, więc uprzedziłam się do niej. Chciałam, by źle sobie radziła i została zastąpiona. Dostrzegłam własną złośliwość. Bóg chce, by więcej ludzi szukało prawdy i zważało na Jego wolę, by sumiennie wypełniali obowiązki. Tymczasem ja chroniłam własną reputację i pozycję, nie tolerowałam tych, którzy spełniali wolę Boga. Byłam zazdrosna i nietolerancyjna. Czyż w ten sposób nie sprzeciwiałam się Bogu? Czyż nie zakłócałam pracy domu Bożego? Czym różniłam się od szatana? Pomyślcie o członkach Partii Komunistycznej, tworzą kilki i knują intrygi, by zdobyć reputację i pozycję, zrobią wszystko, byle pokonać przeciwnika, niszczą wrogów i uciskają ludzi. Nie wiadomo, ile zła już spowodowali, ilu ludzi zabili! W końcu ściągają na siebie klęskę, a gdy umierają, piekło jest ich karą. Czemu tak właśnie kończą? Czy nie dlatego, że nie widzą nic poza reputacją i pozycją? Chociaż moje postępowanie nie było tak złe jak ich, to zasadniczo było tym samym. Żyłam wedle szatańkich zasad i praw, moje usposobienie było aroganckie, zarozumiałe, samolubne, podstępne i złe. Podobna byłam demonowi, nie człowiekowi. Czy Bóg mógłby tym nie gardzić? Bóg w swym sprawiedliwym usposobieniu mnie zdyscyplinował, co więcej, w ten sposób mnie zbawił. Z tą myślą stanęłam przed Bogiem w modlitwie. Powiedziałam: „Boże! Nie szukałam prawdy, lecz goniłam za sławą i statusem. Skaził mnie szatan, bawił się mną, nie czułam się jak istota ludzka. Gdy utraciłam reputację i status, nie chciałam już wypełniać obowiązków, o mało Cię nie zdradziłam. Boże, kajam się przed Tobą. Chcę szukać prawdy, współpracować z siostrą, wypełniać obowiązki zgodnie z Twoją wolą”.

Później otworzyłam się przed siostrą Xia. Powiedziałam o swojej żądzy sławy i korzyści, o rywalizacji z nią. Poprosiłam, by miała na mnie oko i pomagała mi. Później nasza współpraca zaczęła się zdecydowanie poprawiać. Choć czasem czuję jeszcze pragnienie sławy i korzyści, od razu rozpoznaję przejaw mojego szatańskiego usposobienia, myślę o konsekwencjach i naturze tego usposobienia, a wtedy staję przed Bogiem w modlitwie i zbieram myśli. Słucham, jak siostra przemawia, i uczę się od niej. Gdy widzę, że o czymś zapomniała, od razu o tym mówię. W takich chwilach myślę o tym, żeby wszyscy skorzystali z klarownego rozważania prawdy. Wszyscy czują, że takie zgromadzenia są bardzo budujące, i mnie one też dużo dają. Czuję się wyzwolona i spokojna. Jak mówią słowa Boga: „Jeśli jesteś w stanie wypełniać swoje zobowiązania, wykonywać swoje powinności i obowiązki, odłożyć na bok swe egoistyczne pragnienia oraz własne cele i motywy, mieć wzgląd na wolę Bożą i umieścić na pierwszym miejscu korzyści Boga i Jego domu, to po pewnym okresie takiego postępowania sam poczujesz, że to jest właśnie sposób, w jaki należy żyć. Jest to życie uczciwe i szczere, a kto tak żyje, nie jest osobą fałszywą ani nicponiem, i wiedzie żywot sprawiedliwy oraz godny, zamiast być ograniczonym lub nikczemnym. Sam poczujesz, że tak właśnie powinien żyć i postępować człowiek. Stopniowo też słabnąć będzie tkwiące w twym sercu pragnienie realizowania własnych interesów” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”).

37. Słowa Boga obudziły mojego ducha

Autorstwa Nannan, Stany Zjednoczone

Bóg Wszechmogący mówi: „Na obecnym etapie Bożego dzieła, w dniach ostatecznych, Bóg nie udziela już tylko łaski i błogosławieństw człowiekowi, jak to czynił wcześniej, ani nie nakłania ludzi, by szli naprzód. Co człowiek zobaczył ze wszystkich aspektów Bożego dzieła na tym jego etapie, którego doświadczył? Zobaczył Bożą miłość, Boży sąd i Boże karcenie. W tym czasie Bóg zaopatruje, wspiera, oświeca i prowadzi człowieka, tak aby ten stopniowo poznał Jego intencje, poznał słowa, które On wypowiada, i prawdę, którą obdarza człowieka. (…) Sąd i karcenie od Boga pozwalają ludziom stopniowo poznać skażenie człowieka i jego szatańską istotę. To, co Bóg zapewnia, Jego oświecenie dla człowieka i Jego przewodnictwo, pozwala ludzkości poznawać coraz więcej istoty prawdy i coraz lepiej wiedzieć, czego ludzie potrzebują, jaką drogą powinni obrać, po co żyją, jakie są wartość i znaczenie ich życia oraz jak podążać drogą, która jest przed nimi. (…) Kiedy serce człowieka odradza się, nie chce on już żyć ze zdegenerowanym, skażonym usposobieniem, natomiast pragnie dążyć do prawdy, aby zadowolić Boga. Kiedy serce człowieka się przebudzi, człowiek jest w stanie całkowicie zerwać z szatanem. Człowiek nie będzie już doznawać od niego krzywdy, nie będzie już przez niego kontrolowany ani oszukiwany. Zamiast tego człowiek może aktywnie współpracować z dziełem Boga i Jego słowami, aby zadowolić serce Boga, osiągając w ten sposób bojaźń Bożą i unikając zła. To jest pierwotny cel Bożego dzieła” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Ten fragment naprawdę do mnie przemawia.

W czerwcu 2016 roku należałam do zespołu, w którym recytowano w języku angielskim, i czułam się bardzo szczęśliwa, bo wreszcie mogłam wykorzystać swoją znajomość tego języka. Moje umiejętności miały się ukazać w pełnej krasie! Nie mogłam się doczekać, kiedy przekażę te dobre wieści braciom i siostrom z kościoła w mojej miejscowości. Wyobrażałam sobie nawet, jakie będą mieli zazdrosne spojrzenia, jak się o tym dowiedzą.

Gdy zaczęłam pełnić ten obowiązek, zauważyłam, że inni bracia i siostry płynnie czytali po angielsku i mieli świetną wymowę. Często rozmawiali ze sobą w tym języku, a nawet porozumiewali się po angielsku podczas zebrań i pełnienia obowiązków. Mój angielski nie był tak dobry. Byłam zazdrosna i zatroskana, ale mówiłam sobie: „Jeśli tylko będziesz się pilnie uczyć, w końcu staniesz się jeszcze lepsza niż oni!”. Wstawałam więc wcześnie i długo przesiadywałam wieczorami, by się uczyć angielskiego i zapamiętywać słownictwo. Ciągle myślałam o tym, jak lepiej wykonywać swoją pracę. Robiłam notatki, za każdym razem gdy ktoś dzielił się swoimi doświadczeniami z pracy. Jednak choć minęło wiele miesięcy, wciąż robiłam najsłabsze postępy i radziłam sobie najgorzej ze wszystkich w zespole. Świadomość tego, że nie wypełniam swoich obowiązków i że nierzadko sięgam po wskazówki i pomoc młodszych braci i sióstr oraz fakt, że lider zespołu często zlecał mi wtedy nudną, rutynową pracę, sprawiały, że czułam się całkowicie zbędna w zespole. Byłam bardzo zdeprymowana i podenerwowana. Jakiś czas później do zespołu dołączyła nowa siostra. Nie orientowała się w naszych obowiązkach, więc miałam jej pomóc. Potajemnie ucieszyłam się, że już nie jestem tą najsłabszą w zespole. Jednak ku mojemu zdziwieniu siostra ta miała talent i szybko się uczyła, więc jej angielski wkrótce się poprawił. W ciągu kilku miesięcy była lepsza ode mnie. Zaczęłam panikować, myśląc: „W tym tempie wkrótce znów będę najsłabszym członkiem naszego zespołu. To zrozumiałe, że nie jestem tak dobra jak ci, którzy pracują w zespole dłużej. Ale teraz zjawia się ta nowa i mam jej pomóc, a ona od razu jest lepsza ode mnie. To upokarzające!”. Każdego dnia rywalizowałam o status oraz prestiż i cały czas czułam niepokój. Dni mijały, a ja cierpiałam. Zaczęłam tęsknić za wypełnianiem obowiązków w rodzinnym mieście. Wtedy odpowiadałam za dyskusje i planowanie. Wszyscy bracia i siostry zgadzali się z moimi opiniami, a przywódcy kościoła mieli o mnie dobre zdanie. Byłam kimś ważnym, a teraz upadłam tak nisko. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej urażona i skrzywdzona się czułam. Raz nawet ukryłam się w łazience i popłakałam. W nocy w łóżku przewracałam się z boku na bok i nie mogłam zasnąć. Wciąż myślałam tak: „Jestem najgorsza w zespole od pierwszego dnia. Co myślą o mnie inni bracia i siostry? Nie chcę tu zostać”. Lecz potem przypomniałam sobie uroczystą przysięgę, jaką złożyłam Bogu, że poniosę dla Niego koszty, by aż do śmierci odwdzięczać Mu się za Jego miłość. Gdybym porzuciła swoje obowiązki, czyż nie wycofałabym się z tego przyrzeczenia? Czyż nie oszukałabym i nie zdradziłabym Boga? Było mi źle, więc modliłam się do Boga, mówiąc: „Dobry Boże, nie wiem, jak przebrnąć przez tę sytuację ani czego się z niej nauczyć. Proszę, oświeć mnie i prowadź”.

Potem w telefonie przeczytałam ten fragment słów Boga: „W waszych poszukiwaniach macie zbyt wiele własnych wyobrażeń, nadziei i wizji przyszłości. Obecne dzieło dokonywane jest po to, aby rozprawić się z waszym pragnieniem statusu i waszymi wygórowanymi zachciankami. Wszystkie te nadzieje, pragnienie statusu oraz błędne wyobrażenia są klasycznymi przejawami szatańskiego usposobienia. Powodem, dla którego takie rzeczy istnieją w ludzkich sercach, jest wyłącznie to, że trucizna szatana nieustannie trawi ludzkie myśli, a ludzie nigdy nie są w stanie zrzucić z siebie jarzma tych szatańskich pokus. Żyją pośród grzechu, ale nie wierzą, że jest to grzech, i ciągle sobie myślą: »Wierzymy w Boga, więc On musi obdarzać nas błogosławieństwami i odpowiednio wszystko dla nas organizować. Wierzymy w Boga, więc musimy być lepsi od innych, musimy mieć wyższy status i lepszą przyszłość niż ktokolwiek inny. Ponieważ wierzymy w Boga, musi On obdarzać nas bezgranicznymi błogosławieństwami. Inaczej nie można by tego nazwać wierzeniem w Boga«. Przez wiele lat sposób myślenia, który ludzie obrali, aby przetrwać, wyniszczał ich serca do tego stopnia, że stali się zdradliwi, tchórzliwi i podli. Nie dość bowiem, że brak im siły woli i determinacji, to jeszcze stali się także chciwi, butni i samowolni. Zupełnie brak im determinacji do przemiany siebie, a ponadto nie mają ani krzty odwagi, by zrzucić z siebie ograniczenia będące wynikiem tych mrocznych wpływów. Myśli i życia ludzi są tak dalece przegniłe, że ich poglądy na temat wiary w Boga pozostają wciąż nieznośnie, wręcz odrażające, i nawet wtedy, gdy o nich mówią, wprost nie da się tego słuchać. Wszyscy ludzie są tchórzliwi, nieudolni, godni pogardy i słabowici. Nie czują odrazy do sił ciemności, ani nie pałają miłością do światła i prawdy. Zamiast tego, robią, co w ich mocy, aby je odrzucić” (Dlaczego nie chcesz być narzędziem kontrastu? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga doskonale wyjaśniały, w jakiej byłam sytuacji! Czyż nie cierpiałam, a nawet chciałam porzucić obowiązki i zdradzić Boga, właśnie dlatego że nie zaspokajałam swojego pragnienia statusu? Odkąd dołączyłam do zespołu, pilnie uczyłam się angielskiego i starałam się lepiej pracować, bo po prostu chciałam się wykazać i wyróżnić na tle innych. Widząc, jak szybko nowa siostra robi postępy, martwiłam się, że będzie ode mnie lepsza i że znów będę najgorsza w zespole. Każdego dnia stresowałam się z tego powodu i było mi bardzo źle. Patrząc na słowa Boga: „sposób myślenia, który ludzie obrali, aby przetrwać, wyniszczał ich serca”, pytałam siebie: „Czemu zabiegam o status? Jakie myśli wywołują u mnie taki stan?”. Dopiero po rozważeniu słów Boga zrozumiałam, że kieruję się szatańskimi dewizami, takimi jak: „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom”, „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół”, czy „Sam sobie jestem panem w niebie i na ziemi”. Od najmłodszych lat nauczyciele uczą nas, byśmy byli najlepszymi z najlepszych. Zawsze podziwiałam ludzi, którzy mieli prestiż i sławę, i zazdrościłam im, bo pragnęłam być taka jak oni. Zawsze chciałam, by ludzie mnie cenili, a jeśli do tego mnie podziwiali, wspierali i chwalili, to nawet lepiej. Sądziłam, że to sposób na przyjemne i wartościowe życie. Gdy inni mnie nie podziwiali ani nie chwalili, było mi źle i czułam się przygnębiona. Gdy zaczęłam wypełniać obowiązki w domu Bożym, nadal pragnęłam tego samego co wcześniej. Lecz gdy nie dostrzegłam postępów, choć bardzo się starałam, a inni mnie nie chwalili i nie podziwiali, poczułam przygnębienie, zawód i zniechęcenie. Chciałam nawet porzucić obowiązki i zdradzić Boga. Obsesja na punkcie prestiżu całkowicie mnie pochłonęła. Byłam gotowa znosić trudności i walczyć, by go zdobyć, do tego stopnia, że cały mój świat kręcił się tylko wokół tego. Wtedy zdałam sobie sprawę, że dążę do czegoś złego. Nie wypełniałam swoich obowiązków, by dążyć do prawdy i odpłacić Bogu za miłość, lecz po to, by zaspokoić swoje pragnienie prestiżu i statusu.

Objawienie w słowach Boga ukazało mi, że błądziłam w swoich dążeniach. Potem przeczytałam ten fragment słów Boga: „Dla wszystkich, którzy wypełniają swój obowiązek, bez względu na to, jak głębokie czy płytkie jest ich zrozumienie prawdy, najprostszą drogą praktyki, dzięki której można wejść w prawdę-rzeczywistość, jest myślenie we wszystkim o interesie domu Bożego i porzucenie samolubnych pragnień, indywidualnych intencji, motywacji, reputacji i statusu. Przedkładaj korzyści domu Bożego ponad wszystko – przynajmniej tyle powinno się zrobić. (…) Ponadto, jeśli jesteś w stanie wypełniać swoje zobowiązania, wykonywać swoje powinności i obowiązki, odłożyć na bok swe egoistyczne pragnienia oraz własne cele i motywy, mieć wzgląd na wolę Bożą i umieścić na pierwszym miejscu korzyści Boga i Jego domu, to po pewnym okresie doświadczania tego sam poczujesz, że to jest właśnie sposób, w jaki należy żyć. Jest to życie uczciwe i szczere, a kto tak żyje, nie jest osobą fałszywą ani nicponiem, i wiedzie żywot sprawiedliwy oraz godny, zamiast być ograniczonym lub nikczemnym. Sam poczujesz, że tak właśnie powinien żyć i postępować człowiek. Stopniowo też słabnąć będzie tkwiące w twym sercu pragnienie realizowania własnych interesów” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Po przeczytaniu słów Boga zrozumiałam, że podziw ze strony innych nie jest ważny. Poddanie się zwierzchnictwu i planom Boga, dbanie o dzieło domu Bożego, praktykowanie prawdy i wypełnianie obowiązków – to jest naprawdę ważne i tak należy żyć w jawny i uczciwy sposób. Gdy zrozumiałam wolę Boga, poczułam ogromną ulgę. Nadal byłam najgorsza w zespole, ale nie czułam się już z tym tak źle. A gdy coś szkodziło mojemu prestiżowi i statusowi, nie byłam tak słaba jak do tej pory. Z pełną świadomością modliłam się do Boga i odrzucałam złe pobudki, by móc się uspokoić i wypełniać swoje obowiązki. Jednak trucizna szatana wrosła we mnie głęboko i stała się moją naturą. Samo zrozumienie nie wystarczało, by ją wykorzenić. Musiałam doświadczyć więcej osądzania i oczyszczania, by doznać przemiany i obmycia.

Lider naszego zespołu wyznaczył siostry Liu i Zhang do nadzorowania naszej pracy, bo obydwie cechowały się dużym profesjonalizmem. Zazdrościłam im bardzo. Wydawało mi się, że szkolenie innych braci i sióstr to wielki prestiż. Czemu nie mogłam być taka jak one? Ja zajmowałam się drobnostkami, które nie wymagały żadnych umiejętności. Jakiś czas później miałam przejąć obowiązek podlewania w zespole i pomagać innym rozwiązywać ich problemy. Jednak wcale nie byłam podekscytowana takim obowiązkiem, a nawet nim pogardzałam. Sądziłam, że przydziela się go ludziom bez prawdziwych umiejętności. Jeśli nasz zespół będzie dobrze działał, wszyscy powiedzą, że to dzięki tym dwóm siostrom. Kto zauważy mnie, jak za kulisami będę omawiać prawdę, by rozwiązywać problemy? Ponieważ miałam złe nastawienie i nie mogłam pozyskać dzieła Ducha Świętego, nie czułam motywacji do wypełniania swoich obowiązków i czasami myślałam: „Czemu mój charakter nie dorównuje pozostałym? W czym jestem dobra? Kiedy będę mogła pokazać swoje umiejętności w pełnej krasie?”. Z czasem zaczęłam czuć coraz większy opór i wzburzenie. Gdy siostra Zhang prosiła mnie o zamknięcie drzwi lub otwarcie okna, prawie traciłam nad sobą panowanie. Myślałam: „Od jak dawna wierzysz? Masz tylko ciut lepsze umiejętności i tyle. Czy to daje ci prawo rozstawiać mnie po kątach?”. W końcu zaczęłam ignorować siostrę Zhang. Gdy zadawała mi jakieś pytanie, udawałam, że jej nie słyszę. A gdy już reagowałam, nie byłam miła. Widząc, że ją to krępuje, poczułam się źle, lecz w kwestiach statusu i prestiżu nadal pozwalałam swoim emocjom brać górę.

Pewnego ranka zobaczyłam, jak siostry Liu i Zhang wychodzą do pracy. Wyglądały bardzo elegancko i modnie w swoich strojach, a mnie to zasmuciło i poczułam zazdrość. Pomyślałam: „Cała chwała spada na was, a mnie nikt nawet nie podziękuje za moje trudy. Nikt się nie dowie, jak ciężko pracuję”. Gdy siostry wróciły wieczorem, wszyscy z zespołu chcieli je powitać, a niektórzy nawet przygotowali im kolację. Początkowo też chciałam je przywitać i zapytać, jak im poszło, lecz widząc, jak wszyscy reagują, znów poczułam zazdrość i pomyślałam: „Znów spotykają je zaszczyty, a ja wydaję się nic nie warta”. Z tą myślą odwróciłam się na pięcie i wróciłam do swojego pokoju. Nie umiałam się uspokoić, więc modliłam się do Boga, mówiąc: „Dobry Boże, znów odzywa się moja obsesja na punkcie reputacji. Chcę się wyzbyć pragnienia prestiżu i statusu, lecz nie potrafię. Proszę, pokaż mi, jak uwolnić się z tych więzów”.

Następnego dnia jedna z sióstr zobaczyła, że jestem w złym stanie i przeczytała mi taki fragment: „Kiedy tylko mowa jest o pozycji, prestiżu lub reputacji, serce każdego człowieka podryguje w oczekiwaniu, a każdy z was zawsze pragnie się wyróżniać, być sławnym i rozpoznawalnym. Nikt nie jest skłonny ustąpić, zamiast tego zawsze woląc rywalizować, mimo iż rywalizacja jest żenująca i niedozwolona w domu Bożym. Jednakże bez sporów nigdy nie jesteście zadowoleni. Kiedy widzicie, że ktoś się wyróżnia, odczuwacie zawiść i nienawiść oraz macie wrażenie, że to niesprawiedliwe. »Dlaczego to ja nie mogę się wyróżniać? Dlaczego to zawsze tamta osoba bywa wyróżniana, a nigdy nie przychodzi kolej na mnie?«. Czujecie wówczas urazę. Usiłujecie powstrzymać złość, ale nie jesteście w stanie tego zrobić. Modlicie się do Boga i przez chwilę czujecie się lepiej, ale później, kiedy tylko po raz kolejny znajdujecie się w takiej sytuacji, nie jesteście w stanie go przezwyciężyć. Czyż nie ukazuje to niedojrzałej postawy? Czy to, że ktoś popada w takie stany, nie jest pułapką? To są właśnie okowy skażonej natury szatana, które pętają ludzi” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga pokazały mi, że tak naprawdę nie zmieniło się to, do czego dążyłam. Wciąż pragnęłam reputacji, statusu i być lepsza od innych. Opętana tymi truciznami zawsze chciałam się wyróżniać i wykonywać obowiązki ważne, które wymagały kwalifikacji. Sądziłam, że jedynie dzięki temu będę szanowana i doceniana, a Bóg mnie pochwali i pobłogosławi. Lekceważyłam każdą pracę, którą uważałam za nieważną, a nawet pogardzałam swoim obowiązkiem podlewania. Widząc, że dwóm siostrom przydzielano ważne obowiązki, a mnie tylko błahe zadania, których nikt nigdy nie doceni, byłam zazdrosna i czułam się urażona, a nawet narzekałam i obwiniałam Boga, że nie dał mi lepszego charakteru bądź umiejętności. To było takie nierozsądne! Przez niezaspokojone pragnienie statusu nie przykładałam się do swoich obowiązków, a nawet wybuchałam gniewem na inne siostry i byłam wobec nich niegrzeczna, by dać upust swojemu niezadowoleniu. Bez wątpienia było to dla nich krępujące i przykre. Im dłużej się nad tym zastanawiałam, tym bardziej winna się czułam. Zrozumiałam, jaka samolubna byłam i jak bardzo brakowało mi człowieczeństwa.

Później natknęłam się na ten fragment słów Boga: „Ludzie zawsze chcą zyskać rozgłos lub stać się celebrytami. Pragną zdobyć wielką sławę i prestiż oraz przynieść zaszczyt swym przodkom. Czy są to pozytywne rzeczy? Są to cele, którym daleko do bycia rzeczami pozytywnymi; co więcej, są one sprzeczne z prawem mówiącym o tym, że Bóg sprawuje władzę nad losem ludzkości. Dlaczego to mówię? Jakiego rodzaju ludzi pragnie widzieć Bóg? Czy pragnie widzieć człowieka otoczonego nimbem wielkości, celebrytę, osobę utytułowaną albo taką, która odmienia oblicze świata? (Nie, nie taką.) Jakiego rodzaju osobę pragnie zatem widzieć Bóg? Chce widzieć stojącą obiema nogami na ziemi osobę, która stara się być godnym tego miana stworzeniem Bożym, potrafi wypełniać obowiązki stworzenia Bożego i trzymać się wyznaczonego człowiekowi miejsca” („Można się pozbyć skażonych skłonności jedynie przez dążenie do prawdy i poleganie na Bogu” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Rozważając słowa Boga, zrozumiałam, że On nie chce szlachetnych ludzi ani szokujących talentów, lecz ludzi przyziemnych, którzy umieją wypełniać swoje obowiązki jako stworzenia Boże. Bóg nie wymaga ode mnie doskonałego charakteru ani nieprzeciętnych umiejętności, natomiast oczekuje, bym znała swoje miejsce i jak najlepiej wypełniała przydzielone mi obowiązki. I było to coś, co mogłam zrobić. Bóg daje każdemu człowiekowi inny charakter i inne talenty. Dopóki wykorzystujemy swoje możliwości jak najlepiej, pomagamy sobie nawzajem i współpracujemy, wypełniamy swoje obowiązki i zadowalamy Boga.

Przeczytałam też te słowa Boga: „Decyduję o przeznaczeniu każdej osoby nie na podstawie jej wieku, rangi, głębi cierpienia, a najmniej na podstawie stopnia, w jakim prosi się ona o litość, ale wedle tego, czy posiada prawdę. Nie ma innego wyjścia niż to. Musicie zrozumieć, że wszyscy ci, którzy nie podążają za wolą Boga, także zostaną ukarani. Jest to fakt, którego nie sposób zmienić” (Przygotuj dostatecznie wiele dobrych uczynków, by zasłużyć na swoje przeznaczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Bóg jest sprawiedliwy. Jego pochwały ani przeznaczenie czy zakończenie przewidziane dla każdego z nas nie opierają się na prestiżu, renomie, poparciu innych ani na tym, jakie mamy możliwości. Natomiast zależą od tego, czy praktykujemy prawdę, poddajemy się Bogu i wypełniamy swoje obowiązki stworzeń Bożych. Weźmy na przykład arcykapłanów, uczonych w Piśmie i faryzeuszy. Mieli status i wpływy, a wielu ludzi ich ubóstwiało i popierało, lecz gdy Pan Jezus przybył, by dokonać swojego dzieła, nie szukali prawdy ani nie przyjęli dzieła Boga. Nawet szaleńczo potępiali Pana Jezusa i sprzeciwiali się Mu, by chronić swój status i dochody, a wreszcie przybili Go do krzyża i zasłużyli na przekleństwo oraz karę od Boga. Pomyślałam także o Noem, który posłuchał Boga i poddał się Mu. Sprzedał cały swój dobytek, by zbudować arkę. Wtedy wszyscy sądzili, że zwariował, lecz ponieważ posłuchał Boga, On go wyróżnił, dzięki czemu przetrwał potop. W Biblii jest też mowa o ubogiej wdowie. Wszystkim mogło się wydawać, że dwie monety, które oddała, to niewiele, lecz Bóg ją pochwalił, bo oddała Mu wszystko, co miała. Rozważając te historie, zrozumiałam, że Bóg jest naprawdę sprawiedliwy. Bóg ceni u ludzi szczerość. Nasze życie ma sens tylko wtedy, gdy słuchamy słów Boga, poddajemy się Mu, praktykujemy Jego słowa i wypełniamy swój obowiązek stworzenia Bożego. Dążenie do pochwał spowoduje jedynie to, że będziemy czynić zło, przeciwstawimy się Bogu i zasłużymy na Jego karę. Zrozumiałam, że Bóg nie zaaranżował dla mnie takiego obowiązku, bo chciał mojego cierpienia i poniżenia, ale ponieważ miał wobec mnie plan. Miałam zbytnią obsesję na punkcie statusu, więc trzeba mnie było zdemaskować i oczyścić, bym dobrze poznała siebie, zrzuciła kajdany prestiżu oraz statusu i żyła wolna, nieskrępowana przed obliczem Boga. Był to najlepszy sposób, by Bóg mógł mnie przemienić i oczyścić, to miłość i zbawienie od Boga. Potem nie chciałam już żyć dla prestiżu i statusu. Bez względu na to czy przydzielony mi obowiązek mógł innym wydawać się podrzędny, byłam gotowa się podporządkować i współpracować z braćmi i siostrami, by wypełniać nasze obowiązki.

Jakiś czas potem kilka osób miało zająć się sprawami kościoła poza nim. Gdy o tym usłyszałam, moje pragnienie znów się obudziło. Pomyślałam, że może w końcu dostanę szansę, by się wykazać. Gdy bracia i siostry rozważali kandydatury, ja miałam nadzieję, że wybiorą mnie, lecz postanowili posłać siostry Liu i Zhang. Poczułam lekkie rozczarowanie. Wydawało mi się, że moje pięć minut nigdy nie nadejdzie. Zrozumiałam, że znów zabiegam o sławę, więc pomodliłam się do Boga i porzuciłam złe pobudki. Pomyślałam, że do tej pory nie skupiałam się na pracy, lecz marnowałam czas i energię, zabiegając o status, i nie wypełniałam należycie swoich obowiązków. Codziennie walczyłam o status, co było naprawdę czymś okropnym. Czułam, że szatan mnie oszukał. Status i prestiż potrafią naprawdę zaszkodzić ludziom. Tak naprawdę każda osoba w naszym zespole ma inne umiejętności i charakter. Bóg zaaranżował wszystko tak, byśmy współpracowali, bo chce, byśmy wykorzystywali swoje umiejętności, uzupełniali i uczyli się od siebie nawzajem oraz dobrze współpracowali, by wypełnić nasze obowiązki. Już dawno temu Bóg zdecydował, jaki charakter i jaką postawę będę miała. Przesądził także z góry to, jaką rolę odegram w zespole i jaką funkcję będę pełniła. Powinnam więc cieszyć się swoim obowiązkiem, wypełniać go jak najlepiej i być rozsądną osobą, która umie podporządkować się Bogu. Gdy to zrozumiałam, uspokoiłam się. Ilekroć te dwie siostry wychodziły pełnić swoje obowiązki, modliłam się za nie i ze wszystkich sił starałam się wykonać swoją rutynową pracę, by pozostałe siostry mogły się skupić na swoich obowiązkach. Zachęcałem też braci i siostry do modlitwy i lektury słów Boga, by oprócz pracy znaleźli też czas na wejście w życie. Gdy zaczęłam się bardziej przykładać, poczułam spokój i stabilizację. Czułam, że zbliżyłam się do Boga, a moje relacje z braćmi i siostrami również się unormowały. Nie przywiązywałam już takiej wagi do prestiżu oraz statusu i otworzyłam się na innych. Serce przepełniała mi wdzięczność Bogu za tę małą przemianę. To osąd i skarcenie słowami Boga obudziły moje serce, ukazały mi bezsens i cierpienie związane z dążeniem do statusu i pomogły zrozumieć, że nasze życie ma sens tylko wtedy, gdy wierzymy w Boga, dążymy do prawdy i wypełniamy obowiązek istoty stworzonej!

38. Uwalnianie się od statusu

Autorstwa Dong En, Francja

W 2019 roku zostałam przywódczynią kościoła. Wszystko robiłam po swojemu, w swoim obowiązku byłam nieodpowiedzialna i nie przydzielałam właściwych ludzi do różnych zadań, a wszystko to miało wpływ na życie kościoła. Przepełniały mnie wyrzuty sumienia. Dlatego postanowiłam ogarnąć dzieło kościoła. W tamtym okresie trzeba było przenieść dwóch liderów grup, ale ja nie umiałam znaleźć nikogo na ich miejsce. Bardzo się tym martwiłam i myślałam: „Jeśli nie znajdę nikogo odpowiedniego na te stanowiska, mój lider powie, że nie potrafię wykonywać praktycznej pracy. A jeśli mnie kimś zastąpią?”. Wytężałam myśli, a potem pomyślałam o siostrze Zhang: Miała dobry charakter i dobrze pełniła swoje obowiązki. Byłaby świetna jako liderka grupy. Na tę myśl odetchnęłam z ulgą. Czułam, że znalazłam kogoś na to stanowisko i że z właściwą osobą moja praca będzie teraz łatwiejsza.

Właśnie wtedy jednak siostra Li, liderka w innym kościele, zadzwoniła do mnie, mówiąc, że do jej kościoła napłynęło dużo nowo nawróconych, a nie ma dość ludzi, by ich podlewać. Chciała porozmawiać ze mną o możliwości przydzielenia siostry Zhang do jej kościoła, aby mogła zająć się podlewaniem tych nowo nawróconych. Byłam temu całkowicie przeciwna. Pomyślałam: „A co z naszym kościołem? Co zrobimy, jeśli przydzielą siostrę Zhang gdzie indziej? Jeśli nie znajdę nikogo innego na lidera grupy i nie ogarnę tej pracy, mogą mnie kimś zastąpić!”. Widząc, że nic nie mówię, siostra Li powiedziała: „Większość ludzi w twoim kościele wierzy już od dawna i są ugruntowani w swojej wierze. Jeśli przeniesiemy siostrę Zhang, zawsze możesz wyszkolić kogoś innego. Nie będzie to miało większego wpływu na twoją pracę”. Naprawdę nie chciałam tego słuchać i odczuwałam duży opór. Pomyślałam: „Mówisz tak, jakby wyszkolenie kogoś było takie proste!”. Wiedziałam, że kościół siostry Li potrzebuje pomocy, ale owładnęło mnie moje skażone usposobienie. Nie chciałam dać jej tego, czego potrzebowała bez względu na jej słowa. Obwiniałam ją też, sądząc, że jest samolubna i myśli tylko o swoim kościele. Widząc mój opór, siostra Li przestała nalegać. Po rozmowie poczułam niepokój i postanowiłam, że nie ulegnę, że nie oddam siostry Zhang bez względu na to, kto o to poprosi. Następnego dnia moja liderka zagadnęła mnie o tę kwestię. W kółko mówiłam jej, że w naszym kościele brakuje ludzi i że borykamy się z różnymi trudnościami. Opowiadałam o naszych trudnościach, aby straciła grunt pod nogami. W efekcie nie miała, co powiedzieć i przestała naciskać. Poczułam zadowolenie, bo mogłam zatrzymać siostrę Zhang. Tamtego wieczoru spotkałam się z kilkoma diakonami, aby omówić awans siostry Zhang. Nie wspomniałam jednak o trudnościach, z jakimi borykała się siostra Li w swoim kościele ani o tym, że nasza przywódczyni prosiła o przeniesienie siostry Zhang. Ponieważ nie powiedziałam im wszystkiego, zgodzili się, aby siostra Zhang została liderką grupy. Właśnie gdy poczułam się z siebie zadowolona, nasza liderka niespodziewanie chciała porozmawiać ze mną i moim współpracownikiem. Postanowiono, że trzeba przenieść siostrę Zhang, bo tego wymaga dzieło. Widząc, że wszyscy się na to zgadzają, nie mogłam się sprzeciwić, ale tak naprawdę nie byłam z tego zadowolona. Czułem się, jakby ktoś odciął mi prawą rękę. W ciągu następnych kilku dni bardzo się denerwowałam, ilekroć pomyślałam o tej sprawie. Niespecjalnie miałam też ochotę wypełniać swoje obowiązki. W nocy przewracałam się w łóżku z boku na bok i nie mogłam spać, myśląc w kółko o tej kwestii. W końcu pomodliłam się do Boga: „Dobry Boże, nie chciałam pozwolić odejść siostrze Zhang przez wzgląd na swoją pozycję. Nie umiem odpuścić. Poprowadź mnie i wskaż wyjście z tej sytuacji. Proszę, spraw, abym zapomniała o sobie i lepiej się poznała”.

Po modlitwie przeczytałam to w słowach Boga: „Ludzie często nie wprowadzają prawdy w życie, nierzadko odwracając się od niej, i często żyją w okowach samolubnego i niegodziwego, skażonego szatańskiego usposobienia, strzegąc swej dumy i reputacji, swojej pozycji i własnych korzyści. Ludzie ci nie zyskali prawdy. Z tego też powodu jesteś aż zanadto przygnębiony, zmartwiony i masz związane ręce” („Wkraczanie w życie musi zacząć się od doświadczenia wypełniania swoich obowiązków” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Jakże okrutny jest rodzaj ludzki! Przebiegłość i intrygi, rzucanie się na siebie nawzajem, walka o sławę i majątek, wzajemna rzeź – czy to wszystko dobiegnie kiedyś końca? Mimo setek tysięcy słów wypowiedzianych przez Boga nikt się nie opamiętał. Ludzie robią wszystko dla swoich rodzin, synów i córek, dla dobra własnych karier, dla perspektyw na przyszłość, stanowiska, próżności i pieniędzy, dla pożywienia, ubioru i ciała. Ale czy istnieje ktoś, kto rzeczywiście podejmuje działania przez wzgląd na Boga? Nawet pośród tych, którzy w swych działaniach mają wzgląd na Boga, tylko nieliczni Go znają. Ilu ludzi nie działa dla swoich własnych korzyści? Ilu nie ciemięży czy wyklucza innych, aby chronić swoje własne stanowisko?” (Nikczemni z pewnością zostaną ukarani, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga przeszyły mi serce. Bóg objawił, jak szpetne jest zepsucie ludzi przez szatana i konflikty między nimi o sławę i fortunę – właśnie taki był mój stan. Pomyślałam o tym, co ujawniło się o mnie w tej kwestii dotyczącej siostry Zhang. Aby chronić swoją pozycję, zlekceważyłam dzieło całego domu Bożego, obawiając się, że jeśli stracimy siostrę Zhang, to wpłynie to na pracę naszego kościoła, a ja przestanę być liderką. Dlatego, kiedy przywódczyni poprosiła o siostrę Zhang, odmówiłam jej, wymyślając przeróżne powody. Dyktowałam warunki i przejęłam inicjatywę, by zorganizować obowiązki siostrze Zhang. Próbowałam oszukać siostrę Li oraz moją liderkę i knułam, by zamydlić oczy diakonom. Bardzo się starałam i wytężałam swój umysł, by chronić własną sławę, fortunę i status. Jakże samolubna, nikczemna i podstępna byłam! To sprawiło, że pomyślałam o dzikich bestiach w królestwie zwierząt. Walczą i zabijają się nawzajem o terytorium i żywność, a przeżywają najsilniejsze. A co ze mną? Rywalizując o kontrolę nad ludźmi i próbując chronić swoją pozycję, byłam jak dzika bestia, wyzuta z człowieczeństwa. Zdałam sobie sprawę, jak okropne było moje zachowanie. Choć z pozoru dźwigałam brzemię i brałam pod uwagę dzieło naszego kościoła, tak naprawdę w głębi duszy interesowała mnie własna pozycja. Tak jak objawiają słowa Boga: „Ilu ludzi nie działa dla swoich własnych korzyści? Ilu nie ciemięży czy wyklucza innych, aby chronić swoje własne stanowisko?” Przez cały czas próbowałam kontrolować siostrę Zhang, nie chcąc pozwolić jej odejść. Była członkiem naszego kościoła, więc to my powinniśmy podjąć decyzję o jej obowiązkach. Ja mam rządzić i nikt nie ma prawa ingerować. Dostrzegłam, jak arogancka byłam. To jasne jak słońce – straciłam swoje człowieczeństwo i rozum! Właśnie wtedy pomyślałam o tym, że kiedy głosiłam ewangelię ludziom wierzącym, duchowni widzieli, że wielu ich parafian przyjmuje dzieło Boga w dniach ostatecznych i że ciężko im będzie utrzymać swoje pozycje. Robili wszystko, co w ich mocy, aby powstrzymać ludzi przed poznaniem prawdziwej drogi. Nie tylko atakowali tych, którzy głosili ewangelię, ale nawet bezwstydnie przywłaszczali sobie wierzących, by nikt nie mógł im ich odebrać. Wtedy uświadomiłam sobie, że moje zachowanie w zasadzie nie różniło się niczym od zachowania tych duchownych. Aby utrzymać swoją pozycję i środki do życia, chciałam kontrolować braci oraz siostry i nie pozwalałam na jakiekolwiek ich przenoszenie w ramach domu Bożego. Próbowałam przejąć owieczki Boga i rywalizować z Nim o nie! Na tę myśl poczułam strach. Stanęłam więc przed obliczem Boga i zaczęłam się modlić: „Dobry Boże, postępowałam źle. Opierałam się Tobie, a teraz tego żałuję”.

Niedługo potem Bóg ponownie zaaranżował sytuację, aby mnie poddać mnie próbie. Liderka innego kościoła wysłała wiadomość z pilną prośbą o kogoś, kto mógłby zająć się edycją dokumentów. Słyszała, że siostra Chen z naszego kościoła jest w tym dobra i odpowiedzialnie podchodzi do swojego obowiązku, więc chciała zapytać, czy siostra Chen byłaby w stanie objąć to stanowisko. Doskonale wiedziałam, że siostra Chen będzie do tego idealna, ale w naszym kościele głosiła też ewangelię, co też szło jej świetnie. Co się stanie, gdy przeniosą siostrę Chen, w wyniku czego ucierpi nasze dzieło ewangelizacyjne? Co jeśli liderka rozprawi się ze mną, bo uzna mnie za niezdolną do wykonywania praktycznej pracy? Może nawet nie zachowam swojego stanowiska. Uznałam, że lepiej będzie, jeśli znajdą kogoś innego, więc celowo nie zareagowałam na tę wiadomość. Wtedy nagle przyszło mi do głowy: „Nie chciałam wcześniej oddać siostry Zhang, aby chronić swoją pozycję. Tym razem nie mogę stwarzać trudności”. Wciąż jednak czułam niepokój i rozdarcie. Myślałam: „Czemu jestem taka oporna, kiedy ktoś ma zostać przeniesiony? Zawsze się martwię, że wpłynie to na naszą pracę i stracę stanowisko. Jak się wyzwolić z więzów i ograniczeń sławy, fortuny i statusu?”. Potem w cichości serca pomodliłam się do Boga, prosząc Go, by mnie prowadził, pozwolił zrozumieć istotę mojego dążenia do statusu i pomógł mi odrzucić cielesność, a zacząć praktykować prawdę.

Później, podczas codziennej modlitwy przeczytałam ten fragment słów Boga: „Tak więc istotą zachowania antychrystów jest ciągłe wykorzystywanie różnych środków i metod, aby osiągnąć cel, jakim jest posiadanie statusu, zjednywanie sobie ludzi oraz sprawianie, by szli za nimi i by ich czcili. Możliwe, że w głębi serca nie rywalizują oni świadomie z Bogiem o ludzkość, ale jedno jest pewne: nawet jeśli nie rywalizują z Bogiem o ludzi, to i tak chcą mieć wśród nich status i władzę. Nawet jeśli nadejdzie dzień, w którym zdadzą sobie sprawę, że rywalizują z Bogiem o status i powstrzymają się od tego, to i tak stosują inne metody, aby zdobyć status wśród ludzi i zyskać ważność. Krótko mówiąc, chociaż wszystko, co robią antychryści, wydaje się być wiernym wypełnianiem obowiązków, a oni sami sprawiają wrażenie prawdziwych wyznawców Boga, ich ambicja kontrolowania ludzi – zdobywania wśród nich statusu i władzy – nigdy się nie zmieni. Bez względu na to, co Bóg mówi lub robi i o co prosi ludzi, antychryści nie robią tego, co powinni, ani nie wypełniają swoich obowiązków w sposób, który odpowiada Jego słowom i wymaganiom, ani też nie rezygnują z dążenia do władzy i statusu w wyniku zrozumienia Jego wypowiedzi i prawdy. Przez cały czas zżera ich ambicja, kontroluje ich zachowanie i myśli oraz kieruje nimi, a także określa drogę, którą podążają. To jest uosobienie antychrysta. Co wysuwa się tu na pierwszy plan? Niektórzy pytają: »Czy antychrystami nie są ci, którzy rywalizują z Bogiem, aby pozyskać ludzi, a którzy Go nie uznają?«. Mogą uznawać Boga, mogą autentycznie uznawać Go i wierzyć w Jego istnienie, mogą być gotowi za Nim podążać i dążyć do prawdy, ale jedna rzecz nigdy się nie zmieni: nigdy nie zrezygnują ze swoich ambicji dotyczących władzy i statusu, ani z dążenia do tych rzeczy, ze względu na swoje otoczenie lub postawę Boga wobec nich. To są cechy charakterystyczne antychrystów. Niezależnie od tego, jak wiele człowiek wycierpiał, jak wiele prawdy zrozumiał, w jak wiele rzeczywistości prawdy wszedł i jak wiele wiedzy o Bogu posiada, poza tymi zewnętrznymi zjawiskami i przejawami nigdy nie powstrzyma swoich ambicji ani nie zrezygnuje z dążenia do statusu i władzy, i to właśnie określa jego naturę i istotę. Nie ma najmniejszej nieścisłości w określaniu takich ludzi przez Boga jako antychrystów; zostało to przesądzone przez samą ich naturę i istotę” („Zwodzą, kontrolują i wikłają innych oraz stanowią dla nich zagrożenie” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). Bóg objawił, że naturą i cechą antychrystów jest umiłowanie władzy oraz statusu i że daje im ono powód do życia. Podstawową motywacją każdego ich działania jest pragnienie sławy, fortuny i statusu, do tego stopnia, że przywłaszczają sobie owieczki Boga, sprzeciwiają się Mu i wcale nie odczuwają żalu za grzechy, aż w końcu Bóg ich demaskuje i eliminuje. Zaczęłam się bać, gdy rozważałam słowa Boga. Naprawdę ceniłam sobie swój status. Za pierwszym razem nie zgodziłam się na przeniesienie siostry Zhang, by chronić swoje stanowisko. A teraz znów przez wzgląd na swoje stanowisko nie chciałam pozwolić komuś odejść. Myślałam wyłącznie o swoim statusie i wcale nie zważałam na wolę Boga, ani nie myślałam o dziele domu Bożego. Chciałam zachować swoje stanowisko nawet kosztem dzieła domu Bożego i byłam nawet w stanie rywalizować z Bogiem o ludzi, by utrzymać swój status. Gdzie podziała się moja cześć dla Boga? Nie wierzyłam w Boga, pokładałam wiarę w statusie i władzy – czyż to nie natura antychrysta? Doskonale wiedziałam, że siostra Chen była dobrą redaktorką i że lubiła to zajęcie. Jednak aby chronić swoje stanowisko, nie zapytałam jej o zdanie, ani nie przydzieliłam jej obowiązku zgodnego z jej mocnymi stronami, natomiast zachowywałam się jak jej władca i nie pozwoliłam jej pełnić tego obowiązku w innym kościele. Traktowałam kościół jak własne terytorium i nikt nie mógł zostać przeniesiony bez mojej zgody. Czyż nie próbowałam ograniczać ludzi i kontrolować ich, tak jak to robi antychryst? Aby mieć silne stanowisko, chciałam zatrzymać w swoim kościele braci i siostry z charakterem i o mocnych stronach. Traktowałam ich tak, jakby byli moją własnością i rządziłam nimi, dążąc do tego, by więcej osób trudziło się dla mojego stanowiska. Bóg naprawdę nie mógł znieść tej mojej ambicji i zasłużyłam, by być przeklętą! Dostrzegłam, że nie zmieniłam swoich dążeń przez wszystkie lata wiary w Boga, że żyłam w niewoli sławy, fortuny i statusu, i że kroczyłam ścieżką antychrystów. Wtedy przyszedł mi do głowy antychryst, którego kiedyś znałam. Zawsze dążył do sławy, fortuny i statusu, a gdy został przywódcą, próbował wzmocnić swoją pozycję poprzez kontrolowanie ludzi i stworzenie państwa w państwie. Wcale nie akceptował prawdy i zachowywał się jak dyktator. Doprowadził do poważnych zakłóceń dzieła domu Bożego, a w końcu zdemaskowano go i wyeliminowano. Zdałam sobie sprawę, że dążenie do sławy, fortuny i statusu to ścieżka antychrystów, która prowadzi do piekła! Bóg raz po raz aranżował sytuacje, by mnie zdemaskować. Miałam dostrzec swoją szatańską naturę oraz to, że jestem na złej ścieżce, i w porę się opamiętać. Te sytuacje były sądem Boga nade mną, ale były też Jego wielką miłością i zbawieniem! Kiedy zastanawiałam się nad wysiłkami, których Bóg się podjął, zaczęłam ustępować i nie czułam się już oporna wobec takich sytuacji. Czułam, że Bóg zaaranżował dokładnie to, czego potrzebowałam. Chciałam okazać prawdziwą skruchę i doświadczyć tych sytuacji z uległym sercem.

Później obejrzałam film z czytaniem dwóch fragmentów słów Boga. „Czym jest obowiązek? Nie ty zarządzasz obowiązkiem – nie jest to twoja własna kariera ani twoja praca; jest to natomiast dzieło Boga. Dzieło Boga wymaga od ciebie współpracy, co daje początek twojemu obowiązkowi. Częścią dzieła Boga, z którą człowiek musi współpracować, jest jego obowiązkiem. Obowiązek jest częścią dzieła Boga – nie jest to twoja kariera, twoje sprawy domowe ani wydarzenia z twojego życia osobistego. Bez względu na to, czy twój obowiązek dotyczy spraw zewnętrznych, czy wewnętrznych, jest on dziełem domu Bożego, stanowi jedną część Bożego planu zarządzania i jest to zadanie, które powierzył ci Bóg. Nie jest to twoja osobista sprawa” („Tylko poszukując prawdy-zasad można dobrze wykonać swój obowiązek” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Jakiekolwiek obowiązki wykonujesz, powinieneś je wypełniać zgodnie z Bożymi wymogami. Jeśli na przykład zostałeś wybrany na przywódcę kościoła, to przewodzenie kościołowi jest twoim obowiązkiem – a jeśli postrzegasz to jako swój obowiązek, jak powinieneś go wypełniać? (Zgodnie z wymogami Boga). Działanie zgodne z wymogami Boga to bardzo ogólne określenie. A jak to wygląda w szczegółach? Po pierwsze, musisz wiedzieć, że to jest obowiązek, a nie urząd. Jeśli uważasz, że objąłeś urząd, spowoduje to problemy. Jeśli jednak powiesz: »Zostałem wybrany na przywódcę kościoła, więc muszę stać o stopień niżej niż inni; wy wszyscy jesteście wyżej postawieni i świetniejsi niż ja«, to również jest niewłaściwa postawa; jeżeli nie rozumiesz prawdy, to żadne udawanie ci nie pomoże. Musisz mieć właściwe jej zrozumienie. Po pierwsze, musisz wiedzieć, że ten obowiązek jest bardzo ważny. Kościół ma dziesiątki członków, a ty musisz myśleć o tym, jak przyprowadzić tych ludzi przed oblicze Boga i umożliwić większości z nich zrozumienie prawdy oraz wejście w prawdę-rzeczywistość. Ponadto w przypadku słabych i biernych ludzi musisz starać się o to, aby przezwyciężyli swoją słabość i bierność i by mogli aktywnie wypełniać swoje obowiązki. Co do wszystkich tych, którzy są w stanie wypełniać obowiązki, powinieneś dopilnować, aby to robili i by wykonywali je jak najlepiej. Doprowadź ich do zrozumienia prawd związanych z wykonywaniem obowiązków, aby nie zaniedbywali ich wypełniania, by wykonywali je dobrze i by mogli mieć normalną relację z Bogiem. Są też tacy, którzy powodują zamieszanie i niepokoje, albo tacy, którzy od wielu lat wierzą w Boga, ale ich człowieczeństwo jest złe; jeśli chodzi o nich, powinieneś rozprawić się z tymi, z którymi należy się rozprawić, i oczyścić tych, którzy powinni zostać oczyszczeni, czyniąc odpowiednie ustalenia dla każdej osoby, zgodnie z jej rodzajem. Istotne jest również promowanie tych nielicznych członków kościoła, którzy posiadając stosunkowo dobre człowieczeństwo i odrobinę charakteru, mogą przyjąć odpowiedzialność za jakiś aspekt pracy. (…) Musisz jak najlepiej spożytkować każdą osobę, wykorzystując w pełni jej indywidualne uzdolnienia i przydzielając jej obowiązki stosownie do jej umiejętności, jakości charakteru, wieku i tego, jak długo wierzy w Boga. Musisz opracować plan skrojony na miarę dla każdego typu osoby i różnicować go dla poszczególnych ludzi, tak by każdy mógł wykonywać swoje obowiązki w domu Bożym i pełnić swoją rolę w jak największym zakresie” („Czym jest odpowiednie wykonywanie obowiązków?” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga pokazały mi, że obowiązek to nie osobista inicjatywa. Nasz obowiązek pochodzi od Boga i powinniśmy go wypełniać tak, jak On tego wymaga. Bóg wymaga od przywódców, by szkolili innych. Bóg przygotował różnych wykwalifikowanych ludzi do wypełnienia Jego dzieła, a ja, jako przywódczyni kościoła, powinnam wypełniać swój obowiązek zgodnie z Jego wymaganiami i zasadami. Kiedy znajdę kogoś utalentowanego, powinnam go wyszkolić i polecić, aby każdy mógł w pełni wykorzystać swoje mocne strony na właściwym miejscu, wykonać swój obowiązek i wypełnić swoje funkcje, aby lepiej szerzyć dzieło ewangelii. Tylko to jest zgodne z wolą Boga i to właśnie chcą czynić bracia i siostry. Gdy już zrozumiałam wolę Boga, wysłałam wiadomość do przywódczyni tamtego kościoła z potwierdzeniem, że przeniosę siostrę Chen. Od razu zrobiło mi się lżej na sercu, gdy zaczęłam praktykować w ten sposób. Wtedy dostrzegłam Boże błogosławieństwa. Ku mojemu zdziwieniu, w listopadzie tamtego roku w porównaniu z poprzednim miesiącem potroiła się liczba nowo nawróconych dzięki naszemu dziełu ewangelicznemu. Wiedziałam, że udało się to osiągnąć dzięki dziełu Boga, więc wielokrotnie Mu dziękowałam i Go sławiłam!

Wcześniej nie czułam wstrętu wobec zepsucia w postaci walki o sławę i fortunę czy pogoni za sławą, fortuną i statusem. Sądziłam, że skoro szatan wszystkich zepsuł, to wszyscy pewnie mamy takie samo usposobienie i nie da się go zmienić w ciągu zaledwie kilku dni. To powstrzymało mnie od poszukiwania prawdy w celu rozwiązania problemu. Doświadczywszy osądu i karcenia słowami Boga, w końcu nabrałam pewnego rozeznania co do istoty takich dążeń. Zrozumiałam, że takie dążenia to przeciwstawianie się Bogu, więc zaczęłam się z głębi serca nienawidzić. Byłam gotowa dążyć do prawdy, żałować za grzechy i się zmienić. Wyłącznie dzięki dziełu Boga potrafię teraz odrzucić cielesność i wcielać w życie nieco prawdy. Dzięki niech będą Bogu Wszechmogącemu!

39. Urzeczywistnienie nareszcie wizerunku człowieka

Autorstwa Zhou Hong, Chiny

Kiedy w 2018 roku zostałam przywódczynią kościoła, poznałam siostrę Yang, która miała dobry charakter i dążyła do prawdy. Pomyślałam w duchu: „Jeśli dobrze ją wyszkolę, ułatwię sobie życie, nasza praca się poprawi, a mój przywódca mnie pochwali”. Zaczęłam ją zatem trenować. Pomagałam jej w rozwiązaniu każdego problemu i wyznaczyłam ją jako liderkę grupy. Szybko się uczyła i pilnie spełniała obowiązek. Niebawem wyniki naszej grupy się poprawiły. Pomyślałam: „Gdybym miała więcej sióstr Yang, praca całego kościoła szłaby znacznie sprawniej. Mogłabym się odprężyć i mielibyśmy lepsze wyniki, a ja dostałabym pochwały za dobrą pracę”. Pewnego dnia pilnie potrzebowaliśmy kogoś do sporządzenia dokumentów o czystce i wypędzeniu antychrystów i złoczyńców. Wszyscy byli zgodni, że to zadanie dla siostry Yang. Ku mojemu zaskoczeniu szybko pojęła zasady i stworzyła dokumenty, które były zarówno obiektywne, jak i precyzyjne. Przywódczyni często pytała mnie, czy mam kogoś, kto był dobry w sporządzaniu dokumentów i wiedziałam, że siostra Yang by się nadawała. Ale pomyślałam, że jeśli zostanie przeniesiona, wpłynie to źle na naszą pracę. Nie chciałam, żeby odeszła, więc nie wspomniałam o niej.

Kiedyś na zgromadzeniu przywódczyni powiedziała, że potrzebują osoby do tworzenia dokumentów o czystce i wypędzeniu antychrystów i złoczyńców i spytała, czy możemy kogoś przysłać. Pomyślałam: „Siostra Yang byłaby w tym dobra, ale jeśli pozwolę jej odejść, będę musiała wyszkolić kogoś nowego. To wymaga dużo wysiłku. Co pomyśli mój przywódczyni, kiedy wyniki zaczną się pogarszać? Siostra Tang też jest dobra w sporządzaniu dokumentów, ale jest trochę bierna i potrzebuje sporo pomocy. Zaproponuję ją. W ten sposób wyznaczę osobę do pracy, ale zatrzymałam siostrę Yang. Nasza praca nie ucierpi”. Poleciłam więc siostrę Tang, podkreślając jej zalety, jednocześnie celowo nie wyróżniłam szczególnie siostry Yang. Po kilku dniach do zadania wybrano siostrę Tang. Później okazało się, że nie radziła sobie sama. Pomyślałam: „Siostra Yang na pewno by sobie poradziła. Ale nie chcę jej stracić. Tak dobrze spełnia swój obowiązek. Co by się stało z naszą pracą, gdyby odeszła?” Więc ponownie nie zaproponowałam siostry Yang. Po kilku dniach przywódczyni spytała konkretnie o siostrę Yang i kazała nam niezwłocznie znaleźć kogoś na zastępstwo. Byłam temu przeciwna. Pomyślałam: „Jeśli siostra Yang odejdzie, kto sporządzi nasze dokumenty? Nawet jeśli znajdziemy zastępstwo, nowa osoba nie będzie znała zasad. Trzeba będzie ją wyszkolić. Nie tylko nasza praca ucierpi, ale czeka mnie ciężka praca i dużo wysiłku”. Wiem, że nie powinnam tak myśleć, ale wciąż wymyślałam wymówki: „Sama wyszkoliłam siostrę Yang. Jeśli odejdzie, nikt w naszej grupie jej nie zastąpi. Jak wykonamy jej zadania? Nie, muszę omówić to z członkami grupy i napisać do przywódczyni, proszą, by siostra Yang została jeszcze kilka miesięcy, aż wyszkolimy nową osobę”. Kiedy podzieliłam się tym z moimi partnerami, upomnieli mnie, mówiąc: „Szkolimy ludzi do pracy w domu Boga. Gdy siostra Yang odejdzie, wyszkolimy kogoś nowego. Zatrzymywanie jej w naszej grupie to egoizm”. Ale nie zastanowiłam się nad sobą, tylko pomyślałam: „Jacy jesteście hojni. Myślicie, że tak łatwo kogoś wyszkolić?”. Czułam rosnący smutek i opór. Miałam im za złe, że nie byli po mojej stronie. Wkrótce potem poczułam, że mam gorączkę, jakbym zaczęła płonąć i bardzo osłabłam. Pomyślałam: „Pogoda jest ładna i się nie przeziębiłam. To bardzo dziwne”. Zrozumiałam, że to Bóg chłoszcze mnie i dyscyplinuje. Pomyślałam o Jego słowach: „Nawet teraz, kiedy działam pośród was, zachowujecie się w ten sposób – jeśli przyjdzie dzień, gdy nikt nie będzie nad wami czuwał, to czyż nie będziecie jak bandyci, którzy obwołali się królami swoich małych gór?” (Bardzo poważny problem: zdrada (1), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Byłam zaszokowana, że słowa Boga ujawniają mój stan. Traktowałam siostrę Yang jak własność. Uważałam, że skoro ją wyszkoliłam, powinna być moja i powinna zostać w kościele i stawiać mnie w dobrym świetle. Nie chciałam nikomu jej oddać. W rzeczywistości, bracia i siostry spełniają obowiązek w domu Boga, a ich zadania zostały im wyznaczone przez Boga. Spełniają obowiązki kiedy i gdzie dom Boga tego potrzebuje i jak Bóg zaplanuje. Ja jednak byłam nieuczciwa i oszukiwałam innych dla własnego prestiżu i statusu, robiąc co w mojej mocy, by zatrzymać siostrę Yang dla siebie. Czy nie byłam jednym z „bandytów, którzy obwołali się królami”? Próbowałam kontrolować siostrę Yang i wyrwać ją Bogu. To działanie antychrysta i ścieżka ku zagładzie. Kiedy to pojęłam, poczułam wyrzuty sumienia. Byłam taka arogancka i samolubna.

Wtedy przeczytałam te słowa Boga: „Jaki jest ten standard, według którego czyny człowieka są osądzane jako dobre bądź złe? Zależy to od tego, czy w swoich myślach, wyrażaniu się i działaniach, posiadasz świadectwo wcielania prawdy w życie i urzeczywistniania rzeczywistości prawdy. Jeśli nie masz tej rzeczywistości lub tego nie urzeczywistniasz, to bez wątpienia jesteś złoczyńcą” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Jeżeli ktoś wierzy w Boga, ale nie zważa na Jego słowa, nie przyjmuje prawdy, nie podporządkowuje się Jego zarządzeniom i planom; jeżeli wykazuje tylko pewne dobre zachowania, ale nie jest w stanie porzucić cielesności i ani trochę nie rezygnuje ze swej dumy ani interesów; jeżeli wykonując na pozór swoje obowiązki, nadal żyje zgodnie ze swoim szatańskim usposobieniem, w najmniejszym stopniu nie porzucił filozofii i sposobów istnienia szatana i nie zmienia się – to jak może wierzyć w Boga? To jest wiara w religię. Tacy ludzie powierzchownie coś porzucają i ponoszą koszty, lecz droga, którą kroczą, oraz źródło i bodziec wszystkiego, co czynią, nie są oparte na słowach Boga ani na prawdzie. Zamiast tego nadal działają według swoich własnych wyobrażeń, pragnień i subiektywnych założeń, a filozofie i usposobienia szatana nadal są podstawą ich istnienia i działania. Nie szukają prawdy w sprawach, których nie rozumieją, zaś w sprawach, których prawdę rozumieją, nie praktykują jej, nie wywyższają Boga jako wielkiego, ani nie cenią prawdy. Chociaż formalnie są wyznawcami Boga, to jednak tylko w słowie; treść ich czynów jest tylko wyrazem ich skażonego usposobienia. Nic nie wskazuje, że ich motywem i zamiarem jest praktykowanie prawdy i działanie zgodne z Bożymi słowami. Ludzie, którzy przedkładają swoje własne interesy ponad wszystko inne, którzy najpierw spełniają swoje własne pragnienia i zamiary – czy są to ludzie, którzy naśladują Boga? (Nie). A czy ludzie, którzy nie naśladują Boga, mogą doprowadzić do zmiany swojego usposobienia? (Nie). A jeśli nie mogą zmienić swojego usposobienia, to czy nie są żałośni?” („Wiara w religię nigdy nie doprowadzi do zbawienia” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Rozważałam słowa Boga i rozmyślałam nad własnym zachowaniem. Wyglądało, że poświęcam się dla Boga, ale kierowało mną tylko zadbanie o własne interesy. Kiedy przywódczyni poprosiła o kogoś, kto dobrze sporządza dokumenty, wiedziałam, że siostra Yang byłaby idealna. Ale skłamałam i oszukałam, żeby chronić własne interesy, i zaproponowałam siostrę Tang. Nawet, gdy ujrzałam, że siostra Tang ma problemy i spowoduje opóźnienia w pracy, nie poleciłam siostry Yang. Nie myślałam o domu Boga and Jego woli. Wykorzystałam braci i siostry, by ochronić własny prestiż i status. Byłam niegodziwa, samolubna i podła. Od lat wierzyłam w Boga, ale wszystkie moje myśli i poglądy opierały się o moje szatańskie usposobienie i o taktyki przetrwania szatana. Nie żyłam według słów Boga i nie praktykowałam prawdy. Byłam niewierząca, dokładnie jak opisały słowa Boga. Musiałam przestać być samolubna. Musiałam zaproponować utalentowaną osobę i wyszkolić więcej ludzi do pracy w naszym kościele. Zorganizowaliśmy zastępstwo dla siostry Yang i została przeniesiona. Później dowiedziałam się, że siostra Yang szybko sporządzała dokumenty o czystkach i wypędzaniu ludzi. Czułam się z tym źle. Gdybym zaproponowała ją od razu i odsunęła na bok własne interesy, ta praca byłaby wykonana dużo wcześniej. Stało się to z powodu mojego egoizmu. Zgrzeszyłam i zrobiłam coś złego. Przyjęłam to jako ostrzeżenie, żeby więcej nie stawiać swoich interesów nad interesami domu Boga.

Myślałam, że to doświadczenie trochę mnie zmieniło, ale ten sam problem czekał na odpowiednie warunki, by znów podnieść swój ohydny łeb. Niedługo potem przywódczyni zapytała mnie o siostrę Liu. Chciała pomóc w podlewaniu nowych wyznawców w niedalekim kościele. Miałam pewne opory, ale uznałam, że nie powinnam być samolubna, muszę działać na rzecz Kościoła i przecież mogłam wyszkolić kogoś innego. Zgodziłam się puścić siostrę Liu. Ale wtedy powiedziała, że siostra Li, która zajmowała się sporządzaniem dokumentów, ma dostać awans i poprosiła mnie o napisanie oceny. Tego już za dużo. Jeśli siostra Li odejdzie, kto się zajmie sporządzaniem dokumentów? Nie chciałam stracić siostry Li, więc zwlekałam z napisaniem oceny. Chciałam o kilka dni opóźnić jej odejście, żeby przywódczyni znalazła w międzyczasie kogoś innego i pozwoliła siostrze Li zostać. Moja współpracownica ponaglała mnie, żebym napisała ocenę. Wykręciłam się i powiedziałam, że zaraz się tym zajmę, ale wcale jej nie napisałam. Po 10 dniach moja współpracownica powiedziała: „Przywódczyni przeniosła siostrę Li bez twojej oceny”. Potrzebowałam chwili, żeby to do mnie dotarło. To działo się za szybko! Zabrano mi wszystkich zdolnych członków zespołu. Teraz nie damy rady nic zrobić. Takie myśli wypełniły moją głowę aż pękała. Czułam, jakbym miała kamień na sercu. Przez kilka dni nie mogłam jeść. Myślałam tylko, jak znaleźć nowych ludzi i pod jaką byłam presją. Czekało mnie tyle pracy. Im więcej o tym myślałam, tym bardziej się martwiłam i byłam wyczerpana.

Pewnego dnia, schodząc po schodach, poślizgnęłam się. Usłyszałam trzaśnięcie, jakby pękła mi kość w stopie. Pomyślałam: „No to się urządziłam. Nie mogę spełniać obowiązku ze złamaną stopą”. Wiedziałam, że to Bóg mnie dyscyplinuje. Patrzyłam, jak wszyscy członkowie mojej grupy zostają przenoszeni, a w sercu kłóciłam się z Bogiem i stawiałam opór zmianom. Moje nastawienie do obowiązku na pewno napełniło Boga odrazą, więc zabrał mi obowiązek. Bardzo się wystraszyłam. Moja stopa bardzo bolała. Modliłam się do Boga, pragnąc się skruszyć. Ku mojemu zaskoczeniu tego dnia po lunchu stopa przestała mnie boleć, jakbym nigdy jej nie uszkodziła. Wiedziałam w sercu, że to było ostrzeżenie od Boga, żebym zaczęła rozmyślać i poznała siebie. Zastanawiałam się: „Czemu przedkładam własne interesy przed innych?”.

Obejrzałam wideo z nagraniem słów Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „Dopóki ludzie nie doświadczą Bożego dzieła i nie zdobędą prawdy, kontroluje ich i dominuje nad nimi ich szatańska natura. Co konkretnie obejmuje ta natura? Na przykład, dlaczego jesteś samolubny? Dlaczego chronisz swoją pozycję? Dlaczego masz takie silne emocje? Dlaczego sprawiają ci przyjemność rzeczy, które są niesprawiedliwe? Dlaczego lubisz takie niegodziwości? Na czym opiera się twoje upodobanie do tych rzeczy? Skąd one pochodzą? Czemu tak radośnie je akceptujesz? Do tej pory zrozumieliście wszyscy, że dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że jest w was trucizna szatana. Jeśli chodzi o to, czym jest trucizna szatana, to da się to w pełni wyrazić słowami. Na przykład jeśli zapytasz jakichś złoczyńców, dlaczego popełnili zło, odpowiedzą: »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego«. To jedno powiedzenie wyraża samo sedno problemu. Logika szatana stała się życiem ludzi. Mogą robić coś w takim czy innym celu, ale robią to wyłącznie ze względu na siebie. Wszyscy uważają, że skoro każdy dba o siebie, a diabeł łapie ostatniego, to ludzie powinni żyć tylko dla siebie. »Człowiek staje się urzędnikiem przez wzgląd na wykwintne jedzenie i drogie ubrania« i »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego« – to są życie i filozofia człowieka, a zarazem przedstawienie ludzkiej natury. Te słowa szatana są właśnie trucizną szatana, a gdy ludzie je sobie przyswoją, stają się ich naturą. Słowa te odsłaniają naturę szatana, przedstawiają ją w pełni. Ta trucizna staje się życiem ludzi, jak również fundamentem ich istnienia, a skażona ludzkość jest przez tę truciznę konsekwentnie zdominowana od tysięcy lat” („Jak obrać ścieżkę Piotra” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”).

Bóg powiedział, że po tym, jak ludzkość została skażona przez szatana, różne szatańskie trucizny zostały wlane w nasze serca i stały się naszą naturą. Na przykład: „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”. Każdy żyje w myśl tej szatańskiej trucizny. Robimy wszystko, myśląc o własnym zysku. Uważamy to za słuszne i właściwe, więc stajemy się coraz bardziej samolubni i kłamliwi. Zastanowiłam się nad sobą. Kiedy przywódczyni przeniosła ludzi z mojego kościoła, opierałam się i próbowałam jej przeszkodzić, uciekając się nawet do oszustwa. Traktowałam ludzi jak własność i nie chciałam, by należeli do domu Boga. Byłam samolubna i ohydna, strasznie nierozumna. Stawałam na drodze dzieła domu Bożego! Kiedy Pan Jezus przybył czynić dzieło, faryzeusze chcieli chronić własny status i styl życia, odbierając mu zwolenników. Traktowali wierzących jak swoją własność i rywalizowali o nich z Bogiem. W końcu obrazili Boga, a On ich ukarał. Czy moje zachowanie było inne od faryzeuszy? Bracia i siostry są owcami Boga i dom Boży może przydzielać ich, gdzie chce. Nie mam prawa przeszkadzać. Jako przywódczyni powinnam spełniać obowiązek według wymagań domu Bożego i zgodnie z zasadami, interpretować prawdę, by rozwiązywać problemy i szkolić ludzi. To był mój obowiązek i moje zadanie. Ale nie zważałam na wolę Boga ani nie przydzielałam ludzi zgodnie z zasadami. Nie chciałam włożyć wysiłku w szkolenie kolejnych ludzi. Nie zaproponowałam utalentowanych ludzi, ale chciałam mieć ich pod kontrolą, żeby pracowali na mój prestiż. Czyż nie działałam przeciwko domowi Bożemu? Przeciwstawiałam się Bogu i szłam ścieżką antychrystów. Przestraszyłam się tej myśli, więc podziękowałam Bogu za dyscyplinowanie mnie i powstrzymanie przed dalszym czynieniem zła.

Później obejrzałam inne nagranie słów Bożych. Bóg Wszechmogący mówi: „Emocje człowieka są samolubne i przynależą do świata ciemności. Nie istnieją dla woli, a tym bardziej dla dobra planu Bożego, dlatego człowieka i Boga nigdy nie można zrównywać. Bóg jest zawsze najwyższy i zawsze godny czci, podczas gdy człowiek zawsze pozostaje podły i bezwartościowy. Wynika to z tego, że Bóg zawsze dokonuje poświęceń i oddaje się ludzkości; człowiek z kolei, zawsze bierze i trudzi się tylko dla siebie. Bóg stale zadaje sobie trud, by ludzkość mogła przetrwać, a tymczasem człowiek nie wnosi nic na rzecz światła albo prawości. Nawet jeśli człowiek podejmuje przez jakiś czas wysiłek, nie potrafi znieść ani jednego ciosu, ponieważ jego wysiłek podjęty jest zawsze dla niego samego, a nie dla innych. Człowiek jest zawsze samolubny, podczas gdy Bóg jest zawsze bezinteresowny. Bóg jest źródłem wszystkiego, co sprawiedliwe, dobre i piękne, a człowiek jest tym, który z powodzeniem uosabia wszelką szpetotę i zło. Bóg nigdy nie zmieni swojej prawej istoty i piękna, a człowiek bez problemu, w każdej chwili i sytuacji, jest zdolny zdradzić prawość i zbłądzić daleko od Boga” (Zrozumienie usposobienia Boga jest bardzo ważne, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga pokazały mi, że Bóg jest bezinteresowny. Wszystko, co robi ma na celu nasze zbawienie, to dla naszego dobra. Dom Boży promuje i szkoli ludzi, żeby poszukiwacze prawdy o dobrym charakterze mogli zdobyć praktykę i ostatecznie przyjąć zadania od Boga. Zarówno bracia i siostry, jak i dom Boży tylko na tym zyskują. Jeśli o mnie chodzi, chętnie przyjęłam podlewanie i pokarm słów Bożych i szkolenie w Jego domu, ale nie chciałam spełniać swojego obowiązku, by odpłacić Bogu za miłość. Myślałam tylko o tym, jak zatrzymać ludzi pod moją kontrolą. Dla własnego prestiżu i statusu bez wahania stanęłam na drodze do szkolenia ludzi przez dom Boży, co pomoże w jego pracy. Byłam taka samolubna i złośliwa, niezdatna do życia przed Bogiem. Tak nie mogło być dalej. Musiałam dostarczać domowi Boga utalentowanych ludzi, żeby więcej braci i sióstr mogło spełniać swój obowiązek, tam gdzie powinni. Kiedy wszystko sobie poukładałam, szybko znalazłam zastępstwo dla siostry Li i podziękowałam Bogu. Choć nowa osoba nie znała zasad i musiałam więcej pracować, czułam spokój. Nie wahałam się przed poświęceniami, żeby robić, co mogłam, i modliłam się z braćmi i siostrami, żebyśmy dobrze wykonywali naszą pracę w kościele.

Dwa tygodnie później przywódczyni powiedziała: „Siostra Zhao ma pojechać edytować artykuły w innym kościele”. Wtedy pomyślałam: „Muszę wziąć pod uwagę całokształt pracy domu Boga. Nie mogę być już samolubna. Ale dopiero zaczęliśmy szkolić nową siostrę, która jeszcze nie zna zasad. Nasza praca na tym ucierpi. Lepiej, żeby siostra Zhao tu została”. Znowu myślałam o własnym interesie. Wspomniałam, że szłam ścieżką antychrystów, raz za razem psując pracę kościoła i obrażając usposobienie Boga. Wystraszyłam się. Ale wtedy przypomniałam sobie słowa Boga: „Nie rób wszystkiego tylko dla własnego dobra i nie myśl ciągle o własnych sprawach; nie zważaj na swój status, prestiż czy reputację. Nie zwracaj także uwagi na ludzkie interesy. Musisz najpierw myśleć o interesach domu Bożego i uczynić z nich swój najważniejszy priorytet. Powinieneś troszczyć się o wolę Bożą i zacząć od zastanowienia się, czy byłeś czysty w wypełnianiu swojego obowiązku, czy zrobiłeś wszystko, by być lojalnym, czy starałeś się jak najlepiej unieść swoją odpowiedzialność i czy dałeś z siebie wszystko; a także czy w pełni poświęciłeś się swoim obowiązkom i pracy domu Bożego. Musisz przemyśleć te rzeczy. Rozważaj je często, a łatwiej ci będzie dobrze wykonywać swój obowiązek. Jeśli masz słaby charakter, mało doświadczenia bądź nie jesteś skuteczny w wykonywaniu zaawansowanych zadań, w twojej pracy mogą pojawiać się błędy lub braki, a efekty mogą nie być bardzo dobre, ale starałeś się, jak mogłeś. Kiedy nie myślisz o własnych pragnieniach ani nie bierzesz pod uwagę własnych interesów w tym, co robisz, lecz zamiast tego nieustannie troszczysz się o dzieło domu Bożego, mając na uwadze jego dobro i dobrze wypełniając swój obowiązek, to będziesz gromadzić dobre uczynki przed Bogiem. Ludzie, którzy spełniają takie dobre uczynki, to ci, którzy posiadają rzeczywistość prawdy, a tym samym składają świadectwo” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga dały mi ścieżkę praktykowania. Musiałam pamiętać o woli Boga i pracy kościoła. Nie mogłam być samolubna i zatrzymywać utalentowanych ludzi. Pomodliłam się: „Dobry Boże, byłam samolubna i podła. Zawsze powstrzymuję dom Boży przed promowaniem ludzi i niszczę pracę kościoła. Nie chcę Ci się już opierać. Poprowadź mnie, żebym odrzuciła cielesność i praktykowała prawdę…” Po modlitwie poszłam porozmawiać z siostrą Zhao o jej przeniesieniu. Choć trafiła gdzie indziej, nie czułam takiego smutku jak poprzednio. To dzięki dobroci i błogosławieństwu Boga, mogłam dostarczyć domowi Bożemu tak utalentowaną osobę. Mogłam też spełnić własny obowiązek, a moje serce wypełniły spokój i radość. Dziękujmy Bogu Wszechmogącemu!

40. Lek na zazdrość

Autorstwa Xunqiu, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Ciało człowieka jest od szatana, pełno w nim buntowniczych usposobień, jest odrażająco plugawe, i jest także czymś nieczystym. Ludzie zanadto pożądają rozkoszy ciała i zbyt wiele jest przejawów cielesności. Dlatego właśnie Bóg do pewnego stopnia gardzi ludzkim ciałem. Gdy ludzie odrzucają brudne, skażone rzeczy pochodzące od szatana, zyskują Boże zbawienie. Jeśli jednak wciąż nie uwolnili się od plugastwa i skażenia, to nadal żyją w domenie szatana. Ludzka przebiegłość, fałsz i przewrotność to wszystko rzeczy pochodzące od szatana. Boże zbawienie ma cię właśnie od nich uwolnić. Dzieło Boże nie może być niczym złym; jest ono w całości wykonywane po to, aby ocalić ludzi przed mrokiem. Kiedy uwierzysz już do pewnego stopnia i będziesz potrafił uwolnić się od skażenia ciała i nie będziesz już zniewolony przez to skażenie, to czyż nie będziesz zbawiony? Kiedy żyjesz w domenie szatana, nie jesteś zdolny do tego, by Bóg przejawiał się poprzez ciebie, jesteś bowiem czymś plugawym i nie jesteś w stanie otrzymać Bożego dziedzictwa. Kiedy już zostaniesz obmyty i udoskonalony, będziesz święty, będziesz zwykłą osobą i Bóg będzie ci błogosławił, a ty będziesz przynosił Mu radość” (Praktyka (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki słowom Boga zrozumiałam, że ulegamy zazdrości i wadzimy się między sobą, bo zostaliśmy zepsuci przez szatana, więc oddajemy się oszukańczym i złym szatańskim skłonnościom i jesteśmy bardzo samolubni. Mnie też kiedyś opanowała zazdrość, nieustannie knułam przeciwko innym, goniłam za sławą i korzyścią. Takie życie boli, ale nie umiałam się wyzwolić. Dzięki Bożemu sądowi i karceniu mogłam się zmienić i uciec od cierpienia.

Był czerwiec 2017 roku. Zostałam przywódczynią grupy w kościele, odpowiedzialną za kilka miejsc zgromadzeń. Cieszyła mnie ta posługa, Bóg mnie wywyższył i chciałam się odwdzięczyć za Jego miłość. Byłam bardzo aktywna podczas zgromadzeń, a gdy bracia i siostry mieli trudności lub byli w złym stanie, znajdywałam słowa Boga, które mogły pomóc im w problemach. Inni mieli o mnie pozytywną opinię, mówili, że potrafię rozwiązywać praktyczne problemy na spotkaniach, że jestem odpowiedzialna i okazuję miłość braciom i siostrom. Byłam z siebie zadowolona z tego powodu.

Wkrótce miały odbyć się wybory na przywódcę i pomyślałam: „Wszyscy mnie poważają, więc mam szanse. Jeśli mnie wybiorą, bracia i siostry obdarzą mnie większym uznaniem”. Siostra Yang i ja zostałyśmy nominowane. Poczułam się zagrożona, gdy ona dostała nieco więcej głosów. Myślałam: „Jestem odpowiedzialna, radzę sobie z praktyczną pracą. Jakim cudem ona ma więcej głosów?”. Potem pomyślałam: „To tylko nominacje, nie wybory. Mam jeszcze szansę. Muszę tylko mieć w sobie prawdę, by bardziej pomagać innym w ich trudnościach. Zobaczą, że ona nie ma nade mną przewagi, i wybiorą mnie!”. Pomyślałam o nierozwiązanym problemie siostry Wang z ostatniego zgromadzenia, przygotowałam odpowiednie słowa Boga, by jej pomóc. Nastał wyznaczony dzień i udałam się na zgromadzenie. Od razu ujrzałam siostrę Yang pogrążoną w rozmowie z siostrą Wang. Nie spodobało mi się to. Pomyślałam: „Przychodzę tu dziś, by jej pomóc w problemie, a ty się już wepchałaś! Jak mam w takim razie pokazać na co mnie stać?”. Po ich rozmowie na twarzy siostry Wang pojawił się uśmiech, a pozostali z uznaniem kiwali głowami. Byłam bardzo niezadowolona. Zazdrościłam siostrze Yang, bo okradła mnie z mojej chwały. Pomyślałam: „Zanim tu przyszłaś, inni chcieli mnie słuchać. Teraz wszyscy podziwiają ciebie, a na mnie nie zwracają uwagi”. Wszyscy z zadowoleniem uczestniczyli w zgromadzeniu, a ja nie mogłam się doczekać, żeby wyjść.

Po powrocie do domu usiadłam zgnębiona, wpadałam w coraz gorszy nastrój. Pomyślałam: „Jak tak dalej pójdzie, marne będą moje szanse na przywództwo. Nie poddam się, muszę być aktywniejsza. Nie mogą już z nią więcej przegrać”. Zauważyłam, że siostra Xiang niepokoi się nagonkami KPCh, przeszkadzało jej to w posłudze, więc znalazłam słowa Boga, które mogłyby jej pomóc. Nazajutrz wcześniej przyszłam na spotkanie, lecz siostra Yang i tak mnie uprzedziła i rozmawiała już z siostrą Xiang. Zamarło mi serce i pomyślałam: „Znów to zrobiłaś! Muszę zobaczyć, jakie światło wypływa z tego, co mówisz, nie może być ono wszechogarniające”. Usiadłam obok i przysłuchiwałam się krytycznie. Odkryłam wtedy, że siostra Yang mówiła o drogach praktykowania w świetle słów Boga, lecz ani słowa o powodzie słabości i negatywnego nastawienia siostry Xiang. Pomyślałam: „Muszę wykorzystać tę szansę i wykazać się wiedzą, żeby utrzeć nosa siostrze Yang”. Jak pomyślałam, tak zrobiłam: „Siostro, ścieżka praktykowania nie wystarczy. Musimy zrozumieć prawdę na temat tego, jak Bóg używa wielkiego czerwonego smoka, by doskonalić swych wybranych. Tylko pojmując dzieło, wszechmoc i mądrość Boga możemy wyzbyć się negatywnego nastawienia. Przeczytajmy wspólnie fragment słów Boga”. Siostra Xiang kiwnęła głową, a ja spojrzałam z ukosa na siostrę Yang, która usiadła niezręcznie z boku. Czułam, że wygrałam bitwę, i pomyślałam: „Każdy widzi, czyje słowa mają większą skuteczność. Mogę podnieść głowę, nie jestem wcale gorsza”. Stałam się aktywniejsza w posłudze. Gdy usłyszałam, że ktoś boryka się z trudnościami, znajdywałam odpowiednie słowa Boga i od razu rozmawiałam z taką osobą. Gdy ktoś potakiwał, cieszyłam się jak dziecko, a gdy nie było reakcji, ogarniał mnie nieznośny niepokój. Im trudniej było mi rozwiązać problemy innych, tym bardziej się tym przejmowałam. Czułam się też przemęczona i myślałam: „Jak tak dalej pójdzie, bracia i siostry uznają, że brak mi rzeczywistości prawdy i nie wybiorą mnie na przywódczynię”. Gdy widziałam, jak siostra Yang omawia praktyczne aspekty prawdy, z którymi bracia i siostry się zgadzali, to aż mną trzęsło. Moja zazdrość i brak akceptacji dominowały. Czułam do niej uraz, nie chciałam z nią rozmawiać. Żyłam w pogoni za sławą i korzyścią. To było bolesne. Słowa Boga nie dawały mi oświecenia, a modlitwy odmawiałam mechanicznie. Czułam, że oddalam się od Boga.

Modliłam się do niego, by mnie oświecił, bym pojęła swoje zepsute usposobienie i wyszła z tego okropnego stanu. Dopiero dzięki słowom Boga zrozumiałam po części własne zepsucie. Oto te słowa: „Niektórzy ludzie ciągle się boją, że inni ich prześcigną i odbiorą im palmę pierwszeństwa, zyskując uznanie, podczas gdy oni sami zostaną zapomniani. Sprawia to, że są wobec innych napastliwi i odrzucają ich. Czyż nie jest to przykład bycia zawistnym wobec ludzi, którzy są zdolniejsi od nich? Czyż takie zachowanie nie jest egoistyczne i nie zasługuje na pogardę? Jakiego rodzaju jest to usposobienie? Jest ono nikczemne! Myślenie tylko o sobie, zaspokajanie jedynie swych własnych pragnień, niebranie pod uwagę obowiązków innych ludzi i dbanie wyłącznie o własne korzyści, a nie o dobro domu Bożego: ludzie, którzy tak postępują, mają złe usposobienie, a Bóg nie darzy ich miłością. Jeśli naprawdę potrafisz liczyć się z wolą Boga, wówczas będziesz umiał sprawiedliwie traktować innych ludzi. Jeśli udzielisz komuś rekomendacji i ten ktoś rozwinie swoje umiejętności, przez co w domu Bożym przybędzie jeszcze jedna utalentowana osoba, to czy wtedy nie wypełnisz dobrze swojego zadania? Czyż nie okażesz się wówczas wierny w wypełnianiu swojego obowiązku? Jest to dobry uczynek w oczach Boga, a zarazem przejaw takiego rodzaju sumienia i rozsądku, jaki powinni posiadać ludzie” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Czułam wstyd po przeczytaniu słów Boga i pomyślałam o zazdrości, o swojej walce, by zdobyć sławę i korzyść. Paliła mnie ta żądza, odkąd usłyszałam o wyborach przywódcy, a gdy siostra Yang dostała więcej głosów ode mnie na nominacjach, zaczęłam widzieć w niej przeciwnika i skrycie z nią rywalizować. Gdy rozwiązywała problemy braci i sióstr, omawiając prawdę, czułam zazdrość. Uważałam, że kradnie mi chwałę, zagraża mojej szansy na przywództwo. Sama siebie szczułam przeciwko niej, szukając wad w tym, co mówiła. Skrycie ją umniejszałam, a siebie wywyższałam, gasiłam jej entuzjazm. Widząc, że nie wygram, poczułam do niej uraz, nie chciałam jej zaakceptować. Goniłam za sławą i korzyścią, byłam zazdrosna, krytykowałam ją wykluczyłam. Przejawiałam szatańskie usposobienie. Byłam samolubna, podła i złośliwa. Żyłam według szatańskich skłonności, raniłam innych, miałam w sobie żal i ból. Przypomniałam sobie Zhou Yu z Dziejów Trzech Królestw. Był małostkowy, zazdrosny o Zhuge Lianga, a przed śmiercią powiedział: „Skoro Yu się urodził, na co komu Liang?”. Umarł w gniewie. Czy nie są to okropne skutki zazdrości? Byłam taka sama, zawistna w swoich wysiłkach, by zdobyć status, zagrodziłam sobie ścieżkę do życia i krzywdziłam też innych. Brak mi było człowieczeństwa i nienawistna byłam Bogu. Bóg postawił obok mnie kogoś o lepszym charakterze, mając nadzieję, że czegoś się nauczę i popracuję nad swymi słabościami. Lecz ja walczyłam i porównywałam się. Nic nie zyskałam poza okrutnym cierpieniem. Byłam taka głupia. Prawda rządzi w domu Boga i są reguły wyboru przywódców. Mają to być przynajmniej ludzie, którzy potrafią przyjąć i praktykować prawdę. Tymczasem ja byłam zawistna, żądna sławy i korzyści, nieludzka. Nie byłam godna roli przywódczyni. Musiałam skończyć z walką, by skupić się na praktykowaniu prawdy i życiu w zgodzie ze słowami Boga. Ulżyło mi, gdy to zrozumiałam.

W dniu wyborów tak się modliłam: „Boże! Niezależnie od wyników chcę być Ci posłuszna, zagłosuję sprawiedliwie”. Lecz gdy przyszedł czas głosowania, zawahałam się, myśląc: „Jeśli zagłosuję na siostrę Yang i ona wygra, co inni powiedzą? Że jestem od niej gorsza”. Wtedy przypomniałam sobie te słowa Boga: „Musisz nauczyć się odpuszczać i odkładać te rzeczy na bok, rekomendować innych i pozwalać im się wyróżniać. Nie walcz ani nie spiesz się, by skorzystać z chwili, kiedy tylko napotkasz okazję, by się wyróżnić lub zyskać sławę. Musisz nauczyć się rezygnować, ale nie możesz odkładać na później wykonywania swoich obowiązków. Bądź osobą, która skromnie pracuje w ukryciu i która nie popisuje się przed innymi podczas lojalnego wykonywania swoich obowiązków. Im bardziej będziesz rezygnować z prestiżu, pozycji i własnych interesów, tym staniesz się spokojniejszy, tym więcej miejsca otwierać się będzie w twoim sercu i tym bardziej poprawiać się będzie twój stan” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Pomyślałam: „Muszę praktykować słowa Boga. Nie mogę żyć dla prestiżu i statusu”. Siostra Yang miała dobry charakter i miała praktyczne podejście, więc kościół skorzysta na jej przywództwie, tak samo jak bracia i siostry. Musiałam praktykować prawdę, myśleć o dobru kościoła. Zagłosowałam na nią. Została przywódczynią, a ja byłam spokojna i pogodzona z tym. W końcu czułam, że wcielam prawdę w życie. Dziękujmy Bogu!

W kwietniu 2018 roku zostałam wybrana na przywódczynię. Pracowałam z kilkorgiem braci i sióstr odpowiedzialnych za pracę kościoła. Na początku wszystko omawialiśmy i współpraca szła gładko. Lecz po jakimś czasie zauważyłam, że siostra Li, zajmująca się tekstami, ma dobry charakter i szybko się uczy. To, co mówiła, by oświecające i budujące. Podziwiałam ją, choć czułam zazdrość. Chciałam pracować w jej obszarze obowiązków, chcąc zdobyć umiejętności i poznać zasady, by jej nie ustępować w niczym. Dostałam list od naszego przywódcy, potrzebowali kogoś do zadania w kościele w innym regionie, pytali, czy siostra Li się nadaje. Poprosiła, żebym zajęła się jej sprawami. Zazdrość wybuchła we mnie i pomyślałam: „Chcą wspierać siostrę Li. Ma dobry charakter i szybko się uczy, ale wierzy w Boga od niedawna i nie jest to jeszcze wiara głęboka. W czym jej nie dorównuję? Czemu mnie nie wyślą? Jeśli powierzą to zadanie siostrze Li, co inni sobie o mnie pomyślą? Stwierdzą, że jest lepsza ode mnie”. Te myśli sprawiały, że czułam się nieswojo, a później przestałam się nawet odzywać do siostry Li. Widząc, jak się wobec niej zachowuję, przestała ze mną omawiać różne sprawy i problemy. Otrzymałam ocenę siostry Li przez braci i siostry kilka dni później, same pozytywne opinie. Płonęłam z zazdrości, ocenili ją lepiej niż mnie. Byłam przywódczynią gorszą od współpracownicy. Jakie to żenujące! Opanowywał mnie coraz większy niepokój. Powiedziałam do jednej sióstr: „Oceniasz ludzi zupełnie bez rozeznania. Siostra Li zrobiła postępy, ale daleko jej do ścieżki życia. Tak dobrze ją oceniłaś, ale jeśli ona pójdzie do innego kościoła i zakłóci jego pracę, bo ma braki praktyczne, to będzie też twoja wina!”. Słysząc to ode mnie, siostra się przestraszyła. Powiedziała, że w swojej ocenie kierowała się stanem teraźniejszym, że nie patrzyła szerzej, że jeszcze to przemyśli. Zrobiłam to, co sobie zamierzyłam, ale nie byłam szczęśliwa. Gdy zobaczyłam siostrę Li, miałam wyrzuty sumienia, czułam się winna. Zrobiłam coś złego, haniebnego, nie mogłam spojrzeć jej w oczy. Widząc, że coś jest nie tak, podeszła do mnie i zapytała z troską: „Czy coś się stało?”. Poczułam się jeszcze bardziej winna, wymamrotałam coś i pobiegłam do innego pokoju, aby pomodlić się tymi słowami: „Boże, brak mi rozumu. Pozazdrościłam siostrze Li pozytywnych ocen, oczerniałam ją za jej plecami. Wiem, że gardzisz takim postępowaniem, lecz niewoli mnie moje zepsute usposobienie. Boże, oświeć mnie, bym mogła poznać siebie i wyzbyć się zepsutego usposobienia”. Trochę się uspokoiłam, włączyłam komputer i przeczytałam kilka fragmentów słów Boga.

Bóg mówi: „Jeśli widzą kogoś lepszego od siebie, starają się go stłamsić, rozpuszczając plotki na jego temat, lub bez skrupułów uciekają się do jakichś drastycznych środków, by sprawić, aby inni ludzie tego kogoś nie podziwiali i aby nikt nie był lepszy od pozostałych; jest to więc skażone usposobienie polegające na arogancji i samowoli, jak również nieuczciwości, zakłamaniu i obłudzie, a ludzie tacy nie cofną się przed niczym, aby osiągnąć swe cele. Żyją w taki właśnie sposób, a mimo tego wciąż uważają, że są wspaniali i że są dobrymi ludźmi. Czy jednak mają oni bogobojne serca? Po pierwsze, patrząc z perspektywy natury tych spraw, czy ludzie, którzy w ten sposób postępują, nie robią po prostu tego, co im się podoba? Czy biorą pod uwagę dobro Bożej rodziny? Myślą jedynie o własnych uczuciach i pragną jedynie osiągnąć własne cele, bez względu na stratę, jakiej doznać może dzieło Bożej rodziny. Ludzie tacy są nie tylko aroganccy i obłudni, lecz także egoistyczni i podli. Nie mają za grosz szacunku dla Bożych zamiarów i nie ulega wątpliwości, że nie mają bogobojnych serc. Dlatego właśnie robią, co im się żywnie podoba i postępują bezmyślnie, bez żadnego poczucia winy, bez żadnego wahania, bez żadnych obaw i trosk, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Często tak czynią i zawsze tak się zachowywali. Z jakimi konsekwencjami mierzą się tacy ludzie? Popadną w kłopoty, prawda? Mówiąc delikatnie, tacy ludzie są o wiele za bardzo zazdrośni i zanadto pożądają osobistej sławy oraz statusu; są zbyt zwodniczy i zdradzieccy. Mówiąc ostrzej, zasadniczy problem polega na tym, że w ich sercach nie ma nawet odrobiny bojaźni Bożej. Nie boją się oni Boga, sądzą, że sami są najważniejsi i uważają, że w każdym swym aspekcie przewyższają Boga i przewyższają prawdę. W ich sercach Bóg jest ostatnią osobą godną choćby wzmianki i odgrywa w nich najmniej ważną rolę; w ich sercach Bóg w ogóle się nie liczy. Czyż ci, którzy nie mają w sercach miejsca dla Boga i nie okazują Mu czci, osiągnęli wejście w prawdę? (Nie.) Tak więc co tak naprawdę robią, gdy jak zwykle bez reszty oddają się beztroskiej krzątaninie, na którą tracą mnóstwo energii? Tacy ludzie twierdzą nawet, że wyrzekli się wszystkiego, by ponosić koszty dla Boga, i że wiele wycierpieli, w rzeczywistości jednak motywem, zasadą i celem wszystkich ich działań jest korzyść własna; próbują oni tylko chronić wszystkie swe interesy. Czyż nie powiesz, że ktoś taki jest strasznym człowiekiem? Twoim zdaniem, jakim człowiekiem jest ktoś, kto nie oddaje czci Bogu? Czy ktoś taki jest arogantem? Czy jest szatanem? Jakiego rodzaju istoty nie oddają czci Bogu? Pomijając zwierzęta, do tych, którzy nie oddają czci Bogu, zaliczają się demony, archanioł szatan oraz ci, którzy rywalizują z Bogiem” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Zepsute usposobienie człowieka jest skutkiem zatrucia i zdeptania człowieka przez szatana, ohydnego wypaczenia, jakiego szatan dokonał w jego myśleniu, moralności, poglądach i rozsądku. Dokładnie z powodu tych fundamentalnych zmian w człowieku zepsutym przez szatana, zupełnie niepodobnym do pierwotnego dzieła Boga, człowiek sprzeciwia się Bogu i nie rozumie prawdy” (Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Byłam wstrząśnięta słowami Boga. Czy On nie obnażył mojego stanu? Czułam zazdrość i uraz, gdy przywódca wspierał siostrę Li, oczerniałam ją i osądzałam w podły sposób. Próbowałam za wszelką cenę przeszkodzić jej w podjęciu zadania, nie myśląc wcale o dobru kościoła. Robiłam wszystko, żeby dostać to, co chciałam. Byłam arogancka i nie miałam czci dla Boga. Bóg chce, by więcej ludzi zważało na Jego wolę i spełniało swój obowiązek. Dobrze wiedziałam… Dobrze wiedziałam, że siostra Li ma dobry charakter i szuka prawdy, więc jeśli będzie więcej praktykować, poczyni postępy na ścieżce życia, co przyniesie korzyść kościołowi. Mimo to jej przeszkadzałam, chroniąc swój prestiż i status, podstępnie próbując udaremnić powierzenie jej tego zadania. Bezwiednie stałam się sługusem szatana, zakłócałam pracę kościoła. Byłam na siebie zła. Wiedziałam, że zazdrość jest sprzeczna z wolą Boga, lecz nie myślałam, że każe mi ona zrobić coś nieludzkiego, że zakłócę pracę kościoła, będę czynić zło i opierać się Bogu. Pamiętam słowa Boga: „Zepsute usposobienie człowieka jest skutkiem zatrucia (…) przez szatana”. Nieustannie męczyła mnie zazdrość, nikt nie mógł być lepszy ode mnie, bo moje myślenie wypaczyły trucizny szatana, takie jak „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego,” „Sam sobie jestem panem w niebie i na ziemi,” „Może być tylko jeden samiec alfa”. Żyjąc tymi truciznami, chciałam wywalczyć sobie pierwsze miejsce w grupie, uważając się za lepszą od innych, nikogo nie traktowałam sprawiedliwie, jeśli mnie przewyższał. Byłam zawistna i dyskryminowałam ludzi. Byłam zazdrosna i wroga wobec osób, które szukały prawdę, obmawiałam ich za plecami. Brakowało mi człowieczeństwa. Ja chciałam iść górę, a innych zrzucać w dół, chciałam walczyć, wygrywać, popisywać się, nie ustępować nikomu. Czy nie byłam szatanem? Wtedy zrozumiałam, że te szatańskie trucizny i zasady przetrwania stały się moją naturą. Na nich budowałam życie, stając się coraz bardziej arogancką i samolubną osobą. Nie chciałam się pokajać przed Bogiem, wiedziałam, że On mnie odrzuci. Przeraziła mnie ta myśl. Od razu zaczęłam się modlić do Boga, obiecując, że będę wcielać prawdę w życie i odrzucę szatańskie trucizny.

Kilka dni później dostałam list od przywódcy, który informował, że siostra Li nadawała się do pracy w tamtym kościele. Opanowało mnie dziwne uczucie, lecz od razu zrozumiałam, że to zazdrość mną manipuluje. Zwróciłam się w modlitwie do Boga i gotowa byłam porzucić samą siebie. Przeczytałam dwa kolejne fragmenty słów Boga. Bóg mówi: „Kiedy ujawnisz w sobie egoizm i niegodziwość i uświadomisz sobie te swoje cechy, powinieneś poszukiwać prawdy: Co mam zrobić, aby być w zgodzie z wolą Bożą? Jak mam postępować w taki sposób, aby wszyscy mogli na tym skorzystać? Oznacza to, że musisz zacząć od odłożenia na bok własnych korzyści, rezygnując z nich stopniowo, krok po kroku, stosownie do swej postawy. Kiedy już kilkakrotnie tego doświadczysz, zupełnie odsuniesz je na bok, a kiedy to zrobisz, będziesz nabierał coraz więcej mocy i wytrwałości. Im bardziej zaś będziesz odsuwał na bok własne korzyści, tym bardziej będziesz czuł, że jako istota ludzka powinieneś mieć sumienie i rozum. Poczujesz, że bez egoistycznych pobudek jesteś osobą prawą i uczciwą i robisz różne rzeczy jedynie po to, by zadowolić Boga. Będziesz miał poczucie, że takie zachowanie sprawia, że stajesz się godny miana »człowieka«, i że żyjąc w ten sposób na ziemi jesteś szczery i otwarty, jesteś osobą pozbawioną fałszu, masz czyste sumienie i jesteś godzien wszystkich tych rzeczy, którymi obdarzył cię Bóg. Im dłużej będziesz tak żyć, tym bardziej będziesz czuł się mocny i radosny. Skoro tak, to czyż nie będzie to oznaczało, żeś postawił stopę na właściwej ścieżce?” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Jeśli naprawdę potrafisz liczyć się z wolą Boga, wówczas będziesz umiał sprawiedliwie traktować innych ludzi. Jeśli udzielisz komuś rekomendacji i ten ktoś rozwinie swoje umiejętności, przez co w domu Bożym przybędzie jeszcze jedna utalentowana osoba, to czy wtedy nie wypełnisz dobrze swojego zadania? Czyż nie okażesz się wówczas wierny w wypełnianiu swojego obowiązku? Jest to dobry uczynek w oczach Boga, a zarazem przejaw takiego rodzaju sumienia i rozsądku, jaki powinni posiadać ludzie” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga wskazywały ścieżkę praktykowania. Powinnam zapomnieć o swoich korzyściach na rzecz korzyści domu Boga. Powinnam rekomendować osoby silniejsze ode mnie w danym obszarze, aby każdy, kto ma talent, działał dla dobra domu Boga i przyczyniał się do szerzenia ewangelii królestwa. Tylko taka osoba posiada człowieczeństwo, jest kimś, kto zważa na wolę Boga i dba o dobro domu Bożego. Bóg ich pochwala i jest to dobry uczynek. Tego samego wieczora poszłam do siostry Li, zapytałam, czy chce odejść do tamtego kościoła. Powiedziała, że chce, ale boi się, że nie da sobie rady, bo wierzy w Boga od niedawna i jest na początku drogi. Słysząc to, zaczęłam mówić jej o woli Boga, zachęcając, by powierzyła się Bogu i opierała się na zasadach prawdy w wypełnianiu obowiązków. Kilka dni później opuściła nas. Byłam szczęśliwa, czułam, że tylko gdy wcielam prawdę w życie i nie gonię za prestiżem i statusem, mogę postępować uczciwie i godnie. Czułam w sercu absolutny spokój.

Patrząc wstecz na czas, gdy byłam pod władzą zepsutego usposobienia, zazdrosna i żądna sławy i statusu, gdy bawił się mną szatan, to widzę, ile cierpienia takie życie przysparzało. Bóg obnażył mnie, stawiając mnie w obliczu ludzi i zdarzeń, aby mnie zbawić. Przez swoje słowa obnażył mnie i osądził, podlał mnie i podtrzymał, aż wreszcie dowiedziałam się czegoś o swojej szatańskiej naturze, aż w końcu dostrzegłam skutki zazdrości i walki o sławę i korzyść. Wtedy zaczęłam wcielać prawdę w życie, odzyskałam sumienie i rozum.

41. Wspaniałomyślność w miejsce zazdrości

Autorstwa Fu Dan, Chiny

Kilka lat temu, przysłano do kościoła siostrę Xiaojie, żeby mi pomagała przewodzić. Z czasem przekonałam się, że choć była młoda, ma dobry charakter i wiele potrafi. W trudnych sytuacjach praktykowała prawdę i poszukiwała jej zasad. Nie dorównywałam jej charakterem ani umiejętnościami. Podziwiałam ją i uważałam, że ma talent. Raz przywódczyni spytała działaczy kościelnych, czy znam kogoś kto ma dobry charakter dąży do prawdy i można go wyszkolić. Opowiedziałam jej wtedy o zaletach siostry Xiaojie. Niedługo potem, przywódczyni zaprosiła ją na spotkanie i na kilka kolejnych także. Zaczynałam czuć się trochę nieswojo. Myślałam: „Zawsze to ja omawiałam pracę w kościele z przywódczynią na tych spotkaniach. Teraz ona zaprasza siostrę Xiaojie. Wygląda na to, że chce ją szkolić. Nic bym nie mówiła, gdybym wiedziała, że tak to się skończy”. Czułam się zapomniana i pominięta, a wszystko przez nią. Byłam coraz bardziej przygnębiona i zaczynałam myśleć, że dobrze by było, gdyby przywódczyni gdzieś ją odesłała. Jak zniknie, nie będę źle wyglądać na jej tle, a może wtedy przywódczyni zacznie ze mną omawiać sprawy kościoła. Ale wiedziałam, że nie przeniosą Xiaojie znów tak szybko. W tej sytuacji było mi tak strasznie ciężko na sercu. Co więcej, nie chciałam się do tego przyznać. Skrycie czytałam słowa Boże, myślałam i rozważałam, by omawiać prawdę lepiej niż ona i się wykazać. Kierowały mną złe pobudki. Rywalizowałam z nią o pozycję, więc w mojej pracy brakowało dzieła Ducha Świętego. Nie rozumiałam i nie rozwiązywałam problemów.

Raz kilka sióstr wybrano na diakonisy kościoła. Martwiły się, że nie rozumieją prawdy na tyle, by rozwiązywać problemy z wejściem w życie. Nie chciały przyjąć stanowisk. Słysząc to, pomyślałam: „Jakich słów Boga użyć, żeby im pomóc w taki sposób, żeby wszyscy zobaczyli, że Xiaojie wcale nie jest lepsza ode mnie?”. Kiedy siostry skończyły mówić, szybko odczytałam fragment słów Bożych i zaczęłam je omawiać. Chciałam się tylko popisać i wzbudzić podziw, a nie wyciszyć przed Bogiem, by szukać prawdy i znaleźć przyczynę problemu. Wyszło to bardzo źle. Niezręcznie było patrzeć, jak siedzą i w ogóle nie reagują. Zabrakło mi słów. Wtedy (siostra) Xiaojie zaczęła omawiać znaczenie naszych obowiązków, mówiąc o swoich doświadczeniach i woli Boga. Wszystkie siostry wzruszyły się do łez i przyjęły obowiązki. Widok podziwu dla Xiaojie na ich twarzach wywołał u mnie prawdziwy niesmak. Zanim się zjawiła, wszystkim się podobałam, ale odkąd tylko się pojawiła, zdobywała przewagę. Bracia i siostry cenili ją i podziwiali, a ja mimo doświadczenia przegrałam. Martwiło mnie, co inni myśleli. Czy brak mi rzeczywistości prawdy? Czy ona wypada lepiej? Moje myśli cały czas krążyły wokół tych pytań. Czułam, że Xiaojie podkopuje moją pozycję i byłam zazdrosna. Czasami, ale z zyskiem dla nas obu, chciałam pozbyć się jej z kościoła. Myślałam o tym dużo, ale na nic nie wpadłam. Czułam też, że oddalam się od Boga, w mrok. Moim omówieniom słów Boga brakowało światła, nie pomagałam. Nadal pracowałam, ale to była udręka i ból. Wyznałam Bogu, w jakim jestem stanie, prosząc bym zrozumiała Jego wolę i swoje zepsucie.

Potem czytałam słowa Boże: „Aby być przywódcą kościoła, należy nauczyć się nie tylko używać z prawdy do rozwiązywania problemów, ale także odkrywać i kształtować ludzi utalentowanych, których absolutnie nie wolno tłamsić i którym nie wolno okazywać zawiści. Takie wykonywanie obowiązków jest zgodne ze standardem, a przywódcy i pracownicy, którzy tak postępują, sami są zgodni ze standardem. Jeśli nauczysz się postępować we wszystkim zgodnie z zasadami, wykażesz się wtedy właściwą lojalnością. Są tacy, którzy zawsze boją się, że inni są od nich lepsi i bardziej wartościowi, że inni będą poważani, podczas gdy oni sami są zaniedbywani. Sprawia to, że są wobec innych napastliwi i odrzucają ich. Czyż nie jest to przykład bycia zawistnym wobec ludzi, którzy są zdolniejsi od nich? Czyż takie zachowanie nie jest egoistyczne i nie zasługuje na pogardę? Jakiego rodzaju jest to usposobienie? Jest ono nikczemne! Myślenie tylko o własnych interesach, zaspokajanie jedynie swych własnych pragnień, niebranie pod uwagę obowiązków innych ludzi ani dobra domu Bożego: ludzie, którzy tak postępują, mają złe usposobienie, a Bóg nie darzy ich miłością” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Dotknęło mnie to do żywego. Ujawniło, w jakim byłam stanie. Widząc dobry charakter i omówienia siostry, uznanie wobec niej w oczach innych, z zazdrości ją odrzucałam. Chciałam, żeby odeszła. Nie myślałam, jak by to wpłynęło na dobro domu Bożego. Zachowywałam się haniebnie, byłam samolubna i podła. (overlap with Amen) Brakowało mi zwykłego człowieczeństwa! Takie pełnienie obowiązków musiało napawać Boga wstrętem. Straciłam przewodnictwo Ducha Świętego w obowiązku. To było sprawiedliwe Boże usposobienie. Modliłam się, prosząc, żeby Bóg wskazał mi jak wyzbyć się mojego statusu.

Potem przeczytałam: „Jeśli naprawdę potrafisz liczyć się z wolą Boga, wówczas będziesz umiał sprawiedliwie traktować innych ludzi. Jeśli będziesz wspierał dobrą osobę i dzięki tobie nabierze ona kwalifikacji, co sprawi, że w domu Bożym pojawi się kolejna utalentowana osoba, czyż nie łatwiej będzie ci wtedy wykonywać twoją pracę? Czy w ten sposób nie wykażesz należytej lojalności w tym obowiązku? Jest to dobry uczynek przed Bogiem; jest to minimum sumienia i rozsądku, jakie powinien posiadać ten, kto jest przywódcą” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Żałowałam i czułam się winna. Bóg chce, by więcej ludzi podążało za prawdą i Mu pomagało. Byłam przywódczynią, a nie miałam tych cnót. Widząc taką osobę, wcale się nie cieszyłam, a do tego byłam zazdrosna i martwiłam się tylko o siebie. Brakowało mi podstawowej świadomości i rozumu. Nie nadawałam się do tej roli, nie cierpiałam swego samolubstwa. Omówienia Xiaojie, które rozwiązywały problemy, mogły przysłużyć się pracy kościoła i życiom braci. Powinnam była ją wspierać, uczyć się od niej i wraz z nią, współpracować z nią, bo tylko tak liczyłabym się z wolą Boga. Gdy pojęłam wolę Bożą, nadal czułam lekką zazdrość, widząc, że innym podoba się Xiaojie, ale modliłam się i porzucałam siebie samą. Skupiłam się na tym, by spełniać obowiązek i przestać zastanawiać się, kto kogo podziwia. stałam się mniej zazdrosna. Zaczęłam z nią poszukiwać prawdy i omawiać problemy, jej mocne strony równoważyły moje słabości. Czułam się wolna, i spokojna. Zmieniłam się nieco i myślałam, że moja zazdrosna natura złagodniała, ale kolejna sytuacja mnie zaskoczyła. Szatańska natura wciąż we mnie tkwiła. Musiałam zostać wiele razy skarcona, by pozyskać oczyszczenie.

Raz, gdy poszłam na spotkanie, przywódczyni przywitała mnie i od razu zaczęła omawiać sprawy kościoła z Xiaojie. Siedziałam z boku jak piąte koło u wozu i szybko traciłam dobry humor. Spojrzałam krzywo na Xiaojie i tak myślałam: „Więc przywódczyni ceni Cię bardziej ode mnie. Jesteś pupilką przywódczyni i całego kościoła. Na moim tle prezentujesz się świetnie”. Później okazało się, że przywódczyni wysłała Xiaojie na kazania do innego regionu, a także na szkolenie. Nie ucieszyły mnie te wieści. „Czemu wysłała Xiaojie, a nie mnie? Jestem taka słaba? Nie warto mnie nawet podszkolić?”. Byłam zażenowana. To był kubeł zimnej wody. Nie potrafiłam się z tym pogodzić, bo uważałam, że tak samo przykładałam się do obowiązków. Ale zostawałam w tyle, a ją wysyłali na kazania. Czułam się pominięta. Co bym nie robiła, nie mogłam jej dorównać. Te porównania pogarszały moje samopoczucie i znowu wpadłam w szpony zazdrości i niechęci. Marzyłam, żebym mogła pracować oddzielnie, żebym mogła się wyróżnić.

Niedługo potem mąż Xiaojie poważnie zachorował. Było jej bardzo ciężko. Pocieszyłam ją i zachęciłam do poszukiwania woli Bożej w modlitwie i tej próbie, ale myślałam: „Była w szczytowej formie, a teraz jest udoskonalana, a ja mam okazję się wykazać. Jak jej się poprawi, na zawsze stracę tę szansę. Mam nadzieję, że udoskonalanie trochę potrwa, zobaczą, że dobrze omawia, gdy nie ma problemów, że nie żyje słowami Boga. Nie będą jej już tak podziwiać. Przywódczyni to zobaczy i skończą się jej szkolenia. Inni będą mieć o mnie dobre zdanie”. Nie analizowałam za bardzo swoich myśli, krążyły swobodnie. Pewnego dnia kilka sióstr zapytało mnie o Xiaojie, przekazałam, że jest w złym stanie. Zwykle jej omówienia były piękne, a teraz podczas próby jest negatywna nie radzi sobie. i kiepską postawę. Było mi potem nieswojo. Przesadzałam, osądziłam ją i poniżyłam. Skrycie ucieszyłam się, że siostry uwierzyły mi na słowo. Pomyślałam, że już nie będą tak podziwiać Xiaojie. Ale potem widziałam, że mimo udręki i łez przy każdej modlitwie, Xiaojie nie pozwalała, by to przeszkadzało w obowiązkach. Czułam się trochę winna. W obliczu próby trudno jest nie okazać żadnej słabości. Przejawiając człowieczeństwo, Zrobiłabym wszystko, by jej pomóc. A co ja zrobiłam? Czułam się okropnie. Stanęłam przed Bogiem w modlitwie: „O Boże, jestem zbyt zazdrosna. Osądziłam Xiaojie, by ją przewyższyć. Cieszyłam się z jej bólu, czekając, aż się potknie. Brak mi człowieczeństwa! Boże, prowadź mnie, bym poznała swoje zepsucie i uwolniła się od szatana”.

Wyczytałam to w słowach Boga: „Jeśli widzą kogoś lepszego od siebie, starają się go stłamsić, rozpuszczając plotki na jego temat, lub bez skrupułów uciekają się do jakichś drastycznych środków, by sprawić, aby inni ludzie tego kogoś nie podziwiali i aby nikt nie był lepszy od pozostałych; jest to więc skażone usposobienie polegające na arogancji i samowoli, jak również nieuczciwości, zakłamaniu i obłudzie, a ludzie tacy nie cofną się przed niczym, aby osiągnąć swe cele. Żyją w taki właśnie sposób, a mimo tego wciąż uważają, że są wspaniali i że są dobrymi ludźmi. Czy jednak mają oni bogobojne serca? Po pierwsze, patrząc z perspektywy natury tych spraw, czy ludzie, którzy w ten sposób postępują, nie robią po prostu tego, co im się podoba? Czy biorą pod uwagę dobro Bożej rodziny? Myślą jedynie o własnych uczuciach i pragną jedynie osiągnąć własne cele, bez względu na stratę, jakiej doznać może dzieło Bożej rodziny. Ludzie tacy są nie tylko aroganccy i obłudni, lecz także egoistyczni i podli. Nie mają za grosz szacunku dla Bożych zamiarów i nie ulega wątpliwości, że nie mają bogobojnych serc. Dlatego właśnie robią, co im się żywnie podoba i postępują bezmyślnie, bez żadnego poczucia winy, bez żadnego wahania, bez żadnych obaw i trosk, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Często tak czynią i zawsze tak się zachowywali. Z jakimi konsekwencjami mierzą się tacy ludzie? Popadną w kłopoty, prawda? Mówiąc delikatnie, tacy ludzie są o wiele za bardzo zazdrośni i zanadto pożądają osobistej sławy oraz statusu; są zbyt zwodniczy i zdradzieccy. Mówiąc ostrzej, zasadniczy problem polega na tym, że w ich sercach nie ma nawet odrobiny bojaźni Bożej. Nie boją się oni Boga, sądzą, że sami są najważniejsi i uważają, że w każdym swym aspekcie przewyższają Boga i przewyższają prawdę. W ich sercach Bóg jest ostatnią osobą godną choćby wzmianki i odgrywa w nich najmniej ważną rolę; w ich sercach Bóg w ogóle się nie liczy. (…) Czyż nie powiesz, że ktoś taki jest strasznym człowiekiem? Jakim człowiekiem jest ktoś, kto nie oddaje czci Bogu? Czy ktoś taki nie jest arogantem? Czy nie jest szatanem? Jakiego rodzaju istoty nie oddają czci Bogu? Pomijając zwierzęta, do tych, którzy nie oddają czci Bogu, zaliczają się demony, archanioł szatan oraz ci, którzy rywalizują z Bogiem” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Te słowa poruszyły moje serce. Byłam taką osobą. Wiedziałam, że Xiaojie dążyła do prawdy, ale świadomość, że przywódczyni chce ją wysłać na spotkania, wyprowadziła mnie z równowagi. Czułam, że to nie w porządku i nie do przyjęcia. Zrobiłam się zazdrosna. Bardzo chciałam, żeby przywódczyni ją odesłała. Gdy w czasie próby osłabił ją ból, niby pomagałam, ale cieszył mnie jej ból. Chciałam, by się zniechęciła, bym mogła zabłysnąć. Nawet poniżyłam ją w oczach innych, by się wywyższyć, chciałam się wyróżnić. Wierzyłam w Boga, a nie darzyłam Go czcią. Byłam zazdrosna i nie miałam sumienia. Dbałam tylko o własną pozycję. Byłam tak podła i naprawdę wstrętna. Miałam ciasny umysł, próżny, podły, zły i małostkowy! Czym różniłam się od szatana? Tylko szatan, widząc, że coś idzie dobrze, chce, by ludzie się zniechęcili, i oddalili od Boga. Byłam pachołkiem szatana, który zakłócał pracę kościoła. Działałam na szkodę kościoła, czyniłam zło, wbrew Bogu stojąc po stronie szatana. A miałam o sobie wysokie mniemanie! Brakowało mi rzeczywistości prawdy, a charakterem nie dorównywałam Xiaojie. Rywalizowałam z nią o pozycję, chcąc ją przewyższyć. Byłam arogancka, nie miałam świadomości siebie. Znienawidziłam swoje szatańskie usposobienie i chciałam się go pozbyć.

Wyczytałam to w słowach Boga: „Źródłem sprzeciwu i buntu człowieka wobec Boga jest zepsucie przez szatana. Z powodu zepsucia przez szatana sumienie człowieka stało się odrętwiałe, on sam stał się niemoralny, jego myśli zwyrodniały, a światopogląd mentalny uwstecznił się. Zanim człowiek został zepsuty przez szatana, w sposób naturalny podążał z Bogiem i był posłuszny Jego słowom, kiedy je usłyszał. W sposób naturalny posiadał zdrowy rozsądek i sumienie oraz zwykłe człowieczeństwo. Zepsucie przez szatana spowodowało, że pierwotny rozsądek człowieka, jego sumienie i człowieczeństwo stały się mętne oraz upośledzone przez szatana. W efekcie człowiek utracił swoje posłuszeństwo wobec Boga i miłość do Niego. Rozsądek człowieka stał się niezrównoważony, a jego usposobienie podobne do zwierzęcego, więc jego buntowniczość wobec Boga upowszechnia się i umacnia. Jednakże człowiek nie wie o tym i nie dostrzega tego, jedynie sprzeciwia się i ślepo buntuje. Usposobienie człowieka ujawnia się w wyrażeniach jego rozsądku, poglądów i sumienia, a ponieważ jego rozsądek i poglądy są niezdrowe, jego sumienie stało się całkowicie głuche i dlatego ma on buntownicze usposobienie wobec Boga. Jeżeli rozsądek i poglądy człowieka nie mogą się zmienić, to nie ma mowy o zmianach w jego usposobieniu, a także o przestrzeganiu woli Bożej. Jeśli rozsądek człowieka jest niezdrowy, to nie może on służyć Bogu ani być przez Niego użyty” (Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). To mi pomogło zrozumieć, że buntowałam się przeciw Bogu, żyłam w zepsuciu, bo byłam skażona. Cała nurzałam się w zasadach i logice szatana: „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”, „Żądzę wszechświatem”, „Człowiek zostawia po sobie ślad, gdziekolwiek jest, tak jak gęś wydaje krzyk, dokądkolwiek leci”. Trzymałam się tych maksym szatana, moje perspektywy, zasady, rozum zostały wypaczone. Byłam bardziej arogancka, i zła. Pod kontrolą szatańskich trucizn zależało mi na reputacji, pozycji i podziwie. Chciałam się wyróżniać oraz by nikt mnie nie prześcigał. W innym razie budziła się we mnie żywa chęć do rywalizacji. Nie mogąc prześcignąć innych, robiłam się zazdrosna, rozżalona. Miałam szatańskie skłonności: byłam arogancka, oszukańcza, podła. Wykonywałam obowiązki, a tak naprawdę dbałam o siebie, czyniąc zło przeciw Bogu. Pomyślałam o wyrzuconych antychrystach. Zazdrośni i zgorzkniali, gdy ktoś podążał za prawdą i dbał o wolę Bożą, a każdy, kto tylko zagrażał ich pozycji, był im solą w oku. Mściwie gnębili ludzi, a nawet chcieli pozbyć się innych z kościoła, by stanąć na piedestale. W końcu, wyrzucano ich za całe wyrządzone zło. Nie byłam tak okropna ani tak zła jak antychryści, ale zazdrosna i spętana swoją podłą naturą. Odpychałam i osądzałam innych, bojąc się o pozycję. Kroczyłam ścieżką bezbożnego antychrysta. Sprawiedliwość Boga nie znosi wykroczeń i wiedziałam, że muszę okazać skruchę, albo Bóg mnie odrzuci. To mnie przerażało. Surowy osąd Boga miał mnie chronić. Inaczej nie myślałabym o tym, a żal pojawiłby się za późno, po czymś bardzo złym. Byłam poruszona, myśląc o woli Boga. Modliłam się, gotowa okazać skruchę.

Pewnego razu przeczytałam te słowa Boże: „Dla wszystkich, którzy wypełniają swój obowiązek, bez względu na to, jak głębokie czy płytkie jest ich zrozumienie prawdy, najprostszą drogą praktyki, dzięki której można wejść w prawdę-rzeczywistość, jest myślenie we wszystkim o interesie domu Bożego i porzucenie samolubnych pragnień, indywidualnych intencji, motywacji, reputacji i statusu. Przedkładaj korzyści domu Bożego ponad wszystko – przynajmniej tyle powinno się zrobić. Jeśli wypełniająca swój obowiązek osoba nie może zrobić nawet tyle, to jak można powiedzieć, że wykonuje ona swój obowiązek? Nie na tym polega wykonywanie obowiązku. Najpierw powinieneś brać pod uwagę korzyści domu Bożego. Rozważ korzyści samego Boga i Jego dzieło i przedkładaj te względy nade wszystko, a dopiero potem możesz myśleć o stabilności swojej pozycji, czy też o tym, jak inni cię postrzegają. (…) Ponadto, jeśli jesteś w stanie wypełniać swoje zobowiązania, wykonywać swoje powinności i obowiązki, odłożyć na bok swe egoistyczne pragnienia oraz własne cele i motywy, mieć wzgląd na wolę Bożą i umieścić na pierwszym miejscu korzyści Boga i Jego domu, to po pewnym okresie doświadczania tego sam poczujesz, że to jest właśnie sposób, w jaki należy żyć. Jest to życie uczciwe i szczere, a kto tak żyje, nie jest osobą fałszywą ani nicponiem, i wiedzie żywot sprawiedliwy oraz godny, zamiast być ograniczonym lub nikczemnym. Sam poczujesz, że tak właśnie powinien żyć i postępować człowiek. Stopniowo też słabnąć będzie tkwiące w twym sercu pragnienie realizowania własnych interesów” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Funkcje te nie są te same. Istnieje jedno ciało. Każdy wykonuje swój obowiązek, każdy na swoim miejscu i najlepiej jak potrafi – na każdą iskrę przypada wszak jeden rozbłysk światła – dążąc do osiągnięcia życiowej dojrzałości. W ten sposób Ja będę usatysfakcjonowany” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 21, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Ze słów Bożych pojęłam, że Bóg przypisuje każdemu charakter i rolę, jaką może pełnić. I że nie można o to rywalizować. Jeśli ktoś ma lepszy charakter, to znaczy, że Bóg tak zdecydował. Powinnam z radością pełnić swą rolę. Już nie chciałam walczyć z innymi o pozycję, tylko wyzbyć się szatańskiego usposobienia, zadbać o dobro domu Bożego i naprawdę dobrze wykonywać obowiązki. To jedyny sposób na życie w świetle. Opowiedziałam siostrom o swoim zepsuciu i przeprosiłam Xiaojie. Słysząc o moich złych czynach i intencjach, nie winiła mnie, tylko omówiła prawdę. Bardzo się wzruszyłam. Brzydziłam się swoim brakiem człowieczeństwa, wyrządzoną krzywdą. Potem modliłam się, by przestać knuć i dobrze pełnić obowiązki.

Miesiąc później Xiaojie wróciła z wyjazdu i na spotkaniach opowiadała, czego się nauczyła. Jej omówienie było budujące i pożyteczne, ale widząc, jak wszyscy uważnie słuchają, znów miałam to nieprzyjemne uczucie. Pojęłam, że znowu pragnę pozycji i ulegam zazdrości, więc pomodliłam się, by zapomnieć o sobie. Wtedy przypomniałam sobie coś, co usłyszałam, że osoba, która wierzy w Boga, nie zazdrości, lecz ma nadzieję, że inni będą lepsi od niej, by więcej ludzi niosło Boże brzemię. Ktoś taki raduje się, gdy Bóg kogoś pozyska. Zrozumiałam, że słuchanie kazań wiele ją nauczyło i umożliwiło jej rozwój, teraz mogła pomagać innym. Dzięki temu wszyscy lepiej pojmą prawdę, co naprawdę ucieszy Boga. Warto się od niej uczyć, w pracy czerpać z jej mocnych stron. To bardzo ważne. Modląc się i rezygnując tak z siebie, czułam się bardzo spokojna. Już nie liczyło się co myśleli bracia i siostry ani jaką miałam pozycję w kościele. Uspokoiłam się i słuchałam jej omówień, doświadczając oświecenia. Współpracowałam z nią, szukając przy tym zasad prawdy. Później, gdy razem pracowałyśmy, widząc, jak przywódczyni coś z nią omawia, już wcale nie byłam zazdrosna. Czułam wielką ulgę. Osobiście przekonałam się, że wyzbywszy się zazdrości, czułam się spokojna i zdołałam urzeczywistnić człowieczeństwo. Nieco się zmieniłam dzięki osądzeniu i skarceniu słowem Bożym. Dziękuję Bogu za zbawienie!

42. Bez zazdrości lżej się oddycha

Autorstwa Anjing, Chiny

W styczniu 2017 roku zostałam przydzielona do obowiązku podlewania w ramach kościoła. Byłam bardzo wdzięczna Bogu za możliwość uczenia się w tej roli i postanowiłam spełniać ją sumiennie i dobrze. Po jakimś czasie zaczęłam odnosić sukcesy, czy to pomagając braciom i siostrom poprawić ich stan, czy rozmawiając z nimi w czasie spotkań. Bracia, siostry i przywódcy kościoła mieli o mnie wysokie mniemanie, a ja zaczęłam być z siebie bardzo zadowolona, ponieważ dobrze sobie radziłam.

W czerwcu przywódcy wyznaczyli siostrę Wenjing do spełniania obowiązku ze mną, prosząc, bym pomagała jej w razie potrzeby, na co z radością się zgodziłam. W czasie wspólnej pracy okazało się, że siostra Wenjing dąży do prawdy, ma niezły charakter i umie się dobrze wysławiać. Powoli zaczęłam robić się nieufna. Myślałam: „Jeszcze trochę się podszkoli i mnie prześcignie. Nasi bracia i siostry na pewno zaczną ją podziwiać, przywódcy skupią się bardziej na jej talencie, a wtedy ja popadnę w zapomnienie”. To, czego się obawiałam, w końcu się wydarzyło. Pewnego dnia po zgromadzeniu poszłam do przywódcy kościoła, by przekazać mu świadectwa spisane przeze mnie i siostrę Wenjing. Po przeczytaniu ich przywódca powiedział z uśmiechem: „Artykuł siostry Wenjing jest całkiem niezły. Opisuje praktyczne doświadczenia i ma bardzo lekkie pióro”. Słysząc pochwały pod adresem siostry Wenjing, byłam bardzo nieszczęśliwa. Pomyślałam: „Siostra Wenjing ma dobry charakter, to prawda. Ale ja rozwiązałam więcej problemów od niej. W tym jestem od niej lepsza. Muszę pracować ciężej – nie może mnie prześcignąć, bo stracę swoją pozycję”.

Kilka dni później siostra Wenjing napisała kolejny artykuł ze świadectwem. Przywódczyni naszego kościoła go przeczytała i ponownie pochwaliła charakter siostry Wenjing oraz pozytywny ton jej artykułu. Mnie poprosiła o dopracowanie mojego tekstu. Zjeżyłam się na jej słowa i zaczęłam winić przywódczynię, myśląc: „Ciągle opowiadasz o dobrym charakterze Wenjing. We wszystkim jest ode mnie lepsza? Siostra Wenjing musi odwiedzić tylko kilka miejsc zgromadzeń, więc ma dużo czasu na pisanie artykułów. Gdybym nie była taka zajęta pracą kościoła, też miałabym dość wolnego na pisanie”. Miałam już dość słuchania, jak ją chwalą, więc odparłam tylko bez ogródek: „Ja też dobrze piszę”. Tydzień później inna przywódczyni kościoła chwaliła artykuł siostry Wenjing jako wyjątkowo praktyczny i zachęcała ją do częstszego pisania, jednocześnie prosząc mnie, żebym brała z niej przykład. Byłam bardzo zdenerwowana – siostra Wenjing jest tu od niedawna i już napisała dwa artykuły, za które zebrała pochwały przywódców kościoła. Ja spełniam ten obowiązek już od jakiegoś czasu, ale napisałam dopiero jeden – co pomyślą o mnie przełożeni? Czy uznają, że nie umiem sobie zorganizować czasu, że nie jestem skłonna cierpieć albo ponosić kosztów, by pisać artykuły? Już zostałam zdeklasowana przez jakość wspaniałego charakteru siostry Wenjing, a teraz pisała takie artykuły, przez które przywódcy na pewno uznają, że jest ode mnie lepsza. Jeśli będzie pisała je dalej, postawi mnie w jeszcze gorszym świetle. Postanowiłam, że znajdę sposób, by była ciągle zajęta, żeby nie miała czasu na pisanie artykułów, a wtedy różnica między nami nie będzie dla przywódców taka widoczna. W celu podtrzymania własnego statusu w kościele, zaczęłam zwiększać nacisk na nią i przydzieliłam jej kilka grup spotykających się na rozmowy. Widząc, jak była zajęta, rozważałam, czy odebrać jej kilka zadań, ale pomyślałam: „Jeśli nie będziesz taka zajęta, będziesz miała czas na pisanie tych artykułów. Lepiej, żebyś była zajęta”. Pewnego wieczoru przyłapałam ją na pisaniu i srogim tonem domagałam się od niej szczegółowego raportu ze wszystkich podlegających jej grup. Okazało się, że kilku nowych wyznawców ma problemy, które pozostają nierozwiązane. Upomniałam ją, że nie spełnia swojego obowiązku wystarczająco sumiennie. Kiedy skończyłam ją sztorcować, spuściła głowę i milczała.

Miesiąc później przywódczyni kościoła zauważyła, że siostra Wenjing nie odnosi sukcesów ze swoimi grupami, a niektóre z ich problemów pozostawały nierozwiązane. Zapytała mnie, co się dzieje. Pomyślałam: „Miałaś o niej takie wysokie mniemanie, ale teraz nie osiąga takich wyników w spełnianiu swoich obowiązków, więc zaraz zmienisz o niej zdanie”. Ku mojemu zaskoczeniu poprosiła mnie, żebym więcej pomagała! Byłam bardzo niechętna. „Skupiasz się tylko na siostrze Wenjing” pomyślałam. „Ma lepszy charakter niż ja. Jeśli wciąż będę jej pomagać, w końcu mnie zastąpi”. Zaczęłam szukać wymówek, ale przywódczyni mnie przejrzała. Obnażyła moją samolubność i podłość, i powiedziała, że nie podtrzymuję pracy domu Bożego. Dodała też, że siostra Wenjing ma dobry charakter i warto ją szkolić, że mam z nią rozmawiać i jej pomagać i że nie powinnam się skupiać na własnym statusie i reputacji. Później zmusiłam się, żeby spytać siostrę Wenjing, czy miała problemy w spełnianiu obowiązku. Widziałam, że jest przy mnie skrępowana i nie chciała mówić otwarcie. Powinno być to dla mnie sygnałem, by się nad sobą zastanowić, ale nie lubiłam jej i pomyślałam: „Próbowałam jej pomóc, ale nie chce nic powiedzieć”. Stopniowo mój duch stawał się mroczniejszy. W czasie omawiania pracy kościoła, byłam nieświadoma liczby oczywistych problemów, które się pojawiły. Im częściej ją widywałam, tym bardziej irytowała mnie jej obecność. Pewnego dnia zobaczyłam, jak popełnia błąd i wpadłam w złość. Upomniałam ją ostro, mówiąc: „Omówiłyśmy już ten problem, a ty nadal go nie rozwiązałaś. Zawsze przykładasz się do pisania artykułów – szkoda, że nie jesteś tak samo staranna w spełnianiu obowiązku!” Po tym wybuchu siostra Wenjing czuła się stłamszona i nie odważyła się napisać więcej artykułów. Wiedziałam, że ją skrzywdziłam, ale nie mogłam się opanować – zawsze przy niej wpadałam w złość, nawet gdy nie chciałam. Ja też cierpiałam, więc modliłam się do Boga, by pomógł mi wyjść z tego stanu.

W czasie zgromadzenia następnego dnia siostra Wenjing powiedziała, że odnosi wrażenie, że jej braki są zbyt poważne, nie nadaje się do obecnego stanowiska i chce wrócić do poprzedniego. Słysząc to, pomyślałam: „Czy to z powodu bólu, który jej zadałam? Jeśli to prawda, to dopuściłam się czegoś naprawdę złego”. Poczułam przypływ paniki i strach. Spytałam ją o powód takiej decyzji i omawiałam z nią wolę Bożą, by jej pomóc. Po rozmowie jej stan zdecydowanie się poprawił i – na szczęście – powiedziała, że jest skłonna dalej spełniać swój obowiązek. Wtedy odwiedziła nas przywódczyni. Kiedy dowiedziała się, że tłamsiłam siostrę Wenjing do tego stopnia, że ta nie chciała już ze mną pracować, bardzo ostro się ze mną rozprawiła. Powiedziała: „Czemu nie możesz spokojnie z nią rozmawiać i pomóc jej, kiedy widzisz, że popełnia błędy? Zamiast tego wybuchasz i źle ją traktujesz. Ostatnio twoje wyniki są rażąco niskie – musisz poważnie się nad sobą zastanowić”. Jej słowa bardzo mnie dotknęły. Miałam łzy w oczach; poczułam się niesprawiedliwie potraktowana i zaprotestowałam: „Jeśli wyniki są ostatnio gorsze, to nie tylko moja wina – dlaczego rozprawiasz się tylko ze mną?” Ale wtedy wspomniałam słowa Boga: „Jeśli wierzysz w Boże zwierzchnictwo, musisz wierzyć, że codzienne wydarzenia, czy są dobre, czy złe, nie dzieją się przypadkowo. To nie tak, że ktoś celowo jest dla ciebie surowy bądź cię atakuje; to wszystko tak naprawdę zostało zaplanowane przez Boga. Dlaczego Bóg planuje te wszystkie rzeczy? Nie po to, by ujawnić, kim naprawdę jesteś, lub by cię zdemaskować; zdemaskowanie cię nie jest ostatecznym celem. Ostatecznym celem jest cię udoskonalić i cię zbawić” („By osiągnąć prawdę, musisz uczyć się od ludzi, spraw i rzeczy wokół siebie” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). To prawda – Bóg zezwalał, żebym natykała się na tych wszystkich ludzi, wydarzenia i rzeczy. To nie tak, że przywódczyni kościoła celowo chciała sprawiać mi trudności; zawiniło moje zepsute usposobienie, nad którym musiałam się zastanowić i je naprawić. Musiałam przestać szukać wymówek i narzekać – musiałam mieć posłuszne serce i przyjąć to, co się działo. Kiedy tak na to spojrzałam, poczułam się mniej rozżalona wszystkim, co zaszło.

Tej nocy nie mogłam zasnąć, ale przewracałam się z boku na bok. Przeżywałam od nowa wszystkie wydarzenia tego dnia, jakbym oglądała film. Wciąż pytałam siebie: „Jeśli Bóg zaplanował, żeby przywódczyni mnie przycięła i się ze mną rozprawiła, czego powinno mnie to nauczyć? Jak traktowałam siostrę Wenjing?” Wiedziałam, że miała dobry charakter, ale nie chciałam się od niej uczyć – zamiast tego próbowałam z nią rywalizować. Chciała pisać artykuły niosące świadectwo o Bogu, ale ja próbowałam zniszczyć jej entuzjazm. Jak mogłam zrobić coś tak podłego? Co ja sobie myślałam i skąd pojawiły się takie myśli?

Następnego dnia przeczytałam w czasie praktyki duchowej: „Są tacy, którzy zawsze boją się, że inni są od nich lepsi i bardziej wartościowi, że inni będą poważani, podczas gdy oni sami są zaniedbywani. Sprawia to, że są wobec innych napastliwi i odrzucają ich. Czyż nie jest to przykład bycia zawistnym wobec ludzi, którzy są zdolniejsi od nich? Czyż takie zachowanie nie jest egoistyczne i nie zasługuje na pogardę? Jakiego rodzaju jest to usposobienie? Jest ono nikczemne! Myślenie tylko o własnych interesach, zaspokajanie jedynie swych własnych pragnień, niebranie pod uwagę obowiązków innych ludzi ani dobra domu Bożego: ludzie, którzy tak postępują, mają złe usposobienie, a Bóg nie darzy ich miłością. Jeśli naprawdę potrafisz liczyć się z wolą Boga, wówczas będziesz umiał sprawiedliwie traktować innych ludzi. Jeśli będziesz wspierał dobrą osobę i dzięki tobie nabierze ona kwalifikacji, co sprawi, że w domu Bożym pojawi się kolejna utalentowana osoba, czyż nie łatwiej będzie ci wtedy wykonywać twoją pracę? Czy w ten sposób nie wykażesz należytej lojalności w tym obowiązku? Jest to dobry uczynek przed Bogiem; jest to minimum sumienia i rozsądku, jakie powinien posiadać ten, kto jest przywódcą” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Jakże okrutny jest rodzaj ludzki! Przebiegłość i intrygi, rzucanie się na siebie nawzajem, walka o sławę i majątek, wzajemna rzeź – czy to wszystko dobiegnie kiedyś końca? Mimo setek tysięcy słów wypowiedzianych przez Boga nikt się nie opamiętał. Ludzie robią wszystko dla swoich rodzin, synów i córek, dla dobra własnych karier, dla perspektyw na przyszłość, stanowiska, próżności i pieniędzy, dla pożywienia, ubioru i ciała. Ale czy istnieje ktoś, kto rzeczywiście podejmuje działania przez wzgląd na Boga? Nawet pośród tych, którzy w swych działaniach mają wzgląd na Boga, tylko nieliczni Go znają. Ilu ludzi nie działa dla swoich własnych korzyści? Ilu nie ciemięży czy wyklucza innych, aby chronić swoje własne stanowisko?” (Nikczemni z pewnością zostaną ukarani, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga dokładnie opisywały mój stan. Okazało się, że rywalizowałam z siostrą o uznanie i reputację. Byłam więźniem swego pragnienia sławy i statusu, i nie mogłam się uwolnić. Odkąd zaczęłam spełniać ten obowiązek z siostrą Wenjing i okazało się, że ma dobry charakter, pisze z pasją artykuły o osobistych doświadczeniach i jest chwalona przez przywódców kościoła, byłam zazdrosna i nie chciałam tego zaakceptować. Stawałam z nią do walki i rywalizowałam we własnym umyśle. Powierzyłam jej wiele grup, żeby nie miała czasu na pisanie artykułów, a kiedy zaczęła mieć problemy w spełnianiu obowiązku, nie dość, że jej nie pomogłam, ale nawet ją upominałam, aż stała się bierna i stłamszona. Wiedziałam, że ma dobry charakter i warto ją szkolić, i że powinnam więcej jej pomagać, ale zazdrościłam jej jej talentów i nie chciałam, żeby ktokolwiek mnie przewyższył. Gdy zrozumiałam, że jest ode mnie lepsza, czułam zazdrość i złośliwość. By utrzymać własny status i reputację, nie tylko jej nie pomogłam, ale nękałam ją, usiłując zniszczyć jej entuzjazm do pisania artykułów. Byłam taka złośliwa i nikczemna! Bóg okazał mi łaskę, pozwalając na szkolenie się w obowiązku podlewania. Jednak nie spełniałam obowiązku właściwie, aby odpłacić za Bożą miłość, ale stałam się zazdrosna o talenty Wenjing i rywalizowałam z nią o sławę i zyski. Nie miałam ani grama sumienia czy rozumu. Poczułam żal i wyrzuty sumienia, więc modliłam się, prosząc Boga, by pomógł mi znaleźć źródło tego problemu.

Następnie przeczytałam słowa Boże: „Szatan używa sławy i zysku, aby kontrolować myśli człowieka, aż ludzie są w stanie myśleć tylko o tych dwóch rzeczach. Walczą o sławę i zysk, znoszą trudności dla sławy i zysku, cierpią upokorzenia ze względu na sławę i zysk, poświęcają wszystko, co mają, dla sławy i zysku, a także gotowi są wydać dowolny osąd i podjąć każdą decyzję przez wzgląd na sławę i zysk. W ten sposób szatan skuwa ludzi niewidzialnymi kajdanami, a ci nie mają siły ani odwagi, aby je zrzucić. Dlatego wciąż nieświadomie je dźwigają, z wielkim trudem brnąc ciągle naprzód. Ze względu na tę właśnie sławę i zysk ludzkość unika Boga i zdradza Go, stając się coraz bardziej niegodziwa. W ten zatem sposób kolejne pokolenia giną pośród zabiegów o szatańską sławę i zysk” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Rozważając słowa Boga, zrozumiałam, że sława i zyski to kajdany, którymi szatan nas pęta i narzędzia, dzięki którym nas deprawuje. Nie byłam w stanie samodzielnie uwolnić się z kajdan i pęt sławy i zysku, ponieważ moje cele życiowe, pomysły i poglądy zawsze były błędne. Nie prowadziłam się w oparciu o słowa Boga i zgodnie z Jego wymaganiami – żyłam według z szatańskich zasad, które szatan wpaja nam wszystkim: „Pragnienie bycia lepszym od innych”, „Człowiek zawsze dąży ku górze, woda płynie w dół” czy „Ludzie powinni zawsze starać się być lepszymi niż im współcześni”. Czy to w szkole, czy w życiu zawodowym, całymi dniami zawsze dążyłam do zdobycia sławy i zysku, do bycia numerem jeden i zaspokojenia swojej ambicji, by się wyróżniać z tłumu. Po przyjęciu wiary w Boga nadal żyłam zniewolona przez reputację i status. Kiedy spełniając obowiązek byłam chwalona i podziwiana przez braci i siostry, a moja żądza sławy, zysku i statusu była zaspokajana, rozkoszowałam się radością z wyróżniania się i czułam szczęście. Ale kiedy zobaczyłam, że siostra Wenjing jest ode mnie lepsza, zazdrościłam jej talentów. Bałam się, że mnie przyćmi i zagrozi mojej pozycji, więc zrobiłam, co mogłam, by ją stłamsić i nękać, nawet przez chwilę nie biorąc pod uwagę interesów domu Boga ani jej uczuć. W tym momencie zobaczyłam, że stałam się oddaną niewolnicą sławy i zysku, i że dążąc do tych rzeczy, straciłam sumienie i rozum, stałam się podstępna, złośliwa, coraz bardziej samolubna i podła, i urzeczywistniałam jedynie wizerunek diabła szatana. Sława, zysk i status naprawdę stały się narzędziami, którymi szatan zdeprawował i usidlił mnie, abym opierała się Bogu i Go zdradziła. Pomyślałam o tych antychrystach, którzy zostali kiedyś wygnani z domu Bożego: nad wszystko inne cenili status. W imię statusu wykluczali i nękali swoich braci i siostry, a także bez namysłu karali i wydalali ludzi. W końcu, popełnili różne złe uczynki i zostali wydaleni. Ujawniłam swoje antychrystowe usposobienie moim traktowaniem i zachowaniem wobec siostry Wenjing. Wiedziałam, że jeśli nie przyjmę sądu i oczyszczenia Bożego i poważnie się nie pokajam, prędzej czy później zostanę wydalona tak samo jak ci antychryści. Widziałam, że to niebezpieczna sytuacja, że ciemność w moim duchu i niedociągnięcia w spełnianiu obowiązku stanowiły surowy sąd i dyscyplinę Bożą. Bóg chciał, żebym zastanowiła się nad sobą i zawróciła, porzuciła złą ścieżkę, którą podążałam, zanim będzie za późno.

Więc modliłam się do Boga, prosząc Go, by pokierował mnie ku ścieżce praktykowania. Wtedy przeczytałam te Jego słowa: „Rozważcie jedno: jakiego rodzaju zmian dokonać musi dana osoba, jeśli chce uniknąć zniewolenia przez takie okoliczności, być w stanie się z nich wyplątać i uwolnić się od utrapienia i więzów, jakie nakładają na nią te rzeczy? Co musi taki ktoś uzyskać, zanim będzie naprawdę wolny i wyzwolony? Z jednej strony, musi przeniknąć do sedna pewnych spraw: sława, majątek i pozycja to jedynie narzędzia i metody, którymi posługuje się szatan, aby poddać ludzi skażeniu, schwytać w swe sidła, skrzywdzić i stać się przyczyną ich zdeprawowania. Musisz najpierw w teorii zyskać jasne pojmowanie tych spraw. Ponadto musisz nauczyć się rezygnować z tych rzeczy i odsuwać je na bok. (…) Musisz nauczyć się odpuszczać i odkładać te rzeczy na bok, rekomendować innych i pozwalać im się wyróżniać. Nie walcz ani nie spiesz się, by skorzystać z chwili, kiedy tylko napotkasz okazję, by się wyróżnić lub zyskać sławę. Musisz nauczyć się rezygnować, ale nie możesz odkładać na później wykonywania swoich obowiązków. Bądź osobą, która skromnie pracuje w ukryciu i która nie popisuje się przed innymi podczas lojalnego wykonywania swoich obowiązków. Im bardziej będziesz rezygnować z prestiżu, pozycji i własnych interesów, tym staniesz się spokojniejszy, tym więcej miejsca otwierać się będzie w twoim sercu i tym bardziej poprawiać się będzie twój stan. Im bardziej zaś będziesz walczyć i rywalizować, w tym większym mroku będziesz się pogrążać. Jeśli w to nie wierzysz, sam się przekonaj! Jeśli będziesz chciał odmienić ten mroczny stan i sprawić, by takie rzeczy nie miały nad tobą władzy, to musisz najpierw odłożyć je na bok i z nich zrezygnować” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Funkcje te nie są te same. Istnieje jedno ciało. Każdy wykonuje swój obowiązek, każdy na swoim miejscu i najlepiej jak potrafi – na każdą iskrę przypada wszak jeden rozbłysk światła – dążąc do osiągnięcia życiowej dojrzałości. W ten sposób Ja będę usatysfakcjonowany” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 21, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga ukazały mi ścieżkę praktykowania. Pokazały mi, że kiedy pojawiały się u mnie zazdrosne myśli, muszę modlić się do Boga i porzucić swoje skażone plany, odrzucić moje własne interesy, przedkładać pracę domu Bożego przed wszystko inne i brać pod uwagę wolę Boga. Wszyscy mamy swoje mocne i słabe strony – ale Bóg chce, żebyśmy uczyli się wzajemnie ze swoich mocnych stron, by wynagradzać słabości, żeby każdy mógł zająć swoje stanowisko i możliwie najlepiej spełniać swoją rolę. Siostra Wenjing miała dobry charakter i dążyła do prawdy. Bóg sprawił, że została moją współpracownicą, nie po to, żebym zazdrościła jej umiejętności albo prześcigała się z nią w popisywaniu, ale żebym uczyła się z jej mocnych stron i nadrabiała własne słabości. W taki sposób Bóg okazał mi dobroć. Musiałam poprawić moje nastawienie: Kiedy inni byli ode mnie lepsi i mieli mocne strony, musiałam stawić czoła faktom i przyznać się do własnych słabości i braków. Musiałam uczyć się od mojej siostry. Spełniałam swój obowiązek już od pewnego czasu i rozumiałam część zasad. Dlatego musiałam zrobić wszystko, co mogłam, by pomóc siostrze, żebyśmy mogły wspólnie i harmonijnie spełniać nasz obowiązek.

Później opowiedziałam siostrze Wenjing o skażeniach, jakie ujawniałam. Przeprosiłam ją, a ona otworzyła przede mną swoje serce i opowiedziała mi o tym, co ta sytuacja ją nauczyła. Pocieszała i zachęcała mnie, a ja czułam wstyd i wyrzuty sumienia. Później, kiedy widziałam, że ma problemy w spełnianiu obowiązku, czasami myślałam: „Jeśli pomogę jej rozwiązać ten problem, przywódcy zobaczą tylko, że ona dobrze się spisała. Nikt się nie dowie, że jej pomogłam. Tylko ona będzie miała szansę na wyróżnienie i popisanie się”. Dlatego miałam opory, żeby jej pomóc – ale szybko zdawałam sobie sprawę, że ponownie próbuję z nią rywalizować o sławę i zyski, więc modliłam się do Boga, by pomógł mi poprawić moje motywy i pomagałam jej z własnej inicjatywy. Z czasem mój stan się poprawił. Nie czułam już tego bólu i przygnębienia, które spoczywało na dnie mojego serca, a moje relacje z siostrą Wenjing stały się dużo bardziej harmonijne. Opowiadała mi otwarcie, w jakiem jest stanie i co pozyskała, a moje serce wypełniały słodycz i radość.

Doświadczenie to pozwoliło mi rozpoznać prawdziwe zepsucie mojej zazdrości i moje złośliwe człowieczeństwo. Wywołało u mnie nienawiść do siebie samej, ale jednocześnie pomogło mi zdobyć praktyczne zrozumienie sprawiedliwego usposobienia Boga. Pomogło mu wyzwolić się z kajdan i ograniczeń własnej zazdrości i zaznałam spokoju i stabilności, która płynie z prowadzenia się zgodnie z Bożym słowem prawdy. Dało mi też wolę dążenia do prawdy, odrzucenia zepsutego usposobienia i dobrego spełniania obowiązku. Dziękujmy za zbawienie Boże!

43. Wyzbywając się egoizmu, odnajduję wolność

Autorstwa Xiaowei, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „W usposobieniu zwykłych ludzi nie ma przewrotności ani fałszu, łączą ich zdrowe relacje z innymi, nie są osamotnieni, zaś ich życie nie jest ani przeciętne, ani dekadenckie. Dlatego również Bóg jest przez wszystkich wysławiany, Jego słowa przenikają człowieka, ludzie żyją ze sobą w pokoju, pod opieką i ochroną Boga, ziemię przepełnia harmonia, której nie zakłóca szatan, zaś chwała Boża ma dla ludzi pierwszorzędne znaczenie. Tacy ludzie są jak aniołowie: czyści, pełni energii, nigdy nie skarżą się na Boga i wszystkie swoje wysiłki poświęcają wyłącznie szerzeniu chwały Bożej na ziemi” (Interpretacje tajemnic „Słowa Bożego dla całego wszechświata”, rozdz. 16, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga pokazują nam, że usposobienie normalnej osoby nie ma w sobie nikczemności, kłamliwości ani egoizmu. Szczere podejmowania zadań od Boga, harmonijna współpraca z braćmi i siostrami i pełne poświęcenie obowiązkom to podstawowe zasady postępowania. Kiedyś żyłem według tych szatańskich zasad: „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego” i „Kiedy uczeń dowie się wszystkiego, co wie mistrz, mistrz ten straci źródło utrzymania”. Byłem samolubny, nikczemny, podstępny i nie przypominałem człowieka. Dopiero gdy doświadczyłem sądu i karcenia przez słowa Boga, zaczęło się zmieniać moje szatańskie usposobienie.

To był czerwiec 2018 roku. Brat Zhang dołączył do naszego zespołu jako mój partner. Wtedy myślałem: „Wypełniam już ten obowiązek jakiś czas, więc dobrze znam zasady i widziałem już wyniki pracy. Może kiedyś w innym zespole wezmę na siebie większą odpowiedzialność. Muszę pomóc bratu Zhang jak najszybciej się wdrożyć, by mógł podjąć pracę w naszym zespole”. Uczyłem go podstawowych umiejętności, jakie zdobyłem. Trzy miesiące później brat Zhang miał już podstawowe pojęcie i czynił naprawdę szybkie postępy. Wtedy zacząłem czuć się zagrożony, myśląc: „Brat Zhang coraz lepiej sobie radzi w swoich obowiązkach. Jak tak dalej pójdzie, czy mnie nie przewyższy? Czy przywódca nie powierzy mu ważnej roli w związku z postępami?”. Gdy to mi przyszło do głowy, pomyślałem: „Muszę przystopować. Nie mogę dzielić się z nim wszystkim, co wiem”. Od tego czasu, gdy zauważyłem u brata Zhanga niedociągnięcia, traktowałem go powierzchownie, nie dzieląc się pełnią swojej wiedzy. Wiedziałem, że to nie było w porządku, lecz pamiętałem stare przysłowie: „Kiedy uczeń dowie się wszystkiego, co wie mistrz, mistrz ten straci źródło utrzymania”. Jeśli on będzie w centrum uwagi, to jak ja się wykażę? Nie mógł mnie prześcignąć. W czasie dalszej współpracy, gdy brat Zhang o coś mnie pytał, dawałem mu niepełną odpowiedź.

Wkrótce przywódca i brat Zhang odbyli rozmowę na ważny temat. Serce mi podskoczyło na wieść o tym. Pomyślałem: „Jestem w zespole dłużej niż brat Zhang. Czemu przywódca ze mną nie rozmawia? Czy ja jestem gorszy? To ja go szkoliłem. Teraz on jest złotym dzieckiem, a mnie spycha się na bok, w zapomnienie. Czy nie będzie się uczył jeszcze szybciej? Jeśli dostanie ważne stanowisko, dla kogo ja będę wzorem?”. Odtąd w naszej współpracy, gdy brat Zhang napotykał trudności, nie chciałem mu pomagać. W rezultacie nasze postępy spowolniły, bo wiele spraw nie rozwiązaliśmy na czas. To wstrzymało pracę kościoła. Czułem się winny i nieswój, lecz nie zastanawiałem się nad tym. Pewnego dnia zaczęło mnie swędzieć pod pachą, nie chciało przestać. Nawet maść nic nie pomogła. Nazajutrz ramię tak mnie rozbolało, że nie mogłem nim ruszyć. Zrozumiałem, że to nie przypadek, stanąłem przed Bogiem i modliłem się, mówiąc: „Boże, ten stan spadł na mnie tak nagle. Wiem, że Twoja dobra wola za tym stoi. Lecz nie potrafię zgadnąć, jaka jest Twoja wola. Oświeć mnie i poprowadź”.

Pewnego dnia podczas modlitwy przypomniały mi się te słowa Boga: „Jeśli nie chcesz poświęcić wszystkiego, co posiadasz, skrzętnie to ukrywając, jeśli postępujesz podstępnie (…)” („Jedynie będąc uczciwym człowiekiem można być naprawdę szczęśliwym” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). To było dla mnie jak przebudzenie. Żyłem po to, by zdobywać sławę i korzyści, bałem się, że ten brat mnie przerośnie, nie byłem uczciwy w naszej pracy, nie chciałem się dzielić z nim wiedzą. Bóg mnie ostrzegał, zsyłając na mnie ten ból, bym zastanowił się nad sobą. Później przeczytałem ten fragment słów Boga: „Ludzie niewierzący przejawiają pewnego rodzaju skażone usposobienie. Kiedy mianowicie uczą innych profesjonalnej wiedzy bądź jakiejś umiejętności, robią to z przekonaniem, że »kiedy uczeń dowie się wszystkiego, co wie mistrz, mistrz ten straci źródło utrzymania«. Sądzą zatem, że jeśli przekażą innym całą swoją wiedzę, nikt już nie będzie darzył ich szacunkiem i utracą swoją pozycję. Z tego powodu czują potrzebę zachowania dla siebie części tej wiedzy, ucząc ludzi jedynie osiemdziesięciu procent tego, co sami wiedzą, i dbając o to, by zawsze mieć parę asów w rękawie. Mają bowiem poczucie, że tylko w ten sposób mogą dowieść swej rangi jako nauczyciele. Ciągłe wstrzymywanie informacji i ukrywanie asów w rękawie – jakiegoż rodzaju jest to usposobienie? Kłamliwe i fałszywe. (…) Nie myśl, że postępujesz, jak należy, lub że nie ukrywasz przed innymi wiedzy, kiedy mówisz wszystkim jedynie rzeczy najbardziej powierzchowne i podstawowe; to bowiem nie wystarczy. Czasami być może uczysz kilku teorii czy rzeczy, które ludzie mogą zrozumieć dosłownie, ale nowicjusze nie są w stanie uświadomić sobie ich istoty i najważniejszych punktów. Przedstawiasz im sprawy jedynie w ogólnym ujęciu, nie rozwodząc się nad nimi i nie wchodząc w szczegóły, a przez cały czas myślisz sobie: »No cóż, tak czy inaczej, powiedziałem ci o tym i niczego rozmyślnie nie ukrywałem. Jeśli nie rozumiesz, to dlatego, że jesteś osobą zbyt lichego charakteru, więc nie miej do mnie pretensji. Będziemy po prostu musieli się przekonać, jak Bóg teraz tobą pokieruje«. W takim rozumowaniu kryje się fałsz, czyż nie? Czyż nie jest ono samolubne i niegodziwe? Dlaczego nie możesz nauczyć ludzi wszystkiego, co sam masz w sercu, i wszystkiego, co sam wiesz i rozumiesz? Czemu zamiast tego ukrywasz przed nimi wiedzę? Jest to problem związany z twoimi intencjami i usposobieniem” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga obnażyły moją sytuację. Nie chciałem mu przekazywać umiejętności, bo bałem się o własne imię i pozycję. Bałem się, że on się nauczy wszystkiego, a ja zostanę z niczym, że uczeń będzie rościł sobie prawo do miejsca mistrza. Tak postępując, byłem nazbyt samolubny, nikczemny, nieuczciwy i kłamliwy. Przypomniałem sobie czas, gdy brat Zhang dołączył do zespołu. Uczyłem go wtedy z takim zamysłem, żeby jak najszybciej rozeznał się w pracy zespołu. Miałbym komu przekazać swoje obowiązki, bo przecież liczyłem na objęcie ważniejszej pozycji. Lecz gdy zobaczyłem, jak szybko się uczy i że przywódca go ceni, zmartwiłem się. Myślałem, że jak tak dalej pójdzie, to on mnie przerośnie, że mnie zastąpi. Dlatego nie chciałem dzielić się z nim wiedzą. Czasem widząc, że trafił na trudności, nie chciałem mu pomóc. Przez to opóźniła się praca kościoła. Wciąż dążyłem do tego, by chronić własną reputację i pozycję, nie zważając ani trochę na dzieło domu Bożego. Byłem samolubny i podstępny. Gdyby Bóg mnie w odpowiednim momencie nie zdyscyplinował, nie zastanowiłbym się nad sobą. Wtedy przeczytałem te słowa Boga: „Odkąd zyskałeś wiarę, jesz i pijesz słowa Boże, chcesz przyjąć Boży osąd oraz karcenie i otrzymać zbawienie Boże. Jeśli jednakże zasady, zgodnie z którymi postępujesz, oraz kierunek, w którym podążają twoje uczynki i w którym prowadzisz sam siebie jako osobę, wciąż jeszcze nie uległy zmianie, jeśli jesteś taki sam, jak niewierzący, to czy Bóg uzna cię za kogoś, kto w Niego wierzy? Nie. Powie, że nadal kroczysz ścieżką ludzi niewierzących. Dlatego też, bez względu na to, czy wypełniasz swój obowiązek, czy zdobywasz profesjonalną wiedzę, we wszystkim musisz trzymać się zasad. Musisz traktować wszystko, co robisz, w zgodzie z prawdą i w zgodzie z prawdą musisz praktykować. Musisz posługiwać się prawdą, aby rozwiązywać problemy i odmieniać skażone skłonności, jakie zostały w tobie ujawnione, jak również niewłaściwe myśli i nawyki. Musisz je nieustannie przezwyciężać. Po pierwsze, musisz sam siebie badać. A kiedy już to zrobisz, to jeśli odkryjesz przy tym jakąś skażoną skłonność, musisz ją zmienić i ujarzmić, a potem odrzucić. Gdy rozwiążesz te problemy, kiedy nie będziesz już postępował wedle swych skażonych skłonności i będziesz umiał zrezygnować ze swych motywacji oraz własnych korzyści i praktykować zgodnie z zasadami prawdy, dopiero wtedy będziesz czynił to, co czynić powinien ktoś, kto naprawdę podąża za Bogiem” („Zapisy przemówień Chrystusa”). „Musisz przekazać ludziom istotę i główne kwestie profesjonalnej wiedzy, której uczysz – takie, których inni nie dociekli, lub z których nie zdali sobie sprawy – aby mogli wykorzystać swoje atuty, dochodząc w rezultacie do jeszcze liczniejszych, głębszych i dojrzalszych wniosków. Jeśli ofiarujesz wszystkie wyżej wspomniane rzeczy, przyniosą one korzyść ludziom, którzy wypełniają ten obowiązek, a także dziełu domu Bożego. (…) Większość ludzi, po raz pierwszy zapoznając się z jakimś konkretnym aspektem profesjonalnej wiedzy, potrafi zrozumieć jedynie jego dosłowne znaczenie, podczas gdy przyswojenie sobie zasadniczych kwestii i istoty wymaga pewnego okresu praktyki. Jeśli sam już opanowałeś te najtrudniejsze i najważniejsze sprawy, powinieneś bez ogródek przekazać je innym. Nie każ im dochodzić do nich okrężną drogą i poświęcać na to tak wiele czasu. To ty za to odpowiadasz i tak właśnie powinieneś postępować. Tylko wtedy, gdy przekażesz im to, co sam uważasz za podstawowe aspekty i istotę zagadnienia, nie będzie mowy o skrywaniu czegokolwiek i tylko wtedy nie okażesz się egoistą” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga powiedziały mi, że muszę się skupić na autorefleksji i szukać prawdy, by wyzbyć się moją szatańską naturę. Musiałem porzucić niewłaściwe myśli i harmonijnie pracować z braćmi i siostrami, wypełniając obowiązki. Zrozumiałem, że każdemu wiele brakuje, czy to pod kątem prawdy, czy pracy, więc bracia i siostry muszą się wzajemnie wspierać w swych obowiązkach i omawiać to, co pojęli, bez ukrywania niczego przed innymi. Nadrabiając wzajemne braki, nie będziemy musieli iść okrężną drogą. Umiałem nieco więcej niż brat Zhang, bo Bóg był mi życzliwy. Powinienem był myśleć o woli Boga, wyzbyć się egoizmu, nauczyć brata Zhanga wszystkiego, by mógł jak najlepiej pracować. Tylko to byłoby zgodne z wolą Boga. Gdy to zrozumiałem, od razu zacząłem modlić się do Boga, chcąc porzucić niewłaściwe myślenie, przestać żyć zgodnie z mym samolubnym szatańskim usposobieniem. Później zwróciłem się do brata Zhanga, by szczerze z nim pomówić o moim stanie, by obnażyć moje szatańskie usposobienie. Podzieliłem się z nim też kluczowymi aspektami swoich umiejętności. Dzięki temu poczułem spokój, a moje dolegliwości po prostu ustąpiły.

Myślałem wtedy, że faktycznie nastąpiła we mnie zmiana, lecz to szatańskie usposobienie tkwiło głęboko. Gdy okoliczności były sprzyjające, znów ujawniły się we mnie te trucizny.

W marcu 2019 roku wybrano mnie i brata Zhanga na przywódców. Wpierw dobrze nam się razem pracowało. Czy chodziło o problem w kościele, czy jakąś trudność, szukaliśmy prawdy i znajdywaliśmy rozwiązanie. Lecz raz usłyszałem, że ktoś mówi: „Brat Zhang mówi o prawdzie w sposób praktyczny, jest bardzo odpowiedzialny”. Słysząc to, znów poczułem się zamęt, pomyślałem: „Jeśli brat Zhang mnie prześcignie, wkrótce nie będę miał żadnej godności!”. Później w naszych rozmowach wytykałem tylko błędy i wady oraz praktykowałem, by je naprawić. Czasem gdy brat Zhang przychodził do mnie, zgrzytałem zębami i mówiłem mało, bojąc się, że jeśli pojmie za dużo, sam będzie usuwał problemy, a ja nie będę mógł zabłysnąć. Pamiętam, że pewnego razu chciał pójść wesprzeć kilkoro braci i sióstr doświadczających słabości. Bał się, że bez właściwych słów nie przyniesie to żadnych owoców, więc przyszedł zapytać, na jakich prawdach powinien się skupić. Lecz ja wtedy myślałem, że jeśli powiem mu, co wiem, a on pójdzie i rozwiąże problem, bracia i siostry będą go podziwiać. Co ja im wtedy powiem następnym razem? Czy nie wyjdzie na to, że on jest lepszy niż ja? Wtedy pomyślałem: „Muszę coś teraz ukryć przed nim, żebym miał o czym mówić później, aby inni widzieli, że to ja lepiej rozwiązuję problemy”. Dałem bratu Zhangowi ogólne informacje, bez konkretów, pomijając kwestie ważne. Ponieważ kierowałem się egoizmem i nie chciałem dzielić się moją wiedzą z bratem Zhangiem, celowo unikałem go podczas naszej pracy, prowadziliśmy teraz rozmowy rzadziej niż wcześniej. Czasem czułem się winny i myślałem sobie: „Uniemożliwiam harmonijną współpracę z moim bratem, Bogu by się to nie spodobało”. Z drugiej strony: „Jeśli on mnie prześcignie, zyska uznanie wszystkich”. Dlatego nie chciałem wcielać prawdy w życie. Miałem wtedy przez cały czas nastawienie niepokorne i zatwardziałe, więc sprawiedliwy Bóg zainterweniował. Nieustannie miałem mętlik w głowie. Słowa, które mówiłem na zgromadzeniach, były niejasne, nic nie osiągałem, każdego wieczora bardzo wcześnie zasypiałem. Czułem się coraz bardziej nieswojo. Zrozumiałem, że Bóg mnie opuścił, a wtedy się przeląkłem. Stanąłem przed Bogiem w modlitwie: „Boże, jestem zbyt samolubny i nikczemny. Wiem, że czujesz wstręt, lecz ja nie mogę wyzbyć się tego usposobienia. Boże, oświeć mnie, bym lepiej zrozumiał własną naturę i istotę”.

Po modlitwie przeczytałem te słowa Boga: „Dopóki ludzie nie doświadczą Bożego dzieła i nie zdobędą prawdy, kontroluje ich i dominuje nad nimi ich szatańska natura. Co konkretnie obejmuje ta natura? Na przykład, dlaczego jesteś samolubny? Dlaczego chronisz swoją pozycję? Dlaczego twoje emocje są tak silne? Dlaczego masz upodobanie do rzeczy, które są niesprawiedliwe? Dlaczego masz upodobanie do tych niegodziwości? Na czym opiera się twoje upodobanie do tych rzeczy? Skąd one pochodzą? Czemu tak radośnie je akceptujesz? Do tej pory wszyscy zrozumieliście, że dzieje się tak głównie z powodu zawartej w nich trucizny szatana. Jeśli chodzi o to, czym jest trucizna szatana, to da się to w pełni wyrazić słowami. Na przykład, jeśli zapytasz jakichś złoczyńców, dlaczego tak postępują, odpowiedzą: »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego«. To jedno powiedzenie wyraża samo sedno problemu. Logika szatana stała się życiem ludzi. Mogą robić coś w takim czy innym celu, ale robią to wyłącznie ze względu na siebie. Wszyscy ludzi myślą, że skoro każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego, to sami powinni myśleć tylko o sobie, robiąc wszystko, co w ich mocy, by zadbać o dobrą pozycję oraz pożywienie i ubranie, jakich potrzebują. »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego« – to jest życie i filozofia człowieka, a zarazem reprezentacja ludzkiej natury. To stwierdzenie jest właśnie trucizną szatana, a gdy zostaje przyswojona przez ludzi, staje się ich naturą. Słowa te odsłaniają naturę szatana, w pełni ją przedstawiają. Ta trucizna staje się życiem ludzi, jak również fundamentem ich istnienia, a skażona ludzkość jest przez tę truciznę konsekwentnie zdominowana od tysięcy lat” („Jak obrać ścieżkę Piotra” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga pokazały mi, że nie potrafiłem wyzbyć się samolubstwa i nikczemności, bo trucizny i filozofie szatana takie jak „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego” stały się moją drugą naturą. Traktowałem je jak pozytywne zasady życia, myśląc, że tak ludzie powinni żyć, że tak mogą się chronić. W efekcie stawałem się coraz bardziej samolubny, myślałem tylko o sobie. Ciągle się bałem, że brat Zhang będzie lepszy ode mnie w naszych wspólnych obowiązkach, więc gdy rozmawialiśmy o pracy, byłem powierzchowny, robiłem jak najmniej, nie dzieląc się wszystkim, co wiedziałem. Gdy brat Zhang miał trudności i przychodził do mnie po pomoc, brałem pod uwagę nie dzieło domu Bożego, lecz to, że jeśli nauczę go wszystkiego, nie będę miał już szansy, by zabłysnąć w kościele. Choć wiedziałem, że nie jest to właściwe podejście, i tak nie chciałem mu pomóc. Nie wypełniałem swojej powinności, zapominając o takich względach jak wola Boga i praca domu Bożego, zależało mi jedynie na własnej reputacji i statusie. Byłem wyjątkowo samolubny i podstępny. Skoro pełniąc obowiązki, kierowałem się tymi szatańskimi truciznami, to jak mogłem liczyć na to, że Bóg mnie poprowadzi? Myślałem, że zatrzymując wiedzę dla siebie, będę najlepszy w kościele i wszyscy będą mnie szanować, a tymczasem im więcej ukrywałem, tym większy mrok ogarniał mojego ducha i Bóg mnie nie prowadził. Doszło do tego, że nie potrafiłem już robić tego co wcześniej. Przypomniałem sobie słowa Pana Jezusa: „Kto bowiem ma, temu będzie dodane i będzie miał w obfitości, ale kto nie ma, zostanie mu zabrane nawet to, co ma” (Mt 13:12). Dzięki temu prawdziwie zrozumiałem sprawiedliwe usposobienie Boga. Głębiej się zastanawiając, pojąłem, że Bóg prowadził mnie i oświecał, bym mógł dostrzec problemy w mojej posłudze, bez przewodnictwa słów Boga byłem ślepy. Niezdolny byłem niczego pojąć ani rozwiązać żadnych problemów. Całkowicie brakowało mi samoświadomości, uznałem oświecenie przez Ducha Świętego za swoją własną zdolność. Czy nie chciałem okraść Boga z Jego chwały? Bóg widzi wnętrze ludzkich serc i umysłów. Wiedziałem, że jeśli wciąż będę samolubny i godny pogardy, Bóg mną wzgardzi i mnie odrzuci. Z tą myślą szybko stanąłem przed Bogiem, mówiąc: „Boże, nie będę już taki samolubny i podły w wypełnianiu obowiązków. Chcę współpracować z bratem Zhangiem i być sumiennym”.

Wtedy przeczytałem te słowa Boga: „Nie rób zawsze czegoś tylko dla siebie, nie bierz zawsze pod uwagę własnych interesów i swojego statusu, wizerunku czy reputacji. Nie zwracaj uwagi na interesy innych ludzi. Musisz najpierw wziąć pod uwagę sprawy domu Bożego i uczynić z tego swój priorytet. Powinieneś troszczyć się o wolę Bożą. Zacznij od zastanowienia się, czy byłeś nieczysty w wypełnianiu swojego obowiązku, czy zrobiłeś wszystko, by być lojalnym, wykonałeś swoje obowiązki i czy dałeś z siebie wszystko; czy w pełni poświęciłeś się swoim obowiązkom i pracy w domu Bożym. Musisz przemyśleć te rzeczy. Rozważaj je często, a łatwo ci będzie dobrze wykonywać swój obowiązek” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Kiedy ujawnisz w sobie egoizm i niegodziwość i uświadomisz sobie te swoje cechy, powinieneś poszukiwać prawdy: Co mam zrobić, aby być w zgodzie z wolą Bożą? Jak mam postępować w taki sposób, aby wszyscy mogli na tym skorzystać? Oznacza to, że musisz zacząć od odłożenia na bok własnych korzyści, rezygnując z nich stopniowo, krok po kroku, stosownie do swej postawy. Kiedy już kilkakrotnie tego doświadczysz, zupełnie odsuniesz je na bok, a kiedy to zrobisz, będziesz nabierał coraz więcej mocy i wytrwałości. Im bardziej zaś będziesz odsuwał na bok własne korzyści, tym bardziej będziesz czuł, że jako istota ludzka powinieneś mieć sumienie i rozum. Poczujesz, że bez egoistycznych pobudek jesteś osobą prawą i uczciwą i robisz różne rzeczy jedynie po to, by zadowolić Boga. Będziesz miał poczucie, że takie zachowanie sprawia, że stajesz się godny miana »człowieka«, i że żyjąc w ten sposób na ziemi jesteś szczery i otwarty, jesteś osobą pozbawioną fałszu, masz czyste sumienie i jesteś godzien wszystkich tych rzeczy, którymi obdarzył cię Bóg. Im dłużej będziesz tak żyć, tym bardziej będziesz czuł się mocny i radosny. Skoro tak, to czyż nie będzie to oznaczało, żeś postawił stopę na właściwej ścieżce?” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Po przeczytaniu tych słów pojąłem, że jeśli chcę dobrze wypełniać obowiązki, muszę na pierwszym miejscu stawiać dzieło domu Boga, poświęcić się całkowicie i wziąć na siebie pełną odpowiedzialność. Bóg skupia się na naszej postawie. Ma nadzieję, że nasze serca są szczere, że angażujemy się w stu procentach, że mamy sumienie i postępujemy, jak przystało na ludzi. Gdy pojąłem wolę Boga, modliłem się do Niego w swoim sercu, mówiąc, że gotów jestem wyzbyć się egoizmu i zapomnieć o osobistych korzyściach, że będę myślał jedynie o dobru kościoła oraz moich braci i sióstr. Wtedy rozmówiłem się z bratem Zhangiem. Powiedziałem mu o swoich samolubnych, nikczemnych i oszukańczych pobudkach. Wspólnie zgłębialiśmy prawdę, by rozwiązać problemy w naszej pracy, i powiedziałem mu wszystko, co wiem, nie ukrywając już niczego. Praktykując w ten sposób, osiągnąłem wewnętrzny spokój. Czułem, że wspaniale jest być taką otwartą i uczciwą osobą. Mój stan się poprawił i moja praca zaczęła przynosić owoce. Choć czasem wciąż miałem samolubne i nikczemne myśli, od razu przypominałem sobie o wzgardzie ze strony Boga i modliłem się, porzucałem niewłaściwe myśli i stawiałem sobie za wzór Jego słowa.

Po tych doświadczeniach poczułem, że jeśli w obowiązkach polegamy na szatańskim usposobieniu i truciznach, to stajemy się coraz bardziej samolubni, podli i bezwzględni. Nie przypominamy ludzi, co sprawia nam ból i powoduje, że nie potrafimy współpracować z innymi. Ponadto czyni to szkodę pracy domu Bożego. Gdy praktykowałem prawdę uczciwie, zgodnie ze słowami Boga, nie knując intryg na własną korzyść, oświecał mnie i prowadził Duch Święty, czułem wewnętrzny spokój. Dziękujmy Bogu! Sąd i karcenie poprzez słowa Boga pozwoliły mi zrozumieć moje szatańskie usposobienie, w końcu mogłem zacząć wcielać prawdę w życie, jak na człowieka przystało.

44. Wreszcie poznałam prawdę o sobie

Autorstwa Shen Xinwei, Włochy

W 2018 roku moim obowiązkiem było tłumaczenie dokumentów we współpracy z siostrami Zhang i Liu. Miałyśmy świetny kontakt. Na zgromadzeniu rozmawialiśmy o tym, jak rozpoznano fałszywego przywódcę. Siostra Liu oceniła go słowami: „Przenosi ludzi niezgodnie z zasadami. Przeniósł siostrę Zhang, lecz zostawił w zespole inną siostrę, pełniącą obowiązki mniej starannie i pracowicie”. Kiedy inny przywódca odczytał to braciom i siostrom, moja twarz zrobiła się czerwona. Uznałam te słowa za bardzo ostre. Zmusiłam się, by zachować spokój, ale w moim wnętrzu wrzało. Byłyśmy trzy w zespole, więc to musiało być o mnie. Bałam się, że każdy pomyśli, że jestem niedbała i leniwa w pracy. Jak miałam teraz spojrzeć im w oczy? Od tamtej pory czułam niechęć do siostry Liu i nasze kontakty się ochłodziły.

Wkrótce wybrano ją na liderkę zespołu. Była bardzo sumienna, dokładnie sprawdzała moje tłumaczenia. Z początku miałam dobre nastawienie, lecz wkrótce zaczęłam czuć opór. Uważałam, że od dawna tłumaczę, a ona wciąż mi nie ufa, jakby wątpiła w moje zdolności. Ponadto czasami mnie poprawiała, więc czułam, że uważa się za lepszą i utrudnia mi życie. Najbardziej nie mogłam znieść, kiedy omawialiśmy pracę, a ona wspominała o moich brakach przełożonemu. Myślałam: „Czy ona chce mnie pokazać w złym świetle?”. Moja niechęć i uraza rosły coraz bardziej i bardziej. Potem podczas pracy nie mogłam znieść jej widoku. Drażniła mnie. Nie podobało mi się, że mnie sprawdza, i krzywiłam się, gdy dawała mi wskazówki. Czasem zastanawiałam się, jak jej zaszkodzić i utrzeć nosa. Nie chciałam pomóc, gdy widziałam problemy w jej pracy, tylko patrzyłam na nią z góry, a nawet liczyłam, że się potknie i dostanie nauczkę. Pewnego dnia wyznała na zgromadzeniu, że nasza współpraca jest dla niej trudna, bo jestem wybuchowa i nie wie, jak ze mną pracować. Gdy to usłyszałam, aż się zagotowałam. Pomyślałam: „Czy pod pozorem tego wyznania próbujesz mnie publicznie oczernić? Co będą o mnie myśleć po tym, co powiedziałaś?”. Mój gniew tylko rósł, gdy o tym myślałam. Czułam, że Liu próbuje mi zaszkodzić. Całkiem się do niej zniechęciłam i do końca spotkania siedziałam cicho i nadąsana. Po zebraniu siostra Liu zauważyła mój nastrój, podeszła i cicho spytała: „Wyglądasz na zdenerwowaną i milczałaś na spotkaniu. Jeśli coś cię trapi, chętnie o tym porozmawiam. Ty też możesz mi powiedzieć o moich wadach”. Lecz nie mogłam znieść jej widoku i czułam wyłącznie niechęć. Pomyślałam: „Naprawdę nie rozumiesz? Kto by się ucieszył z takiego »wyznania«?”. Wtedy ona usiadła przy mnie. Spojrzałam na nią z pogardą. Na myśl o tym, jak mnie obgadała przed wszystkimi, nie mogłam pohamować złości. Zarzuciłam ją wyrzutami na temat jej wad i zepsucia, mówiąc, że jest niemądra, celowo oczernia innych, tłamsi ich i jest bardzo arogancka. Mówiłam bez końca. Uspokoiłam się, gdy z przygnębieniem zwiesiła głowę. Wyrzuciłam z siebie cały tłumiony gniew. Wtedy siostra Liu powiedziała: „Nie wiedziałam, że tak cię krzywdzę. Bardzo przepraszam”. Poczułam ukłucie winy, gdy odwróciła się, ukradkiem ocierając łzy. Czy się zagalopowałam? Czy się przez to zniechęci? Ale wtedy pomyślałam: „Tylko byłam szczera. Żeby mogła poznać samą siebie”. I poczucie winy się ulotniło. Po tej sytuacji siostra Liu jeszcze bardziej czuła, że ją ograniczam. Nie śmiała mnie sprawdzać, a tym bardziej poprawiać.

Kilka dni później nasz przywódca kazał nam ocenić liderów zespołów, by sprawdzić ich skuteczność w przestrzeganiu zasad. Skrycie bardzo się cieszyłam. Nie mogłam się doczekać, aż obnażę zepsucie siostry Liu, powiem wszystkim, jaka jest naprawdę, i utrą jej nosa. Poczułam przebłysk niepokoju i zrozumiałam, że źle myślę, powinnam być sprawiedliwa i obiektywna i przyjąć nadzór Boga. Zamierzałam ocenić Liu sprawiedliwie i bezstronnie, ale gdy przypomniałam sobie jej krytykę, ogarnął mnie gniew i niechęć. Przelałam wszystkie żale na arkusz oceny, licząc, że przywódca rozprawi się z Liu, a nawet ją przeniesie. Wystarczyłoby, że do innego zespołu. Wkrótce odprawiono siostrę Liu. Ta wieść mnie zaniepokoiła. Pomyślałam: „Czy przyłożyłam do tego rękę? Pisałam tylko o jej zepsuciu, przecież nie mogli jej przez to odprawić”. Widziałam, że była załamana, i miałam mgliste poczucie winy. Brakowało mi zapału do pracy.

Dwa dni potem rozmawiałam o tym z przywódcą. Powiedziała, że siostrę Liu odprawiono z powodu ograniczeń charakteru. Nie nadawała się na liderkę zespołu. Moja ocena nie miała z tym związku. Ale powiedziała, że bezwzględnie wytknęłam jej błędy i byłam niesprawiedliwa, mściwa i miałam złośliwe usposobienie. Na te słowa zrobiło mi się ciężko na sercu. Czyż „mściwy” i „złośliwy” to nie określenia złych ludzi? Przez kilka dni czułam uderzenia wstydu na wspomnienie tych słów. Zastanawiałam się, czy jestem złośliwa. Pogrążona w bólu pomodliłam się do Boga: „Boże, ta siostra zarzuciła mi złośliwe usposobienie, ale ja go nie widzę. Błagam, oświeć mnie, żebym mogła naprawdę poznać siebie”.

Po modlitwie przeczytałam te słowa Boga: „Czy potraficie wymyślać różne sposoby na karanie ludzi, ponieważ wam się nie podobają bądź dlatego, że się z wami nie dogadują? Czy kiedykolwiek wcześniej robiliście coś takiego? W jakim stopniu tak postępowaliście? Czyż pośrednio nie poniżaliście zawsze ludzi, nie dogryzaliście im i nie byliście wobec nich sarkastyczni? (Tak.) Jaki był wasz stan, kiedy to robiliście? Wtedy się wyładowywaliście i czuliście się szczęśliwi – zyskiwaliście przewagę. Potem jednak myśleliście sobie: »Zrobiłem coś tak podłego. Nie ma we mnie bojaźni Bożej i potraktowałem tę osobę bardzo niesprawiedliwie«. Czy w głębi duszy czuliście się winni? (Tak.) Chociaż nie ma w was bojaźni Bożej, macie przynajmniej sumienie. Czy zatem nadal będziecie zdolni do takiego postępowania w przyszłości? Gdy kimś pogardzasz i nie umiesz się z nim dogadać, bądź gdy nie jest ci posłuszny albo cię nie słucha, czy bierzesz pod uwagę atakowanie go i mszczenie się na nim, przysparzanie mu problemów, by pokazać, kto tu rządzi? Mówisz: »Jeśli nie zrobisz tego, co chcę, znajdę okazję, by cię niepostrzeżenie ukarać. Nikt się nie dowie, ale zmuszę cię do uległości. Pokażę ci moją władzę. A potem nikt nie odważy się ze mną zadrzeć!«. Powiedzcie Mi: jakie człowieczeństwo ma osoba, która tak postępuje? W jej człowieczeństwie dominuje złośliwość. W świetle prawdy nie czci Boga” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Po przeczytaniu słów osądu Bożego byłam załamana. Dokładnie opisywały mój stan. Przecież z początku siostra Liu i ja pracowałyśmy zgodnie. Zraziłam się do niej, gdy jej ocena innej osoby nawiązała do mnie, i publicznie zraniła moją dumę. Gdy została liderką, zaczęła pokazywać mi moje braki. Czułam się kompromitowana i zażenowana. Coraz bardziej mnie drażniła i chciałam ją ośmieszyć. Gdy się otworzyła, by znaleźć rozwiązanie, uznałam, że obnaża moje wady i mnie poniża, godząc w mój wizerunek w oczach innych. Moja niechęć do niej rosła. Wyolbrzymiłam jej problemy, by ją obnażyć, działając złośliwie i na jej szkodę. Użyłam swojej oceny, by się zemścić. Opisałam wszystkie jej braki i całe zepsucie, nie wspominając o zaletach. Chciałam tylko, by przywódca się na niej poznał i miałam nadzieję, że ją odprawi. Samo wspomnienie moich czynów było dla mnie nie do zniesienia. Poczułam urazę tylko dlatego, że w moich oczach przez siostrę Liu ucierpiał mój wizerunek i moja pozycja, więc stałam się wroga. Robiłam, co tylko chciałam. Zrozumiałam, że nie szanowałam Boga i naprawdę miałam złośliwą naturę! Kiedyś myślałam, że dobrze się dogaduję z ludźmi i chętnie pomagam każdemu w potrzebie. Uważałam się za dobrą, bo zrobiłam kilka dobrych uczynków. Ale tylko dlatego, jak teraz widzę, że nikt mi nie zagrażał. Moje szatańskie usposobienie ujawniło się w pełni, gdy poszło o moje interesy. Nie potrafiłam się powstrzymać od zemsty. Zrozumiałam, że jeśli nie zmienię usposobienia, będę czynić zło. To było niebezpieczne!

Po tym zastanowiłam się nad sobą. Czy byłam zdolna do takiego zła? Jakie myśli mną rządziły? Przeczytałam te słowa Boga: „Źródłem sprzeciwu i buntu człowieka wobec Boga jest zepsucie przez szatana. Z powodu zepsucia przez szatana sumienie człowieka stało się odrętwiałe, on sam stał się niemoralny, jego myśli zwyrodniały, a światopogląd mentalny uwstecznił się. Zanim człowiek został zepsuty przez szatana, w sposób naturalny podążał z Bogiem i był posłuszny Jego słowom, kiedy je usłyszał. W sposób naturalny posiadał zdrowy rozsądek i sumienie oraz zwykłe człowieczeństwo. Zepsucie przez szatana spowodowało, że jego pierwotny rozsądek, sumienie i człowieczeństwo stały się mętne oraz upośledzone przez szatana. W efekcie utracił swoje posłuszeństwo wobec Boga i miłość do Niego. Rozsądek człowieka stał się niezrównoważony, a jego usposobienie podobne do zwierzęcego, więc jego buntowniczość wobec Boga upowszechnia się i umacnia. Jednakże człowiek nie wie o tym i nie dostrzega tego, jedynie ślepo sprzeciwiając się i buntując. Objawianie się usposobienia człowieka jest wyrazem jego rozsądku, poglądów i sumienia, a ponieważ jego rozsądek i poglądy są niezdrowe, jego sumienie stało się całkowicie głuche i dlatego ma on buntownicze usposobienie wobec Boga” (Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Ludzie myślą w następujący sposób: »Jeśli nie będziesz dla mnie miły, ja nie będę wobec ciebie sprawiedliwy! Jeśli jesteś wobec mnie nieuprzejmy, to i ja będę nieuprzejmy dla ciebie! Jeśli ty nie traktujesz mnie z szacunkiem, czemuż ja miałbym tak cię traktować?«. Cóż to jest za myślenie? Czyż nie jest ono pełne mściwości? Czyż nie jest łatwo sobie wyobrazić, że tak właśnie postrzega rzeczywistość zwyczajny człowiek? »Oko za oko, ząb za ząb«; »odpłacać pięknym za nadobne« – pośród niewierzących są to wszystko przykłady rozumowania, które ma sens i jest w pełni zgodne z ludzkimi pojęciami. Jednakże czy jako ktoś, kto wierzy w Boga – ktoś, kto stara się zrozumieć prawdę i dąży do zmiany swego usposobienia – byłbyś skłonny stwierdzić, że te słowa są słuszne, czy nie? Co powinieneś zrobić, aby je zbadać? Skąd pochodzą takie słowa? Ich źródłem jest złośliwa natura szatana; mają w sobie jad i zawarte jest w nich jego prawdziwe oblicze w całej swej złości i brzydocie. Mieszczą one w sobie samą istotę szatańskiej natury. Jaki charakter mają poglądy, myśli, wyrażenia, mowa, a nawet czyny zawierające w sobie istotę tej natury? Czyż nie pochodzą od szatana? Czy te aspekty szatana zgodne są z człowieczeństwem? Czy zgodne są z prawdą lub z rzeczywistością prawdy? Czy to uczynki, jakie spełniać powinni wyznawcy Boga, oraz myśli i poglądy, jakie winni oni żywić? (Nie.)” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Zdałam sobie sprawę, że ludzie są tacy zepsuci i źli tylko z powodu skażenia przez szatana. Poprzez formalną edukację i wpływ społeczeństwa szatan, czyli diabeł, sączy w nas wszystkie swoje trucizny, jak te: „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”, „Nie zaatakujemy, dopóki sami nie zostaniemy zaatakowani; jeśli zostaniemy zaatakowani, z pewnością przystąpimy do kontrataku”, „odpłacać pięknym za nadobne” – i „Nigdy nie jest za późno na zemstę dla dżentelmena”. Nieświadomie ludzie przyjmują te zasady jako sposób na przetrwanie. Z każdą chwilą stają się coraz bardziej aroganccy, przebiegli, samolubni i podli. Nie potrafią szczerze troszczyć się o innych, przebaczać i kochać. Tylko się obrażają i trzymają na dystans, kiedy cokolwiek naruszy ich osobisty interes. Mogą nawet robić sobie wrogów i się mścić. Stają się coraz chłodniejsi i bardziej zdystansowani i całkiem tracą zwykłe człowieczeństwo. Ten sposób myślenia otaczał mnie od dzieciństwa. Żyłam według tych zasad. Kiedy ktoś naruszył moje interesy, nie mogłam powstrzymać się od nienawiści i zemsty. Podczas naszej współpracy siostra Liu mówiła i robiła rzeczy, które zagrażały moim interesom, więc nabrałam do niej urazy i wykorzystałam okazję, by się odegrać. Chciałam jej pokazać, z kim ma do czynienia, by więcej nie odważyła się mnie urazić. Nawet chciałam jej się pozbyć. Czym różniłam się od antychrystów i złych ludzi wykluczonych przez kościół? Ci ludzie pragnęli wyłącznie aprobaty i pochwały innych, ale nie potrafili przyjąć szczerych słów, które obnażały ich zepsucie. Atakowali każdego, kto ich uraził słowami lub czynami. Złem, które w nich było, obrazili usposobienie Boga i wzbudzili gniew innych, więc zostali wyrzuceni z Kościoła. Na zawsze stracili szansę na zbawienie. A ja atakowałam siostrę Liu tylko dlatego, że jej słowa zraniły moją dumę. Nic, tylko ją krzywdziłam. Czyniłam zło! Zrozumiałam, jak strasznym byłam człowiekiem i że miałam tak samo złą naturę i istotę co obrzydliwi dla Boga antychryści i złoczyńcy. Musiałam szybko to odpokutować, by nie pogrążyć się w złu i by Bóg mnie nie ukarał jak antychrysta i złoczyńcę! Im więcej o tym myślałam, tym bardziej mnie to przerażało. Zwróciłam się do Boga modlitwą: „O Boże, brakuje mi człowieczeństwa. Żyłam z moim zepsutym usposobieniem i atakowałam moją siostrę. W ogóle nie przypominam człowieka. Gdybyś Ty nie postawił mnie w tej sytuacji, nigdy nie przyjrzałabym się sobie. Dalej czyniłabym zło i raniła siostrę Liu. Boże, pragnę odpokutować. Nie chcę już żyć według podszeptów szatana. Spraw, bym była sumienna, rozsądna i ludzka”.

Potem przeczyłam te słowa Boga: „Zwykłe człowieczeństwo powinno obejmować miłość i nienawiść, ale trzeba wyraźnie odróżniać to, co się kocha, od tego, czego się nienawidzi. W swoim sercu powinieneś kochać Boga, prawdę, to, co pozytywne oraz swoich braci i siostry, natomiast nienawidzić diabła szatana, tego, co negatywne, antychrystów i podłych ludzi. Jeśli żywisz nienawiść do swoich braci i sióstr, będziesz skłonny ich ograniczać i mścić się na nich – byłoby to bardzo przerażające. Niektórzy ludzie mają w sobie wyłącznie nienawiść i złe myśli. Jeśli tacy ludzie nie potrafią się dogadać się z osobą, której nienawidzą, po jakimś czasie zaczną się od niej dystansować. Nie pozwalają jednak, by miało to wpływ na ich obowiązki czy ich normalne relacje z innymi ludźmi, ponieważ mają Boga w swoich sercach i Go czczą. Nie chcą obrazić Boga i boją się to zrobić. Chociaż ci ludzie mogą mieć pewne poglądy na temat kogoś, nigdy nie wprowadzają tych myśli w życie ani nie wypowiadają choćby jednego nieodpowiedniego słowa. Co to za zachowanie? To przykład postępowania i działania z zachowaniem zasad i bezstronności. Między tobą a inną osobą może zaistnieć niezgodność charakterów i możesz jej nie lubić, ale kiedy razem pracujecie, pozostajesz bezstronny i nie dajesz upustu swojej frustracji podczas pełnienia swoich obowiązków, nie poświęcasz swojego obowiązku, nie wyładowujesz też frustracji na szkodę Bożej rodziny. Możesz postępować zgodnie z zasadami; w takim wypadku masz podstawową cześć dla Boga. Jeśli masz jej nieco więcej, to widząc, że ktoś ma jakieś wady lub słabości – nawet jeśli cię obraził bądź ci zaszkodził – nadal możesz zdobyć się na to, by mu pomóc. Tak byłoby nawet lepiej. Oznaczałoby to, że posiadasz prawdziwe człowieczeństwo, posiadłeś rzeczywistość prawdy i okazujesz cześć Bogu” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga mi uzmysłowiły, że ci, którzy się Go boją, potrafią traktować innych zgodnie z zasadami prawdy. Czasem miewają uprzedzenia wobec braci i sióstr, ale nie działają umyślnie i nie robią niczego, by obrazić Boga lub zranić innych. Ludzie bez bojaźni Bożej robią, czego ich złe serca zapragną, a to jest czynienie zła potępiane przez Boga. Siostra Liu była dość bezpośrednia, ale jej słowa o mnie były szczere. Nie chciała mnie atakować. Ponadto poważnie i odpowiedzialnie traktowała obowiązki, a większość jej wskazówek pomagała nam w pracy. Nie powinnam była celowo utrudniać jej życia. Wyznałam jej swoje zepsucie i przeprosiłam. Powiedziała, że to nic takiego, i omówiła ze mną pewną prawdę, by mi pomóc. Zawstydziłam się i znienawidziłam siebie jeszcze bardziej. Nie chciałam już żyć kierowana moim zepsutym usposobieniem. Potem, kiedy siostra Liu dawała mi wskazówki lub jej słowa raniły moją dumę, dobrze to przyjmowałam i skupiałam się na szukaniu prawdy i autorefleksji. Znów umiałyśmy dobrze współpracować. To była dla mnie wielka ulga. Dziękuję Bogu za Jego sąd, który nieco mnie odmienił.

45. Żyć przed Bogiem

Autorstwa Yongsui, Korea Południowa

Bóg Wszechmogący mówi: „Aby wejść w rzeczywistość, należy najpierw zwrócić się całym sobą ku prawdziwemu życiu. Jeżeli, wierząc w Boga, ludzie nie są w stanie poznać samych siebie poprzez wkroczenie w prawdziwe życie i jeśli nie potrafią w prawdziwym życiu urzeczywistniać normalnego człowieczeństwa, skończą jako przegrani. Wszyscy ci, którzy są nieposłuszni Bogu, to właśnie ludzie, którzy nie są zdolni wkroczyć w prawdziwe życie. Wszyscy oni mówią o człowieczeństwie, ale urzeczywistniają naturę demonów. Wszyscy mówią o prawdzie, ale zamiast tego urzeczywistniają doktryny. Ci, którzy nie potrafią urzeczywistniać prawdy w prawdziwym życiu, to ci, którzy wierzą w Boga, On jednak brzydzi się nimi i ich odrzuca. Musisz praktykować swoje wkraczanie w prawdziwe życie, poznać własne braki, własne nieposłuszeństwo i ignorancję oraz własne wypaczone człowieczeństwo i słabości. W ten sposób cała twoja wiedza zostanie połączona z twoją rzeczywistą sytuacją i z twoimi trudnościami. Tylko tego rodzaju wiedza jest prawdziwa i pozwoli ci naprawdę pojąć własne położenie oraz osiągnąć przemianę własnego usposobienia” (Omówienie życia kościoła i prawdziwego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Starając się wkroczyć w życie, człowiek musi badać swe własne słowa, czyny, myśli i idee w każdej kwestii, jaką napotyka w swym codziennym życiu. Musi zrozumieć swoje własne stany, a potem skonfrontować je z prawdą, poszukiwać prawdy i wkroczyć w rzeczywistość prawdy, którą zdołał pojąć. W trakcie wkraczania w rzeczywistość prawdy, człowiek musi pojąć własne stany i często stawać przed Bogiem, aby się do Niego modlić i przedkładać Mu swe prośby i błagania. Człowiek musi również często ze szczerym i otwartym sercem rozmawiać z braćmi i siostrami, poszukiwać ścieżki pozwalającej wkroczyć w rzeczywistość prawdy oraz poszukiwać zasad prawdy. Z czasem dowie się, jakie skłonności ujawnia w swym codziennym życiu; czy Bóg czerpie z nich radość; czy ścieżka, którą podąża w swej praktyce, jest właściwa; czy skonfrontował ze słowami Boga stany, jakie odkrył w swoim wnętrzu poprzez badanie samego siebie; czy stany te zostały właściwie zdiagnozowane; czy są w zgodzie ze słowami Boga, i czy człowiek naprawdę poczynił postępy i rzeczywiście zyskał wkroczenie w życie w odniesieniu do tych stanów, które zgodne są ze słowami Boga. Jeśli często żyjesz w ramach tych właśnie stanów, tych warunków, to stopniowo zaczniesz zyskiwać podstawowe zrozumienie pewnych prawd i swych rzeczywistych stanów” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga wskazują nam drogę do wejścia w życie, każąc nam rozważyć wszystkie nasze myśli i czyny w każdej sytuacji, jaka się nam przytrafia, i porównać je z objawieniami słów Boga, abyśmy rozpoznali nasze zepsute usposobienie i szukali prawdy, by się go wyzbyć. Tylko w ten sposób poznamy siebie i wejdziemy w rzeczywistość słów Boga. Chcę podzielić się moim doświadczeniami.

Pół roku temu brat Chen opowiadał o swoich doświadczeniach. Gdy skończył mówić, pomyślałam, że był samowolny i łamał zasady w swych obowiązkach, więc został przycięty i napomniany. Tyle że miał samokontrolę i nie szukał wymówek, więc wydawało się, że się podporządkował. Lecz jeśli chodzi o powody jego samowoli, o zepsute usposobienie, które nim kierowało, czyli o główną przyczynę, to nad tym się nie zastanawiał i nie próbował szukać prawdy, by ten problem rozwiązać. Jego posłuszeństwo nie było prawdziwe, bo polegało tylko na przestrzeganiu zasad. Zastanawiałam się: „Czy powinnam mu to powiedzieć?”. Lecz potem pomyślałam: „Brat Chen wierzy w Boga dłużej niż ja, przewyższa mnie wiedzą i doświadczeniem. Jeśli mu coś zasugeruję, to czy nie wyjdę na aroganckie dziecko, które udaje dorosłego? Lepiej nic nie będę mówić”. Gdy skończył omówienie, zapytał, czy dostrzegamy jakieś wady w tym, co powiedział. Chciałam odpowiedzieć, ale nie potrafiłam. Myślałam tak: „Jest dużo starszy od mnie. Jeśli powiem, że się nie poddał, że tylko przestrzega zasad, postawię go w niezręcznej sytuacji i straci twarz. Jeśli powie, że jestem niedoświadczoną arogantką, będę zażenowana. Tak właściwie to go nie znam, nie warto robić na nim złego wrażenia”. Wahałam się długo i w końcu powiedziałam: „Masz wielkie doświadczenie i sporo praktycznego zrozumienia”.

Poczułam się nieswojo. Widziałam jasno jego problemy, ale nie pisnęłam o nich ani słowa. Zamiast tego powiedziałam coś miłego, ale wbrew memu sumieniu. W ogóle nie byłam szczera. Później wspominałam nasze ówczesne spotkania, dzielenie sie doświadczeniami. Mieliśmy zastanawiać się nad sobą każdego dnia, by dostrzec kłamstwa i półprawdy, które mówimy, by dostrzec kryjące się za tym osobiste cele, by dostrzec to, co w naszych słowach i czynach jest wbrew prawdzie. Pojęłam, że po prostu okłamałam brata Chena. Wiedziałam, że Bóg wciąż wzywa nas do szczerości, byśmy nazywali rzeczy po imieniu. A ja nie mogłam spełnić tego podstawowego wymagania. Wtedy poczułam się przygnębiona. Od razu poprosiłam Boga, by poprowadził mnie do poznania samej siebie. Przeczytałam te słowa Boga: „Wszyscy jesteście doskonale wykształceni. Wszyscy zwracacie uwagę na to, aby wyrażać się w sposób wyrafinowany i powściągliwy, a także na sam sposób wysławiania się. Jesteście taktowni i nauczyliście się nie narażać na szwank poczucia własnej wartości i godności innych. W swoich słowach i czynach pozostawiacie ludziom nieco swobody manewrowania. Robicie, co w waszej mocy, aby poczuli się spokojnie i pewnie. Nie eksponujecie ich skaz czy braków i staracie się ich nie ranić ani nie wprawiać w zakłopotanie. Taka jest główna zasada, zgodnie z którą postępuje większość ludzi. Ale jakaż jest to zasada? Jest pełna pobłażania, nierzetelności, przebiegłości i podstępu. Za uśmiechami na ludzkich twarzach kryje się mnóstwo złośliwości, podstępów i podłości. Na przykład niektórzy ludzie, wchodząc w relacje z innymi, kiedy tylko zrozumieją, że ktoś ma nieco wyższą pozycję, zaczynają przemawiać doń w sposób gładki, mile brzmiący i pochlebny, tak, aby osoba ta poczuła się swobodnie. Ale czy rzeczywiście to właśnie mają na myśli? Dlaczego zatem mówią tak a nie inaczej? Z całą pewnością mają przy tym pewne ukryte zamiary i motywy. Tacy ludzie mają w sercach mrok i doprawdy zasługują na pogardę. Sposób, w jaki ludzie ci zachowują się w życiu, jest wstrętny i odrażający” („Sześć wskaźników postępu w życiu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga ujawniły dokładnie mój stan. W tym, co powiedziałam, nie było ani grama szczerości, tylko oszustwo. Mówiłam pokrętnie, aby nikogo nie urazić, zawsze byłam miła. Pozornie wydawało się, że robiłam tak z troski o innych, lecz ja chciałam, by oni w zamian mówili dobrze o mnie, w ten sposób chroniąc mój prestiż i status. Słuchając brata Chena, wiedziałam, że zbyt mocno trzyma się reguł, że nie pomaga mu to wkraczać w życie. Gdybym mu o tym powiedziała, byłoby to dla mnie krępujące, a on źle by o mnie pomyślał, więc milczałam. Nawet gdy spytał mnie o sugestie, nie byłam szczera. Pochlebiałam mu i oszukiwałam go. Byłam tak kłamliwa! Brat Chen poprosił, byśmy wskazali jego wady, bo chciał naprawić swoje niedociągnięcia i błędy, a ja mu nie pomogłam, choć było to moim obowiązkiem, tylko pochwaliłam go i oszukałam, zamydliłam mu oczy. Wtedy dotarło do mnie, że byłam miła i taktowna, by nikogo nie urazić, lecz nie praktykowałam prawdy w obliczu problemu. Nie byłam wcale dobrą osobą, byłam przebiegła i kłamliwa. Kiedyś myślałam, że jest młoda i niedoświadczona, że nie znam świata. Jednak fakty ujawniły, że jestem tak naprawdę bardzo cwana. Zaczęłam się nienawidzić. Nie chciałam być taka nieszczera i kłamliwa. Pomodliłam się do Boga. Chciałam okazać skruchę i być szczerą osobą, jak On tego wymaga.

Postanowiłam spisać problemy, jakie dostrzegłam u brata Chena i przesłać mu, ale pisząc znów się zawahałam. Bałam się, że używam niewłaściwych słów, że jemu się nie spodoba to, co piszę, że potraktuje to jako dzielenie włosa na czworo. A skoro nie powiedziałam mu o tym wcześniej, tylko teraz o tym piszę, to czy nie pomyśli, że robię z igły widły? Pomyślałam tak: „Może teraz dam sobie spokój, a następnym razem zareaguję”. Ta myśl znów mnie jednak zaniepokoiła. Bóg nie zaplanował tej sytuacji wyłącznie ze względu na to, bym coś lepiej zrozumiała. On miał nadzieję, że przyjmę Jego słowa i wcielę je w życie. Jeśli nic nie zrobię, to czyż nie oszukam Boga? Zaczęłam się tak oto modlić: „Nie chcę już martwić się o próżność brata Chena ani o to, co inni o mnie pomyślą. Boże, pomóż mi praktykować prawdę”. Pomyślałam o doświadczeniach brata Chena i odniosłam je do słów Boga. Zapisałam problemy, które dostrzegłam, plus własne przemyślenia i wysłałam list do brata Chena. Poczułam się dużo lepiej, praktykując w ten sposób. Nazajutrz dostałam odpowiedź od brata Chena. Napisał, że mój list bardzo go poruszył, że to Boża miłość zainspirowała mnie do tego, by go napisać. Wiedział, że nie skupiał się na poszukiwaniu prawdy w obliczu problemów, że gdy został przycięty i napomniany, chciał tylko jakoś przez to przebrnąć. Napisał, że chce naprawić swe błędy w sposobie doświadczania. Jego odpowiedź bardzo mnie poruszyła. Poczułam, że nie muszę się tak bardzo martwić w moich interakcjach z innymi. Mój motyw do wskazania problemu musi być właściwy, a wtedy inni zgodzą się ze mną. Moje obawy istniały tylko w mej wyobraźni, kierowało mną zepsute usposobienie. Zrozumiałam też, że relacje w kościele nie opierają się na filozofiach życia czy sztuczkach, lecz na wcielaniu słów Boga w życie i na wzajemnej szczerości. Byłam jednak tak zepsuta przez szatana i moje skażone usposobienie było tak głęboko zakorzenione, że gdy mój prestiż i korzyści były zagrożone, trudno mi było praktykować prawdę.

Później odkryłam, że pewna młoda siostra często czyta powieści w internecie. Serce zabiło mi mocno i pomyślałam: „Większość tych powieści to fikcja stworzona przez ludzi. Jeśli nabije sobie tym głowę, nie będzie chciała czytać słów Bożych ani wykonywać obowiązków. Utraci dzieło Ducha Świętego, a będzie to wielka strata w jej życiu. Muszę z nią o tym porozmawiać”. Już miałam otworzyć usta, gdy się zawahałam: „Czy aby się nie zezłości i nie pomyśli, że wtykam nos w nie swoje sprawy? Jeśli tak, to później każde spotkanie z nią będzie krępujące. Może powinnam zgłosić problem przywódczyni i niech to ona z nią porozmawia”. Wiedziałam, że to złe myślenie. Miałam obowiązek z nią porozmawiać, bo to ja odkryłam jej problem. Nie powinnam tego zwalać na kogoś innego. Później kilka razy myślałam, żeby z nią porozmawiać, lecz nie mogłam znaleźć słów i nie wiedziałam, od czego zacząć. Tak było dzień za dniem, aż pewnego razu przywódczyni zapytała mnie o stan siostry. Wtedy powiedziałam jej wszystko. Ku memu zaskoczeniu odpowiedziała, że jest zajęta, i poprosiła, bym to ja porozmawiała z siostrą. Zrozumiałam, że Bóg tak działa, abym mogła spróbować wyrzec się ciała i praktykować prawdę. Pomyślałam o towarzyszącym mi przez jakiś czas uczuciu skrępowania. Gdy spotykałam tę siostrę, męczyło mnie to, że z nią nie porozmawiałam. Nie okazałam jej miłości, nie spełniłam powinności, więc sumienie mnie nękało. Znałam niebezpieczeństwo fascynacji powieściami online. Szatan używa ich, by oszukiwać i deprawować ludzi, by kontrolować ich myśli i oddalać ich od Boga, być pogrążali się w degeneracji i przygnębieniu, aż padną pastwą szatana. Nie myślałam o tym, jak bardzo może to zaszkodzić siostrze, ani o tym, jak jej rozproszenie w wykonywaniu zadań może bardzo zaszkodzić pracy kościoła. Nie chciałam jej urazić i obchodziłam się z nią, jak z jajkiem, byle tylko utrzymać z nią dobre relacje. Byłam samolubna i godna pogardy!

Wtedy przeczytałam te słowa Boga: „Wielu ludzi wierzy, że bycie dobrym człowiekiem jest w rzeczywistości łatwe i wymaga po prostu tego, by, mówić mniej i robić więcej, mieć dobre serce i nie mieć złych zamiarów. Wierzą oni, że zapewni to im powodzenie, gdziekolwiek pójdą, że ludzie będą ich lubić iż wystarczy być taką osobą, by być kimś dobrym. Posuwają się nawet do tego, że nie chcą dążyć do prawdy; są zadowoleni tylko z tego, że są dobrymi ludźmi. Myślą, że kwestia dążenia do prawdy i służby Bogu jest po prostu zbyt skomplikowane; że wymaga ona zrozumienia wielu prawd, a kto może to osiągnąć? Oni po prostu chcą iść łatwiejszą ścieżką – być dobrymi ludźmi, i wykonywać swoje obowiązki, sądząc, że to wystarczy. Czy takie stanowisko da się obronić? Czy naprawdę bycie dobrym człowiekiem jest takie łatwe? W społeczeństwie znajdziecie wielu dobrych ludzi, wypowiadających się w bardzo wzniosły sposób, i chociaż na zewnątrz wydaje się, że nie popełnili żadnego wielkiego zła, w głębi serca są oszukańczy i śliscy. Posiadają oni zwłaszcza szczególną zdolność dostrzegania, w którą stronę wieje wiatr, a ich słowa są pełne ogłady i światowe. Z Mojego punktu widzenia »dobry człowiek« to człowiek nieszczery, hipokryta; taka osoba tylko udaje dobroć. Wszyscy ci, którzy trzymają się szczęśliwej »drogi środka«, są najgroźniejsi. Próbują nikogo nie obrażać, są ugodowi, dostosowują się i nikt nie może ich rozpracować. Takie osoby są uosobieniem szatana!” („Jedynie poprzez wprowadzenie prawdy w życie można pozbyć się więzów skażonego usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga ugodziły mnie prosto w serce. Uświadomiłam sobie, że jestem przymilną osobą, która zawsze szuka kompromisu, nikogo nie obraża i nie mówi nikomu o jego problemach. Właśnie to ujawniły słowa Boga. Gdy już coś mówiłam, myślałam o tym, do kogo mówię i jaka jest sytuacja. Nigdy nie mogłam zranić przyjaciela ani pozwolić, by ktoś mnie skrytykował. Widziałam, że ta siostra ma problem, i chciałam jej o tym powiedzieć, lecz gdy tylko pomyślałam, że może ją to urazić, unikałam rozmowy z nią, przenosząc odpowiedzialność na przywódczynię. Zrozumiałam, że myślę tylko o sobie, a zadania konfliktowe zrzucam na innych. Nie chcę, żeby moje korzyści ucierpiały. Tak postępowałam wobec mych braci i sióstr. Gdy czasem widziałam, że ktoś jest w złym stanie lub ujawnia zepsucie, zamykałam oczy, nie mówiłam o tym, nie dzieliłam się tym z nikim. Pozornie dogadywałam się z wszystkimi. Wydawałam się troskliwa. Lecz był to tylko fałsz i udawanie. Nie mówiłam prosto z serca, nakładałam maskę. Byłam hipokrytką! Bezczelnie oszukiwałam braci i siostry, a chciałam, by dobrze o mnie myśleli. Byłam bezwstydna! Byłam podstępną oszustką, fałszywym pochlebcą, potakiwaczem.

Później przeczytałam te słowa Boga: „Dopóki ludzie nie doświadczą Bożego dzieła i nie zdobędą prawdy, kontroluje ich i dominuje nad nimi ich szatańska natura. Co konkretnie obejmuje ta natura? Na przykład, dlaczego jesteś samolubny? Dlaczego chronisz swoją pozycję? Dlaczego twoje emocje są tak silne? Dlaczego masz upodobanie do rzeczy, które są niesprawiedliwe? Dlaczego masz upodobanie do tych niegodziwości? Na czym opiera się twoje upodobanie do tych rzeczy? Skąd one pochodzą? Czemu tak radośnie je akceptujesz? Do tej pory wszyscy zrozumieliście, że dzieje się tak głównie z powodu zawartej w nich trucizny szatana. Jeśli chodzi o to, czym jest trucizna szatana, to da się to w pełni wyrazić słowami. Na przykład, jeśli zapytasz jakichś złoczyńców, dlaczego tak postępują, odpowiedzą: »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego«. To jedno powiedzenie wyraża samo sedno problemu. Logika szatana stała się życiem ludzi. Mogą robić coś w takim czy innym celu, ale robią to wyłącznie ze względu na siebie. Wszyscy ludzi myślą, że skoro każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego, to sami powinni myśleć tylko o sobie, robiąc wszystko, co w ich mocy, by zadbać o dobrą pozycję oraz pożywienie i ubranie, jakich potrzebują. »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego« – to jest życie i filozofia człowieka, a zarazem reprezentacja ludzkiej natury. To stwierdzenie jest właśnie trucizną szatana, a gdy zostaje przyswojona przez ludzi, staje się ich naturą. Słowa te odsłaniają naturę szatana, w pełni ją przedstawiają. Ta trucizna staje się życiem ludzi, jak również fundamentem ich istnienia, a skażona ludzkość jest przez tę truciznę konsekwentnie zdominowana od tysięcy lat” („Jak obrać ścieżkę Piotra” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Dzięki tym słowom częściowo pojęłam główną przyczynę bycia potakiwaczem. Otóż filozofie i trucizny szatana były we mnie głęboko zakorzenione. Zatruły mnie takie powiedzenia jak: „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, „Milczenie o wadach przyjaciół przedłuża przyjaźń” oraz „Dostosuj się do uczuć i myśli innych, bo szczerość ich tylko złości”. Myślałam tylko o własnym prestiżu i statusie. Chciałam, by inni dobrze o mnie mówili w każdej sytuacji, stałam się bezczelną, kłamliwą egoistką. Od kiedy byłam mała, moi rodzicie mówili mi, bym więcej słuchała niż mówiła, bo tak jest lepiej. Mówili, bym unikała bezpośredniości, bo nikt tego nie lubi. Żyłam według tych szatańskich filozofii, rzadko byłam szczera i otwarta wobec ludzi. Najlepszym przyjaciołom nie wytykałam nigdy ich wad, nie chciałam ich urazić i zniszczyć ich wizji mej osoby. Akceptowałam ich uczucia i schlebiałam im, ale to było wierutne kłamstwo! Pojęłam, że życie według tych szatańskich filozofii uczyni mnie bardzo podstępną, fałszywą i samolubną. Myślałam tylko o sobie, a nigdy o innych. Nie byłam szczera z ludźmi, nie miałam dla nich miłości. Ktoś taki jak ja nie mógł pomóc ani przynieść nikomu korzyści, nie warto było się do mnie zbliżać. Dostrzegłam, że te szatańskie filozofie są absurdalne, że nie mogą być zasadami dobrego postępowania. Zrozumiałam, że jeśli człowiek żyje zgodnie z nimi, staje się bardziej zepsuty, wyzbywa się człowieczeństwa. Myślałam o tym, że ilekroć widziałam problem, nic nie mówiłam. Później czułam na sercu ciężar winy i nie mogłam się go pozbyć. Znałam prawdę, lecz nie umiałam jej wcielić w życie. Byłam tchórzliwa, pozbawiona godności i uczciwości. W moim wieku wciąż nie umiałam być porządną osobą, nie znałam zasad interakcji między ludźmi. Chodziłam świeckimi drogami, które propagował szatan. Nienawidziłam się wtedy. Nie chciałam już żyć według tych szatańskich filozofii. Chciałam postępować w zgodzie ze słowami Boga.

Wtedy przeczytałam tę Jego wypowiedź: „Jaka jest najważniejsza praktyka bycia osobą uczciwą? Polega ona na tym, że twoje serce musi być otwarte przed Bogiem. Co rozumiem przez słowo »otwarte«? Oznacza to, że Bóg ma mieć krystalicznie czysty i przejrzysty wgląd we wszystkie twe myśli, zamiary i to, co tobą powoduje. Jeśli to, co mówisz, jest dokładnie tym samym, co masz w sercu, bez najmniejszej choćby różnicy, bez przemilczeń i ciemnych stron, jeśli inni nie muszą niczego odgadywać ani dociekać, zadając pytania, ty zaś nie musisz niczego owijać w bawełnę, tylko mówisz po prostu to, co myślisz, bez żadnych innych intencji, oznacza to, że masz otwarte serce. Czasami twoja szczerość i bezpośredniość może ranić innych i wywoływać ich niezadowolenie. Czy jednak ktoś gotów byłby ci powiedzieć: »Mówisz tak otwarcie i w tak bezpośredni sposób, że naprawdę mnie zraniłeś. Nie jestem w stanie zaakceptować twojej szczerości«? Nie, nikt tak nie powie. Nawet jeśli od czasu do czasu zdarzy ci się kogoś zranić, to jeśli będziesz potrafił szczerze z nim porozmawiać i przeprosić, przyznając, że odezwałeś się niemądrze i nie wziąłeś pod uwagę jego słabości, człowiek ten zrozumie, że nie żywisz do niego urazy, jesteś osobą uczciwą i że po prostu nie zwracasz większej uwagi na to, jak się wyrażasz i jesteś bardzo bezpośredni. Nikt nie będzie miał ci tego za złe. (…) W byciu osobą uczciwą najważniejsze jest to, aby twoje serce było otwarte na Boga. Potem możesz uczyć się być otwartym na innych ludzi, przemawiać szczerze i zgodnie z prawdą, mówić to, co rzeczywiście masz w swoim sercu, być osobą mającą swoją godność, prawość i charakter, a nie mówić w sposób napuszony czy fałszywy ani nie używać słów do tego, aby ukryć się za zasłoną pozorów lub zwodzić innych” („Jedynie będąc uczciwą osobą, możesz urzeczywistnić prawdziwe podobieństwo do człowieka” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga niezwykle mnie poruszyły. Czułam, że Bóg wziął mnie za rękę i uczył jak być człowiekiem. Być szczerą osobą, mówić i postępować uczciwie, całkowicie otworzyć serce przed Bogiem, być otwartą wobec braci i sióstr, nie uciekać się do sztuczek i innych gierek: takie życie nie było męczące. Prozmawiałam z siostrą o jej problemie, o tym, jak niebezpieczne może być zaabsorbowanie się powieściami online. Na początku siostra była przygnębiona, a sytuacja krępująca. Rozmawiałam z nią jednak otwarcie i zdała sobie sprawę, że jest w niebezpieczeństwie. Powiedziała, że nie będzie już czytać tych powieści i skupi się na obowiązkach. Słysząc te słowa, mogłam w końcu odetchnąć z ulgą, ale zganiłam siebie. Gdybym pomówiła z nią wczesniej, jej stan poprawiłby się szybciej. Ponieważ zawsze chciałam być przymilna, nie praktykowałam prawdy i pozwoliłam, by sytuacja trwała. Potakiwanie jest szkodliwe. Gdy później widziałam jakiś problem u braci i sióstr, wciąż bałam się, że ich urażę, ale modliłam się do Boga, uważnie praktykowałam prawdę i byłam szczera, dzięki czemu mogłam mówić innym o problemach. Tylko dzięki przewodnictwu Bożych słów nauczyłam się prawidłowo postępować wobec moich braci i sióstr. Dostrzegłam wielką wartość słów Boga. Są one zasadami dla naszego postępowania. Potrzebujemy ich w wykonywaniu obowiązków i interakcjach. Jeśli tylko szukamy prawdy w obliczu problemu, mamy drogę, którą należy iść.

Patrząc wstecz, w teorii uznawałam, że jestem kłamliwym potakiwaczem, lecz nigdy nie oceniałam siebie przez pryzmat słów Boga, aby dokładnie zbadać moje zepsute usposobienie. Rzadko szukałam ścieżki praktykowania i zasad w słowach Boga, więc moje samolubne, kłamliwe usposobienie się nie zmieniło. Choć doświadczyłam w życiu błahych trosk, gdy skupiam się na sobie i poszukiwaniu prawdy w słowach Boga, zbieram plon i więcej rozumiem. Czuję też wewnętrzny spokój i szybciej wkraczam w życie. To, że rozumiem więcej i zbieram dobry plon, zawdzięczam tylko przewodnictwu Bożych słów! Bogu dzięki!

48. Praktykuj prawdę, aby urzeczywistnić podobieństwo do człowieka

Autorstwa Miao Xiao, Chiny

Kiedyś myślałam, że gdy wykonuję swój obowiązek, dogaduję się z braćmi oraz siostrami i nie popełniam oczywistych grzechów, to urzeczywistniam podobieństwo do człowieka. Jednak słowa Boga nie raz mnie osądziły i zdemaskowały, więc w końcu zrozumiałam, że podobieństwo do człowieka to nie tylko to, co widać, że robimy. Ważne jest, by praktykować słowa Boga, zapomnieć o własnych interesach, trzymać się zasad, gdy coś się dzieje, podtrzymywać dzieło Boga i dbać o Jego wolę.

W lipcu 2018 r. aresztowano jedną z z sióstr z naszego kościoła, gdy głosiła ewangelię. Bywała u mnie w domu, więc policjanci wiedzieli, gdzie mieszkam, jeśli ją śledzili. Pospiesznie przenieśliśmy się gdzie indziej. Niedługo potem jedna z przełożonych poinformowała nas: „Śledzili i aresztowali troje braci i sióstr. Przeniesiono wszystkich, którzy brali udział w spotkaniach z nimi. Musicie być ostrożni”. Pomyślałam, że skoro policja już aresztowała niektórych braci i siostry, to pewnie śledziła ich już od dłuższego czasu. Partia Komunistyczna nienawidzi Boga i prawdy. Czeka na odpowiedni moment, szuka wskazówek i wyłapuje ważne osoby, by zniszczyć kościół Boży i pojmać wierzących. Mogli obserwować wszystkie nasze miejsca spotkań, więc wszyscy, którzy w nich mieszkają, powinni się jak najszybciej przenieść. Jednak przełożona ostrzegła tylko osoby z miejsc, w których bywali ci aresztowani, a nie pozostałych. Zastanawiałam się, czy powinnam jej coś powiedzieć. Jeśli tego nie zrobię i coś się stanie, kto wie, ilu aresztują i poddadzą torturom? Zaszkodziłoby to też dziełu kościoła. Lecz jeśli się odezwę, a ona nie posłucha bądź powie, że jestem zbyt bojaźliwa, czyż nie zniszczę jej pozytywnej opinii na mój temat? Kiedy się tym martwiłam, pomyślałam o tych słowach od Boga: „Rób wszystko, co jest korzystne dla dzieła Bożego, i nie rób niczego, co jest szkodliwe dla interesów Bożego dzieła. Broń imienia Boga, świadectwa Boga i dzieła Bożego” (Dziesięć dekretów administracyjnych, które muszą być przestrzegane przez wybranych ludzi Boga w Wieku Królestwa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Przypomniało mi to, że jako wierząca powinnam podtrzymywać Boże dzieło i interesy kościoła. Dlatego podzieliłam się z nią swoimi przemyśleniami i opiniami Nawet nie skończyłam mówić, a ona już zrobiła skwaszoną minę i powiedziała: „Przenieść się?! Jeśli uciekamy przez drobnostki, czyż to jest wiara w Bożą władzę? Kiedyś myślałam, że masz właściwą postawę, by zostać liderką, a okazuje się, że się wycofujesz, jak tylko coś się dzieje”. Zmartwiło mnie to, co powiedziała. Co inni pomyślą, skoro rozprawiła się ze mną w taki sposób? Jak mam jej teraz spojrzeć w oczy? Lecz wtedy pomyślałam o podtrzymaniu dzieła kościoła i ochronie braci i sióstr, więc chciałam znów poruszyć tę kwestię. Ale martwiło mnie to, jak zagorzała była. Jeśli wrócę do tego po tym, jak się ze mną rozprawiła, powie, że brak mi rzeczywistości prawdy i że jestem arogancka i uparta. Czy nadal będzie mnie postrzegać jak osobę poszukującą prawdy? Zawsze mnie ceniła, włączała mnie w ważne obowiązki i konsultowała ze mną różne kwestie. Jeśli będę obstawać przy swoim zdaniu, może przestanie mnie szkolić, a inni zaczną mną pogardzać. Postanowiłam odpuścić. Nie wychyliłam się i nie powiedziałam ani słowa.

Gdy wyszła, poczułam niepokój, więc w ciszy odmówiłam modlitwę. Potem do głowy przyszły mi te słowa Boże: „W skład człowieczeństwa powinno wchodzić zarówno sumienie, jak i rozum. Są to najbardziej fundamentalne i najważniejsze składniki. Jakiego rodzaju osobą jest ktoś, kto nie ma sumienia i komu brakuje rozumu, jaki charakteryzuje zwykłe człowieczeństwo? Mówiąc ogólnie, jest to ktoś, komu brakuje człowieczeństwa, czyje człowieczeństwo jest bardzo kiepskiej jakości. Przeanalizujmy to dokładnie. Jakie przejawy utraconego człowieczeństwa taka osoba ukazuje, tak że inni twierdzą, iż nie ma człowieczeństwa? Jakie cechy posiadają tacy ludzie? Jakie konkretne przejawy ujawniają? Tacy ludzie są zdawkowi w swoich działaniach i zdystansowani od rzeczy, które nie dotyczą ich osobiście. Nie biorą pod uwagę interesów domu Bożego ani nie uwzględniają woli Boga. Nie biorą na siebie ciężaru dawania świadectwa o Bogu ani wykonywania swoich obowiązków i nie mają poczucia odpowiedzialności. (…) Są nawet ludzie, którzy widzą problem z wykonywaniem obowiązku i milczą. Widzą, że inni powodują zakłócenia i stwarzają przeszkody, lecz nie robią nic, aby ich powstrzymać. W najmniejszym stopniu nie biorą pod uwagę interesów domu Bożego i w ogóle nie myślą o własnych obowiązkach czy powinnościach, które na nich spoczywają. Mówią, działają, wyróżniają się, podejmują wysiłki i poświęcają energię tylko z uwagi na własną próżność, prestiż, pozycję, zainteresowania i honor” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga dokładnie ujawniły mój stan. Wiedziałam, że te miejsca spotkań mogą być w niebezpieczeństwie, a osoby tam przebywające mogą zostać aresztowane, jeśli się nie przeniosą. Jednak bałam się, że przełożona powie, że jestem tchórzem i że brak mi wiary, i przestanie mnie wysoko cenić. Nie odważyłam się trzymać zasad i podtrzymać dzieło kościoła. Znałam prawdę, ale jej nie praktykowałam. Pomodliłam się do Boga: „Boże, okazuje się, że w swojej wierze nie praktykuję prawdy. Nie podtrzymuję Twojego dzieła. Ważne są dla mnie tylko prestiż, status i własne interesy. Jestem taka samolubna i nikczemna! Boże, proszę, prowadź mnie. Pragnę szczerze żałować”. Wtedy przypomniałam sobie, że Organizacja dzieła Kościoła Boga Wszechmogącego określa, że w swoim obowiązku zawsze mamy pamiętać o bezpieczeństwie. W bezpiecznym środowisku bracia i siostry mogą spokojnie wypełniać swój obowiązek, więc niełatwo jest zakłócić dzieło domu Bożego. Później podzieliłem się swoimi przemyśleniami z innymi osobami w zespole, a oni zgodzili się ze mną, że pozostałe miejsca są zagrożone i należy je przenieść. Postanowiłam, że gdy zobaczę się z przełożoną, znów poruszę tę kwestię. Modliłam się też do Boga i prosiłam Go o odwagę do praktykowania prawdy.

Kilka dni później nasz zespół odwiedziła siostra Zhang, inna przełożona. Zapytała nas, czy słyszeliśmy o aresztowaniach i co o tym sądzimy. Szybko powiedziałam: „Myślę, że inne miejsca spotkań też mogą być zagrożone. Powinniśmy im kazać się od razu przenieść na wypadek…”. Zanim skończyłam, siostra Zhang powiedziała surowo: „Bezpieczne?! Gdzie w Chinach można bezpiecznie wierzyć w Boga? Gdzie nie grozi nam niebezpieczeństwo? To kluczowy moment do szerzenia ewangelii. Jak mamy spełniać swój obowiązek, skoro na każdym kroku kulimy się ze strachu? Chcesz się ukryć, aż dokona się dzieło Boże, a Partia Komunistyczna upadnie?”. Pomyślałam: „Nie o to mi chodziło”. Bóg powiedział nam w Wieku Łaski: „Oto ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże i niewinni jak gołębice” (Mt 10:16). „A gdy będą was prześladować w tym mieście, uciekajcie do innego” (Mt 10:23). Spełnianie swojego obowiązku w Chinach wymaga mądrości. Lecz z odpowiedzi siostry Zhang zrozumiałam, że nie chce przenosić tych miejsc spotkań, a jeśli będę nalegać, może powiedzieć, że nie chcę przyjąć prawdy i że coś jest ze mną nie tak. Potem powiedziała: „Tchórze nie wykonują swoich obowiązków. Po aresztowaniu zachowują się jak Judasz”. To sprawiło, że poczułam się bardzo rozdarta. Jeśli nadal będę sugerować przeniesienie wszystkich, to przełożeni prawdopodobnie uznają mnie za tchórza. Może nawet mnie zwolnią. Co wtedy pomyślą o mnie inni? Dzięki mojemu entuzjazmowi mieli o mnie dobre wrażenie i prosili mnie o pomoc w swoich problemach. Gdy będą myśleć, że jestem tchórzliwa i nie akceptuję prawdy, nie będą mnie postrzegać w taki sam sposób, a mnie będzie wstyd spojrzeć im w oczy. Długo o tym myślałam, lecz zniknęła moja chęć zrobienia tego, co należy. Nie chciałam sprawiać trudności przełożonej. Powiedziałam: „Mówiłam tylko to, co myślę. Wy podejmujecie decyzje”.

Kilka dni później jedna z sióstr podenerwowana powiedziała nam, że po tamtych aresztowaniach niektórych miejsc spotkań nie przeniesiono dość szybko. Policja je obserwowała, a w efekcie zatrzymano troje przełożonych i kilka innych osób. Przygnębiła mnie ta wiadomość. Gdybym w tamtym momencie trzymała się zasad i wyjaśniła powagę sytuacji bądź skontaktowała się bezpośrednio z przywódcą tego kościoła, prawdopodobnie nie bylibyśmy w takiej sytuacji. Aresztowano tak wiele osób i poważnie utrudniono dzieło kościoła. Stało się to głównie przeze mnie, bo nie byłam odpowiedzialna i nie trzymałam się zasad. Lecz było już za późno. Należało jedynie jak najszybciej powiadomić wszystkich potencjalnie zagrożonych, żeby nie wpadli w łapska KPCh. Od razu zaangażowałam w to braci i siostry.

Później zastanawiałam się nad tym. Wiedziałam, że powinnam chronić interesy domu Bożego i dzieło kościoła, więc czemu nie wcieliłam tego w życie? Dlaczego byłam taka samolubna? Czemu chroniłam tylko własne interesy? Potem przeczytałam to w słowach Boga: „Dopóki ludzie nie doświadczą Bożego dzieła i nie zdobędą prawdy, kontroluje ich i dominuje nad nimi ich szatańska natura. Co konkretnie obejmuje ta natura? Na przykład, dlaczego jesteś samolubny? Dlaczego chronisz swoją pozycję? Dlaczego masz takie silne emocje? Dlaczego sprawiają ci przyjemność rzeczy, które są niesprawiedliwe? Dlaczego lubisz takie niegodziwości? Na czym opiera się twoje upodobanie do tych rzeczy? Skąd one pochodzą? Czemu tak radośnie je akceptujesz? Do tej pory zrozumieliście wszyscy, że dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że jest w was trucizna szatana. Jeśli chodzi o to, czym jest trucizna szatana, to da się to w pełni wyrazić słowami. Na przykład jeśli zapytasz jakichś złoczyńców, dlaczego popełnili zło, odpowiedzą: »Bo każdy dba o siebie, a diabeł łapie ostatniego«. To jedno powiedzenie wyraża samo sedno problemu. Logika szatana stała się życiem ludzi. Mogą robić coś w takim czy innym celu, ale robią to wyłącznie ze względu na siebie. Wszyscy uważają, że skoro każdy dba o siebie, a diabeł łapie ostatniego, to ludzie powinni żyć tylko dla siebie. »Człowiek staje się urzędnikiem przez wzgląd na wykwintne jedzenie i drogie ubrania« i »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego« – to są życie i filozofia człowieka, a zarazem przedstawienie ludzkiej natury. Te słowa szatana są właśnie trucizną szatana, a gdy ludzie je sobie przyswoją, stają się ich naturą. Słowa te odsłaniają naturę szatana, przedstawiają ją w pełni. Ta trucizna staje się życiem ludzi, jak również fundamentem ich istnienia, a skażona ludzkość jest przez tę truciznę konsekwentnie zdominowana od tysięcy lat” („Jak obrać ścieżkę Piotra” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga ujawniają, co leży u podstaw naszego egoizmu. Kierujemy się szatańskimi truciznami typu „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, czy „Milcz dla własnej ochrony i dąż jedynie do uniknięcia winy”. One stały się naszą naturą. Każdy walczy i żyje dla siebie, a nawet poświęca interesy innych na rzecz swoich. Wszyscy skażeni ludzie żyją w taki sposób, stają się coraz bardziej samolubni i podstępni, a mrok i zło rozlewają się po świecie. Słowa Boga nie stały się moim życiem, choć jestem osobą wierzącą. Szatańskie trucizny wciąż szkodliwie wpływały na mój sposób myślenia i dlatego choć znałam prawdę, nie praktykowałam jej. Bałam się urazić przełożonych i zaszkodzić swojej reputacji. Najważniejsze nie były prawda i dzieło kościoła, lecz sława i status. Byłam taka samolubna! To Bóg z góry określa, jakie wykonuję obowiązki i kiedy. Lecz ja głupio sądziłam, że mój los jest w rękach przełożonych, a obrażenie ich oznaczałoby koniec pełnienia obowiązku. Czyż nie zaprzeczałam temu, że w domu Bożym panuje prawda i sprawiedliwość? Patrzyłam na wszystko jak niewierzący. Zachowywałam się jak niewierzący. Potem pomyślałam o tych słowach Boga: „Bez względu na to, jak wielki uszczerbek poniesie dzieło Boga i interesy Jego domu, nie będziesz czuł żadnych wyrzutów sumienia, a zatem okażesz się kimś, kto żyje zgodnie ze swoim szatańskim usposobieniem. Szatan kontroluje cię i sprawia, że żyjesz jak ktoś, kto nie jest w pełni ani człowiekiem, ani demonem. Jesz to, co należy do Boga, pijesz to, co należy do Boga i cieszysz się wszystkim, co od Niego pochodzi, a jednak kiedy dzieło domu Bożego ponosi jakąkolwiek stratę, uważasz, że nie ma to nic wspólnego z tobą, a widząc, że tak się dzieje, nawet »wyginasz łokieć na zewnątrz«a i nie stajesz po stronie Boga, nie wspierasz Bożego dzieła ani interesów Bożego domu. Czy nie znaczy to, że szatan ma nad tobą władzę? Czy tacy ludzie żyją jak istoty ludzkie? Najwyraźniej to demony, a nie ludzie!” („Tylko ci, którzy praktykują prawdę, są bogobojni” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga Wszechmogącego przeszyły mi serce jak miecz. Oddychałam powietrzem i jadłam pokarm, które stworzył Bóg, korzystałam z życia i Jego prawdy, lecz nie chciałam odwdzięczyć się Mu za Jego miłość. Dostrzegałam poważne zaburzenie dzieła domu Bożego oraz to, że bracia i siostry są w niebezpieczeństwie, ale nie śmiałam przestrzegać zasad, bojąc się o siebie. Przez to aresztowano, uwięziono i torturowano ponad 20 osób, a nasze dzieło ewangeliczne poważnie na tym ucierpiało. Życie w skażeniu ma niewyobrażalne konsekwencje. Po prostu czyniłam zło. Wcześniej nie rozumiałam, dlaczego Bóg nienawidzi egoistów, czemu mówi, że brak im człowieczeństwa i należą do szatana. Teraz już zrozumiałam, że egoiści myślą tylko o sobie, a nie o innych, a nawet chronią własne interesy ze szkodą dla dzieła kościoła. Czy tak zachowuje się człowiek? Nawet zwierzęta postępują lepiej. Psy wiedzą, jak chronić domy swoich panów i są lojalne, a choć Bóg dał mi tak wiele, ja i tak gryzłam rękę, która mnie karmiła. Wcale nie byłam lojalna i nie zasługiwałam na miano człowieka. Wtedy zrozumiałam, że Bóg wcale nie przesadza, gdy nazywa egoistów żywymi szatanami. Jeśli nie okażę skruchy, nie zmienię się i nie będę praktykować prawdy, będę czynić zło i sprzeciwię się Bogu, a On mnie ukarze. Ta porażka pokazała mi, że bez dążenia do prawdy i uleczenia szatańskich skłonności, nie damy rady praktykować prawdy ani być posłuszni Bogu. Wtedy nigdy nie zmienimy swoich skłonności ani nie zyskamy zbawienia bez względu na to, jak długo wierzymy, ile poświęcamy czy cierpimy. Potem pomodliłam się do Boga: „Boże Wszechmogący, tak bardzo ucierpieli bracia i siostry oraz dzieło kościoła, bo nie praktykowałam prawdy ani nie kierowałam się zasadami. Boże, czyniłam zło. Jestem gotowa pokutować i zaakceptować Twój nadzór. Jeśli nadal się nie zmienię, a wciąż będę samolubna i nie będę wspierać dzieła Twojego domu, proszę, osądź i skarć mnie”.

Po modlitwie przeczytałam to w słowach Boga: „Kiedy ujawnisz w sobie egoizm i niegodziwość i uświadomisz sobie te swoje cechy, powinieneś poszukiwać prawdy: Co mam zrobić, aby być w zgodzie z wolą Bożą? Jak mam postępować w taki sposób, aby wszyscy mogli na tym skorzystać? Oznacza to, że musisz zacząć od odłożenia na bok własnych korzyści, rezygnując z nich stopniowo, krok po kroku, stosownie do swej postawy. Kiedy już kilkakrotnie tego doświadczysz, zupełnie odsuniesz je na bok, a kiedy to zrobisz, będziesz nabierał coraz więcej mocy i wytrwałości. Im bardziej zaś będziesz odsuwał na bok własne korzyści, tym bardziej będziesz czuł, że jako istota ludzka powinieneś mieć sumienie i rozum. Poczujesz, że bez egoistycznych pobudek jesteś osobą prawą i uczciwą i robisz różne rzeczy jedynie po to, by zadowolić Boga. Będziesz miał poczucie, że takie zachowanie sprawia, że stajesz się godny miana »człowieka«, i że żyjąc w ten sposób na ziemi jesteś szczery i otwarty, jesteś osobą pozbawioną fałszu, masz czyste sumienie i jesteś godzien wszystkich tych rzeczy, którymi obdarzył cię Bóg. Im dłużej będziesz tak żyć, tym bardziej będziesz czuł się mocny i radosny. Skoro tak, to czyż nie będzie to oznaczało, żeś postawił stopę na właściwej ścieżce?” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Nie rób wszystkiego tylko dla własnego dobra i nie myśl ciągle o własnych sprawach; nie zważaj na swój status, prestiż czy reputację. Nie zwracaj także uwagi na ludzkie interesy. Musisz najpierw myśleć o interesach domu Bożego i uczynić z nich swój najważniejszy priorytet. Powinieneś troszczyć się o wolę Bożą i zacząć od zastanowienia się, czy byłeś czysty w wypełnianiu swojego obowiązku, czy zrobiłeś wszystko, by być lojalnym, czy starałeś się jak najlepiej unieść swoją odpowiedzialność i czy dałeś z siebie wszystko; a także czy w pełni poświęciłeś się swoim obowiązkom i pracy domu Bożego. Musisz przemyśleć te rzeczy. Rozważaj je często, a łatwiej ci będzie dobrze wykonywać swój obowiązek” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Wówczas zrozumiałam, że chrześcijanie mogą żyć uczciwie, z honorem i jak ludzie tylko dzięki stosowaniu się do słów Boga i prawdy, uwzględnianiu Jego woli, zapomnieniu o własnych interesach i chronieniu Jego dzieła w każdej sytuacji. Wtedy zaznamy spokoju. Wiedziałam, że muszę praktykować słowa Boga i starać się być człowiekiem prawym.

Pewnego wieczoru w listopadzie siostra Li, nowa przełożona, dołączyła do naszego zespołu. Powiedziała, że siostra Liu, jej współpracownica, wyjechała kilka dni temu na spotkanie z siostrą spoza miasta, ale nie wróciła. Bała się, że ją aresztowano. A jeśli tak, to innym trzeba było natychmiast kazać się przenieść. Brała też pod uwagę, że siostra Liu mogła z jakiegoś powodu pojechać do domu, więc przeniesienie wszystkich mogłoby przeszkodzić im w spełnieniu obowiązków. Nie wiedziała, co robić. Słysząc to, pomyślałam: „Siostra Liu od dawna wierzy w Boga i trwa w swoim obowiązku. Dałaby nam znać, gdyby pojechała do domu. Prawdopodobnie ją aresztowano. Powinnam od razu powiedzieć to przełożonym”. Lecz zaraz pomyślałam: „Siostra Li jest przełożoną. Jeśli ona nie ma pewności i boi się zakłócić dzieło kościoła, skąd ja mam mieć pewność? Jeśli zadamy sobie trud i wszystkich przeniesiemy, a siostry Liu nie aresztowano, to być może lider rozprawi się z nami i stwierdzi, że zakłócamy dzieło kościoła. Mam się odezwać, czy nie?”.

W swoich zmaganiach przeczytałam słowa Boga: „Rób wszystko, co jest korzystne dla dzieła Bożego, i nie rób niczego, co jest szkodliwe dla interesów Bożego dzieła. Broń imienia Boga, świadectwa Boga i dzieła Bożego” (Dziesięć dekretów administracyjnych, które muszą być przestrzegane przez wybranych ludzi Boga w Wieku Królestwa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Bóg zapamięta ludzi tylko wtedy, gdy im bardziej doniosła będzie chwila, tym bardziej będą w stanie podporządkować się, porzucić swoje własne interesy, próżność i dumę, oraz należycie wykonywać swoje obowiązki. To wszystko są dobre uczynki! Niezależnie od tego, co robią ludzie, co jest ważniejsze – ich próżność i duma, czy chwała Boża? (Chwała Boża). Co jest ważniejsze – twoje powinności, czy twoje własne interesy? Wypełnianie obowiązków jest najważniejsze i jest to twoja powinność” („Zyskanie Boga i prawdy jest największym szczęściem” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Bóg wyraźnie mówi nam, abyśmy podtrzymywali Jego dzieło i dobrze wypełniali swój obowiązek. Teraz w obliczu konfliktu między moimi interesami a interesami kościoła, Bóg mnie obserwował. Gdybym znowu była samolubna, znaczyłoby to, że brak mi człowieczeństwa. Ostatnim razem dostałam bolesną lekcję, przyszło mi zapłacić straszną cenę. Nie mogłam powtórzyć tego błędu. Siostrze Li powiedziałam: „Możliwe, że siostra Liu wróciła do domu, ale nie mamy pewności. Powinniśmy zakładać najgorsze i przenieść braci i siostry. Nawet jeśli się mylimy, robimy to dla dzieła kościoła i bezpieczeństwa wszystkich osób. Patrzymy z szerszej perspektywy. Jeśli dostrzegamy niebezpieczeństwo i nie zadziałamy na czas, a policja kogoś aresztuje, będziemy jak Judasz i wszelkie żale będą spóźnione. Niebezpieczeństwo rośnie z dnia na dzień. Zajmijmy się tym od razu”. Opowiedziałam jej o wcześniejszych aresztowaniach członków kościoła, a ona zgodziła się ze mną. Następnego dnia rano zaczęła wszystko szykować, a dzień później wieczorem opuściliśmy nasze miejsce spotkań.

Po drodze przełożona powiedziała: „Aresztowano siostrę Liu i tę drugą siostrę. Policja zgarnęła też cztery inne osoby z miejsca spotkań. Przenieśliśmy się w samą porę. Gdybyśmy zwlekali, aresztowaliby jeszcze więcej osób”. Na te słowa zagotowało się we mnie. Partia Komunistyczna to samo zło! Chrześcijanie nie mają gdzie się ukryć w tak ogromnym kraju jak Chiny! Zrozumiałam też, jak ważna jest ochrona interesów kościoła. Poczułam się lepiej, bo tym razem udało mi się wcielić prawdę w życie i zachować się odpowiedzialnie, dzięki czemu nie stało się nic złego. Pojęłam, że żyć jak człowiek można jedynie wtedy, gdy kierujemy się słowami Boga. Osobiście doświadczyłam też, że gdyby nie osądzenie słowami Boga, nadal bym się kierowała szatańskimi filozofiami i skłonnościami, czyniła zło i przeciwstawiała się Bogu. Nie umiałabym odrzucić własnych interesów ani trzymać się zasad i nie miałabym odrobiny człowieczeństwa. Tak jak mówią słowa Boga Wszechmogącego: „Jeśli jesteś w stanie wypełniać swoje zobowiązania, wykonywać swoje powinności i obowiązki, odłożyć na bok swe egoistyczne pragnienia oraz własne cele i motywy, mieć wzgląd na wolę Bożą i umieścić na pierwszym miejscu korzyści Boga i Jego domu, to po pewnym okresie doświadczania tego sam poczujesz, że to jest właśnie sposób, w jaki należy żyć. Jest to życie uczciwe i szczere, a kto tak żyje, nie jest osobą fałszywą ani nicponiem, i wiedzie żywot sprawiedliwy oraz godny, zamiast być ograniczonym lub nikczemnym. Sam poczujesz, że tak właśnie powinien żyć i postępować człowiek” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”).

Przypisy:

a. „Wyginać łokieć na zewnątrz” to chiński idiom, który oznacza, że ktoś pomaga innym kosztem swoich bliskich, na przykład rodziców, dzieci, krewnych czy rodzeństwa.

49. Cudowny sposób życia

Autorstwa Xunqiu, Japonia

W dzieciństwie mówiono mi: nie bądź bezpośrednia wobec innych, nie rób kłopotów. Tak podchodziłam do życia. Kierowałam się szatańskimi filozofiami życia, na przykład „Przemilczenie błędów dobrych przyjaciół prowadzi do długiej i dobrej przyjaźni” lub „Nigdy nie wymierzaj innym policzka ani nie karć ich za ich braki”. Ilekroć widziałam, że ktoś postępuje źle, nie chciałam go krępować ani ujawniać jego wad. Ludzie chwalili mnie za wyrozumiałość i taktowność wobec innych i myślałam, że dobrze postępuję, że to podstawowa zasada w relacjach z ludźmi. Doświadczając sądu i karcenia przez słowa Boga, pojęłam, że tak nie postępuje dobra osoba, że jest to życie według filozofii szatana. Nikomu to nie pomaga, a może krzywdzić innych. Moje nastawienie się zmieniło i słowa Boga wskazały mi zasady postępowania.

Gdy w 2019 wybrano mnie przywódczynią kościoła, byłam bardzo wdzięczna za tę szansę. Postanowiłam wziąć na siebie tę odpowiedzialność. Po jakimś czasie zauważyłam problemy w pracy braci i sióstr. Niektórzy niedbale wypełniali obowiązki, co powodowało oczywiste problemy. Inni nie umieli współpracować, ich filmy były źle zsychronizowane, a praca nieefektywna. Widząc to, pomyślałam: „Wykazują zepsucie w wypełnianiu obowiązków. Praca domu Boga zostanie zakłócona, jeśli się ich nie napomni. Muszą z nimi pomówić, aby to zrozumieli i się zmienili”. Pomyślałam wtedy: „Jeśli od razu ujawnię ich problemy, co sobie o mnie pomyślą? Czy powiedzą, że jestem surowa, bo jestem nowa? Że trudno się ze mną dogadać? Czy nie zrażę wszystkich, jeśli tak sobie pomyślą? Nieważne, nic nie powiem. Muszę dbać o dobre relacje”. Dlatego zatuszowałam wszystkie problemy tych braci i sióstr. Bałam się, że zniszczę nasze stosunki, zawstydzająch ich i stawiając ludzi pod pręgieżem.

Raz siostra powiedziała mi, że brat Wang jest uparty i nie przyjmuje sugestii co do swoich obowiązków, co spowalnia postepy. Rozpytałam się, żeby poznać opinie innych, wszyscy mówili, że brat Wang jest arogancki, władczy i protekcjonalny. Większość ludzi z nim pracujących czuło, że są ograniczani. Słysząc to, zrozumiałam, że brat Wang ma poważny problem, jeśli się z nim nie upora, nie pomoże to jego wejściu w życie ani pracy domu Boga. Musiałam uzmysłowić mu powagę problemu. Gdy jednak z nim rozmawiałam, to chciałam wycofać się rakiem. Pomyślałam: „Wszystkie te problemy to najgorsza strona brata Wanga. Jeśli wyłożę każdy jeden problem, czy on nie poczuje się upokorzony i bez wartości? Czy to nie będzie poniżające? Jeśli poczuje, że się na niego uwzięłam, czy będzie miał mi to za złe? Ciągle się widujemy, na zgromadzeniach i nie tylko. Jeśli zrobi się niezręcznie, jak się bedziemy dogadywać?”. Pomyślałam, że on sam mówił o swoim aroganckim usposobieniu, więc wskazanie na to bez dotykania czułych punktów nie będzie dla niego zbyt zawstydzające i nasza wzajemna relacja nie ucierpi. Podczas naszej rozmowy delikatnie zwróciłam uwagę, że jest arogancki i protekcjonalny. Wysłuchał mnie i przyznał, że to prawda, że jest arogancki i protekcjonalny, i że zdaje sobie z tego sprawę. Wiedziałam, że umyka mu powaga problemu, lecz zmilczałam to. Nie zyskał żadnego zrozumienia siebie samego, więc był nadal uparty, gdy wypełniał obowiązki. Nie umiał współpracować i powodował opóźnienia, więc go przeniesiono. Podjął inne obowiązki, ale nie był efektywny, bo krępowało go zepsute usposobienie. Raz jego przełożona w gniewie powiedziała mi: „Czy wiedziałaś o problemach brata Wanga? Czemu z nim tego nie omówiłaś? Poważnie zakłócił postępy naszej pracy”. Czułam, jakby Bóg napominał mnie w jej osobie za to, że nie praktykowałam prawdy. Czułam się winna. Gdybym tylko wytknęła mu problemy, a on by się zreflektował, to może zacząłby dobrze wypełniać obowiązki. Ale on tak naprawdę nie rozumiał własnej natury, więc poprzednio poniósł porażkę i później też się nie zmienił. Blokował pracę. Czy nie zakłócałam pracy domu Boga? Myślałam, że mam dobre człowieczeństwo, ale dostrzegłam, że po prostu boję się zawstydzać innych i wywierać na nich złe wrażenie. A to nie sprzyjało ich wejściu w życie ani pracy domu Boga. To było dobre człowieczeństwo?

Przeczytałam słowa Boga: „Musi istnieć kryterium »posiadania dobrego człowieczeństwa«. Nie polega ono na podążaniu ścieżką umiarkowania. Nie jest to trzymanie się zasad, dbanie o to, by nikogo nie obrazić, zjednywanie sobie innych, bycie gładkim, schludnym wobec wszystkich, tak, by każdy czuł się dobrze. Nie takie jest kryterium. Zatem jakie? Kryterium jest traktowanie Boga, innych ludzi i zdarzeń ze szczerym sercem, zdolność do podejmowania odpowiedzialności, a wszystko to w taki sposób, aby każdy mógł to w sposób oczywisty zobaczyć i odczuć. Ponadto Bóg bada serca ludzi i zna ich, każdego z osobna. Niektórzy ludzie zawsze chełpią się swoim dobrym człowieczeństwem, twierdząc, że nigdy nie zrobili nic złego, nigdy nikogo nie okradli i nigdy nie pożądali rzeczy innych ludzi. Czasem nawet posuwają się do tego, że w sporach o interesy pozwolą innym odnieść korzyść własnym kosztem, woląc sami ponieść stratę, i nigdy nie mówią o nikim nic złego, aby wszyscy uważali ich za dobrych ludzi. Jednak gdy wykonują swoje obowiązki w domu Bożym, są przebiegli i śliscy, zawsze knującdla własnej korzyści. Nie myślą o interesach domu Bożego, nigdy nie traktując jako pilne tego, co Bóg traktuje jako pilne i nigdy nie potrafią odłożyć na bok własnych interesów, aby wykonywać swoje obowiązki. Nigdy nie porzucają własnych interesów. Nawet gdy widzą, jak niegodziwi ludzie czynią zło, nie demaskują ich; nie mają za grosz zasad. To nie jest dobre człowieczeństwo” („Oddaj szczere serce Bogu, by pozyskać prawdę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga wskazują zasady postępowania. Dobra osoba nie idzie drogą umiaru, ani nie przemilcza problemów innych ludzi. Nie szuka całkowitej harmonii, ani nie stara się mieć idealnych relacji z innymi. Chodzi o to, żeby być zasadniczym i mieć poczucie sprawiedliwości, o wierność zasadam bez żadnego lęku i ochronę domu Bożego, gdy dzieje mu się krzywda. W interakcjach z braćmi i siostrami strałam się nikogo nie zawstydzić czy urazić, myśląc, że wszyscy będą o mnie dobrze myśleć, jeśli relacje będą dobre. Nie zgadzało się to z zasadami prawdy. Widziałam zepsucie innych i to, że zakłócają pracę domu Boga, ale chcąc chronić mój wizerunek, nie chroniłam interesów kościoła i przymykałam oko na problemy. Zwłaszcza w przypadku brata Wanga, wiedziałam, że jego problemy zakłócają pracę domu Boga. Ale bałam się, że uzna, że się na niego uwzięłam, że nie przyjmie moich słów i będzie chował urazę. Gdy z nim rozmawiałam, nie przykładałam należytej wagi do problemu. W efekcie on nie traktował problemu poważnie. Pozornie kreowałam się na kogoś, kto nie krzywdzi, a tak naprawdę zaszkodziłam pracy kościoła i wejściu innych w życie. Chciałam się ludziom przypodobać, byłam wierutną oszustką.

Podczas modlitwy przeczytałam słowa Boga: „Niektórzy przywódcy kościoła nie upominają braci czy sióstr, którzy wypełniają swój obowiązek niedbale i zdawkowo, choć powinni. Widząc coś, co w oczywisty sposób szkodzi interesom domu Bożego, przymykają na to oko i nie zadają żadnych pytań, aby czasem kogoś nie urazić. Prawdziwym ich celem nie jest jednak okazywanie zrozumienia dla cudzych słabości. Zresztą wiedzą oni doskonale, jakie są ich zamiary: »Jeśli nadal będę tak postępował i nikogo do siebie nie zrażę, ludzie będą mnie uważali za dobrego przywódcę. Będą mieli o mnie wysokie mniemanie. Będą mnie wspierać i darzyć sympatią«. Choćby nie wiem jak miały ucierpieć interesy domu Bożego i bez względu na to, jak bardzo utrudnione zostanie wkroczenie w życie wybranego ludu Bożego lub jak wielkiemu zakłóceniu ulegnie życie jego kościoła, tacy ludzie trwają uparcie przy swej szatańskiej filozofii, aby nikogo nie urazić. W ich sercach ani na chwilę nie pojawiają się wyrzuty sumienia; co najwyżej mogą czasem mimochodem wspomnieć o jakimś problemie i na tym poprzestają. Nie rozmawiają we wspólnocie o prawdzie ani nie wskazują, w czym tkwi sedno cudzych problemów, a tym bardziej nie analizują wnikliwie stanu ducha innych. Nie prowadzą ludzi ku wkraczaniu w prawdziwą rzeczywistość i nigdy nie przekazują im, jaka jest wola Boża, ani nie mówią o często popełnianych grzechach albo o przejawach skażonego usposobienia. Nie rozwiązują tych praktycznych problemów, a zamiast tego zawsze okazują pobłażliwość wobec cudzych słabości i negatywnego nastawienia, a nawet niedbalstwa i marazmu. Raz za razem pozwalają, by czyny i zachowania tych ludzi uchodziły im płazem i nie były nazywane po imieniu. A właśnie dlatego, że tak postępują, większość ludzi zaczyna z czasem myśleć: »Nasz przywódca jest dla nas jak matka. Ma dla naszych słabości nawet więcej zrozumienia niż Bóg. Być może jesteśmy ludźmi zbyt małego kalibru, by sprostać wymaganiom Boga, ale wystarczy, że potrafimy spełnić oczekiwania naszego przywódcy. Taki przywódca nam odpowiada. Jeśli nadejdzie dzień, kiedy zwierzchnik będzie chciał kimś go zastąpić, powinniśmy głośno protestować, przedstawiając nasze odmienne zdanie i pragnienia. Będziemy wówczas próbowali negocjować z naszym zwierzchnikiem«. Jeśli ludzie żywią takie myśli, jeżeli mają tego rodzaju relację ze swym przywódcą i takie o nim mniemanie, w swoich sercach zaś zrodziło się takie zaufanie, podziw, szacunek i uwielbienie dla niego, to jak taki przywódca powinien się czuć? Jeśli w tej kwestii odczuwa jakieś wyrzuty sumienia oraz zażenowanie i czuje, że jest coś winien Bogu, to nie powinien koncentrować się na swej pozycji czy wizerunku w sercach innych. Winien nieść świadectwo o Bogu i Go wywyższać, aby to Bóg miał miejsce w ludzkich sercach i aby ludzie czcili Jego wielkość. Tylko wtedy serce przywódcy zazna prawdziwego spokoju i będzie on kimś, kto dąży do prawdy. Nie to jest jednak celem działań antychrystów. Zamiast tego posługują się oni wspomnianymi metodami i technikami, aby skłonić ludzi do zejścia z prawdziwej drogi i wyparcia się prawdy. Posuwają się przy tym tak daleko, że są pobłażliwi wobec niedbalstwa, zdawkowości i braku odpowiedzialności w wykonywaniu obowiązków przez innych. Postępują tak z myślą o tym, by zająć określone miejsce w ich sercach i zyskać ich życzliwość. Czyż nie jest to próba pozyskania sobie tych ludzi? I czyż nie jest to coś złego i godnego pogardy? Jest to zaiste odrażające!” („Usiłują pozyskać sobie ludzi” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). To ujawniło istotę i motywy mojego postępowania. Odkąd zostałam przywódczynią, chodziłam na paluszkach, by nikogo nie urazić. Nie mówiłam o problemach ludzi, by chronić ich godność. Nie czułam pilnej potrzeby reakcji, widząc że brat Wang zakłóca i blokuje pracę kościoła. Zamiast tego przebierałam w słowach, żeby utrzymać swoją pozycję wśród innych. Wydawałam się łagodna i niegroźna, ale to była tylko fasada, takie wrażenie chciałam sprawiać. Specjalnie byłam miła w słowach i czynach, by pozyskać sympatię, by nie lubiano i podziwiano. W ten sposób umacniałam swoją pozycję. Chciałam ułatwić sobie życie i robiłam to kosztem interesów domu Boga. Postępowałam wbrew zasadom prawdy. Szłam ścieżką antychrystów. Wtedy znalazły mnie słowa Boga: „Możesz zachowywać się wyjątkowo przyjaźnie i być oddany swoim krewnym, przyjaciołom, żonie (lub mężowi), synom, córkom i rodzicom, a także nigdy nie wykorzystywać innych, ale jeśli nie jesteś w stanie osiągnąć zgodności z Chrystusem, jeśli nie potrafisz utrzymywać z Nim harmonijnych relacji, to nawet gdybyś oddał wszystko bliźnim lub opiekował się troskliwie ojcem, matką i swoimi domownikami, i tak twierdziłbym, że jesteś nikczemnikiem, do tego pełnym przebiegłych sztuczek” (Ci, którzy nie są zgodni z Chrystusem, z pewnością są przeciwnikami Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dom Boga pozwolił mi prowadzić innych, by praktykowali prawdę, trwali przy dziele Boga, omawiali prawdę, rozstrzygali problemy innych, by mogli pojąć swoje zepsucie i wypełniać obowiązki według zasady. To był mój obowiązek. Ale nie uczyniłem tego, czego wymaga Bóg. Skupiałam się na moich relacjach i prestiżu, co zaszkodziło pracy domu Boga i przeszkadzało innym wejść w życie. Byłam po stronie szatana. To właśnie Bóg ujawnił w swoich słowach. Nie tylko byłam złą osobą, byłam nieuczciwa, samolubna i podła. Gdybym się nie zmieniła, stałabym się przeszkodą na drodze do wejścia w życie dla braci i sióstr. Uświadomiłam sobie, jak zasady kierowały mną w interakcjach z innymi. Dostrzegłam, że „Nigdy nie wymierzaj innym policzka ani nie karć ich za ich braki” i „Przemilczenie błędów dobrych przyjaciół prowadzi do długiej i dobrej przyjaźni” to nie są zasady postępowania. Stanęłam przed Bogiem, by pokutować i poprawić się.

Później przeczytałam te słowa Boga: „Jeśli chcesz mieć normalną relację z Bogiem, twoje serce musi zwrócić się ku Niemu. Bazując na tym fundamencie, stworzysz też normalne relacje z innymi ludźmi. Jeśli nie masz normalnej relacji z Bogiem, to nieważne, co robisz, aby utrzymywać relacje z innymi, jak bardzo nad nimi pracujesz i jak wiele energii na to poświęcasz, wszystko to będzie odnosić się do ludzkiej filozofii życiowej. Utrzymujesz pozycję wśród ludzi, patrząc z ludzkiej perspektywy i przez pryzmat ludzkiej filozofii, po to, by cię chwalono, lecz nie podążasz za słowem Bożym, aby nawiązywać normalne relacje z ludźmi. Jeśli przestaniesz skupiać się na stosunkach z innymi, a nawiążesz normalną relację z Bogiem, jeśli będziesz skłonny oddać Mu swoje serce i nauczyć się być Mu posłusznym, to w sposób naturalny twoje relacje ze wszystkimi ludźmi staną się normalne. W ten sposób przestaniesz budować je w sferze cielesności, a zaczniesz budować je na fundamencie Bożej miłości. W sferze ducha nie ma prawie żadnych cielesnych kontaktów, a za to jest poczucie wspólnoty, wzajemna miłość i pociecha oraz zaopatrywanie siebie nawzajem. Wszystko to opiera się na fundamencie serca, które zadowala Boga. Takie relacje nie są utrzymywane w oparciu o ludzką filozofię życiową, lecz kształtują się w bardzo naturalny sposób, poprzez niesienie brzemienia dla Boga. Nie wymaga to od człowieka wysiłku. Wystarczy, że będziesz praktykować zgodnie z zasadą Bożego słowa” (Nawiązanie normalnej relacji z Bogiem jest bardzo ważne, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga pokazały mi, prawidłowe relacje nie mogą bazować na filozofiach ludzi. Tylko duchowe karmienie innych wedle słów Boga niesie dobro wszystkim. Widząc u innych zepsucie w wypełnianiu obowiązków, nie powinnam była skupiać się na własnym wizerunku. Powinnam była zastosować słowa Boga do problemu, by pomóc im zrozumieć ich usposobienia, pomóc im w dobrym wypełnianiu obowiązków. Bóg by to pochwalił. Brat Wang był w stanie pojąć samego siebie w świetle słów Boga, czyli chciał stawić czoła swoim problemom. Nie rozumiał źródła problemu i nie czuł do siebie nienawiści, więc żył wciąż w swoim zepsuciu. Gdybym użyła słów Boga, by zbadać problem i by brat Wang znalazł ścieżkę praktykowania, to by mu faktycznie pomogło. Z tą świadomością chciałam się zmienić i postępować zgodnie z wymaganiami Boga. Później podsumowałam problemy brata Wanga w jego obowiązkach, jeden po drugim. Porozmawiałam z nim o źródle jego problemów. W następstwie on wcale mnie nie znienawidził i nie unikał, zaakceptował moje słowa. Przesłał mi taką wiadomość: „Dziękuję za to, co mi powiedziałaś, inaczej nie uświadomiłbym sobie powagi problemu”. Byłam poruszona. Gdy porzuciłam złe motywy i troskę o mój wizerunek, a praktykowałam słowa Boga i zasady, mogłam dać innym wsparcie praktyczne. Czułam spokój.

Potem dostrzegłam siostrę, która się ociągała w pracy, co powodowało wiele problemów. Świadomość tych problemów dołowała ją. Zrozumiałam, że te problemy wynikały z jej nastawienia do obowiązków, chciałam o tym powiedzieć. Ale pomyślałam: „Ona już jest zniechęcona. Jeśli pomówię z nią o jej problemach, czy nie sypnę jej solą w ranę? Jeśli bardziej się przygnębi, inni stwierdzą, że brak mi człowieczeństwa, i wykluczą mnie”. Gdybym znalazła sposób na rozwiązanie jej problemów, nie musiałabym w ogóle ich wspominać. Wtedy zrozumiałam, że znów ulegam szatańskim filozofiom, że jeśli nie wytknę jej problemów, ona nie dojrzy własnego zepsucia, a to jej nie pomoże. Modliłam się, szukałam zasad prawdy. Potem przeczytałam słowa Boga: „Bóg nigdy nie jest w swych czynach niezdecydowany czy niepewny; zasady i cele kryjące się za Jego działaniami są jasne i na wskroś przejrzyste, czyste i bez skazy, nie zawierają ani cienia podstępu czy intrygi. Innymi słowy, istota Boga nie skrywa w sobie żadnego pierwiastka ciemności czy zła” (Sam Bóg, Jedyny II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). „Bóg się nie powściąga; pozostaje nieskalany ludzkimi ideami. Dla Niego jeden znaczy jeden, a dwa – dwa; dobro jest dobrem a zło – złem, bez cienia dwuznaczności” („Jedynie gdy jest się naprawdę posłusznym, można mieć prawdziwą wiarę” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). To pokazało mi, że Bóg jest zasadniczy w swoich słowach i czynach. Bóg pochwala ludzi czyniących dobrze, lecz gdy gwałcą prawdę i krzywdzą dom Boga, jest to Mu wstrętne. W czynach Boga nie ma żadnej dwuznaczności. Przypomniało mi się, że gdy Pan Jezus miał zostać ukrzyżowany, Piotr powiedział: „Zmiłuj się nad sobą, Panie! Nie przyjdzie to na ciebie” (Mt 16:22). Pan odparł: „Odejdź ode mnie, szatanie!” (Mt 16:23). Mówiąc to, Piotr stawał na drodze dziełu Boga, dlatego Bóg dostrzegł w tym szatana. Pan Jezus nie wahał się, nie miał względu na to, że może zranić uczucia Piotra. Jasno powiedział o tym, co wynikało z czynów Piotra, by ten zobaczył, że postawa Boga jest jasna, i by poznał naturę swych czynów. Postawa Boga wskazała mi zasady praktykowania. Tolerancja i cierpliwość są akceptowalne przy niektórych problemach, ale jeśli coś zakłóca lub blokuje pracę domu Boga, prawda musi zostać powiedziana. Nie mogłam się tylko przypochlebiać. Wiedziałam, że ta siostra była przygnębiona, lecz przy dobrej motywacji, bez traktowania jej z góry ani łajania surowo, ale przez rozmowę o prawdzie, analizę problemów, ona mogła pojąć własne zepsucie. Mogłyśmy znaleść ścieżkę praktykowania i wypełniłabym tak wolę Boga. Poszłam porozmawiać z nią o jej problemach i jej mylnym postrzeganiu. Podzieliłam się własnym doświadczeniem. Bałam się, że przemawiam zbyt surowo, że to może być dla niej za dużo. Ale gdy skończyłam, ona nie była smutna ani uprzedzone wobec mnie, czego się bałam, tylko powiedziała, że wcześniej nie rozumiała własnych problemów, że jest gotowa przyjąć krytykę. Jej nastawienie do obowiązków poprawiło się i zaczęła poszukiwać zasad prawdy. Uszczęśliwiło mnie to. Czułam się tak dobrze, praktykując prawdę i postępując wedle słów Boga.

W moich interakcjach z innymi zawsze bałam się zawstydzać ludzi zbyt mocną postawą, więc moje relacje opierały się na szatańskich filozofiach. Takie życie wyczerpuje. Dzięki tym doświadczeniom i przewodnictwu Boga poznałam, kim jest osoba dobra. I też to, że kluczowa jest wierność zasadom i kierowanie się słowami Boga w relacjach z innymi. To jest zasada dobrego postępowania. Bogu dzięki!

52. Żegnaj, ugodowcu!

Autorstwa Li Fei, Hiszpania

Jeśli chodzi o ludzi ugodowych, to zanim uwierzyłam w Boga, sądziłam, że są wspaniali. Mają łagodne usposobienie, nigdy się na nikogo nie złoszczą, każdy ich lubi, a oni nikogo nie obrażają. Chciałam być taką osobą. A to dlatego że od małego byłam w szkole i społeczeństwie bombardowana takimi powiedzeniami jak „Harmonia to skarb, a pobłażliwość to cnota”, „Nic nie mów, choć widzisz zło”, i „Milcz dla własnej ochrony i dąż jedynie do uniknięcia winy”. „Przemilczanie zalet przyjaciół prowadzi do długiej i dobrej przyjaźni”. Uważałam, że trzeba żyć w myśl tych idei. Nieważne, czy chodziło o rodzinę, przyjaciół, czy znajomych, nie chciałam nikogo urazić i zawsze zgadzałam się na wszystko, czego chcieli. Wszyscy chwalili mnie za to, że mam dobry kontakt z ludźmi i łatwo ze mną współpracować. Czułam też, że przetrwanie w tym mrocznym, złym społeczeństwie wymaga budowania dobrych relacji z ludźmi wokoło, bo jest to jedyny sposób na znalezienie dla siebie miejsca. Dopiero później, gdy przyjęłam dzieło dni ostatecznych Boga Wszechmogącego, doświadczyłam sądu i karcenia Jego słowami oraz zrozumiałam pewne prawdy. W końcu dostrzegłam, że te zasady przetrwania są szatańskimi filozofiami i truciznami, a nie regułami, których ludzie powinni się trzymać. Zrozumiałam, że żyjąc tak, stawałam się coraz bardziej nieuczciwa, kłamliwa, samolubna i podła, że urzeczywistniałam jedynie szatańskie usposobienie i w ogóle nie przypominałam człowieka. Zaczęłam nienawidzić samej siebie i okazałam skruchę Bogu.

W 2018 roku zostałam wybrana na przywódczynię okręgu. Na początku niewiele wiedziałam o pracy kościoła. Moja partnerka, siostra Liu, pełniła ten obowiązek przez ponad rok i rozumiała różne aspekty tej pracy, więc, gdy miałam problemy lub trudności, pytałam ją o wszystko, a ona bardzo mi pomagała. Później często słyszałam, jak siostra Liu wspominała, że przywódczyni kościoła, za którą była odpowiedzialna, siostra Zhang, od jakiegoś czasu wypełniała swoje obowiązki po łebkach, nie wykonywała praktycznej pracy, na spotkaniach wyrzucała z siebie frazesy i doktryny, była arogancka, przemądrzała i nie przyjmowała sugestii ani pomocy od innych. Pomyślałam wtedy, że to wszystko wskazywało na to, że była fałszywą przywódczynią, która nie wykonywała praktycznej pracy, a skoro siostra Liu wiedziała o tym, to zastanawiałam się, dlaczego nie wprowadziła pewnych zmian i nie odprawiła siostry Zhang. Chciałam jej coś powiedzieć, ale pomyślałam sobie, że dopiero zaczęłam pełnić te obowiązki i nie znam siostry Zhang zbyt dobrze. Gdybym coś powiedziała wprost, siostra Liu mogłaby zganić mnie za pochopność i brak troski wobec innych. Mając to na uwadze, powiedziałam jej o swoich przemyśleniach nie wprost, ale nie przejęła się tym i poprosiła mnie, żebym z miłością pomogła siostrze Zhang. Pomyślałam, że siostra Liu zna zasady zastępowania przywódczyń, więc jeśli wspomnę o tym ponownie, pomyśli, „że mówię, iż nie wykonuje praktycznej pracy. Na pewno pomyśli, że robię zbyt wiele problemów i że trudno się ze mną współpracuje. Jeśli wywoła to między nami konflikt, jak będziemy później wykonywać nasze obowiązki jako partnerki?”. Wtedy zdecydowałam, że nie powiem nic więcej.

Kilkukrotnie rozmawiałam z siostrą Zhang, żeby unaocznić i przeanalizować jej problemy. Nie tylko wszystkiego się wypierała, ale jeszcze kłóciła się ze mną. Niedługo później pewni bracia i siostry zaczęli, że siostra Zhang nie wykonuje praktycznej pracy. Wtedy zrozumiałam, że problem siostry Zhang jest poważny, i że jeśli nie uporamy się z nim na czas, opóźni to pracę kościoła i wejście w życie braci i sióstr. Zatem w rozmowie z siostrą Liu ponownie wspomniałam o odprawieniu siostry Zhang. Ale siostra Liu powiedziała, że przekazała te doniesienia naszym zwierzchnikom. I żebyśmy poczekały, aż wszystko wyjaśnią, zanim ją odprawimy”. Ja pomyślałam, że dzięki tym zgłoszeniom, jeśli przyjrzymy się sytuacji, przekonamy się, że siostra Zhang od dawna nie wykonuje praktycznej pracy, obowiązki wypełnia po łebkach i wypowiada jedynie frazesy i doktryny. Wiemy, że jest fałszywą przywódczynią, więc zgodnie z zasadami, trzeba odprawić ją jak najszybciej”. W kościele była fałszywa przywódczyni, a my, przywódczynie okręgu, zamiast załatwić sprawę, przerzuciłyśmy to na zwierzchników. Czyż przez opieszałość, nie pozwalałyśmy fałszywej przywódczyni dalej wyrządzać krzywdę braciom i siostrom? To nic innego jak stanie u boku szatana przeciwko Bogu! Chciałam ponownie porozmawiać o tym z siostrą Liu, ale pomyślałam, że gdy ostatnio o tym wspomniałam, nie chciała zastąpić siostry Zhang kimś innym i kazała mi zatroszczyć się o nią. Widziałam, że świetnie się dogadują, więc gdybym znów wspomniała o odprawieniu siostry Zhang, siostra Liu mogłaby powiedzieć, że jestem zbyt arogancka. W nowej pracy trzeba być gorliwym, więc pomyślałaby, że po prostu się popisuję. Zdecydowałam się nic nie mówić. Przynajmniej nasi zwierzchnicy przyglądali się sprawie. Kilka dni więcej nie mogło zaszkodzić. Tak więc zrezygnowałam, choć słowa same cisnęły się na usta. Kilka dni później nasi zwierzchnicy zbadali sprawę i rozprawili się z nami za to, że nie usunęłyśmy fałszywej przywódczyni od razu, czym zakłóciłyśmy pracę kościoła i opóźniłyśmy wejście w życie naszych braci i sióstr. Powiedzieli, że postąpiłyśmy jak wspólniczki szatana i skrzywdziłyśmy braci i siostry. Bardzo mnie to zasmuciło. Zrozumiałam, że nie praktykowałam znanej mi prawdy i nie trzymałam się zasad. Naprawdę ochraniałam fałszywą przywódczynię. Kryłam ją. Natychmiast podjęłam więc decyzję, by ją odprawić. Ale po wszystkim byłam tylko lekko skruszona i zakłopotana i nie wykorzystałam okazji, by mocniej się nad sobą zastanowić. Później zauważyłam, że na spotkaniach siostra Liu cały czas mówi o banałach i doktrynach i nie potrafi rozwiązywać problemów czy trudności braci i sióstr. Kiedy zwróciłam jej uwagę na niektóre problemy i niedostatki, nie chciała ich zaakceptować i usiłowała się ze mną kłócić. Powierzona jej praca nie przynosiła żadnych rezultatów, a kiedy nasi zwierzchnicy przycinali ją i rozprawiali się z nią, nie chciała tego zaakceptować. Miała niedbałe, negatywne nastawienie w pracy, pojawiły się skargi i nieporozumienia. Chciałam ujawnić jej stan, ale zdałam sobie sprawę, że jako jej partnerka jestem współodpowiedzialna za jakość naszej pracy, i gdybym zaczęła analizować jej problemy, odpowiedziałaby, że nie jestem wyrozumiała, więc milczałam. Próbowałam tylko ją pocieszyć i zachęcić do zmiany negatywnego nastawienia. Ale później zorientowałam się, że siostra Liu wcale się nie zmieniła. Niczego sobie nie uświadamiała! Gdyby trwało to dłużej, opóźniłoby pracę kościoła i wyrządziło krzywdę braciom i siostrom. Musiałam jak najszybciej poinformować o wszystkim zwierzchników. W kościele akurat przeprowadzano ogólne ankiety i nasi zwierzchnicy poprosili, żebym napisała ocenę siostry Liu. Już siadałam do pisania, ale przypomniałam sobie, że większości braci i sióstr brakowało rozeznania co do niej i naprawdę ją wspierali. A zatem gdybym zaryzykowała i zgłosiła problemy siostry Liu, czyż nie powiedzieliby, że motam i chcę doprowadzić do jej wydalenia, żeby samej o wszystkim decydować? Poza tym pracowałyśmy razem i zrobiła wiele, by mi pomóc. Czyż nie znienawidziłaby mnie, gdyby ją odprawili? W kółko to roztrząsałam i w końcu postanowiłam, że pominę szczegółowe informacje o tym, że nie wykonuje praktycznej pracy i nie akceptuje prawdy. Odkąd jednak złożyłam swoją ocenę, nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Wiedziałam, że ukrywam fakty i oszukuję Boga i odczuwałam coraz większą duchową ciemność. Ciągle przysypiałam, gdy czytałam słowa Boga i nie potrafiłam uzyskać żadnego oświecenia z omówień podczas zgromadzeń. Nie byłam w stanie dostrzec źródeł problemów, które mieli moi bracia i siostry. Brnęłam przez każdy dzień pozbawiona jakiejkolwiek energii i czułam, że Bóg mnie opuścił.

Później nasi zwierzchnicy przyjrzeli się sprawie i wydalili siostrę Liu jako fałszywą przywódczynię, która nie wykonywała praktycznej pracy. Poczułam wtedy wielki wstyd i wyrzuty sumienia, zwłaszcza gdy pomyślałam o tych słowach Boga: „W społeczeństwie znajdziecie wielu dobrych ludzi, wypowiadających się w bardzo wzniosły sposób, i chociaż na zewnątrz wydaje się, że nie popełnili żadnego wielkiego zła, w głębi serca są oszukańczy i śliscy. Posiadają oni zwłaszcza szczególną zdolność dostrzegania, w którą stronę wieje wiatr, a ich słowa są pełne ogłady i światowe. Z Mojego punktu widzenia „dobry człowiek” to człowiek nieszczery, hipokryta; taka osoba tylko udaje dobroć. Wszyscy ci, którzy trzymają się szczęśliwej »drogi środka«, są najgroźniejsi. Próbują nikogo nie obrażać, są ugodowi, dostosowują się i nikt nie może ich rozpracować. Takie osoby są uosobieniem szatana!” („Jedynie poprzez wprowadzenie prawdy w życie można pozbyć się więzów skażonego usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga ujawniają, że ugodowcy są najbardziej złowrodzy i przebiegli, że są żyjącymi szatanami. Pojęłam, że to byłam ja. Wiedziałam przecież, że siostra Liu jest fałszywą przywódczynią, ale by chronić siebie i moją relację z nią, obraziłam Boga i nie praktykowałam prawdy. Po raz kolejny kryłam fałszywą przywódczynię, obraziłam Boże usposobienie i popełniłam wykroczenie. Czułam, że jestem skończona, że Bóg nie zbawi kogoś takiego jak ja. Przez kilka dni byłam przygnębiona i zniechęcona. Nie miałam ochoty nic robić. Ale później przypomniałam sobie słowa Boga: „Bez względu na to, jak wiele zła popełniłeś, jak bardzo zbłądziłeś i jak ciężko zgrzeszyłeś, nie pozwól, aby stało się to ciężarem lub dodatkowym bagażem, który musisz dźwigać w swym dążeniu do zrozumienia Boga. Idź dalej naprzód. Zbawienie człowieka przez cały czas leży Bogu na sercu i to nigdy się nie zmienia. Jest to najcenniejsza część istoty Boga” (Sam Bóg, Jedyny VI, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Długo zastanawiałam się nad tymi słowami Boga i czułam, że każde z nich przynosi mi nadzieję i miłosierdzie. Mimo że moja podłość obraziła Boże usposobienie, Bóg jednak użył swoich słów, by pocieszyć mnie, zachęcić i powiedzieć mi, żebym się nie poddawała. Poczułam ogromną wdzięczność i powiedziałam sobie, że muszę się otrząsnąć. Zawsze gdy upadałam, musiałam się podnieść. Powinnam być w stanie zastanowić się nad sobą, zrozumieć swoje problemy i szukać prawdy, żeby je rozwiązać.

Później przeczytałam inny fragment słów Boga: „Wszyscy mówicie, że zważacie na Boże brzemię i będziecie bronić świadectwa kościoła, lecz któż spośród was naprawdę miał wzgląd na Boże brzemię? Zapytaj samego siebie: czy jesteś kimś, kto miał wzgląd na Boże brzemię? Czy potrafisz praktykować sprawiedliwość dla Boga? Czy umiesz stanąć w Mej obronie i opowiedzieć się za Mną? Czy jesteś w stanie niezłomnie wcielać prawdę w życie? Czy masz dość odwagi, aby walczyć ze wszystkimi uczynkami szatana? Czy umiałbyś odłożyć na bok swe uczucia i zdemaskować szatana ze względu na Moją prawdę? Czy jesteś w stanie pozwolić, by wypełniły się w tobie Moje zamiary? Czy ofiarowałeś Mi swoje serce w najważniejszym momencie? Czy jesteś kimś, kto wypełnia Moją wolę? Zadaj sobie te pytania i często o nich myśl” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Po przeczytaniu słów Boga i tego kazania poczułam w sercu przeszywający ból. Zrozumiałam, że byłam tylko przebiegłym, podstępnym ugodowcem. Gdy napotkałam problem, robiłam wszystko, co w mojej mocy, by chronić siebie, i nie brałam pod uwagę interesu domu Bożego. Nie miałam też żadnego poczucia odpowiedzialności w związku z moimi obowiązkami. Gdy pojawiły się fałszywe przywódczynie, powinnam była natychmiast zareagować, ale zamiast tego chroniłam siebie i bałam się urazić siostrę Liu. Byłam zbyt przestraszona, by praktykować prawdę i wydać siostrę. Celowo ukryłam i zatuszowałam prawdę, by ją chronić. W rezultacie ucierpiał każdy aspekt pracy kościoła, a bracia i siostry zostali pozbawieni właściwego życia kościelnego. Pomyślałam, że dom Boży powierzył mi taki ważny obowiązek, ale kiedy w kościele pojawiły się fałszywe przywódczynie, zdradziłam zasady prawdy, by bronić własnych interesów, raz za razem stając po stronie szatana i chroniąc te siostry. Wiedziałam, że ucierpi na tym praca kościoła, ale nie praktykowałam prawdy i nie stałam na straży sprawiedliwości. Gdy bałam się, że mogę kogoś urazić, porzucałam zasady prawdy. Działałam egoistycznie, w swoim własnym interesie. Czyż takie postępowanie nie dezorganizowało pracy domu Bożego i nie było działaniem wspólniczki szatana? Nie miałam odwagi praktykować prawdy ani przestrzegać zasad. Nie byłam sprawiedliwa. Nie nadawałam się na przywódczynię kościoła. Byłam samolubna, podła, podstępna, nieuczciwa i małoduszna! Bolało zwłaszcza, gdy myślałam o tym, że słowa Boga mówią, iż Bóg nienawidzi osób ugodowych, gardzi nimi i nie zbawia ich, a w kazaniach wciąż słyszy się, że dom Boży zdecydowanie nie akceptuje osób ugodowych jako przywódców, ponieważ mają złe serca i mogą jedynie zaszkodzić domowi Bożemu oraz braciom i siostrom. Tym, że chroniłam i kryłam fałszywe przywódczynie, obraziłam Boga i Jego usposobienie, więc stanęłam przed Jego obliczem i pomodliłam się do Niego: „Boże, raz za razem naruszałam Twoja wolę. Dobrze znałam prawdę, ale nie praktykowałam jej, a tym samym zaszkodziłam pracy kościoła. Jestem gotowa przyjąć Twoje przekleństwa i Twoją karę. Bez względu na to, jak potraktujesz mnie w przyszłości, jestem gotowa być Ci posłuszna i okazać skruchę”.

Po modlitwie zaczęłam się zastanawiać, dlaczego starałam się zadowalać ludzi zamiast praktykować prawdę, gdy coś się działo. Cóż takiego mnie kontrolowało? Później przeczytałam fragment Bożych słów: „Szatan deprawuje ludzi poprzez edukację, wpływ rządów państwowych oraz znanych i wielkich ludzi. Ich niedorzeczność stała się życiem i naturą człowieka. »Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego« – oto dobrze znane szatańskie przysłowie, które zostało zaszczepione w duszach wszystkich ludzi i stało się życiem ludzi. Istnieją też inne, podobne powiedzenia tej filozofii życia. Szatan wykorzystuje wyrafinowaną, tradycyjną kulturę każdego narodu, aby kształcić ludzi, sprawiając, że ludzkość wpada w bezgraniczną otchłań zniszczenia i zostaje przez nią pochłonięta, a na koniec ludzie zostają zniszczeni przez Boga, ponieważ służą szatanowi i sprzeciwiają się Bogu. (…) Nadal istnieje wiele trucizn szatańskich w życiu ludzi, w ich postępowaniu i kontaktach z innymi – praktycznie nie posiadają oni nawet śladu prawdy. Na przykład wszystkie ich filozofie życiowe, wszystkie ich przepisy na sukces lub ich sposoby robienia różnych rzeczy są wypełnione truciznami wielkiego czerwonego smoka i pochodzą od szatana. A zatem wszystkie rzeczy, które przepływają przez kości i krew ludzi, pochodzą od szatana. Każdy człowiek, który osiąga sukces w świecie, ma swoje drogi i tajemnice sukcesu. Czy owe tajemnice nie przedstawiają doskonale jego natury? Ludzie ci dokonali w świecie wielkich rzeczy, a nikt nie może przejrzeć machinacji leżących za ich działaniami. Pokazuje to, że ich natura jest niezwykle podstępna i nikczemna. (…) Ludzkość została głęboko skażona przez szatana. Szatańska trucizna płynie w krwi każdej osoby i widać, ludzka natura jest zepsuta, zła i reakcyjna, wypełniona filozofiami szatana i zanurzona w nich – jest to w całej rozciągłości natura, która zdradza Boga. Dlatego ludzie opierają się Bogu i sprzeciwiają się Mu” („Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Po przeczytaniu słów Boga zrozumiałam, dlaczego zachowywałam się jak ugodowiec. To dlatego, że od małego byłam edukowana przez KPCh i karmiona wszelkimi rodzajami ziemskich filozofii, logiki i reguł, takimi jak „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, „Ludzie nie są święci; jak mogą być wolni od wad?” „Nic nie mów, choć widzisz zło”, a także „Milcz dla własnej ochrony i dąż jedynie do uniknięcia winy”, „Przemilczenie błędów przyjaciół prowadzi do długiej i dobrej przyjaźni” i tak dalej. Te idee głęboko zakorzeniły się w moim sercu i żyłam według nich. Stawałam się coraz bardziej arogancka, zarozumiała, samolubna, podła, podstępna i nieuczciwa. Uczyniłam z nich moje życiowe motta. Przebywając z innymi ludźmi, uważnie obserwowałam każde ich słowo i wyraz twarzy, a w swoich relacjach z nimi zawsze byłam bardzo ostrożna. Byłam ugodowcem, kroczyłam ścieżką przeciętności, nikogo nie obrażałam, nie miałam odwagi mówić prawdy i bronić sprawiedliwości. Żyłam tak bez krzty godności. Kiedy w kościele pojawiły się fałszywe przywódczynie, bałam się urazić siostrę Liu, porzuciłam swoje zasady, wybrałam bycie tchórzem i pozwoliłam im wyrządzić krzywdę braciom i siostrom oraz zdezorganizować pracę domu Bożego. Jakże mogłam mienić się dobrą osobą? Byłam niegodziwa, „sympatyczna”, byłam nikczemnym niewolnikiem szatana. Całkowicie brakowało mi odwagi i poczucia sprawiedliwości. Gdybym wcześniej pomogła siostrze Liu, być może nie popełniłaby tylu wykroczeń, praca domu Bożego i wejście w życie braci i sióstr nie zostałyby zahamowane, a ja nie obraziłabym Bożego usposobienia. W końcu zorientowałam się, że życie według tych szatańskich, ziemskich filozofii i bycie ugodowcem może jedynie wyrządzić ludziom krzywdę lub zrujnować ich, i mnie także. Przyjrzałam się faktom i w końcu zobaczyłam, że te szatańskie, ziemskie filozofie, logika i reguły mogą tylko zwodzić i deprawować ludzi. Są one wrogie Bożym słowom i prawdzie. Choćbyśmy zdawali się być życzliwi, łagodni i mili, żyjąc według tych szatańskich filozofii, wciąż jesteśmy podstępni, nieuczciwi, podli i żałośni. Praktykujmy prawdę, okazujmy skruchę i zmieniajmy się, bo inaczej Bóg porzuci nas i wyeliminuje.

Później przeczytałam inny fragment Bożego słowa: „Bóg w swej istocie jest kwintesencją wierności, stąd też Jego słowom zawsze można zaufać. Co więcej, Jego czyny są nieskalane i niepodważalne. To dlatego Bogu mili są ci, którzy są wobec Niego całkowicie uczciwi” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Ponieważ Bóg prosi, aby ludzie byli uczciwi, dowodzi to, że naprawdę gardzi tymi, którzy są zakłamani, i że nie lubi ludzi fałszywych. Fakt, że Bóg nie lubi oszukańczych ludzi, oznacza, że nie lubi ich czynów, usposobienia i motywacji; oznacza to znaczy, że nie lubi On sposobu, w jaki oni postępują. Jeśli więc mamy podobać się Bogu, musimy najpierw zmienić nasze działania i sposób, w jaki żyjemy” („Najbardziej fundamentalna praktyka bycia osobą uczciwą” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Gdy już masz wiarę, kiedy przychodzisz przed Boga, ale nadal żyjesz w ten sam stary sposób, to czy twoja wiara w Boga jest znacząca? Czy jest wartościowa? Cele i zasady twojego życia i sposób, w jaki żyjesz, nie zmieniły się, a jedyna twoja wyższość nad niewierzącymi polega na tym, że uznajesz Boga. Wydaje się, że podążasz za Bogiem, ale twoje usposobienie życiowe nie zmieniło się ani trochę. Ostatecznie, nie zostaniesz zbawiony. Jeśli tak jest, to czyż nie jest to tylko pusta wiara i pusta radość?” („Jedynie poprzez wprowadzenie prawdy w życie można pozbyć się więzów skażonego usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Przeczytałam słowa Boże i zobaczyłam, że istotą Boga jest lojalność. Bóg lubi ludzi uczciwych i nienawidzi oszustów. Gdy żyłam według tych szatańskich filozofii, moje poglądy i mój sposób postępowania w ogóle się nie zmieniały. Nie różniłam się od niewierzących. Bez względu na to, jak wiele lat wierzyłabym w Boga w ten sposób, nigdy nie posiadłabym prawdy i nie dostąpiłabym pełnego zbawienia. Jedynie ci, którzy praktykują prawdę, są uczci, ci, których serca wolne są od nieuczciwości, mają odwagę trzymać się zasad prawdy, mają poczucie sprawiedliwości, którzy we wszystkim stoją po stronie Boga i mają wzgląd na Jego wolę, są kochani i zostaną w pełni zbawieni przez Boga! Gdy zrozumiałam, czego wymaga Bóg, pomodliłam się do Niego i przysięgłam, że okażę skruchę, będę praktykować prawdę i stanę się osobą uczciwą.

Kilka miesięcy później odkryłam, że mój nowy partner, brat Li, na spotkaniach ciągle powtarza banały i doktryny oraz popisuje się. Rozmawiałam z nim o tym kilkukrotnie, ale nie widziałam żadnej poprawy, więc zgłosiłam to zwierzchnikom. Ale kiedy poprosili mnie, żebym dokładnie opisała jego zachowanie, zaczęłam czuć strach. Trudno było mi o tym mówić, ponieważ brat Li pełnił tam obowiązki dłużej niż ktokolwiek inny. Widziano w nim kogoś w rodzaju starszego i w przeszłości wielokrotnie pomagał mi w mojej pracy. Gdybym opisała jego zachowanie, co by o mnie pomyślał? Czyż nie poczułby się urażony? Potem przeczytałam ten fragment słów Boga: „Jeśli masz typowe motywacje i spojrzenie na życie »sympatycznej osoby«, ciągle będziesz upadał i doznawał porażki w takich sprawach. Co zatem powinieneś robić w takich sytuacjach? Kiedy spotykają cię takie rzeczy, musisz modlić się do Boga. Proś Go, aby dał ci siłę i pozwolił ci wytrwać przy zasadach, czyń to, co czynić należy, rozwiązuj rozmaite sprawy zgodnie z zasadami, nie poddawaj się i nie dopuść do tego, by dzieło domu Bożego spotkała jakaś krzywda. Jeśli będziesz w stanie odrzucić własne interesy, reputację i spojrzenie na życie typowe dla »sympatycznej osoby«, jeśli będziesz robił to, co powinieneś, ze szczerego serca, które nie jest przy tym rozdarte, to wówczas pokonasz szatana i pozyskasz ten aspekt prawdy” („Dopiero gdy poznasz samego siebie, będziesz mógł dążyć do prawdy” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Po przeczytaniu tego fragmentu doskonale zrozumiałam, że przydarzyło mi się to dlatego, że Bóg poddawał mnie próbie i dawał mi szansę na okazanie skruchy. Bóg chciał zobaczyć, jak się zachowam w tej sytuacji. Nie mogłam sobie pozwolić na to, by znów chronić swoje relacje z innymi. Musiałam postawić pracę kościoła na pierwszym miejscu, praktykować prawdę i stać na straży sprawiedliwości. Jeśli brat Li jest kimś, kto dąży do prawdy, może wykorzystać rozmowy do tego, by zastanowić się nad sobą i zrozumieć siebie, co pomogłoby mu wejść w życie i uniknąć kolejnych wykroczeń. A zatem poszłam do brata Li i używając słów Boga, po kolei zdemaskowałam i przeanalizowałam jego postępowanie. Zaskoczyło mnie to, że nie tylko nie miał do mnie pretensji, ale nawet powiedział skruszony: „Gdybyś nie ukazała mi, jak rzeczywiście postępuję, nigdy nie dowiedziałbym się o swoich problemach. Naprawdę muszę zastanowić się nad sobą i uzyskać wejście”. Słowa brata Li bardzo mnie wzruszyły. Bałam się, że gdy go zdemaskuję, będzie miał do mnie pretensje, ale to była tylko moja wyobraźnia. W tamtej chwili naprawdę doświadczyłam, że praktykowanie prawdy i bycie osobą uczciwą przynosi spokój ducha, a także coraz bardziej zbliża nas do Boga. Autentycznie doświadczyłam też, że jedynym sposobem ochrony pracy domu Bożego jest praktykowanie prawdy i załatwianie spraw zgodnie z zasadami. Jest to jedyny sposób, by rzeczywiście pomóc naszym braciom i siostrom.

Dzięki Bożemu sądowi i karceniu niektóre moje błędne poglądy się zmieniły, a przebiegłe, podstępne, samolubne i podłe szatańskie usposobienie uległo drobnej przemianie. Gdy teraz widzę, że moi bracia i siostry ujawniają skażenie, lub gdy sprawy załatwiane są niezgodnie z zasadami prawdy, nie ukrywam już tego, nie chronię ich, ani nie próbuję ratować moich relacji z innymi ludźmi. Potrafię sumiennie praktykować prawdę, prowadzić rozmowy, pomagać, wskazywać i ujawniać pewne rzeczy. Mimo że czasami wciąż waham się i boję, że kogoś urażę, potrafię modlić się do Boga, wyrzekać siebie, praktykować zgodnie z zasadami prawdy i nie żyć według szatańskich filozofii. Praktykując w ten sposób, czuję dużo większy spokój i pewność. To bardzo wyzwalające. Osiągnięcie tych zmian i zyskanie tego wszystkiego było w całości wynikiem sądu i karcenia słowami Bożymi.

53. Rozluźnianie więzi, które krępują

Autorstwa Cuibai, Włochy

Słowa Boże mówią: „Przez wzgląd na swój własny los, powinniście starać się zyskać akceptację Boga. Oznacza to, że skoro przyznajecie, iż jesteście członkami domu Bożego, winniście zapewnić Bogu spokój umysłu i zadowalać Go we wszystkim. Innymi słowy, w uczynkach waszych musicie kierować się zasadami i być w zgodzie z prawdą. Jeśli jest to ponad twoje siły, wówczas zostaniesz znienawidzony i odtrącony przez Boga oraz wzgardzony przez wszystkich ludzi. Kiedy zaś popadniesz w takie tarapaty, nie będziesz już mógł należeć do domu Bożego. To właśnie oznacza bycie nieakceptowanym przez Boga” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga pokazują nam, czego On od nas wymaga: kierowania się zasadami i trwania w prawdzie, czym uzyskamy Jego aprobatę i zadowolimy Go. Wcześniej mi się to nie udawało głównie dlatego, że rządziły mną emocje, zawsze kierowałam się w życiu uczuciami. Choć nigdy nie wyglądało na to, że robię coś złego, moje działania były sprzeczne z zasadami prawdy, a to utrudniało pracę kościoła. Jednak, kiedy Bóg mnie osądził i skarcił swoimi słowami, zaczęłam rozumieć naturę i konsekwencje swojego postępowania. Dzięki temu mogłam kierować się właściwymi pobudkami, zamiast polegać na emocjach, i umiałam wcielać słowa Boże w życie.

Gdy w zeszłym roku byłam przywódczynią kościoła, zrobiliśmy ankietę, by sprawdzić, jak radzili sobie liderzy w miejscach spotkań. Z odpowiedzi wynikało, że liderka grupy, siostra Li, zawsze wykonywała obowiązki niedbale, a jeśli zwracano jej uwagę na błędy, nie tylko odmawiała przyjęcia prawdy, ale wręcz kłóciła się. Gdy inni mieli trudności, nie pomagała im poprzez omawianie prawdy, lecz w protekcjonalny sposób pouczała ich i ograniczała. Przeczytawszy to, wiedziałam, że zasady doboru w domu Bożym nakazują zastąpić ją kimś innym. Ale byłyśmy z jednego miasta i wcześniej razem wykonywałyśmy obowiązki. Zawsze byłyśmy blisko, a ona bardzo się mną opiekowała. Gdybym ją zwolniła, czy pomyślałaby, że jestem bez serca? Kilka lat wcześniej usunięto ją ze stanowiska przywódczyni w kościele i ledwie zdołała wyzbyć się negatywnego nastawienia. Czy odebranie jej kolejnego stanowiska nie byłoby jeszcze większym ciosem? Czy poradziłaby sobie z tym? Uznałam, że natychmiast muszę to z nią omówić, żeby dostrzegła, w jak niepewnej była sytuacji. Pomyślałam, że jeśli uda jej się w porę zmienić, to może utrzyma stanowisko. Tak więc poszłam do siostry Li, by omówić z nią jej problemy, ale przekonałam się, że brak jej samoświadomości. Dałam z siebie wszystko w trakcie tej rozmowy i w efekcie ona zapragnęła się zmienić, zastanowić, a ja w końcu odetchnęłam z ulgą. Pomyślałam, że gdybym powiedziała innym kilka ciepłych słów o niej, może mogłaby dalej pełnić ten obowiązek.

Później, omawiając naszą pracę, kilka osób stwierdziło, że siostra Li nigdy nie akceptuje prawdy, więc postanowiono, że ktoś ją zastąpi. Spanikowałam, słysząc to. Pomyślałam: „Siostra Li ma pewne problemy, ale chce się zmienić, nie możecie dać jej kolejnej szansy?”. Wtedy odezwała się siostra Zhou: „Siostra Li jest taka już od jakiegoś czasu. Jej omówienia są dobre, ale nie wciela w życie tego, o czym mówi. Wcale się nie zmienia. Nie nadaje się na to stanowisko”. Pośpiesznie odparłam: „Siostrze Li trudno przyjąć prawdę, ale jest zapobiegawcza i odpowiedzialna w obowiązkach. Niedawno niektórzy bracia i siostry biernie wypełniali obowiązki, a ona ich zmotywowała”. Siostra Bai od razu odpowiedziała: „Siostra Li sprawia wrażenie, że jest zawsze zabiegana, wykazuje inicjatywę, ale robi to na pokaz, nie potrafi rozwiązywać prawdziwych problemów”. Wszystko, co mówiły, było prawdą, a mi zabrakło słów. Wtedy odezwała się inna przywódczyni, siostra Zhang: „To prawda, że siostra Li nie nadaje się na lidera grupy, ale w tej chwili nie mamy odpowiedniego kandydata, żeby ją zastąpić. Zostawmy ją na stanowisku, aż znajdziemy dobre zastępstwo”. Właśnie tego chciałam, więc pośpiesznie dodałam: „Zgoda. Zastąpimy ją, kiedy pojawi się ktoś inny”. Ku mojemu zdziwieniu za kilka dni, po rozmowie o pracy w kościele, siostra Zhou ponownie poruszyła tę kwestię. Powiedziała, że warto wybrać brata Chena, a kilku współpracowników ją poparło. Serce podskoczyło mi do gardła. Jeśli wybiorą brata Chena na lidera grupy, zwolnią siostrę Li. Powiedziałam więc kilka słów o zepsuciu i brakach brata Chena oraz że się nie nadaje. Wtedy wszyscy zaczęli się wahać, a ja poczułam się nieswojo, ale nie szukałam prawdy.

Przełożona poprosiła mnie później, żebym podsumowała pracę liderów grup, a gdy doszłam do siostry Li, nie opisałam dokładnie, jak oceniają ją bracia i siostry. Po wszystkim czułam dziwny niepokój. Zastanawiałam się, czemu broniłam siostry Li, zawsze się o nią martwiłam. Czyżbym ją faworyzowała? Jakimi pobudkami się kierowałam? Wtedy przeczytałam te słowa Boże: „Czym przede wszystkim jest emocjonalność? Jest ona przejawem skażonego usposobienia. Jeśli mielibyśmy opisać jej praktyczne aspekty kilkom słowami, użylibyśmy następujących określeń: faworytyzm i skłonność do chronienia pewnych osób, utrzymywanie cielesnych relacji i bycie niesprawiedliwym. Na tym właśnie polega emocjonalność. Zatem wyzbycie się emocjonalności nie oznacza po prostu, że przestaje się o kimś myśleć. Zazwyczaj w ogóle nie myślisz o pewnych osobach, ale kiedy tylko ktoś skrytykuje członków twojej rodziny, twoje rodzinne miasto lub kogokolwiek, z kim łączą cię jakieś relacje, natychmiast wybuchasz i jesteś gotowy stanąć w ich obronie. Czujesz się zmuszony zaprzeczyć wszystkiemu, co o nich powiedziano; nie możesz dopuścić do tego, by krzywda, jaka ich spotkała, pozostała nienaprawiona. Czujesz, że musisz zrobić wszystko, co w twojej mocy, aby chronić ich dobre imię; by sprawić, że wszystko, co złe, wyda się dobre i słuszne, i nie pozwolić innym mówić prawdy o twoich bliskich ani ich demaskować. Jest to przejaw niesprawiedliwości i mówimy wtedy, że ktoś zachowuje się nazbyt emocjonalnie” („Czym jest rzeczywistość prawdy?” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Jeśli ludziom brakuje szacunku dla Boga, i jeśli nie ma dla Niego miejsca w ich sercach, wówczas nigdy nie potrafią oni postępować zgodnie z zasadami, bez względu na to, jakie wypełniają obowiązki bądź z jakimi problemami mają do czynienia. Ludzie żyjący w zamkniętym kręgu własnych intencji i egoistycznych pragnień nie są w stanie wkroczyć w rzeczywistość prawdy. Z tego też powodu ilekroć napotkają jakiś problem, nie przyglądają się krytycznie własnym intencjom i nie potrafią rozpoznać, w którym miejscu są one niewłaściwe. Zamiast tego uciekają się do najrozmaitszych usprawiedliwień, fabrykując kłamstwa i szukając wymówek. Wkładają mnóstwo energii w to, by chronić własne interesy, opinię i relacje międzyludzkie, lecz tak naprawdę nie nawiązują żadnej relacji z Bogiem” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa pokazują, że w obliczu problemów nie umiemy postępować uczciwie zgodnie z zasadami prawdy. Nie rozróżniamy dobra od zła, faworyzując i chroniąc tych, z którymi nas coś wiąże. To kierowanie się emocjami i swoiste skażone usposobienie. Kiedy rządzą nami emocje, gdy spełniamy obowiązek lub rozwiązujemy problemy, myślimy jedynie o swoich cielesnych uczuciach i interesach, nie praktykujemy prawdy i nie spełniamy dobrze obowiązku. Tak było i ze mną. Nie chciałam zwolnić siostry Li, bo kierowałam się emocjami. Chroniłam naszą relację i bałam się, że będzie na mnie zła. A kiedy współpracownicy chcieli trzymać się zasad i zastąpić ją kimś innym, z całych sił chroniłam ją, żeby mogła zatrzymać swoje stanowisko. Mówiąc przełożonej, jak oceniam siostrę Li, zbagatelizowałam problem, faworyzowałam i kryłam ją, tworząc zasłonę dymną. Kiedy o tym myślę, dostrzegam, że to uczucia wpływały na moje pobudki i intencje. Miałam skażone usposobienie – chytre i oszukańcze, byłam skłonna zaszkodzić interesom domu Bożego, by chronić relację z siostrą – i gotowa obrazić Boga, by nie urazić człowieka. Nie miałam w ogóle czci dla Boga, byłam bardzo samolubna i nikczemna! Czułam się winna z tego powodu, więc natychmiast poszłam do przełożonej, by powiedzieć jej prawdę. Potem się pomodliłam i zwróciłam do Boga: „Dlaczego zawsze kieruję się emocjami i nie umiem praktykować prawdy? Gdzie tkwi źródło tego problemu?"

Pewnego dnia przeczytałam następujące słowa Boże: „Od przyjścia na ten brudny świat, człowiek znajduje się pod zgubnym wpływem społeczeństwa oraz feudalnej etyki i kształcony jest w »instytucjach szkolnictwa wyższego«. Zacofany sposób myślenia, zepsucie moralne, kiepski pogląd na życie, godna pogardy filozofia życiowa, kompletnie bezwartościowa egzystencja oraz zdeprawowany styl życia i obyczaje – wszystko to poważnie zaszkodziło sercu człowieka oraz mocno podkopało i zaatakowało jego sumienie. W rezultacie człowiek coraz bardziej oddala się od Boga i coraz bardziej Mu się sprzeciwia. Usposobienie człowieka staje się z dnia na dzień coraz bardziej niegodziwe i nie ma ani jednej osoby, która dobrowolnie zrezygnowałaby z czegokolwiek dla Boga, ani jednej osoby, która dobrowolnie byłaby Mu posłuszna, co więcej – ani jednej osoby, która dobrowolnie poszukiwałaby ukazania się Boga. Zamiast tego, pod panowaniem szatana człowiek jedynie goni za przyjemnościami, oddając się zepsuciu ciała w krainie brudu i plugastwa. Nawet kiedy słyszą prawdę, ci, którzy żyją w ciemności, nie myślą wcale o wprowadzaniu jej w życie ani nie chcą szukać Boga, nawet jeśli ujrzeli Jego ukazanie się. Jakże tak zdeprawowana ludzkość mogłaby mieć jakiekolwiek szanse na zbawienie? Jakże ludzkość o tak niskim poziomie moralnym mogłaby żyć w świetle?” (Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Uświadomiłam sobie, że działamy pod wpływem emocji, bo szatan nas deprawuje i wprowadza w błąd. Poprzez edukację szkolną i wpływy społeczne szatan, ten diabeł, sączy ludziom do uszu wszelkiego rodzaju ziemskie filozofie i prawa przetrwania, takie jak „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”, „Bliższa koszula ciału” i „Człowiek nie jest martwy; jak może być wolny od emocji?”. Ja żyłam według tych filozofii, postrzegając ochronę moich bliskich jako coś pozytywnego, a współczucie i litość jako miłość. Jeśli chodzi o siostrę Li, ciągle myślałam, że jesteśmy z tej samej miejscowości i że zawsze się o mnie troszczyła, więc kiedy czekało ją zwolnienie, myślałam, że powinnam jej pomóc i stanąć po jej stronie. Wydawało mi się, że tak należy zrobić. Wiedziałam, że nie realizowała obowiązków lidera grupy, za to często kontrolowała i pouczała innych. Gdyby ktoś jej nie zastąpił, zaszkodziłoby to braciom i siostrom oraz odbiłoby się na pracy kościoła. Jednak ja działałam wbrew zasadom prawdy i zlekceważyłam interesy domu Bożego, chroniąc ją, jak mogłam, by pozostała na swoim stanowisku. Wykorzystałam własne stanowisko, by ochronić naszą relację, a pracę w kościele, by odpłacić jej za okazaną mi dobroć. Wykorzystałam swoją władzę i swój obowiązek dla własnych korzyści. Jako przywódczyni powinnam była myśleć o pracy w kościele oraz życiu braci i sióstr, a swój obowiązek wykonywać zgodnie z zasadami prawdy. Jednak ja stawiałam uczucia ponad wszystko. Byłam świadoma prawdy, ale jej nie praktykowałam. Czyż w ten sposób nie zdradziłam prawdy oraz zasad, czy nie zlekceważyłam pracy w kościele? Gryzłam rękę, która mnie karmi! Zrozumiałam, że tymi ziemskimi filozofiami szatan zwodzi ludzi, by ich zdeprawować i oszukać. Kiedy się tak mówi i działa, nie ma w tym uczciwości czy sprawiedliwości ani tak naprawdę żadnych zasad prawdy. To właśnie filozofia życiowa oficjeli Partii Komunistycznej: „Gdy człowiek dostaje awans na wyższe, bardziej wpływowe stanowisko, prowadzi to do szczęścia jego rodziny i krewnych” Kiedy ktoś zostaje oficjelem, wszyscy jego bliscy na tym zyskują i mogą bezkarnie robić praktycznie wszystko. Społeczeństwo kontrolowane przez KPCh jest mroczne i złe, nieuczciwe, niesprawiedliwe. Jako przywódczyni, która nie trzymałam się zasad, lecz kierowałam szatańskimi filozofiami, czym różniłam się od oficjeli KPCh? Niechęć do zwolnienia siostry Li nie wynikała z miłości czy uczynności, po prostu bałam się, że uzna mnie za zimną i bezduszną i że nie będzie już na mnie patrzeć w ten sam sposób. W ogóle nie brałam pod uwagę jej życia. Zastąpienie kogoś w domu Bożym ma zachęcić do autorefleksji, by ten ktoś w porę okazał skruchę i zmienił się. To jeden ze sposobów, w jaki Bóg zbawia i chroni ludzi. Mnie również zwolniono z obowiązku, a kiedy wyciągnęłam wnioski ze swojej porażki, kościół przydzielił mi inny odpowiedni obowiązek. Potknięcia i upadki sprawiały, że zastanawiałam się i dzięki nim nabierałam samoświadomości. Lepiej pojęłam też Bożą wolę, by zbawić człowieka, oraz to, że w Jego miłości jest zarówno łaska, jak i sprawiedliwość. Miłość Boga rządzi się zasadami. Bóg nas nie rozpieszcza. A moją „miłość” do innych przepełniały ziemskie, szatańskie filozofie, opierała się ona na prywatnych interesach. To było niemądre i samolubne, wstrętne i obrzydliwe dla Boga. Zrozumiałam więc, że gdy polegamy na uczuciach, szkodzimy sobie samym i innym, i że to była moja największa przeszkoda w praktykowaniu prawdy i dobrym wykonywaniu swoich obowiązków. Gdyby nie sąd i karcenie słowem Bożym, gdybym nie okazała prawdziwej skruchy, obraziłabym Boże usposobienie, a Bóg odrzuciłby mnie, znienawidził i wyeliminował.

Później przeczytałam inny fragment słów Bożych: „Jeśli chcesz mieć normalną relację z Bogiem, twoje serce musi zwrócić się ku Niemu. Bazując na tym fundamencie, stworzysz też normalne relacje z innymi ludźmi. Jeśli nie masz normalnej relacji z Bogiem, to nieważne, co robisz, aby utrzymywać relacje z innymi, jak bardzo nad nimi pracujesz i jak wiele energii na to poświęcasz, wszystko to będzie odnosić się do ludzkiej filozofii życiowej. Utrzymujesz pozycję wśród ludzi, patrząc z ludzkiej perspektywy i przez pryzmat ludzkiej filozofii, po to, by cię chwalono, lecz nie podążasz za słowem Bożym, aby nawiązywać normalne relacje z ludźmi. Jeśli przestaniesz skupiać się na stosunkach z innymi, a nawiążesz normalną relację z Bogiem, jeśli będziesz skłonny oddać Mu swoje serce i nauczyć się być Mu posłusznym, to w sposób naturalny twoje relacje ze wszystkimi ludźmi staną się normalne. W ten sposób przestaniesz budować je w sferze cielesności, a zaczniesz budować je na fundamencie Bożej miłości. W sferze ducha nie ma prawie żadnych cielesnych kontaktów, a za to jest poczucie wspólnoty, wzajemna miłość i pociecha oraz zaopatrywanie siebie nawzajem. Wszystko to opiera się na fundamencie serca, które zadowala Boga. Takie relacje nie są utrzymywane w oparciu o ludzką filozofię życiową, lecz kształtują się w bardzo naturalny sposób, poprzez niesienie brzemienia dla Boga. Nie wymaga to od człowieka wysiłku: wystarczy, że będziesz praktykować zgodnie z zasadami zawartymi w słowie Bożym” (Nawiązanie normalnej relacji z Bogiem jest bardzo ważne, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Po przeczytaniu słów Bożych zrozumiałam, że relacje z braćmi i siostrami wywodzą się głównie z Bożej miłości. Nie podtrzymują ich ziemskie filozofie szatana. Kluczowe jest praktykowanie prawdy. Zwłaszcza jeśli chodzi o pracę w domu Bożym, kiedy widzimy, że ktoś wykonuje swój obowiązek wbrew zasadom prawdy, musimy omawiać prawdę, żeby mu pomóc i go wesprzeć. Jeśli po wielu rozmowach nadal nie okazuje skruchy, wtedy, w razie konieczności, należy go przyciąć i rozprawić się z nim. Nie możemy polegać na ziemskich filozofiach ani na uczuciach, nawet gdy chodzi o rodzinę i przyjaciół. Musimy postępować zgodnie z zasadami słów Bożych: rozmawiać, gdy trzeba, a jeśli to nie pomoże, zastąpić kimś innym. Zawsze należy dbać o pracę kościoła i interesy domu Bożego. Tylko to jest zgodne z wolą Boga. Później omówiłam to z niektórymi współpracownikami i zwolniłam siostrę Li w oparciu o zasady prawdy. Razem z innymi przeanalizowałam też jej działanie w świetle słów Bożych i awansowałam brata Chena na lidera grupy. Dopiero wtedy poczułam spokój w sercu. Po jakimś czasie przeczytałam siostrze Li pewne słowa Boże i zapytałam ją, jak się miewa. Powiedziała: „Dzięki Bogu! Wszystko, co Bóg czyni, jest dobre. Początkowo byłam zniechęcona i cierpiałam, ale czytając słowa Boże i modląc się, zrozumiałam, że Bóg działa w ten sposób, by mnie zmienić, a gdyby mnie nie zwolniono i nie wskazano mi moich problemów, nie poznałabym siebie, nie zmieniłabym się ani nie okazałabym skruchy, tak jak teraz”. Słysząc to, poczułam słodycz odrzucenia cielesności i praktykowania prawdy. Przekonałam się, że tylko praktykowanie prawdy i kierowanie się zasadami jest zgodne z wolą Boga. To jedyny godny sposób postępowania.

54. Walka duchowa

Autorstwa Yang Zhi, Stany Zjednoczone

Bóg Wszechmogący mówi: „Od momentu, gdy ludzie zaczęli wierzyć w Boga, wielokrotnie kierowali się rozmaitymi niewłaściwymi motywacjami. Kiedy nie wprowadzasz prawdy w życie, masz poczucie, że wszystkie twoje motywacje są prawidłowe, ale kiedy coś ci się przytrafi, zobaczysz, że wiele spośród nich jest niewłaściwych. Dlatego też, gdy Bóg udoskonala ludzi, sprawia, że uświadamiają sobie, że istnieje w nich wiele wyobrażeń, które przeszkadzają im w poznawaniu Boga. Gdy uznasz, że twoje motywacje są niewłaściwe, jeżeli będziesz w stanie przestać praktykować zgodnie z własnymi wyobrażeniami i motywacjami, a także będziesz potrafił świadczyć o Bogu i trwać mocno przy swoim stanowisku niezależnie od okoliczności, będzie to potwierdzeniem, że zbuntowałeś się przeciwko ciału. Kiedy zbuntujesz się przeciwko ciału, nieuchronnie będziesz toczyć wewnętrzną walkę. Szatan na pewno będzie bowiem próbował zmusić ludzi do podążania za ciałem oraz za jego wyobrażeniami i do realizowania jego interesów. Słowa Boże będą jednak ludzi oświecać i oświetlać od wewnątrz i w takim momencie to od ciebie zależy, czy podążysz za Bogiem, czy za szatanem. Bóg prosi ludzi, aby wprowadzali prawdę w życie przede wszystkim po to, aby rozprawili się z tym, co tkwi w ich wnętrzu, aby uporali się ze swoimi myślami i koncepcjami, które nie są bliskie Bożemu sercu. Duch Święty dotyka człowieczych serc, oświeca ludzi i iluminuje. Zatem za kulisami wszystkiego, co się wydarza, toczy się walka. Za każdym razem, gdy ludzie wprowadzają w życie prawdę lub miłość do Boga, toczy się wielki bój i chociaż może się wydawać, że – jeżeli chodzi o ciało – wszystko jest z nimi w porządku, to w głębi ich serc tak naprawdę toczy się walka na śmierć i życie. Dopiero po tym zażartym boju, dopiero po długotrwałej i głębokiej refleksji, może nastąpić zwycięstwo lub przegrana. Człowiek sam nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Ponieważ wiele wewnętrznych motywacji ludzi jest niewłaściwych, albo dlatego, że znaczna część Bożego dzieła pozostaje w sprzeczności z ich wyobrażeniami, gdy ludzie wprowadzają prawdę w życie, za kulisami toczy się wielki bój. Nawet wprowadziwszy tę prawdę w życie, ludzie w ukryciu wylewać zwykli niezliczone łzy smutku, zanim w końcu zdecydują, że chcą podobać się Bogu. To właśnie ze względu na tę walkę ludzie znoszą cierpienia i przechodzą oczyszczenie – i to jest prawdziwe cierpienie. Kiedy i tobie przyjdzie stoczyć ten bój, to, jeśli będziesz w stanie naprawdę stanąć po stronie Boga, będziesz potrafił Go zadowolić” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy przeczytałem słowa Boga poczułem, że praktykowanie prawdy wcale nie jest proste, a walka duchowa jest konieczna. Kilka lat temu okazało się, że moja szwagierka jest złoczyńcą. Kościół chciał ją wydalić, ale mnie ograniczały moje uczucia i nie potrafiłem praktykować prawdy. W moim sercu rozgrywała się walka i czułem się okropnie, ale objawienie słów Boga i sąd Jego słowem sprawiły, że pojąłem, jak groźne są skutki kierowania się uczuciami. Dopiero wtedy mogłem odrzucić cielesność, odłożyć uczucia na bok, ujawnić i odrzucić złoczyńcę, a w końcu cieszyć się spokojem i bezpieczeństwem, jakie daje praktykowanie prawdy.

Był rok 2017 i wróciłem, by objąć obowiązki przywódcy w lokalnym kościele. Podczas spotkania bracia i siostry powiedzieli mi, że kiedy moja szwagierka, Han Bing, wykonywała obowiązki przywódczyni kościoła i rozmawiała z nimi na spotkaniach, próbowała się popisywać, wygłaszając puste słowa i doktryny. Gdzie nie poszła, mówiła tylko o tym, jakie obowiązki wykonała i ile wycierpiała, żeby wszyscy jej słuchali i ją uwielbiali. Gdy bracia i siostry mówili jej o pewnych problemach związanych z ich obowiązkami, nie chciała rozmawiać o prawdzie, by rozwiązać te problemy, tylko protekcjonalnie ich pouczała. Jej pouczenia zniechęciły niektórych braci i siostry, przez co stracili zainteresowanie swoimi obowiązkami. Później Han Bing zastąpiono kimś innym. Nie chciała wtedy zastanowić się nad sobą i zrozumieć siebie, za to wciąż wywoływała spory między braćmi i siostrami i prowokowała ich, zaburzając życie kościoła. Przywódcy kościoła kilkukrotnie z nią rozmawiali, rozprawiali się z nią i krytykowali ją, ale nic to nie dało. Dalej była nieposłuszna, niezadowolona i wprowadzała atmosferę wrogości, poważnie zaburzając życie kościoła… Gdy usłyszałem, że Han Bing tak się zachowuje, byłem wściekły. Przypomniałem sobie słowa Boga: „Ci, którzy na łonie kościoła dają upust swej jadowitej i szkodliwej mowie, szerzą plotki, wywołują niezgodę i tworzą kliki pośród braci i sióstr, powinni zostać wykluczeni z kościoła. Ponieważ jednak nastała teraz inna era Bożego dzieła, ludzie ci zostali ograniczeni, stoją bowiem wobec pewnej eliminacji. Wszyscy, którzy zostali zepsuci przez szatana, posiadają zepsute usposobienie. Niektórzy mają jedynie zepsute usposobienie, lecz są także tacy, którzy nie dość, że mają zepsute, szatańskie usposobienie, to mają jeszcze straszliwie nikczemną naturę. Ich mowa i czyny nie tylko ujawniają ich zepsute, szatańskie usposobienie, ale, co gorsza, ludzie ci sami są prawdziwym diabłem, szatanem. Ich zachowanie zaburza i zakłóca Boże dzieło, utrudnia braciom i siostrom wkraczanie w życie oraz szkodzi normalnemu życiu kościoła. Prędzej czy później trzeba będzie zrobić porządek z tymi wilkami w owczej skórze; wobec tych sług szatana powinno się przyjąć bezwzględną postawę, postawę odrzucenia. Tylko w taki sposób można stanąć po stronie Boga, a ci, którzy tak nie czynią, tarzają się w bagnie wraz z szatanem” (Ostrzeżenie dla tych, którzy nie praktykują prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedy przypomniałem sobie te słowa Boga, zrozumiałem, że gdyby porównać do nich naturę i istotę Han Bing, to rzeczywiście była złoczyńcą. Przywódcy kościoła przeanalizowali jej zachowanie na podstawie słów Boga i stwierdzili, że chociaż potrafi ponosić koszty i jest w stanie cierpieć oraz płacić cenę, wypełniając swoje obowiązki, jest też arogancka, zarozumiała, w ogóle nie akceptuje prawdy, jest lekkomyślna i zapalczywa, zakłóca życie kościoła i nie chce się poprawić, gdy zwraca się jej uwagę. Czyni to z niej złoczyńcę. Zgodnie z regulaminem organizacji pracy domu Bożego takich ludzi należy wydalić. Gdy usłyszałem, ilu braci i sióstr nalega na wyrzucenie jej z kościoła, czułem się rozdarty. Patrząc na jej zachowanie, widziałem, że jest złoczyńcą i powinna zostać wydalona, ale była młodszą siostrą mojej żony, a moi teściowie dobrze mnie traktowali i bardzo dbali o moją rodzinę. Gdyby się dowiedzieli, że głosowałem za jej usunięciem, to na pewno pomyśleliby, że jestem bezlitosny, niewdzięczny i nie obchodzi mnie rodzina. Jak mógłbym potem spojrzeć w twarz swoim teściom? Lecz gdybym jako przywódca kościoła nie stosował się do reguł i mimo pełnej świadomości, że w kościele jest złoczyńca, nie usunął go, tylko pozwalał mu nadal zakłócać życie kościoła i krzywdzić Bożych wybrańców, czy nie zrobiłoby to ze mnie wspólnika złoczyńcy i wroga Boga? Właśnie. Bałem się dalej o tym myśleć. Czułem, że jestem między młotem a kowadłem. Nie wiedziałem, co robić. Widząc, że się martwię, Siostra Zhou powiedziała: „Bracie Liangu, Han Bing ciągle zakłóca życie kościoła i nie okazuje najmniejszej skruchy. Według zasad należy ją wydalić z kościoła. Chodzi o ochronę dzieła kościoła. To jest najważniejsze! Musimy brać pod uwagę wolę Boga i nie możemy kierować się własnymi uczuciami”. Po jej słowach czułem się jeszcze bardziej rozdarty.

Wtedy kilkoro braci i sióstr poradziło mi: „Han Bing wierzy w Boga od tylu lat, zrezygnowała z rodziny i kariery, by wypełniać swoje obowiązki, i tyle wycierpiała. Naszym zdaniem powinna dostać jeszcze jedną szansę”. Gdy to usłyszałem, dobrze wiedziałem, że mówili tak tylko dlatego, że zwiodły ich pozory, gdyż wydawało się, że Han Bing robi dobre uczynki, i że powinienem porozmawiać z nimi o prawdzie i przeanalizować zachowanie Han Bing, żeby mogli przejrzeć jej naturę i istotę. Ale potem pomyślałem: Han Bing to ukochana córka moich teściów, teściowa ma zamęt w głowie w kwestii wiary w Boga i nie ma rozeznania, a moja żona jest nazbyt uczuciowa. Gdybym wyrzucił Han Bing, i zdemaskował jej złe zachowanie przed braćmi i siostrami, czy nie uraziłbym otwarcie całej rodziny mojej żony? Gdybym w obecności braci i sióstr powiedział kilka dobrych rzeczy o Han Bing, a potem porozmawiał z nią i poprosił, żeby okazała skruchę i zmieniła się, to być może nie musiałbym wydalać jej z kościoła, i w ten sposób nie uraziłbym rodziny żony. Ten pomysł zagłuszył nieco niepokój, który odczuwałem, więc odpowiedziałem braciom i siostrom: „Han Bing rzeczywiście robiła złe uczynki i dopuściła się wykroczeń, ale Bóg pragnie zbawić tak wielu ludzi jak to możliwe, więc powinniśmy dać jej jeszcze jedną szansę. Jeśli znów wyrządzi zło, wtedy ją wydalimy i będzie musiała się z tym pogodzić”. Gdy siostra Zhou usłyszała moje pokrętne słowa, chyba chciała coś powiedzieć, ale ostatecznie zrezygnowała. Wszyscy inni też milczeli i poczułem, że znika napięcie z mojego serca. Pomyślałem, że w końcu nie muszę się już martwić o to, że urażę swoich teściów. Ale dwa dni później w moich ustach nagle pojawiły się trzy afty. Pieczenie w ustach paliło mnie jak ogień. Czasami było tak bolesne, że nie mogłem mówić ani jeść, a ból wyrywał mnie ze snu w środku nocy. Zbolały mogłem tylko modlić się do Boga: „Boże, wiem, że te bolesne afty w moich ustach i na moim języku nie pojawiły się przez przypadek; to Twoje karcenie i dyscyplinowanie. Boże, pragnę okazać skruchę”.

Później, podczas ćwiczeń duchowych, zobaczyłem te słowa Boga: „Ludzie, którzy szczerze wierzą w Boga, zawsze mają Go w sercu i ciągle noszą w sobie serce pełne czci i miłości do Niego. Ci, którzy wierzą w Boga, powinni postępować z rozwagą i roztropnością, a wszystko, co robią, winno być zgodne z wymaganiami Boga i być w stanie zadowolić Jego serce. Nie powinni być uparci i robić, co im się podoba – nie przystoi to świętej przyzwoitości. Ludziom nie wolno tracić nad sobą panowania i, wymachując dookoła sztandarem Boga, przechwalać się i oszukiwać gdzie popadnie. Tego rodzaju zachowanie jest największym przejawem buntu. Rodziny mają swoje zasady, a państwa swoje prawa – czyż tym bardziej nie jest tak w domu Bożym? Czy standardy nie są tutaj jeszcze surowsze? Czy liczba dekretów administracyjnych nie jest w nim jeszcze większa? Ludzie są wolni i mogą robić, co chcą, lecz dekretów administracyjnych Boga nie można zmieniać zgodnie ze swoją wolą. Bóg jest Bogiem, który nie toleruje obrazy ze strony ludzi. Jest Bogiem, który uśmierca ludzi. Czyż ludzie naprawdę jeszcze się o tym nie przekonali?” (Ostrzeżenie dla tych, którzy nie praktykują prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wystraszyłem się, widząc święte, sprawiedliwe, nietolerujące obrazy usposobienie Boże. W domu Bożym rządzą Chrystus i prawda. Bóg nienawidzi złoczyńców, którzy zakłócają i zaburzają pracę kościoła, i brzydzi się nimi. A ci, którzy mają rozeznanie, ale stają po stronie złoczyńców i opowiadają się za nimi, budzą w Bogu niebywałą odrazę i złość. Han Bing nie chciała praktykować prawdy, wywoływała spory oraz zakłócała i zaburzała pracę kościoła, a więc była właśnie takim złoczyńcą obnażonym przez dzieło Boga i powinna zostać wydalona. Ale by chronić swoją relację z rodziną żony, otwarcie postąpiłem wbrew sumieniu i zdradziłem zasady prawdy. Ochraniałem i usprawiedliwiałem złoczyńcę. Stałem po stronie złoczyńcy i działałem w jego obronie. Bóg wyróżnił mnie, powierzając mi obowiązki przywódcy, a ja w ogóle nie oddawałem Mu czci. Dobrze rozumiałem prawdę, ale jej nie praktykowałem, tylko umyślnie oszukiwałem, by zatrzymać szwagierkę w kościele, mimo że zakłócała życie kościoła i krzywdziła moich braci i moje siostry. Świadomie i celowo obrażałem Boże usposobienie! Moje czyny mogły oszukać innych ludzi, ale nie Boga. Bóg widzi nasze serca. Jak mógłby tolerować kogoś takiego jak ja, kto postąpił tak nierozważnie? Popełniłem wykroczenie i wiedziałem, że jeśli nie okażę skruchy, Bóg mnie wyeliminuje. Pomodliłem się więc do Boga i wyraziłem skruchę. Omówiłem sprawę z kilkoma osobami i sporządziliśmy listę złych uczynków Han Bing, wnioskując o usunięcie jej z kościoła. Gdy wykazałem wolę, by zwrócić się ku Bogu, afty w moich ustach w cudowny sposób się zagoiły.

Dwa dni później poszedłem po coś do domu teściowej i Han Bing tam była. Gdy mnie zobaczyła, spojrzała na mnie srogo, odwróciła się i wyszła. Moja teściowa powiedziała ze złością: „Twoja szwagierka wierzy w Boga od tylu lat i tyle wycierpiała, by głosić ewangelię. Przecież każdy ma skażone usposobienie. Jeśli usuną ją z kościoła, to czy nie straci ona szansy na zbawienie Boże? Jak możesz być dla niej taki okrutny?”. Moja żona też stanęła w obronie Han Bing. Widząc, że przemawiają przez nie emocje i że niemal wcale nie mają rozeznania co do Han Bing, omówiłem z nimi jej niegodziwe zachowanie. Ale teściowa w ogóle nie słuchała. Wściekła i ze łzami w oczach zaczęła na mnie krzyczeć. Widząc jej złość, żona też zaczęła mnie strofować. Przez to wszystko poczułem się okropnie i nawet nie mogłem jeść. Tamtej nocy leżałem w łóżku i przewracałem się z boku na bok, nie mogąc zasnąć. Z jednej strony musiałem usunąć złoczyńcę, by chronić pracę kościoła, a z drugiej – żona i teściowa zarzucały mnie oskarżeniami. Co miałem zrobić? Gdybym usunął szwagierkę z kościoła, uraziłbym całą rodzinę teściowej, co naraziłoby na szwank moją relację z żoną i mogło doprowadzić do rozpadu rodziny. Ale pozostawienie tego złoczyńcy w kościele mogło zagrozić życiu kościoła i zaszkodzić życiu moich braci i sióstr. Myśląc o tym, byłem coraz bardziej rozdarty i nieszczęśliwy. Mogłem tylko żarliwie modlić się do Boga: „Boże, jestem bardzo słaby. Jeśli chodzi o wydalenie Han Bing, to nie chcę Cię obrazić, ale ograniczają mnie uczucia i trudno mi wcielić prawdę w życie. Błagam Cię, daj mi siłę i prowadź mnie, bym pokonał siły ciemności i mógł trwać przy świadectwie o Tobie”.

Po modlitwie przeczytałem kolejne słowa Boga: „Na każdym etapie dzieła, jakiego Bóg dokonuje w ludziach, patrząc z zewnątrz wydaje się, że polega ono na interakcjach między ludźmi, jakby powstało dzięki człowieczym ustaleniom lub było wynikiem ludzkiej ingerencji. Jednakże za kulisami każdy etap dzieła i wszystko, co się dzieje, jest zakładem szatana z Bogiem i wymaga, aby ludzie trwali mocno przy świadectwie o Bogu. Jako przykład weźmy próbę, której poddany został Hiob: za kulisami szatan zakładał się z Bogiem, a to, co przydarzyło się Hiobowi, było efektem ludzkich czynów i ingerencji człowieka” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Wszyscy mówicie, że zważacie na Boże brzemię i będziecie bronić świadectwa kościoła, lecz któż spośród was naprawdę miał wzgląd na Boże brzemię? Zapytaj samego siebie: czy jesteś kimś, kto miał wzgląd na Boże brzemię? Czy potrafisz praktykować sprawiedliwość dla Boga? Czy umiesz stanąć w Mej obronie i opowiedzieć się za Mną? Czy jesteś w stanie niezłomnie wcielać prawdę w życie? Czy masz dość odwagi, aby walczyć ze wszystkimi uczynkami szatana? Czy umiałbyś odłożyć na bok swe uczucia i zdemaskować szatana ze względu na Moją prawdę? Czy jesteś w stanie pozwolić, by wypełniły się w tobie Moje zamiary? Czy ofiarowałeś Mi swoje serce w najważniejszym momencie? Czy jesteś kimś, kto wypełnia Moją wolę? Zadaj sobie te pytania i często o nich myśl” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Każde karcące pytanie w Bożych słowach przepełniało moje serce boleścią. Czułem w nich naglącą szczerość Jego woli i wymagań. Bóg miał nadzieję, że usunę złoczyńcę, nie polegając na swoich emocjach i osobistych uczuciach, i że będę niezachwianie stał po stronie Boga oraz praktykował prawdę, by spełnić Jego wolę. Pomyślałem o Hiobie i jego próbach, jak mimo tego, że stracił bogactwo, jego dzieci zmarły, sługi zostały zamordowane, a żona i przyjaciele zaatakowali go, za wszystkim tym krył się zakład szatana z Bogiem. W ten sposób szatan kusił Hioba. Hiob potrafił stanąć po stronie Boga, ponieważ wierzył w Niego i szanował Go. Całkowicie upokorzył i pokonał szatana oraz złożył mocne, donośne świadectwo o Bogu. To, co na pozór wydawało się naciskiem wywieranym na mnie przez teściową, było w rzeczywistości walką w świecie duchowym. Był to podstęp szatana, jego próba powstrzymania mnie od praktykowania prawdy, wykorzystująca moje przywiązanie emocjonalne, żeby złoczyńca mógł pozostać w kościele i dalej zakłócać i niszczyć jego pracę. A zarazem to Bóg wystawiał mnie na próbę, by zobaczyć, czy poddam się szatanowi w wyniku nacisków mojej żony i teściowej, czy jednak będę sprawiedliwie praktykował prawdę i działał zgodnie z zasadami. Gdybym wybrał cielesność i stanął po stronie szatana, oznaczałoby to, że dałem się nabrać na jego podstęp. Straciłbym wtedy świadectwo w Bożej obecności.

Gdy o tym pomyślałem, zacząłem zastanawiać się nad sobą: Czemu stojąc przed tym wyborem, cały czas czułem, że jestem między młotem a kowadłem, i nie mogłem tego znieść? Dobrze rozumiałem potrzebę ochrony dzieła kościoła, więc czemu dalej kierowałem się uczuciami i trudno mi było praktykować prawdę czy postępować zgodnie z zasadami? Później przeczytałem te słowa Boga: „Od przyjścia na ten brudny świat, człowiek znajduje się pod zgubnym wpływem społeczeństwa oraz feudalnej etyki i kształcony jest w »instytucjach szkolnictwa wyższego«. Zacofany sposób myślenia, zepsucie moralne, kiepski pogląd na życie, godna pogardy filozofia życiowa, kompletnie bezwartościowa egzystencja oraz zdeprawowany styl życia i obyczaje – wszystko to poważnie zaszkodziło sercu człowieka oraz mocno podkopało i zaatakowało jego sumienie. W rezultacie człowiek coraz bardziej oddala się od Boga i coraz bardziej Mu się sprzeciwia. Usposobienie człowieka staje się z dnia na dzień coraz bardziej niegodziwe i nie ma ani jednej osoby, która dobrowolnie zrezygnowałaby z czegokolwiek dla Boga, ani jednej osoby, która dobrowolnie byłaby Mu posłuszna, co więcej – ani jednej osoby, która dobrowolnie poszukiwałaby ukazania się Boga. Zamiast tego, pod panowaniem szatana człowiek jedynie goni za przyjemnościami, oddając się zepsuciu ciała w krainie brudu i plugastwa” (Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga uprzytomniły mi, że kierują mną uczucia, nie potrafię praktykować prawdy i przeciwstawiam się Bogu, bo zostałem zdeprawowany przez szatana. Szatan, król diabłów, wykorzystał społeczną indoktrynacje i edukację, jaką odebrałem w szkole, by zaszczepić we mnie swoje filozofie, takie jak „Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego”, „Bliższa koszula ciału” i „Człowiek nie jest martwy; jak może być wolny od emocji?” żebym uważał swoje uczucia do innych ludzi za najważniejsze w życiu, żebym myślał, że dbanie o relacje z innymi i ich uczucia to normalny przejaw człowieczeństwa, i żebym uwierzył, że inna postawa byłaby bezduszna i nielojalna, a inni by mnie za nią winili. Uważałem te szatańskie filozofie i prawa za coś dobrego i traktowałem jak zasady życiowe, a kierując się nimi, stałem się człowiekiem bez zasad, nie potrafiłem odróżnić dobra od zła, byłem samolubny, podły, przebiegły i nieuczciwy. W kwestii wydalenia Han Bing z kościoła bałem się, że moi krewni zarzucą mi niewdzięczność i że rozbiję swoją rodzinę, przez co nie wziąłem pod uwagę pracy kościoła ani życia braci i sióstr. Naprawdę byłem samolubny i podły. Moje zachowanie było niewdzięczne i bezduszne. Nasze społeczeństwo jest takie mroczne i niegodziwe, nie ma w nim sprawiedliwości, ponieważ ludzie kierują się w życiu tymi szatańskimi filozofiami i prawami. Ludzi zawsze interesują wyłącznie cielesne relacje uczuciowe i zawsze biorą stronę najbliższych. Nawet gdy bliscy popełnią jakieś przestępstwo, ludzie szukają sposobu, by im pomoc, a gdy stają w ich obronie, mylą dobro ze złem. Dopiero wtedy zrozumiałem, że te szatańskie filozofie i prawa wydają się rozsądne, etyczne i zgodne z ludzkimi pojęciami, ale to absurdalne błędy, służące szatanowi do oszukiwania i deprawowania ludzi. Są one wrogie prawdzie i Bogu. Kiedy kierujemy się nimi, sprzeciwiamy się Bogu, krzywdzimy innych i urzeczywistniamy naturę demonów. Wcześniej kierowałem się tymi szatańskimi filozofiami i prawami, chroniłem złoczyńcę i przyczyniałem się do zła, które wyrządzał. Ale Bóg nie wykorzystał moich wykroczeń przeciw mnie i pozwolił mi okazać skruchę, za co jestem Mu bardzo wdzięczny. Pomodliłem się więc do Boga i złożyłem przysięgę: Boże, nie chcę już kierować się uczuciami, pragnę tylko zgodnie z Twoimi słowami kochać to, co Ty, i nienawidzić tego, co Ty, przestrzegać zasad prawdy i szybko usuwać złoczyńców z kościoła.

Następnego dnia na spotkaniu usłyszałem od współpracowników, że Han Bing wciąż nic nie zrozumiała i nie okazała skruchy, i że wciąż wywołuje spory, sieje niezgodę i próbuje tworzyć kliki. Słysząc to, poczułem się tym bardziej winny. Nienawidziłem siebie za, że kierowałem się uczuciami i nie usunąłem jej zawczasu, co pozwoliło jej zakłócać życie kościoła. Na kolejnym spotkaniu starannie przeanalizowałem każde złe zachowanie Han Bing w oparciu o słowa Boże. Dzięki rozmowie oszukani przez nią bracia i siostry zyskali rozeznanie i przestali ją akceptować. Moja żona, gdy zrozumiała prawdę, również przejrzała naturę i istotę Han Bing i przestała mówić, że potraktowałem ją niesprawiedliwie. Po tym, jak Han Bing wydalono z kościoła, żadni złoczyńcy nie zakłócali jego pracy, więc bracia i siostry mogli znowu spotykać się i normalnie wykonywać obowiązki. Sławiliśmy Boga za Jego sprawiedliwość! Dzięki temu wydarzeniu zrozumiałem, że w domu Boga rządzą Jego słowa i prawda, że wszystkie sprawy załatwia się zgodnie z zasadami prawdy i że dla niewierzących, złoczyńców i antychrystów nie ma miejsca w domu Bożym. Przekonałem się też, że kierowanie się szatańskimi filozofiami i prawami przynosi tylko ból. Absolutnie nikt na tym nie korzysta. Jedynie kierując się Bożymi słowami, możemy poczuć bezpieczeństwo i spokój. To, że nie kieruję się już tymi szatańskimi filozofiami i prawami, że wyrwałem się z ograniczeń moich uczuć i w pewnym stopniu potrafię praktykować prawdę oraz być człowiekiem sprawiedliwym – wszystko to jest wynikiem Bożego zbawienia i rezultatem sądu i karcenia słowem Bożym.

55. Uwolnienie z kajdan

Autorstwa Zhou Yuan, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Teraz jest czas, kiedy decyduję o tym, jaki będzie koniec każdej osoby, nie zaś etap, w którym zacząłem pracować nad człowiekiem. Zapisuję w Mojej księdze, jedno po drugim, słowa i czyny każdej osoby, zapisuję drogę, którą za Mną podążała, jej cechy wrodzone i to, jak w ostatecznym rozrachunku się zachowywała. W ten sposób żaden człowiek nie wymknie Mi się z ręki i wszyscy znajdą się pośród podobnych sobie, tak jak Ja ich przydzielę” (Przygotuj dostatecznie wiele dobrych uczynków, by zasłużyć na swoje przeznaczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Los każdego człowieka jest określany na podstawie jego istoty, wynikającej z jego postępowania i zawsze jest określany właściwie. Nikt nie może wziąć na swoje barki grzechów kogoś innego, tym bardziej nikt nie może otrzymać kary za kogoś innego. To niepodważalne. Czuła opieka rodziców nad dziećmi nie oznacza, że mogą oni wykonywać prawe czyny zamiast swoich dzieci, ani też posłuszne przywiązanie dziecka do rodziców nie oznacza, że może ono czynić prawość w zastępstwie swoich rodziców. To jest prawdziwe znaczenie słów, »Wtedy dwóch będzie w polu, jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą mleć na żarnach, jedna będzie wzięta, a druga zostawiona«. Nikt nie może wprowadzić niegodziwych dzieci do odpoczynku na podstawie swojej głębokiej do nich miłości ani nie może wprowadzić żony (lub męża) do odpoczynku na podstawie własnego prawego postępowania. Jest to reguła zarządzania; nie może być żadnych wyjątków dla nikogo. Czyniący prawość są prawymi, a czyniący niegodziwość – niegodziwcami. Czyniący prawość będą mogli przetrwać, a czyniący zło zostaną zniszczeni. Święci są święci, nie są splugawieni. Plugawi są plugawi i nie ma w nich nic świętego. Wszyscy niegodziwi ludzie zostaną zniszczeni, a wszyscy prawi ludzie przetrwają, nawet jeśli dzieci złoczyńcy czynią prawość i nawet jeśli rodzice prawego czynią zło. Nie ma zależności między wierzącym mężem i niewierzącą żoną, i nie ma zależności między wierzącymi dziećmi i niewierzącymi rodzicami. Te dwa rodzaje nie są ze sobą zgodne. Przed wejściem do odpoczynku ktoś może mieć cielesnych krewnych, ale po wejściu nie będzie już krewnych, o których można wspomnieć” (Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga mówią, że Jego dzieło w dniach ostatecznych podzieli ludzi wedle rodzaju. Bóg decyduje o wyniku i przeznaczeniu każdego według jego postępowania, natury i istoty. Nikt nie może tego zmienić, decyduje o tym sprawiedliwe usposobienie Boga. Bóg wymaga, byśmy traktowali innych, jak nakazują Jego słowa i prawda. Nie możemy nikogo chronić czy faworyzować, kierując się uczuciem. To niezgodne z prawdą i obraża usposobienie Boga.

Jakieś trzy lata temu po zakończeniu spotkania przywódca powiedział do mnie: „Twój ojciec wywołuje konflikty między braćmi i siostrami, zakłóca życie kościoła. Rozmawialiśmy z nim, ostrzegaliśmy go, ale nie okazuje skruchy. Bracia i siostry mówili, że tak samo wypełniał swój obowiązek w innych miejscach. Będziemy gromadzić informacje o jego złych uczynkach”. Na te słowa serce podeszło mi do gardła. Myślałam: czy może być aż tak źle? Przypomniałam sobie jednak, że na zgromadzeniach tata naprawdę zakłócał życie kościoła i nie przyjmował prawdy. Na spotkaniach nie mówił o Bożych słowach, tylko o rzeczach niezwiązanych z prawdą. Przeszkadzał ludziom spokojnie rozważać słowa Boga. Wspomniałam mu o tym, ale wcale nie chciał słuchać. Zawsze znajdował setki wymówek. Powiedziałam o tym przywódcy kościoła, który potem rozmawiał z ojcem, kilka razy mu pomógł i wyjaśnił istotę i konsekwencje jego zachowania. Ale tata był niewzruszony. Nie przestawał się kłócić i szukać wymówek. Nie okazał skruchy. Było chyba coraz gorzej, skoro bracia i siostry to zgłosili. Pamiętałam, że w kościele było kilka osób uważanych za złych ludzi, których wydalono z kościoła, bo nie praktykowali prawdy, tylko zakłócali życie kościoła i byli zatwardziali. Czy wyrzucą mojego ojca, jeśli okaże się zły? Gdyby do tego doszło, ścieżka jego wiary urwałaby się. Czy miałby szansę na zbawienie? Ogarnęła mnie panika, czułam że coś ściska mnie za serce.

Tej nocy w ogóle nie mogłam spać, myśląc o tym, co usłyszałam o swoim tacie. Wiem, że bracia i siostry chcieli tylko chronić spokój życia kościelnego, aby umożliwić innym wejście w życie, taka też była wola Boża. Wiedziałam o zachowaniu mojego taty i zastanawiałam się, czy powiedzieć o tym przywódcy. Pamiętałam, jaką miłością otaczał mnie w dzieciństwie. Kiedy kłóciliśmy się z bratem, zawsze mnie bronił, nawet gdy nie miałam racji; kiedy było zimno, a u mnie w szkole nie było ciepłej pościeli, jechał 100 kilometrów na rowerze, żeby przywieźć mi kołdrę. Mama często wypełniała obowiązki poza domem, więc to tata się mną zajmował i gotował dla mnie. Myśląc o tym, nie mogłam powstrzymać łez. Myślałam: „Tata mnie wychował. Jeśli dowie się, a on się o tym dowie, czy nie uzna, że jestem bez serca i bez sumienia? Jak miałabym mu potem spojrzeć w oczy?”. Niechętnie zaczęłam pisać o zachowaniu ojca, ale zupełnie mi nie szło. Myślałam sobie: „A co jeśli go wyrzucą, jak napiszę wszystko, co wiem? Nic z tego. Nie mogę tego zrobić”. Chciałam się porządnie wyspać, żeby oderwać się od rzeczywistości, ale nie mogłam zmrużyć oka. Miałam poczucie winy. Ostatnio nie zachowywał się zbyt dobrze i wiedziałam też o jego postępowaniu w przeszłości. Jeśli zachowam to dla siebie, czy nie zataję prawdy? Przeżywałam prawdziwy konflikt wewnętrzny. Musiałam pomodlić się do Boga. „O Boże, wiem, że mój tata zrobił pewne złe rzeczy, wiem też, że muszę chronić dzieło kościoła i otwarcie wszystko powiedzieć, ale nie chcę tego robić, bo boję się, że zostanie wydalony. Boże, proszę pomóż mi praktykować prawdę, być uczciwą osobą i chronić dzieło kościoła”. Po tej modlitwie byłam już spokojniejsza. Potem przeczytałam te słowa Boga: „Wszyscy mówicie, że zważacie na Boże brzemię i będziecie bronić świadectwa kościoła, lecz któż spośród was naprawdę miał wzgląd na Boże brzemię? Zapytaj samego siebie: czy jesteś kimś, kto miał wzgląd na Boże brzemię? Czy potrafisz praktykować sprawiedliwość dla Boga? Czy umiesz stanąć w Mej obronie i opowiedzieć się za Mną? Czy jesteś w stanie niezłomnie wcielać prawdę w życie? Czy masz dość odwagi, aby walczyć ze wszystkimi uczynkami szatana? Czy umiałbyś odłożyć na bok swe uczucia i zdemaskować szatana ze względu na Moją prawdę? Czy jesteś w stanie pozwolić, by wypełniły się w tobie Moje zamiary? Czy ofiarowałeś Mi swoje serce w najważniejszym momencie? Czy jesteś kimś, kto wypełnia Moją wolę? Zadaj sobie te pytania i często o nich myśl” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Że wszyscy ludzie żyją pośród uczuć – a zatem Bóg nie pomija żadnej słabości i ujawnia tajemnice ukryte w sercach całego rodzaju ludzkiego. Dlaczego ludziom tak trudno oddzielić się od uczuć? Czy dokonanie tego wykracza poza wymogi sumienia? Czy sumienie jest w stanie spełnić Bożą wolę? Czy uczucia mogą pomóc ludziom przetrwać przeciwności losu? W oczach Boga uczucie jest Jego wrogiem. Czyż słowa Boże nie stwierdzają tego jasno i wyraźnie?” (Interpretacje tajemnic „Słowa Bożego dla całego wszechświata”, rozdz. 28, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Nie znałam odpowiedzi na te pytania. Dobrze wiedziałam, że mój ojciec nie dążył do prawdy, zakłócał zgromadzenia i przeszkadzał w jedzeniu i piciu Bożych słów. Nie słuchał nikogo, był uprzedzony względem innych, osądzał ludzi za ich plecami i siał niezgodę. Jednak pod wpływem emocji nie zważałam na to, jak zakłócało to wejście w życie moich braci i sióstr. Nie chciałam otwarcie porozmawiać z przywódcą, żeby chronić ojca. Nie praktykowałam prawdy, nie zważałam na wolę Bożą. Przypomniałam sobie tych dwóch złych ludzi wyrzuconych z kościoła. Nie praktykowali prawdy i zakłócali życie kościoła, co budziło mój gniew, więc sprawiedliwie i surowo to ujawniłam. Dlaczego nie mogłam powiedzieć prawdy o zachowaniu taty? Zrozumiałam, że nie jestem uczciwa i brak mi poczucia sprawiedliwości. Nie praktykowałam prawdy i nie chroniłam dzieła kościoła w kluczowym momencie. Uczucia kazały mi bronić tatę, tuszować jego złe zachowanie i sprzeciwiać się zasadom prawdy. Czy nie stawałam w ten sposób u boku szatana jako wróg Boga? Zrozumiawszy to, modliłam się skruszona. „Chcę uczciwie i bez emocji podejść do uczynków ojca”.

Potem przypomniałam sobie pewne jego złe zachowania i spisałam je jedno po drugim. Służąc jako diakon, nabrał uprzedzeń do współpracownika, brata Zhanga. Osądzał go i dyskryminował w obecności braci i sióstr, wywołując u brata Zhanga stres i zniechęcenie. Przywódca rozprawiał się z moim ojcem i przycinał go, lecz ten nie słuchał. Nie przyjmował do wiadomości uwag braci i sióstr. Skupiał się na wadach innych, wykorzystując ich słabości. „Wierzę już od wielu lat. Rozumiem wszystko!” – mawiał. Widząc, że angażuję się w spełnianie obowiązku, nakłaniał, bym zdobywała pieniądze i zawsze zniechęcał mnie do moich obowiązków, tłumiąc mój entuzjazm. Kiedy miał wypadek samochodowy, brat Lin z kościoła odwiedził go, żeby pomówić o prawdzie. Zachęcał tatę, by ten zastanowił się nad sobą i wyciągnął wnioski, ale ojciec nie chciał słuchać. Przeinaczył fakty i rozpuścił plotkę, że brat Lin przyszedł z niego szydzić. Niektórzy bracia i siostry uprzedzili się wtedy do brata Lina. Te wszystkie myśli zbiły mnie z tropu i rozgniewały. Myślałam: „Czy to naprawdę mój tata? Czyż to nie jest zły człowiek?”. Przez te wszystkie lata jego wiary i głoszenia ewangelii sądziłam, że jest gotów zapłacić cenę. Dałam się zwieść, pozory przekonały mnie, że naprawdę wierzył. Nigdy nie dostrzegłam jego zachowania. Byłam głupia i ślepa. Wyrzucałam sobie wtedy, że poddałam się emocjom i chroniłam go. Potem przeczytałam te słowa Boga: „Ci, którzy na łonie kościoła dają upust swej jadowitej i szkodliwej mowie, szerzą plotki, wywołują niezgodę i tworzą kliki pośród braci i sióstr, powinni zostać wykluczeni z kościoła. Ponieważ jednak nastała teraz inna era Bożego dzieła, ludzie ci zostali ograniczeni, stoją bowiem wobec pewnej eliminacji. Wszyscy, którzy zostali zepsuci przez szatana, posiadają zepsute usposobienie. Niektórzy mają jedynie zepsute usposobienie, lecz są także tacy, którzy nie dość, że mają zepsute, szatańskie usposobienie, to mają jeszcze straszliwie nikczemną naturę. Ich mowa i czyny nie tylko ujawniają ich zepsute, szatańskie usposobienie, ale, co gorsza, ludzie ci sami są prawdziwym diabłem, szatanem. Ich zachowanie zaburza i zakłóca Boże dzieło, utrudnia braciom i siostrom wkraczanie w życie oraz szkodzi normalnemu życiu kościoła. Prędzej czy później trzeba będzie zrobić porządek z tymi wilkami w owczej skórze; wobec tych sług szatana powinno się przyjąć bezwzględną postawę, postawę odrzucenia. Tylko w taki sposób można stanąć po stronie Boga, a ci, którzy tak nie czynią, tarzają się w bagnie wraz z szatanem” (Ostrzeżenie dla tych, którzy nie praktykują prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Patrząc na zachowanie taty w świetle słów Boga, zrozumiałam, że to nie zwykłe skażone usposobienie, ale podła natura. Na pozór miał dużo zapału i mógł poświęcać się dla obowiązku, głosił ewangelię mimo prześladowań Komunistycznej Partii Chin, ale nie przyjmował, a nawet nienawidził prawdy. Swoim działaniem zdradził swoją podłą naturę. Był w istocie złym człowiekiem, należał do szatana i powinien zostać wydalony. Choć był moim ojcem, nie mogłam kierować się uczuciami. Musiałam stanąć po stronie Boga, ujawnić i odrzucić szatana. Myślałam o grupie, którą prowadziłam. Oni nie widzieli prawdy o moim ojcu. Musiałam porozmawiać z nimi i ujawnić niegodziwość ojca, żeby nie żyli w nieświadomości. Zaczęłam się jednak martwić: „Niektórych z nich to on przywiódł do wiary i są w dobrych stosunkach. Czy powiedzą, że jestem bez serca, jeśli ujawnię jego naturę? A jeśli go wyrzucą i straci szansę na zbawienie, będzie to dla niego bolesne”. Niepokoiły mnie te myśli i straciłam chęć, by o tym rozmawiać. Tej nocy nie zmrużyłam oka, myślałam, że jeśli nie ujawnię niegodziwości ojca, a oszukani bracia i siostry staną po jego stronie, jego zło stanie się ich udziałem. Czy zatajając przed nimi prawdę, nie zrobiłabym im w ten sposób krzywdy? Poczułam wyrzuty sumienia, więc pomodliłam się do Boga: „O Boże, tak się martwię. Proszę Cię o wiarę i siłę, poprowadź mnie do praktykowania prawdy i ujawnienia złego człowieka”.

Po modlitwie przeczytałam ten fragment Bożych słów: „Jaka zasada dotycząca tego, jak ludzie powinni wzajemnie się traktować, wspomniana jest w słowach Boga? Kochaj to, co kocha Bóg i nienawidź tego, czego Bóg nienawidzi. Oznacza to, że powinieneś kochać dokładnie tych ludzi, których kocha Bóg, którzy rzeczywiście dążą do prawdy i którzy wykonują wolę Boga. Natomiast ci, którzy nie wykonują woli Boga, którzy nienawidzą Boga, są nieposłuszni Bogu i którymi Bóg gardzi, to ludzie, którymi my również powinniśmy gardzić i których powinniśmy odrzucać. Tego wymaga słowo Boga. (…) W Wieku Łaski Pan Jezus powiedział: »Któż jest moją matką i kto to są moi bracia? (…) Kto bowiem wypełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie, ten jest moim bratem i siostrą, i matką«. Stwierdzenie to pojawiło się już w odległym Wieku Łaski, a teraz słowa Boga są jeszcze bardziej trafne: „Miłuj to, co miłuje Bóg, i miej w nienawiści to, czego On nienawidzi”. Słowa te trafiają prosto w sedno, lecz ludzie często nie są w stanie uświadomić sobie ich prawdziwego znaczenia. Jeśli ktoś zostanie przeklęty przez Boga, lecz sądząc na podstawie wszelkich pozorów wydaje się całkiem dobrym człowiekiem, albo jest twoim rodzicem lub krewnym, może się okazać, że nie jesteś w stanie go znienawidzić, a pomiędzy wami istnieć może bliska zażyłość czy relacja. Kiedy więc słyszysz takie słowa z ust Boga, denerwujesz się i nie potrafisz sprawić, aby twoje serce stało się nieczułe wobec tej osoby ani nie umiesz jej porzucić. Jest tak dlatego, że pewne tradycyjne pojęcie krępuje ci ruchy. Myślisz, że jeśli to zrobisz, ściągniesz na siebie gniew niebios, zostaniesz przez nie ukarany, a nawet staniesz się wyrzutkiem społeczeństwa, potępionym przed trybunałem opinii publicznej. Ponadto jeszcze bardziej pragmatyczny problem polega na tym, że będzie ci to ciążyć na sumieniu. Takie pojmowanie sumienia bierze się z tego, czego od dzieciństwa uczyli cię rodzice, albo jest wynikiem wpływu kultury społecznej i zatrucia przez nią. Obie te rzeczy zapuściły w tobie tak głębokie korzenie, wpajając ci pewne sposoby myślenia, abyś nie był w stanie praktykować słowa Bożego, miłować tego, co Bóg miłuje i darzyć nienawiścią tego, czego On nienawidzi. Jednakże w głębi ducha wiesz, że powinieneś tę osobę znienawidzić i odrzucić, ponieważ życie twoje pochodzi od Boga i nie otrzymałeś go od swych rodziców. Człowiek winien więc czcić Boga i oddać Mu samego siebie. Mimo iż tak właśnie mówisz i myślisz, po prostu nie potrafisz oprzytomnieć i zwyczajnie nie jesteś w stanie wcielić tego w życie. Wiecie, o co tutaj chodzi? Chodzi o to, że te rzeczy skrępowały cię ciasno i do głębi zniewoliły. Szatan posługuje się nimi, aby zniewolić twoje myśli, twój umysł i twoje serce tak, abyś nie był w stanie zaakceptować słów Bożych. Jesteś przepełniony takimi pojęciami do tego stopnia, że nie ma w tobie miejsca na słowa Boże. Co więcej, jeśli spróbujesz wcielać w życie Boże słowa, to wówczas tamte rzeczy zaczną dochodzić do głosu w twoim wnętrzu, sprawiając, że popadniesz w konflikt ze słowami Boga i Jego wymaganiami, przez co nie będziesz w stanie wyplątać się z tych więzów i nie zdołasz wyrwać się z tego zniewolenia” („Możesz poznać siebie tylko poznając swoje błędne poglądy” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Wtedy zrozumiałam, że Bóg nakazuje nam kochać to, co On kocha, i nienawidzić tego, czego On nienawidzi. Ludzi kochających prawdę i czyniących wolę Bożą powinniśmy kochać, a nienawidzić złych ludzi, którzy nie znoszą prawdy i opierają się Bogu. Tylko tak praktykujemy zgodnie z wolą Bożą. Ograniczały mnie jednak uczucia do mojego ojca, więc chroniłam go i kryłam. Nie potrafiłam kochać i nienawidzić tego, co Bóg. To dlatego, że pojęcia szatana, jak: „Bliższa koszula ciału” i „Człowiek nie jest martwy; jak może być wolny od emocji?” owładnęły moim sercem. Nie odróżniałam dobra od zła, ujawnienie złego zachowania ojca było dla mnie nie do pomyślenia. Bałam się krytyki i potępienia ze strony innych. Chroniąc rodzinę, związek ciała, nie przestrzegałam zasad prawdy i nie odsłaniałam złego człowieka, nie zważałam na dzieło domu Bożego i wejście w życie braci i sióstr. Właśnie to było nieludzkie i nie do pomyślenia. Zobaczyłam, że stare szatańskie pojęcia nie pozwalały mi praktykować prawdy, przez co stawałam po stronie szatana i wbrew sobie sprzeciwiałam się Bogu. Bóg nigdy nie powiedział, że mamy kierować się sumieniem wobec demonów i złych ludzi ani że niemoralne jest odrzucanie bliskich, którzy należą do szatana. W Wieku Prawa niewierzące dzieci Hioba zmarły w nieszczęściu, jednak Hiob nie skarżył się Bogu w emocjach na los swoich dzieci. Przeciwnie, wychwalał imię Boga. W Wieku Łaski rodzice Piotra tłumili jego wiarę, więc porzucił ich, opuścił dom i oddał wszystko, by podążyć za Bogiem, więc Bóg go pochwalił. Myśląc o losach Hioba i Piotra, zrozumiałam wymóg, by kochać to, co Bóg kocha i nienawidzić tego, czego On nienawidzi.

Potem przeczytałam inne słowa Boga: „Kimże jest szatan, kimże są demony i kimże są wrogowie Boga, jeśli nie stawiającymi opór, niewierzącymi w Boga? Czyż nie są to osoby, które są nieposłuszne Bogu? Czyż nie są to ci, którzy twierdzą, że mają wiarę, ale brakuje im prawdy? Czyż nie są to ci, którzy jedynie pragną uzyskać błogosławieństwa, ale nie potrafią nieść świadectwa o Bogu? Nadal możesz dziś obracać się wśród tych demonów i mieć dla nich sumienie i miłość, ale czy tym samym nie wykazujesz dobrych intencji wobec szatana? Czyż nie jest sprzymierzasz się z demonami? Jeśli dziś ludzie nadal nie są w stanie odróżnić dobra od zła i zaślepieni wciąż pozostają kochający i litościwi, a przy tym nie mają najmniejszego zamiaru poszukiwać woli Bożej lub niezdolni są w żaden sposób sprawić, by Boże intencje przyświecały im jak własne, ich koniec będzie tym bardziej nędzny. (…) Jeśli zgadzasz się z tymi, którymi gardzę i z którymi się nie zgadzam, i wciąż masz dla nich miłość i osobiste uczucia, wówczas czyż nie jesteś nieposłuszny? Czyż nie stawiasz celowo oporu Bogu? Czy taka osoba może posiadać prawdę? Jeśli ludzie mają sumienie dla wrogów, miłość do demonów i miłosierdzie wobec szatana, to czyż nie zakłócają celowo Bożego dzieła?” (Bóg i człowiek wejdą razem do odpoczynku, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czytając to, czułam się winna i roztrzęsiona. Wiedziałam, że ojciec nienawidzi prawdy i zakłóca życie kościoła, a jego natura i istota są złe, ale kierowałam się sumieniem i miłością do niego, a nawet kryłam go i chroniłam. Czy nie to Bóg miał na myśli, mówiąc o „dobrych chęciach wobec szatana” i „sprzymierzaniu się z demonami”? Czyż nie sprzeciwiałam się Bogu, zakłócając dzieło kościoła? W domu Bożym rządzą prawda i sprawiedliwość. Wszystkie złe siły szatana, łącznie ze złymi ludźmi i antychrystami, muszą przepaść. Bóg musi je ujawnić i usunąć, oczyścić z nich kościół. Decyduje o tym sprawiedliwe usposobienie Boga. A ja chroniłam złego człowieka, chcąc, by pozostał w domu Bożym. Czy nie tolerowałam zakłócania życia kościoła? Czy nie wspomagałam wroga, sprzeciwiając się Bogu? Dalsze takie postępowanie ściągnęłoby karę Bożą również na mnie. Przestraszyłam się na tę myśl. Widziałam, że sprawiedliwe usposobienie Boga nie znosi obrazy, a krycie niegodziwca z powodu uczuć było niebezpieczne! Nie mogłam już kierować się uczuciami. Chociaż był moim ojcem, musiałam praktykować prawdę, kochać to, co Bóg i nienawidzić tego, co Bóg.

Później poszłam na zgromadzenie mojej grupy i ujawniłam całą prawdę o zachowaniu i złych uczynkach ojca. Bracia i siostry, wcześniej nieświadomi, zaczęli dostrzegać jego istotę. Kościół potem wydał powiadomienie o wydaleniu taty. Przeczytałam mu je i zaczęłam mówić o jego złym zachowaniu. Zdumiałam się, kiedy powiedział z pogardą: „Od dawna wiem, że mnie wyrzucą. Wierzę w Boga od tylu lat dla błogosławieństw, inaczej już dawno przestałbym wierzyć”. Widząc, że nie zamierza okazać skruchy, jasno zrozumiałam, że jego zła natura została w pełni odsłonięta. Po wyrzuceniu ojca żadni źli ludzie nie zakłócali już życia kościoła. Na zgromadzeniach bracia i siostry mogli czytać słowa Boga i bez przeszkód omawiać prawdę. Wykonywali obowiązek jak należy, a życie kościoła kwitło. Zobaczyłam, że w domu Bożym panuje prawda i sprawiedliwość, a kiedy praktykujemy prawdę według słów Boga, widzimy Jego kierownictwo i błogosławieństwa. W sprawie mojego ojca stopniowo wyzbyłam się osobistych uczuć i w końcu umiałam trochę praktykować prawdę i wspierać dzieło kościoła. To wszystko dzięki sądowi i karceniu słowem Bożym!

56. Jak pokonać egoizm

Autorstwa Zhang Jing, Czechy

Bóg Wszechmogący mówi: „Jaki jest ten standard, według którego czyny człowieka są osądzane jako dobre bądź złe? Zależy to od tego, czy w swoich myślach, wyrażaniu się i działaniach, posiadasz świadectwo wcielania prawdy w życie i urzeczywistniania rzeczywistości prawdy. Jeśli nie masz tej rzeczywistości lub tego nie urzeczywistniasz, to bez wątpienia jesteś złoczyńcą. Jak Bóg postrzega złoczyńców? Twoje myśli i uczynki nie niosą świadectwa o Bogu ani nie zawstydzają szatana i nie krzyżują jego planów, a zamiast tego przynoszą wstyd Bogu i noszą mnóstwo oznak twych intencji, które sprawiają, że to Bóg wstydzi się za ciebie. Ty zaś wcale nie składasz świadectwa o Bogu, nie ponosisz kosztów dla Niego, ani nie wypełniasz swojego obowiązku i zobowiązań wobec Boga. Zamiast tego działasz dla własnego dobra. Co oznacza działanie »dla własnego dobra«? Oznacza działanie na rzecz szatana. Dlatego też na koniec Bóg powie: »Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość«. W oczach Boga nie spełniłeś dobrych uczynków, a raczej twoje postępowanie obróciło się w zło. Nie zostaniesz więc wynagrodzony, a Bóg nawet o tobie nie wspomni. Czyż wszystko nie będzie wówczas daremne?” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga pokazują, że możemy ponosić koszty i cierpieć dla obowiązku, ale jeśli naszym celem nie jest zadowolenie Boga i nie składamy żadnego świadectwa o praktykowaniu prawdy, tylko dbamy o siebie, to w oczach Boga czynimy zło. To Go napawa wstrętem. Kilka lat temu zauważyłam, że pewna siostra szkodzi pracy kościoła, ale nie miałam odwagi praktykować prawdy i być wierną zasadom. Bałam się ją urazić. Nie ujawniłam i nie zgłosiłam jej działań, szkodząc ewangelizacji. Ja też postępowałam źle. Mam wyrzuty sumienia i żal do siebie, gdy o tym myślę.

Pod koniec marca 2018 do zespołu dołączyła Chen jako liderka. Po jakimś czasie zauważyłam, że nie bierze odpowiedzialności za swój obowiązek. Czasem ktoś, kogo nauczaliśmy, chciał poznać dzieło Boga w dniach ostatecznych, a ona ociągała się z zebraniem wspólnoty i udzieleniem świadectwa. To spowalniało ewangelizację. Poprosiłam ją o rozmowę, ale ledwie wspomniałam o sprawie z obawy przed jej reakcją. Zbyła mnie, mówiąc, że ma jeszcze inne obowiązki i nie nadąża, ale w przyszłości się poprawi. Od razu zauważyłam, że bagatelizuje sprawę. Nie doceniała wagi problemu. Pomyślałam, że powinnam coś dodać, by to się nie powtórzyło i nie spowalniało pracy kościoła. Ale gdy miałam otworzyć usta, pomyślałam: „To ona jest liderką, a ja tylko członkinią zespołu. Jeśli wytknę jej błędy, czy nie uzna, że wychodzę przed szereg i mącę, że jestem arogancka, nierozsądna? Nie ma mowy. Nic nie powiem. Ona rządzi – powinna wiedzieć, jak ważny jest ten obowiązek. Następnym razem wszystkim się zajmie”. Poczułam się trochę nieswojo, ale więcej z nią tego tematu nie poruszałam.

Niedługo potem kaznodzieja z Kościoła Sola Fide chciał poznać dzieło Boga w dniach ostatecznych. Było mało czasu, ale w tym krytycznym momencie nie mogłam złapać siostry Chen. Pobiegłam szukać innego lidera, który poprowadziłby rozmowę. Kiedy siostra Chen się dowiedziała, ostro mnie zrugała, mówiąc: „Dlaczego poprosiłaś o to innego lidera? To mój problem, że nie zdążyłam na czas. Ja odpowiadam za wszelkie problemy. Zastępowanie mnie kimś innym jest niezgodne z zasadami”. Chciałam porozmawiać z nią o tym problemie, ale zmieniłam zdanie, myśląc: „Jeśli ją skrytykuję tuż po tym, jak się ze mną rozprawiła, co o mnie pomyśli? Stale się widujemy. Jeśli znajdziemy się w impasie, pewnie będzie utrudniać mi życie. Nieważne. Lepiej mieć mniej zmartwień i dobrze wykonywać własny obowiązek”. Swoje uwagi zachowałam dla siebie.

Jakiś miesiąc później pomocnik z chrześcijańskiego kościoła zainteresował się dziełem Boga Wszechmogącego. Wiele razy przypominałam o tym siostrze Chen. Mówiłam: „Musisz go umówić z kimś na rozmowę”. Wtedy się ze mną zgodziła, ale ku mojemu zaskoczeniu przez dwa dni nic nie zrobiła. Byłam wściekła. Myślałam: „Tyle razy ci mówiłam, że to pilne. Nie możesz chociaż trochę się tym przejąć?”. „Nie, nie mogę biernie patrzeć, jak traci na tym dzieło duszpasterskie. Muszę to omówić z braćmi i siostrami z zespołu i sprawdzić, jak można rozwiązać ten problem”. Już miałam się do nich zwrócić, ale znów ogarnęły mnie wątpliwości. Gdyby do siostry Chen doszło, że rozmawiałam o tym z wszystkimi, mogłaby uznać, że celowo jej szkodzę. Gdybym ją uraziła, mogłaby się zemścić i znaleźć powód, by odebrać mi moje obowiązki. Doszłam do wniosku, że nie warto wychodzić przed szereg. Postanowiłam czekać, aż ktoś inny coś powie.

Tamtego wieczoru, myśląc o tym, ile rzeczy siostra Chen zaniedbała, zaczęłam się martwić, ale wciąż się nie odzywałam. Naprawdę nie sprostałam swojej odpowiedzialności. Czułam się nieswojo, więc pomodliłam się do Boga. Po modlitwie przeczytałam te słowa Boga: „Najbardziej fundamentalnymi i najważniejszymi składnikami człowieczeństwa są sumienie i rozum. Jakiego rodzaju osobą jest ktoś, kto nie ma sumienia i komu brakuje rozumu, jaki charakteryzuje zwykłe człowieczeństwo? Mówiąc ogólnie, jest to ktoś, komu brakuje człowieczeństwa, czyje człowieczeństwo jest wypaczone. Przeanalizujmy to dokładnie. W jaki sposób taka osoba ujawnia skażone człowieczeństwo, tak że inni twierdzą, iż nie ma człowieczeństwa? Jakie cechy posiadają tacy ludzie? Jakie konkretne przejawy ujawniają? Tacy ludzie są zdawkowi w swoich działaniach i zdystansowani od rzeczy, które nie dotyczą ich osobiście. Nie biorą pod uwagę interesów domu Bożego ani nie uwzględniają woli Boga. Nie biorą na siebie ciężaru dawania świadectwa o Bogu ani wykonywania swoich obowiązków i nie mają poczucia odpowiedzialności. (…) Są nawet ludzie, którzy widzą problem z wykonywaniem obowiązku i milczą. Widzą, że inni powodują zakłócenia i stwarzają przeszkody, lecz nie robią nic, aby ich powstrzymać. W najmniejszym stopniu nie biorą pod uwagę interesów domu Bożego i w ogóle nie myślą o własnych obowiązkach czy powinnościach, które na nich spoczywają. Mówią, działają, wyróżniają się, podejmują wysiłki i poświęcają energię tylko z uwagi na własną próżność, prestiż, pozycję, zainteresowania i honor. (…) Czy taka osoba ma sumienie i rozum? Czy osoba bez sumienia i rozumu, która zachowuje się w taki sposób, odczuwa wyrzuty sumienia? Sumienie takiej osoby nie służy niczemu, a ona nigdy nie odczuwała wyrzutów sumienia. Czy mogą więc poczuć naganę bądź dyscyplinowanie ze strony Ducha Świętego?” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga trafiły prosto do mojego serca. Czyż nie byłam dokładnie taką osobą, jaką obnażał? Bez sumienia, człowieczeństwa, nieodpowiedzialnie pełniłam obowiązki. Przyjęłam postawę chłodnej obojętności, by chronić własne interesy. Nie zważałam na wolę Boga i nie wspierałam pracy kościoła. Dobrze wiedziałam, że siostra Chen nie traktowała poważnie obowiązków, tylko się prześlizgiwała i zaszkodziła ewangelizacji. Powinnam była to jej powiedzieć w rozmowie. Ale bałam się, że każe mi zająć się własnymi sprawami, więc tylko napomknęłam o jej problemach. Potem nie zmieniła się ani trochę. Chciałam wrócić do rozmowy, przyjrzeć się istocie i skutkom tych zaniedbań, ale bałam się, że jeśli ją urażę, będzie mi utrudniać życie i odbierze mi moje obowiązki. Więc przymykałam oko na problem. Nie stanęłam w obronie domu Bożego, tylko swojej reputacji i pozycji, patrząc, jak liderka niedbale pełni obowiązki. Gdzie było moje sumienie? Katastrofy są coraz gorsze; więcej ludzi musi poznawać prawdziwą drogę. Skłonienie ludzi, by przyjęli zbawienie Boże w dniach ostatecznych to największy priorytet. A ja uchylałam się od tej odpowiedzialności. Obchodziły mnie tylko własne interesy, a nie domu Boga. Nie zważałam na wolę Boga. Byłam bardzo samolubna. Gdy to zrozumiałam, poczułam, że naprawdę zawiodłam Boga. Pomyślałam: „Tak dalej być nie może. Muszę znaleźć wyjście z tej sytuacji”. Zwróciłam się do kilku braci i sióstr z zespołu, by to omówić i wymyślić rozwiązanie problemu siostry Chen. Wszyscy jednogłośnie zgodzili się, że powinna mieć współpracownika, który ją odciąży. Mogliby sobie nawzajem pomagać i mieć na siebie oko.

Tego samego popołudnia zadzwoniłam do siostry Chen, zrelacjonowałam dyskusję zespołu, szczegółowo omówiłam jej pracę w ostatnim czasie i to, jak zaszkodziła ewangelizacji. Ku mojemu zaskoczeniu siostra Chen nie okazała nawet cienia skruchy czy żalu, tylko z miejsca odrzuciła nasz plan. Uparcie twierdziła, że nie potrzebuje pomocnika. Widząc, że brak jej samoświadomości, chciałam rozmawiać dalej, ale zanim zdążyłam dokończyć, powiedziała, że jest zajęta i się rozłączyła. Pomyślałam: „Siostra Chen ma pozycję, ale nie pracuje praktycznie i nie chce partnera. Czy to nie despotyczne?”. „Jak tak dalej pójdzie, dzieło domu Bożego się opóźni”. „Muszę jej o tym powiedzieć”. Przez kolejne kilka dni wysyłałam jej SMS-y, ale nie odpowiadała. Patrzyłam, jak dzieło domu Bożego stoi w miejscu. Wiedziałam, że muszę jak najszybciej zgłosić to przywódcy kościoła. Już miałam to zrobić, ale znów chciałam podwinąć ogon. Pomyślałam: „Jeśli siostra Chen dowie się, kto na nią doniósł, co się wtedy stanie? Co zrobię, jeśli się obrazi i znajdzie powód, by odebrać mi obowiązki? I co jeśli bracia i siostry powiedzą, że zawsze się jej czepiam i traktuję ją niesprawiedliwie?”. Byłam naprawdę rozdarta. Gdybym milczała, musiałabym patrzeć, jak praca zespołu kuleje. Gdybym to zgłosiła – uraziłabym siostrę. I właśnie wtedy pewna siostra przyszła mnie zapytać, czy chciałabym zmienić zespół. Pomyślałam: „Fajnie byłoby mieć nowe obowiązki, mogłabym odejść z zespołu. Nie czułabym się ciągle udręczona i winna”. Później zwierzyłam się z tego innej siostrze z zespołu. Wysłuchała mnie i powiedziała: „Jesteś najdłużej w zespole i masz najwięcej doświadczenia w tej pracy. Siostra Chen ignoruje nasze problemy. Czy to naprawdę dobry moment, by odejść?”. Słysząc to, poczułam się okropnie. Zdałam sobie sprawę, że faktycznie znam się na tej pracy lepiej niż inni i że biernie przyglądam się zaburzaniu dzieła domu Bożego. Przymykałam na to oko i jeszcze chciałam uciec. Nie stałam na straży interesów domu Bożego. Zwróciłam się do Boga w modlitwie, prosząc o przewodnictwo.

Potem przeczytałam kilka fragmentów słowa Bożego. Bóg mówi: „Musisz wejść w nie od pozytywnej strony, być aktywnym, a nie biernym. W żadnej sytuacji nie możesz dać się złamać przez kogokolwiek bądź cokolwiek; nie wolno ci też ulegać wpływowi czyichkolwiek słów. Musisz mieć stabilne usposobienie; bez względu na to, co ludzie mówią, musisz od razu wcielać w życie to, o czym wiesz, że jest prawdą. Musisz pozwalać, by Moje słowa zawsze działały wewnątrz ciebie, niezależnie od tego, z kim miałbyś się zmierzyć; musisz być w stanie trwać przy swoim świadectwie o Mnie i mieć wzgląd na Moje brzemię. Nie wolno ci się pogubić, ślepo i bez zastanowienia zgadzając się z ludźmi, nie mając własnych poglądów; musisz raczej mieć odwagę, by stawiać czoła i sprzeciwiać się tym rzeczom, które nie pochodzą ode Mnie. Jeśli dobrze wiesz, że coś jest nie tak, a jednak milczysz, to nie jesteś osobą, która praktykuje prawdę. Jeśli wiesz, że coś jest nie tak, a następnie przekręcasz temat i jesteś blokowany przez szatana, który sprawia, że mówisz bezskutecznie i nie jesteś w stanie wytrwać do końca – wówczas oznacza to, że nosisz w swoim sercu lęk. Czyż nie jest wtedy tak, że twoje serce w dalszym ciągu wypełniają idee szatana?” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 12, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Wszyscy mówicie, że zważacie na Boże brzemię i będziecie bronić świadectwa kościoła, lecz któż spośród was naprawdę miał wzgląd na Boże brzemię? Zapytaj samego siebie: czy jesteś kimś, kto miał wzgląd na Boże brzemię? Czy potrafisz praktykować sprawiedliwość dla Boga? Czy umiesz stanąć w Mej obronie i opowiedzieć się za Mną? Czy jesteś w stanie niezłomnie wcielać prawdę w życie? Czy masz dość odwagi, aby walczyć ze wszystkimi uczynkami szatana? Czy umiałbyś odłożyć na bok swe uczucia i zdemaskować szatana ze względu na Moją prawdę? Czy jesteś w stanie pozwolić, by wypełniły się w tobie Moje zamiary? Czy ofiarowałeś Mi swoje serce w najważniejszym momencie? Czy jesteś kimś, kto wypełnia Moją wolę? Zadaj sobie te pytania i często o nich myśl” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czytając pytanie po pytaniu, poczułam, jakby Bóg stanął przede mną i zażądał wyjaśnień. Każde słowo było jak cios. Pytałam też samą siebie: „Czy liczyłam się z brzemieniem Boga? Czy praktykowałam sprawiedliwość dla Boga? Czy niezłomnie praktykowałam prawdę?”. Wszystkie odpowiedzi brzmiały „nie”. Bóg w swej łasce dał mi zaszczyt pełnienia tego ważnego obowiązku, więc powinnam odpowiedzialnie pracować z braćmi, by dobrze go wypełniać. Widziałam, jak liderka się prześlizguje, spowalniając na każdym kroku ewangelizację. Była fałszywą liderką, nie pracowała praktycznie. Powinnam była coś zrobić, zgłosić to, ale bałam się ją urazić i stracić obowiązki, więc schowałam głowę w piasek i przyglądałam się, jak zaburza dzieło domu Boga. Nie broniłam tego dzieła. Byłam taka samolubna i odrażająca. Nie miałam poczucia sprawiedliwości i odpowiedzialności! Zawsze broniłam pozycji i wizerunku. Mimo że nigdy nie utrudniałam duszpasterstwa jak siostra Chen, przemilczałam problem i nie praktykowałam prawdy. Czyż nie stałam po stronie szatana, pozwalając mu sabotować dzieło domu Bożego? Nie trzymałam strony postronnych, gryząc rękę, co mnie karmiła, by pomagać szatanowi? Ta myśl napełniła mnie nienawiścią do siebie. Jak mogłam być tak samolubna, tak wyzuta z człowieczeństwa? Wiedziałam, że tak dalej być nie może. Koniec owijania w bawełnę i chronienia samej siebie. Musiałam praktykować prawdę, postępować sprawiedliwie, stanąć po stronie Boga i bronić interesów Jego domu. Wtedy postanowiłam donieść na siostrę Chen. Pewna siostra mi powiedziała, że grupa nowych wiernych osłabła w wierze i zniechęciła się z powodu plotek. Siostra Chen nie przydzieliła na czas nikogo do rozmów z nimi i rozwiązywania ich problemów, więc poczuli się zwiedzeni i prawie stracili wiarę. Poczułam odrazę do siebie. To był straszliwy skutek tego, że nie praktykowałam prawdy! Potem ja i inni powiedzieliśmy przywódcy kościoła o problemach siostry Chen. Zdziwiło mnie, że przyjrzał się sprawie i tego samego dnia ją oddalił. Przywódca zganił mnie, mówiąc: „Tak długo spowalniała pracę, a ty nic nie mówiłaś?”. Na te słowa poczułam jeszcze większe wyrzuty sumienia.

Później zastanowiłam się nad tym, dlaczego wiedząc, że zaniedbywała obowiązki i spowalniała pracę domu Bożego, nie odważyłam się jej obnażyć ani tego zgłosić. Z jakiej przyczyny nie praktykowałam prawdy? Wtedy przeczytałam te słowa Boga: „Dopóki ludzie nie doświadczą Bożego dzieła i nie zdobędą prawdy, kontroluje ich i dominuje nad nimi ich szatańska natura. Co konkretnie obejmuje ta natura? Na przykład, dlaczego jesteś samolubny? Dlaczego chronisz swoją pozycję? Dlaczego twoje emocje są tak silne? Dlaczego masz upodobanie do rzeczy, które są niesprawiedliwe? Dlaczego masz upodobanie do tych niegodziwości? Na czym opiera się twoje upodobanie do tych rzeczy? Skąd one pochodzą? Czemu tak radośnie je akceptujesz? Do tej pory wszyscy zrozumieliście, że dzieje się tak głównie z powodu zawartej w nich trucizny szatana. Jeśli chodzi o to, czym jest trucizna szatana, to da się to w pełni wyrazić słowami. Na przykład, jeśli zapytasz jakichś złoczyńców, dlaczego tak postępują, odpowiedzą: »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego«. To jedno powiedzenie wyraża samo sedno problemu. Logika szatana stała się życiem ludzi. Mogą robić coś w takim czy innym celu, ale robią to wyłącznie ze względu na siebie. Wszyscy ludzi myślą, że skoro każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego, to sami powinni myśleć tylko o sobie, robiąc wszystko, co w ich mocy, by zadbać o dobrą pozycję oraz pożywienie i ubranie, jakich potrzebują. »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego« – to jest życie i filozofia człowieka, a zarazem reprezentacja ludzkiej natury. To stwierdzenie jest właśnie trucizną szatana, a gdy zostaje przyswojona przez ludzi, staje się ich naturą. Słowa te odsłaniają naturę szatana, w pełni ją przedstawiają. Ta trucizna staje się życiem ludzi, jak również fundamentem ich istnienia, a skażona ludzkość jest przez tę truciznę konsekwentnie zdominowana od tysięcy lat” („Jak obrać ścieżkę Piotra” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga uzmysłowiły mi, że nie praktykowałam prawdy, bo miałam głowę pełną szatańskich przekonań na temat życia, jak „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego,” „Milcz dla własnej ochrony i dąż jedynie do uniknięcia winy,” „Pozostaw rzeczy własnemu biegowi, jeśli nie dotykają one nikogo osobiście,” „Im mniej kłopotów, tym lepiej,” i „Gwóźdź, który wystaje najbardziej, zostaje wbity”. Dawno temu nimi nasiąknęłam. Stały się moją naturą. Stałam się samolubna, chytra i skupiona na sobie, bo żyłam według tych przekonań. Widząc problem, nie mogłam się powstrzymać, tylko broniłam swoich interesów. Zanim uwierzyłam, jeśli w życiu zawodowym i osobistym bałam się kogoś urazić, to nawet gdy zrobił coś złego, to ja nic nie mówiłam. Żyłam tymi szatańskimi filozofiami nawet po nawróceniu. Pełniąc obowiązki, nie mogłam przestać dbać o swoje interesy, i nie mogłam praktykować prawdy. Sprawa z siostrą Chen była tego przykładem. Widziałam, że nie pracuje praktycznie i nie przyjmuje krytyki, że jest fałszywą liderką, więc powinnam była interweniować i ją zgłosić. Ale bałam się, że nic nie wskóram i stracę obowiązki. „Gwóźdź, który wystaje najbardziej, zostaje wbity,” i „Im mniej kłopotów, tym lepiej” były moje filozofie życia. Byłam tchórzem. Pozwoliłam nieodpowiedzialnej osobie mącić, nie ważąc się sprzeciwić. Byłam samolubna i fałszywa. Wykonywanie obowiązków i ochrona interesów domu Bożego są dobre i zgodne z wolą Boga. Kiedy ktoś niszczy dzieło domu Bożego, trzeba stanąć po stronie Boga i bronić Jego interesów. Bóg tego wymaga od swoich wybrańców. To jest mój obowiązek. Ale bałam się wychylić, zaszkodzić swoim interesom, więc nie stanęłam w obronie dzieła domu Bożego. Nie sprostałam tej odpowiedzialności. Co ze mnie za wierząca? Nie wychylałam się, tylko szłam na kompromisy z szatanem i chowałam głowę w piasek. Pozwoliłam nieodpowiedzialnej osobie niszczyć dzieło domu Bożego. Nie zajęłam stanowiska. Brakowało mi kręgosłupa moralnego. W moim życiu brakowało uczciwości i godności. Widziałam wyraźnie, że siostra niszczyła dzieło domu Boga, ale przymykałam na to oko i chciałam od tego uciec. Czyż nie stałam po stronie szatana, sprzeciwiając się Bogu? To był poważny występek przeciwko Bogu. Gdy się dobrze zastanowić, to nie praktykowałam prawdy i bałam się, że stracę swoje obowiązki, jeśli doniosę na siostrę Chen. Ale okazało się, że gdy zgłosiliśmy jej problemy, została natychmiast oddalona. Było mi przez to wstyd. To pokazało mi, że w domu Boga panują Chrystus i prawda. Kto nie praktykuje prawdy i szkodzi dziełu domu Bożego, nie zagrzeje w nim miejsca. Jeśli w końcu nie okaże skruchy, zostanie odrzucony. Tymczasem ja nie kierowałam się zasadami prawdy. Ograniczały mnie pozycja i władza. Widziałam w niej swoją przełożoną i myślałam, że jeśli ją urażę, to nie znajdę sobie miejsca w domu Bożym. Tak jakby był równie mroczny, co reszta świata, i wyzuty ze sprawiedliwości. Bluźniłam przeciw Bogu. Gdyby Bóg mnie nie obnażył, tworząc taką sytuację, gdyby nie sąd i karcenie Jego słowem, wciąż nie znałabym straszliwych skutków życia zgodnie z szatańskimi filozofiami. Z tych doświadczeń nauczyłam się, że jako osoba wierząca czerpię spokój z życia zgodnie z zasadami i słowami Boga oraz z praktykowania prawdy. Zresztą tak powinien postępować wierzący. Później cały zespół w rozmowie dzielił się przeżyciami i wnioskami. Każdy w jakimś stopniu się czegoś nauczył, zwłaszcza o sprawiedliwym usposobieniu Boga. Powoli nasz zespół zaczynał pracować lepiej.

Później w ramach obowiązków przez ponad miesiąc uzgadniałam sprawy z siostrą Liu, liderką innego zespołu, i zauważyłam, że jest arogancka i autokratyczna. Rzadko przyjmowała sugestie innych osób i już zdążyła zakłócić dzieło domu Boga. Tym razem musiałam poinformować przywódcę kościoła. Ale wtedy pomyślałam: „Pracujemy razem od niedawna, więc nie znam jej dobrze. Może nie mam racji? Co jeśli to sprawdzą i nie znajdą większego problemu? Co przywódca i inni pomyślą o mnie? Czy uznają, że się czepiam? I co pomyśli o mnie siostra Liu, kiedy się dowie? Nieważne, lepiej nic nie mówić”. Już miałam to zamieść pod dywan, ale oskarżycielski ton sumienia przypomniał mi, że wcześniej dzieło ewangelizacji naprawdę ucierpiało, bo nie zgłosiłam sprawy Chen na czas. Bardzo tego żałowałam. Pomyślałam: „Nie mogę wieść samolubnego i nikczemnego życia. Tym razem nie będę żałować”. Właśnie wtedy natrafiłam na fragment słów Bożych: „Dla każdego z was wypełniającego swój obowiązek, bez względu na to, jak głęboko rozumiesz prawdę, jeśli pragniesz wejść w rzeczywistość prawdy, to najprostszym sposobem na praktykowanie jest myślenie o korzyściach dla domu Bożego we wszystkim co robisz oraz odpuszczanie samolubnych pragnień, własnych indywidualnych zamierzeń, motywacji, prestiżu i statusu. Nade wszystko przedkładaj korzyści domu Bożego – przynajmniej tyle powinieneś robić. Jeśli wypełniająca swój obowiązek osoba nie może zrobić nawet tyle, to jak można powiedzieć, że wykonuje ona swój obowiązek? Nie na tym polega wykonywanie obowiązku. Najpierw powinieneś brać pod uwagę korzyści domu Bożego. Rozważ korzyści samego Boga i Jego dzieło i przedkładaj te względy nade wszystko, a dopiero potem możesz myśleć o stabilności swojej pozycji, czy też o tym, jak inni cię postrzegają” („Możesz uzyskać prawdę oddawszy swoje prawdziwe serce Bogu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga wskazały mi drogę. Należy stawiać interesy domu Boga na pierwszym miejscu zamiast własnych. Nie należy dbać o to, co myślą inni, tylko robić to, co dobre dla dzieła domu Bożego. Z siostrą Liu znałyśmy się krótko i słabo, ale naprawdę zauważyłam, że jej postępowanie szkodziło dziełu domu Bożego. Wiedziałam, że trzeba to zgłosić, zmienić swoje pobudki na właściwe i spełnić obowiązek. Powiedziałam przywódcy o brakach siostry Liu. Zbadano sprawę i zgodnie z zasadami oddalono ją. Te wieści uspokoiły mnie i potwierdziły, że stanęłam w obronie interesów domu Boga. Przekonałam się sama, że życie ma znaczenie, tylko jeśli żyjemy według słów Boga.

57. Zgłosić czy nie zgłosić

Autorstwa Yang Yi, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Przez wzgląd na swój własny los, powinniście starać się zyskać akceptację Boga. Oznacza to, że skoro przyznajecie, iż jesteście członkami domu Bożego, winniście zapewnić Bogu spokój umysłu i zadowalać Go we wszystkim. Innymi słowy, w uczynkach waszych musicie kierować się zasadami i być w zgodzie z prawdą. Jeśli jest to ponad twoje siły, wówczas zostaniesz znienawidzony i odtrącony przez Boga oraz wzgardzony przez wszystkich ludzi. Kiedy zaś popadniesz w takie tarapaty, nie będziesz już mógł należeć do domu Bożego. To właśnie oznacza bycie nieakceptowanym przez Boga” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Bóg wymaga, byśmy postępowali zgodnie z zasadami i prawdą. To też nasz obowiązek jako wierzących. Jeśli się z niego nie wywiążemy, nie zyskamy aprobaty Boga. Kiedyś mnie powstrzymywało moje zepsute usposobienie. Nie postępowałam według zasad. Widząc fałszywych przywódców lub pracowników kościoła, bałam się to ujawnić i zgłosić, co opóźniało pracę domu Bożego. Doświadczenie mnie nauczyło, jak ważne jest przestrzeganie zasad.

Latem przywódca kościoła przydzielił mnie do pisania, żebym pomogła w pracy liderowi zespołu. Trzy miesiące wcześniej odebrano mi obowiązki, więc byłam głęboko wdzięczna Bogu za drugą szansę. Naprawdę się z niej cieszyłam i chciałam w tej pracy polegać na Bogu. Lider pokazał mi, jak pracuje zespół. Brakowało ludzi do edytowania dokumentów, co spowalniało pracę. Zaproponowałam kilka osób, żebyśmy to omówili i wybrali najlepszą. Ale odpowiedział: „Nie ma pośpiechu. Napiszesz kilka artykułów i wtedy zobaczymy”. Jego nonszalancja mnie rozdrażniła. W zespole brakowało ludzi, którzy rozumieliby prawdę i mieli dobry charakter, co miało duży wpływ na wspólną pracę. Jak mógł mówić: bez pośpiechu? To nieodpowiedzialne. Czułam, że powinnam z nim o tym pomówić. Ale pomyślałam: „To on tu rządzi. Pełni ten obowiązek dłużej ode mnie i lepiej rozumie zasady. Powinien dobrze wiedzieć, jak organizować pracę. Ja dopiero co dołączyłam i wszystko jest dla mnie nowe. Jeśli wyskoczę z uwagami, czy nie powie, że jestem bezczelna? Poczekamy, zobaczymy”.

Wkrótce potem odkryłam, że zaniedbywał szkolenia zespołu i nie przestrzegał zasad, przydzielając do zadań. Przydzielał obowiązki niektórym braciom i siostrom bez uwzględnienia ogólnej sytuacji, ich indywidualnych cech i predyspozycji do tych zadań. Arbitralnie przenosił ich do innego zespołu. To wpływało na pracę domu Bożego i spowalniało nasze postępy. Wspomniałam mu, że te ustalenia są niewłaściwe, niezgodne z zasadami, ale ich nie zmienił. Chciałam z nim porozmawiać, zgłębić i ujawnić naturę tego, co robił. Ale wtedy pomyślałam: „Jestem nowa w zespole. Jeśli ciągle będę zgłaszać uwagi, czy nie uzna, że się rządzę i jestem nierozsądna?”. Nie śmiałam więcej o tym wspomnieć.

Potem dostałam list od przywódcy kościoła z pytaniem, czy znaleźliśmy kogoś do edycji dokumentów i czy dobrze mi się współpracuje z liderem. Trochę mnie to zmartwiło. Nie wiedziałam, co odpisać. Gdybym napisała, że lider nie wykonuje praktycznej pracy, a on by się o tym dowiedział, jak mielibyśmy dalej pracować? Poza tym nie wiedziałam, co myślą o nim inne osoby w zespole. Jeśli źle na to patrzyłam, przywódca mógłby uznać, że jestem uprzedzona i się czepiam. Ale gdybym to przemilczała, czułabym, że jestem nieszczera i nie chronię interesów domu Boga. Po głębokim namyśle postanowiłam najpierw poznać zdanie innych. Mogłam przecież odpisać później.

Na zgromadzeniu zobaczyłam brata Yanga. Powiedział, że jest w zespole od kilku miesięcy i lider nigdy nie był zbyt odpowiedzialny. Nie był na bieżąco z pracą, nie sprawdzał jej na czas, nie kierował braćmi i siostrami i nie wprowadzał ich w zasady. Pewnych pilnych dokumentów nie przydzielił w odpowiednim czasie i bardzo beztrosko traktował problemy, które zgłaszali inni. Ponadto Brat Yang prawie nigdy nie słyszał, by lider, kiedy miał problem, mówił na zgromadzeniach, jak w siebie wejrzeć, poznać siebie i jak żyć według słów Boga. Tylko wygłaszał doktryny. Był wygadany, ale nie wykonywał faktycznej pracy. Pomyślałam: „Wygląda na to, że wymiguje się od faktycznej pracy. Nie przyjmuje prawdy ani sugestii innych. Czyż nie tak postępuje fałszywy lider albo pracownik? Jeśli nadal będzie odpowiadał za tak ważny obowiązek w domu Bożym, może naprawdę zaszkodzić jego dziełu”. Uświadomiłam sobie wagę problemu i że muszę szybko powiedzieć o tym przywódcy. Ale wtedy pomyślałam: „Jeśli to zgłoszę i nie zastąpią go kimś innym, będzie utrudniał mi pracę lub nawet odbierze mi obowiązki. Od trzech miesięcy modlę się i zastanawiam nad sobą. Nie pracuję tu od dawna. Jeśli mnie zwolni, czy dostanę kolejną szansę? Stare powiedzenie głosi: »Ten, kto się wychyla, jako pierwszy poniesie konsekwencje«. Powinienem siedzieć cicho. Poczekam, aż ktoś inny doniesie i wtedy się przyłączę. W ten sposób nie nadstawię karku”.

Postanowiłam się prześlizgiwać i przymykać oko na sprawę, lecz Bóg zagląda nam w serca. W drodze do domu czułam się bardzo nieswojo. Sumienie nie dawało mi spokoju. Czułam, że to Duch Święty mnie upomina. Pomodliłam się do Boga, prosząc o oświecenie, żebym mogła siebie poznać. Po modlitwie przypomniałam sobie te słowa Boga: „Wszyscy mówicie, że zważacie na Boże brzemię i będziecie bronić świadectwa kościoła, lecz któż spośród was naprawdę miał wzgląd na Boże brzemię? Zapytaj samego siebie: czy jesteś kimś, kto miał wzgląd na Boże brzemię? Czy potrafisz praktykować sprawiedliwość dla Boga? Czy umiesz stanąć w Mej obronie i opowiedzieć się za Mną? Czy jesteś w stanie niezłomnie wcielać prawdę w życie? Czy masz dość odwagi, aby walczyć ze wszystkimi uczynkami szatana? Czy umiałbyś odłożyć na bok swe uczucia i zdemaskować szatana ze względu na Moją prawdę? Czy jesteś w stanie pozwolić, by wypełniły się w tobie Moje zamiary? Czy ofiarowałeś Mi swoje serce w najważniejszym momencie? Czy jesteś kimś, kto wypełnia Moją wolę?” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zmartwiło mnie, że nie miałam na to odpowiedzi. Zawsze mówiłam o kierowaniu się wolą Boga i wspieraniu pracy kościoła, ale gdy naprawdę stało się coś, co zaszkodziło prawdzie i domu Bożemu, dbałam tylko o swoje interesy. Wiedziałam, że lider zespołu miga się od obowiązków i tak naprawdę nic nie robi i że to szkodzi pracy kościoła, więc powinnam to zgłosić. Ale chroniłam siebie z obawy, że lider się zemści lub nawet odbierze mi obowiązki. W kluczowym momencie stchórzyłam, odwróciłam wzrok i udawałam, że nic się nie dzieje. Ani trochę nie wspierałam interesów domu Bożego. Byłam samolubna, podła, pozbawiona człowieczeństwa i rozumu!

Gdy wróciłam do domu, pomodliłam się, pytając: „Dlaczego nie praktykuję prawdy i nie wspieram dzieła domu Bożego?”. Później przeczytałam ten ustęp ze słów Boga: „Większość ludzi pragnie dociekać prawdy i ją praktykować, ale najczęściej mają jedynie postanowienie i chęć, by to zrobić – nie mają w sobie życia prawdy. W efekcie, gdy takie osoby stykają się z siłami zła bądź niegodziwymi i złymi ludźmi, którzy czynią zło, albo z fałszywymi przywódcami i antychrystami, którzy w swoich działaniach naruszają zasady – wyrządzając w ten sposób szkody w dziele domu Bożego i krzywdząc tych wybranych przez Boga – tracą odwagę, by się przeciwstawić i zabrać głos. Co to znaczy, że nie masz odwagi? Czy to znaczy, że nie masz śmiałości bądź nie umiesz się wysłowić? A może nie rozumiesz tego dobrze i dlatego nie masz odwagi, by zabrać głos? To żadne z powyższych – po prostu jesteś pod kontrolą różnych skażonych skłonności. Jedną z nich jest przebiegłość. Myślisz przede wszystkim o sobie, zastanawiając się: »Jeśli zabiorę głos, jak na tym skorzystam? Jeśli się odezwę i kogoś rozdrażnię, to jak się potem dogadamy?«. Czyż nie jest to właśnie sposób myślenia przesiąknięty przebiegłością? Czyż nie jest on efektem skłonności do przebiegłości? ... Steruje tobą twoje skażone przez szatana usposobienie – twoje usta poruszają się wbrew tobie. Nawet jeśli chcesz wypowiedzieć szczere słowa, nie potrafisz i boisz się to zrobić. Nie potrafisz zrealizować nawet jednej dziesięciotysięcznej swoich powinności, wypowiedzianych słów czy zobowiązań – twoje skażone przez szatana usposobienie krępuje ci ręce i nogi. Nad niczym nie panujesz. Twoje skażone przez szatana usposobienie dyktuje ci, jak mówić, a ty tak mówisz; dyktuje ci, co masz robić, a ty to robisz. (…) Nie szukasz prawdy, a tym bardziej jej nie praktykujesz. lecz nie przestajesz się modlić, wzmacniać swojej determinacji, podejmować postanowień i przysięgać. A co z tego wszystkiego wynika? Nadal jesteś potakiwaczem: »Nikogo nie sprowokuję ani nie obrażę. Jeśli coś mnie nie dotyczy, nie będę się do tego mieszać. Nie będę się wypowiadać o czymś, co mnie nie dotyczy, bez żadnych wyjątków. Jeśli coś szkodzi moim interesom, mojej dumie czy mojemu poczuciu własnej wartości, nie zwrócę na to żadnej uwagi i podejdę do tego ostrożnie – nie wolno mi działać pochopnie. Ten, kto się wychyla, jako pierwszy poniesie konsekwencje, a ja nie jestem taki głupi!«. Jesteś całkowicie pod kontrolą swoich skażonych skłonności do niegodziwości, przebiegłości, zatwardziałości i nienawidzenia prawdy. One cię męczą i stają się dla ciebie trudniejsze do zniesienia niż złota opaska, którą nosił Małpi Król. Życie pod kontrolą skażonego usposobienia jest bardzo wyczerpujące i bolesne!” („Tylko Ci, którzy praktykują prawdę, są bogobojni” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga trafnie opisały moje przebiegłe i złe szatańskie usposobienie. Gdy pierwszy raz wspomniałam o kadrowych brakach w zespole i zobaczyłam, że lider jest niewzruszony i nieodpowiedzialny, doskonale wiedziałam, że to wpłynie na pracę kościoła. Ale nie śmiałam już nic mówić z obawy, że uzna to za bezczelne i wzbudzę w nim niechęć. Później widziałam, jak przenosił ludzi bez ładu i składu, tym zabierał, tamtym dawał, zaburzając pracę. Znów ledwo o tym napomknęłam i przymknęłam oko. Nic to nie dało, ale bałam obnażyć lidera czy rozprawić się z nim. Gdy brat Yang więcej mi o nim opowiedział, wiedziałam, że lider nie wykonywał praktycznej pracy, nie przyjąłby prawdy. Był fałszywym przywódcą i powinnam była od razu to zgłosić przywódcy. Ale bałam się, że lider odbierze mi obowiązki, więc podkuliłam ogon i znów uciekłam, by chronić swoją pozycję i przyszłość. Byłam samolubna, przebiegła! Ilekroć widziałam jakiś jego problem, nie śmiałam obnażyć go ani donieść przywódcy. Straciło na tym dzieło domu Bożego. Żyłam według podszeptów szatana, takich jak „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego,” „Ten, kto się wychyla, jako pierwszy poniesie konsekwencje,” „Kto ma władzę, ten ma rację” i „Urzędnik wyższego szczebla nie może pomiatać ludźmi tak jak urzędnik lokalny”. To było bezsensowne myślenie. Byłam coraz bardziej samolubna i przebiegła. Pilnowałam się na każdym kroku, prześlizgiwałam się, chroniąc swoje interesy i bojąc się odpowiedzialności za jakiekolwiek problemy. Nie mogłam znieść myśli o bezradności. Tak trudno było mi wydusić z siebie prawdę, powiedzieć, co naprawdę się dzieje. Nie miałam odwagi zgłosić i obnażyć fałszywego lidera. Fizycznie i psychicznie, byłam we władaniu szatańskich skłonności i trucizn, które mną targały. Nie umiałam powiedzieć prawdy, nie byłam sprawiedliwa. Żyłam jak skończony tchórz. Naprawdę doświadczyłam absurdu szatańskich trucizn i że gdy żyłam według nich, wszystko, co robiłam, było przeciwnie prawdzie i Bogu. Byłam kompletnie wyzuta z człowieczeństwa.

Akurat wtedy nadeszła pora, by kościół wydał zarządzenia dotyczące pracy. Przypomniano nam, że jeśli zauważyliśmy złoczyńców i antychrystów lub markujących pracę fałszywych liderów, to trzeba to zgłosić, by chronić interesy domu Bożego. To odpowiedzialność każdego z wybrańców Boga. Czułam się strasznie, gdy przedstawiono mi te wymagania domu Bożego. Dobrze wiedziałam o fałszywym liderze w zespole, lecz nie odważyłam się go zgłosić. Czy zasługiwałam, by być wybrańcem Bożym? Poszukałam słów Boga, opisujących mój stan, i znalazłam te: „Jakie podejście powinni mieć ludzie do traktowania przywódcy albo współpracownika? Jeśli to, co robi, jest słuszne, możesz go słuchać. Jeśli to, co robi, jest złe, możesz go zdemaskować, a nawet sprzeciwić się mu i wyrazić odrębną opinię. Jeśli nie potrafi wykonywać praktycznej pracy i okazuje się, że jest fałszywym przywódcą, fałszywym pracownikiem bądź antychrystem, to możesz odmówić przyjęcia jego przywództwa, a także donieść na niego i go zdemaskować. Jednak niektórzy wybrani przez Boga nie rozumieją prawdy i są wyjątkowo tchórzliwi, dlatego nie mają odwagi nic zrobić. Mówią: »Jeśli przywódca mnie wyrzuci, to po mnie. Jeśli sprawi, że wszyscy mnie zdemaskują lub porzucą, nie będę już w stanie wierzyć w Boga. Jeśli opuszczę kościół, Bóg mnie nie zechce i nie zbawi. Kościół reprezentuje Boga!«. Czy ten sposób myślenia nie wpływa na stosunek takiej osoby do tych kwestii? Czy to może być prawda, że jeśli przywódca cię wyrzuci, to już nie ma dla ciebie zbawienia? Czy kwestia twojego zbawienia zależy od stosunku, jaki twój przywódca ma do ciebie? Dlaczego tak wielu ludzi ma w sobie tyle strachu? Czyż nie jesteś skończony, jeśli nie masz śmiałości zgłosić zwierzchnikom, że ktoś, kto jest fałszywym przywódcą lub antychrystem, ci grozi, a nawet gwarantujesz, że odtąd będziesz się z nim zgadzać? Czy to jest osoba, która docieka prawdy? Nie tylko nie odważasz się demaskować takich niegodziwych zachowań, jakie mogą ujawniać szatańscy antychryści, ale wręcz przeciwnie, jesteś im posłuszny, a nawet traktujesz ich słowa jako prawdę, której się podporządkowujesz. Czyż to nie szczyt głupoty?” („Dla przywódców i pracowników wybór drogi jest sprawą najwyższej wagi (1)” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Lektura tych słów rozjaśniła mrok w moim sercu. Bałam się zgłosić lidera zespołu głównie z obawy, że utrudni mi pracę, jeśli go urażę, lub że wręcz odbierze mi obowiązki. Jak gdyby mógł decydować o moim losie, obowiązkach. To było niedorzeczne myślenie. Mój los i zwolnienie z obowiązków leżały w rękach Boga. Człowiek o tym nie przesądzał. To jest poza kontrolą fałszywych liderów. Dom Boży różni się od reszty świata. Tu rządzi prawda i sprawiedliwość. Fałszywi liderzy i antychryści nie zagrzeją tu miejsca. Mogą zdobyć chwilową władzę, ale w końcu zostaną obnażeni i odrzuceni. Kościół już oddalił i usunął wielu fałszywych liderów i antychrystów. Dobrze to wiedziałam, ale gdy jeden z nich pojawił się w moim otoczeniu i należało go zgłosić, by chronić interesy domu Bożego, stchórzyłam. Wolałam zostać sługusem szatana. Byłam takim słabym tchórzem. Nie rozumiałam sprawiedliwego usposobienia Boga i tego, że wszystko widzi i wszystkim rządzi. Bałam się obrazić człowieka, ale nie Boga. Czy miałam Boga w swoim sercu?

Potem przeczytałam kolejny fragment słów Boga. „Jeśli jakiś kościół nie posiada nikogo, kto jest chętny, by praktykować prawdę, nikogo, kto potrafi trwać przy świadectwie o Bogu, wówczas taki kościół powinien zostać całkowicie odizolowany, a jego kontakty z innymi kościołami muszą zostać zerwane. Nazywa się to »grzebaniem śmierci« i to właśnie znaczy wygnać szatana. Jeśli do jakiegoś kościoła przynależy kilku lokalnych zbirów, za którymi podążają »małe muchy«, którym kompletnie brak rozeznania, a członkowie zgromadzenia – nawet poznawszy prawdę – wciąż nie są zdolni do odrzucenia udręki i manipulacji tych zbirów, wówczas wszyscy ci głupcy zostaną ostatecznie wyeliminowani. Choć te małe muchy mogły nie uczynić niczego strasznego, są jeszcze bardziej podstępne, jeszcze bardziej zręczne i wykrętne, i każdy, kto jest taki jak one, zostanie wyeliminowany. Nikt się nie uchowa! Ci, którzy należą do szatana, zostaną mu zwróceni, zaś ci, którzy należą do Boga, z pewnością wyruszą na poszukiwanie prawdy. Decyduje o tym ich natura. Niech zginą wszyscy, którzy podążają za szatanem! Takim ludziom nie zostanie okazana ani odrobina litości. Niech ci, którzy szukają prawdy, będą zaopatrzeni i niech czerpią przyjemność ze słowa Bożego ku zadowoleniu swych serc. Bóg jest sprawiedliwy, nie faworyzowałby nikogo. Jeśli jesteś diabłem, wówczas jesteś niezdolny do praktykowania prawdy, jeśli zaś jesteś kimś, kto poszukuje prawdy, wówczas pewnym jest, że nie zostaniesz zniewolony przez szatana. Nie ulega to żadnej wątpliwości” (Ostrzeżenie dla tych, którzy nie praktykują prawdy, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czytając te słowa, naprawdę czułam święte, sprawiedliwe i nienaruszalne usposobienie Boga. Nie będzie tolerował fałszywych liderów i antychrystów, którzy niszczą dzieło Jego domu i szkodzą wybrańcom. Bóg nie znosi tych, którzy nie żyją w prawdzie i nie chronią interesów Jego domu, gdy trzeba. Jeśli się nie pokajają, też w końcu zostaną odrzuceni i ukarani. Myślałam o tym, że wiedziałam, że lider zespołu jest fałszywy, lecz nie praktykowałam prawdy, a przez wzgląd na swój interes nie miałam odwagi go zgłosić. Biłam pokłony szatanowi i stałam po jego stronie, chroniąc fałszywego lidera kosztem pracy domu Bożego. Miałam swój udział w tym niszczycielskim dziele. Cieszyłam się prawdą, którą obdarza Bóg, jadłam i piłam z Jego stołu. Ale w kluczowym momencie, gdy szatan siał zamęt w domu Bożym, nie umiałam stanąć na straży jego interesów. Gryzłam rękę, która mnie karmiła, i pomagałam wrogowi. Zdradziłam Boga i poważnie obraziłam Jego usposobienie. Przypomniałam sobie słowa Boga: „Niech zginą wszyscy, którzy podążają za szatanem!”. i bardzo się przestraszyłam. Wiedziałam, że jeśli się nie pokajam, Bóg na pewno odrzuci mnie razem z fałszywym liderem. Zrozumiałam istotę i poważne skutki ukrywania fałszywych liderów i szczerze znienawidziłam siebie za swój egoizm i nikczemność. W ogóle nie chroniłam interesów domu Bożego. Byłam wyzuta z człowieczeństwa. Zwróciłam się do Boga w modlitwie. „Boże, jestem taka samolubna. Odkryłam fałszywego lidera, lecz go nie zgłosiłam i nie ujawniłam. Kryłam go i mu pobłażałam, służyłam szatanowi tylko po to, by chronić własne interesy. Zasługuję na karę. Boże, nigdy więcej tak nie postąpię. Chcę odpokutować. Daj mi siłę do praktykowania prawdy, zgłoszenia fałszywego lidera i wspierania kościoła”.

Następnego dnia w ramach codziennej lektury przeczytałam te słowa Boga: „Musisz się nauczyć analizować swoje myśli i pomysły. Jeśli robisz cokolwiek złego i jeśli którekolwiek twoje zachowanie nie spodobałoby się Bogu, powinieneś wiedzieć, jak od razu je zmienić i skorygować. Jaki jest cel ich korygowania? Chodzi o to, by zaakceptować i przyjąć prawdę, a jednocześnie odrzucić w sobie to, co należy do szatana i zastąpić to prawdą. Wcześniej polegałeś na swoich skażonych skłonnościach, takich jak przebiegłość i podstępność, ale kiedy coś robisz teraz, polegasz na postawach, stanach i skłonnościach, które są uczciwe, czyste i otwarte. (…) Kiedy prawda staje się twoim życiem, a ktoś bluźni przeciwko Bogu, nie okazuje Mu czci, jest powierzchowny i tylko zachowuje pozory w pełnieniu swojego obowiązku lub powoduje zakłócenia czy przerwy w pracy domu Bożego, wtedy widząc to, będziesz umiał podejść do tego zgodnie z zasadami prawdy, dostrzegając to, co powinno być spostrzeżone, i demaskując to, co ma być zdemaskowane” („Tylko Ci, którzy praktykują prawdę, są bogobojni” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Te słowa pokazały mi, że fundamentem wiary jest szczere serce, praktykowanie prawdy, ochrona interesów domu Bożego i przestrzeganie zasad. To raduje Boga. Wiedziałam, że muszę praktykować prawdę i zgłosić lidera zespołu, jak każą zasady. Więc wiernie i dokładnie opisałam wszystkie jego zaniedbania i wręczyłam opis przywódcy kościoła. Po sprawdzeniu moich słów przywódca potwierdził, że lider zaniedbywał obowiązki i nie wykonywał faktycznej pracy. Był fałszywym liderem, więc odebrano mu obowiązki. Poczułam spokój, gdy się o tym dowiedziałam. Mogłam zobaczyć sprawiedliwość Boga i że w Jego domu panuje Chrystus i prawda. Choćby ktoś miał najwyższą pozycję i najdłuższy staż, musi podporządkować się prawdzie i słowom Boga. Ci, którzy nie praktykują prawdy, nie zagrzeją miejsca w Jego domu. Zostaną odrzuceni. Bóg aprobuje tylko uczciwość, praktykowanie słów Bożych i przestrzeganie zasad, bo jest to zgodne z Jego wolą.

59. Czym zaowocował szczery donos

Autorstwa Zhao Ming, Chiny

W kwietniu 2011 roku musiałam zająć miejsce przywódczyni Yao Lan w kościele w innej części kraju. W czasie przekazania obowiązków, kiedy Yao Lan opisywała sytuację w kościele, wspomniała, że jej córka Xiaomin była diakonisą od podlewana i że pomoże mi zapoznać się z pracą kościoła. Słysząc, jak dokładnie wszystko wyjaśnia, mimowolnie czułam do niej podziw. Wyglądało na to, że Yao Lan dobrze kieruje pracą kościoła i jest bardzo kompetentna, więc nie dziwiło mnie, że była w stanie zająć się tak różnorodnymi zadaniami. Postanowiłam w duszy. że będę uznawać wolę Boga i postaram się dobrze wykonywać pracę kościoła.

Następnego dnia Xiaomin zabrała mnie na spotkanie liderów grup. Po przeczytaniu słowa Bożego podzieliłam się własnymi doświadczeniami i własnym rozumieniem. Siostra Xia powiedziała, niezadowolona: „Nasza poprzednia przywódczyni Yao Lan nie tak omawiała słowa Boga. Wyjaśniała nam je wers po wersie, mówiąc »To jest zachęta« albo »To jest ostrzeżenie«”. Inni bracia i siostry dołączyli, mówiąc, jak jasno Yao Lan omawiała prawdę. Byłam zaskoczona i pomyślałam: „Czy omawianie słów Boga nie polega na opisywaniu własnych doświadczeń i zrozumienia w oparciu o Jego słowa? Dlaczego Yao Lan nie mówi o tym, jak sama wciela słowa Boga w życie i ich doświadcza? Czemu wyjaśnia braciom i siostrom słowa Boga linijka po linijce? Czy omawianie w taki sposób, pozwala im zrozumieć prawdę i poznać siebie?”. Chciałam przedyskutować z nimi zasady omawiania słów Boga na zgromadzeniach, ale pomyślałam: „Jestem tu nowa. Yao Lan jest za mnie odpowiedzialna, a jej córka Xiaomin też tu jest. Jeśli powiem, że sposób, w jaki Yao Lan omawia słowa Boga to nic innego jak wyjaśnianie dosłownego znaczenia, a ona o tym się dowie, może uznać, że próbuję wytykać jej błędy od razu po przyjeździe i źle o mnie pomyśli. Będzie bardzo niezręcznie, jeśli ją obrażę”. Więc się nie odezwałam i tyle.

Pewnego dnia siostra Xiao podała mi list za plecami Xiaomin. Napisała w nim, że wysuwała już sugestie pod adresem Yao Lan, ale ta ich nie przyjęła. Co więcej, Yao Lan zaczęła ją hamować i nie pozwalała jej spełniać obowiązku goszczenia. Byłam zaszokowana. Pomyślałam: „Ziostra Xiao musi się mylić. Jak Yao Lan mogłaby kogokolwiek nękać?” Postanowiłam porozmawiać z Xiaomin, żeby rozeznać się w sytuacji. Xiaomin powiedziała, że siostra Xiao była bardzo entuzjastyczna, ale często jej zrozumienie było błędne. Dodała, że jest znana w lokalnej społeczności jako wyznawczyni, więc jej dom nie jest bezpieczny i że brakuje jej mądrości, by utrzymać bezpieczeństwo w domu. Wyrażała się dość nieprzychylnie o siostrze Xiao. Pomyślałam: „Jeśli to wszystko prawda, siostra Xiao faktycznie nie nadaje się do goszczenia. Ale czemu twierdzi, że Yao Lan ją nękała? Może ma do niej o coś żal”. Wciąż byłam zaniepokojona, więc odwiedziłam siostrę Xiao w domu. Odkryłam, że jej dom nadawał się całkiem nieźle do goszczenia i wcale nie brakowało jej mądrości, więc byłam zdziwiona. Zastanawiałam się: „Jak to możliwe, że Xiaomin opowiada coś kompletnie innego? Czy Yao Lan naprawdę nękała siostrę Xiao?” Kiedy zaczęłam pytać siostrę Xiao o szczegóły, okazało się, że Yao Lan używała bezpiecznego środowiska jako wymówki, powstrzymała kilku diakonów od wykonywania obowiązków i w efekcie braci i sióstr nikt nie podlewał. Nie wiedli normalnego życia kościelnego. Kiedy siostra Xiao przedstawiła ten problem Yai Lan, mówiąc, że taki układ się nie sprawdza, Yao Lan nie tylko nie przyjęła krytyki, ale odebrała siostrze Xiao przydzielony obowiązek. Nie ujawniła listu siostry Xiao, opisującego jej problemy. Byłam zaszokowana. Jak tak można? Yao Lan ewidentnie się myliła, lecz nie przyjmowała skarg siostry Xiao, a nawet uciskała ją i skonfiskowała jej list. Zdecydowanie nie była osobą, która przyjmuje prawdę! Ponownie przypomniałam sobie, że nigdy nie opisywała własnych doświadczeń i zrozumienia, kiedy omawiała słowa Boże, ale wyjmowała je z kontekstu i zwodziła braci i siostry. Zachowywała się sprzecznie z zasadami omawiania słów Bożych. Zrozumiałam, że może mieć poważny problem i że muszę to zgłosić naszym przełożonym, żeby nie opóźniać pracy w domu Bożym. Ale potem pomyślałam: „Według siostry Xiao, Yao Lan ma słabe człowieczeństwo. Ale jest ona moją bezpośrednią przełożoną, więc jeśli dowie się, że to ja złożyłam na nią donos, może mnie nękać i zwolnić mnie ze stanowiska”. Ze smutkiem uznałam, że najlepiej nic nie mówić, ale postanowiłam przywrócić siostrę Xiao do obowiązku goszczenia.

Niespodziewanie, po kilku dniach, siostra Chen również zgłosiła do mnie występki Yao Len. Powiedziała, że brat Wang i jego żona byli nowymi wyznawcami i trochę obawiali się aresztowań i prześladowań ze strony Komunistycznej Partii Chin, więc nie odważyli się przyjąć obowiązku goszczenia. Nie dość, że Yao Lan nie omówiła z nimi prawdy, by im pomóc, ale jeszcze ich zganiła i nie pozwoliła nikomu innemu, żeby im pomógł. W końcu brat Wang i jego żona pogrążyli się w negatywnych myślach i nie chcieli uczęszczać na zgromadzenia. Kiedy siostra Chen powiedziała Yao Lan, że w taki sposób nie traktuje się braci i sióstr, ta zupełnie nie zastanowiła się nad sobą, ale wymyśliła historię, że siostra Chen jest w niebezpieczeństwie. Następnie izolowała siostrę Chen z dala od kościoła przez kilka miesięcy, nie zezwalając jej na uczestnictwo w życiu kościoła. Była też inna siostra, która spełniała obowiązek podlewania. Na zgromadzeniach włączała słowa Boga w swoje omówienia i bardzo otwarcie i szczerze mówiła, które zepsute usposobienie ujawniała. Yao Lan skorzystała z tej okazji i zwolniła ją z obowiązków. Następnie awansowała swoją córkę, Xiaomin, do obowiązku podlewania i powiedziała braciom i siostrom, by dobrze ją wyszkolili, ponieważ w przyszłości będzie podejmowała ważne zadania w domu Bożym. Yao Lan awansowała również swojego męża na lidera grupy, choć nie był prawdziwym wyznawcą i na zgromadzeniach nie potrafił dodać do omówień nic wartościowego. Yao Lan działała jednak emocjonalnie i wciągnęła męża do kościoła, a następnie zrobiła z niego lidera grupy – było to poważne pogwałcenie dekretów administracyjnych. Na tym nie koniec jej występków. Yao Lan i jej córka rządziły kościołem jak monarchinie, nękając i rozkazując braciom i siostrom wedle własnego uznania, aż na sam jej widok bali się jej i nikt nie odważył się zgłosić żadnych uwag. Słuchając siostry Chen byłam zaszokowana i oburzona. Kiedy na początku Yao Lan przekazywała mi swoje obowiązki, czułam do niej podziw, gdy powiedziała, że praca idzie dobrze. Ale to były same kłamstwa. Nie dość, że cytowała wyrwane z kontekstu słowa w czasie omawiania i wprowadzała braci i siostry w błąd głosząc dosłowne słowa i doktryny, to jeszcze wykorzystywała swoją pozycję i nękała braci i siostry. Posunęła się nawet do despotycznego rządzenia kościołem, nękania innych i odsuwania ludzi od ich zadań. Awansowała i wspierała osoby sobie najbliższe i uprawiała nepotyzm. Jej rozpustne i lekkomyślne zachowanie oraz liczne występki dowodziły, że była zatwardziałym antychrystem! Teraz miała jeszcze większą władzę, więc więcej braci i sióstr zostanie skrzywdzonych. Wiedziałam, że muszę zgłosić ją do przełożonych, tak szybko jak to możliwe, i podtrzymać pracę kościoła. Kiedy rozmyślałam o doniesieniu na nią, zaczęłam się martwić: „Yao Lan jest moją przełożoną. Jeśli dowie się, że na nią doniosłam, to – znając jej metody – pewnie odbierze mi stanowisko przywódczyni kościoła i odeśle mnie do domu. Może nawet znajdzie jakiś pretekst, by mnie nękać i ukarać. Moje życie mogło stać się bardzo trudne. A jeśli zostanę wydalona z kościoła? Wtedy moja podróż w wierze w Boga dobiegnie końca. Musiałam być realistką. Najpierw zajmę się pracą kościoła, a potem zobaczę”. Zatem żeby chronić siebie, postanowiłam nie donosić na nią i jej nie obnażać. Ale kiedy na kolejnym zgromadzeniu zobaczyłam wyczekujące spojrzenia nękanych braci i sióstr, poczułam niepokój i wyrzuty sumienia. Do tego, gdy usłyszałam, że Xiaomin chodzi po kościele i wychwala umiejętność Yao Lan do omawiania prawdy i że ogranicza i poucza braci i siostry w protekcjonalny sposób, rozgniewałam się jeszcze bardziej. Pomyślałam: „Muszę zgłosić występki Yao Lan i Xiaomin do przełożonych. Nie mogę pozwolić, by zachowywały się podle i nękały braci i siostry”. Więc spisałam wszystko, co powiedzieli mi o nich bracia i siostry. Po zgromadzeniu czułam jednak znowu rozterkę: Co zrobię, jeśli Yao Lan się dowie i mnie ukarze? Ale czy nie będę czyniła zła, jeśli ochronię siebie i nie obnażę obu kobiet? Byłam między młotem a kowadłem i czułam takie ściskanie w żołądku, że ledwo mogłam oddychać. Zapłakana uklękłam i modliłam się: „Drogi Boże, chcę zgłosić Yao Lan i jej córkę przełożonym, ale boję się, że się na mnie zemszczą. Boże, proszę pokieruj mną, bym wydarła się z ucisku sił ciemności, praktykowała prawdę i podtrzymała pracę kościoła”.

Po modlitwie przeczytałam ten fragment słów Bożych: „Wszyscy mówicie, że zważacie na Boże brzemię i będziecie bronić świadectwa kościoła, lecz któż spośród was naprawdę miał wzgląd na Boże brzemię? Zapytaj samego siebie: czy jesteś kimś, kto miał wzgląd na Boże brzemię? Czy potrafisz praktykować sprawiedliwość dla Boga? Czy umiesz stanąć w Mej obronie i opowiedzieć się za Mną? Czy jesteś w stanie niezłomnie wcielać prawdę w życie? Czy masz dość odwagi, aby walczyć ze wszystkimi uczynkami szatana? Czy umiałbyś odłożyć na bok swe uczucia i zdemaskować szatana ze względu na Moją prawdę? Czy jesteś w stanie pozwolić, by wypełniły się w tobie Moje zamiary? Czy ofiarowałeś Mi swoje serce w najważniejszym momencie? Czy jesteś kimś, kto wypełnia Moją wolę? Zadaj sobie te pytania i często o nich myśl” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Było mi wstyd, kiedy przeczytałam objawienia w słowach Boga. Wierzyłam w Boga, ale nie miałam dla Niego miejsca w sercu. Nie brałam zadania powierzonego mi przez Boga poważnie i w obliczu problemów myślałam tylko o własnych interesach. Zupełnie nie chroniłam pracy domu Bożego. Dowiedziałam się, że Yao Lan objaśnia słowa Boga, cytując je wyrwane z kontekstu, że apodyktycznie rządzi kościołem oraz karze i nęka braci i siostry. Żeby awansować swoją rodzinę i utwierdzić swoją władzę, samowolnie zwalniała ludzi z ich obowiązków, poważnie niszcząc i zakłócając życie kościoła oraz ograniczając i krzywdząc braci i siostry. Szczególnie teraz, kiedy miała większą władzę, miała możliwość skrzywdzenia większej liczby braci i sióstr. Ale ja obawiałam się statusu i wpływów Yao Lan, bałam się nękania i zwolnienia oraz utraty własnego stanowiska i przyszłych perspektyw, jak również tego, że ona i jej córka zemszczą się na mnie i mnie skrzywdzą, więc nie ośmieliłam się zgodnie z zasadami obnażyć ich i zgłosić przełożonym. Zatem całkiem świadomie patrzyłam, jak antychryści i źli ludzie szaleją po kościele. Bracia i siostry byli nękani, a ich życia niszczone, jednak ja nie odważyłam się postawić się i obnażyć szatana. Byłam podła, samolubna i nikczemna! Wtedy przeczytałam słowa Boga: „Ludzkość została głęboko skażona przez szatana. Szatańska trucizna płynie w krwi każdej osoby i widać, że natura człowieka jest zepsuta, zła i reakcyjna, wypełniona filozofiami szatana i zanurzona w nich – jest to w całej rozciągłości natura, która zdradza Boga. Dlatego ludzie opierają się Bogu i sprzeciwiają się Mu” („Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Jeśli chodzi o to, czym jest trucizna szatana, to da się to w pełni wyrazić słowami. Na przykład jeśli zapytasz jakichś złoczyńców, dlaczego popełnili zło, odpowiedzą: »Bo każdy dba o siebie, a diabeł łapie ostatniego«. To jedno powiedzenie wyraża samo sedno problemu. Logika szatana stała się życiem ludzi. Mogą robić coś w takim czy innym celu, ale robią to wyłącznie ze względu na siebie. Wszyscy uważają, że skoro każdy dba o siebie, a diabeł łapie ostatniego, to ludzie powinni żyć tylko dla siebie. »Człowiek staje się urzędnikiem przez wzgląd na wykwintne jedzenie i drogie ubrania« i »Każdy dba sam o siebie, a diabeł łapie ostatniego« – to są życie i filozofia człowieka, a zarazem przedstawienie ludzkiej natury. Te słowa szatana są właśnie trucizną szatana, a gdy ludzie je sobie przyswoją, stają się ich naturą. Słowa te odsłaniają naturę szatana, przedstawiają ją w pełni. Ta trucizna staje się życiem ludzi, jak również fundamentem ich istnienia, a skażona ludzkość jest przez tę truciznę konsekwentnie zdominowana od tysięcy lat” („Jak obrać ścieżkę Piotra” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga pokazały mi, że byłam zepsuta i stłamszona przez szatana, że nawet moje kości i krew nasączone były i przepełnione szatańskimi truciznami, filozofiami i kodami, aż ja sama stawałam się coraz bardziej zła i samolubna. Żyłam według tych szatańskich trucizn: „Każdy myśli o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, „When you know something is wrong, it is better to say less” i „Rozsądni ludzie kierują się samoobroną, próbując tylko uniknąć popełniania błędów”. Moje myśli się przeinaczyły, miałam straszne wartości i spojrzenie na życie. Postrzegałam własne interesy, perspektywy i swoje przeznaczenie jako ważniejsze od wszystkiego innego. Widząc Yao Lan i jej bandę złych, antychrystowych mocy, krzywdzącą braci i siostry w kościele, wiedziałam, że muszę je obnażyć i donieść przełożonym. Ale ponieważ bałam się nękania oraz utraty pozycji i perspektyw, nie odważyłam się, pomimo wewnętrznej walki. Dlatego pozwoliłam antychrystom na niszczenie kościoła i przyjęłam służalczą postawę, nie ważąc się powiedzieć ani jednego obiektywnego słowa. Zrozumiałam, że byłam tak ciasno oplątana i spętana przez trucizny szatana, że stałam się jego wspólniczką, jego psem gończym. To było obrzydliwe w oczach Boga, a ja byłam niegodna, by przez Nim żyć. Przez lata cieszyłam się dziełem i przewodnictwem Boga, a on wywyższył mnie, żebym mogła spełniać swój obowiązek przywódczyni kościoła. Ja jednak nie umiałam tego docenić i nie zastanowiłam się, jak zająć się braćmi i siostrami ani jak podtrzymać pracę domu Bożego. Żyłam pochłonięta własnymi samolubnymi pragnieniami, bez cienia godności czy honoru. Nie zasłużyłam na zaufanie, jakim obdarzyli mnie bracia i siostry, a co gorsza nie spełniłam zadania powierzonego mi przez Boga. Kiedy to zrozumiałam, nienawidziłam siebie za samolubność i ohydę i gotowa się pokajać odmówiłam modlitwę do Boga. Poprosiłam Go o siłę i przewodnictwo, by wyzwolić się od tych mrocznych wpływów i być w stanie praktykować prawdę.

Potem przeczytałam ten fragment słów Bożych: „Usposobienie Boga to takie, które należy do Władcy wszystkich rzeczy i żywych stworzeń, Pana wszelkiego stworzenia. Jego usposobienie przedstawia honor, moc, szlachetność, wielkość i przede wszystkim supremację. Jego usposobienie jest symbolem autorytetu, wszystkiego, co prawe oraz wszystkiego, co piękne i dobre. Co więcej, jest to symbol Tego, który nie może zostaća pokonany ani zaatakowany przez ciemność i siły wroga oraz symbol Tego, który nie może zostać obrażony (ani nie będzie tolerować obrazy)b przez jakiekolwiek stworzenie. Jego usposobienie jest symbolem najwyższej władzy. Żadna osoba ani grupa osób nie jest w stanie zakłócić Jego dzieła bądź Jego usposobienia” (Zrozumienie usposobienia Boga jest bardzo ważne, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Z tego fragmentu zrozumiałam, że Bóg wszystkim rządzi, Jego usposobienie symbolizuje najwyższą władzę i żadna wroga siła ani moc ciemności nie może jej obrazić. Bóg oczyści kościół ze wszystkich niszczycielskich sił szatana i całkowicie je wyeliminuje. Taki jest kierunek dzieła Bożego i rzeczywistość, którą Bóg z pewnością osiągnie. Yao Lan rządziła kościołem jak tyran, kontrolując i nękając braci i siostry, dbając tylko o najbliższych i budując własne królestwo. Zniszczyła i przeszkodziła w dziele Bożym, wyrządziła wiele złych uczynków i poważnie obraziła usposobienie Boga. Jest demonem antychrystem, który wcześniej czy później zostanie wydalony z kościoła. Wspomniałam, jak dom Boga wydalił już wcześniej tylu złych ludzi i antychrystów: bez względu na ich brutalność, zawsze odnosili sukces tylko na krótką metę i w końcu nigdy nie mogli uciec przed karą Bożą. Czyż to nie sprawiedliwość Boża? Lecz ja nie zrozumiałam sprawiedliwości Boga i nie zaufałam, że w domu Bożym prawda i sprawiedliwość dzierżą władzę, że Bóg rządzi. Przyjęłam, że dom Boży jest taki sam jak świat, że ktokolwiek ma status i władzę może kontrolować mój los, a jeśli rozzłoszczę Yao Lan i jej córkę, sądziłam, że stracę perspektywy i przeznaczenie. Bałam się nawet, że się na mnie zemści – nie ufałam w to, że Bóg rządzi wszystkim. Taka wiara to hańba dla Boga! Potem przeczytałam te słowa Boga: „Uwolnienie się człowieka spod wpływu ciemności opiera się na Moich słowach i jeśli człowiek nie potrafi praktykować zgodnie z Moimi słowami, nie ucieknie z niewoli wpływu ciemności. Znajdować się we właściwym stanie to żyć pod przewodnictwem słów Boga, żyć w stanie lojalności wobec Boga, żyć w stanie poszukiwania prawdy, żyć w rzeczywistości szczerego ponoszenia kosztów dla Boga oraz żyć w stanie szczerej miłości do Boga. Ci, którzy żyją w taki sposób i w ramach takiej rzeczywistości, będą ulegać stopniowej przemianie w miarę wchodzenia w głębię prawdy i będą ulegać przemianie wraz z pogłębianiem się dzieła, aż w końcu z pewnością zostaną pozyskani przez Boga i nauczą się szczere Go kochać” (Uwolnij się spod wpływu ciemności, a zostaniesz pozyskany przez Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga wskazały mi ścieżkę. Jeśli chciałam zerwać pęta mrocznego wpływu szatana, musiałam praktykować zgodnie ze słowami Boga. Musiałam porzucić osobiste interesy i myśli o przyszłości, praktykować prawdę, obnażyć i donieść przełożonym o antychrystach i podtrzymywać pracę domu Bożego. Nawet jeśli zostanę zwolniona z obowiązku i stracę moje stanowisko i perspektywy, musiałam trzymać się zasad prawdy. Gdy to zrozumiałam, poczułam przypływ siły i napisałam list do przełożonych z donosem na Yao Lan i Xiaomin.

Kilka dni później przywódcy zwołali wszystkich braci i siostry, aby ujawnić fakty o złych uczynkach popełnionych przez Yao Lan i Xiaomin. Zgodnie z zasadami Yao Lan, jej mąż i Xiaomin zostali zwolnieni z pełnienia obowiązków. Yao Lan i jej córka nie rozmyślały nad sobą ani nie próbowały poznać siebie, ale odwiedzały braci i siostry w ich domach, udając skruchę, a nawet narzekając jak niesprawiedliwie zostały potraktowane, usiłując zwieść braci i siostry. Były dogłębnie nieskruszone i ostatecznie, z powodu swoich złych uczynków, zostały uznane za antychrystów i złoczyńców, którzy popełnili wielorakie zdrożności i zostały wydalone z kościoła. Życie kościoła wróciło do normy, bracia i siostry cieszyli się i wszyscy chwalili sprawiedliwość i świętość Boga. Jeszcze wyraźniej zobaczyłam, że sprawiedliwość i prawda rządzą w domu Bożym, że Chrystus w nim rządzi i, nieważne, jak złe i zaciekłe są złe moce antychrysta ani jak potężne mogą być, nigdy nie przewyższą władzy Boga ani nie zniszczą Jego dzieła, a tym bardziej nie wpłyną na czyjekolwiek przeznaczenie. Są jak pionki szachowe w rękach Boga, narzędzia, które pomagają wybrańcom Boga nauczyć się rozeznania. Ich zachowania pozwalają innym dostrzec antychrystów i złych ludzi takimi, jakimi naprawdę są, tak aby nie dali się zwieść. Doświadczenie doniesienia na tych antychrystów, to oświecenie, przewodnictwo i przywództwo słów Bożych umożliwiły mi przedrzeć się przez moce ciemności i praktykować prawdę. Czułam spokój i pokój w sercu. Czułam też, że prowadzenie się w ten sposób było jedynym sposobem, by żyć z godnością i honorem. Czułam się wyzwolona i wolna. Tym zaowocowało napisanie uczciwego donosu.

Bogu Wszechmogącemu niech będzie wszelka chwała! Amen!

Przypisy:

a. W tekście oryginalnym: „to jest symbol bycia niezdolnym do bycia”.

b. W tekście oryginalnym: „jak również symbol niemożności obrażenia (i nietolerowania bycia obrażanym)”.

60. Bóg jest taki sprawiedliwy

Autorstwa Zhang Lin, Japonia

We wrześniu 2012 roku przewodziłem pracy kościoła i spotkałem moją przywódczynię, Yan Zhuo. Prosiła ona braci i siostry, by głosili ewangelię, chodząc od drzwi do drzwi. Było to poważne naruszenie zasad. Ja i mój współpracownik powiedzieliśmy do niej: „Musimy przestrzegać zasad domu Boga, gdy głosimy ewangelię. To, co robisz, jest sprzeczne z zasadami, i jeśli niewierzący lub złoczyńcy trafią do Kościoła, zakłóci to pracę domu Boga. Niebezpiecznie jest głosić ewangelię w taki sposób. Jeśli ktoś wezwie policję, bracia i siostry zostaną rzuceni na pożarcie lwom”. Ona w ogóle się tym nie przejęła i oskrarżyła nas o pedantyczne trakowanie zasad. Później na zgromadzeniach często karciła mnie i mojego współpracownika, mówiąc, że przeszkadzamy w głoszeniu ewangelii. Obaj czuliśmy się przez nią ograniczani. W grudniu tego samego roku nasi regionalni członkowie poszli głosić ewangelię, jak im to nakazała Yan Zhuo, i ponad 100 osób trafiło do aresztu. Był to wielki cios dla pracy domu Boga, ale Yan Zhuo niczego nie żałowała. Nigdy nie widziałem, by dostrzegła i przemyślała swoją arogancję i lekkomyślność. W listopadzie 2013 roku kierowałem produkcją filmów kościoła. Ona wciąż arogancko robiła, co tylko chciała. Widziałem to. Karciła i potępiała każdego, kto się z nią nie zgadzał. Wciąż wstrzymywała filmy przekazywane do korekty, przez co bracia i siostry nie mogli na czas dostać wskazówek ani pomocy od domu Boga. Powiedziałem jej o tym, czego brakuje w sposobie, w jaki wypełnia obowiązki, i kilka rzeczy zasugerowałem, ale ona to zignorowała. Nie słuchała mnie i to mnie nazwała arogantem. W maju 2014 roku odebrała mi obowiązki i odesłała do domu. Gdy wróciłem, przypadkiem trafiłem na tekst o zasadach i rozpoznawaniu fałszywych przywódców. Przypomniałem sobie postępowanie Yan Zhuo i zrozumiałem, jaka ona jest arogancja i złośliwa. Była zawsze samowolna i bezwględna wobec innych. Nie przyjmowała prawdy ani uwag od braci i sióstr, uciskała i potępiała innych. Czy to nie wskazywało, że jest antychrystem nienawidzącym prawdy? Gdy to sobie uświadomiłem, byłem w szoku. Współpracowaliśmy ponad dwa lata, widziałem jej postępowanie i podejście, ale myślałem, że to efekt jej zepsucia. Nie posłużyłem się słowami Boga, by zgłębić jej naturę, istotę i ścieżkę działania. Cały czas byłem cierpliwy i tolerancyjny wobec niej, przez co praca domu Boga została opóźniona i zakłócona. Pomyślałem: „Jeśli Yan Zhuo nadal będzie przywódczynią, jeszcze bardziej zakłóci pracę domu Boga”. Postanowiłem zgłosić domowi Boga jej problemy. Pomodliłem się do Boga i napisałem list. Pod koniec listu dodałem jeszcze jedną sprawę. Wiedziałem, że jeden z filmów zawierał błędy, więc poprosiłem dom Boga, aby to sprawdził.

Gdy juz miałem wysłać gotowy list, zacząłem się wahać. Pomyślałem: „Już wcześniej przekazałem jej sugestie, wytykałem problemy w związku z jej obowiązkami, ale źle się to skończyło i odesłała mnie do domu. Teraz jestem bez obowiązków. Jeśli wyślę ten list informujący o jej problemach i ona akurat go przeczyta, oskarży mnie, że atakuję przywódców i członków, i co wtedy ze mną będzie? Lepiej zapomnę o wszystkim. Już i tak mnie wyrzucili, więc nie będę robił zamętu”. Ale za chwilę pomyślałem: „Bóg pokazał mi dziś, że Yan Zhuo idzie ścieżką antychrystów. Jeśli tego nie zgłoszę, ucierpią bracia i siostry, a także praca domu Boga. Czy nie będą sługusem szatana i złoczyńcą?”. Toczyła się we mnie walka między tym, co dobre dla domu Boga oraz braci i sióstr, a moim perspektywami na przyszłość. Nie wiedziałem, co robić. Przez kilka dni często się modliłem do Boga, prosząc, by mnie poprowadził właściwą drogą. Później przeczytałem fragment słów Boga. „Musisz mieć aspiracje i odwagę, by zostać udoskonalonym, i nie powinieneś uważać się zawsze za nieudolnego. Czy prawda ma swoich faworytów? Czy prawda jest w stanie celowo sprzeciwiać się ludziom? Jeśli dążysz do prawdy, czy może cię to przytłoczyć? Jeśli opowiesz się stanowczo za sprawiedliwością, czy może cię to powalić? Jeśli twoją aspiracją rzeczywiście jest dążenie do życia, czy życie może ci się wymknąć? Jeśli nie masz prawdy, to nie dlatego, że prawda cię ignoruje, tylko dlatego, że trzymasz się od niej daleko; jeśli nie potrafisz stanowczo opowiedzieć się za sprawiedliwością, to nie dlatego, że coś jest nie tak ze sprawiedliwością, lecz dlatego, iż uważasz, że nie jest zgodna z faktami; jeśli nie uzyskałeś życia po dążeniu do niego przez wiele lat, to nie dlatego, że życie nie ma wobec ciebie sumienia, lecz dlatego, że ty nie masz sumienia wobec życia i je od siebie odpędzasz; jeśli żyjesz w świetle, a jesteś niezdolny do zdobycia światła, to nie dlatego, że światło nie jest w stanie cię oświecić, lecz dlatego, że nie zwracasz najmniejszej uwagi na istnienie światła, więc światło w milczeniu od ciebie odstąpiło. Jeśli do niczego nie dążysz, można jedynie powiedzieć, że jesteś bezwartościowym śmieciem, że nie masz w swoim życiu odwagi, że nie masz ducha, by oprzeć się siłom ciemności. Jesteś zbyt słaby! Nie jesteś w stanie uciec przed siłami szatana, które cię oblegają, zgadzasz się, by wieść to pewne i bezpieczne życie, a potem umrzeć w niewiedzy. Tym, co powinieneś osiągnąć, jest dążenie do tego, by być podbitym; to twój obowiązek. Jeśli zadowala cię to, że jesteś podbijany, to wypierasz istnienie światła. Musisz cierpieć trudy dla prawdy, musisz się oddać prawdzie, musisz znosić upokorzenie dla prawdy, a żeby posiąść więcej prawdy, musisz doświadczyć więcej cierpienia. To właśnie powinieneś czynić” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Te słowa napełniły mnie wiarą i siłą. Pomyślałem: „Mroczne moce nie mogą mnie pokonać”. Wcześniej nie rozpoznałem, kim jest Yan Zhuo. Ale teraz Bóg zaplanował to tak, aby mógł dostrzec jej naturę, istotę i ścieżkę, którą podąża. Powinienem o tym głośno powiedzieć, a zamiast tego kierowałem się filozofią szatana: „Pozostaw rzeczy własnemu biegowi, jeśli nie dotykają one nikogo osobiście” – ze względu na moje perspektywy na przyszłość. Byłem samolubny, pozbawiony sumienia i rozumu. Myślałem o tych wszystkich latach mojej wiary w Boga, gdy czerpałem wodę i pokarm słów Boga. A w tej kluczowej chwili zapominałem o sumieniu i o domu Boga na rzecz własnych korzyści. Byłem niewdzięczny, podły i godny pogardy! Pomyślałem wtedy: „Muszę kierować się sumieniem i sprawiedliwością, praktykować prawdę i chronić pracę domu Boga”. Wielokrotnie modliłem się do Boga i w końcu podjąłem decyzję: „Niezależnie od konsekwencji tego listu nie mogę być sługusem szatana i dbać tylko o własne interesy. Widziałem problemy Yan Zhuo, więc powinienem ujawnić jej złe uczynki i chronić pracę domu Boga”. Posłałem list do domu Boga. Wtedy poczułem wielką ulgę i spokój zapanował w moim sercu. Każdego dnia czekałem z niepokojem, aż dom Boga przyśle kogoś, by zbadał sprawdę Yan Zhuo, a bracia i siostry zobaczą, że ona jest antychrystem i wyrzucą ją. Niestety ten list pogorszył tylko moją sytuację.

W sierpniu 2014 roku kościół przywrócił mnie do wypełniania obowiązków. W połowie października przywódczyni Li przyszła do domu, w którym przebywałem. Ze srogim wyrazem twarzy zapytała: „Czy to ty napisałeś list z donosem?”. Przytaknąłem. Z niezadowoleniem odparła: „Yan Zhuo przewodzi pracy kościoła i często się z nią kontaktuję. Nigdy nie zauważyłam, żeby postępowała jak fałszywy przywódca czy antychryst. Twój list to był zwykłay atak na przywódców i współpracowników”. Nie mogłem uwierzyć własnym uszom. Nie sądziłem, że tego się doczekam po tylu miesiącach. Mimo wszystko zachowałem spokój. Wiedziałem, że list dotyczący Yan Zhuo napisałem zgodnie z faktami i zasadami. Nie było to fałszywe oskarżenie. Li powiedziała: „W liście pisałeś, żeby sprawdzić jeden z filmów, i dom Boga stracił dwa miesiące na weryfikację i korektę. Poważnie zakłóciło to pracę domu Boga i obraziło usposobienie Boga”. Powiedziała, że jest to opinia starszych przywódców. Te słowa wstrząsnęły mną do głębi. Nigdy nie myślałem, że mój list tak strasznie zakłóci pracę domu Boga i obrazi usposobienie Boga. Jeśli było tak, jak mówiła, to dopuściłem się wielkiego zła. Czułem, że ucieka ze mnie cała energia, i nie mogłem powstrzymać łez. Przywódczyni Li powiedziała: „Weź swoje rzeczy, idź do domu i przemyśl swoje czyny. Gdy to zrobisz, możesz wrócić do wypełniania obowiązków”. Jechałem autobusem do domu, miałem mętlik w głowie i wielki ciężar w sercu. Wierzyłem w Boga od wielu lat, a stałem się złoczyńcą, który poważnie zakłócił pracę domu Boga. Zżerało mnie poczucie winy i skrucha, nie wiedziałem, co przyszłość mi przyniesie. Wzywałem Boga i prosiłem, by chronił moje serce. Nieważne, jak Bóg się ze mną obejdzie, będę posłuszny Jego planom. Nigdy nie będę Go winił. Po modlitwie powoli się uspokoiłem. Trzy dni po powrocie do domu myślałem o słowach Li i zrodziły się we mnie pytania: Chrystus i prawda rządzą w domu Boga, który działa zgodnie z zasadami, również określającymi postępowanie wobec ludzi. Nie kieruje się tymczasowym zachowaniem osoby. Jakie zasady kazały Li i innym tak mnie potraktować? Czy to, co powiedziała Li, było prawdą? Nie mogłem tego pojąć, ale wiedziałem, że jaka by nie była prawda, Bóg pozwalał na to, co się działo, więc musiałem poddać się Jego planom. Wkrótce przywódca kościoła przypisał mi grupę do zgromadzeń. Ponad miesiąc później polecono mi, żebym brał udział w zgromadzeniach w domu z moją mamą i odebrano nam obowiązki. Wtedy zrozumiałem, że zostaliśmy wykluczeni. Wierzyłem w Boga przez cały ten czas, a teraz musiałem siedzieć w domu i nie mogłem już wypełniać obowiązków. Czułem się ogołocony. W tamtym czasie niemal co noc śniłem o zgromadzeniach i wypełnianiu obowiązków. Budziłem się i nie mogłem już zasnąć. Każda noc była tak długa i nieznośna. Moja mama cierpiała razem ze mną. Gdy w nocy słyszałem, że płacze, modląc się do Boga, obwiniałem siebie i czułem przygnębienie. To przeze mnie ona cierpiała. Tamte dni były najboleśniejsze i najtrudniejsze, odkąd zacząłem wierzyć w Boga. Pozą nieustanną modlitwą nie miałem sposobu ulżyć bólowi serca. Potem zapytałem przywódczynię, czy mogą wrócić do obowiązków. Odparła: „Nadal chcesz wypełniać obowiązki? Jeśli porządnie się nad sobą nie zastanowisz, to zostaniesz wyrzucony!”. Gdy to usłyszałem, pogrążyłem się w rozpaczy. Moja nadzieja powrotu do obowiązków to było marzenie ściętej głowy. Przywódcy przychodzili co tydzień do naszego domu, ale chodziło im o to, by sprawdzić, czy szerzę negatywne nastawienie lub tworzę kliki. Ilekroć przychodzili i pytali o mnie, czułem przygniatającą zgryzotę. Czasem chciałem zapytać: „Czemu tak mnie traktujecie? Napisałem ten list w zgodzie z zasadami. Ale zamiast zbadać jej sprawę, wy trzymacie mnie w domu. Co jest złego w praktykowaniu prawdy?”. Czułem złość. Czasem myślałem: „Czemu praktykowanie prawdy do tego doprowadziło? Wierzę, że Bóg jest sprawiedliwy, ale nie widzę Jego sprawiedliwości w tym, co się dzieje”. Miałem mętlik w głowie. Trzymałem się czystego minimum, nie przemawiałem grzesznie, nie obwiniałem Boga. Często modliłem się do Boga, prosząc, by pomógł mi pojąć swoją wolę, a nie błędnie Go rozumieć.

W tym najtrudniejszym, najboleśniejszym czasie przeczytałem słowa Boga. „Jak zatem, mówiąc ściśle, ludzie winni poznać i pojąć sprawiedliwe usposobienie Boga? Kiedy sprawiedliwi otrzymują Jego błogosławieństwa i kiedy niegodziwi są przez Niego przeklinani, są to przykłady Bożej sprawiedliwości. Zgadza się? Mówi się, że Bóg wynagradza dobro, a za zło karze i że odpłaca każdemu człowiekowi stosownie do jego uczynków. Tak właśnie jest, nieprawdaż? Jednak w dzisiejszych czasach ci, którzy czczą Boga, są zabijani lub przeklinani, albo też nigdy nie zostali przez Niego pobłogosławieni ani zauważeni. Bez względu na to, jak wielce Go czczą, Bóg ich ignoruje. Niegodziwców Bóg zaś ani nie błogosławi, ani nie karze, a jednak są bogaci, mają liczne potomstwo i wszystko układa się po ich myśli; we wszystkim odnoszą sukces. Czy to jest sprawiedliwość Boża? W rezultacie niektórzy ludzie mówią: »Bóg nie jest sprawiedliwy. Czcimy Go, lecz On nigdy nas nie pobłogosławił, podczas gdy niegodziwcom, którzy się Mu sprzeciwiają i nie oddają Mu czci, we wszystkim wiedzie się lepiej, a ich status jest wyższy niż nasz. Bóg nie jest sprawiedliwy!«. Czego to, waszym zdaniem, dowodzi? Dałem wam właśnie dwa przykłady. Który z nich przemawia za tym, że Bóg jest sprawiedliwy? Niektórzy ludzie mówią: »Obydwa te przykłady są przejawami sprawiedliwości Boga!«. Dlaczego tak twierdzą? Ludzka znajomość Bożego usposobienia jest błędna. Istnieje bowiem pośród myśli i zapatrywań ludzi, w ramach ich interesownego spojrzenia na świat, bądź w perspektywie dobra i zła, tego co słuszne, a co niewłaściwe, lub w perspektywie logicznej. Z takich właśnie punktów widzenia podchodzą oni do swej znajomości Boga. Ludzie tacy nie są zgodni z Bogiem i z pewnością Mu się sprzeciwią i będą się na Niego uskarżać” („Jak rozumieć sprawiedliwe usposobienie Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”).

„Bóg zrobi to, co powinien, a Jego usposobienie jest sprawiedliwe. Sprawiedliwość nie jest w żadnej mierze bezstronna czy racjonalna; nie polega na egalitarnym podejściu każdemu według zasług czy osiągnięć, nie jest toteż zapłataza wykonaną pracę czy też włożony wysiłek. Nie na tym polega sprawiedliwość. Gdyby Bóg zniszczył Hioba po tym, jak Hiob niósł o Nim świadectwo, także i wtedy Bóg byłby sprawiedliwy. Czemu nazywamy to sprawiedliwością? Jeśli coś jest zgodne z pojęciami ludzi, wówczas bardzo łatwojest im powiedzieć, że Bóg jest sprawiedliwy; gdy jednak nie dostrzegają owej zgodności z ich pojęciami – jeśli nie są w stanie tego zrozumieć – wówczas jest im niezwykle trudno powiedzieć, że Bóg jest sprawiedliwy. (…) Istotą Boga jest sprawiedliwość. Choć nie jest łatwo zrozumieć, co Bóg czyni, wszystko, co czyni, jest sprawiedliwe; tylko ludzie tego nie rozumieją. Kiedy Bóg oddał Piotra szatanowi, co odpowiedział Piotr? »Ludzkość nie jest w stanie pojąć, co czynisz, ale we wszystkim, co czynisz, zawiera się Twoja dobra wola; we wszystkim tym jest sprawiedliwość. Jakże mam nie wychwalać Twoich mądrych uczynków?«. Dzisiaj powinniście zobaczyć, że Bóg nie niszczy szatana po to, by pokazać ludziom, jak szatan ich zepsuł i jak Bóg ich zbawia. Ostatecznie, ponieważ ludzie zostali zbyt głęboko zdeprawowani przez szatana, zobaczą oni jego potworny grzech polegający na ich deprawacji, a kiedy Bóg zniszczy szatana, ujrzą sprawiedliwość Bożą i przekonają się, że zawiera ona Boże usposobienie oraz mądrość. Wszystko, co Bóg czyni, jest sprawiedliwe. Chociaż być może nie potrafisz tego pojąć, nie powinieneś wydawać arbitralnych osądów. Jeśli coś, co Bóg czyni, nie wydaje ci się rozsądne, lub jeśli masz jakiekolwiek pojęcia na ten temat, które każą ci mówić, że Bóg nie jest sprawiedliwy, to ty sam jesteś najbardziej nierozsądny. Widzisz, że Piotr nie mógł pojąć pewnych rzeczy, lecz był pewien, że jest w nich obecna Boża mądrość i dobra wola. Ludzie nie są w stanie pojąć wszystkiego; istnieje wiele rzeczy, których nie potrafią zrozumieć. Tak więc poznanie Bożego usposobienia naprawdę nie jest rzeczą łatwą” („Jak rozumieć sprawiedliwe usposobienie Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga jaśniały jak latarnia w mroku i nagle zrozumiałem. Nie widziałem sprawiedliwości Boga, bo próbowałem ją pojąć za pomocą własnych pojęć i wyobrażeń. Widząc antychrystów i fałszywych przywódców zakłócających pracę domu Boga, myślałem, że jeśli ich zgłoszę, to będzie to dobre i sprawiedliwe, że zasłużę na łaskę i ochronę Bożą. Myślałem, że właściwie się nimi zajmą, że tylko taka będzie sprawiedliwość Boga. Ale gdy zgłosiłem problemy, oni zachowali swoje pozycje i dalej działali samowolnie, a mnie stłamszono i wykluczono. Wtedy zwątpiłem w sprawiedliwość Boga. Przeczytawszy słowa Boga, w końcu pojąłem, że istota Boga jest sprawiedliwa. Choćby Jego czyny były wbrew naszym pojęciom, i tak wyrażały Jego sprawiedliwość. Tak jak z próbami Hioba. Był on doskonały w oczach Boga, ale Bóg oddał go w ręce szatana i odebrał mu majątek i dzieci. To była sprawiedliwość Boga. Hiob bał się Boga i unikał zła, polegał na swojej wierze, by nieść mocne i głośne świadectwo o Bogu. Bóg pobłogosławił mu długim życiem, bogactwem i dziećmi. To też była sprawiedliwość Boga. Gdyby Hiob dał świadectwo o Bogu, a Bóg zniszczyłby go zamiast pobłogosałwić. To też byłaby sprawiedliwość Boga. Istota i usposobienie Boga są z natury sprawiedliwe, więc wszystko, co On czyni, jest sprawiedliwe. Pomyślałem o Piotrze, który przeszedł setki prób i oczyszczeń, a i tak wychwalał sprawiedliwość Boga. Nie pojmowałm wszystkiego, co się działo, ale wierzył, że kryje się w tym sprawiedliwość i mądrość Boga. A ja? Nie rozumiałem wcale sprawiedliwości Boga, ale oceniałem ją według tego, czy pozory i rezultaty wydarzeń zgadzały się z moimi pojęciami. Gdy to, co czynił Bóg, było dla mnie korzystne, wierzyłem w Jego sprawiedliwość. Gdy z Jego planów wynikało coś dla mnie niedobrego, wątpliłem w Jego sprawiedliwość, uważając, że postępuje niesprawiedliwie. Choć otwarcie nie winiłem nigdy Boga, wciąż spierałem się z Nim w moim sercu. Dostrzegłem własną bezmyślność. Bóg nie był niesprawiedliwy. To ja nie rozumiałem Boga. Byłem zbyt samolubny i kłamliwy. Nie szukałem prawdy, nie uczyłem się niczego z sytuacji, które On zaplanował. Wykłócałem się i obsesyjnie martwiłem moją przyszłością i korzyściami, więc jak mogłem nie wpaść w ogrom bolu i mroku? W końcu pojąłem wolę Boga. Bóg przez tę sytuację naprawiał moje błędy, bym nie próbował już pojmować Jego sprawiedliwości za pomocą własnych pojęć. Czułem, że teraz rozumiem, co się dzieje. Modliłem się do Boga, pragnąc poddać się Jego planom i zrozumieć Go w tej sytuacji.

Przeczytałem te słowa Boga: „Większość ludzi nie rozumie Bożego dzieła. Rzeczywiście, nie jest ono łatwe do zrozumienia; trzeba najpierw wiedzieć, że istnieje plan całego Bożego dzieła i wszystko wykonane jest w Bożym czasie. Człowiek jest wiecznie niezdolny do zgłębienia, czego i kiedy Bóg dokonuje; wykonuje On pewne dzieło w określonym czasie i nie zwleka; nikt nie może zniszczyć Jego dzieła. Zasadą, według której dokonuje swojego dzieła, jest działać w zgodzie ze swoim planem i zamiarem, i nie może tego zmienić żaden człowiek. W tym powinieneś dostrzegać usposobienie Boga” („Prawdziwą wiarę można mieć jedynie przez poznanie wszechmocy Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Wszystko, co Bóg czyni, jest konieczne i ma niezwykłe znaczenie, ponieważ wszystko, co czyni On w człowieku, dotyczy Jego zarządzania i zbawienia ludzkości. Naturalnie, nie inaczej było z dziełem, które Bóg wykonał w Hiobie, mimo że Hiob był doskonały i prawy w oczach Boga. Innymi słowy, bez względu na to, co Bóg robi lub w jaki sposób to robi, bez względu na koszty, bez względu na Jego zamiar, cel Jego działań nie ulega zmianie. Jego celem jest wpoić człowiekowi Boże słowa, a także Boże wymagania i wolę Boga wobec człowieka. Innymi słowy, chodzi o wpojenie człowiekowi wszystkiego, co Bóg uważa za pozytywne zgodnie z Jego krokami; co umożliwi człowiekowi zrozumienie serca oraz istoty Boga i pozwoli mu okazać posłuszeństwo Jego suwerenności i ustaleniom, a zatem pozwoli człowiekowi nabrać bojaźni Bożej i unikać zła – a wszystko to stanowi jeden z aspektów celu, jaki przyświeca Bogu we wszystkim, co robi. Innym aspektem jest to, że ponieważ szatan jest kontrapunktem i przedmiotem służebnym w dziele Bożym, człowiek jest często przekazywany szatanowi. Jest to środek, którego Bóg używa, aby umożliwić ludziom dostrzeżenie niegodziwości, brzydoty i podłości szatana pośród jego pokus i ataków, sprawiając w ten sposób, że ludzie znienawidzą szatana i będą w stanie poznać oraz rozpoznać to, co jest negatywne. Proces ten pozwala im stopniowo uwolnić się spod kontroli i oskarżeń, ingerencji i ataków szatana – aż do czasu, gdy dzięki słowom Boga, ich znajomości Boga i okazywanemu Mu posłuszeństwu, a także ich wierze w Boga oraz bojaźni przed Nim, zatriumfują nad atakami i oskarżeniami szatana. Dopiero wtedy ludzie zostaną całkowicie wyzwoleni spod władzy szatana” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Słowa Boga pokazały mi, że On działa według zasad i w odpowiednim czasie, a za wszystkim kryją się Jego sprawiedliwość i mądrość. Myślałem, że sprawiedliwość Boga to natychmiastowy odwet, że złoczyńcy powinni zostać od razu ukarani. Ale gdyby działo się tak, jak sobie wyobrażałem, to jak Bóg miałby ujawnić wszelkiego rodzaju ludzi i pozwolić Jego wybranym zyskać rozeznanie? Bóg pozwala na antychrystów i fałszywych przywódców w Kościele, posługuje się nimi, byśmy mogli się rozwijać, byśmy szukali prawdy i zyskali rozeznanie. Gdy możemy rozpoznać tych ludzi za pomocą zasad prawdy, wtedy rozumiemy prawdę i wkraczamy w nią. W ten sposób antychryści i fałszywi przywódcy spełniają swoją rolę. Chociaż niektórzy antychryści i fałszywi przywódcy mieli wtedy władzę w kościele i wydawało się, że kontrolują i zwodzą ludzi, Chrystus i prawda nadal panowali w Kościele, a tamci i tak zostaliby ujawnieni i wyrzuceni.

Zrozumiałem też, jak podstępna i złośliwa jest natura antychrystów, brak im człowieczeństwa. Myślą tylko o prestiżu i statusie, a nie o wybranych Boga. Ten, kto miesza im szyki, staje się cierniem w ich boku. Zaatakują taką osobę i zemszczą się na niej, przed niczym się nie cofając. Postępują dokładnie na wzór szatana. Dopóki antychryści nie zostaną wyrzuceni, wybrani Boga nie będą mieć chwili spokoju w kościele i w wypełnianiu obowiązków. Bóg pozwolił na to, co mi się przydarzyło, bym mógł naprawdę dostrzec, jak ci ludzie oszukują i krzywdzą innych, bym mógł rozpoznać ich naturę i istotę, ich heretyckie błędy, i wyrwać się spod ich władzy i ułudy. Bóg chciał też, żebym uczył się na ich błędach i nie poszedł złą ścieżką. Wszystko to pokazało mi, że Bóg zaplanował tę sytuację, by mnie zbawić i udoskonalić. Jak mówią słowa Boga: „Przy pomocy wielu niepomyślnych i negatywnych zjawisk, a także posługując się najrozmaitszymi przejawami obecności szatana – jego uczynkami, oskarżeniami, niepokojami, jakie wywołuje, i jego oszustwami – Bóg wyraźnie ukazuje ci jego szpetne oblicze, doskonaląc w ten sposób twoją zdolność rozpoznawania szatana, abyś potrafił go znienawidzić i odrzucić” (Ci, którzy mają zostać udoskonaleni, muszą przejść oczyszczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dziękuję Bogu, że mnie poprowadził do zrozumienia Jego wysiłków i wywiódł mnie z ciemności.

W styczniu 2015 roku napisałem kolejny list dotyczący Yan Zhuo. Znów z niepokojem czekałem każdego dnia, aż dom Boga przyśle kogoś do zbadania sprawy. Minęły dwa miesiące, a ja wciąż czekałem, żeby ktoś się tym zajął. Jedna przywódczyni ciągle mnie wypytywała: „Masz jakiś problem z Bogiem lub domem Boga?”. Zmartwiłem się, gdy to usłyszałem. Myślałem: „Co się teraz ze mną stanie, gdy już napisałem ten list? Poddano mnie już izolacji, więc teraz, jeśli coś ma się stać, to pewnie wykluczą mnie z Kościoła”. Nagle uświadomiłem sobie, że znów wątpię w sprawiedliwość Boga. Szybko stanąłem przed Bogiem w modlitwie: „Drogi Boże, ustami uznaję Twoją sprawiedliwość i wierzę, że Chrystus i prawda rządzą w domu Boga. Ale poddany próbie czasu i faktów widzę, jak mało mam wiary i że wciąż w pełni nie pojmuję Twojej sprawiedliwości. Chcę zapomnieć o własnych korzyściach i poddać się Twoim planom. Poprowadź mnie, bym zrozumiał Twoją wolę”. Przeczytałem wtedy fragment słów Boga, „Dla każdego, kto stara się miłować Boga, nie ma prawd nieosiągalnych ani sprawiedliwości, za którą nie mógłby się stanowczo opowiedzieć. Jak powinieneś żyć? Jak powinieneś miłować Boga i wykorzystać tę miłość do spełnienia Jego pragnień? Nie ma w twoim życiu nic ważniejszego. Ponad wszystko zaś musisz posiadać takie aspiracje oraz wytrwałość i nie powinieneś być jak ci, którzy nie mają charakteru, ci, którzy są słabi. Musisz się nauczyć, jak doświadczać znaczącego życia, jak doświadczać znaczących prawd; nie powinieneś traktować siebie powierzchownie. Nie zauważysz nawet, kiedy twoje życie cię ominie; czy będziesz miał potem kolejną szansę miłowania Boga? Czyż człowiek może miłować Boga po śmierci? Musisz mieć takie same aspiracje i sumienie jak Piotr; twoje życie musi być znaczące i nie wolno ci oszukiwać samego siebie!” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga pokazały mi, że on doskonali nasze pragnienie prawdy, sprawiedliwości i miłowania Boga. Nieważne, jakie trudy, ataki i niepowodzenia nas spotykają, nie możemy się cofać, musimy żyć dla Boga i prawdy. Nie możemy uniżyć się przed mocą szatana. Wtedy zyskamy prawdę i zostaniemy udoskonaleni. Ja nie posiadałem takiej silnej woli i determinacji. Choć modliłem się i obiecałem Bogu chronić pracę domu Bożego i praktykować prawdę, to gdy napotkałem siły zła, przestraszyłem się ich i stchórzyłem. Wiedziałem, że wciąż nie pojmuję sprawiedliwości Boga i myślę tylko o sobie, gdy coś się dzieje. Przyszły mi do głowy słowa Boga: „Nikczemni z pewnością zostaną ukarani”. Słowa Boga wypełnią się, a to, czego On dokonuje, trwa na zawsze. Każdy złoczyńca zostanie ukarany przez sprawiedliwość Boga. Nieważne, kiedy i jak to nastąpi, wszystko skończy się tak, jak mówią słowa Boga. Pomyślałem: „Muszę wyzbyć się moich pojęć, porzucić kłamliwe szatańskie skłonności, ufać słowom Boga i ufać, że Bóg jest sprawiedliwy. Nie ugnę się przed mocą szatana!”. Gdy to sobie uświadomiłem, zacząłem się uspokajać i zmartwienia odeszły.

W kwietniu 2015 roku dostałem list od przywódczyni Li i innych przywdców i współpracowników. Pisali, że Yan Zhuo zamydliła im oczy i że wyrządzili mi wielką krzywdę. Wszyscy przepraszali. W swoim liście Li przyznała: „To nie starsi przywódcy oskarżyli cię o poważne zakłócenie pracy kościoła, to była Yan Zhuo”. Zrozumiałem, że Yan Zhuo przeczytała oba moje listy. Próbując ocalić własną skórę, spreparowała dowody, żeby mnie wyrzucono, ale gdy przywódcy zobaczyli, jakie ona ma problemy, wspólnie zgłosili to w liście do domu Boga. Czytając te wszystkie listy, odetchnąłem z wielką ulgą. Klękłem przed Bogiem ze łzami. Czułem, że tak wiele Mu zawdzięczam. Wierzyłem w Boga tak wiele lat, ale Jego sprawiedliwość widziałem przez pryzmat własnej wyobraźni. Gdy pojawiały się kłopoty, kierowały mną wyobrażenia, a gdy to się nie sprawdzało, opacznie winiłem Boga. A On, nie patrząc na moją słabość i zepsucie, przeprowadził mnie przez ten bolesny, nieznośny czas. To doświadczenie pokazało mi, że Bóg przez duchową bitwę, w której wykrywani są fałszywi przywódcy naprawił moje błędne pojęcia i dał mi prawdziwe zrozumienie swojej sprawiedliwości. Zrozumiałem również, że na wszystko, co Bóg czynił, patrzyłem przez pryzmat mojej wyobraxni. Bluźniłem i ograniczałem Boga, obraziłem Jego usposobienie. To doświadczenie pokazało mi, że istota Boga jest sprawiedliwa. Wszystko, co Bóg mówi i czyni, nieważne, czy zgasza się z pojęciami ludzkimi, jest objawienie Jego sprawiedliwego usposobienia. Bóg Wszechmogący mówi: „Sprawiedliwe usposobienie Boga jest Jego prawdziwą istotą. Nie jest czymś zapisanym czy ukształtowanym przez człowieka. Jego sprawiedliwe usposobienie jest Jego sprawiedliwym usposobieniem i nie ma żadnego związku czy powiązania z niczym, co zostało stworzone. Sam Bóg jest Bogiem samym. Nigdy nie stanie się On częścią stworzenia, a nawet gdyby stał się jedną z istot stworzonych, Jego nieodłączne usposobienie i Jego istota się nie zmienią. Dlatego też poznanie Boga nie jest tym samym, co poznanie obiektu; poznanie Boga nie jest analizą czegokolwiek, ani też nie jest jednakie ze zrozumieniem jakiejkolwiek osoby. Jeśli w celu poznania Boga człowiek posługuje się swoimi pojęciami czy metodami poznawania przedmiotów bądź też rozumienia osoby, wówczas nigdy nie będzie w stanie poznać Boga. Poznanie Boga nie opiera się na doświadczeniu ani na wyobraźni, dlatego też nigdy nie powinieneś narzucać Bogu swoich doświadczeń czy wyobrażeń. Niezależnie od tego, jak bogate jest twoje doświadczenie i wyobraźnia, są one wciąż ograniczone. Co więcej, twoja wyobraźnia nie odpowiada faktom, a w jeszcze mniejszym stopniu prawdzie, i jest nie do pogodzenia z prawdziwym usposobieniem oraz istotą Boga. Nigdy ci się nie powiedzie, jeśli będziesz się opierać na swojej wyobraźni, chcąc zrozumieć istotę Boga. Jedyna droga jest taka: przyjąć wszystko, co pochodzi od Boga, a następnie stopniowo tego doświadczać i osiągać zrozumienie. W końcu nadejdzie dzień, w którym Bóg cię oświeci, byś mógł naprawdę Go zrozumieć i poznać dzięki wzajemnej współpracy i dzięki swemu łaknieniu i pragnieniu prawdy” (Sam Bóg, Jedyny II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga).

W maju 2015 roku antychryst Yan Zhuo została wyrzucona z Kościoła za wiele złycz czynów. Rozprawiono się również z jej wspólnikami. Gdy o tym przeczytałem, głęboko w sercu poczułem, jak sprawiedliwy jest Bóg! Prawda i Chrystus panują w domu Boga! Bogu niech będą dzięki!

61. Prawda pokazała mi drogę

Autorstwa Shizai, Japonia

Bóg Wszechmogący mówi: „Służenie Bogu nie jest rzeczą prostą. Ci, których zepsute usposobienie pozostaje niezmienione, nie mogą Mu nigdy służyć. Jeżeli twoje usposobienie nie zostało osądzone i skarcone słowem Bożym, wówczas wciąż reprezentuje ono szatana, co dowodzi, że twoja służba dla Boga wynika z twych własnych dobrych zamiarów i że Jest oparta na twej szatańskiej naturze. Służysz Bogu przejawiając swój wrodzony charakter i postępując stosownie do osobistych preferencji; co więcej, wciąż myślisz, że Bóg zachwyca się wszystkim, co zechcesz zrobić, i nienawidzi wszystkiego, czego robić nie chcesz, a w swojej pracy kierujesz się wyłącznie własnymi preferencjami. Czy można to nazwać służbą Bogu? W ostatecznym rozrachunku twe życiowe usposobienie nie zmieni się ani odrobinę; przeciwnie, taka posługa sprawi, że staniesz się jeszcze bardziej uparty, przez co twe zepsute usposobienie jeszcze bardziej wejdzie ci w krew. Wówczas zaś ukształtują się w tobie odnoszące się do służenia Bogu zasady, oparte przede wszystkim o twój własny charakter i doświadczenia pochodzące z twej dotychczasowej służby, pełnionej zgodnie z własnym usposobieniem. Takich właśnie doświadczeń nabywają ludzie i takie wyciągają z nich wnioski. Taka też jest życiowa filozofia człowieka. Ludzi takich zaliczyć można do faryzeuszy oraz dostojników religijnych. Jeśli nigdy się nie obudzą i nie okażą skruchy, to z pewnością zmienią się w fałszywych Chrystusów i antychrystów, którzy zwodzą ludzi w dniach ostatecznych. Ci fałszywi Chrystus i antychryści, o których mówiono, powstaną z ludzi takiego pokroju” (Należy wyeliminować religijną służbę Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Te słowa Boga przywodzą mi na myśl coś, co przeżyłam pięć lat temu.

Zostałam właśnie wybrana na przywódczynię. Pełna zapału, poważnie traktowałam obowiązki. Chciałam sumiennie pracować dla kościoła. Gdy zrobiłam przegląd postępów pracy wszystkich grup, odkryłam, że niektórzy nie nadawali się do swych zadań, a liderzy nic z tym nie robili. Niektórym brak było znajomości zasad, a ich liderzy nie dawali im słów wsparcia i pomocy dość szybko, co zakłócało pracę. Zmartwiło mnie to i pomyślałam: „Tak jawne problemy są nierozwiązane. Oni nie są odpowiedziali. Muszę im porządnie nagadać na następnym spotkaniu i dopilnować, by zdawali sobie sprawę, co robią źle”. Na następnym spotkaniu kilkakrotnie pytałam liderów o ich pracę i wytykałam błędy oraz problemy. Choć wiedzieli, że nie robią praktycznej pracy, i chcieli się zmienić, ja nie byłam zadowolona. Sądziłam, że jeśli nie będę surowa i się z nimi nie rozprawię, to nie będzie efektów. Karcącym tonem stwierdziłam, że traktują obowiązki po łebkach i nie rozwiązują praktycznych problemów, a to zakłóca pracę kościoła. Gdy skończyłam, nie zapytałam, jak się czują. Pogratulowałam sobie, myśląc, że rozpoznałam problemy i je naprawiłam. Ale współpracownik parę dni później powiedział mi: „Lider zespołu boi się z tobą zobaczyć, myśli, że rozprawisz się z nim, gdy odkryjesz problemy”. Trochę się zaniepokoiłam, ale od razu pomyślałam, że zrobiłam, co było trzeba, że odkryłam problemy i naprawiłam je, rozprawiłam się z ludźmi, by się czegoś nauczyli. I to wszystko. Na następnym spotkaniu surowo wypytywałam liderów o pracę, rozprawiłam się z nimi i analizowałam wszelkie wykryte problemy. Powiedziałam twardo: „Niektórzy bracia i siostry boją się pytań o swoją pracę. Czego się bać, jeśli wykonujecie praktyczną pracę? Tylko dowiadując się o swojej pracy więcej, rozpoznacie problemy i naprawicie je”. Po spotkaniu jeden lider powiedział: „Wciąż uczę się swoich obowiązków i mam dużo trudności. Chcę je pokonywać dzięki omówieniom na spotkaniach, a zamiast tego stresuję się”. Znów się trochę zaniepokoiłam. Czułam się winna temu, że spotkanie nie było owocne. Pomyślałam, że to przez moją słabą postawę, że moje omówienie nie było jasne, że to normalne, gdy nowy lider czuje dużą presję. Odparłam więc: „Stres jest motywujący. To uczucie jest jak najbardziej na miejscu”. Współpracownik usłyszał, że dwóch liderów boi się, że się z nimi rozprawię. Ostrzegł mnie: „Tracisz panowanie nad sobą, rozprawiając się z nimi. To nie jest dla nich budujące. Musimy mówić o prawdzie tak, by pomóc im pokonać problemy”. Ja wciąż jednak się nie przejmowałam, uznając swe pobudki za właściwe, byłam trochę surowa, ale brałam odpowiedzialność za swoją pracę. I tak mimo wielokrotnych przestróg moich współpracowników nie stanęłam przed Bogiem, nie zreflektowałam się. Czułam, że mrok stopniowo spowija mojego ducha, nie czułam dzieła Ducha Świętego. Dręczyło mnie cierpienie. Dopiero wtedy stanęłam przed Bogiem, myśląc: „Czemu nic nie osiągam? Czemu wciąż walę głową w mur? Czemu bracia i siostry powtarzają, że ich ograniczam? Czy to prawda, że tracę panowanie nad sobą, gdy rozprawiam się z ludźmi? Jestem surowa, bo chcę, żeby praca kościoła była dobrze zrobiona. Czy inaczej bracia i siostry wiedzieliby, jak poważne są te problemy?”. Nawet w tej udręce usprawiedliwiałąm się. Bardzo cierpiałam.

Po modlitwie przeczytałam te słowa Boga: „Jeśli jako przywódcy i pracownicy w kościele chcecie wprowadzić Bożych wybrańców w rzeczywistość prawdy i służyć jako Boży świadkowie, to przede wszystkim musicie mieć głębsze zrozumienie tego, jaka intencja przyświeca Bożemu zbawianiu ludzkości i jaki jest cel Bożego dzieła. Musicie zrozumieć wolę Boga i Jego różne wymagania względem ludzi. Musicie być praktyczni w swoich wysiłkach, praktykować tylko tyle, ile rozumiecie, i przekazywać tylko to, co wiecie. Nie chwalcie się, nie przesadzajcie i nie zgłaszajcie lekkomyślnych uwag. Jeśli będziesz wyolbrzymiać, ludzie cię znienawidzą, i potem będziesz czuł, że mają żal; tak nie można. Kiedy zaopatrujesz innych w prawdę, nie musisz się z nimi rozprawiać i besztać ich, aby ją osiągnęli. Jeśli sam nie posiadasz prawdy, a tylko rozprawiasz się z innymi i strofujesz ich, będą się ciebie bać, ale to nie znaczy, że rozumieją prawdę. W niektórych pracach administracyjnych dobrze jest do pewnego stopnia rozprawiać się z ludźmi, przycinać ich i dyscyplinować. Ale jeśli nie potrafisz zaopatrywać w prawdę, a potrafisz tylko być apodyktyczny i ganić innych, ujawni się twoje zepsucie i brzydota. Nie mogąc uzyskać od ciebie duchowego ani praktycznego wsparcia, z czasem ludzie zaczną cię nienawidzić i odczuwać wobec ciebie wstręt. Ci, którym brakuje rozeznania, nauczą się od ciebie negatywnych rzeczy; nauczą się rozprawiać się z innymi i przycinać ich, złościć się i tracić panowanie nad sobą. Czyż nie jest to równoznaczne z prowadzeniem innych na drogę Pawła, na ścieżkę wiodącą do zguby? Czyż nie jest to czynienie zła? Twoje dzieło powinno koncentrować się na przekazywaniu innym prawdy i zaopatrywaniu ich w życie. Jak ludzie mają kiedykolwiek zrozumieć prawdę, jeśli nic tylko rozprawiasz się z nimi i pouczasz ich? Z czasem ludzie zobaczą, kim naprawdę jesteś, a wtedy cię porzucą. Jak możesz oczekiwać, że w ten sposób przywiedziesz innych przed oblicze Boga? Jak można to nazywać wykonywaniem pracy? Stracisz wszystkich, jeśli nadal będziesz pracować w ten sposób. Jaką właściwie pracę masz nadzieję wykonać? Niektórzy przywódcy nie są w stanie przekazać prawdy, aby rozwiązać problemy. Zamiast tego po prostu ślepo rozprawiają się z innymi i demonstrują swoją siłę, aby wywołać w innych strach i skłonić ich do posłuszeństwa – takie osoby są fałszywymi przywódcami i antychrystami. Ci, których usposobienie się nie zmieniło, są niezdolni do wykonywania pracy w kościele i nie są w stanie służyć Bogu” („Tylko ci, którzy posiedli rzeczywistość prawdy, potrafią przewodzić innym” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga bezlitośnie obnażyły mój stan. Dokładnie tak postępowałam. Zamiast skupiać się na prawdzie, by rozwiązywać problemy, byłam impulsywna, karciłam i napominałam innych. W efekcie byli stłamszeni, przestraszeni, unikali mnie. Byłam wstrętna Bogu przez moje zepsute usposobienie. Utraciłam dzieło Ducha Świętego, byłam w mroku. W tamtym czasie, gdy znajdowałam problemy u innych, rzadko szukałam prawdy i odpowiednich słów Boga do omówienia, nie kierowałam innych na ścieżkę praktykowania. W swojej arogancji wciąż ich tylko karciłam i napominałam. Gdy widziałam, że ich tłamszę, nie zreflektowałam się. Uważałam, że postępuję odpowiedzialnie, że dbam o wolę Boga i rozwiązuję praktyczne problemy. Bóg przestrzegał mnie słowami moich współpracowników, ale ja to ignorowałam. Efektem tego było negatywne nastawienie braci i sióstr, bali się mnie, unikali mnie. Praca kościoła nie szła tak dobrze. Bóg wymaga, by liderzy i pracownicy kierowali się głównie omówieniami prawdy. Bracia i siostry muszą zrozumieć prawdę, aby rozpoznać swe zepsute skłonności i prawdę o swym zepsuciu, dopiero wtedy mogą praktykować słowa Boga i sumiennie pracować. Ja jednak myślałam, że muszę być surowa, że gdy odkryję problemy, muszę innych bezwzględnie karcić, że tylko tam będą w stanie dostrzec problemy i je naprawić. Myślałam, że tylko tak osiągnę wyniki. Zrozumiałam, że to było niedorzeczne! Postępując w taki sposób, nadużywałam swojej pozycji, arogancko beształam i tłamsiłam innych. Nie rozwiązywałam ich problemów poprzez omawianie prawdy. Bóg wymaga, by przywódcy rozwiązywali problemy innych, omawiając prawdę, by byli na równi z wszystkimi, by mówili o słowach Boga w oparciu o faktyczne trudności innych, by dzielili się swoimi doświadczeniami i wiedzą, pomagając w ten sposób innym. Jeśli się z kimś rozprawiają i zdemaskują go, muszą to czynić na podstawie omówienia prawdy, by podkreślić istotę problemu, by ludzie zrozumieli, czego wymaga Bóg, by jasno dostrzegli własne problemy, naturę swych problemów, niebezpieczne skutki tych problemów, a także by wiedzieli, co robić, by być w zgodzie z prawdą, i jak dobrze wypełniać obowiązki w oparciu o Boże zasady i wymagania. Ja nie spełniałam wymagań Boga. Nie słuchałam swoich współpracowników, a podczas wypełniania obowiązków, nie myślałam o naturze i skutkach moich napomnień wynikających z mojego szatańskiego usposobienia. Usprawiedliwiałam się, mówiąc, że to dla dobra innych i kościoła. Nie szłam właściwą drogą, nie dawałam innym nic dobrego, ale ich tłamsiłam. Byli przeze mnie nieszczęśliwi, czuli się ograniczani. Czy ich nie krzywdziłam? Czyniłam zło! Nie sądziłam, że pełnienie obowiązków w oparciu o szatańskie usposobienie może mieć takie skutki. Żałowałam, że się z nimi rozprawiałam w taki sposób. Szybko stanęłam przed Bogiem i pomodliłam się, myśląc: Co sprawiło, że bezwiednie popełniałam zło?

Wtedy przeczytałam te słowa Boga: „Jeśli rzeczywiście posiadasz w sobie prawdę, to ścieżka, którą będziesz kroczył, będzie właściwą ścieżką. Jeśli nie posiada się prawdy, łatwo czynić zło, i będziesz je czynił nawet wbrew sobie. Na przykład, jeśli miałeś w sobie arogancję i zarozumiałość, odkryjesz, że nie jest możliwe, abyś nie przeciwstawiał się Bogu; będziesz zmuszony Mu się przeciwstawiać. Nie będziesz robić tego celowo; będziesz to robić pod dominacją twojej aroganckiej i zarozumiałej natury. Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia, sprawią, że będziesz się wywyższać, ciągle stawiać siebie na widoku, a w końcu sprawią, że zasiądziesz na miejscu Boga i będziesz nieść świadectwo o sobie samym. W końcu zamienisz własne pomysły, własne myślenie i własne pojęcia w prawdy, które mają być czczone. Zobacz, jak wiele zła czynią ludzie pod władzą swej aroganckiej i zarozumiałej natury!” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga ujawniły źródło zła, które czyniłam: arogancka i zarozumiała natura. Z powodu mojej aroganckiej natury myślałam, że mam więcej odpowiedzialności niż inni, więc się rządziłam. Gdy bracia i siostry robili błędy lub coś przeoczyli, patrzyłam na nich z góry, rozprawiałam się z nimi z poziomu mej pozycji. Nie byłam wyrozumiała ani współczująca. Owładnięta arogancką naturę, byłam zupełnie pewna siebie, myśląc, że tylko surowe napominanie rozwiąże problemy innych. Moje własne wyobrażenia uznałam za prawdę. Nawet gdy widziałam, że w ten sposób tłamszę innych, trwałam przy swoim, nie chciałam słuchać braci i sióstr. Gdy współpracownicy mnie przestrzegali, nie zreflektowałam się. Myślałam, że gdy się z nimi trochę surowo rozprawiam, to im trudno to przyjąć. Kierowałam się aroganckim szatańskim usposobieniem. Krzywdziłam braci i siostry, opóźniałam pracę kościoła. Czyniłam zło, opierając się Bogu!

Później przeczytałam te słowa Boga: „Służysz Bogu przejawiając swój wrodzony charakter i postępując stosownie do osobistych preferencji; co więcej, wciąż myślisz, że Bóg zachwyca się wszystkim, co zechcesz zrobić, i nienawidzi wszystkiego, czego robić nie chcesz, a w swojej pracy kierujesz się wyłącznie własnymi preferencjami. Czy można to nazwać służbą Bogu? W ostatecznym rozrachunku twe życiowe usposobienie nie zmieni się ani odrobinę; przeciwnie, taka posługa sprawi, że staniesz się jeszcze bardziej uparty, przez co twe zepsute usposobienie jeszcze bardziej wejdzie ci w krew. Wówczas zaś ukształtują się w tobie odnoszące się do służenia Bogu zasady, oparte przede wszystkim o twój własny charakter i doświadczenia pochodzące z twej dotychczasowej służby, pełnionej zgodnie z własnym usposobieniem. Takich właśnie doświadczeń nabywają ludzie i takie wyciągają z nich wnioski. Taka też jest życiowa filozofia człowieka. Ludzi takich zaliczyć można do faryzeuszy oraz dostojników religijnych. Jeśli nigdy się nie obudzą i nie okażą skruchy, to z pewnością zmienią się w fałszywych Chrystusów i antychrystów, którzy zwodzą ludzi w dniach ostatecznych. Ci fałszywi Chrystus i antychryści, o których mówiono, powstaną z ludzi takiego pokroju. Jeżeli ci, którzy służą Bogu, idą za własnym charakterem i działają zgodnie z własną wolą, wówczas zagraża im wypędzenie w dowolnym momencie. Ci, którzy wykorzystają swoje wieloletnie doświadczenie w służbie Bogu do zdobycia serca innych ludzi, do nauczania ich i trzymania ich w ryzach oraz stania na wyżynach – a którzy nigdy nie pokutują oraz nigdy nie wyznają swoich grzechów, nigdy nie wyrzekną się korzyści swojego stanowiska – ci ludzie upadną przed Bogiem. Są to ludzie tego samego pokroju co Paweł, za bardzo liczący na swoje starszeństwo i pyszniący się kwalifikacjami. Bóg nie doprowadzi takich ludzi do doskonałości. Tego rodzaju służba przeszkadza dziełu Boga” (Należy wyeliminować religijną służbę Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Te słowa przeszyły mnie na wylot, czułam, że usposobienie Boga nie znosi żadnego wykroczenia. Zrozumiałam, że w swojej wierze nie skupiałam się na zasadach prawdy, lecz wypełniałam obowiązek po swojemu. Byłam niepohamowana w swojej arogancji, ganiąc i tłamsząc innych z pozycji władzy, a skończyło się to tym, że ograniczałam innych, cierpieli przeze mnie. Byłam nieludzka. Nie pomagałam braciom i siostom rozwiązywać problemów praktycznych, przeszkadzałam im wkroczyć w życie, zakłócałam pracę kościoła. Czy to było wypełnianie obowiązku? Czy nie byłam sługą szatana? Myślałam, że mam dobre pobudki, że zależy mi na pracy kościoła, lecz później zrozumiałam, że odrobina entuzjamu i niewielka wiedza o doktrynie nie zadowalają Boga. Bez przyjęcia sądu i karcenia słowami Boga nie mogłam zmienić szatańskiego usposobienia, nie wypełniałam obowiązku zgodnie z wolą Boga. Czyniłam zło i opierałam się Bogu. Pomyślałam o fałszywych przywódcach i antychrystach, nie przyjmowali oni sądu i karcenia słowami Boga, nie praktykowali prawdy, pełnili obowiązki zgodnie z szatańskimi skłonnościami, byli aroganccy i zarozumiali, bezmyślnie rozprawiali się z ludźmi z pozycji tyrańskiej władzy. Mogli jedynie szkodzić innym, mogli jedynie zakłócać i niszczyć pracę kościoła. Czynili zło i opierali się Bogu, nic poza tym! Tak jak powiedział Pan Jezus: „Wielu powie mi tego dnia: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w twoim imieniu i w twoim imieniu nie wypędzaliśmy demonów, i w twoim imieniu nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im oświadczę: Nigdy was nie znałem. Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość” (Mt 7:22-23). Obudził się we mnie lęk. Jeśli dalej będę polegać na swoim szatańskim usposobieniu, to będą zakłócać pracę kościoła, zostanę potępiona i odrzucona przez Boga, jak inni złoczyńcy opierający się Bogu. Zrozumiałam wtedy, że brak owoców w życiu kościoła i mojej pracy obnażał mnie. Bóg tak czynił po to, bym stanęła przed Nim w skrusze. Przejawiałam arogancką naturę i bez sądu i obnażenia przez słowa Boga, bez ujawnionych faktów, nigdy bym nie uległa. Nie dostrzegłabym niebezpiecznych skuktów działania według szatańskiego usposobienia. Czułam się poruszona, czułam, że nie mogę tak dalej. Musiałam szukać prawdy, by wyzbyć się zepsucia.

Wtedy przeczytałam te słowa Boga: „Kiedy napotykasz różne rzeczy, musisz dokonać wyboru, musisz podejść do nich we właściwy sposób, musisz się uspokoić i wykorzystać prawdę, aby rozwiązać problem. Jaki jest pożytek ze zwykłego rozumienia pewnych prawd? Nie są one po to, byś tylko napchał nimi żołądek, nie są po to, by tylko być wypowiadane i nic więcej, ani nie są po to, by rozwiązywać problemy innych; są one natomiast po to, abyś pokonywał własne trudności i dopiero wtedy, gdy rozwiążesz własne problemy, możesz rozwiązywać problemy innych” („Ludzie zdezorientowani nie mogą zostać zbawieni” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Musicie rozumieć ludzi, z którymi rozmawiacie, a rozmawiać musicie o sprawach duchowych. Tylko wtedy wyposażycie innych w życie i pomożecie im przezwyciężyć ich słabości. Nie powinniście ich pouczać; jest to zasadniczo zła postawa. Omawiając prawdę, musicie mieć zrozumienie spraw duchowych, musicie posiadać mądrość i być w stanie rozumieć, co kryje się w sercach innych ludzi. Jeśli macie służyć innym, to musicie być właściwym rodzajem osoby i musicie przemawiać całym sobą” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 13, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki słowom Boga pojęłam, że aby rozwiązywać problemy innych, musimy najpierw wejść w słowa Boga. Musimy szukać prawdy i wyzbyć się zepsucie, to najważniejsze. Trzeba rozeznawać się we własnym skażonym usposobieniu, bo wtedy, gdy ktoś inny ujawni takie zepsucie, będziemy wiedzieli, jak mu pomóc, jak dzielić się swoimi doświadczeniami, jak wskazać ścieżkę praktykowania. Będziemy mieć wtedy właściwe nastawienie do innych, widząc, że nasze zepsucie jest takie samo jak ich. Nie będziemy uważać się za lepszych, będziemy na równi z innymi. Tylko w ten sposób nasze słowa pomogą innym. A tymczasem co ja robiłam? Nie skupiałam się na własnym wkroczeniu ani własnych problemach. Pracowałam dla samej pracy, jakbym nie była skażona. Obchodziły mnie tylko problemy innych, a gdy moje omówienia im nie pomagały, beształam ich. Nie przypominałam człowieka, ale demona. Byłam wstrętna Bogu i odpychająca w oczach innych ludzi. Bracia i siostry chcieli dobrze wypełniać swoje obowiązki, ale nie wiedzieli jak, bo nie w pełni pojmowali zasady. Gdy pojawiają się błędy i przeoczenia, musimy być wyrozumiali i przebaczający, pomagając w pozytywy sposób, by szukać prawdy i razem rozwiązywać problemy. Powinniśmy napominać osoby, które świadomie opuszczają się w obowiązkach, ale to nie może być norma. Uradowałam się, gdy to pojęłam, wiedziałam już, jak wypełniać swój obowiązek.

Wkrótce usłyszałam o liderce zespołu, która miała dobry charakter i rozumiała prawdę, umiała rozwiązywać praktyczne problemy przez omawianie prawdy, ale czuła się słaba, cofała się w obliczu trudności i kłopotów. Znów mnie poniosło, uznałam, że ona nie traktuje poważnie obowiązków, że trzeba z nią surowo pomówić. Dostrzegłam, że ślepo ulegam swojemu aroganckiemu usposobieniu. Pomodliłam się do Boga i postanowiłam tym razem praktykować Jego słowa. Zwróciłam się do tej liderki i szczerze z nią pomówiłam, by zrozumieć jej trudności. Znalazłam właściwe słowa Boga, podzieliłam się swymi doświadczeniami. Uświadomiła sobie, że nie poświęca się misji danej od Boga, chciała się zmienić. Poruszyło mnie, że moja siostra zreflektowała się, że chciała się zmienić. Zaczęłam rozumieć, że przywódca kościoła musi omawiać prawdę tak, by pomagać innym. Tylko tak ludzie wyniosą z tego coś dobrego.

62. Podnieść się w obliczu porażki

Autorstwa Fenqi, Korea Południowa

Zanim uwierzyłam w Boga, kształciła mnie Partia Komunistyczna, myślałam tylko o tym, żeby do czegoś dojść i przynieść zaszczyt rodzinie. Poszłam na studia podyplomowe, zostałam prawniczką. Zawsze czułam się lepsza od innych. Dlatego wszędzie się popisywałam, oczekując, że inni będą podzielać mój punkt widzenia i robić wszystko tak, jak mówię. Wtedy nie wiedziałam, że przejawiam aroganckie usposobienie. Czułam, że jestem całkiem niezłą osobą. Gdy zaczęłam wierzyć i czytać słowa Boga Wszechmogącego, rozpoznałam to aroganckie usposobienie. Zrozumiałam, że mam ambicje i pragnienia, że jestem zarozumiała, zadufana w sobie. Czasem gdy coś mówiłam lub robiłam, nie pytałam innych o zdanie i upierałam się przy swoim. Choć w pewnym stopniu zrozumiałam siebie, czułam, że to nie są poważne problemy. W słowie Bożym przeczytałam kiedyś: „Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem”. Zastanowiłam się nad tym zdaniem: „Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem”. Co z tymi, którzy są dobrymi ludźmi? Co z ludźmi posłusznymi Bogu? Czy ich usposobienie też musi się zmienić? Co oznacza odmienione usposobienie? Myślałam o tym, jak porzuciłam karierę i rodzinę, czyli postanowiłam ponosić koszty na rzecz Boga, czy to nie był znak, że wierzę w Chrystusa, że jestem z Nim zgodna? Wypełniałam obowiązki, bo po prostu chciałam. Nie wiedziałam, czym jest wejście w życie i zmiana usposobienia. Nie miałam w ogóle doświadczenia życiowego. Gdy doświadczyłam surowego przycinania i napominania, zastanowiłam się nad sobą i dostrzegłam, jak arogancka była moja natura. Nie wiedziałam, jak szukać prawdy i praktykować słowo Boże, gdy coś mi się przytrafiało, w ogóle nie byłam posłuszna Bogu. Po przycinaniu i napominaniu zrozumiałam, co tak naprawdę znaczą te słowa Boga: „Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem”.

W 2014 roku byłam prześladowana przez KPCh za wiarę w Boga i musiałam uciekać za granicę. Gdy tam dotarłam, bracia i siostry widzieli, że z entuzjazmem ponoszę koszty i mam dobry charakter, więc wybrali mnie na przywódczynię. Często polecali mnie do udziału w wydarzeniach i udzielania wywiadów w mediach. To stało się moim dorobkiem. Już i tak byłam arogancka, a z tym dorobkiem stałam się niemożliwie arogancka. Czułam, że kościół beze mnie nie da sobie rady, że wykonuję ważną pracę. Gdy bracia i siostry chcieli omówić ze mną sprawy, które uważałam za błahe, nie chciałam się tym zajmować, bo sądziłam, że robią z igły widły. Irytowało mnie, gdy wciąż się o nie dopytywali. „Czemu pytacie mnie o drobnostki? Nie mam czasu, sami się z tym uporajcie”. A gdy wciąż pytali, wtedy przybierałam krytyczny i oskarżycielski ton, pouczałam ich, jakbym była od nich lepsza. Gdy traktowałam braci i siostry w ten sposób, sama czułam, że to nie w porządku. Czułam, że w jakimś sensie ich krzywdzę. Musicie zrozumieć, że przez moje aroganckie usposobienie utraciłam człowieczeństwo. Wtedy nie miałam sobie nic do zarzucenia. Tak postępowałam w pracy i w życiu. We wszystkich obowiązkach, jakie wykonywałam, chciałam mieć ostatnie słowo. Gdy omawiałam coś z braćmi i siostrami, od razu bezmyślnie ich strofowałam i traktowałam ich opinie jako bezwartościowe, gdy mówili coś, co mi się nie podobało. Wszystko miało być dokładnie tak, jak ja tego chciałam. Rzadko zgłaszałam problemy do przedyskutowania ze współpracownikami, bo myślałam, że skoro wykonuję swoje obowiązki już jakiś czas, mam dość doświadczenia, żeby rozwiązywać problemy po prostu je analizując, i że moi współpracownicy nie znali się na rzeczy, nie rozumieli. Sądziłam, że rozmowa z nimi i tak niczego nie wniesie, a oni nie wykażą się lepszym zrozumieniem niż ja. Uważałam, że dyskusja to strata czasu, zwykłe odbębnianie rutynowych czynności. Stopniowo przestawałam chcieć z nimi pracować. Gdy moi zwierzchnicy sprawdzali, jak pracuję, też się irytowałam. Nie chciałam, żeby ktoś mnie nadzorował czy coś mi sugerował. Czułam wtedy, że mam niewłaściwe podejście. Bracia i siostry ostrzegali mnie, mówiąc: „Jesteś zbyt arogancka i zarozumiała, nie chcesz z nikim współpracować. Nie chcesz, żeby ktoś cię nadzorował czy mieszał się do twojej pracy i obowiązków i nie słuchasz sugestii innych”. Te ostrzeżenia i pomoc moich współpracowników były przycinaniem i napominaniem, lecz zignorowałam to. Czułam, że choć jestem arogancka, nie osiągnęłam wejścia w życie ani zmiany, to przecież wykonuję obowiązki, więc to nie był wielki problem. Nie potraktowałam poważnie pomocy i ostrzeżeń braci i moich sióstr. Zbagatelizowałam je. Sądziłam, że mojego aroganckiego usposobienia nie da się zmienić z dnia na dzień. To musiał być długotrwały proces, a tymczasem powinnam skupić się na pracy i obowiązkach.

Gdy mamy aroganckie usposobienie, nie znaczy to, że nie czujemy nic. Czułam w mym sercu pustkę. Czasem po zakończeniu zadania myślałam sobie: „Gdy to robię lub gdy już to skończę, jakie prawdy zyskuję? Jakie zasady zaczynam pojmować? Czy zmieniło się moje życiowe usposobienie Ale nigdy nic nie osiągałam. Dlaczego? Bo codziennie męczyłam się do upadłego, by wykonać pracę, a gdy miałam za dużo na głowie, czułam frustrację i gniew. Wystarczył jeden mały problem, a ja zupełnie przestawałam panować nad sobą. Gdy się modliłam, była to tylko rutyna, nie miałam nic do powiedzenia Bogu prosto z serca. Nie zyskiwałam też żadnego oświecenia, gdy jadłam i piłam słowa Boga. Czułam się wtedy bardzo pusta i niespokojna. Im bardziej poświęcałam się obowiązkom, tym bardziej oddalałam się od Boga i nie czułam Go w sercu. Bałam się, że Bóg mnie opuści. Dlatego modliłam się żarliwie: „Boże! Nie potrafię zbawić siebie, nie panuję nad sobą, więc proszę, zbaw mnie”. Wkrótce zostałam nagle przycięta i upominana.

Gdy brat wyżej postawiony zapytał o moją pracę, odkrył problem związany z tym, jak wydaję kościelne fundusze. Dowiedział się, że gdy decydowałam o wydatkach, nie pytałam o zdanie współpracowników i grupy decyzyjnej. Powiedział mi: „Tu chodzi o wydatki kościelne, czemu nie omówiłaś tego ze współpracownikami? Czy takie decyzje możesz podejmować sama?” Czułam, że nie mam na to gotowej odpowiedzi. Naprawdę nie wiedziałam wtedy, jak mam odpowiedzieć bratu. Dlaczego? Nie wiedziałam, bo nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Przemyślałam, jak to było. W tym okresie przejawiałam swoją arogancką naturę, nie miałam zdrowego umysłu. Nie wiedziałam, że obowiązki powierzył mi Bóg, że powinnam je wypełniać zgodnie z zasadami, poszukując prawdy, że powinnam omawiać sprawy i podejmować decyzje razem ze współpracownikami i grupą decyzyjną. Nie rozumiałam tego przez moje aroganckie usposobienie. Nawet sobie z tego sprawy nie zdawałam. Myślałam, że jest to coś, co rozumiem, że nie muszę się w to zagłębiać ani dążyć do tego. Brat rozprawił się ze mną, mówiąc: „Jesteś arogancka i zarozumiała, brak ci rozsądku. Te datki ofiarował Bogu jego lud wybrany i powinny zostać spożytkowane rozsądnie i zgodnie z zasadami. Zostały jednak roztrwonione, więc musisz ponieść za to odpowiedzialność zgodnie z zasadami”. Nic nie odpowiedziałam, ale i tak czułam, że mam rację. Nie ukradłam tych datków. Wydałam je w ramach pracy dla kościoła, czemu więc miałam ponosić odpowiedzialność?

Później nasi zwierzchnicy w kościele spotkali się z nami i przedyskutowaliśmy mój problem w oparciu o słowa Boże. Wtedy powoływałam się na słowa Boga, by wyjaśnić, jak siebie rozumiem, lecz w sercu czułam, że korzystam z rozmowy o słowie Bożym, aby dać upust nagromadzonemu sprzeciwowi, niezadowoleniu i braku zrozumienia. Czułam, że ciężko pracuję, a nikt tego nie docenia. Moi zwierzchnicy widzieli, że nie rozumiem własnej natury, więc kiedy bracia i siostry zgodzili się z nimi, natychmiast usunęli mnie ze stanowiska przywódczyni kościoła. W tamtym momencie za bardzo nie żałowałam. Lecz później zwierzchnicy szczegółowo zajęli się wydatkami i wtedy do mnie dotarło, że faktycznie pojawiły się pewne problemy. Strat wciąż przybywało, ich suma rosła, nie stać mnie już było, żeby ją zwrócić, zaczęłam się bać. Myślałam o tym, jak decydowałam o tych wydatkach, o mojej lekceważącej postawie, i zaczęłam naprawdę żałować, pogardzałam sobą. Nigdy nie sądziłam, że polegając na swojej szatańskiej naturze, mogę narazić kościół na takie straty. W obliczu faktów musiałam spuścić głowę, którą wcześniej tak nosiłam tak wysoko. Chciałam już tylko sama się spoliczkować. Nie wierzyłam, że to ja za tym wszystkim stałam.

Później wysłuchałam omówienia jednego z braci. Przeczytam wam notatki, jakie zrobiłam. „Są dziś tacy przywódcy i pracownicy, którzy wierzą w Boga od dziesięciu czy dwudziestu lat. Ale czemu w ogóle nie praktykują prawdy, lecz robią wszystko według własnej woli? Czy nie wiedzą, że ich pojęcia i wyobrażenia nie są prawdą? Czemu nie szukają prawdy? Niestrudzenie ponoszą koszty, wypełniają obowiązki od świtu do zmierzchu, nie boją się trudów i wyczerpania. Czemu jednak po tylu latach wiary w Boga, nie kierują się zasadami? Wykonują obowiązki wedle własnych idei. Robią, co chcą. Szokuje mnie to, co oni wyrabiają. Zazwyczaj sprawiają dobre wrażenie. Nie są złoczyńcami, dobrze mówią. Trudno sobie wyobrazić, że zdolni są do takich absurdów. Czemu w tak ważnych sprawach nie radzą się nikogo? Czemu stawiają na swoim? Czemu chcą mieć ostatnie słowo? Czy to nie szatańskie usposobienie? Gdy zajmuję się czymś ważnym, często rozmawiam z Bogiem, proszę Go o pomoc. Czasem Bóg mówi coś, co nie odpowiada moim wyobrażeniom, lecz muszę zawsze być Mu posłuszny. W ważnych sprawach nie śmiem kierować się własnymi ideami. A gdybym tak popełnił błąd? Niech lepiej Bóg decyduje. Wszyscy przywódcy i pracownicy powinni wykazywać się taką podstawową czcią wobec Boga. Jednak niektórzy przywódcy i pracownicy są wyjątkowo bezczelni. Kategorycznie stawiają na swoim. A w czym tkwi problem? To niebezpieczne, gdy nie zmienia się nasze usposobienie (...) Dlaczego w domu Bożym są grupy decyzyjne? Grupa decyzyjna to kilka osób wspólnie omawiających sprawy i podejmujących decyzję, aby uniknąć poważnych błędów lub strat. Jednak niektórzy ignorują grupy decyzyjne i robią wszystko po swojemu. Czy nie są szatanem? Każdy, kto ignoruje grupy decyzyjne i robi wszystko po swojemu, jest szatanem. Nieważne, na jakim są szczeblu hierarchii, jeśli ignorują grupy decyzyjne, nie przedstawiają planów do zatwierdzenia, działają po swojemu, to są szatanem, należy ich usunąć, wygnać” („Kazania i rozmowy na temat wejścia w życie”). Każde słowo brata przeszywało moje serce. Ten brat całkowicie odsłonił moje wnętrze. Gdy brat powiedział, że tacy ludzie są szatanem i należy ich usunąć i wygnać, nagłe osłupiałam. Poczułam, jak gdyby ktoś skazał mnie na śmierć. Pomyślałam: „To koniec. Nie czeka mnie pełne zbawienie – to koniec mojego życia w wierze w Boga, koniec mojej wiary w Boga”. Okropnie się wtedy bałam. Zawsze czułam, że Bóg bardzo dobrze się mną opiekuje. Miałam dobre wykształcenie i pracę, wykonywałam w domu Bożym ważne obowiązki, cieszyłam się szacunkiem braci i sióstr, więc widziałam siebie jako kogoś szczególnego dla Boga. Kogoś, kogo trzeba szkolić w domu Bożym. Nigdy nie sądziłam, że zostanę wzgardzona i odrzucona przez Boga, bo obraziłam Jego usposobienie. Czułam, że usposobienie Boga jest sprawiedliwe i że nie znosi wykroczeń, a w domu Bożym rządzi prawda i sprawiedliwość, że nikomu nie pozwala się na wykroczenia. W kościele trzeba wypełniać obowiązki według zasad i szukać prawdy, a nie robić to, co chcemy i tak, jak my tego chcemy. Myślałam, że skoro spowodowałam katastrofę i bezmyślnie wydałam datki kościelne, to obraziłam usposobienie Boga i nikt nie mógł mnie zbawić. Mogłam tylko czekać, aż dom Boży mnie usunie.

W następnych dniach otwierając oczy każdego ranka, czułam przerażenie. Przez to przygnębienie nie miałam siły podnieść się z łóżka. Nie wiedziałam, co dalej ze mną będzie, czułam, że przez mój wielki błąd nikt nie mógł mnie już zbawić. Mogłam jedynie modlić się do Boga i wyjawić Mu, co czuję w sercu. Modliłam się: „Boże, myliłam się. Nie sądziłam, że tak się to skończy. Nie znałam Cię i nie czciłam Cię w mym sercu. W Twojej obecności byłam arogancka i zarozumiała, popełniałam wykroczenia, brak mi było rozsądku, Dziś rozprawiasz się ze mną, przycinasz mnie, karcisz i osądzasz. Widzę Twe sprawiedliwe usposobienie. Chcę być posłuszna i wyciągnąć naukę z tej sytuacji. Błagam Cię, Boże, nie opuszczaj mnie, bo bez Ciebie nie dam rady”. W następnych dniach dalej modliłam się w ten sposób. Raz usłyszałam hymn ze słowami Bożymi. „Musisz wykazać się tego rodzaju zrozumieniem, ilekroć coś się wydarza: »Nieważne, co się dzieje, wszystko jest częścią realizacji mojego celu, wszystko jest dziełem Boga. Jest we mnie słabość, ale nie przyjmę negatywnego nastawienia. Dziękuję Bogu za miłość, którą mnie obdarza, i za okoliczności, w których mnie postawił. Nie mogę wyrzec się mego pragnienia i mojej determinacji; rezygnacja byłaby równoznaczna z pójściem na kompromis z szatanem, równoznaczna z autodestrukcją, równoznaczna ze zdradzeniem Boga«. Tak musi wyglądać twój sposób myślenia. Niezależnie od tego, co mówią lub robią inni, niezależnie od tego, jak Bóg cię traktuje, nie wolno ci zachwiać się w twojej determinacji” („Determinacja konieczna do poszukiwania prawdy” w księdze „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Gdy usłyszałam ten hymn, poczułam nadzieję na zbawienie. Wciąż go śpiewałam i czułam, jak coraz więcej siły wzbiera w moim sercu. Zostałam obnażona, przycięta i napomniana, bo Bóg chciał, bym poznała siebie, okazała skruchę, zmieniła się, Lecz nie znałam Boga, nie rozumiałam Go, broniłam się przed Nim, żyłam więc w negatywnym stanie całkowitej rozpaczy, bo myślałam, że Bóg mnie nie chce. Lecz widząc słowo Boże, zrozumiałam, że wola Boga była inna, niż myślałam. Bóg wiedział, że moja duchowa postawa jest niedojrzała, wiedział, że stanę się negatywna i słaba w tych okolicznościach, że zrezygnuję nawet z poszukiwania prawdy. Tak więc Bóg swym słowem pocieszył mnie i zachęcił, uświadomił mi, że ludzie zawsze muszą poszukiwać prawdy, niezależnie od okoliczności. Porażki, upadki, przycinanie, napominanie – to niezbędne kroki na drodze do pełnego zbawienia. Jeśli zdołamy poznać samych siebie, okazać skruchę i zmienić się, to po przejściu tych kroków osiągniemy życiowy rozwój. Gdy to do mnie dotarło, poczułam, że już lepiej rozumiem Boga, że już się przed Nim tak nie bronię. Czułam, że jakie by nie były plany Boga, są dobre dla mnie, że Bóg bierze odpowiedzialność za moje życie. Zebrałam się więc na odwagę i przygotowałam na to, co miało nastąpić.

Uspokoiłam się i ponownie zastanowiłam. Dlaczego poniosłam tak sromotną porażkę? Jaka była tego przyczyna? Dopiero po przeczytaniu słowa Bożego zrozumiałam. Oto fragment: „Jeśli rzeczywiście posiadasz w sobie prawdę, to ścieżka, którą będziesz kroczył, będzie właściwą ścieżką. Jeśli nie posiada się prawdy, łatwo czynić zło, i będziesz je czynił nawet wbrew sobie. Na przykład, jeśli miałeś w sobie arogancję i zarozumiałość, odkryjesz, że nie jest możliwe, abyś nie przeciwstawiał się Bogu; będziesz zmuszony Mu się przeciwstawiać. Nie będziesz robić tego celowo; będziesz to robić pod dominacją twojej aroganckiej i zarozumiałej natury. Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia, sprawią, że będziesz się wywyższać, ciągle stawiać siebie na widoku, a w końcu sprawią, że zasiądziesz na miejscu Boga i będziesz nieść świadectwo o sobie samym. W końcu zamienisz własne pomysły, własne myślenie i własne pojęcia w prawdy, które mają być czczone. Zobacz, jak wiele zła czynią ludzie pod władzą swej aroganckiej i zarozumiałej natury! Aby zaradzić tym złym czynom, najpierw muszą rozwiązać problem swojej natury. Bez zmiany w usposobieniu nie byłoby możliwe fundamentalne rozwiązanie tego problemu” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Kiedyś teoretycznie przyznawałam się do arogancji, lecz nie rozumiałam tak naprawdę swojej natury, więc nadal podziwiałam siebie, żyjąc swymi pojęciami i wyobrażeniami. Czułam, że jestem arogancka, bo mam do tego prawo, i dlatego ignorowałam braci i siostry, gdy próbowali mnie przycinać, napominać, pomagać mi. Zupełnie to lekceważyłam. Ale po przeczytaniu słowa Bożego, zrozumiałam: moja arogancka, zarozumiała natura wywoływała bunt i opór wobec Boga. To było typowe szatańskie usposobienie. Gdy ludzie przejawiają taką arogancką, zarozumiałą naturę, mimowolnie czynią zło i opierają się Bogu. Pomyślałam o tym, że zawsze miałam wysokie mniemanie o sobie, od kiedy zostałam przywódczynią w kościele. Myślałam, że mogę wszystko, że jestem lepsza od wszystkich, chciałam we wszystkim stawiać na swoim. Ponadto chciałam przewodzić pracy całej mojej grupy, narzucać swoją wolę braciom i siostrom. Nigdy nie zastanawiałam się, czy moje myśli i decyzje są słuszne, czy też stronnicze, albo czy narażą kościół na straty, póki nie usłyszałam, jak ten brat mówi, że o ważne sprawy pyta Boga, bo boi się niewłaściwie postąpić, i że podejmuje działania, dopiero gdy Bóg mu odpowie. Ten brat na wyższym stanowisku posiada prawdę, ma w sercu bojaźń Bożą i postępuje według zasad. A i tak nie śmie ufać sobie całkowicie. Gdy coś mu się przytrafia, pozwala Bogu zdecydować. Przywódca kościoła, bardziej niż inni, musi zawsze szukać prawdy. Ja nie szukałam Boga, nie miałam w sercu bojaźni Bożej. Gdy mi się coś przytrafiało, kierowałam się własnymi pojęciami i wyobrażeniami. Moje idee uznawałam za prawdę. Uważałam się za kogoś ważnego. Czy to nie typowe szatańskie usposobienie? Byłam jak archanioł, który chciał być równy Bogu. To zaś bardzo mocno obraziło usposobienie Boga! Gdy to w końcu zrozumiałam, poczułam, że moja arogancka natura jest przerażająca. Przez nią nie miałam rozsądku, a moje czyny skrzywdziły ludzi i obraziły Boga, przez nią żyłam jak potwór. Ale Bóg jest sprawiedliwy. Jak mógłby pozwolić, żebym ja, pełna szatańskich skłonności, latała oszalała i zakłócała pracę domu Bożego? Zasługiwałam, by pozbawiono mnie przywództwa, sama do tego doprowadziłam. Zrozumiałam, że przez te wszystkie lata wiary w Boga polegałam na moich zdolnościach, pojęciach i wyobrażeniach, zamiast szukać prawdy. Przez cały ten czas nie zbliżyłam się do rzeczywistości prawdy, byłam duchowo zubożała, zasługiwałam na współczucie. Dlaczego nie potrafię szukać prawdy? Dlaczego zawsze uważam własne osądy za słuszne? Dowodziło to, że nie mam w sercu miejsca dla Boga ani tym bardziej bojaźni Bożej. Ujawniając moje wykroczenia w pracy, Bóg ostrzegał mnie i przypominał mi, że jeśli nie zawrócę z tej drogi, na jej końcu czeka mnie odrzucenie i piekło. Gdy to zrozumiałam, poczułam, że Boży sąd, karcenie, przycinanie i napominanie to wyraz Bożej miłości i ochrony, wyraz dobrych intencji Boga. Bóg sądzi i karci ludzi nie dlatego, że ich nienawidzi, ale po to, by ocalić ich od wpływu szatana i ich szatańskiego usposobienia. Gdy to już do mnie dotarło, poczułam, że lepiej rozumiem Boga i mniej się przed Nim bronię. Poczułam też, że niezależnie, w jakich okolicznościach Bóg mnie postawi, stoi za tym Jego władza i plan, a ja chcę być im posłuszna.

Musiałam jeszcze dokończyć kilka spraw w ramach obowiązków, czułam, że Bóg daje mi szansę na okazanie skruchy, więc musiałam dobrze wypełnić tę ostatnią powinność. Później, wykonując obowiązki, omawiając pracę z braćmi i siostrami, nie śmiałam już polegać na mym aroganckim usposobieniu, uważać, że mam słuszność i narzucać swoją wolę innym. Pozwalałam braciom i siostrom wyrażać opinie, a decyzję podejmowałam w oparciu o sugestie wszystkich. Gdy opinie były rozbieżne, wciąż bywałam arogancka, twardo obstawałam przy swoim, nie chciałam przyjmować rad i sugestii innych. Lecz pamiętałam, jak upadłam, jak zostałam przycięta i napomniana, i ogarniał mnie lęk, więc modliłam się do Boga. Świadomie wyrzekałam się siebie i wraz z moimi braćmi i siostrami szukałam prawdy oraz zasad z bogobojnym sercem. Czułam się bezpiecznie, tak wykonując obowiązki, a moje decyzje zdawały egzamin. Gdy współpracowałam z braćmi i siostrami, zauważyłam, że moje pomysły bywają stronnicze. Rozmowy z braćmi i siostrami, zagłębianie się w rozmaite tematy w kwestii prawdy, zasad i pojmowania różnych rzeczy, przynajmniej dla mnie były niezwykle pomocne. Szczególnie, że widziałam, jak moi bracia i siostry w wielu sytuacjach modlili się, poszukiwali, rozmawiali, nigdy nie ufając samym sobie zbyt pochopnie, i myślałam, czemu ja nie szukałam prawdy i tak łatwo sobie ufałam. Moja arogancja i zarozumiałość czyniły mnie zdolną do wszystkiego. Tak głęboko zepsuł mnie szatan. Nie byłam lepsza od braci i sióstr. Dopiero wtedy zrozumiałam, że być może miałam nieco więcej wiedzy niż oni, ale w duchu nie mogłam się z nimi równać. Oni mieli więcej bojaźni Bożej w sercach. W tym względzie dalece mnie przewyższali. Gdy to dostrzegłam, zrozumiałam, że każdy i każda nich ma szczególne zalety, a przecież w przeszłości w ogóle tego nie zauważałam. Poczułam, że oni są lepsi ode mnie, a ja nie mam powodu, by się wywyższać, więc spokorniałam, dzięki czemu lepiej się z nimi dogadywałam i współpracowałam. Gdy wykonałam swoje ostatnie zadania, czekałam spokojnie na decyzję kościoła w mojej sprawie. Nie spodziewałam się, że brat powie mi, iż dostrzegł, jak radzę sobie i wypełniam obowiązki po tym, jak zostałam przycięta i napomniana, że w pewnym stopniu zrozumiałam siebie, w związku z czym mogę nadal pełnić swoje obowiązki. Wskazał też kilka problemów w tym, jak wypełniam obowiązki. Gdy usłyszałam, że będę mogła nadal pełnić swoje obowiązki, w tamtym momencie mogłam jedynie podziękować Bogu. Gdy już tego doświadczyłam, gdy zostałam obnażona, gdy przycinanie i napominanie dotknęły mnie do żywego, w końcu po części pojęłam swoją szatańską naturę. Lecz cena była bardzo wysoka. Ponieważ w pracy polegałam na swoim zepsutym, szatańskim usposobieniu, naraziłam kościół na straty i zgodnie z zasadami należała mi się kara. Bóg jednak nie postąpił ze mną zgodnie z moimi wykroczeniami, lecz dał mi szansę, pozwalając dalej pełnić obowiązki. Osobiście doświadczyłam Bożej łaski i tolerancji!

Gdy wspominam to doświadczenie, żałuję, że kościół poniósł straty, dlatego że polegałam w obowiązkach na swojej szatańskiej naturze. W pełni zgadzam się też z tymi słowami Boga: „Posiadanie nieprzemienionego usposobienia to pozostawanie w nieprzyjaźni z Bogiem”. Jeszcze bardziej czuję, że Boże karcenie, osądzanie, przycinanie i napominanie to wyraz największej ochrony i miłości Boga dla zepsutej ludzkości!

64. Arogancja kroczy przed upadkiem

Autorstwa Xinjie, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Sednem skażonego usposobienia człowieka jest arogancja. Im bardziej aroganccy są ludzie, tym bardziej skłonni są sprzeciwiać się Bogu. Jak bardzo poważny jest to problem? Ludzie o aroganckim usposobieniu nie tylko uważają wszystkich wokół za gorszych od siebie, lecz także – co w tym najgorsze – traktują z góry nawet samego Boga. Mimo iż z pozoru może się wydawać, że niektórzy ludzie wierzą w Boga i za Nim podążają, to wcale nie traktują Go oni jak Boga. Przez cały czas są przekonani, że posiedli prawdę, i mają o sobie bardzo wysokie mniemanie. W tym właśnie tkwi istota i źródło aroganckiego usposobienia, a pochodzi ono od szatana. Dlatego też problem arogancji musi zostać rozwiązany. To, że ktoś czuje się lepszy od innych, jest jeszcze sprawą trywialną. Kluczową kwestią jest to, że aroganckie usposobienie człowieka nie pozwala mu podporządkować się Bogu, Jego panowaniu i zarządzeniom. Osoba taka ciągle ma ochotę rywalizować z Bogiem o władzę nad innymi. Tego rodzaju osoba ani odrobinę nie czci Boga, nie mówiąc już o tym, by miała Go kochać lub podporządkować się Mu” (Bożego omówienia). Czytając te słowa przypomniałam sobie o pewnym swoim doświadczeniu. Kiedyś byłam arogancka i przemądrzała. Od kilku lat byłam przywódczynią kościoła, wykonałam trochę pracy i nieco wycierpiałam, oraz umiałam rozwiązywać praktyczne problemy. Wykorzystywałam to na swoją korzyść i nie zwracałam uwagi na innych. Rozprawiono się ze mną i zdyscyplinowano mnie, a poprzez obnażający sąd słowami Boga, w końcu zrozumiałam swoją arogancką naturę. Poczułam wyrzuty sumienia i wstręt do siebie. Skupiłam się na praktykowaniu prawdy i trochę zmieniłam.

W 2015 zostałam przywódczynią kościoła. Pracowała ze mną siostra Li, która dopiero zaczęła pełnić rolę przywódczyni. Diakoni w kościele i liderzy grup wierzyli od niedawna. Ich omówienia prawdy były dość płytkie. Myślałam: „Wierzę dłużej niż ktokolwiek z was, a przywódczynią jestem od jakiegoś czasu. Muszę odegrać tu ważną rolę i pokazać wszystkim, że doświadczenie ma znaczenie”. Dlatego szarżowałam w każdej kwestii. Ilekroć bracia czy siostry natrafiali na trudności w obowiązkach, ilekroć było opóźnienie w pracy kościoła, w najtrudniejszych problemach, których nikt nie potrafił rozwiązać – wszystkim zajmowałam się ja. Niebawem praca kościoła zaczęła się poprawiać, a stan braci i sióstr się zmienił. Wszyscy umieli dobrze wykonywać swoje obowiązki. Przychodzili też do mnie ze swoimi problemami i zasięgali mojej opinii. Byłam zadowolona z siebie i w myślach podsumowywałam całą wykonaną pracę: „Bez mojego przywództwa praca kościoła nie wyglądałaby tak dobrze. Gdyby nie moje omówienia, stan innych nie poprawiłby się tak bardzo. Chyba naprawdę mam rzeczywistość prawdy i potrafię pracować”. Później siostra Li musiała wyjechać po coś do domu, więc musiałam sama zająć się pracą w kościele. Początkowo czułam lekki stres i zawsze miałam Boga w sercu. Po każdym spotkaniu podsumowywałam je, a każdemu, kto odczuwał słabość, ofiarowałam pomoc. Niebawem dostrzegłam, że wszyscy pełnią swoje obowiązki tak, jak powinni, a praca całego kościoła przebiega sprawnie. Odetchnęłam z ulgą i poczułam ogromne zadowolenie z siebie, bo wykazałam pełniąc funkcję przywódczyni przez te wszystkie lata i poradziłam sobie z wieloma problemami. Miałam bogate doświadczenie i umiałam sama załatwiać różne kwestie. Sądziłam, że jestem filarem kościoła. W tamtym okresie, wstawałam wcześnie i pracowałam do późna bez narzekań na zmęczenie czy trudności, czułam, że zasługuję na uznanie. Zanim się obejrzałam, żyłam w stanie samozadowolenia, i nie stosowałam do siebie słów Bożych osądzających i demaskujących ludzkość. Kiedy bracia i siostry byli w kiepskim stanie, nie omawiałam z nimi prawdy, natomiast pogardzałam nimi i karciłam ich słowami: „Już tak długo wierzysz, a wciąż nie dążysz do prawdy. Jak to możliwe, że ani trochę się nie zmieniłeś?”. Po niektórych omówieniach bracia i siostry mówili, że wciąż nie wiedzą, co robić. Nie pytając dlaczego, po prostu ich upominałam: „To nie to, że nie wiesz, lecz to, że nie chcesz wcielić tego w życie!”. Poczuli się przeze mnie ograniczani i bali się rozmawiać ze mną o swoich problemach.

Później na przywódczynię wybrano siostrę Liu, która miała ze mną współpracować. Sądziłam, że skoro wierzy od niedawna, może nie rozumieć pewnych kwestii nawet po rozmowach, więc ja muszę decydować w sprawach dużych i małych. Czasami podejmowałam decyzję i zlecałam jej wykonanie siostrze Liu. Kiedyś dostaliśmy list z prośbą o polecenie kogoś do konkretnego obowiązku. Wiedziałam, że dotyczy to pracy domu Bożego, więc wymaga omówienia z innymi, lecz ja pomyślałam: „Od dawna wykonuję swój obowiązek w kościele. Wiem wszystko o braciach i siostrach, więc chyba mogę podjąć decyzję”. No i podjęłam ją bez konsultacji z Siostrą Liu, a potem kazałam jej wszystko przygotować. Choć razem pełniłyśmy role przywódczyń, traktowałam ją jak podwładną. Czasami, kiedy nie robiła czegoś dobrze, denerwowałem się na nią. Popadła w zniechęcenie i czuła, że niczego nie rozumie i do niczego się nie nadaje. Stało się tak, bo ją ograniczałam, lecz nadal nie zastanawiałam się nad sobą. Coraz bardziej wydawało mi się, że posiadłam rzeczywistość prawdy, więc muszę zarządzać pracą kościoła. Stałam się jeszcze bardziej władcza i arogancka. Gdy inni mieli różne sugestie podczas omawiania pracy, często w ogóle ich nie słuchałam, a tylko je odrzucałam. Myślałam: „Co wy tam wiecie? Chyba ja wiem lepiej po latach liderowania!”. Podejmowałam wszystkie decyzje dotyczące pracy kościoła. Później Bóg sprowadził na mnie pewne sytuacje, by się ze mną rozprawić. W swoich obowiązkach nie robiłam żadnych postępów. Nie przychodziłam na umówione spotkania i mianowałam nieodpowiednie osoby. Przełożony wskazał mi moje błędy, rozprawił się ze mną i mnie przyciął. Ale i tak nadal nie zastanowiłam się nad sobą. Myślałam, że po prostu muszę bardziej uważać. Współpracownik ostrzegł mnie: „Nie powinnaś się zastanowić, dlaczego te problemy się pojawiły?”. Odpowiedziałam z pogardą: „Nikt nie jest doskonały, każdy popełnia błędy. Nie trzeba się nad wszystkim zastanawiać”. Bracia i siostry pytali mnie, czy wszystko w porządku, odpowiadałam, że tak, ale myślałam: „Czemu coś miałoby być nie tak? Nawet gdybym była w złym stanie, sama sobie z tym poradzę. Już długo jestem przywódczynią, więc rozumiem prawdę lepiej niż wy”. Nie słuchałam żadnych ich ostrzeżeń. Kontrolowało mnie skażone usposobienie, a mój duch pogrążał się w mroku. Przysypiałam, czytając słowa Boże, a modląc się, nie miałam nic do powiedzenia. W kościele zaczęło się pojawiać coraz więcej problemów. Byłam ślepa. Wielu problemów nie rozumiałam i nie wiedziałem, jak sobie z nimi poradzić. Wkrótce w kościele przeprowadzono ogólną ankietę i wszyscy stwierdzili, że jestem bardzo arogancka i nie akceptuję prawdy. Nazwali mnie dyktatorką, która beszta i ogranicza ludzi. W efekcie usunięto mnie ze stanowiska. Tamtego dnia przełożony pokazał mi wszystkie oceny. To Bóg okazał mi swój gniew, używając braci i sióstr, którzy się ze mną rozprawili. Czułam się jak szczur, którym wszyscy się brzydzą i którego Bóg odtrąca. Jak mogłam upaść tak nisko. W bólu zwróciłam się do Boga z modlitwą: „Boże, Sądziłam, że jestem odpowiedzialna w swojej pracy w kościele, że mam jakąś rzeczywistość prawdy. Nigdy nie myślałam, że będę mieć tyle problemów, co teraz. Inni postrzegają mnie jako osobę arogancką, która nie akceptuje prawdy. Boże, nie wiem, jak się taką stałam. Oświeć i prowadź mnie, bym poznała siebie i zrozumiała Twoją wolę”.

Potem przeczytałam te słowa Boże: „Najlepiej dla was byłoby poświęcić więcej wysiłku prawdzie poznania siebie. Dlaczego Bóg was sobie nie upodobał? Dlaczego wasze usposobienie jest Mu obrzydliwe? Dlaczego brzydzą Go wasze słowa? Jesteście dumni, gdy tylko okażecie nieco lojalności, i domagacie się nagrody za swój mały wkład. Okazawszy odrobinę posłuszeństwa, patrzycie na innych z góry i stajecie się wzgardliwi wobec Boga wykonawszy jakieś drobne zadanie. (…) Ci, którzy wykonują swój obowiązek, i ci, którzy tego nie robią; ci, którzy prowadzą, i ci, którzy za nimi podążają; ci, którzy przyjmują Boga, i ci, którzy tego nie czynią; ci, którzy składają datki, i, ci którzy tego nie robią; ci, którzy głoszą, i ci, którzy przyjmują słowo i tak dalej. Wszyscy tacy ludzie wychwalają samych siebie. Czy nie uważacie, że jest to śmiechu warte? Dobrze wiecie, że wierzycie w Boga, ale nie potraficie zgodnie z Nim żyć. Dobrze wiecie, że jesteście całkowicie bezwartościowi, a jednak wciąż się przechwalacie. Czyż nie czujecie, że wasz rozsądek opuścił was do tego stopnia, że brak wam już kontroli nad sobą?” (Ci, którzy nie są zgodni z Chrystusem, z pewnością są przeciwnikami Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Nie myśl, że rozumiesz już wszystko. Mówię ci, że wszystko to, co widziałeś i czego doświadczyłeś, jest niewystarczające, abyś zrozumiał nawet jedną tysięczną Mojego planu zarządzania. Dlaczego więc postępujesz tak arogancko? Odrobina talentu i minimum wiedzy, jakie posiadasz, są niewystarczające, aby Jezus posłużył się nimi nawet przez sekundę swojego dzieła! Jakie doświadczenie faktycznie posiadasz? To, co zobaczyłeś, i wszystko, co usłyszałeś w swoim życiu, oraz co sobie wyobraziłeś, to nawet mniej niż dzieło, które Ja wykonuję w jednej chwili! Lepiej, abyś nie czepiał się drobiazgów i nie szukał dziury w całym. Choćbyś był nie wiem jak arogancki, jesteś tylko stworzeniem mniejszym od mrówki! Wszystko, co masz w brzuchu, to i tak mniej, niż to, co w swoim ma mrówka. Nie myśl, że masz prawo popisywać się i przechwalać tylko dlatego, że zyskałeś trochę doświadczenia i przywilejów. Czyż twoje doświadczenie i przywileje nie są efektem słów, które Ja do ciebie wypowiedziałem? Czy uważasz, że otrzymałeś je w zamian za własną pracę i wysiłek?” (Dwa wcielenia dopełniają znaczenia wcielenia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże precyzyjnie obnażyły mój stan. Dopiero wtedy zaczęłam się zastanawiać nad sobą. Po kilku latach sprawowania funkcji przywódczyni, sądziłam, że skoro pełnię ją od jakiegoś czasu, rozumiem więcej prawd i jestem lepsza od innych, że jestem filarem kościoła, który be mnie by sobie nie poradził. Kiedy cokolwiek osiągnęłam w swoim obowiązku, myślałam, że posiadam rzeczywistość prawdy, że jestem lepsza niż wszyscy inni. Uważałam, że moje doświadczenie daje mi to prawo do arogancji i że jestem na wyższym od innych szczeblu. W ogóle nie zwracałam uwagi na sugestie braci i sióstr, a tym bardziej ich nie przyjmowałam. Nawet kiedy okazywali mi troskę, pytając o mój stan, wydawało mi się, że jestem ponad to, więc w ogóle nie potrzebuję ich pomocy. Kiedy odkrywałam jakieś ich błędy, nie omawiałam z nimi prawdy, by im pomóc. Sądziłam, że do niczego się nie nadają i karciłam ich. W efekcie byli przeze mnie ograniczani i popadli w zniechęcenie. Nie wykonywałam obowiązku. Po prostu czyniłam zło. Ujawniłam jedynie aroganckie szatańskie usposobienie. Gdy Bóg stał się ciałem w dniach ostatecznych, wyrażając prawdę, by zbawić człowieka, dokonał wielkiego dzieła, lecz się nie popisywał i nie prezentował się jako Bóg. Z pokorą, bez rozgłosu i w ukryciu dokonywał dzieła zbawienia. Dostrzegłam, że Bóg jest pokorny i cudowny, lecz ja, dogłębnie skażona przez szatana i pełna jego skłonności, przeceniałam swoje umiejętności tylko dlatego, że wierzyłam przez pewien czas, rozumiałam więcej doktryn i miałam jakieś doświadczenie. Wyniosłam się na piedestał i nie chciałam zejść. Zupełnie brakowało mi wiedzy o sobie, kompletnie nie znałam siebie i byłam strasznie arogancka. Byłam ohydna. Gdy Bóg mnie zdemaskował, dostrzegłam swą prawdziwą postawę. Osiągałam drobne sukcesy w pracy tylko dzięki działaniu Ducha Świętego. Bez Jego przewodnictwa byłam całkiem ślepa i nic nie rozumiałam. Nie mogłam zadbać o własne problemy, a tym bardziej o innych ludzi. Mimo to stałam się całkiem apodyktyczna. Byłam bardzo arogancka. Wtedy poczułam wstyd za swoje zachowanie.

Potem przeczytałam te słowa Boże: „Jeśli rzeczywiście posiadasz w sobie prawdę, to ścieżka, którą będziesz kroczył, będzie właściwą ścieżką. Jeśli nie posiada się prawdy, łatwo czynić zło, i będziesz je czynił nawet wbrew sobie. Na przykład, jeśli miałeś w sobie arogancję i zarozumiałość, odkryjesz, że nie jest możliwe, abyś nie przeciwstawiał się Bogu; będziesz zmuszony Mu się przeciwstawiać. Nie będziesz robić tego celowo; będziesz to robić pod dominacją twojej aroganckiej i zarozumiałej natury. Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia, sprawią, że będziesz się wywyższać, ciągle stawiać siebie na widoku, a w końcu sprawią, że zasiądziesz na miejscu Boga i będziesz nieść świadectwo o sobie samym. W końcu zamienisz własne pomysły, własne myślenie i własne pojęcia w prawdy, które mają być czczone. Zobacz, jak wiele zła czynią ludzie pod władzą swej aroganckiej i zarozumiałej natury! Aby zaradzić tym złym czynom, najpierw muszą rozwiązać problem swojej natury. Bez zmiany w usposobieniu nie byłoby możliwe fundamentalne rozwiązanie tego problemu” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Przeczytawszy je, pojęłam, że moja arogancka natura była źródłem tego, że czyniłam zło i opierałam się Bogu. Kierując się swoją arogancką naturą, sobie przypisywałam efekty działania Ducha Świętego, kiedy odniosłam jakiś sukces, i uważałam się za złote dziecko kościoła. Bezwstydnie wierzyłam, że zyskałam Boże zbawienie, choć wcale nie miałam wiedzy o sobie. Stale obnosiłam się ze swoim stażem pracy, uważałam się za lepszą od innych i zawsze nad nimi panowałam. Nawet słów Bożych używałam, by strofować ludzi, a kiedy organizowałam pracę, nie omawiałam jej z siostrą Liu. Postępowałam autokratycznie i miałam ostatnie słowo. Sama podejmowałam decyzje nawet w sprawach ważnych dla dzieła domu Bożego. Zrobiłam z siostry Liu figurantkę i stworzyłam własne imperium. Przez swoją arogancką naturę lekceważyłam innych W obliczu problemu nie dociekałam zasad prawdy, a nawet uznałam własne pomysły za prawdę, domagając się posłuszeństwa. Przypomniałam sobie, jak Bóg dał archaniołowi moc, by zarządzał innymi aniołami w niebie, lecz on w swojej arogancji postradał rozum, sądził, że jest wyjątkowy i pragnął być równym Bogu. W efekcie obraził usposobienie Boga, a On go przeklął i zrzucił z nieba. Bóg wyniósł mnie do roli przywódczyni, bym we wszystkim niosła o Nim świadectwo, bym omawiała prawdę, rozwiązywała problemy i pomagała innym zrozumieć prawdę i poddać się Bogu. Lecz ja nie pełniłam swojego obowiązku zgodnie z Jego wymaganiami. Za to stworzyłam ośrodek władzy, by wszyscy byli mi posłuszni. Czymże różniłam się od archanioła? Bóg stworzył sytuacje, by mnie powstrzymać, a potem ostrzegał mnie przez braci i siostry, lecz ja tego nie przyjmowałam ani nie zastanawiałam się nad sobą. Byłam bezwzględna i zbuntowana! Kierowało mną moje szatańskie usposobienie i tłamsiłam braci i siostry, przez co stali się zupełnie bezradni i dopadło ich zniechęcenie. Nie było też postępów w pracy Kościoła. Całe to zło wynikło z kierującej mną arogancji! Mam taką upartą, arogancką naturę. Gdyby nie Bóg, który surowo się ze mną rozprawił przez braci i siostry i usunął mnie ze stanowiska, nigdy bym się nie zastanowiła nad sobą. Gdyby to nadal trwało, uczyniłabym tylko więcej zła. Obraziłabym usposobienie Boga, a On przekląłby mnie i ukarał, tak jak archanioła. Wtedy zrozumiałam dobre intencje Boga. Robił to, by powstrzymać moje złe działania i dać mi szansę okazania skruchy. To była Jego ochrona i Jego zbawienie. Podziękowałam Mu z głębi serca.

Po moim odejściu, siostra Liu mogła normalnie wykonywać swoje obowiązki, a z tego, co mówili inni, choć nowo wybrany przywódca i diakoni nie wierzyli od dawna, kiedy omawiali pracę, nikt nie trzymał się własnych pomysłów, lecz modlili się i polegali na Bogu, razem dociekając zasad prawdy. Wszyscy działali razem, a praca kościoła stopniowo się poprawiała. Wstydziłam się, kiedy to usłyszałam. Zawsze myślałam, że praca w kościele nie przetrwa beze mnie nie, lecz okazało się, że to Duch Święty dokonuje i wspiera dzieło domu Bożego, a nie jest to coś, czego może dokonać jedna osoba. Ludzie współpracują i wykonują swoje obowiązki. Nieważne, od jak dawna wierzymy w Boga, jeśli polegamy na Nim w dociekaniu prawdy i praktykowaniu jej w naszym obowiązku, zyskamy Boże przewodnictwo i błogosławieństwa. Kiedy wykonywałam swoje obowiązki bez dociekania prawdy, arogancko robiłam, co chciałam, i działałam jak dyktator, byłam obrzydliwa Bogu. Bez Jego przewodnictwa straciłam dzieło Ducha Świętego i stałam się bezwartościowa. Nie mogłam nic zrobić. Byłam arogancka, panoszyłam się, wyniośle rozkazywałam braciom i siostrom, ograniczałam ich i krzywdziłam, i zakłóciłam pracę kościoła. Czułam się winna i miałam wyrzuty sumienia. Zaczęłam się modlić: „Boże, byłam tak ślepa. Nie znałam siebie, zawsze sądziłam, że rozumiem więcej, bo dłużej byłam liderem, więc jestem lepsza od innych. W obowiązkach kierowałam się arogancją, co zakłóciło pracę Twojego domu. Boże, już nie chcę się Tobie sprzeciwiać i szczerze żałuję”.

Następnie przeczytałam to w Bożych słowach: „Musisz wiedzieć, jakiego rodzaju ludzi pragnę. Ci, którzy są nieczyści, nie dostaną zezwolenia na wejście do królestwa. Ci, którzy są nieczyści, nie dostaną zezwolenia na kalanie ziemi świętej. Nawet jeżeli wykonałeś dużo pracy i pracowałeś przez wiele lat, to jeżeli na końcu nadal jesteś żałośnie brudny, według niebiańskiego prawa niedopuszczalne jest, abyś chciał wejść do Mojego królestwa! Od założenia świata po dziś dzień nigdy nie oferowałem łatwego dostępu do Mojego królestwa tym, którzy zabiegają o Moje względy. Jest to niebiańska zasada i nikt nie może jej złamać! Musisz szukać życia. Dziś, ci, którzy zostaną udoskonaleni, są takim samym rodzajem ludzi jak Piotr. Są tymi, którzy szukają zmian we własnym usposobieniu i są gotowi nieść świadectwo o Bogu i spełniać swój obowiązek stworzeń Bożych. Tylko tacy ludzie zostaną udoskonaleni” (Sukces i porażka zależą od ścieżki, którą idzie człowiek, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Ja decyduję o przeznaczeniu każdej osoby, nie na podstawie jej wieku, rangi, głębi cierpienia, a najmniej na podstawie stopnia, w jakim prosi się ona o litość, ale wedle tego, czy posiada prawdę. Nie ma innego wyboru. Musicie zrozumieć, że wszyscy ci, którzy nie podążają za wolą Boga także zostaną ukarani. To jest fakt nieodwołalny” (Przygotuj dostatecznie wiele dobrych uczynków, by zasłużyć na swoje przeznaczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże były jasne. Bóg określa wynik dla ludzi, nie przez to, jak długo wierzą, jak dobrze nauczają czy jak ciężko pracują, lecz przez to, czy dążą do prawdy, czy zmienili swoje skażone usposobienie i czy umieją spełniać obowiązek istoty stworzonej. To są najważniejsze kwestie. Dotąd nie znałam sprawiedliwego usposobienia Boga. Przez pewien czas wierzyłam, miałam jakieś doświadczenie i odniosłam jakieś sukcesy w swoim obowiązku. Użyłam tego wszystkiego dla własnych korzyści. Sądziłam, że postępując tak nadal, będę zbawiona przez Boga i nie odczuwałam tego, że Bóg mnie sądzi, karci, rozprawia się ze mną i mnie przycina. Zlekceważyłam zwłaszcza dociekanie prawdy w swoim obowiązku, by uleczyć swoje skażone usposobienie. W efekcie mimo lat wiary w Boga, moje życiowe usposobienie prawie się nie zmieniło, a ja żyłam wedle swojej szatańskiej, aroganckiej natury, czyniąc zło i opierając się Bogu. Zrozumiałam, że nie można siebie poznać ani szczerze żałować przed Bogiem, jeśli się nie dąży do prawdy w swojej wierze. Nieważne, ile pracy wykonaliśmy, jak dobrze nauczaliśmy, bez przemiany usposobienia, będziemy potępieni i wyeliminowani przez Boga. To zależy od sprawiedliwego usposobienia Boga i Jego świętej istoty. Zrozumiawszy Bożą wolę, już nie wykorzystywałam tego, jak długo wierzę, ani ile pracy wykonałam, lecz zaczęłam się skupiać na słowach Bożych, refleksji i poznaniu siebie oraz dążeniu do zmiany swojego szatańskiego usposobienia.

Potem przydzielono mi kolejny obowiązek w kościele. Pracując z braćmi i siostrami byłam bardziej pokorna, a kiedy wyrażali odmienne poglądy, czasami czułam, że mam rację i chciałam, żeby mnie słuchali, lecz szybko rozumiałam, że znów odzywa się moje aroganckie usposobienie, więc modliłam się do Boga i usuwałam się w cień, by dociekać prawdy razem z innymi i rozwiązywać kwestie przez dyskusję. Wszyscy mówili, że już nie jestem taka arogancka, że jestem znacznie dojrzalsza. Poczułam wzruszenie, kiedy usłyszałam takie słowa. Wiedziałam, że stało się tak dzięki osądowi i karceniu słowami Bożymi. Choć nie pozbyłam się całkiem swojego aroganckiego usposobienia i wciąż daleko mi do tego, czego oczekuje Bóg, doświadczyłam Bożej miłości i zbawienia. Dostrzegłam, że Boże dzieło i słowa mogą naprawdę przemienić i oczyścić ludzi.

65. Podobieństwo do człowieka można osiągnąć przez wyzbycie się arogancji

Autorstwa Zhenxin, Stany Zjednoczone

W marcu 2017 roku zaczęłam robić dla kościoła projekty graficzne, plakaty do filmów i miniaturki. Na początku nie znałam się na technikaliach, więc uczyłam się zasad i umiejętności technicznych. Pokornie prosiłam o pomoc braci i siostry, i uwzględniałam ich porady w moich projektach. Z czasem zdobyłam potrzebne umiejętności techniczne. Moje miniaturki online miały dobrą klikalność. Jeden plakat do filmu dokumentalnego wyjątkowo podobał się braciom i siostrom. Konsultowano się ze mną w sprawach technicznych, czułam, że mam talent do projektowania grafiki. Bezwiednie stałam się arogancka.

Gdy później projektowałam miniaturki, które były prostsze niż plakaty, byłam w tym na tyle dobra, że robiłam to bardzo szybko. Wykorzystywałam umiejętności techniczne, nie zastanawiając się za bardzo i nie kierując się zasadami. W efekcie usłyszałam od braci i sióstr, że światło i kolory nie są spójne z tematem. Nie przyjęłam tego do wiadomości, tylko pomyślałam: „Nie znacie się. Nie wiecie, co to kreatywność. Znam się na tym i wiem, że nie macie racji. Nie wiecie, o czym mówicie”. Obstawałam przy swoim i puściły mi nerwy. Powiedziałam, że nic nie zmienię. Odrzucono zatem niektóre z moich miniaturek. Dowiedziałam się, że jedna z sióstr boi się cokolwiek mi sugerować. Poczułam się z tym źle, ale nie zastanowiłam się nad swym zachowaniem.

Wkrótce zaczęłam pracę nad plakatem do filmu. Film opowiadał o kobiecie, którą zwiedli pastorzy i starsi, i którą ograniczały pojęcia religijne, więc wzbraniała się przed nowym dziełem Boga. W końcu jednak przyjęła dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych i zaczęła żyć w Bożym świetle. Zastanowiłam się nad tematem i stwierdziłam: „Plakat powinien przechodzić z mroku w światło, to najlepszy pomysł”. Długo szukałam podobnego plakatu, który mógłby być wzorem. Gdy skończyłam pracę, pomyślałam, że mój plakat wygląda świetnie, jak plakat do filmu kasowego. Gratulowałam sobie. Jedna z sióstr tak skomentowała moją pracę: „Z tej strony jest za ciemno, nic tu nie widać”. Inna siostra powiedziała: „Plakat jest w ogóle zbyt ciemny i ponury. Film niesie świadectwo o Bogu, plakat nie może być tak mroczny”. Nie chciałam ich słuchać. Pomyślałam: „Moim zdaniem jest super. Nie wiecie, jak operować cieniem, a mnie pouczacie. Czepiacie się i tyle”. Powiedziałam im: „Czy to nie jest dobre cieniowanie? Musi być kontrast światła i ciemności. Zresztą to jest plakat do filmu, gra cieni jest kluczowa. Tak się robi plakaty do filmów, nie ma się czego czepiać”. Przesłałam im plakat, który był moim wzorem. Zaskoczona usłyszałam, że mój plakat ma za dużo ciemnych obszarów, że nie wygląda tak dobrze jak tamten. Wściekłam się wtedy i pomyślałam: „To wy zawsze pytacie mnie o radę w sprawie cieniowania. Nie macie pojęcia w tym temacie, a teraz mnie instruujecie. Chcecie uczyć rybę pływać?”. By dowieść swej racji, przesłałam mój projekt innym braciom i siostrom, ale oni też stwierdzili, że jest za ciemny. Musiałam zagryźć zęby i zmienić projekt. Wciąż uważałam, że mam rację, że prawidłowo użyłam cieni, zrobiłam małe zmiany, ale i tak odrzucono plakat. W rezultacie praca, która powinna mi zająć tydzień, trwała prawie miesiąc. W końcu porzucono projekt przez problemy z koncepcją. To było dla mnie jak policzek. Czułam się przygnębiona i zrezygnowana. Nie chciałam nic mówić na spotkaniach. Pogrążyłam się w mroku. Lider zespołu przypomniał mi, że żadne z moich ostatnich projektów nie wypaliły, że powinnam zastanowić się nad sobą przed Bogiem. Wtedy dopiero stanęłam przed Bogiem i znalazłam odpowiednie do mojej sytuacji słowa Boga.

Przeczytałam je podczas modlitwy: „Kiedy pojawiają się problemy, nie możesz popadać w przekonanie o własnej nieomylności, myśląc: »Rozumiem zasady i to ja mam ostatnie słowo. Nie powinniście się odzywać. Co wy tam wiecie? Wy nie rozumiecie, a ja tak!«. To właśnie jest poczucie własnej nieomylności. Bycie przekonanym o własnej nieomylności to skażone, szatańskie usposobienie – nie mieści się to w granicach normalnego człowieczeństwa”. „Jeśli jesteś wiecznie przekonany o własnej nieomylności i upierasz się, by robić wszystko po swojemu, powtarzając: »Nikogo nie będę słuchał. A nawet jeśli posłucham, to tylko po to, by zachować pozory, ale i tak się nie zmienię. Będę robił wszystko po swojemu; uważam, że mam rację i że jest to w pełni usprawiedliwione«, co się wtedy stanie? Być może jesteś usprawiedliwiony i w tym, co robisz, nie ma żadnej winy. Możliwe, że nie popełniłeś żadnych błędów i lepiej niż inni rozumiesz techniczny aspekt problemu, jeśli jednak będziesz w taki sposób postępować i praktykować, oni to zobaczą i powiedzą: »Usposobienie tej osoby nie jest dobre! Kiedy napotyka problemy, nie przyjmuje niczego, co inni mają do powiedzenia. Bez względu na to, czy inni mają rację, czy nie, ta osoba stawia tylko opór i nie akceptuje prawdy«. A jeśli ludzie mówią, że nie akceptujesz prawdy, co myśli Bóg? Czy Bóg jest w stanie dostrzec twoje postępowanie? Bóg widzi je nader wyraźnie. On nie tylko zagląda do głębin serca człowieka, ale także obserwuje wszystko, co mówisz i robisz, w każdym miejscu i w każdej chwili. A kiedy to widzi, co robi? Mówi: »Jesteś zatwardziały. Zachowujesz się tak, kiedy masz rację, a także wtedy, kiedy się mylisz. W każdej sytuacji, we wszystkich swoich objawieniach i wypowiedziach stajesz okoniem i sprzeciwiasz się innym. Nie akceptujesz żadnych cudzych pomysłów ani sugestii. Serce masz zamknięte, przepełnione zaprzeczeniem i odmową. Jesteś bardzo trudny!«” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Bóg patrzy w głąb serc i umysłów ludzi. Te słowa obnażyły mnie. Przejawiałam szatańską skłonność do arogancji. Gdy bracia i siostry chwalili moje plakaty, myślałam, że to zasługa mojego talentu, że nikt mi nie dorównuje pod względem projektów i wiedzy technicznej. Gdy inni dawali mi sugestie, odrzucałam je, uznając ich za ignorantów. Nawet gdy wiele osób sugerowało to samo, ja byłam uparta. Udawałam, że akceptuję to, co mówią, ale tak naprawdę obstawałam przy swoim. Nie wprowadzałam zmian, z którymi się nie zgadzałam. Szukałam okazji do sporu i wpadałam w złość. Przez to tłamsiłam jedną z sióstr. Zrozumiałam, że byłam okropnie arogancka i całkiem bezmyślna! Tak bardzo, że nie przyjmowałam sugestii innych. Mój projekt musiał być wciąż na nowo poprawiany, co opóźniało naszą pracę, a do tego mój stan się pogarszał. Gdybym nie stawiła czoła tym trudnościom, nigdy bym nie stanęła przed Bogiem, by poznać samą siebie. Gdybym nie zawróciła z drogi aroganckiego usposobienia, inni by mnie odrzucili, a Bóg miałby dla mnie tylko wstręt. Na myśl o tym poczułam żal i strach. Zaczęłam się modlić, chciałam okazać skruchę.

Powiedziałam braciom i siostrom z zespołu o swoim zepsuciu, o tym, że chcę przyjmować sugestie i napomnienia. Od tej pory bracia i siostry nie żałowali mi sugestii, na początku trudno mi było je akceptować. Ale wspominając swoje niedawne porażki, modliłam się i wyrzekałam się siebie. Zastanawiałam się, skąd się bierze dana sugestia, co można dzięki niej osiągnąć i gdzie leży problem. Kierowałam się zasadami. Z tym podejściem łatwiej było rozumieć i przyjmować sugestie innych, a moje korekty odbierano dużo lepiej. Zrozumiałam, jak dobrze jest praktykować prawdę. Jednak moje aroganckie usposobienie tkwiło głęboko, nie mogłam go wykorzenić, doświadczając porażki.

Znów zaczęłam przejawiać arogancję. Projektowałam miniaturkę do hymnów kościoła. Pomyślałam, że skoro bracia i siostry wychwalają Pana po doświadczeniu Jego dzieła, to grafika musi być ciepła, romantyczna, piękna. Przypomniałam sobie, że według teorii kolorów fiolet wyraża te uczucia, jest też dostojny i elegancki. Uznałam, że będzie świetnie pasował. Gdy skończyłam, kilkoro braci i sióstr przyznało, że pomysł z fioletem jest dobry. Byłam z siebie zadowolona i pomyślałam, że mam dobry charakter i talent do projektowania. Z zaskoczeniem przyjęłam sugestię siostry, projektującej od niedawna: „Hymny wyrażają realne doświadczenia braci i sióstr. Fioletowy jest zbyt marzycielski, nie pasuje do nastroju hymnów. Trochę też bije po oczach. Sugeruję zmianę”. Czytając to, czułam wewnętrzny opór. Pomyślałam: „Mnóstwo materiałów szkoleniowych uczy, że fioletowy to ciepła barwa. Wiele innych grafik w internecie używa w ten sposób fioletu. Dlaczego niby bije po oczach? A do tego jesteś początkująca, sama niewiele zaprojektowałaś, a mnie pouczasz. Nie znasz swojego miejsca”. Nie chciałam jednak od razu odrzucać jej sugestii, więc odpowiedziałam tylko, że poproszę o opinie innych. Wcale jednak tego nie zrobiłam, zamiotłam problem pod dywan.

Kilka dni później tę samą sugestię dała inna siostra, mówiąc, że fiolet jest depresyjny i że powinnam go zmienić. Wtedy lider zespołu przypomniał mi, żebym nie była uparta i że powinnam wprowadzić zmiany. Nie śmiałam obstawać przy swoim, więc zrobiłam korektę. Nie chciałam jednak rezygnować z fioletu. Pomyślałam: „Mój projekt nie może być aż taki zły. Niektórym się podoba, więc po co mam go zmieniać?”. Mimo to starałam się wprowadzić zmiany. Projekt wciąż jednak nie wyglądał dobrze. Na jednym z obrazów wyskoczył błąd, godzinami próbowałam to naprawić, bez skutku. Miałam już tego po dziurki w nosie i chciałam się poddać. Już miesiąc pracowałam nad tym projektem, zmieniałam go sześć razy, inni dawali mi mnóstwo sugestii, a ja wciąż nie skończyłam i wstrzymywałam dalszą pracę. Byłam cała w nerwach. Wcześniej też zakłóciłam pracę, bo przez arogancję odrzucałam opinie innych. Teraz znów byłam arogancka, nie akceptowałam sugestii. Czy nie wrócił mój dawny problem? Stanęłam przed Bogiem w modlitwie: „Boże, moje aroganckie usposobienie znów czyni mnie upartą. Proszę, oświeć mnie i poprowadź, chcę pojąć Twoją wolę, poznać samą siebie i zmienić się na lepsze”.

Później przeczytałam ten fragment słów Boga: „Sednem skażonego usposobienia człowieka jest arogancja. Im bardziej aroganccy są ludzie, tym bardziej skłonni są sprzeciwiać się Bogu. Jak bardzo poważny jest to problem? Ludzie o aroganckim usposobieniu nie tylko uważają wszystkich wokół za gorszych od siebie, lecz także – co w tym najgorsze – traktują z góry nawet samego Boga. Mimo iż z pozoru może się wydawać, że niektórzy ludzie wierzą w Boga i za Nim podążają, to wcale nie traktują Go oni jak Boga. Przez cały czas są przekonani, że posiedli prawdę, i mają o sobie bardzo wysokie mniemanie. W tym właśnie tkwi istota i źródło aroganckiego usposobienia, a pochodzi ono od szatana. Dlatego też problem arogancji musi zostać rozwiązany. To, że ktoś czuje się lepszy od innych, jest jeszcze sprawą trywialną. Kluczową kwestią jest to, że aroganckie usposobienie człowieka nie pozwala mu podporządkować się Bogu, Jego panowaniu i zarządzeniom. Osoba taka ciągle ma ochotę rywalizować z Bogiem o władzę nad innymi. Tego rodzaju osoba ani odrobinę nie czci Boga, nie mówiąc już o tym, by miała Go kochać lub podporządkować się Mu. Ludzie, którzy są aroganccy i zarozumiali, a zwłaszcza ci, którzy są tak wyniośli i butni, że zupełnie postradali rozum, nie są w stanie podporządkować się Bogu w swej wierze w Niego, a nawet wywyższają się i niosą świadectwo o sobie samych. Tacy ludzie najbardziej sprzeciwiają się Bogu. Jeśli ludzie pragną osiągnąć stan, w którym prawdziwie czcić będą Boga, muszą najpierw rozwiązać problem swego aroganckiego usposobienia. Im bardziej gruntownie go rozwiążesz, tym większą cześć mieć będziesz dla Boga, i dopiero wtedy będziesz potrafił Mu się podporządkować i staniesz się zdolny zyskać prawdę i poznać Boga” (Bożego omówienia). Zrozumiałam, że z arogancji bierze się sprzeciw wobec Boga. Pod wpływem aroganckiego usposobienia myślałam, że zawsze mam rację, jak gdyby tylko mój punkt widzenia był słuszny. Nie chciałam szukać prawdy ani poddać się Bogu. Nie słuchałam sugestii innych. Szczególnie gdy ktoś słabszy technicznie lub nierozumiejący aspektów technicznych coś mi sugerował, to stawałam okoniem. Pozornie się zgadzałam, ale tak naprawdę nie traktowałam tych sugestii poważnie. Bóg wielokrotnie przypominał mi poprzez innych, bym porzuciła swoją wolę, skupiła się na domu Boga, próbowała tworzyć najlepsze wersje. Ja byłam jednak uparta i zarozumiała. Moją prawdą były moje pomysły i doświadczenie, obstawałam przy swoim, jeśli sugestie innych mi się nie podobały. Zakłócało to pracę domu Boga. Zaczęłam w końcu rozumieć te słowa Boga: „Ludzie o aroganckim usposobieniu nie tylko uważają wszystkich wokół za gorszych od siebie, lecz także – co w tym najgorsze – traktują z góry nawet samego Boga”. „Im bardziej aroganccy są ludzie, tym bardziej skłonni są sprzeciwiać się Bogu”. Przekonałam się o ich prawdziwości. Poczułam też lęk. Przypominało mi to antychrystów w kościele. Byli aroganccy i apodyktyczni, nigdy nie słuchali sugestii innych. Wściekali się i wykluczali ludzi, którzy śmieli mieć opinię, to zakłócało pracę domu Bożego i obrażało usposobienie Boga. Ich wszystkich wyplenił Bóg. Ja nie wyrządzałam aż takiego zła, ale czym moje usposobienie różniło się od ich? Zrozumiałam, jak poważne konsekwencje może mieć moja arogancja. Modliłam się do Boga ze skruchą.

Przeczytałam ten fragment słów Boga: „Patrząc na to teraz, czy trudno jest spełniać swój obowiązek we właściwy sposób? W gruncie rzeczy nie. Ludzie muszą jedynie zdobyć się na pokorę, mieć trochę rozsądku i przyjąć odpowiednią postawę. Bez względu na to, jak jesteś wykształcony, jakie nagrody zdobyłeś, jak wiele osiągnąłeś, bez względu na to, jak wysoka jest twoja pozycja czy jak wspaniały masz charakter, musisz zacząć od uwolnienia się od tych wszystkich rzeczy, bo żadna z nich się nie liczy. Jakkolwiek wielkie i dobre są te wszystkie rzeczy, w domu Bożym nie mogą stać wyżej niż prawda. Nie są one prawdą i nie mogą zająć jej miejsca. Dlatego twierdzę, że musisz mieć coś takiego jak rozsądek. Jeśli mówisz: »Jestem niezwykle utalentowany, mam bardzo bystry umysł, doskonały refleks, szybko się uczę i mam wyjątkowo dobrą pamięć«, i zawsze używasz tego jako swojego kapitału, spowoduje to kłopoty. Jeśli postrzegasz to wszystko jako prawdę bądź coś przewyższającego prawdę, będzie ci trudno zaakceptować prawdę i wcielić ją w życie. Najtrudniej jest ją przyjąć hardym, aroganckim ludziom, którzy zawsze zachowują się wyniośle; oni są też najbardziej podatni na upadek. Jeśli ktoś potrafi sobie poradzić z problemem własnej arogancji, wtedy wcielanie prawdy w życie staje się łatwe. Dlatego musisz najpierw odrzucić i wyprzeć się wszystkiego, co z pozoru wydaje się ładne i wzniosłe i budzi zazdrość innych. Te rzeczy nie są prawdą i mogą ci tylko uniemożliwić wejście w prawdę” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Zrozumiałam, że muszę wyrzec się samej siebie, by wyzbyć się arogancji. Umiejętności, zdolności, doświadczenie i talenty nie są prawdą, choćby były najwspanialsze. Mają nam tylko pomagać w obowiązkach. Nie powinniśmy ich używać dla własnej korzyści. Poszukiwanie prawdy, stosowanie zasad, współpraca z innymi i uczenie się od innych są kluczowe. Tylko tak można dobrze wypełniać obowiązki. Przejrzałam moje lepsze plakaty i odkryłam oczywiste problemy z koncepcją, cieniami, kolorem i kompozycją w moich projektach. Po ich korekcie na podstawie opinii braci i sióstr wyglądały znacznie lepiej, a niektóre zmieniły się nie do poznania. Byłam zażenowana. Myślałam, że miałam osiągnięcia, że inni mnie chwalili, bo miałam większe doświadczenie i umiejętności techniczne. Z tego czerpałam korzyść, nie słuchałam nikogo. W rzeczywistości moje projekty stały się lepsze, bo stosowałam zasady prawdy i słuchałam sugestii innych. Wszystko zawdzięczałam Bożemu przewodnictwu i oświeceniu oraz harmonijnej współpracy z innymi. Gdy polegałam tylko na własnych umiejętnościach, zapominając o zasadach prawdy i opiniach innych, moje projekty były do niczego, co zakłócało pracę kościoła. Było mi wstyd, gdy myślałam o tym, jak byłam arogancka i zarozumiała w swoim postępowaniu. Nie byłam nikim wyjątkowym. Liznęłam tylko trochę wiedzy i nie mogłam się równać z profesjonalistami. Ale i tak byłam zadufana w sobie i bezczelna. Z tą myślą pomodliłam się i postanowiłam się zmienić. Słuchałam opinii innych i pracowałam nad korektą, by uzyskać najlepszy rezultat. Główny problem się rozwiązał i znalazłam lepszy kolor. Szybko poprawiłam projekt i zyskał on aprobatę braci i sióstr. Znów poczułam wstyd. Trzeba było w tym projekcie tyle zmieniać tylko przez moją arogancję, traciłam cenny czas i sprawiałam kłopot innym. To poważnie zakłóciło pracę domu Bożego. Stałam w miejscu pod względem pracy, a także wejścia w życie. Moje aroganckie usposobienie wyrządziło same szkody. Czułam ogromny żal i postanowiłam tak: „Niezależnie od opinii, jakie usłyszę, wyrzeknę się siebie, będę szukać prawdy i na pierwszym miejscu postawię dom Boży. Nie mogę trwać w arogancji”.

Ostatnio zaprojektowałam miniaturkę do filmu z czytaniem słów Boga i gdy pokazałam pierwszy szkic braciom i siostrom, powiedzieli, że kula ziemska jest za duża, wciśnięta w środek, co ograniczało pole widzenia. Przysłali mi kilka obrazów dla porównania. Myślałam: „Glob musi być duży, żeby uzyskać właściwy efekt, a wy nie macie doświadczenia ani praktyki w projektowaniu grafiki. Ja znam się na tym lepiej. Nic mi nie dają wasze opinie”. Pokrótce przeglądnęłam sugestie i chciałam poprawić projekt po swojemu. Wtedy dotarło do mnie, że znów jestem arogancka, że nie uwzględniam na spokojnie sugestii i rezultatu finalnego. Na ślepo ferowałam sądy, a to było wbrew woli Boga. Od razu się pomodliłam, prosząc Boga, by wyciszył moje serce, bym mogła praktykować prawdę. Przeczytałam ten fragment słów Boga: „Musisz przyjąć pokorną postawę, odłożyć na bok własne poglądy i przekonania oraz pozwolić każdemu się wypowiedzieć. Nawet jeśli uważasz, że twój pogląd na daną sprawę jest słuszny, nie powinieneś ciągle się przy nim upierać. Już to jest swego rodzaju postępem; pokazuje bowiem, że przyjąłeś postawę poszukiwania prawdy, wyrzeczenia się samego siebie i wypełniania woli Bożej. Kiedy zaś będziesz już przejawiać taką postawę, to w chwili, gdy przestaniesz kurczowo trzymać się własnych poglądów, zacznij się modlić. Ponieważ sam nie potrafisz odróżnić dobra od zła, pozwalasz w ten sposób Bogu objawić ci i powiedzieć, jak najlepiej i najwłaściwiej będzie postąpić w danej sytuacji. Gdy zaś wszyscy włączą się do rozmowy, Duch Święty przyniesie wam wszystkim oświecenie. Bóg oświeca ludzi zgodnie z zasadami procesu, który czasem służy tylko temu, by sprawdzić twoją postawę. Jeśli prezentujesz sztywną asertywność, Bóg ukryje przed tobą swoją twarz i zamknie się na ciebie; obnaży cię i dopilnuje, byś zderzył się ze ścianą. Z drugiej strony, jeśli masz właściwą postawę, nie upierasz się przy swoim, nie jesteś przekonany o własnej nieomylności, autorytatywny ani pochopny w działaniu, lecz szukasz prawdy i przyjmujesz ją, wówczas, przy omawianiu spraw w grupie, kiedy Duch święty zacznie działać wśród was, może On doprowadzić cię do zrozumienia za pośrednictwem czyichś słów” (Bożego omówienia). Zrozumiałam, że gdy inni zgłaszali swoje pomysły, Bóg na to pozwalał. Bóg obserwuje każdą naszą myśl i każdy czyn, więc muszę praktykować prawdę i akceptować ten nadzór Boży. Nie mogę oceniać rzeczy po pozorach, ani osądzać profesjonalizmu innych. Nawet jeśli wiem więcej i myślę, że mój pomysł jest rozsądny, muszę stłumić pychę, porzucić własne wyobrażenia, szukać zasad prawdy i czynić to, co najbardziej efektywne. Nawet jeśli okaże się, że to ja mam rację, to skorzystam na praktykowaniu prawdy. A to jest bezcenne. Bóg nienawidził mego wrogiego, szatańskiego usposobienia, więc moja arogancja była gorsza od popełniania błędów. Myślałam o tym, jak moja arogancja zakłóciła pracę domu Boga, i czułam, że nie mogę już być tak samowolna. Muszę na spokojnie słuchać sugestii i starać się przy poprawkach. Później traktowałam już sugestie innych poważnie i odkryłam, że jeden z wzorcowych obrazów to dobry model. Omówiłam to z członkami zespołu i wszyscy zgodzili się z moimi propozycjami. Zmieniłam układ graficzny i kilka innych aspektów, co poszło mi bardzo szybko. Czułam, że to dzięki Bożemu oświeceniu i przewodnictwu. Było jeszcze kilka sugestii, przyjęłam je i nie opierałam się. Mogłam wprowadzać całe mnóstwo zmian, byle nieść świadectwo o Bogu. Po kilku poprawkach wszyscy uznali, że efekt jest znakomity. Dostrzegłam, jak wspaniale można pracować.

Zostałam zdyscyplinowana i zdemaskowana, a czytając słowa Boga, pojęłam i znienawidziłam moje aroganckie, szatańskie usposobienie, zobaczyłam, że kluczem jest szukać prawdy i przyjmować ją we wszystkim. Już nie jestem taka arogancka i akceptuję sugestie innych osób. Zmieniłam się tylko dlatego, że Bóg mnie osądził, skarcił i zdyscyplinował.

66. Jak wyzbyłam się arogancji

Autorstwa Jingwei, Stany Zjednoczone

Bóg Wszechmogący mówi: „Każdy etap Bożego dzieła – czy to ostre słowa, czy sąd, czy karcenie – udoskonala człowieka i jest absolutnie właściwy. Nigdy przez wieki Bóg nie wykonywał dzieła takiego jak to; dzisiaj działa w was w taki sposób, abyście docenili Jego mądrość. Chociaż doświadczyliście nieco wewnętrznego bólu, wasze serca są wytrwałe i przepełnione spokojem; waszym błogosławieństwem jest to, że możecie cieszyć się tym etapem Bożego dzieła. Bez względu na to, co będziecie w stanie zyskać w przyszłości, całe dzieło Boże, jakie widzicie w sobie dzisiaj, jest miłością. Jeśli człowiek nie doświadczy sądu Bożego i oczyszczenia, jego działania i zapał zawsze będą powierzchowne, a jego usposobienie na zawsze pozostanie niezmienione. Czy można to uznać za pozyskanie przez Boga? Choć dziś w człowieku jest jeszcze wiele arogancji i buty, jego usposobienie jest o wiele bardziej stabilne niż wcześniej. Bóg rozprawia się z tobą po to, aby cię zbawić, i chociaż możesz przy tym odczuwać pewien ból, nadejdzie dzień, kiedy nastąpi zmiana w twoim usposobieniu. Wówczas spojrzysz wstecz i zobaczysz, jak mądre jest dzieło Boże i właśnie wtedy będziesz w stanie naprawdę zrozumieć wolę Bożą” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedyś myślałam, że odpowiedzialnością i entuzjazmem do obowiązków zasłużę na aprobatę Boga. Nie skupiałam się na przyjmowaniu Jego słów osądzania i karcenia ani na zmianie usposobienia. Wypełniałam obowiązki arogancko i dyktatorsko. Ograniczałam i krzywdziłam braci i siostry, zaszkodziłam pracy kościoła. W końcu zrozumiałam, że bez Bożego sądu i karcenia moje zepsute usposobienie nie zostanie obmyte i zmienione i nie zadowolę Boga, spełniając obowiązki. Doświadczyłam tego, że Boży sąd i karcenie są naszym zbawieniem.

W 2016 powierzono mi funkcję scenografki. Z radością myślałam: „Studiowałam wystrój wnętrz i mam ponad cztery lata doświadczenia. Muszę w pełni wykorzystać swoje umiejętności, by zadowolić Boga”. Zdobywałam umiejętności z braćmi i siostrami, omawialiśmy zasady. Po pewnym czasie moja praca zaczęła przynosić rezultaty. Gdy ktoś mówił: „Dobra robota, bardzo realistyczna scenografia”, odpowiadałam, że prowadził nas Bóg, ale myślałam: „Oczywiście, że dobra robota, jestem przecież profesjonalistką!”. Chodziłam z wysoko podniesioną głową i mówiłam głośniej. Gdy widziałam błędy w pracy innych, patrzyłam na nich z góry. Przestałam z nimi omawiać sprawy scenografii. Ukończyłam przecież studia, po co więc rozmawiać, to była strata czasu, bo i tak poparliby moje pomysły. Dlatego z tymi swoimi pomysłami od razu szłam do reżysera.

Gdy zostałam liderką zespołu, zaczęłam jeszcze bardziej lekceważyć innych. Kiedyś ustawialiśmy scenę w restauracji i brat Zhang powiedział: „Drzwi wejściowe są za niskie. Źle to wygląda”. Ze złością pomyślałam: „Robiłam to już wiele razy. Myślisz, że nie wiem, jak wysokie powinny być drzwi? Nie masz doświadczenia, nie studiowałeś scenografii, nie masz doświadczenia, a chcesz uczyć księdza pacierza”. Niecierpliwie odrzuciłam jego sugestię i narzuciłam wszytkim swoją wolę. Potem kamerzysta powiedział, że drzwi są za niskie i nie da się przez to filmować. Musieliśmy zrobić nowe drzwi. Później mieliśmy zrobić szafkę, więc dałam bratu Chenowi swój rysunek jako wzór. Odpowiedział: „Środkowa część jest za szeroka. Może ją nieco zwęzimy?”. Pomyślałam: „Przejrzałam wiele materiałów, to są właściwe proporcje. Rób, co mówię, a będzie dobrze”. Obstawałam przy swoim: „Co ty gadasz? Po prostu zrób, jak narysowałam!”. Później wszyscy powiedzieli, że środkowa część jest za szeroka. Brat Chen musiał to poprawić, co opóźniło filmowanie. Nie zastanowiłam się wtedy nad sobą, tylko pomyślałam: „Przecież każdy czasem popełnia błędy. Trochę czasu i materiałów na poprawki to nic takiego”.

Raz po zgromadzeniu brat Zhang powiedział mi: „Zauważyłem, że jesteś ostatnio dość uparta w pracy z innymi. Nie słuchasz naszych sugestii, od razu odrzucasz sensowne propozycje. Jesteś protekcjonalna, tłamsisz ludzi, zawsze obstajesz przy swoim. To są przejawy aroganckiego usposobienia”. Niby przyjęłam te słowa, lecz myślałam: „Jestem arogancka, no i co z tego?”. Później brat Liu też rozprawił się ze mną za arogancję, mówiąc, że tłamszę i nie słucham innych. Otoczyłam się murem, zanim skończył mówić. Pomyślałam: „Nikt z was mi nie dorównuje! Jak śmiecie się ze mną rozprawiać?”. Nie byłam w stanie tego zaakceptować. Usprawiedliwiałam się nawet w modlitwach. Coraz bardziej opanowywały mnie mrok i przygnębienie. Zaczęłam być chaotyczna w pracy, ale nie dało mi to do myślenia. Pewnego dnia uderzyłam się w nogę o metalowe krzesło, polała się krew, a w szpitalu założyli mi siedem szwów. Wiedziałam, że to nie przypadek, stała za tym wola Boża. Wyciszyłam się i przemyślałam swoje zachowanie. Gdy bracia i siostry mieli pomocne sugestie i wskazówki, nie przyjmowałam ich, nie okazywałam pokory i stawiałam opór. Byłam bardzo zatwardziała. Modliłam się więc do Boga, by pomógł mi poznać moje zepsute usposobienie.

Przy porannej modlitwie przeczytałam te słowa Boga: „Jeśli uważasz innych za gorszych od siebie, to jesteś zadufany w sobie, zarozumiały i nikomu nie przynosisz korzyści” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 22, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Nie myśl, że z ciebie urodzony talent, którego miejsce jest tylko nieco poniżej nieba, ale za to znacznie powyżej ziemi. Jesteś tak samo mądry, jak każdy inny człowiek – a można by nawet powiedzieć, że jesteś uroczo głupszy od każdego człowieka na ziemi, posiadającego rozum, ponieważ masz o sobie tak wysokie mniemanie i nigdy nie miałeś poczucia niższości. Można odnieść wrażenie, że dostrzegasz każdy najdrobniejszy szczegół Moich działań. Tak naprawdę jednak jesteś kimś, kto kompletnie zatracił zdolność rozumowania, ponieważ nie masz pojęcia, co zrobię, i jeszcze mniej jesteś świadom tego, co robię teraz. Chcę przez to powiedzieć, że nie dorównujesz nawet staremu rolnikowi, orzącemu z mozołem swoją ziemię; rolnikowi, który nie ma najmniejszego pojęcia o ludzkim życiu, a jednak zdaje się na błogosławieństwo Nieba, gdy uprawia rolę. Nie zastanawiasz się ani przez chwilę nad swoim życiem, nie masz pojęcia, czym jest renoma, jeszcze mniej wiedząc o samym sobie. Jesteś »ponad to wszystko«!” (Czyż nie są jedynie zwierzętami ci, którzy się nie uczą i nic nie wiedzą? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Poczułam się okropnie. Każde słowo obnażało moje wnętrze. Odkąd zostałam scenografką, uznałam, że jestem niezastąpiona, bo znam branżę i mam doświadczenie. Wywyższałam się, myśląc, że jestem profesjonalistką, więc szkoda mojego czasu na innych. Zawsze miałam ostatnie słowo i nie chciałam omawiać pracy z innymi. To była dla mnie strata czasu, bo inni nie mieli takiej wiedzy jak ja. Gdy już coś z niechęcią omawiałam, uznawałam, że mam więcej informacji i lepsze rozeznanie. Zawsze odrzucałam sugestie innych bez zastanowienia. Nie miałam ani krzty szacunku dla ludzi. Gdy bracia i siostry mówili, że jestem arogancka, i zachęcali do przemyśleń, nie akceptowałam tego, wciąż się opierałam. Zrozumiałam, że przejawiam wyłącznie arogancję. Przez swoje aroganckie usposobienie lekceważyłam innych, tłamsiłam i krzywdziłam braci i siostry. W pracy byłam arogancka i despotyczna, narzucałam innym swoją wolę, przeze mnie ludzie wciąż musieli coś poprawiać, zakłócałam pracę kościoła. Czyniłam zło! Przestraszyła mnie ta myśl. Modliłam się ze skruchą. Nie chciałam już postępować arogancko.

Później świadomie ustępowałam innym i słuchałam ich sugestii, by zadośćuczynić za swoje wady. Czasem rysowałam projekt, a bracia i siostry mieli dużo sugestii, różniących się od moich pomysłów. Chciałam je od razu odrzucić, ale uświadamiałam sobie, że to aroganckie. W sercu modliłam się, prosząc Boga, by pomógł mi porzucić samą siebie i wyzbyć się zepsucia. Chciałam wybrać sugestię najkorzystniejszą dla pracy domu Bożego. Gdy przyjmowałam pomysły innych, nasze rekwizyty były lepsze, użyteczniejsze, praktyczniejsze i szybciej powstawały. Poczułam słodycz praktykowania Bożych słów. Nie rozumiałam jednak swojej aroganckiej natury, brak mi było samoświadomości. Kilka miesięcy później wszyscy chwalili naszą pracę, czułam, że to mój sukces. Nim się obejrzałam, odżyło we mnie aroganckie usposobienie.

Pracowaliśmy wtedy nad scenografią domu bogacza i pomyślałam: „Taka osoba powinna mieć drogie rzeczy, świadczące o statusie”. Bracia i siostry zrobili, co im kazałam. Brat Zhang powiedział, że wystrój jest za nowoczesny, nie pasuje do pokolenia głównego bohatera. Nie spodobało mi się to. Pomyślałam: „Co ty tam wiesz? To jest elastyczność. Scenografia pasuje do statusu tej osoby, nie musi odzwierciedlać epoki. Według mnie nie masz pojęcia o stylu takich domów, masz przestarzałe pomysły”. Powiedziałam mu więc: „Mam dobre wyczucie epoki. Zaufaj mi”. Wkrótce brat Chen powiedział, że okna są zbyt nowoczesne. Zirytowało mnie to, że wszyscy są tacy zacofani. Opanowałam się i obstawałam przy swoim. Brat Chen nic już nie powiedział. O dziwo, gdy skończyliśmy pracę, reżyser powiedział, że scenografia nie jest realistyczna, tylko krzykliwa, że nie pasuje do wieku głównego bohatera. Musieliśmy ją przerobić. Nic do mnie jeszcze nie docierało, czułam się niedoceniona. Musiałam się jednak zgodzić z innymi i przerobić scenografię.

Później potrzebowaliśmy sypialnego pieca w stylu lat 80. Myślałam, że będzie na to potrzebny spory budżet, lecz brat Zhang powiedział, że zaoszczędzimy, jeśli on sam zrobi piec. Miał szczegółowy plan. Ja jednak wzgardziłam tym pomysłem. Zrobilibyśmy piec sami taniej, ale byłby nietrwały. Po prostu szkoda było zachodu. Powiedziałam reżyserowi, że pomysł brata Zhanga nie wypali, ale stwierdził, że mam za wysoki budżet, więc wyciął scenę z piecem sypialnym. Później brat Zhang miał kolejną sugestię, więc zrobiłam mu wykład, bo uznałam, że nic nie rozumie i jest uparty. Jedna z sióstr widziała, że go ograniczam, powiedziała, że jestem arogancka. Zignorowałam to. Nawet gdy omawiałam scenografię z reżyserem, byłam arogancka i zawzięta. Dlatego czasem efekty naszej pracy nie nadawały się do użytku, wymagały poprawek. Opóźniało się filmowanie.

Wkrótce odsunięto mnie od obowiązków. Przywódca powiedział mi: „Bracia i siostry mówią, że jesteś arogancka, robisz wszystko po swojemu, masz zawsze ostatnie słowo, traktujesz innych z góry. Zachowujesz się jak szef wobec podwładnych. Wszyscy czują, że ich tłamsisz”. Byłam w ciężkim szoku. Nie sądziłam, że inni widzą we mnie tak arogancką i nierozsądną osobę. Zamroczyło mnie, nie słyszałam już, co mówił przywódca. Przez kilka dni cierpiałam. Nie mogłam jeść ani spać. Gdy rozmyślałam, przypomniałam sobie te słowa Boga: „Każdy z was powinien przemyśleć ponownie swoje życie w wierze w Boga (…)” (Przedmowa, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Pomyślałam sobie: „Wierzę w Boga od pięciu lat, ale nigdy tak naprawdę nie poznałam siebie. Bezwiednie przejawiałam wielką arogancję. Muszę się nad sobą porządnie zastanowić”. Modliłam się tymi słowami: „Boże, błagam, poprowadź mnie i oświeć, bym poznała swoje zepsute usposobienie, bym mogła porzucić samą siebie. Chcę pokutować”. Pewnego dnia poszłam coś załatwić na plan filmowy, gdzie zobaczyłam piec sypialny, który wykonał brat Zhang. Kosztował mniej niż połowa mojego budżetu. Brat Zhang i inni zrobili też dużo rekwizytów z kartonu. Wyszło im dobrze, zaoszczędzili czas, energię i materiały. Zrobiło mi się wstyd. Zrozumiałam swoją arogancję, poważnie opóźniłam filmowanie. Zapytałam samą siebie: „Czemu byłam tak arogancka, narzucając innym swoją wolę? Dlaczego tak się dzieje?”.

Modląc się następnego ranka, przeczytałam te słowa Boga: „Jeśli rzeczywiście posiadasz w sobie prawdę, to ścieżka, którą będziesz kroczył, będzie właściwą ścieżką. Jeśli nie posiada się prawdy, łatwo czynić zło, i będziesz je czynił nawet wbrew sobie. Na przykład, jeśli miałeś w sobie arogancję i zarozumiałość, odkryjesz, że nie jest możliwe, abyś nie przeciwstawiał się Bogu; będziesz zmuszony Mu się przeciwstawiać. Nie będziesz robić tego celowo; będziesz to robić pod dominacją twojej aroganckiej i zarozumiałej natury. Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia, sprawią, że będziesz się wywyższać, ciągle stawiać siebie na widoku, a w końcu sprawią, że zasiądziesz na miejscu Boga i będziesz nieść świadectwo o sobie samym. W końcu zamienisz własne pomysły, własne myślenie i własne pojęcia w prawdy, które mają być czczone. Zobacz, jak wiele zła czynią ludzie pod władzą swej aroganckiej i zarozumiałej natury!” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Poczułam się okropnie. Znałam swoje aroganckie usposobienie, lecz nie znałam konsekwencji arogancji. Zrozumiałam, co objawiają słowa Boże, zrozumiałam, że arogancja popycha mnie do zła i oporu wobec Boga. Arogancka natura sprawiała, że się wywyższałam, innych miałam za nic, bo coś tam sama potrafiłam. Uważałam, że zawsze mam rację i nikt mi nie dorównuje, mieli robić, co każę. Jeśli ja mówiłam „w lewo”, nikt nie mógł iść w prawo ani tego sugerować. Strofowałam każdego, kto mnie nie słuchał, byłam samowolna i zawzięta. Kontrolowałam innych i szłam ścieżką antychrysta. Te słowa Boga: „Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia”, pokazały mi, jak się popisuję, wypełniając obowiązki. Nie poszukiwałam woli Boga ani zasad prawdy. Gdy inni coś sugerowali, nie zastanawiałam się, czy to pochodzi od Boga, czy to Jego przewodnictwo. Jeśli pomysł nie był mój, to mnie nie interesował. Nie miałam ani krzty czci dla Boga. Byłam arogancka, pogardzałam innymi, w moim sercu nie było Boga. Powinnam poddać się prawdzie i dziełu Ducha Świętego. Przecież sugestie braci i sióstr, nawet gdy ja miałam inny pomysł, mogły pochodzić od Ducha Świętego. Powinnam je przyjąć i rozważyć z sercem uległym i pełnym bojaźni Bożej. Jeśli zgodne są z prawdą i przyniosą korzyść pracy domu Bożego, powinnam je wcielić w życie. Jeśli odrzucam coś, co wynika z oświecenia i przewodnictwa Ducha Świętego, to przeszkadzam dziełu Ducha i opieram się Bogu. To obraza usposobienia Boga. Wypełniałam obowiązki arogancko jak dyktator, tłamsiłam braci i siostry, odrzucałam dobre pomysły. To zakłóciło pracę kościoła. Sprawiedliwe usposobienie Boga sprawiło, że mnie odsunięto. Myśląc o krzywdzie, jaką wyrządziłam innym, i stratach, jakie przez mnie poniósł kościół, żałowałam, czułam się winna. Nienawidziłam swojego zepsucia. Jednocześnie byłam wdzięczna Bogu, bo gdyby nie surowy sąd i karcenie z powodu mojej arogancji i uporu, nigdy bym siebie nie poznała, wciąż sprzeciwiałabym się Bogu.

Później przeczytałam ten fragment słów Boga: „Bardzo często myśli, działania i sposób myślenia ludzi utalentowanych i zdolnych są sprzeczne z prawdą, ale oni sami nie są tego świadomi. Nadal myślą: »Ależ jestem zmyślny! Dokonałem takich mądrych wyborów! Podjąłem takie słuszne decyzje! Nikt z was mi nie dorówna«. Tacy ludzie nieustannie żyją w stanie narcyzmu i samouwielbienia. Trudno jest im się wyciszyć i zastanowić się, czego Bóg od nich oczekuje, jaka jest prawda i jakie są jej zasady. Trudno jest im wkroczyć w prawdę i w słowa Boga oraz odnaleźć bądź pojąć zasady wcielania prawdy w życie i wkroczyć w jej rzeczywistość” („Na czym dokładnie ludzie polegają w życiu” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Słowa Boga pokazały mi, że jeśli polegamy tylko na własnych talentach, stajemy się aroganccy i zadufani, myślimy, że znamy prawdę, a wcale nie poszukujemy jej zasad. Uważałam się za zdolną i niezastąpioną w pracy przy scenografii, lecz inni przecież dobrze wypełniali obowiązki bez zawodowego doświadczenia, robili nawet lepsze rekwizyty niż ja. Uważałam, że mam rozeznanie i dobre pomysły, lecz wprowadzałam chaos. Robiłam rzeczy nieużyteczne lub wymagające przeróbek, marnowałam czas i pieniądze. Polegając na swoich talentach, lecz nie poszukując zasad prawdy, nie miałam dzieła Ducha Świętego, więc nie mogłam dobrze pracować. Jeśli ktoś ma serce na właściwym miejscu, Bóg go oświeci i poprowadzi. Bóg daje mądrość niewyobrażalną dla ludzi. Zrozumiałam, że te moje talenty i umiejętności są bezwartościowe. Próba ich wykorzystania była arogancka i nierozsądna. Czułam wstyd, myśląc o tym. Modliłam się do Boga: „Nie chcę się już kierować aroganckim usposobieniem. Chcę szukać prawdy i praktykować ją, dobrze wypełniać obowiązki”.

Później zaczęłam podlewać nowych wyznawców i nie wywyższałam się, pracując z innymi. Szukałam woli Boga, gdy coś się działo, i bardziej słuchałam sugestii innych. Raz brat z zespołu powiedział mi: „Twój styl podlewania i wspierania braci i sióstr jest nieco sztywny. Nie daje efektów. Lepiej będzie, jeśli skupisz się na indywidualnych słabościach ludzi”. Nie przekonało mnie to. Myślałam, że skoro mam doświadczenie, to jak mogłabym robić coś nie tak? Właśnie miałam skrytykować tego brata, gdy zrozumiałam, że znów budzi się we mnie arogancja. W milczeniu pomodliłam się i wtedy przypomniał mi się ten fragment słów Boga: „Gdy inni ludzie zaczynają wyrażać odmienne opinie. Jak powinieneś wtedy postąpić, aby ustrzec się przed byciem samowolnym? Najpierw musisz przyjąć pokorną postawę, odłożyć na bok własne poglądy i przekonania oraz pozwolić każdemu się wypowiedzieć. Nawet jeśli uważasz, że twój pogląd na daną sprawę jest słuszny, nie powinieneś ciągle się przy nim upierać. Już to jest swego rodzaju postępem; pokazuje bowiem, że przyjąłeś postawę poszukiwania prawdy, wyrzeczenia się samego siebie i wypełniania woli Bożej. Kiedy zaś będziesz już przejawiać taką postawę, to w chwili, gdy przestaniesz kurczowo trzymać się własnych poglądów, zacznij się modlić. Ponieważ sam nie potrafisz odróżnić dobra od zła, pozwalasz w ten sposób Bogu objawić ci i powiedzieć, jak najlepiej i najwłaściwiej będzie postąpić w danej sytuacji. Gdy zaś wszyscy włączą się do rozmowy, Duch Święty przyniesie wam wszystkim oświecenie” (Bożego omówienia). Byłam zbyt arogancka i uparta, tłamsiłam innych, zakłócałam pracę domu Boga. Nie mogłam dalej taka być, tłamsić ludzi, sprzeciwiać się Bogu, musiałam słuchać propozycji innych. Musiałam je przyjmować, poddać się, szukać woli Boga. Tylko tak można uzyskać Boże przewodnictwo. Dlatego cierpliwie wysłuchałam brata i zrozumiałam, że faktycznie mogłam się poprawić. Zaproponowane przez niego podejście było bardziej elastyczne. Wcieliłam je w życie i odkryłam, że jest skuteczne. Gdy później bracia i siostry dawali mi wskazówki, nie opierałam się już, lecz przyjmowałam je i rozważałam, omawiałam sprawy z innymi, by lepiej praktykować. Wszyscy mówili, że dużo im dało takie podlewanie. Czułam prawdziwy spokój. Bóg mnie prowadził, więc mogłam Mu tylko dziękować i wychwalać Go. Doświadczyłam Bożego błogosławieństwa, płynącego z praktykowania zasad prawdy pozbawionego arogancji.

67. Urzeczywistnienie odrobiny podobieństwa do istoty ludzkiej jest z pewnością wspaniałe

Autorstwa Tashi, Kanada

Bóg Wszechmogący mówi: „Dopóki Jego sześciotysiącletni plan zarządzania nie zostanie zrealizowany – zanim ujawni wynik każdej kategorii człowieka – dzieło Boga na ziemi będzie służyć zbawieniu; jego celem jest wyłącznie uczynienie tych, którzy Go kochają, pełnymi – dogłębnie – oraz sprawienie, by poddali się Jego panowaniu. Bez względu na to, w jaki sposób Bóg zbawia ludzi, wszystko to dokonuje się poprzez oderwanie ich od ich starej, szatańskiej natury – oznacza to, że Bóg zbawia ludzi poprzez skłonienie ich do poszukiwania życia. Jeśli tego nie zrobią, wówczas nie będą mieli możliwości przyjęcia Bożego zbawienia. (…) W przeszłości Boże metody zbawienia obejmowały okazywanie najwyższej miłości i współczucia – oto Bóg oddał wszystko szatanowi w zamian za całą ludzkość. Dzisiejsze czasy w niczym nie przypominają przeszłości: do zbawienia, którym obecnie was obdarzono, dochodzi w czasie dni ostatecznych, kiedy każdy zostaje sklasyfikowany zgodnie ze swoim rodzajem. Tym razem wasze zbawienie nie dokonuje się poprzez miłość ani współczucie, tylko poprzez karcenie i sądzenie, aby człowiek mógł zostać zbawiony jeszcze dogłębniej. Dlatego też wszystko, co otrzymujecie, to karcenie, sąd i bezlitosne uderzenia, lecz wiedzcie jedno: w tych bezdusznych uderzeniach nie ma najmniejszej kary. Niezależnie od tego, jak srogie mogą być Moje słowa, wszystko, co wam się przydarza, to jedynie kilka słów, które mogą wam się wydawać kompletnie bezduszne. Niezależnie od tego, jak bardzo mogę być rozgniewany, wszystko, co na was spada, to wciąż tylko słowa nauki, a Ja nie chcę was skrzywdzić ani zgładzić. Czyż to wszystko nie jest faktem? Wiedzcie, że obecnie wszystko, czy jest to sprawiedliwy sąd, czy bezduszne oczyszczanie i karcenie, służy zbawieniu. Niezależnie od tego, czy dzisiaj każdy zostaje sklasyfikowany zgodnie ze swoim rodzajem, czy też obnażone zostają wszystkie kategorie ludzi, celem wszystkich słów Boga i Jego dzieła jest zbawienie tych, którzy prawdziwie Go kochają. Sprawiedliwy sąd ma oczyścić człowieka, a bezduszne oczyszczenie dokonuje się, aby go obmyć; srogie słowa lub karcenie mają na celu oczyszczenie i służą zbawieniu” (Powinieneś odłożyć na bok błogosławieństwa, jakie daje status, i zrozumieć Bożą wolę zbawienia człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Kościół planował w zeszłym roku nakręcić film, a bracia i siostry polecili mnie do roli reżyserki. Gdy stawiałam pierwsze kroki, czułam się trochę zestresowana, ale cały czas modliłam się do Boga i stopniowo uspokajałam, byłam gotowa do działania. W pocie czoła przyswajałam wiedzę o robieniu filmów i powoli zdobywałam umiejętności. W tamtym czasie bracia i siostry godzili się na moje pomysły. Szczególnie pierwsza scena, jaką sfilmowałam, spodobała się wszystkim, a przywódczyni powiedziała, że jestem urodzoną reżyserką. Serce rozpierała mi duma, Czułam, że tyle pochwał tuż po rozpoczęciu pracy oznacza, że mam talent i jak trochę się wprawię, bez wątpienia będę wiedziała, co robić. Od tego czasu, gdy pracowałam z braćmi i siostrami, nie byłam już taka skromna, mówiłam pewnym głosem, trzymałam głowę wysoko. Zawsze chciałam mieć ostatnie słowo i nie liczyłam się z innymi. Gdy ktoś podważał moje pomysły lub coś sugerował, byłam nieustępliwa, niecierpliwa i pogardliwa. Czułam, że przewyższam innych we wszystkim, że powinni robić, co mówię, zamiast sprawiać kłopoty. Według mnie zwracali uwagę na błahostki, o których nie warto było rozmawiać. Żeby ich uciszyć, zawsze pytałam: „To kwestia zasad?” Pewnego razu siostra Zhang, główna bohaterka filmu, pokazała mi kostiumy, które wybrała. Pomyślałam: „Jak można mieć tak kiepski gust?” Kazałam jej wybrać inne. Skrytykowałam wiele jej wyborów. Byłam przekonana, że jako reżyserka nie mogę się mylić, a inni powinni mnie słuchać. Bracia i siostry czuli, że ich ograniczam i nie chcieli już dzielić się swoimi pomysłami. Było mi przykro, gdy to dostrzegłam, ale pomyślałam, że chodzi o naszą pracę i jestem w niej przecież nie najgorsza. Dlatego nic sobie z tego nie robiłam. Wtedy moja przywódczyni porozmawiała ze mną i ukazała mi moje wady: powiedziała, że jestem zbyt arogancka i lubię kontrolować ludzi, ostrzegła, żebym nie skupiała się na innych. lecz zastanowiła nad sobą i praktykowała prawdę, by rozwiązać problemy. Ale wtedy nie rozumiałam własnej natury. Czułam, że mam odpowiedzialną pracę. Wciąż upierałam się i buntowałam, co uniemożliwiało mi sprawną pracę z braćmi i siostrami. Z czasem zaczęliśmy napotykać problemy, które opóźniały naszą pracę.

Pewnego dnia dowiedziałam się, że jednego reżysera odsunięto od obowiązków, bo jego arogancja opóźniała pracę, nie przyjmował prawdy i ograniczał braci i siostry. Trochę się przestraszyłam. Zachowywałam się dokładnie jak ten reżyser. Czułam, że to ostrzeżenie od Boga, więc postanowiłam, że nie będę się już tak rządzić. Zacznę się kontrolować, będę uprzejma, będę omawiać naszą pracę z innymi. Wciąż jednak nie rozumiałam własnej natury, więc nie szukałam prawdy, by się zmienić.

Po pewnym czasie postępy zespołu były tak znikome, że przywódczyni wyznaczyła siostrę Liu do pracy ze mną. Z początku nie mogłam tego zaakceptować. Myślałam, że przywódczyni wątpi w moje zdolności, lecz skoro już tak ustaliła, musiałam zacisnąć zęby i na to przystać. Zauważyłam, że w dyskusjach o pracy przywódczyni zawsze pytała o zdanie siostrę Liu. Było mi z tym źle, czułam, że nie ma o mnie dobrej opinii. Miałam jej to za złe. Co więcej, nie akceptowałam siostry Liu. Ilekroć omawialiśmy pracę, niezadowolona siedziałam w milczeniu. Raz siostra Liu zasugerowała, jak możemy rozwiązać problemy, co spodobało się braciom i siostrom, ale ja stanęłam okoniem. Nie chciałam słuchać, co miała do powiedzenia. Gdy inni pytali o moją opinię, tłumiłam gniew i mówiłam: „Wszystko jedno”. Przywódczyni wtedy rozprawiła się ze mną, mówiąc, że nie wspomagam pracy w domu Bożym. Czułam się z tym źle, wiedziałam, że choćby nie wiem co, nie mogę rozładowywać frustracji podczas pracy w domu Bożym. Ale nie mogłam tego przełknąć. Pomyślałam: „Jeśli siostra Liu ma zawsze rację, to o czym tu dyskutować?” Ciągle myślałam, że to ja mam rację, więc podczas kolejnych dyskusji twardo obstawałam przy swoim i odrzucałam nawet rozsądne sugestie siostry Liu. Myślałam, że ona się popisuje. Gdy zarekomendowała pewnego aktora, zacząłem wymyślać różne problemy i skrytykowałam jej sugestię. Nie chciałam jej słuchać. Wolałam kontrolować całą pracę. Siostra Liu poczuła, że ją ograniczam i przestała cokolwiek proponować. W tym czasie miałam aroganckie, zarozumiałe usposobienie i nie poszukiwałam prawdy, więc mój duch pogrążał się w mroku. Codziennie czułam się przygnębiona i zdawało mi się, że Bóg ukrywa się przede mną. Nie miałam Mu nic do powiedzenia w modlitwie, a Jego słowa nie znajdowały drogi do mego serca. Miałam pustkę w głowie, również podczas pracy. Nie widziałam problemów. Stale czułam lęk, jakby za chwilę coś miało się wydarzyć.

Kilka dni później nasza przywódczyni spotkała się z nami. Ujawniła moje aroganckie usposobienie, powiedziała, że jestem despotyczna, zachowuję się nie fair i zakłócam przez to pracę. Kazała mi iść do domu, pomodlić się i zastanowić nad sobą. To mnie zszokowało, lecz szczerze modliłam się do Boga słowami: „Boże, cokolwiek by mi się przytrafiło, wierzę, że Ty to zaplanowałeś, i gotowa jestem poddać się temu”. Nie mogłam spać w nocy. Myślałam o tym, jak długo byłam w zespole filmowym, do którego przestałam należeć. Nie mogłam się z tym pogodzić, byłam zła, z oczu płynęły mi łzy. Chciałam wykorzystać ten moment na modlitwę, zastanowić się nad sobą, żeby podnieść się i pójść dalej. Ale w domu było mi bardzo ciężko i nie mogłam skupić się na słowach Boga. Mogłam jedynie stanąć przed Bogiem i wołać do niego raz po raz: „Boże, ja tak bardzo cierpię. Pomóż mi, ochroń moje serce, bym mogła pojąć Twoją wolę i poznać samą siebie”. Modliłam się nieustannie i w końcu odnalazłam spokój.

Kilkoro braci i sióstr przyszło do mnie następnego dnia, żeby porozmawiać o moich problemach i pomóc mi. Jedna siostra powiedziała: „Bardzo się zmieniłaś, od kiedy zostałaś reżyserką. Inaczej patrzysz na ludzi, chcesz mieć we wszystkim ostatnie słowo. Jesteś apodyktyczna i nie da się z tobą pracować”. Jeden z braci powiedział: „Łatwiej nam rozmawiać o pracy, gdy ciebie nie ma, a gdy tylko się pojawiasz, wszyscy się spinamy, boimy się, że skrytykujesz nasze pomysły”. Każde słowo, padające z ich ust, było jak sztylet wbijany w moje serce. Było mi wstyd przed nimi i czułam się okropnie. Nigdy w życiu nie czułam, że tak bardzo zawiodłam. Było już tak źle, że bracia i siostry nie mieli odwagi się do mnie zbliżyć, bali się mnie. Pytałam siebie, czy nadal jestem taka jak należy i dlaczego byłam taka niewrażliwa? Nie zdawałam sobie sprawy, że moje aroganckie usposobienie mogło wyrządzić innym taką krzywdę. Wiedziałam, że jestem arogancka, przywódczyni często ze mną rozmawiała, ale nigdy nie przykładałam do tego wagi. Myślałam, że byłam arogancka, bo miałam lepszy charakter. Czyż każdy utalentowany człowiek nie jest arogancki? Dlatego nigdy nie szukałam prawdy. Ale dzięki pomocy braci i sióstr odnalazłam w końcu spokój ducha, mogłam się wyciszyć i zastanowić nad swoim zachowaniem.

Wtedy przeczytałam dwa fragmenty słowa Bożego, Bóg mówi: „Jeśli rzeczywiście posiadasz w sobie prawdę, to ścieżka, którą będziesz kroczył, będzie właściwą ścieżką. Jeśli nie posiada się prawdy, łatwo czynić zło, i będziesz je czynił nawet wbrew sobie. Na przykład, jeśli miałeś w sobie arogancję i zarozumiałość, odkryjesz, że nie jest możliwe, abyś nie przeciwstawiał się Bogu; będziesz zmuszony Mu się przeciwstawiać. Nie będziesz robić tego celowo; będziesz to robić pod dominacją twojej aroganckiej i zarozumiałej natury. Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia, sprawią, że będziesz się wywyższać, ciągle stawiać siebie na widoku, a w końcu sprawią, że zasiądziesz na miejscu Boga i będziesz nieść świadectwo o sobie samym. W końcu zamienisz własne pomysły, własne myślenie i własne pojęcia w prawdy, które mają być czczone. Zobacz, jak wiele zła czynią ludzie pod władzą swej aroganckiej i zarozumiałej natury!” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Sednem skażonego usposobienia człowieka jest arogancja. Im bardziej aroganccy są ludzie, tym bardziej skłonni są sprzeciwiać się Bogu. Jak bardzo poważny jest to problem? Ludzie o aroganckim usposobieniu nie tylko uważają wszystkich wokół za gorszych od siebie, lecz także – co w tym najgorsze – traktują z góry nawet samego Boga. Mimo iż z pozoru może się wydawać, że niektórzy ludzie wierzą w Boga i za Nim podążają, to wcale nie traktują Go oni jak Boga. Przez cały czas są przekonani, że posiedli prawdę, i mają o sobie bardzo wysokie mniemanie. W tym właśnie tkwi istota i źródło aroganckiego usposobienia, a pochodzi ono od szatana. Dlatego też problem arogancji musi zostać rozwiązany. To, że ktoś czuje się lepszy od innych, jest jeszcze sprawą trywialną. Kluczową kwestią jest to, że aroganckie usposobienie człowieka nie pozwala mu podporządkować się Bogu, Jego panowaniu i zarządzeniom. Osoba taka ciągle ma ochotę rywalizować z Bogiem o władzę nad innymi. Tego rodzaju osoba ani odrobinę nie czci Boga, nie mówiąc już o tym, by miała Go kochać lub podporządkować się Mu” (Bożego omówienia). Dzięki słowom Boga pojęłam, że przez moją arogancję i zarozumiałość buntowałam się przeciwko Bogu. Odkąd zostałam reżyserką i odniosłam pewne sukcesy, myślałam, że to zasługa mojej ciężkiej pracy, że jestem lepsza od innych. Zaczęłam lekceważyć innych, uparcie trwałam przy swoim, i zawsze chciałam mieć ostatnie słowo. Gdy odnosiłam porażkę w wypełnianiu obowiązków, nie uważałam, że to we mnie tkwi problem, skupiałam się tylko na braciach i siostrach. Protekcjonalnie rozprawiałam się z innymi. Przez swoją arogancję patrzyłam na wszystkich z góry. Nie widziałam ich zalet, własne pomysły uważałam za najlepsze. Krytykowałam sugestie innych, chciałam ich kontrolować. Nie znałam siebie, zaślepiała mnie własna zarozumiałość. Po wielokrotnym przycinaniu i napominaniu wciąż nie chciałam się nad sobą zastanowić. Moje serce nie poszukiwało. Gdy praca zwolniła tempo, było jasne, że nie potrafię nią zarządzać, a ja wciąż nie chciałam współpracować z innymi ani dopuszczać ich do głosu. Uważałam to za kompromis uwłaczający mojej reputacji i pozycji. Chciałam rządzić niepodzielnie i zawsze mieć ostatnie słowo. Czyż nie szłam ścieżką oporu wobec Boga? Gdy siostra Liu dobrze sobie radziła, zagrażało to mojej pozycji. Wiedziałam, że ona ma rację, a praca domu Bożego może skorzystać na jej sugestiach, ale i tak szukałam dziury w całym, a gdy bracia i siostry przyznawali jej rację, nie mogłam tego znieść i okazywałam frustrację. Wolałam, żeby ucierpiała praca domu Bożego, niż utracić reputację i status. Gdzie się podziała moja cześć dla Boga? Gdzie było moje sumienie i rozum? Żyłam według swojego aroganckiego, szatańskiego usposobienia, narzucając własne pomysły i opinie braciom i siostrom, jakby były prawdą, narzucają innym swoją wolę we wszystkim. Czy nie chciałam równać się z Bogiem i kontrolować innych? „Człowiek nie powinien się wyolbrzymiać ani wywyższać. Powinien czcić i wywyższać Boga” (Dziesięć dekretów administracyjnych, które muszą być przestrzegane przez wybranych ludzi Boga w Wieku Królestwa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zrozumiałam, że grozi mi niebezpieczeństwo. Z pozoru codziennie spełniałam swój obowiązek i z poświęceniem ponosiłam koszty, lecz co krok przejawiałam szatańskie usposobienie. Moje działania były sprzeczne z prawdą, zakłócałam pracę kościoła. Czyniłam zło, opierałam się Bogu, obrażałam Jego usposobienie! Jak mogło do tego dojść? To przez moją arogancką, krnąbrną naturę. Nigdy nie przyjęłam prawdy, więc sprowadziłam na siebie gniew Boży. Tak bardzo zepsuł mnie szatan, że rzeczywistość prawdy była mi całkowicie obca. Bóg wywyższył mnie, powierzając mi tak ważne zadanie, a źródłem moich sukcesów było wyłącznie dzieło Ducha Świętego, nie zaś moje zdolności. Zauważyłam, że gdy polegałam na swej aroganckiej naturze, Duch Święty przestawał działać i wtedy nie mogłam już niczego sensownie załatwić. Mimo to czułam, że jest ze mną dobrze. Byłam nieracjonalnie arogancka, bez cienia samoświadomości. Wtedy dopiero zaczęłam czuć pogardę do swojej aroganckiej natury.

Później przeczytałam te słowa Boga: „Wszyscy żyjecie w kraju grzechu i wyuzdania, wszyscy jesteście grzeszni i wyuzdani. Dziś możecie nie tylko spojrzeć na Boga, ale, co ważniejsze, otrzymaliście karcenie i sąd, otrzymaliście gruntowne zbawienie, czyli otrzymaliście największą miłość Boga. We wszystkim, co Bóg czyni, zawiera się Jego prawdziwa miłość do was; nie ma On żadnych złych intencji. Osądza was ze względu na wasze grzechy i robi to po to, byście zastanowili się nad sobą oraz otrzymali od Niego to wspaniałe zbawienie. Wszystko to służy uczynieniu człowieka pełnym. Od początku do końca Bóg robi wszystko, by zbawić człowieka i nie pragnie całkowicie zniszczyć ludzi, których stworzył własnymi rękami. Dzisiaj zszedł pośród was, by wykonywać dzieło – czyż takie zbawienie nie jest jeszcze wspanialsze? Czy gdyby was nienawidził, wykonywałby tak wielkie dzieło, by wam osobiście przewodzić? Dlaczego miałby tak cierpieć? Bóg was nie nienawidzi ani nie ma wobec was żadnych złych zamiarów. Powinniście wiedzieć, że miłość Boga jest miłością najprawdziwszą. Bóg musi zbawiać ludzi poprzez sąd tylko dlatego, że są nieposłuszni; w innym przypadku ich zbawienie nie byłoby możliwe” (Wewnętrzna prawda dzieła podboju (4), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Nieustannie czytałam słowa Boga. Czułam ciepło w środku, byłam poruszona. Dostrzegłam, że ujawniając moje zepsucie w ten sposób, Bóg mnie nie potępiał, nie robił mi trudności celowo. Chciał mnie przez to zbawić. Mam arogancką, nieprzejednaną naturę, a Bóg wiedział, czego mi trzeba. Bracia i siostry przycięli mnie i rozprawili się ze mną, a ja poznałam swoje aroganckie usposobienie, przemyślałam drogę, którą szłam, i okazałam skruchę, nie chciałam już sprzeciwiać się Bogu. Choć doświadczyłam bólu i negatywnych uczuć, bez tego osądzania i karcenia moje zdrętwiałe serce nie przebudziłoby się. Nie byłabym w stanie się zreflektować ani poznać sprawiedliwego usposobienia Boga. Nie mogłabym okazać przed Nim skruchy, wciąż bym z Nim konkurowała i stawiała Mu opór, aż w końcu obraziłabym Jego usposobienie i zostałabym ukarana. W końcu sama doświadczyłam, że karcenie i objawienie słów Boga chroniły mnie i były wyrazem najprawdziwszej miłości. Gdy to zrozumiałam, byłam tak wdzięczna Bogu. Czułam, że w przyszłości muszę gorliwie szukać prawdy, by odrzucić zepsute usposobienie i urzeczywistnić podobieństwo do człowieka.

Modliłam się i poszukiwałam dalej. Zastanawiałam się, jak odrzucić aroganckie usposobienie i przestać sprzeciwiać się Bogu. Wtedy przeczytałam te oto słowa Boga: „Arogancka natura sprawia, że jesteś uparty. Gdy ludzie mają takie nieprzejednane usposobienie, to czyż nie są skłonni do samowoli? Jak zatem można radzić sobie z takimi skłonnościami? Kiedy masz jakiś pomysł, wydobywasz go na światło dzienne i mówisz, co sądzisz i uważasz na dany temat, a następnie rozmawiasz o tym ze wszystkimi. Po pierwsze, możesz w ten sposób rzucić nieco światła na swe własne poglądy i poszukać prawdy; jest to pierwszy krok, jaki należy wprowadzić w życie, aby pokonać w sobie tę skłonność do samowoli. Drugi krok następuje wtedy, gdy inni ludzie zaczynają wyrażać odmienne opinie. Jak powinieneś wtedy postąpić, aby ustrzec się przed byciem samowolnym? Najpierw musisz przyjąć pokorną postawę, odłożyć na bok własne poglądy i przekonania oraz pozwolić każdemu się wypowiedzieć. Nawet jeśli uważasz, że twój pogląd na daną sprawę jest słuszny, nie powinieneś ciągle się przy nim upierać. Już to jest swego rodzaju postępem; pokazuje bowiem, że przyjąłeś postawę poszukiwania prawdy, wyrzeczenia się samego siebie i wypełniania woli Bożej. Kiedy zaś będziesz już przejawiać taką postawę, to w chwili, gdy przestaniesz kurczowo trzymać się własnych poglądów, zacznij się modlić. Ponieważ sam nie potrafisz odróżnić dobra od zła, pozwalasz w ten sposób Bogu objawić ci i powiedzieć, jak najlepiej i najwłaściwiej będzie postąpić w danej sytuacji. Gdy zaś wszyscy włączą się do rozmowy, Duch Święty przyniesie wam wszystkim oświecenie” (Bożego omówienia). W słowach Boga znalazłam ścieżkę praktykowania. Nie chciałam być arogancka ani samowolnie wypełniać obowiązków. Musiałam mieć serce poszukujące prawdy i wielbiące Boga. Musiałam współpracować z braćmi i siostrami, a w razie rozbieżności opinii powinnam wyrzec się siebie i swojego ego, modlić do Boga i szukać prawdy. Tylko przy takim nastawieniu mogłam liczyć na oświecenie przez Ducha Świętego. Nie ośmieliłabym się już przeciwstawić Bogu i zaszkodzić pracy domu Bożego upartym trwaniem przy własnych ideach. Gdy to zrozumiałam, światło rozbłysło w mym sercu. Ułożyłam taką modlitwę: „Boże, od teraz chcę pracować z braćmi i siostrami w harmonii, byśmy wspólnie szukali prawdy i wykonali obowiązki według zasad”.

Wkrótce poproszono mnie o wykaligrafowanie kilku linijek. Pomyślałam sobie: „To nic trudnego. Uczyłam się kaligrafii, jestem w tym dobra”. Zapisałam kilka wersji, a siostra Liu skomentowała: „Może być”. Znów poczułam do niej urazę i pomyślałam: „Tak niechętnie to mówisz. Czy aż tak źle kaligrafuję? Uczyłam się tego, jestem w tym dobra. Chyba lepiej się na tym znam niż ty? Widać, że się masz do tego smykałki, celowo się mnie czepiasz”. Nagle uświadomiłam sobie, że myślenie w ten sposób, to błąd. Czy nie ujawniło się znów moje zepsute usposobienie? Od razu w modlitwie stanęłam przed Bogiem: „Boże, chcę poszukiwać prawdy, być posłuszna, wyrzec się siebie i poświęcić swoim obowiązkom”. Z tym nastawieniem znów zasiadłam do kaligrafii, a siostra Liu zasugerowała kilka zmian, żeby pismo wyglądało lepiej. Bracia i siostry uznali, że moja kaligrafia wyglądała dobrze. Wcześniej, gdy uważałam, że mam rację, a przy tym inni się ze mną zgadzali, nie było o czym dyskutować, a ja trwałam przy swoim. Ale zmieniłam sposób myślenia. Myślałam natomiast: „Bracia i siostry mają różne opinie, gdy rozmyślają o naszych obowiązkach. Nikt nie robi tego, by coś utrudniać. A ja niekoniecznie muszę mieć rację. Ostatecznie wspólnie decydujemy o tym, co najlepiej się sprawdzi”. Z tym nastawieniem powiedziałam tak: „Zrobię jeszcze jedną wersję, a wy zdecydujecie, która jest najlepsza. To zależy tylko od was”. Kaligrafując z takim podejściem, poczułam spokój, nie myślałam już, że mogę stracić twarz. Gdy skończyłam, poprosiłam o opinie i usłyszałam kilka sugestii od braci i sióstr. Były to cenne uwagi. Poczułam wtedy, że mam mnóstwo wad, a bracia i siostry mają mnóstwo zalet, których mi brakuje. Wiele ich sugestii rekompensowało moje słabości. Ponieważ pomagaliśmy sobie nawzajem i rekompensowaliśmy swoje słabości, mogliśmy lepiej wypełniać nasze obowiązki. Współpracując z braćmi i siostrami w ten sposób, zaczęłam czuć prawdziwy spokój, zbliżyłam się do wszystkich. Nie byłam już taka bezczelna i dumna jak wcześniej, a inni lepiej się ze mną dogadywali. Odkryłam, że nie tak trudno jest przyjmować sugestie od braci i sióstr. Właściwie odbierałam to, co mówili o moich niedociągnięciach. Czasami coś mi się nie podobało i ujawniała się moja arogancja, ale bracia i siostry napominali mnie i mogłam od razu stanąć przed Bogiem. Chciałam się wyrzec siebie, szukać prawdy i wykonywać obowiązki według zasad. Po tych wszystkich doświadczeniach poczułam w sercu prawdziwe szczęście. Zobaczyłam, że mogę niektóre słowa Boga wcielić w życie, a wcześniej było to dla mnie tak trudne. Trudno mi było zapomnieć o sobie i uwzględnić sugestie innych, lecz teraz potrafię praktykować słowa Boga! Urzeczywistniam nieco podobieństwa do człowieka. Już nie jestem taka bezczelna, nie jestem wstrętna Bogu i nie ograniczam już innych. Ilekroć o tym myślę, jestem tak wdzięczna Bogu. Gdyby nie rozprawił się ze mną, nie przyciął mnie i nie osądził, gdyby nie objawił swoich słów, mogłabym być teraz niemożliwie zepsuta i arogancka. Byłam w stanie nieco zrozumieć i zmienić się wyłącznie dzięki osądzaniu i karceniu słowem Bożym.

68. Żniwa po doświadczeniu przycinania i rozprawiania się

Autorstwa Youxin, Korea Południowa

Bóg Wszechmogący mówi: „Ludzie nie mogą zmienić własnego usposobienia; muszą poddać się sądowi i karceniu, cierpieniu i oczyszczeniu słowem Bożym; Jego słowa muszą rozprawić się z nimi, zdyscyplinować ich i przyciąć. Tylko wtedy mogą oni osiągnąć posłuszeństwo i wierność Bogu i nie być już zdawkowymi wobec Niego. To właśnie dzięki oczyszczeniu słowami Boga zmieniają się ludzkie usposobienia. Tylko dzięki temu, że słowa Boga obnażają, osądzają i dyscyplinują ludzi oraz rozprawiają się z nimi, ludzie nie będą już mieli odwagi działać pochopnie, a zamiast tego staną się stabilni i opanowani. Najważniejsze jest to, że będą oni w stanie podporządkować się obecnym słowom Boga i Jego dziełu, nawet jeśli nie jest ono zgodne z ludzkimi pojęciami. Będą oni w stanie odłożyć te pojęcia na bok i dobrowolnie się podporządkować” (Ludzie, których usposobienie się zmieniło, to ci, którzy weszli w rzeczywistość słów Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy wcześniej czytałam te słowa Boga: „Ludzie nie mogą zmienić własnego usposobienia; muszą poddać się sądowi i karceniu, cierpieniu i oczyszczeniu słowem Bożym; Jego słowa muszą rozprawić się z nimi, zdyscyplinować ich i przyciąć. Tylko wtedy mogą oni osiągnąć posłuszeństwo i wierność Bogu i nie być już zdawkowymi wobec Niego”. Nie rozumiałam, czemu ludzie nie potrafią zmienić swojego usposobienia. Każdego dnia gorliwie czytałam słowa Boga, na zgromadzeniach byłam na czas i przyjmowałam każdy obowiązek powierzony mi przez kościół. Nie grzeszyłam, dobrze wykonywałam powinności, wierzyłam w Boga od lat i dużo czytałam Jego słów, więc myślałam, że moje zepsute usposobienie się zmieni. Czemu mimo to Bóg wciąż mnie osądzał, karcił, przycinał i napominał? Nigdy nie rozumiałam powyższych słów Bożych, dopóki Bóg kilka razy mnie nie napomniał i nie przyciął. Wtedy dopiero zobaczyłam, jak głęboko byłam zepsuta przez szatana, jak głęboko tkwiła we mnie arogancka, zarozumiała, szatańska natura. Gdyby Bóg mnie nie sądził, nie karcił, nie przycinał i nie napominał, nie poznałabym siebie, nie zostałabym oczyszczona ani przemieniona.

W 2016 roku byłam przywódczynią kościoła. Na początku czułam, że mam duże braki, więc modliłam się i szukałam oparcia w Bogu. Rozmawiałam ze współpracownikami, gdy jakaś kwestia była dla mnie niezrozumiała, przyjmowałam sugestie od innych i byłam dość pokorną osobą. Po ponad sześciu miesiącach pojęłam niektóre zasady i pomagałam braciom i siostrom w trudnościach poprzez omawianie prawdy. Byłam z siebie zadowolona i myślałam: „Choć nie byłam wcześniej przywódczynią kościoła, mam dobry charakter i szybko pojmuję słowa Boże. Dalsza praktyka uczyni mnie jeszcze lepszą”. Powierzono mi później ważny obowiązek i moje samozadowolenie wzrosło. Byłam najmłodsza wiekiem i wiarą wśród moich współpracowników, lecz czułam, że muszę mieć wielki talent, jeśli mogę robić tak ważne rzeczy! Przez jakiś czas nosiłam głowę wysoko, nawet przechadzając się, uważałam, że mój obowiązek jest najważniejszy i nikt mi nie dorównuje. Stawałam się coraz bardziej arogancka. W rozmowach o pracy kościoła, gdy inni zgłaszali sugestie, ja trwałam przy swoim i myślałam: „Czy naprawdę jest tak, jak mówicie? Już się takimi sprawami zajmowałam, więc mam chyba lepsze pojęcie o zasadach? Wiem, jak najlepiej załatwić tę sprawę”. Gdy czasem jedna z sióstr brała coś nieco nazbyt poważnie, traciłam cierpliwość, myśląc, że łatwo można uporać się z tak prostą sprawą, że nie ma potrzeby bez końca o tym rozmawiać i szukać rozwiązań. Czasami na spotkaniach sugestie tej siostry nie były przyjmowane przez innych, więc zaczęłam patrzyć na nią z góry. Myślałam tak: „Choć byłaś przywódczynią dłużej niż ja, wcale nie jesteś lepsza”. Raz mi powiedziała, że jestem opieszała w pracy, że moje postępy są zbyt powolne. Nie mogłam tego znieść i odparłam: „Nie mogę tego zaakceptować. Czy ty również nie jesteś po części za to odpowiedzialna? Jak możesz być tak nieświadoma i jak możesz spychać wszystko na mnie?”. Po czym wstałam i wyszłam. Później przywódca dowiedział się o tym i rozprawił się ze mną za moją arogancję. Przyznałam mu rację, mówiąc: „Jestem zbyt arogancka i nie akceptuję prawdy”. Nie próbowałam zrozumieć swojej natury i istoty, a wykonując obowiązki, wciąż się rządziłam i robiłam wszystko po swojemu. Niektórzy z moich współpracowników zostali zastąpieni przez innych, bo brakowało im charakteru i zmysłu praktycznego. Nie bałam się, że mnie też zastąpią, bo myślałam sobie: „Mam prawdziwy talent i jestem odpowiedzialna za dość sporo zadań. Czy udałoby się szybko znaleźć osobę, która byłaby w stanie mnie zastąpić?”. Gdy stałam się absurdalnie arogancka, zostałam surowo przycięta i napomniana.

Raz czytałam teksty o doświadczeniach i świadectwach braci i sióstr i uznałam ja za nieco powierzchowne. Odrzuciłam je, nie pytając nawet nikogo o zdanie. Przywódca bardzo się zezłościł, gdy się o tym dowiedział. Zapytał mnie: „Czemu odrzuciłaś takie dobre teksty? Czy omówiłaś to ze współpracownikami?”. Odparłam: „Nie, uznałam je po prostu za nieco powierzchowne”. Wtedy od razu przywódca surowo mnie napomniał, mówiąc: „Choć te teksty mogą być trochę powierzchowne, opisane w nich doświadczenia są autentyczne, pokazują praktyczne zrozumienie, są budujące dla ludzi. Na tym polega dobre świadectwo o osobistym doświadczeniu. Wykonując swoje obowiązki, nie szukasz prawdy, jesteś samowolna i arogancka. Nie rozumiesz prawdy, nie pytasz innych o zdanie. Wyrzucasz do kosza dobre teksty ze świadectwami o doświadczaniu Bożego dzieła. Czy to nie głupie? Czy tak nie postępuje szatan? Działasz na szkodę kościoła!”. Wcześniej byłam już napominana, lecz nigdy tak surowo. Słowa „głupie”, „szatan”, „szkoda”, „samowolna i arogancka” dudniły mi w głowie przez cały czas. Nie mogłam powstrzymać łez i nawet oddech trudno mi było złapać. Czułam się pokrzywdzona. Choć nie rozmawiałam o tym wtedy z moimi współpracownikami, to czy nie powiedziałam im o tym później? Bóg zagląda bardzo głęboko w nasze serca. Gdy szukałam dla siebie wymówek, przywódca surowo mówił dalej: „Kierujesz się własnymi prawami. Gdy czegoś nie rozumiesz, mogłabyś zapytać innych, porozmawiać z nimi, lecz ty tego nie robisz. Jesteś arogancka i nie masz w sercu bojaźni Bożej!”. Przyjęłam te słowa z niechęcią. Gdybym miała w sercu bojaźń Bożą, zastanowiłabym się przed podjęciem działań, lecz ja robiłam wszystko, jak mi się podobało, nie pytając innych o zdanie. Byłam arogancka i zadufana w sobie.

Przywódca przyjrzał się sytuacji i dowiedział się, że jestem zbyt arogancka, że nie rozumiem prawdy i nie nadaję się do wykonywania ważnych obowiązków, więc mnie zastąpiono. Wszystko widziałam w czarnych barwach. Czułam, że przywódca przejrzał mnie na wylot w tej sytuacji i uznał, że nie szukam prawdy, że jestem niewiarygodnie arogancka, że nie warto nade mną pracować. Myślałam, że nie mam już przyszłości w domu Bożym. Miałam coraz bardziej negatywne nastawienie i niewiele rozumiałam. Czułam się jak szatan. Jak mogłabym zostać zbawiona? Uznałam, że bracia i siostry na pewną nie uważają mnie za wartościową osobę, więc po co miałam trwać w wierze? W tym okresie z niechęcią wykonywałam obowiązki i nie chciałam dążyć do prawdy. Osoba odpowiedzialna za mnie rozmawiała ze mną o woli Boga kilka razy, ale nie zawróciłam ze złej drogi. Przycięła i napomniała mnie, mówiąc, że celowo sprawiam trudności, jestem wciąż negatywnie nastawiona, sprzeciwiam się Bogu i że jeśli się nie zmienię, Bóg mnie odrzuci prędzej czy później. Słysząc to, przeraziłam się i dotarła do mnie powaga sytuacji. Modliłam się, poszukiwałam prawdy i zastanawiałam nad sobą. Czemu przez te sześć miesięcy nie reagowałam prawidłowo na przycinanie i napominanie? Wtedy przeczytałam te słowa Boga: „Niektórzy ludzie po przycinaniu i rozprawieniu się z nimi stają się bierni; tracą całą energię do wykonywania swoich obowiązków i ostatecznie stają się również nielojalni. Dlaczego tak się dzieje? Częściowo dzieje się tak dlatego, że brak im świadomości istoty ich działań, a to prowadzi do tego, że nie są w stanie przyjąć przycinania i rozprawiania się z nimi. Częściowo jest zaś tak dlatego, że wciąż nie rozumieją oni znaczenia przycinania i rozprawiania się z nimi. Wszyscy ludzie wierzą, że przycinanie i rozprawianie oznacza, że ich wynik został ustalony. W konsekwencji błędnie sądzą, że są wobec Boga do pewnego stopnia lojalni, to nie powinno się rozprawiać się z nimi i przycinać ich; i że jeśli ktoś się z nimi rozprawia, to nie wskazuje to na miłość i sprawiedliwość Boga. Takie złe rozumienie sprawia, że wielu ludzi ośmiela się nie być »lojalnymi« wobec Boga. W ostatecznym rozrachunku dzieje się tak dlatego, że są zbyt nieuczciwi i nie chcą znosić trudności. Chcą po prostu w łatwy sposób uzyskać błogosławieństwa. Ludzie nie są świadomi Bożej sprawiedliwości. Nie chodzi o to, że Bóg nie zrobił niczego sprawiedliwego albo że nie robi niczego sprawiedliwego, lecz po prostu o to, że ludzie nigdy nie wierzą, iż to, co robi Bóg, jest sprawiedliwe. Z ludzkiej perspektywy, jeśli dzieło Boga nie jest zgodne z pragnieniami człowieka lub nie jest tym, czego się spodziewali, to Bóg nie może być sprawiedliwy. Ludzie jednak nigdy nie zdają sobie sprawy z tego, że ich działania są niewłaściwe i niezgodne z prawdą, ani z tego, że ich działania sprzeciwiają się Bogu” („Co to oznacza, że Bóg przesądza o wynikach ludzi na podstawie ich dokonań” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Znalazłam objawienie w słowach Bożych i w końcu zrozumiałam, że byłam tak negatywnie nastawiona, bo byłam zbyt arogancka i zarozumiała i nie pojmowałam natury własnego zachowania. Myślałam, że tylko popełniłam błąd, że takie napominanie było wielką przesadą. Dlatego trwałam w negatywnej, defensywnej postawie, nie rozumiejąc Boga. Czytając słowa Boga, pytałam siebie, czy faktycznie zostałam tak surowo napomniana i przycięta za jeden jedyny błąd. Są zasady napominania ludzi w domu Bożym. Opierają się na naturze, istocie i ogólnym zachowaniu ludzi. Przywódca nie napominał mnie bez powodu. Jakie więc były ze mną problemy, że zasłużyłam na tak surowe napominanie i przycinanie?

Później przeczytałam te oto słowa Boga: „Jeśli rzeczywiście posiadasz w sobie prawdę, to ścieżka, którą będziesz kroczył, będzie właściwą ścieżką. Jeśli nie posiada się prawdy, łatwo czynić zło, i będziesz je czynił nawet wbrew sobie. Na przykład, jeśli miałeś w sobie arogancję i zarozumiałość, odkryjesz, że nie jest możliwe, abyś nie przeciwstawiał się Bogu; będziesz zmuszony Mu się przeciwstawiać. Nie będziesz robić tego celowo; będziesz to robić pod dominacją twojej aroganckiej i zarozumiałej natury. Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia, sprawią, że będziesz się wywyższać, ciągle stawiać siebie na widoku, a w końcu sprawią, że zasiądziesz na miejscu Boga i będziesz nieść świadectwo o sobie samym. W końcu zamienisz własne pomysły, własne myślenie i własne pojęcia w prawdy, które mają być czczone. Zobacz, jak wiele zła czynią ludzie pod władzą swej aroganckiej i zarozumiałej natury! Aby zaradzić tym złym czynom, najpierw muszą rozwiązać problem swojej natury. Bez zmiany w usposobieniu nie byłoby możliwe fundamentalne rozwiązanie tego problemu” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Niektóre kazania wspominają, że gdy pewni ludzi posiadają dar lub zalety charakteru, patrzą na innych z góry. Nie chcą słuchać innych i uważają samych siebie za lepszych od wszystkich. Są to osoby aroganckie, zarozumiałe i zadufane w sobie. Pomyślałam, że od kiedy uwierzyłam, nie skupiałam się na szukaniu prawdy, lecz wykonywałam obowiązki, opierając się na swoim charakterze i aroganckim usposobieniu. Czułam, że byłam elokwentna i odnosiłam małe sukcesy w pracy, więc przywódca mnie naprawdę cenił. Myślałam, że wykazywałam się talentem bardziej od innych, dlatego nie stawiałam współpracowników zbyt wysoko. Wszystko chciałam robić po swojemu, a moja arogancja ciągle rosła. Później przyjęłam niedbałą postawę względem pracy w kościele. Nie szukałam zasad prawdy i nigdy nie zwracałam się do innych, by coś omówić. Zamiast tego postępowałam według własnego widzimisię i przez to zaszkodziłam kościołowi. Zawsze czułam, że mam dobry charakter i częściowo pojmuję prawdę, lecz gdy zostałam obnażona, dotarło do mnie, że pojmowałam jedynie krztynę doktryny, że daleko mi do rzeczywistości prawdy i nie potrafię jej omawiać, by rozwiązywać problemy praktyczne. Mimo to wciąż byłam straszliwie arogancka i robiłam wszystko po swojemu. Byłam tak arogancka, że straciłam rozum i zapomniałam o Bogu. Mój problem został obnażony, gdy przywódca przyszedł sprawdzić, jak pracuję. Myślałam o tym, jak przez ten czas wykonywałam obowiązki. Nie tylko nie pomagałam braciom i siostrom i nie mieli ze mnie pożytku, lecz przejawiałam zepsute usposobienie, które ich ograniczało. Nie wykonywałam obowiązków, ja po prostu czyniłam zło! Myśląc o tym, czułam coraz większy niepokój. Wiedziałam, że gdy ktoś postępuje arogancko, zawsze kończy się to tym, że taki ktoś opiera się Bogu i czyni zło. Myślałam o braciach i siostrach, którzy zdawali się mieć gorszy charakter niż ja, lecz byli sumienni w wykonywaniu obowiązków. Wiedzieli, jak poszukiwać prawdy i akceptować opinie innych, a ja byłam tak arogancka, że zupełnie nie miałam samoświadomości. Nie miałam żadnego pojęcia, jak poszukiwać prawdy. Im więcej o tym myślałam, tym bardziej czułam, że nie poszukiwałam prawdy. Byłam arogancka i za nic miałam Boga, więc gdy mnie napomniano, przycięto i odsunięto od obowiązków, to Bóg mnie w ten sposób chronił i zbawiał. Gdyby nie to, nie wiadomo, ile zła bym jeszcze wyrządziła. Dotarłabym do punktu bez powrotu i czekałoby mnie wydalenie. Byłoby wtedy za późno na skruchę. Zrozumiawszy dobre intencje Boga, poczułam skruchę. Czułam, że przez ostatnie sześć miesięcy nie rozumiałam i obwiniałam Boga, przyjmując negatywną postawę i opuszczając się w pracy. Nie można było przemówić mi do rozumu! Chciałam już tylko dobrze spełniać obowiązki, by odpokutować występki.

Sześć miesięcy później zostałam liderką zespołu. Obawiałam się, że znów się potknę i upadnę przez moją arogancką naturę. Gdy stawałam przed problemami, byłam ostrożna, często rozmawiałam z braćmi i siostrami, z którymi współpracowałam, szukając prawdy, by uporać się z problemami w kościele. Czułam się bardziej komfortowo, pracując w ten sposób, i o wiele lepiej dogadywałam się z braćmi i siostrami. Za kilka miesięcy zauważyłam, że dobrze mi idzie i skrycie znów poczułam zadowolenie, myśląc, że muszę mieć prawdziwy talent i że każdy z obowiązków wykonuję szybko i sprawnie. Z czasem moje aroganckie usposobienie znów urosło w siłę. Czasami gdy bracia i siostry mieli problemy i chcieli o nich rozmawiać z przywódcą, traciłam cierpliwość. Myślałam sobie: „Czy już tego nie przerabialiśmy? Po co znów o tym mówić? Znam zasady, więc moje omówienia powinny wystarczyć”. Nie myśląc wiele, przedstawiałam braciom i siostrom mój pogląd i chciałam, by go przyjęli, lecz oni czuli się nieswojo i zwracali się do przywódcy. Przywódca później omówił z nami zasady praktykowania, które różniły się od tego, jak ja je rozumiałam. Zaskoczyło mnie to i pomyślałam: „Dzięki Bogu, że rozmawiamy, inaczej mogłyby ucierpieć nasze obowiązki”. Ale po fakcie nie próbowałam zastanowić się nad sobą. Nadal byłam arogancka i niemądra. Gdy widziałam, jak inni popełniają błędy karciłam ich okrutnie, myśląc: „Jeśli nawet takiej drobnostki nie robisz, jak trzeba, to co ty umiesz? Nie wkładasz w to serca”. Z czasem inni poczuli się przeze mnie ograniczani i dystansowali się. Jedna z sióstr przeze mnie nie chciała już wykonywać swoich obowiązków. Wiedziałam, że robię źle, lecz i tak raz po raz przejawiałam aroganckie usposobienie, nie mogłam nic na to poradzić. Pamiętając o swojej wcześniejszej porażce, czułam lekki niepokój, lecz wtedy nie szukałam prawdy, by rozwiązać problem.

Później podjęłam samowolną decyzję, by powierzyć siostrze ważny obowiązek. Brat ostrzegł mnie, że ta siostra oszukuje i nie powinna wykonywać ważnych obowiązków. Myślałam tak: „Tak, ona ma problemy, ale nie jest tak źle, jak mówisz. Któż z nas jest bez wady czy skazy?”. Nie wzięłam na poważnie sugestii brata, lecz porozmawiałam z siostrą i przypomniałam jej, z czym ma problemy. Byłam w szoku, gdy ta siostra okazała się dwulicowa i niedbała w wykonywaniu obowiązków. Wyrządziło to wielką szkodę domowi Bożemu. Gdy przywódca się o tym dowiedział, surowo mnie napomniał, mówiąc: „Zrobiłaś to po swojemu, awansowałaś oszustkę. Brat ostrzegł cię, ale ty nie słuchałaś ani się nie zastanowiłaś. Teraz mamy tego poważne konsekwencje i ogromny zamęt. Wszystko przez twój brak odpowiedzialności. Nie rozumiesz prawdy i jesteś arogancka. Należy cię zastąpić!”. Tak surowe napominanie i przycinanie były dla mnie koszmarem. Odsunięto mnie od obowiązków w obecności wielu braci i sióstr, a przywódca podkreślił, jaką wyrządziłam szkodę oraz że trzeba mnie zastąpić. Czułam, że to mój koniec, że zostanę odrzucona, moja dalsza wiara nie miała sensu. Gdy mnie zastąpiono, byłam bardzo przygnębiona. Co noc leżałam w łóżku, myśląc o tym, co się stało, i płacząc. Czułam taki wstyd, że nie chciałam nikogo widzieć. Widziałam braci i siostry, radośnie wykonujących obowiązki, i czułam, że nie byłam jak oni z powodu mojej arogancji. Bez omówienia tego z nikim czy zasięgnięcia porady awansowałam oszustkę, poważnie zakłócając pracę kościoła. Czy mogłam jeszcze liczyć na zbawienie? Nigdy nie sądziłem, że dojdę do końca mojej ścieżki wiary w tak młodym wieku. Zaczęłam podejrzewać, że gdy Bóg mówił o przycinaniu i napominaniu jako zbawieniu, a nie odrzuceniu, to nie miał na myśli mnie. W moim sercu pełno było nieporozumień. Raz, gdy przywódca przyszedł omówić z nami pracę, skryłam się w najdalszym rogu. Zaskoczyło mnie, gdy nagle wywołał mnie i zapytał, jakie postępy czynię. Chciał wiedzieć, czy mam negatywne nastawienie po przycięciu i napomnieniu, a później z powagą rozmawiał ze mną i tak mnie przekonywał: „Jesteś jeszcze młoda. Poszukuj prawdy i skup się na zmianie usposobienia”. Te serdeczne słowa od przywódcy były dla mnie pocieszeniem i zachętą, nie mogłam powstrzymać łez. Byłam tak arogancka i zarozumiała, nieodpowiedzialna i niedbała w pracy, poważnie zaszkodziłam kościołowi. Przywódca słusznie zastąpił mnie kimś innym, napomniał i przyciął, lecz usłyszałam też od niego słowa zachęty. Dziękowałam Bogu za miłosierdzie. Tego wieczora modliłam się do Boga we łzach i postanowiłam prawdziwie zastanowić się nad sobą i szukać prawdy, by zmienić moje aroganckie usposobienie.

Później przeczytałam ten fragment słów Boga: „Sednem skażonego usposobienia człowieka jest arogancja. Im bardziej aroganccy są ludzie, tym bardziej skłonni są sprzeciwiać się Bogu. Jak bardzo poważny jest to problem? Ludzie o aroganckim usposobieniu nie tylko uważają wszystkich wokół za gorszych od siebie, lecz także – co w tym najgorsze – traktują z góry nawet samego Boga. Mimo iż z pozoru może się wydawać, że niektórzy ludzie wierzą w Boga i za Nim podążają, to wcale nie traktują Go oni jak Boga. Przez cały czas są przekonani, że posiedli prawdę, i mają o sobie bardzo wysokie mniemanie. W tym właśnie tkwi istota i źródło aroganckiego usposobienia, a pochodzi ono od szatana. Dlatego też problem arogancji musi zostać rozwiązany. To, że ktoś czuje się lepszy od innych, jest jeszcze sprawą trywialną. Kluczową kwestią jest to, że aroganckie usposobienie człowieka nie pozwala mu podporządkować się Bogu, Jego panowaniu i zarządzeniom. Osoba taka ciągle ma ochotę rywalizować z Bogiem o władzę nad innymi. Tego rodzaju osoba ani odrobinę nie czci Boga, nie mówiąc już o tym, by miała Go kochać lub podporządkować się Mu. Ludzie, którzy są aroganccy i zarozumiali, a zwłaszcza ci, którzy są tak wyniośli i butni, że zupełnie postradali rozum, nie są w stanie podporządkować się Bogu w swej wierze w Niego, a nawet wywyższają się i niosą świadectwo o sobie samych. Tacy ludzie najbardziej sprzeciwiają się Bogu. Jeśli ludzie pragną osiągnąć stan, w którym prawdziwie czcić będą Boga, muszą najpierw rozwiązać problem swego aroganckiego usposobienia. Im bardziej gruntownie go rozwiążesz, tym większą cześć mieć będziesz dla Boga, i dopiero wtedy będziesz potrafił Mu się podporządkować i staniesz się zdolny zyskać prawdę i poznać Boga” (Bożego omówienia). Tylko dzięki objawieniu słów Bożych zobaczyłam, że przez moją arogancką naturę nie tylko przejawiałam zepsucie, ale całkowicie lekceważyłam innych ludzi, a nawet Boga. Buntowałam się przeciw Bogu wbrew samej sobie. Gdy wykonywałam obowiązki, zawsze czułam, że jestem inteligentna i mam dobry charakter, więc polegałam wyłącznie na swoich talentach. Byłam tak pewna siebie, że rzadko modliłam się do Boga i nie szukałam zasad prawdy. Nie było w moim sercu miejsca dla Boga. Nie widząc efektów, zachowywałam się lepiej, lecz gdy trochę poznałam zasady i osiągnęłam mały sukces, poczułam się wartościowa. Czułam, że cokolwiek nie zrobię, będzie dobre, że mogę robić wszystko, oceniać ludzi i sytuacje, i tak stałam się jeszcze bardziej arogancka, zarozumiała i zadufana w sobie, wszystko robiłam po swojemu, jak dyktator. Przeszkadzałam braciom i siostrom szukającym prawdy z przywódcą, narzucałam im swój sposób myślenia, jakby to była prawda, zmuszałam, by go przyjęli bezwarunkowo. Fakty pokazały mi, że kierując się swoją arogancką naturą, ograniczałam braci i siostry, krzywdziłam ich i poważnie zaszkodziłam pracy kościoła. Odegrałam rolę sługusa szatana. Przywódca słusznie rozprawił się ze mną i wypomniał mi tę poważną szkodę. Sprawiedliwy Bóg odsunął mnie od obowiązków. W końcu pojęłam, jak straszna i śmiertelna jest taka arogancka natura. Przez nią mogłam zrobić coś złego i sprzeciwić się Bogu w dowolnym momencie, mogłam zakłócić pracę domu Bożego, obrazić usposobienie Boga, zasłużyć na karę i odrzucenie. Gdy mnie zastąpili, wyszły na jaw inne problemy z moją pracą. W obliczu nagany ze strony braci i sióstr i moich ujawnionych błędów czułam żal i skruchę. Nienawidziłam siebie. Czemu byłam tak arogancka? Zawsze czułam, że jestem utalentowana, że to, co robię, jest dobre, ale czy zrobiłam cokolwiek, co podobało się Bogu? Wykonując obowiązki, narobiłam samych kłopotów i szkód. Gdybym miała choć trochę czci dla Boga, modliła się i poszukiwała prawdy, gdybym omawiała różne sprawy z innymi, gdybym była choć trochę ostrożniejsza, nie skończyłabym, stawiając tak wielki opór Bogu w tym, co robiłam.

Aby zmienić swoją arogancką naturę, czytałam później słowa Boga i omówienia. „Ludzie nie mogą zmienić własnego usposobienia; muszą poddać się sądowi i karceniu, cierpieniu i oczyszczeniu słowem Bożym; Jego słowa muszą rozprawić się z nimi, zdyscyplinować ich i przyciąć. Tylko wtedy mogą oni osiągnąć posłuszeństwo i wierność Bogu i nie być już zdawkowymi wobec Niego. To właśnie dzięki oczyszczeniu słowami Boga zmieniają się ludzkie usposobienia. Tylko dzięki temu, że słowa Boga obnażają, osądzają i dyscyplinują ludzi oraz rozprawiają się z nimi, ludzie nie będą już mieli odwagi działać pochopnie, a zamiast tego staną się stabilni i opanowani. Najważniejsze jest to, że będą oni w stanie podporządkować się obecnym słowom Boga i Jego dziełu, nawet jeśli nie jest ono zgodne z ludzkimi pojęciami. Będą oni w stanie odłożyć te pojęcia na bok i dobrowolnie się podporządkować” (Ludzie, których usposobienie się zmieniło, to ci, którzy weszli w rzeczywistość słów Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czytając znów ten fragment, pojmuję, że jedynym sposobem na zmianę aroganckiej natury jest akceptacja sądu, karcenia, przycinania i napominania przez Boga. Szatan zepsuł nas do szpiku kości, więc jeśli polegamy tylko na czytaniu słów Boga i refleksji, poznajemy siebie powierzchownie i nasze zepsute usposobienie raczej się nie zmieni. Gdyby Bóg mnie raz po raz nie przycinał i nie napominał, wciąż byłabym pewna siebie i zarozumiała. W ogóle bym siebie nie znała. Nie wiedziałabym, jak bardzo jestem arogancka, jak głęboko szatańskie jest moje usposobienie. Gdy teraz do tego wszystkiego wracam w myślach, czuję wstyd i żal. Przechodzi mnie dreszcz i spuszczam nisko głowę. Jednak to właśnie ta bolesna lekcja pozwoliła mi po części poznać moją arogancką naturę i rozpoznać, gdzie mogę się potknąć i upaść. Obudziła też we mnie część dla Boga. Zobaczyłam, że w pracy brakowało mi i rzeczywistości prawdy i serca, które by tej prawdy szukało. Przeszkadzałam, byłam zarozumiała i samowolna. W porównaniu do braci i sióstr o przeciętnym charakterze, lecz sumiennych w pracy, byłam niczym. Moja arogancja nie miała podstaw. Zrozumiawszy to, spokorniałam w mojej pracy, nie byłam już tak pewna siebie. Ćwiczyłam się w tym, by wyrzekać się siebie i o sobie zapominać, szukałam zasad prawdy i bardziej słuchałam braci i sióstr. W otwartych dyskusjach szukałam rozwiązań problemów kościoła. Gdy czasem znów byłam arogancka lub naruszałam zasady w pracy, ćwiczyłam się w samowyrzeczeniu, akceptowałam napomnienia i przycinanie oraz pomoc od innych. Z czasem poczułam, że takie praktykowanie jest zbawienne. Moje rozumienie prawdy było powierzchowne i nie pojmowałam wielu spraw, więc pracując z braćmi i siostrami i uwzględniając opinie wszystkich, mogłam pogłębić moje zrozumienie. Spełniając tak obowiązki, wkrótce znalazłam się pod opieką Boga. Nie robiłam już dużych problemów ani błędów. Dzięki nadzorowi braci i sióstr moja arogancka natura została nieco poskromiona. Takie praktykowanie dało mi poczucie spokoju i stopniowo wyzbywałam się arogancji. Raz siostra pracująca ze mną, powiedziała: „Znam cię już prawie dwa lata. Kiedyś byłaś arogancka i narzucałaś innym swoją wolę, ale od tego czasu naprawdę się zmieniłaś”. W tym momencie miałam łzy w oczach. Byłam tak niewiarygodnie arogancka. Ta niewielka zmiana dużo mnie kosztowała. Patrząc na ostatnie lata, stwierdzam, że te niezapomniane dwukrotne napomnienie i przycinanie były dla mnie niezwykle dobroczynne. Gdybym przez to nie przeszła, nie miałabym w sobie właściwego człowieczeństwa, nie myślałabym wcale o Bogu. Byłabym nad przepaścią, w każdej chwili na krawędzi buntu przeciw Bogu. Teraz wiem, że napominanie i przycinanie to sposób, w jaki Bóg mnie chronił i zbawiał.

69. Powrót na właściwą drogę

Autorstwa Chen Guang, Stany Zjednoczone

Bóg Wszechmogący mówi: „Służenie Bogu nie jest rzeczą prostą. Ci, których zepsute usposobienie pozostaje niezmienione, nie mogą Mu nigdy służyć. Jeżeli twoje usposobienie nie zostało osądzone i skarcone słowem Bożym, wówczas wciąż reprezentuje ono szatana, co dowodzi, że twoja służba dla Boga wynika z twych własnych dobrych zamiarów i że Jest oparta na twej szatańskiej naturze. Służysz Bogu przejawiając swój wrodzony charakter i postępując stosownie do osobistych preferencji; co więcej, wciąż myślisz, że Bóg zachwyca się wszystkim, co zechcesz zrobić, i nienawidzi wszystkiego, czego robić nie chcesz, a w swojej pracy kierujesz się wyłącznie własnymi preferencjami. Czy można to nazwać służbą Bogu? W ostatecznym rozrachunku twe życiowe usposobienie nie zmieni się ani odrobinę; przeciwnie, taka posługa sprawi, że staniesz się jeszcze bardziej uparty, przez co twe zepsute usposobienie jeszcze bardziej wejdzie ci w krew. Wówczas zaś ukształtują się w tobie odnoszące się do służenia Bogu zasady, oparte przede wszystkim o twój własny charakter i doświadczenia pochodzące z twej dotychczasowej służby, pełnionej zgodnie z własnym usposobieniem. Takich właśnie doświadczeń nabywają ludzie i takie wyciągają z nich wnioski. Taka też jest życiowa filozofia człowieka. Ludzi takich zaliczyć można do faryzeuszy oraz dostojników religijnych. Jeśli nigdy się nie obudzą i nie okażą skruchy, to z pewnością zmienią się w fałszywych Chrystusów i antychrystów, którzy zwodzą ludzi w dniach ostatecznych” (Należy wyeliminować religijną służbę Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy czytam ten fragment: „Służenie Bogu nie jest rzeczą prostą. Ci, których zepsute usposobienie pozostaje niezmienione, nie mogą Mu nigdy służyć. Jeżeli twoje usposobienie nie zostało osądzone i skarcone słowem Bożym, wówczas wciąż reprezentuje ono szatana”, bardzo mnie to wzrusza. Doświadczyłem porażek w przeszłości. Wypełniałem obowiązki z aroganckim usposobieniem, byłem zarozumiały. Popisywałem się, głosiłem płytkie doktryny w kazaniach, by ludzie mnie podziwiali, zupełnie nieświadomie wkroczyłem na drogę oporu wobec Boga. Dopiero później, poprzez objawienia słów Bożych i sąd, rozpoznałem źródło mego oporu wobec Boga i mojej szatańskiej natury, okazałem skruchę przed Bogiem.

W 2013 roku wybrano mnie na przywódcę kościoła. Przepełniał mnie entuzjazm. Gdy moi bracia i siostry byli w trudnej sytuacji, omawiałem z nimi słowa Boga, by pomagać im rozwiązywać problemy. Gdy pokonali trudności, mogli wrócić do normalnych obowiązków. Po kilku miesiącach mój przełożony powiedział: „Jest jeden kościół z dość sporą liczbą nowo przyjętych braci i sióstr, a twoi współpracownicy zgodnie uważają, że powinieneś zostać jego przywódcą”. Zgodziłem się bez wahania. Myślałem, że na pewno poradzę sobie z podlaniem tych braci i sióstr, żeby jak najszybciej pojęli prawdę i weszli pewnym krokiem na prawdziwą drogę. Gdy przybyłem do tego kościoła, rozeznałem się w ogólnej sytuacji, zwróciłem uwagę na problemy, z jakimi borykają się bracia i siostry, planując znaleźć odpowiednie fragmenty słów Bożych, by pomóc im w rozwiązaniu problemów. Czułem, że skoro jestem tam nowy i wiele osób w ogóle mnie nie zna, to muszę bardziej się przyłożyć i więcej z nimi rozmawiać. Gdybym w krótkim czasie osiągnął dobre wyniki w pracy kościoła, bracia i siostry poczuliby, że posiadam rzeczywistość prawdy, że nadaję się do tej posługi, i tak samo moi przełożeni mieliby o mnie wysokie mniemanie. Kościół ogłosił wtedy prawdy, które należało poznać na tym etapie, więc musieliśmy znaleźć odpowiednie fragmenty słów Bożych do omówienia. Ucieszyłem się, bo to była doskonała okazja, żebym się wykazał. Znalazłem wypowiedzi Boga związane z tymi aspektami prawdy i z wielką uwagą poukładałem je w całość, myśląc przy tym: „Tak się składa, że jutro jest zgromadzenie współpracowników. Zobaczą, że całą noc spędziłem na wyszukiwaniu tych słów Boga, z pewnością uznają, że jestem sumienny i odpowiedzialny”. Skończyłem przygotowania bladym świtem. Podczas zgromadzenia moi współpracownicy patrzyli na mnie z podziwem, gdy przedstawiłem im wybrane przez mnie słowa Boże. Niektórzy mówili: „Patrzcie na brata Chena! Jest taki sumienny. Całą noc wybierał odpowiednie fragmenty słów Bożych”. Niektórzy mówili: „To prawda! Widać, że brat Chen czyta dużo słów Bożych”. Brat, który prowadził spotkanie, zapytał z troską: „Bracie Chen, jak długo siedziałeś w nocy, żeby znaleźć te wszystkie fragmenty Bożych słów?”. Słysząc to, byłem zachwycony. Nie na próżno pracowałem do rana, bracia i siostry dostrzegli ogrom mojego wysiłku. Tłumiąc emocje, powiedziałem: „Było już widno, gdy kończyłem. Często pracuję do późna w nocy, tak powinno być. Nie ma się czym chwalić. Musiałem mieć pewność, że nic nie przeszkodzi moim braciom i siostrom w rozważaniach na zgromadzeniach”. Brat prowadzący spotkanie uznał, że jestem sumienny, skoro całą noc znoszę trud pracy. Poczułem się bardzo szczęśliwy. Musiałem nadal ciężko pracować, by moi bracia i siostry uznali mnie za kompetentnego przywódcę.

Gdy później rozwijało się dzieło szerzenia ewangelii, założyliśmy kilka nowych kościołów. Co dzień pracowałem od świtu do zmierzchu, odwiedzając kościoły, by podlać moich braci i siostry. Czytałem słowa Boga każdemu, kto miał trudności, cierpliwie dążąc do ich pokonania, a ludzie podziwiali mnie jeszcze bardziej. Raz kilkoro braci i sióstr napotkało podczas szerzenia ewangelii problem, którego nie umieli rozwiązać. Poddali się słabości i negatywnemu nastawieniu, więc przyszli o tym porozmawiać. Podzieliłem się z nimi moimi doświadczeniami z szerzenia ewangelii, mówiąc: „Ludzie, którym głosiłem ewangelię, nie chcieli jej przyjąć przez swoje pojęcia. Niektórzy wyrzucali mnie za drzwi. Wtedy czułem, że jest naprawdę ciężko, więc nieustannie się modliłem. W nocy szukałem odpowiednich fragmentów słów Bożych i wracałem do tych ludzi, by pomóc im w problemach. Chciałem, by usłyszeli głos Boga i zostali zbawieni w dniach ostatecznych. Mimo rozlicznych upokorzeń i trudów nie zamierzałem się poddać. W końcu nawróciłem ich wszystkich…”. Skończyłem mówić, a jeden z braci powiedział z podziwem: „Popatrzcie na brata Chena. Wie, jak znosić trudy. Naprawdę bierze na siebie brzemię”. Inni mówili: „Powinniśmy wszyscy szerzyć ewangelię tak samo jak brat Chen”. Gdy zobaczyłem, jak wysokie mają o mnie mniemanie, byłem w siódmym niebie. Później osoby, które miały trudności w obowiązkach, szukały u mnie pomocy, mało kto zgłaszał się do mojego współpracownika. Wykonując obowiązki, bracia i siostry robili wszystko, o co ich prosiłem. Widząc, jak bardzo mnie podziwiają, sam zacząłem lepiej o sobie myśleć; czułem się podporą kościoła.

Na jednym zgromadzeniu mówiłem długo o tym, ile wycierpiałem i jaką cenę zapłaciłem, by osiągnąć takie rezultaty. Nagle jedna z sióstr powiedziała: „Bracie Chen, mówisz głównie o tym, ile wycierpiałeś i jakie koszty poniosłeś, wypełniając obowiązki, ale nic nie wspomniałeś o swoich słabościach podczas tych trudów, ani o zepsutym usposobieniu, jakie się w tobie ujawniło, ani o tym, czego dowiedziałeś się o sobie, jak poszukiwałeś prawdy, by pokonać trudności. Wygląda na to, że nie masz w sobie żadnego zepsucia…”. Gdy to powiedziała, wszyscy spojrzeli na mnie. Byłem w szoku. Czułem się przyparty do muru. Myślałem tak: „Mówiąc to, zrobiła ze mnie głupca przed wszystkimi braćmi i siostrami. Co oni o mnie pomyślą?”. By zachować choć trochę dumy, odparłem: „Siostro, masz rację w tym, co mówisz, i przyjmuję twoje słowa. Jednak bracia i siostry napotykają trudności w obowiązkach, robią się słabi i mają negatywne nastawienie. Nie należy mówić tylko o zepsuciu. Musimy omawiać też pozytywne aspekty praktykowania; tylko w ten sposób bracia i siostry będą mieli przed sobą drogę do odnalezienia wiary…”. Później inne osoby powiedziały mi, że mówiąc o moim doświadczeniu i wiedzy, ominąłem temat zepsucia, jakie się we mnie ujawniło, a ponieważ mówiłem tak dużo o swoich cierpieniach i cenie, jaką zapłaciłem, i o tym, jak wyrzekłem się ciała, wyglądało na to, że doskonale umiem praktykować prawdę. Z powodu tych przestróg ze strony braci i sióstr poczułem się trochę nieswój. Czy to, o czym mówiłem na zgromadzeniach, było nieodpowiednie? Czasem mówiłem o mojej arogancji i egoizmie. Poza tym zawsze osiągałem dobre wyniki w obowiązkach, nie hamowałem pracy kościoła. To oznaczało, że przemawiałem do ludzi w sposób właściwy, czy nie tak? Nie zastanowiłem się szczerze nad sobą.

Później zostałem przeniesiony do innego kościoła, żeby tam kontynuować posługę. Na spotkaniu współpracowników brat Zhang powiedział poważnym tonem: „Bracie Chen, od kiedy odszedłeś od tamtego kościoła, niektórzy bracia i siostry zniechęcili się do swoich obowiązków. Gdy trafią na trudności, nie czytają słów Boga ani nie szukają prawdy, tylko chcą, żebyś ty rozwiązał ich problemy. Niektórzy nie chcą już uczęszczać na zgromadzenia. To znaczy, że nie wywyższałeś Boga i nie niosłeś świadectwa o Nim. Tylko się popisywałeś, chcąc zyskać poklask i podziw od innych. To zły uczynek i musisz poświęcić czas, by zastanowić się nad sobą!”. Byłem absolutnie zaszokowany tymi słowami. Jak to się mogło stać? Moi bracia i siostry mnie adorowali? To poważny problem! Poczułem ogromny lęk. Nie docierało do mnie już nic z tego, co omawiano na tym zgromadzeniu; Miałem mętlik w głowie, nie wiedziałem, jak sobie poradzić z tą sytuacją. Gdy wróciłem do domu, wciąż myślałem o słowach brata Zhanga. Wcześniej sądziłem, że mam wyniki, pełniąc obowiązek, i mogę omawiać z innymi prawdę, by rozwiązywać problemy. Nigdy bym nie pomyślał, że będzie to miało takie konsekwencje. Bardzo mnie to zmartwiło. Bezradny modliłem się do Boga. „Boże, oświeć mnie, bym znalazł źródło mojego problemu i naprawdę zrozumiał siebie”.

Później trafiłem na te słowa Boga: „Wszyscy ci, którzy się staczają, wywyższają samych siebie i o sobie samych niosą świadectwo. W kółko tylko przechwalają się i puszą, choć wcale nie przyjęli Boga do swojego serca. Czy doświadczyliście tego, o czym mówię? Wielu ludzi nieustannie niesie świadectwo o sobie samych: »Cierpiałem w taki a taki sposób, wykonałem takie a takie dzieło; Bóg potraktował mnie w taki a taki sposób; kazał mi postąpić tak i tak; Bóg ma o mnie bardzo wysokie mniemanie; a teraz jestem podobny temu i temu«. Rozmyślnie przemawiają przy tym określonym tonem i przybierają pewne pozy. Ostatecznie kończy się na tym, że niektórzy zaczynają myśleć, że tacy ludzie sami są Bogiem. Kiedy zaś już dotrą oni do tego punktu, będzie to oznaczało, że Duch Święty już dawno ich opuścił. A chociaż na razie ignoruje się ich i nie zostali jeszcze wykluczeni, ich los jest już przesądzony i mogą jedynie oczekiwać zasłużonej kary” („Ludzie mają zbyt dużo wymagań wobec Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). „Inni wykorzystują swą pozycję, by ciągle świadczyć o samych sobie, wyolbrzymiać swoje dokonania i rywalizować z Bogiem o ludzi oraz status. Posługują się przy tym rozmaitymi metodami i środkami, by skłonić ludzi do tego, aby ich wielbili, nieustannie próbując przeciągnąć innych na swoją stronę i zyskać nad nimi kontrolę. Niektórzy nawet umyślnie zwodzą ludzi, by uważali ich za Boga i odpowiednio ich traktowali. Nigdy nie przyznaliby się nikomu, że zostali skażeni, że oni także są zepsuci oraz zarozumiali i niegodni tego, by ich wielbić, ani że nie ważne, jak dobrze by im się nie wiodło, wszystko to mają dzięki wywyższeniu przez Boga, a i tak zresztą czynią tylko to, co czynić powinni. Dlaczego nie mówią takich rzeczy? Ponieważ straszliwie się boją, że stracą swe dotychczasowe miejsce w ludzkich sercach. Oto dlaczego tacy ludzie nigdy nie wywyższają Boga i nigdy nie niosą o Nim świadectwa” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Przeczytawszy słowa Boga, zmartwiłem się. Zastanowiłem się nad sobą i zrozumiałem, że choć sprawiałem wrażenie kogoś, kto cierpiał i poniósł koszty, i omawiałem z braćmi i siostrami słowa Boga, by pomóc im w problemach, tak naprawdę chciałem się w ten sposób wyróżniać i popisywać, by inni mnie podziwiali i adorowali. Przypomniałem sobie, jak moi współpracownicy polecili mnie na stanowisko przywódcy w kościele z nowymi członkami, zrozumiałem, że myślałem tylko o tym, co tu zrobić, żeby moi bracia i siostry oraz mój przełożony wyrobili sobie o mnie wysokie mniemanie. W tym celu przesiadywałem całymi nocami, by znaleźć odpowiednie fragmenty słów Bożych i przygotować omówienia na zgromadzenia. Gdy bracia i siostry napotkali trudności w szerzeniu ewangelii, nie mówiłem im o woli Boga, by wskazać im zasady prawdy, tylko przechwalałem się tym, ile to ja wycierpiałem i jaką cenę zapłaciłem, gdy głosiłem ewangelię. Moja praca poprawiła się, a bracia i siostry chwalili mnie. To mi się podobało. Sobie przypisywałem zasługi za osiągnięcia dzieła Ducha Świętego. Bezwstydnie obnosiłem się z nimi, jakby były moje. Podczas zgromadzeń często stawiałem siebie na piedestale, mówiąc jedynie o pozytywnym praktykowaniu, unikając tematu moich zepsutych skłonności. Jeśli temat się pojawiał, szybko go zbywałem. Tym bardziej niechętny byłem obnażać i analizować moje własne niegodne motywy w wypełnianiu obowiązków. Raz po raz Bóg przez usta braci i sióstr wspominał o moich problemach, ale by chronić moją pozycję i wizerunek, tylko mówiłem, że akceptuję to, co mówią, lecz w ogóle się nad sobą nie zastanawiałem. Na zgromadzeniach wciąż przemawiałem z patosem, by oszukać braci i siostry. Uwierzyłem, że postępuję odpowiedzialnie w posłudze i mogę znosić trudy i płacić cenę. Jaki by nie był problem lub trudność w kościele, jaki by nie był stan braci i sióstr, nie cofałem się, lecz zawsze pomagałem znaleźć rozwiązanie. Obnażony przez fakty pojąłem, że w swojej posłudze nie praktykowałem prawdy i nie dbałem wcale o wolę Boga. Wykorzystałem okazję, jaką dało mi wypełnianie obowiązków, by popisywać się przed innymi i zyskać ich uznanie, zaspokajając moje pragnienie sławy i renomy. W ten sposób nie przyprowadzałem braci i sióstr przed oblicze Boga, lecz sprawiałem, że czcili mnie. To znaczy, że rywalizowałem z Bogiem o ludzi i pozycję. Dopiero wtedy uświadomiłem sobie, że wkroczyłem na drogę oporu wobec Boga i popełniłem poważny występek. Byłem przerażony i czułem się winny. Zapytałem siebie: Jak to się stało, że bezwiednie znalazłem się na drodze oporu wobec Boga?

Później przeczytałem ten fragment: „Po tym, jak szatan poddał ludzi skażeniu, ich natura stała się szatańska. Nie postępują już jak istoty ludzkie na właściwym miejscu wyznaczonym dla człowieka, lecz przekroczyli status i granice człowieczeństwa. Nie chcą już być ludźmi, lecz pragną czegoś wspanialszego. A czymże jest to, czego pragną? Pragną oni mianowicie przewyższyć samego Boga, przewyższyć niebiosa i wszystko inne. Co jest pierwotną przyczyną tego, że ludzie tacy właśnie są? Cóż, koniec końców natura człowieka jest niezwykle arogancka. (…) Kiedy natura i istota ludzi staje się coraz bardziej arogancka, stają się oni skłonni dopuszczać się czynów, które sprzeciwiają i przeciwstawiają się Bogu; czynów, które nie zważają na Jego słowa, dają początek mylnym o Nim pojęciom, są przejawem buntu przeciw Niemu i wywyższają ich samych oraz o nich też niosą świadectwo. Mówisz, że nie jesteś arogancki, ale przypuśćmy, że powierzono by ci kilka kościołów, abyś objął nad nimi przywództwo. Przypuśćmy, że nie rozprawiłbym się z tobą i że nikt w Bożej rodzinie by cię nie przyciął. Po pewnym czasie przewodzenia tym kościołom, sprawiłbyś, że padną ci do stóp i zmusił je, aby to tobie były posłuszne. A dlaczego miałbyś to uczynić? Decyduje o tym twoja natura. Nie jest to nic innego, jak tylko objawienie naturalne. Nie musisz szczególnie się starać, aby się tego nauczyć, ani też nie musisz specjalnie namawiać innych, aby o tym cię pouczyli. Nie musisz wcale robić tego wszystkiego rozmyślnie. Przychodzi ci to w sposób zupełnie naturalny: sprawiasz, że ludzie ci się podporządkowują, darzą cię czcią, wywyższają, niosą o tobie świadectwo i słuchają cię we wszystkim, a ty nie pozwalasz im robić niczego bez twojej aprobaty. Pod twoim przywództwem takie uwarunkowania powstają w sposób naturalny. A skąd biorą się takie właśnie uwarunkowania? Decyduje o tym arogancka natura człowieka” („Zuchwała natura człowieka jest źródłem jego sprzeciwu wobec Boga” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Lektura słów Bożych uświadomiła mi, czemu chciałem zadowolić Boga w posłudze, ale nieumyślnie zacząłem się Mu opierać. Źródłem tego była arogancka szatańska natura we mnie. Pod wpływem mojej aroganckiej natury miałem wysokie mniemanie o sobie, często próbowałem się popisywać słowem i czynem, by inni mnie podziwiali i adorowali. Gdy moi bracia i siostry napotykali problemy, wykonując obowiązki, nie rozmawiałem z nimi o zasadach prawdy, aby zrozumieli prawdę i znaleźli drogę praktykowania, lecz wygłaszałem płytkie słowa i doktryny, by siebie pokazać z dobrej strony, odnosiłem się do cierpienia, jakiego doświadczyłem i do mojej pracy, żeby się popisywać. W rezultacie moi bracia i siostry uznali mnie za wzór i wierzyli, że rozumiem prawdę, że mogę rozwiązać ich problemy. Ilekroć napotykali trudności, przychodzili do mnie, nieświadomi tego, że powinni polegać na Bogu i szukać prawdy, by pokonać problemy. Nie mieli w sercach miejsca dla Boga. Doszło do tego, że gdy mnie przeniesiono, niektóre osoby nie chciały już przychodzić na zgromadzenia. Jak mogłem to nazywać wypełnianiem obowiązków? Czyniłem zło i opierałem się Bogu! Byłem zdolny do takiego zła z powodu mojej arogancji i zarozumialstwa. Chciałem tylko rządzić ludźmi i chronić swój wizerunek i status, sprawiając, by bracia i siostry mnie adorowali i stawiali na piedestale. Pożądałem błogosławieństwa statusu. Widzę, że w głębi serca nie miałem ani krzty czci dla Boga. Żyjąc zgodnie z arogancką naturą, człowiek mimowolnie opiera się Bogu. To bardzo niebezpieczne. Pomyślałem o duchownych i starszych religijnych. Nie wywyższają oni Boga, nie świadczą o Nim, nie skłaniają wiernych, by wcielali słowa Boga w życie. Ślepo objaśniają wiedzę biblijną i teorię teologiczną, by zwodzić wyznawców, popisują się tym, ile wycierpieli, ile dobra wynikło z głoszonej przez nich ewangelii, ile kościołów założyli. To sprawia, że wyznawcy ich czczą, uznają za wzór, są im posłuszni we wszystkim. Niektórzy czytają słowa Boga Wszechmogącego, słyszą Jego głos, lecz mimo to pytają o zdanie duchownych i starszych. Bez ich zgody nie śmią przyjąć dzieła Boga Wszechmogącego, choć wiedzą, że to prawdziwa droga. Duchowni i starsi świata religii mają ludzi pod ścisłą kontrolą. Idą drogą antychrysta, opierając się Bogu i próbują utworzyć niezależne królestwo! Często popisywałem się, pełniąc obowiązki, by ludzie mnie podziwiali i uznawali za wzór. Czym różniłem się od tych duchownych i starszych? Myślałem o braciach i siostrach w tym kościele z nowymi członkami: Dopiero co przyjęli dzieło Boga w dniach ostatecznych i wciąż wielu prawd nie pojmowali. Bóg wyniósł mnie na stanowisko przywódcy, więc powinien był częściej omawiać słowa Boga i nieść świadectwo o Jego dziele, żeby bracia i siostry mogli pojąć prawdę, poznać Boga i wkroczyć na prawdziwą drogę. A co ja robiłem? Co przyniosły moje próby wypełnienia tego obowiązku? Sprawiłem, że wszyscy oddawali mi cześć, odsunąłem ich od wiedzy o Bogu. W ten sposób skrzywdziłem moich braci i moje siostry, zaszkodziłem dziełu kościoła. Droga, którą szedłem, była drogą antychrysta, drogą oporu wobec Boga! Im więcej o tym myślałem, tym bardziej się niepokoiłem. Rozpoznałem swoją arogancję i całkowity brak czci dla Boga, moje czyny obrażały Jego usposobienie przez bardzo długi czas. Gdyby Bóg nie posłużył się braćmi i siostrami, by mnie przyciąć i napomnieć, nie zastanowiłbym się nad moimi działaniami. Gdybym szedł dalej tą drogą, nie wiadomo, ile zła jeszcze bym narobił, czym zasłużyłbym na klątwy i karę Bożą. Czując bojaźń, padłem na twarz przed Bogiem i modliłem się tymi słowami: „Boże, byłem tak arogancki. Wciąż się tylko popisywałem, przez co bracia i siostry zaczęli mnie adorować i nie mają w sercach miejsca dla Ciebie. Wyrządziłem zło i opierałem się Tobie. Zasługuję na Twoją karę. Boże! Chcę okazać Ci skruchę, szczerze szukać prawdy i zacząć od początku”.

Potem przeczytałem te słowa Boga: „Jako jedno ze stworzeń, człowiek musi trzymać się swojego miejsca zachować i postępować sumiennie. Posłusznie strzeż tego, co zostało ci powierzone przez Stwórcę. Nie przekraczaj wyznaczonych granic i nie łam reguł ani nie rób niczego, co wykracza poza zakres twych umiejętności lub jest wstrętne Bogu. Nie staraj się być wielkim i wyjątkowym, nie wynoś się ponad innych ani nie próbuj zostać Bogiem. Ludzie nie powinni bowiem tego pragnąć” (Sam Bóg, Jedyny I, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). „Bez względu na to, czego szukają czy też czego pragną ludzie, jedynie ci spośród nich, którzy powrócą przed oblicze Stwórcy i sumiennie wypełniać będą i wykonywać to, co mają czynić i co im powierzono, żyć będą z czystym sumieniem i w sposób, który jest słuszny i właściwy, bez żadnego cierpienia. W tym właśnie tkwi znaczenie i wartość życia” („Zapisy przemówień Chrystusa”). Po lekturze tych słów zrozumiałem, że Bóg jest Panem stworzenia, więc to słuszne, właściwe i naturalne, że ludzie powinni poddać się Mu i oddawać Mu cześć. Wiedziałem, że jestem tylko maleńkim stworzeniem Bożym, zepsutym człowiekiem. Miałem mnóstwo szatańskich skłonności, byłem arogancki, kłamliwy, samolubny i nikczemny. Mimo to, wciąż tylko się popisywałem i chciałem mieć miejsce w sercach ludzi. Nie znałem wstydu i byłem bezrozumnie arogancki! Im więcej o tym myślałem, tym większy czułem wstyd. Nienawidziłem swojej ślepoty, tego, że nie znałem Boga. Nie wiedziałem, kim jestem. To, że mogłem być tu dzisiaj i pełnić posługę, zawdzięczałem łasce Boga, który mnie wywyższył. Powinienem zająć właściwe mi miejsce stworzenia Bożego, być prawy, skupiać się na dążeniu do prawdy, wysławianiu Boga, świadectwie o Nim i na wypełnianiu obowiązków, bo tylko wtedy można mieć sumienie i rozum godne stworzenia Bożego.

Później szukałem drogi praktykowania poprzez słowa Boga. Przeczytałem taki ich fragment: „Kiedy niesiecie o Bogu świadectwo, powinniście przede wszystkim mówić więcej o tym, jak Bóg sądzi i karci ludzi, jakim próbom ich poddaje, aby ich oczyszczać i zmieniać ludzi usposobienie. Powinniście także mówić o tym, ile znieśliście, ile ujawniono w was buntu i zepsucia, jak wiele znieśliście oraz jak w końcu zostaliście podbici przez Boga; mów o tym, ile posiadacie prawdziwej wiedzy na temat Bożego dzieła, jak powinniście nieść o Nim świadectwo i jak powinniście się Mu odpłacić za Jego miłość. Włóżcie w swoje słowa treść i ujmujcie ją w prosty sposób. Nie mówcie o pustych teoriach. Mówcie w sposób przyziemny, mówcie z serca. Tak powinno wyglądać wasze doświadczenie. Nie uzbrajajcie się w pozornie głębokie, puste teorie, by się popisywać. Wygląda to dość arogancko i nierozsądnie. Powinniście mówić więcej o faktycznych, realnych rzeczach z własnego, rzeczywistego doświadczenia, i mówić z serca – to właśnie przynosi najwięcej korzyści innym i to jest najbardziej odpowiednie dla ich oczu” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy przemówień Chrystusa”). Po lekturze Bożych słów częściowo pojąłem, jak praktykować wywyższanie Boga i niesienie świadectwa o Nim w mojej posłudze. Świadcząc o Bogu, muszę mówić więcej o tym, jak doświadczyłem Jego dzieła, jakie zepsute skłonności przejawiałem, jak zbuntowałem się przeciwko Bogu, jak zastanowiłem się nad sobą i poznałem siebie z perspektywy Jego słów, jak pokutowałem i zmieniłem się. Poprzez omawianie prawdy powinienem pomagać ludziom pojąć wolę i żądania Boga, pomagać im pojąć Jego dzieło zbawienia ludzkości i Jego usposobienie, powinienem móc oddać cześć i poddać się Bogu, wypełniać obowiązek stworzenia Bożego. Tylko tak mogę prawdziwie wywyższać Boga i nieść o Nim świadectwo. Przypominam sobie, jak kiedyś dyskutowałem z braćmi i siostrami. Przeważnie mówiłem o tym, ile wycierpiałem i jaką cenę zapłaciłem, że widziałem czyny Boga i otrzymałem Jego błogosławieństwa. Jeśli chodzi o to, które zepsute skłonności przejawiałem, albo jakie miałem nikczemne motywy, tuszowałem je i prawie nigdy o nich nie wspominałem. Bardzo się bałem, że jeśli bracia i siostry zobaczą moje zepsucie, to przestaną mnie cenić. Naprawdę miałem tak kłamliwą naturę. Gdy to wszystko dostrzegłem, wyznałem bratu Zhangowi, że wyrządziłem wiele zła, popisując się, by oszukać ludzi. Poprosiłem go, by udał się do kościoła, gdzie poprzednio służyłem, i obnażył moje zachowanie przed braćmi i siostrami, żeby każdy miał w tym względzie lepsze rozeznanie. Bogu dzięki. Na spotkaniu opowiedziałem też braciom i siostrom, ile zła wyrządziłem, świadczyłem o sprawiedliwym usposobieniu Boga, powiedziałem wszystkim, by uznali mnie za przykład, by nie weszli na drogę oporu wobec Boga, jak to było ze mną.

Później, wypełniając obowiązki, stałem się pokorniejszy, rozbudziłem w sobie cześć dla Boga. Pamiętam, jak na jednym zgromadzeniu nowy brat napotkał trudność, a ja omówiłem z nim słowa Boga, by pomóc mu rozwiązać problem. Wysłuchawszy mnie, brat uradował się i powiedział: „Bracie Chen, taka bardzo mi pomogłeś. Borykam się z tym problemem od dawna i nigdy nie udało mi się z nim uporać. Ty rzeczywiście pojmujesz prawdę! Musisz częściej prowadzić nasze zgromadzenia w przyszłości”. Inny brat powiedział mi to samo. Przyniosło mi to radość, ale od razu poczułem, że moja dawna skaza próżności zaraz znów ukaże swe plugawe oblicze, więc pomodliłem się i odrzuciłem siebie. Później niosłem świadectwo o Bogu i przyprowadzałem do Niego moich braci i siostry. Powiedziałem: „Każdy może coś wynieść z tego, o czym dziś rozmawialiśmy. To Duch Święty prowadzi nas i oświeca. Musimy częściej czytać słowa Boga i w obliczu problemów jeszcze usilniej szukać prawdy w Jego słowach, a Duch Święty da nam oświecenie i iluminację. Czyniąc tak, zrozumiemy jeszcze więcej”. Gdy to powiedziałem, poczułem wewnętrzny spokój. Mogłem przejść tę drobną przemianę i odkryć, jak praktykować wywyższanie Boga i niesienie świadectwa o Nim, tylko dzięki sądowi i karceniu poprzez słowa Boga.

70. Koniec z popisami

Autorstwa Mo Wen, Hiszpania

Pamiętam, jak w 2018 r. ewangelizowałem w kościele, a później odpowiadałem za ten obowiązek. Dostrzegałem problemy i błędy w obowiązkach moich braci i sióstr i rozwiązywałem je dzięki omówieniom tak, że wszyscy byli zadowoleni, a ja miałem poczucie spełnienia. Zacząłem czuć się zadowolony z siebie i lepszy od wszystkich dokoła. Ciągle się popisywałem. Myślałem: „Sugeruję ludziom rozwiązania ich problemów, a oni mają o mnie dobre wrażenie. Jeśli jeszcze im pomogę, Będę jeszcze bardziej kompetentny niż oni, więc będą mnie jeszcze bardziej cenić”. Na jednym ze spotkań brat Lu powiedział, że głosząc ewangelię, spotkał kogoś, z kim kiedyś współpracował. Ten gość głosi ewangelię od 20 lat i prawdziwie wierzy, lecz nie wyzbył się swoich pojęć. Brat Lu próbował mu pomóc, lecz on nie przyjął ewangelii, więc brat Lu nie wiedział, co ma teraz robić. Pomyślałem: „Ten gość to prawdziwy wierzący i chce słuchać omówień. Nie udało ci się go nawrócić, bo nie przekazałeś mu prawdy dość jasno. Doświadczyłem już czegoś takiego, więc mam szansę opowiedzieć ci o tym”. Powiedziałem: „Nie widzę tu nic trudnego. Musisz się skupić na głównych kwestiach i jasno omawiać. Jeśli zechce słuchać, a ty mu pomożesz, jakże miałby tego nie przyjąć? Zhang też miał wiele swoich pojęć, więc poprzez omówienia obalałem najsilniejsze i przechodziłem do następnego. W końcu przyjął ewangelię. Musisz świadczyć o dziele Boga przez jasne omówienia”. Potem opowiedziałem im o różnych problemach ludzi, jak je rozwiązywałem dzięki omówieniom i jak przyjęli ewangelię. Opisałem te sytuacje szczegółowo, uwzględniając wszystko, by wszyscy dostrzegli moje kompetencje. Potem wszyscy mnie chwalili, a jedna z sióstr rzekła: „Utrafiłeś w samo sedno. Czemu mnie się nie udało?”. Powiedziałem, że prowadził mnie Bóg, lecz w duchu czułem zachwyt. Czasem, gdy mówiliśmy o pracy, zastanawiałem się, co powiedzieć, by wszyscy myśleli, że rozważam i analizuję każdy szczegół, że mam charakter, inteligencję i jestem lepszy od innych. Gdy miałem coś wtrącić, mówiłem bardzo dużo, ciągle używając słowa „ja”. „Ja rozwiązałem to i tamto”. „Ja, ja, ja...”. Wymieniałem swoje poglądy i szczegółowo je analizowałem. Z czasem inni zaczęli być zależni ode mnie, a gdy pojawiały się problemy, nie szukali zasad. Omawiając pracę, prosili mnie, bym zaczął, zanim sami coś powiedzieli. Czasem przez głowę przemykała mi myśl: „Jeśli będzie tak dalej, czy nie zaczną mnie ubóstwiać?”. Lecz szybko pojawiała się inna: „Do niczego ich nie zmuszam. Wyrażam swoje poglądy. Bądź co bądź, to pozytywne i odpowiedzialne, gdy jest się aktywnym”. Nie zastanawiałem się już nad tym i brnąłem dalej.

Później mieliśmy dużo trudności w szerzeniu ewangelii, a bracia i siostry się zniechęcili. Czułem się podobnie. Chciałem powiedzieć wszystkim o tym, jak się czułem, lecz ja za wszystko odpowiadałem, więc gdybym łatwo się zniechęcał, czyż nie byłbym słaby? Co pomyśleliby inni, gdyby poznali moją postawę? Czyż nie zatarłbym ich dobrego wrażenia o mnie? Myślałem: „Jeśli będę mówić o pozytywnym wejściu i wszystkich pozytywnie poprowadzę, czyż ich nie zmotywuję?”. W każdym omówieniu mówiłem o tym, jak pozytywnie podchodziłem do problemów, jak w trudach polegałem na Bogu i jak podołałem wyzwaniu. Wszyscy dostrzegali moją pozytywną postawę i mnie podziwiali. Omawiając pracę z innymi, czasem mówiłem, że pełnię obowiązek pod presją, że nie mam czasu na posiłek czy odpoczynek, by wiedzieli, ile muszę znosić. Na spotkaniach nie rozważałem słów Boga ani swojej postawy, lecz tylko to, jak uczynić moje omówienia głębokimi i doniosłymi. Wkrótce zacząłem głosić wzniosłe doktryny i napawałem się spojrzeniami aprobaty innych. Z czasem niektórzy ludzie pytali najpierw mnie, gdy mieli problem w swoim obowiązku. Nawet gdy mogli rozwiązać go sami przy odrobinie namysłu, zasięgali mojej opinii. Dzielili się ze mną najskrytszymi myślami, a ja się cieszyłem, że mi ufają. Z biegiem czasu sprawiałem wrażenie zajętego, lecz nie czułem oświecenia Ducha Świętego, gdy czytałem słowa Boga. Gdy omawiałem pracę z innymi, miałem marne sugestie i nie dostrzegałem oczywistych problemów w naszej pracy. W końcu zdałem sobie sprawę, że jestem w strasznym stanie. Zniknęła arogancja. Wcześniej myślałem, że wymiatam, a teraz czułem się jak totalny kretyn, który niczym nie może się pochwalić. Duch przepełniały mi ciemność i ból.

Podczas jednej z rozmów z braćmi brat Su powiedział: „Znam cię od jakiegoś czasu, zawsze się wywyższasz i popisujesz. W omówieniach rzadko wspominasz o swoim skażeniu czy błędach, lecz głównie swoje zalety, dzięki czemu zacząłem cię podziwiać. Gdy mam problemy w pracy, nie omawiasz ze mną zasad prawdy, lecz tylko mówisz o tym, jak rozwiązałeś problemy, więc myślę, że jesteś niesamowity i lepszy niż reszta z nas…”. Kompletnie nie chciałem tego przyjąć od brata Su, zwłaszcza gdy mówił, że zawsze się wywyższam i popisuję. Wciąż myślałem o jego słowach. Choć się nie sprzeczałem, czułem opór wobec tego, co powiedział. „Nigdy cię nie prosiłem, byś mnie ubóstwiał. Jest ze mną aż tak źle, jak mówisz?”. Tak pomyślałem. Nie umiałem tego przyjąć, więc zapytałem innego brata, co myśli. Co dziwne, powiedział: „Nigdy nie mówisz o swoim zepsuciu ani błędach. Przestałem cię rozumieć”. Poczułem się jeszcze gorzej. „Jak może mówić, że przestał mnie rozumieć? Tak trudno mnie zrozumieć?”. Naprawdę chciałem coś powiedzieć, by odzyskać godność, lecz widząc, jak obaj się ze mną rozprawiają, wiedziałem, że musi być powód. Jeśli to, co mówią, jest prawdą, to mam problem!

Szybko znalazłem pewne słowa Boga, demaskujące ludzi, którzy się wywyższają i świadczą o sobie. Przeczytałem to: „Wywyższanie się i niesienie świadectwa o sobie samych, afiszowanie się ze swoją wielkością i wspaniałością – oto, do czego zdolny jest skażony rodzaj ludzki. W taki właśnie sposób ludzie instynktownie reagują, gdy rządzi nimi ich szatańska natura, i jest to cecha wspólna całej skażonej ludzkości. Jak zatem ludzie zazwyczaj wywyższają się i niosą świadectwo o sobie samych? W jaki sposób osiągają ten cel? Jeden ze sposobów to świadczenie o tym, jak dużo wycierpieli, jak wiele wykonali pracy i jak ogromne ponieśli koszty dla Boga. Wykorzystują te rzeczy jako walutę, dzięki której się wywyższają, co zapewnia im wyższą, trwalszą i pewniejszą pozycję w ludzkich umysłach, tak aby więcej osób darzyło ich szacunkiem, ceniło i podziwiało, a nawet czciło, ubóstwiało i podążało za nimi. Taki jest ostateczny skutek ich działań. Czy wszystko, co robią, by skutek ten osiągnąć – całe to wywyższanie się i niesienie świadectwa o sobie – jest rozsądne? Z pewnością nie. Wszystkie te rzeczy przekraczają granice racjonalnego zachowania. Ludzie ci nie mają wstydu: bez zażenowania niosą świadectwo o tym, co uczynili dla Boga i jak wiele dla Niego wycierpieli. Obnoszą się wręcz ze swymi darami, talentami, doświadczeniem i niezwykłymi umiejętnościami, albo sprytnymi technikami postępowania i środkami, jakich używają, aby manipulować ludźmi. Ich metodą na to, by się wywyższać i nieść o sobie świadectwo, jest afiszowanie się ze swoją wielkością, przy jednoczesnym lekceważeniu innych. Maskują się ponadto i kamuflują, ukrywając przed ludźmi swe słabości, wady i braki, tak aby ci widzieli wciąż jedynie ich wspaniałość. Nie mają nawet śmiałości powiedzieć innym, że odczuwają zniechęcenie; brak im odwagi, aby się przed nimi otworzyć i porozmawiać we wspólnocie, a jeśli zrobią coś złego, ze wszystkich sił starają się to ukryć i zataić. Nigdy zaś nie wspominają o szkodach, jakie poczynili domowi Bożemu podczas wypełniania swego obowiązku. Kiedy jednak wnieśli jakąś pomniejszą zasługę lub osiągnęli drobny sukces, niezwłocznie zaczynają się z tym afiszować. Nie mogą się wprost doczekać, by obwieścić całemu światu, jacy są zdolni, jak wspaniały mają charakter, jacy są wyjątkowi i o ile lepsi od zwykłych ludzi. Czyż nie jest to jeden ze sposobów wywyższania się i niesienia świadectwa o sobie samych? A czy wywyższanie się i niesienie świadectwa o sobie samym mieści się w racjonalnych granicach zwykłego człowieczeństwa? Nie, nie mieści się. Kiedy zatem ludzie tak właśnie postępują, jakie ujawniają zazwyczaj usposobienie? Jednym z jego głównych przejawów jest pycha, za którą podąża zakłamanie, które każe im robić wszystko, co tylko możliwe, by sprawić, aby inni mieli o nich wysokie mniemanie. Ich opowieści są zupełnie hermetyczne: ich słowa zawierają aż nadto wyraźne motywacje i intencje, lecz znaleźli sposób na to, by ukryć fakt, że się popisują, i w rezultacie tego, co mówią, słuchacze i tak mają poczucie, że są oni lepsi od innych, nikt nie może się z nimi równać i wszyscy inni ustępują im pod każdym względem. A czyż nie osiągają oni tego skutku podstępnymi sposobami? Jakiego rodzaju usposobienie trzeba mieć, by stosować takie środki i sposoby? Czy daje się tu zauważyć jakieś oznaki niegodziwości? Jest to pewien rodzaj niegodziwego usposobienia. Widać, że środki, jakie ci ludzie stosują, dyktuje im ich fałszywe usposobienie. Dlaczego zatem mówię, że jest ono niegodziwe? Jaki ma to związek z niegodziwością? Jak myślicie: Czy wywyższając samych siebie i niosąc o sobie świadectwo, mogą otwarcie mówić o tym, jaki mają w tym cel? (Nie). W głębi ich serca istnieje zawsze pewne pragnienie, a to, co mówią i czynią, ma dopomóc w jego realizacji, przez co cele i motywacje tkwiące głęboko pod powierzchnią ich słów i czynów trzymane są w ścisłej tajemnicy. Stosują więc środki takie jak zmylenie i odwracanie uwagi, lub inne podejrzane techniki, by cele te osiągnąć. Czyż taka skrytość nie ma nieco podejrzanej natury? A czy nie można powiedzieć, że taka przebiegłość jest niegodziwa? Z pewnością można stwierdzić, że taka postawa jest niegodziwa i stanowi głębszy problem niż zakłamanie” („Wywyższają siebie i świadczą o sobie” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). Pomyślałem o tym, jak pełniłem swój obowiązek: Gdy bracia i siostry mieli problemy, pozornie je z nimi omawiałem i pomagałem im, chwaląc się rozwiązaniem problemów, by popisać się swoimi zdolnościami i przekonać wszystkich, że jestem od nich zdolniejszy. Gdy omawiałem pracę, zaczynałem od słowa „ja”, by się pokazać z dobrej strony, a ludzie myśleli, że wszystko wiem i mnie ubóstwiali. Ukryłem przed nimi negatywność i skażenie. Nie omawiałem swoich trudności ani nie analizowałem skażonych skłonności. Natomiast ukrywałem swoje wady, mówiąc o pozytywnym wejściu by inni widzieli moją postawę i mnie podziwiali. Mówiłem ciągle o tym, ile mnie kosztują moje obowiązki, by dostrzegli, jak jestem im oddany. A na spotkaniach było jasne, że nie rozumiem słów Boga ani siebie, lecz ja podtrzymywałem fikcję, jakobym znał siebie, by inni doceniali mnie jeszcze bardziej. Chcąc nadal cieszyć się ich szacunkiem i uwielbieniem, z pozoru mówiłem i robiłem coś słusznego, a tak naprawdę popisywałem się tylko, przez co oddalili się od Boga. Nie wzięło się to ze złego usposobienia ujawnionego w słowach Boga? Ilekroć coś robiłem lub z pozoru poświęcałem się czemuś, nie miałem na celu dobrze pełnić swój obowiązek. Robiłem wszystko, by umocnić swoją pozycję i by inni mnie ubóstwiali. Kroczyłem ścieżką antychrystów. W końcu pojąłem, w jakim niebezpieczeństwie jestem, więc zacząłem się modlić do Boga, pragnąc okazać skruchę.

Nagle do głowy przyszły mi te słowa Boga: „Jeśli ktoś ma urzeczywistniać zwykłe człowieczeństwo, w jaki sposób powinien się otworzyć i odsłonić przed braćmi i siostrami? Można tego dokonać, otwierając swe wnętrze, jasno ukazując innym prawdziwe uczucia tkwiące w głębi serca i będąc w stanie praktykować prawdę w sposób prosty i czysty. Jeśli ktoś ujawnia swe skażenie, musi potrafić poznać sedno problemu i z głębi serca znienawidzić samego siebie i sobą wzgardzić. Kiedy odsłoni się przed braćmi i siostrami, nie będzie usiłował usprawiedliwiać ani bronić swych zachowań. (…) Po pierwsze, ktoś taki musi zrozumieć podstawy swojego problemu, poddać samego siebie drobiazgowej analizie i odsłonić się przed braćmi i siostrami. Musi przy tym mieć szczere serce i uczciwe podejście oraz mówić o tym, co zdołał zrozumieć, jeśli chodzi o problemy ze swym usposobieniem. Po drugie, gdyby ktoś miał poczucie, że jego usposobienie jest szczególnie problematyczne, musi powiedzieć wszystkim: »Jeśli raz jeszcze zacznę przejawiać takie skażone skłonności, powstańcie wszyscy i rozprawcie się ze mną, wytknijcie mi to. Walcie prosto z mostu. Być może wtedy nie będę w stanie tego znieść, ale w ogóle nie zwracajcie na to uwagi. Współdziałajcie ze sobą, aby mieć mnie na oku. Jeśli ta moja skażona skłonność poważnie się rozbucha, powstańcie wszyscy, aby mnie zdemaskować i rozprawić się ze mną. Mam szczerą nadzieję, że wszyscy będą mieli mnie na oku, pomogą mi i nie pozwolą mi zejść z właściwej drogi«. Z takim właśnie podejściem praktykuje się prawdę” („Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga wskazały mi kierunek. Nawet jeśli rozumiałem swoje problemy, wiedziałem, że nie mogę tak dalej żyć. Musiałem być szczery i się obnażyć, by pokazać wszystkim motywy swoich działań, by dostrzegli, że się wywyższam, popisuję się i kroczę ścieżką antychrysta. To było najważniejsze.

Na następnym spotkaniu przyznałem się do wszystkiego przed braćmi i siostrami, prosząc ich o pomoc i radę. Pełna szczerość sprawiła, że poczułem się swobodnie. Przez kolejne kilka dni inni pisali do mnie, wytykając mi problemy: „Zawsze się popisujesz w tym, co robisz. Nie chciałem już szukać zasad w swoim obowiązku, lecz tylko polegałem na tobie. Sądziłem, że wiesz wszystko i łatwiej cię zapytać”. Niektórzy mówili: „Ostatnio nie dowiedziałem się nic o Bogu, lecz nauczyłem się cię ubóstwiać. Myślałem, że sprawnie i odpowiedzialnie pełnisz swój obowiązek. Naprawdę cię podziwiałem”. Słysząc to wszystko, poczułem przygnębienie. Nie mogłem uwierzyć, że takie są efekty pełnienia moich obowiązków przez ten czas. Czułem się zmartwiony i nieszczęśliwy, myśląc, że Bóg z pewnością mnie nie znosi. Pogrążyłem się w negatywnym nastawieniu. Lecz dzięki modlitwie do Boga oraz pomocy i wsparciu innych, w końcu zrozumiałem, że Bóg nie robi tego, by mnie wyeliminować, lecz by mnie obmyć i zmienić. Gdyby to się nie stało, nie wiedziałbym, że jestem na złej ścieżce. To Boże zbawienie dla mnie! Gdy zrozumiałem wolę Bożą, zastanowiłem się nad sobą i zacząłem żałować za grzechy.

Przeczytałem słowa Boga: „Niektórzy ludzie szczególnie ubóstwiają Pawła. Lubią wychodzić z domu, wygłaszać przemowy i pracować, lubią uczestniczyć w zgromadzeniach i prawić kazania i lubią, gdy ludzie ich słuchają, czczą i kręcą się wokół nich. Lubią mieć status w oczach innych i są wdzięczni, kiedy inni cenią wizerunek, który oni prezentują. Przeanalizujmy ich naturę na podstawie tych zachowań: czym ona jest? Jeśli rzeczywiście zachowują się w ten sposób, to wystarczy nam to do wykazania, że są aroganccy i zarozumiali. W ogóle nie czczą Boga; dążą do uzyskania wysokiego statusu i chcą mieć władzę nad innymi, zajmować ich i sprawić, by myśleli o statusie. Jest to klasyczny wizerunek szatana. Na pierwszy plan w ich naturze wybija się arogancja i zarozumiałość, brak chęci, by czcić Boga i pragnienie podziwu ze strony innych. Takie zachowania dają wam dokładny wgląd w ich naturę” („Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Na przykład, jeśli istniała w tobie arogancja i zarozumiałość, odkryjesz, że nie jest możliwe, abyś nie przeciwstawiał się Bogu; będziesz zmuszony Mu się przeciwstawiać. Nie będziesz robić tego celowo; będziesz to robić pod dominacją twojej aroganckiej i zarozumiałej natury. Twoja arogancja i zarozumiałość sprawią, że spojrzysz na Boga z góry i będziesz Go postrzegał jako kogoś bez żadnego znaczenia, sprawią, że będziesz się wywyższać, ciągle stawiać siebie na widoku, a w końcu sprawią, że zasiądziesz na miejscu Boga i będziesz nieść świadectwo o sobie samym. W końcu przemienisz własne pomysły, własne myślenie i własne pojęcia w prawdy, które mają być czczone. Zobacz, jak wiele zła czynią ludzie pod władzą swej aroganckiej i zarozumiałej natury!” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Objawienia w słowach Boga pokazały mi, że to moja arogancka natura każe mi zabiegać o wyższy status w sercach innych i że opieram się Bogu. Kontrolowany przez nią, czułem się zadowolony, gdy widziałem efekty w swoim obowiązku, wywyższałem się i popisywałem, jak mogłem. Chciałem jedynie się wyróżnić i pokazać swoje talenty i możliwości. Obnosiłem się z tym, że cierpię przez swój obowiązek, że jestem wyczerpany, że rozwiązuję problemy, a wszystko po to, by inni myśleli, że jestem nadzwyczajny i lepszy od nich. Zabiegałem jedynie o podziw i uwielbienie innych ludzi. Czyż to nie usposobienie antychrysta? Paweł był taki sam. Ciągle pokazywał swoją wiedzę i talenty, gdy nauczał i działał, popisywał się, by inni go podziwiali. Nieustannie pisał listy do kościołów, popisując się tym, ile zdziałał i wycierpiał dla Pana, by zdobyć sympatię ludzi. Ciężko pracował nie po to, by dobrze pełnić swój obowiązek ani świadczyć o wcielonym Chrystusie, lecz by zaspokoić własne ambicje i pragnienia. Nieważne, ile zdziałał czy wycierpiał czy jak wielu ludzi go ubóstwiało, skoro nie dążył do prawdy i brnął coraz głębiej w arogancję, by wreszcie bezwstydnie stwierdzić, że sam jest Chrystusem. To poważnie obraziło usposobienie Boga, więc go za to ukarał. Miałem właśnie taką naturę jak Paweł. Byłem bardzo arogancki i zarozumiały i kochałem prestiż, zawsze się wywyższałem i popisywałem, by wszyscy mnie ubóstwiali, a w ich sercach nie było miejsca dla Boga i nie polegali na Bogu ani nie szukali prawdy, gdy pojawiały się problemy. Pełniąc tak swój obowiązek, opierałem się Bogu i krzywdziłem swoich braci i siostry. Nie przypuszczałem, że arogancka natura może przynieść takie zło i opór wobec Boga. Gdybym nie okazał skruchy, prędzej czy później Bóg by się rozgniewał i mnie ukarał. Bez dyscypliny od Boga i pomocy oraz wsparcia innych nie zastanowiłbym się nad sobą. To sprawiedliwe usposobienie Boga i Jego wspaniałe zbawienie doprowadziły do zdemaskowania mnie.

Dochodzę do wniosku, że miałem osiągnięcia i odkrywałem problemy dzięki Bożemu oświeceniu i przewodnictwu. Bez dzieła Ducha Świętego byłem głupcem, który nic nie rozumiał. Wcale nie miałem rzeczywistości prawdy, a byłem arogancki i wyniosły, bezwstydnie walcząc o pozycję Boga. Straciłem rozum! Nie omawiałem prawdy ani nie świadczyłem o Bogu, lecz tylko się popisywałem i zwodziłem ludzi – to zło w czystej postaci! Wtedy poczułem do siebie wstręt. Nie chciałem już tak postępować, więc pomodliłem się do Boga: „Boże, zbłądziłem! Widzę swoją arogancję i bezrozumność. Dziękuję Ci za szansę na skruchę. Już praktykować prawdę na serio i wejdę na właściwą ścieżkę. Proszę, prowadź mnie!”.

Przeczytałem słowa Boga: „Co zatem należy czynić, aby się nie wywyższać i nie nieść świadectwa o sobie samym? W odniesieniu do tej samej kwestii, aby osiągnąć cel w postaci wywyższenia się, świadczenia o sobie samym i wzbudzenia szacunku pośród ludzi, można robić z siebie widowisko, co stanowi przeciwieństwo otwierania się i obnażania własnej prawdziwej jaźni. Są to dwie rzeczy, które różnią się w swej istocie. Czy nie są to szczegóły? Na przykład, jeśli chodzi o otwieranie się i ujawnianie swych motywów i myśli, jakie zwroty i wyrażenia świadczą o znajomości samego siebie? Jakiego rodzaju popisy, które skutkują tym, że inni się nam przypochlebiają, są wywyższaniem się i niesieniem świadectwa o sobie samym? Opowiadanie o tym, jak się modliłeś i poszukiwałeś prawdy oraz trwałeś przy świadectwie pośród prób jest wywyższaniem Boga i niesieniem o Nim świadectwa. Tego rodzaju praktyka nie jest wywyższaniem się i niesieniem świadectwa o sobie samym. Demaskowanie samego siebie również wymaga motywacji: jeśli czyjąś motywacją jest ukazanie wszystkim swego skażenia, nie zaś wywyższanie samego siebie, to wówczas jego słowa będą szczere, prawdziwe i oparte na faktach. Jeśli jednak motywacją takiej osoby jest skłonienie innych do tego, by otaczali ją szacunkiem, oszukanie ich i ukrycie przed nimi swego prawdziwego oblicza, tak aby jej motywy, jej skażenie czy słabość i negatywne nastawienie nie zostały przed nimi ujawnione, przemawia ona w sposób zakłamany i bałamutny. Czyż nie mamy tu do czynienia z bardzo konkretną różnicą?” („Wywyższają siebie i świadczą o sobie” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). „Kiedy niesiecie o Bogu świadectwo, powinniście przede wszystkim mówić więcej o tym, jak Bóg sądzi i karci ludzi, jakim próbom ich poddaje, aby ich oczyszczać i zmieniać ludzi usposobienie. Powinniście także mówić o tym, ile znieśliście, ile ujawniono w was buntu i zepsucia, jak wiele znieśliście oraz jak w końcu zostaliście podbici przez Boga; mów o tym, ile posiadacie prawdziwej wiedzy na temat Bożego dzieła, jak powinniście nieść o Nim świadectwo i jak powinniście się Mu odpłacić za Jego miłość. Włóżcie w swoje słowa treść i ujmujcie ją w prosty sposób. Nie mówcie o pustych teoriach. Mówcie w sposób przyziemny, mówcie z serca. Tak powinno wyglądać wasze doświadczenie. Nie uzbrajajcie się w pozornie głębokie, puste teorie, by się popisywać. Wygląda to dość arogancko i nierozsądnie. Powinniście mówić więcej o realnych rzeczach z własnego, rzeczywistego doświadczenia, które są prawdziwe i z serca – to właśnie przynosi najwięcej korzyści innym i to jest najbardziej odpowiednie dla ich oczu” („Jedynie dążąc do prawdy, można uzyskać zmianę usposobienia” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). One pokazały mi, że mam zastanowić się nad sobą i poznać siebie poprzez doświadczenia, by przestać się wywyższać i popisywać. W omówieniach mam kierować się dobrymi pobudkami i mówić więcej o własnym zepsuciu; poznać swoje motywy i nieczystości; mówić o tym, jak słowa Boga mnie osądziły, co naprawdę zrozumiałem o sobie, a co o usposobieniu Boga i Jego miłości; oraz wywyższać Boga i świadczyć o Nim, dzięki swoim doświadczeniom. Tak spełnię swój obowiązek. Na następnym spotkaniu celowo mówiłem o tym, jak knułem i się popisywałem dla prestiżu, a jak Bóg rozprawił się ze mną i sprawił, że dostrzegłem swoją szpetotę. Jeden z braci powiedział mi: „Twoje doświadczenie pokazuje, że choć mamy skażone usposobienie, musimy przyjąć osądzanie i rozprawianie się z nami słowami Boga, praktykować prawdę i porzucić nasze ciało, a zostaniemy przemienieni. Widzę też, że Bóg działa tylko, by zbawić ludzi”. Poczułem wdzięczność wobec Boga, gdy to usłyszałem. Zrozumienie siebie zyskałem dzięki temu, że słowa Boga mnie osądziły i skarciły.

Potem zacząłem świadomie wcielać to w życie w swoim obowiązku. Gdy dostrzegałem błędy w obowiązkach innych, modliłem się, porządkowałem swoje motywy i obiektywnie wyrażałem poglądy. Już się nie chwaliłem. Szukałem też zasad prawdy, by się nimi podzielić z braćmi i siostrami. Na spotkaniach analizowałem swoje motywy, skazy w działaniach oraz skażone skłonności, by inni poznali prawdziwego mnie. Praktykując w ten sposób, w sercu miałem poczucie spokoju, a moja relacja z Bogiem się poprawiła. Jakiś czas później inni zaczęli traktować mnie we właściwy sposób i przestali patrzeć na mnie z podziwem. Kiedy mówiłem lub działałem wbrew zasadom prawdy, wskazywali mi to, bym mógł to naprawić. Taka interakcja z innymi dała mi poczucie swobody. Szczerze dziękuję Bogu za tę sytuację, że mnie obmył i zmienił!

72. Pokuta hipokryty

Autorstwa Xinrui, Korea Południowa

Bóg Wszechmogący mówi: „Służenie Bogu nie jest rzeczą prostą. Ci, których zepsute usposobienie pozostaje niezmienione, nie mogą Mu nigdy służyć. Jeżeli twoje usposobienie nie zostało osądzone i skarcone słowem Bożym, wówczas wciąż reprezentuje ono szatana, co dowodzi, że twoja służba dla Boga wynika z twych własnych dobrych zamiarów i że Jest oparta na twej szatańskiej naturze. Służysz Bogu przejawiając swój wrodzony charakter i postępując stosownie do osobistych preferencji; co więcej, wciąż myślisz, że Bóg zachwyca się wszystkim, co zechcesz zrobić, i nienawidzi wszystkiego, czego robić nie chcesz, a w swojej pracy kierujesz się wyłącznie własnymi preferencjami. Czy można to nazwać służbą Bogu? W ostatecznym rozrachunku twe życiowe usposobienie nie zmieni się ani odrobinę; przeciwnie, taka posługa sprawi, że staniesz się jeszcze bardziej uparty, przez co twe zepsute usposobienie jeszcze bardziej wejdzie ci w krew. Wówczas zaś ukształtują się w tobie odnoszące się do służenia Bogu zasady, oparte przede wszystkim o twój własny charakter i doświadczenia pochodzące z twej dotychczasowej służby, pełnionej zgodnie z własnym usposobieniem. Takich właśnie doświadczeń nabywają ludzie i takie wyciągają z nich wnioski. Taka też jest życiowa filozofia człowieka. Ludzi takich zaliczyć można do faryzeuszy oraz dostojników religijnych. Jeśli nigdy się nie obudzą i nie okażą skruchy, to z pewnością zmienią się w fałszywych Chrystusów i antychrystów, którzy zwodzą ludzi w dniach ostatecznych. Ci fałszywi Chrystus i antychryści, o których mówiono, powstaną z ludzi takiego pokroju” (Należy wyeliminować religijną służbę Bogu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Ten fragment słów Boga przywodził mi kiedyś na myśl hipokrytów faryzeuszy, kler oraz wszystkich złych antychrystów opętanych wizją statusu. Sądziłam, że to o nich mówi Bóg. Wiedziałam, że w zasadzie Bóg ujawniał coś, co tkwi w nas wszystkich i że ja też mam takie zepsute usposobienie. Ale nie posiadałam prawdziwego zrozumienia siebie, więc czasami faryzeusze, antychryści i oszuści wydawali mi się bardzo odlegli. Ja taka nie byłam i nigdy się taka nie stanę. Od lat byłam wierząca, robiłam dobre uczynki i ponosiłam koszty w pełnieniu obowiązku. Posłusznie spełniałam wszystkie obowiązki, które kościół mi wyznaczał. Do tego nie pragnęłam pozycji przywódcy i nie zważałam na to, czy wyznaczony obowiązek dawał mi status, czy nie. Jak mogłabym zamienić się w antychrysta, oszusta? Jednak tak naprawdę żyłam wśród własnych pojęć i wyobrażeń, które później, w obliczu faktów, stanęły na głowie.

Wyjechałam, by zająć się pracą ewangelizacyjną poza miastem. Tej rodzaj pracy szybko nabrał znaczenia i przywódcy bardzo mnie cenili. Czasami omawiali ze mną inne aspekty swojej pracy, konsultowali się ze mną. Poza tym byłam wierząca już od długiego czasu i umiałam znosić trudy w imię obowiązku, więc bracia i siostry też mnie trochę podziwiali. Widziałam siebie na piedestale. Wierzyłam od tylu lat i dzierżyłam władzę, więc sądziłam, że nie mogę być jak inni i muszę wyglądać na lepszą od nich. Nie mogłam zdradzać zepsucia gorszego niż oni, ani pokazać tak jak oni słabości czy negatywnych myśli. Inaczej co by o mnie pomyśleli? Czy nie powiedzieliby, że po tylu latach wiary mam marną postawę i pogardzaliby mną? Później przywódczyni rozprawiła się ze mną za złamanie zasad w spełnianiu obowiązku. Powiedziała, że po tylu latach wiary nadal brakuje mi zrozumienia wielu rzeczy oraz rzeczywistości prawdy. Czułam się strasznie zawstydzona i zhańbiona, ale nie rozważyłam własnego zepsucia i niedoskonałości ani nie dążyłam do prawdy, by nadrobić swoje niedociągnięcia. Zamiast tego wypowiedziałam trochę pustych słów i doktryn, udając, że znam siebie, zachowując się jak uduchowiona osoba, żeby ukryć fakt, że brakowało mi rzeczywistości prawdy.

Pamiętam, że raz współpracownik, który wierzył w Pana, powiedział, że chciałby dowiedzieć się o prawdziwej drodze. Przywódczyni wysłała mnie, żebym od razu niosła świadectwo o dziele Boga w dniach ostatecznych. Zgodziłam się, ale okazało się, że kolega ma wiele pojęć trudnych do rozwiązania. Byłam w tym czasie dość zajęta, więc odłożyłam to zadanie na później. Po kilku tygodniach przywódczyni spytała mnie: „Czemu wciąż jeszcze nie omówiłaś z nim świadectwa? Chce poznać prawdziwą drogę i przewodzi tylu wierzącym, którzy z wytęsknieniem czekają na powrót Pana. Czemu jeszcze nie dałaś mu świadectwa dzieła Boga w dniach ostatecznych?”. Miałam wyrzuty sumienia, więc zaczęłam się tłumaczyć: „Nie mogłam, ponieważ musiałam zająć się innymi sprawami”. Przywódczyni była wściekła, gdy to usłyszała. Powiedziała, że jestem nieodpowiedzialna i nonszalancka w spełnianiu obowiązku, że się ociągam i poważnie ograniczam pracę ewangelizacyjną. Bardzo ostro mnie upomniała. Było to w obecności wielu braci i sióstr, a ja czułam jak twarz mi płonie. Pomyślałam: „Nie mogłaś oszczędzić mojej godności i być łagodniejsza? Wiem, że zrobiłam źle, ale przecież mogę teraz pójść do niego z ewangelią. Nie trzeba rozprawiać się ze mną tak ostro”. Usprawiedliwiałam siebie, myśląc, że nie jestem bierna, że od świtu do zmierzchu zajmuję się szerzeniem ewangelii. Powiedziała, że robiłam to mechanicznie i byłam nieodpowiedzialna. Czego więcej można wymagać? Czułam, że mój obowiązek jest zbyt trudny. Po zgromadzeniu schowałam się w swoim pokoju, żeby się wypłakać. Czułam się skrzywdzona i zła, poza tym miałam wiele błędnych idei na temat Boga. Pojawiło się we mnie zdradzieckie uczucie. Uznałam, że skoro przywódczyni potraktowała mnie tak ostro, Bóg na pewno mnie nienawidzi, więc jak mogę dalej spełniać obowiązek? Może powinnam wziąć winę na siebie, zacisnąć zęby i zrezygnować, żebym nie blokowała pracy domu Bożego i nie wykonywała niewdzięcznego zadania. Nie mogłam przestać płakać, przekonana, że znajduję się w złym stanie. Byłam wierząca od tylu lat, a z chwilą ostrzejszego rozprawienia się ze mną, nie mogłam sobie poradzić. Dyskutowałam i rywalizowałam z Bogiem, a nawet chciałam się poddać. Nie miałam prawdziwej postawy. Przypomniano mi słowa Boga, żeby dobrze spełniać obowiązki, nawet jeśli niebo zacznie się walić. Ta myśl dodała mi energii. Nieważne, co Bóg czy przywódczyni o mnie myśleli, nie mogłam się poddać. Musiałam stanąć na wysokości zadania, bez względu na trudność obowiązku. Myśląc w ten sposób, nie czułam się już taka nieszczęśliwa. Od razu otarłam łzy i poszłam porozmawiać z braćmi i siostrami. Po zaledwie kilku dniach wspomniany współpracownik dołączył do kościoła. Ale nie zajęłam się na poważnie szukaniem prawdy i rozważaniem moich problemów. Zamiast tego upierałam się przy spełnianiu obowiązku zgodnie z moim sumieniem i moją wolą. Sądziłam, że mam niezłą postawę i trochę praktyczności.

Przywódczyni rozprawiła się ze mną za nieodpowiedzialność, wybieranie łatwych rozwiązań i nie wykonywanie praktycznej pracy. To były naprawdę poważne problemy. Stałam na czele grupy ewangelizacyjnej i kiedy widziałam kogoś o wielu pojęciach, nie chciałam rzucać się w omawianie i niesienie świadectwa. Od niechcenia odkładałam to na bok i na później. Opóźniłam dla wielu ludzi poznanie prawdziwej drogi i powitanie powrotu Pana! Taka nonszalancja w spełnianiu obowiązku była opieraniem się Bogu i obrażaniem Jego usposobienia. Nigdy nie byłam bezczynna i ponosiłam koszty spełniając obowiązek, ale kiedy trafiałam na wyzwanie, nie skupiałam się na szukaniu prawdy, by rozwiązać problem i dobrze spełnić mój obowiązek. Zamiast tego wycofywałam się i robiłam to, co chciałam, nonszalancko odkładając na bok zdanie powierzone przez Boga. Czy to było oddanie? Przywódczyni mówiła o moim niedbałym, nonszalanckim podejściu do obowiązku, o moim przewrotnym, szatańskim usposobieniu i nie był to pierwszy raz, gdy tak się zachowałam. Przywódczyni wszystko opisała, żebym mogła poznać siebie, skruszyć się i się zmienić, ale nie rozważałam siebie ani nie widziałam, gdzie tkwi źródło moich problemów. Pozornie zaakceptowałam przycinanie i rozprawianie się ze mną, ale nie miałam prawdziwego zrozumienia siebie. Dlatego na zgromadzeniu powiedziałam kilka pustych słów i doktryn, a potem udawałam, że pozyskałam poznanie siebie. Wykonywałam obowiązek nieodpowiedzialnie i wstrzymywałam pracę w domu Bożym, poważnie ją niszcząc. Przywódczyni miała całkowitą rację, że mnie upomniała. Wspomniała elementy mojej natury, mojego szatańskiego usposobienia, które uniemożliwiały mi rozróżnienie dobrych i złych zachowań. Ale nigdy nie omówiłam tego, gdzie się pomyliłam, ani natury i konsekwencji moich działań, ani jakie zepsute usposobienie ujawniłam w nonszalanckim podejściu do obowiązku, ani moich absurdalnych pomysłów i pojęć. Nie zastanawiałam się nad tymi szczegółami. A o czym mówiłam? Polegałam na Bogu i skupiłam się na pozytywach. Ciągle mówiłam tylko o pozytywnym zrozumieniu. Poczułam negatywne myśli i narzekałam, gdy się ze mną rozprawiono i chciałam się poddać, ale myślenie o słowach Boga naprawdę mnie zainspirowało i czułam, że podołam. Bóg wykonał we mnie tyle pracy i tak dużo mi dał, więc musiałam działać zgodnie z sumieniem i nie mogłam Go zawieść. Pomyślałam, że bez względu na to, jak będę przycinana i jak się ze mną rozprawią, nieważne, jak ciężki będzie mój obowiązek, muszę dobrze go spełniać, a przywódczyni, która się ze mną rozprawi, ma mnie przekonać do zastanowienia się nad sobą i poznania siebie, do pokajania się i zmienienia się. Kiedy inni to usłyszeli, nie rozpoznali moich problemów i zepsucia, i nie czuli, że znacząco niszczę pracę domu Bożego. Raczej uznali, że przywódczyni była wobec mnie zbyt surowa, że zostałam przycięta i rozprawiono się ze mną za małe poślizgnięcie w pracy. Byli pełni współczucia i zrozumienia. Widząc, że po takim ostrym rozprawieniu się ze mną nie stałam się negatywna, tylko dzielnie dalej spełniałam obowiązki, mieli wrażenie, że rozumiem prawdę i mam dobrą postawę. Podziwiali mnie i przypochlebiali mi się. Kilkoro powiedziało mi wtedy, że bardzo podziwiają, że pozostaję silna i dalej spełniam obowiązek, mimo tak srogiego rozprawienia się ze mną. Niektórzy powiedzieli, że mój obowiązek wcale nie był łatwy, że wkładam w niego tyle energii, a zostaję upomniana za drobne niedopatrzenie. Widzieli, że ocieram łzy i wracam do spełniania obowiązku, więc mówili, że oni już by się poddali i nie mieli mojej postawy. Słuchali mojego omówienia i nie rozumieli ścieżki praktykowania ku akceptacji rozprawiania się z kimś i przycinania albo tego, że przycinanie i rozprawienie się z kimś były miłością i zbawieniem Bożym. Zamiast tego źle rozumieli Boga, bronili się i oddalali się od Niego, a zbliżali do mnie. Rozprawiono się ze mną jeszcze kilka razy i zawsze wyglądało to tak samo. Wciąż opowiadałam o doktrynach, pozorując uduchowienie i poznanie siebie, udając, że mam postawę i jestem praktyczna – nabrałam wszystkich braci i siostry. Byłam nieświadoma, całkiem otępiała, i byłam wręcz dumna, że wytrzymałam to wszystko. Byłam niewiarygodnie zadowolona z siebie i czułam, że mam postawę i rzeczywistość prawdy. Stawałam się coraz bardziej arogancka i pewna siebie.

Pewnego razu jeden z braci wytknął problem z moim obowiązkiem. Nie przyjęłam krytyki, narzekając, że celowo wynajduje problemy i że szuka dziury w całym. Bardzo mnie poirytował. Ale bałam się, że ktoś zauważy moją arogancję nawet po tylu latach wiary i źle o mnie pomyśli. Bałam się też, że przywódczyni dowie się i powie, że nie umiem akceptować prawdy, więc udawałam i zmuszałam się, żeby nie narzekać. Symulując spokój powiedziałam: „Bracie, powiedz mi o problemach, które dostrzegasz i omówimy je jeden po drugim. Jeśli nie znajdziemy rozwiązania, zwrócimy się do przywódczyni”. Wysłuchałam, co miał do powiedzenia i każdy problem potrafiłam obalić. W końcu rozwiałam większość wątpliwości, jakie wymienił. Dla mnie sprawa był rozwiązana i byłam bardzo zadowolona. Ale brat nie był przekonany i udał się do przywódczyni. Niektóre z jego wątpliwości stanowiły prawdziwe problemy i kiedy przywódczyni się dowiedziała, rozprawiła się ze mną i przycięła mnie przy wszystkich. Powiedziała, że jestem arogancka, nie przyjmuję żadnych sugestii, że nie stosuję się do zasad przy spełnianiu obowiązku i że całkowicie brakuje mi rzeczywistości prawdy, nawet po tylu latach wiary. Powiedziała, że nie umiem rozwiązywać praktycznych problemów, jestem arogancka i kompletnie nierozsądna. Ciężko mi było mi tego słuchać, ale nie do końca jej wierzyłam. Pomyślałam: „Bywam arogancka i trochę pewna siebie, ale umiem przyjmować sugestie. Nie jestem aż taka arogancka”.

Niedługo potem znowu zostałam obnażona w czasie spotkania. Przywódczyni odkryła, że odwlekam wykonanie zadań za które odpowiadałam i zapytała mnie: „Czemu pracujesz tak niewydajnie nad tym zadaniem? W czym tkwi problem? Możesz się poprawić?”. Odpowiedziałam: „Nie, nie mogę”. Miałam wrażenie, że przywódczyni nie zrozumiała naszej konkretnej sytuacji i za wiele od nas oczekiwała. Potem przeczytała nam fragment słów Boga i opowiedziała o znaczeniu szerzeniu ewangelii. Powiedziała też, że mamy mało czasu i musimy poprawić wydajność. Nawet nie słuchałam tego, co mówiła. Upierałam się przy swoich pojęciach i doświadczeniu, myśląc: „Naprawdę nie mogę poprawić wydajności”. Cicho spytałam braci i siostry siedzących obok: „Myślicie, że możemy?”. Spytałam ich po to, żeby stanęli po mojej stronie, mówili to samo, co ja, sprzeciwili się przywódczyni i utrzymywali wolne tempo. Było to bardzo oczywiste, ale nie zdawałam sobie sprawy. Nie poznali się na mnie czy raczej nie użyli rozeznania. Wszyscy wzięli moją stronę i się ze mną zgodzili.

Później, ponieważ byłam arogancka i niewydajna w pracy i nie dość, że nie zarządzałam dobrze pracą grupy, to im jeszcze przeszkadzałam, zostałam usunięta z mojej funkcji. Ku mojemu zaskoczeniu, kiedy znów przyszła poru wyboru liderów grup, bracia i siostry mimo wszystko zagłosowali na mnie, i to jednomyślnie. Niektórzy z nich mówili, że zwolnienie mnie spowoduje, że cała grupa się rozpadnie, a kto inny może im przewodzić? Właśnie wtedy poczułam, że mam poważny problem, bo wszyscy mnie posłuchali i wspierali, pomimo tego jak pracowałam. Wszyscy na mnie zagłosowali, choć przywódczyni mnie zwolniła, i jeszcze walczyli o moje sprawiedliwe traktowanie. Sprowadziłam braci i siostry na manowce.

Pomyślałam o fragmencie słów Boga: „Jeśli chodzi o was wszystkich, to gdyby przekazano by wam kościoły na danym obszarze i pozostawiono was bez nadzoru na sześć miesięcy, zaczęlibyście błądzić. Gdyby nikt nie nadzorował was przez rok, odwiedlibyście innych i sprowadzilibyście ich na manowce. Gdyby minęły dwa lata i nadal nikt by was nie nadzorował, przyprowadzilibyście ich przed siebie. Dlaczego tak jest? Czy kiedykolwiek wcześniej rozważaliście to pytanie? Czy to możliwe, że tacy jesteście? Wasza wiedza może wystarczyć ludziom tylko na pewien okres. W miarę upływu czasu, jeśli będziesz mówić te same rzeczy, niektórzy ludzie się zorientują. Powiedzą, że jesteś zbyt powierzchowny, że nie masz głębi. Nie będziesz mieć innej opcji, jak tylko spróbować oszukać ludzi, nauczając o doktrynach. Jeśli zawsze będziesz tak robić, ludzie zależni od ciebie będą cię naśladować co do metod, działań i wzorca wiary oraz przeżywania i wcielania w życie tych słów i doktryn, Jeśli ciągle będziesz nauczał w ten sposób, w końcu będą cię stawiać za wzór do naśladowania. Przewodząc ludziom, mówisz o doktrynach, więc ci podlegli tobie nauczą się od ciebie doktryn, a w miarę rozwoju sytuacji okaże się, że obrałeś złą ścieżkę. Ludzie, którzy ci podlegają, podążą za tobą, którąkolwiek ścieżkę obierzesz, będą uczyć się od ciebie i naśladować cię, więc będziesz mieć wrażenie: »Jestem teraz potężny, tyle osób mnie słucha, a kościół jest na każde moje skinienie«. Ta zdradliwa natura wewnątrz człowieka podświadomie sprawia, że robisz z Boga ledwie pionka, a następnie sam tworzysz jakiegoś rodzaju wyznanie. W jaki sposób powstają różne wyznania? Właśnie tak. Spójrz na przywódców każdego z wyznań – wszyscy oni są aroganccy, zadufani, a ich interpretacje Biblii są oderwane od kontekstu i kierowane ich własnymi wyobrażeniami. Wszyscy oni, w wykonywaniu swojej pracy, polegają na talentach i erudycji. Gdyby w ogóle nie potrafili nauczać, czy ludzie by za nimi podążali? Ostatecznie posiadają jakąś wiedzę i mogą nauczać o pewnej doktrynie, albo też wiedzą, jak pozyskać innych i potrafią zastosować pewne sztuczki. Korzystają z nich, aby skłonić ludzi do przyjścia i oszukać ich. Formalnie ci ludzie wierzą w Boga, ale w rzeczywistości podążają za swoimi przywódcami. Kiedy spotkają kogoś, kto głosi prawdziwą drogę, niektórzy z nich mówią: »Musimy się skonsultować z naszym przywódcą na temat naszej wiary«. Ich wiara w Boga jest zapośredniczona w człowieku; czyż nie jest to problem? Czym zatem stają się ci liderzy? Czy nie stali się faryzeuszami, fałszywymi pasterzami, antychrystami i przeszkodami, które utrudniają ludziom akceptację prawdziwej drogi? Są to ludzie pokroju Pawła” („Jedynie dążenie do prawdy jest prawdziwą wiarą w Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Zrozumiałam, że jestem dokładnie jak faryzeusze, których obnażył, a ja nie tylko miałam to przewrotne, złe szatańskie usposobienie, ale moje zachowanie doszło do punktu, że wprowadzałam w błąd i kontrolowałam innych, odsuwając Boga na bok. Myślałam o tych hipokrytach faryzeuszach i członkach kleru, którzy tylko mówią o doktrynie i udają, że ciężko pracują, żeby zwodzić ludzi. Mówią, że mają dług wobec Boga, wydają się pokorni i samokrytyczni, ale zawsze pokazują, jak dużo poświęcili dla Boga, ile wycierpieli i ile wykonali pracy. W efekcie wierzący wielbią ich i wierzą, że wszystko, co mówią jest zgodne z wolą Pana. Nie mają wobec nich rozeznania. Nawet sądzą, że bycie posłusznymi im jest bycie posłusznymi Panu. To tylko wiara w Pana z nazwy, a w rzeczywistości podążanie za klerem. Czy ścieżka, którą ja obrałam, różniła się jakkolwiek od ścieżki faryzeuszy i kleru? Ja też skupiłam się na doktrynach i powierzchownych ofiarach, żeby bracia i siostry sądzili, że z oddaniem spełniam obowiązek. Kiedy się ze mną rozprawiono, nie szukałam prawdy ani nie zastanawiałam się nad sobą. Mówiłam to, co wydawało się prawidłowe – chciałam wszystkich zwieść, żeby myśleli, że się podporządkowuję i mam postawę, a wtedy będą mnie podziwiać i mnie słuchać. Przekonałam ich nawet, żeby wspólnie ze mną opowiedzieli się przeciw wymaganiom Boga. To ja miałam władzę. Czym różniłam się od antychrysta? Nie byłam przywódczynią i nie miałam żadnej ważnej pozycji. Wykonywałam zadania razem z dwiema innymi siostrami pod nadzorem przywódczyni, ale mój problem i tak urósł do takich rozmiarów. Gdybym otrzymała wyższe stanowisko, gdzie byłam sama za coś odpowiedzialna, aż strach pomyśleć, jakie zło mogłabym wtedy wyrządzić. Sądziłam, że ponieważ jestem wierząca już od wielu lat i spełniam obowiązek bez względu na trudności i próby, z którymi muszę się zmierzyć, miałam dobre człowieczeństwo i nigdy nie zabiegałam o pozycję przywódczyni, więc nigdy nie stałabym się faryzeuszem czy antychrystem. Ale w obliczu faktów oniemiałam i nie mogłam wydusić ani słowa. Wreszcie zobaczyłam, jak absurdalne i szkodliwe były moje pojęcia i jak złe i przerażające moje usposobienie. Widziałam, że jako wierząca nie dążyłam do prawdy i nie przyjmowałam ani nie poddawałam się osądzeniu, karceniu, przycinaniu i rozprawianiu się ze mną przez Boga. Nie rozważałam i nie znałam mojej szatańskiej natury w świetle słów Bożych. Zadowalałam się powierzchownym posłuszeństwem i głośnymi zapewnieniami. Ale bez względu na to, na jak dobrą czy prawą wyglądałam, przy nadarzającej się okazji ujawniałam moją szatańską naturę zdrady wobec Boga i mimowolnie popełniałam zło, którego nie byłam świadoma. Naprawdę było tak, jak mówi Bóg: „wasza natura zachowała dawną postać i istnieje stuprocentowa pewność, że Mnie zdradzicie”.

Bóg wiedział, jak bardzo zepsuta przez Szatana, jak odrętwiała i uparta byłam. Nie miałam szansy na zmianę, wiedząc o sobie tylko trochę. Więc później bracia i siostry zdemaskowali mnie i rozprawili się ze mną. Pamiętam, że raz siostra powiedziała do mnie prosto z mostu: „Wreszcie się na tobie poznałam. Prawie nigdy nie zdradzasz swoich przemyśleń i nie ujawniasz swojego zepsucia. Opowiadasz tylko o pozytywnym wejściu i zrozumieniu, jakbyś całkiem wyzbyła się zepsucia, jakbyś była od niego wolna”. Powiedziała też, że kiedyś mnie podziwiała, że miała mnie za wieloletnią wyznawczynię, która rozumiała prawdę, że miałam dużo doświadczenia i umiałam cierpieć i ponosić koszty w obowiązku, a szczególnie, że umiałam przyjąć srogie przycinanie i rozprawianie się ze mną. Dlatego mnie podziwiała. Myślała, że zawsze mam rację i zawsze mnie słuchała, właściwie oddają mi miejsce Boga w swoim sercu. Jej słowa, że zaczęła mnie właściwie postrzegać jako Boga uderzyły we mnie jak grom z jasnego nieba. Byłam przerażona i nie chciałam w to wierzyć. Myślałam: „Jeśli to prawda, czy nie stałam się antychrystem? Jak możesz być tak głupia, tak nieroztropna? Ja też jestem skażona przez szatana. Jak możesz mnie tak postrzegać?”. Przez kilka dni byłam zdruzgotana. Na każde wspomnienie jej słów byłam zniesmaczona i miałam dziwne poczucie lęku, jakby zbliżało się do mnie coś potwornego. Wiedziałam, że to gniew Boży, że zbliża się do mnie jego sprawiedliwe usposobienie i musiałam przyjąć konsekwencje zła, które wyrządziłam. Wiedziałam, że usposobienie Boga nie toleruje wykroczeń i czułam, że zostałam już przez Niego potępiona, więc sądziłam, że ścieżka mojej wiary dobiegła końca. Na tę myśl nie mogłam powstrzymać łez. Nigdy nie sądziłam, że ja, ktoś kto nigdy nie czynił nic złego ani żadnych złych uczynków. mógł znaleźć się w tak poważnych tarapatach. Nie dość, że zwodziłam ludzi błędnymi doktrynami, to jeszcze doprowadziłam do tego, że czcili mnie jak Boga. Przez to Bóg zamieniał się w symbol, co poważnie obrażało Jego usposobienie. Czułam się bardzo źle, a moje wykroczenia i złe uczynki były jak wypalone w moim sercu. Czułam się jak faryzeusz, antychryst, służący szatana, który zostanie wyeliminowany. Nie rozumiałam, jak mogłam dojść do takiego miejsca. Pełna żalu stanęłam skruszona przed Bogiem i powiedziałam: „Boże, uczyniłam straszne zło. Obraziłam Twoje usposobienie i powinnam zostać przeklęta i ukarana! Nie proszę o Twoje wybaczenie, ale proszę, żebyś mnie oświecił, żebym pojęła moją szatańską naturę i ujrzała prawdę o moim zepsuciu przez szatana. Boże, chcę się pokajać, być uczciwa i prawa”.

W następnych dniach zaczęłam rozważać, jak znalazłam się w tak strasznym miejscy i gdzie leżało źródło mojego problemu. Przeczytałam to kiedyś w czasie praktyki duchowej: „A w jaką personę starają się wcielić antychryści? Kogo udają? Ich impersonacje są oczywiście ukierunkowane na status i reputację. Nie mogą być oddzielone od tych spraw, bo w innym wypadku w żadnym razie nie stwarzaliby takich pozorów – nie ma mowy, żeby zrobili coś tak głupiego. Biorąc pod uwagę, że takie zachowanie jest uważane za potępiające, wstrętne i odrażające, dlaczego wciąż to robią? Niewątpliwie mają własne cele i motywacje – intencje i motywacje są w to zaangażowane. Jeśli antychryści mają zyskać status w oczach ludzi, muszą sprawić, by ci ludzie mieli o nich wysokie mniemanie. A jak do tego doprowadzić? Oprócz przyjmowania pewnego sposobu zachowania się i wyrażania, który w ludzkich pojęciach jest uważany za dobry, antychryści przyjmują również pewne zachowania i wizerunki, które ludzie uważają za wzniosłe, aby inni ich podziwiali” („Wypełniają obowiązki tylko po to, by się wyróżnić, zaspokoić swoje interesy i ambicje; nigdy nie zważają na interesy domu Bożego, a nawet poświęcają je dla osobistej chwały (Część dziesiąta)” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). „Bez względu na to, jakie jest ich otoczenie lub gdzie wykonują swoje obowiązki, antychryści sprawiają wrażenie, że nie są słabi, mają najwyższą miłość do Boga, są pełni wiary w Boga, nigdy nie byli negatywnie nastawieni, ukrywając przed innymi swoją prawdziwą postawę i prawdziwy pogląd na prawdę i na Boga, które trzymają w głębi swojego serca. Czy w głębi serca naprawdę wierzą, że są wszechmocni? Czy naprawdę wierzą, że nie mają żadnych słabości? Nie. Skoro więc wiedzą, że mają słabości, zepsute usposobienie i są buntowniczy, dlaczego mówią i zachowują się w taki sposób w obecności innych? Ich cel jest oczywisty: chodzi po prostu o ochronę własnego statusu wśród innych i przed innymi. Wierzą, że jeśli w obecności innych otwarcie okażą negatywizm, otwarcie powiedzą coś zdradzającego słabość, ujawnią buntowniczość i będą mówić o poznaniu siebie, zaszkodzi to ich statusowi i reputacji i poniosą stratę. Dlatego woleliby umrzeć, niż powiedzieć, że są słabi i negatywnie nastawieni, że nie są doskonali, tylko są po prostu zwykłymi ludźmi. Wydaje im się, że jeśli przyznają, że mają zepsute usposobienie, że są zwykłymi ludźmi, małymi i nic nieznaczącymi istotami, to stracą swój status w ludzkich umysłach. Zatem bez względu na wszystko nie zrezygnują ze swego statusu, tylko zrobią wszystko, co w ich mocy, aby go umocnić. Za każdym razem, gdy napotykają problem, występują naprzód – ale widząc, że mogliby zostać zdemaskowani, że ludzie mogliby ich przejrzeć, szybko się ukrywają. Jeśli mają jakieś pole do manewru, jeśli nadal mają szansę popisywać się, udawać, że są ekspertami, że znają tę sprawę, rozumieją ją i potrafią rozwiązać dany problem, wówczas pędzą naprzód, by skorzystać z możliwości zdobycia uznania innych i dać im do zrozumienia, że są kompetentni w tej dziedzinie” („Wypełniają obowiązki tylko po to, by się wyróżnić, zaspokoić swoje interesy i ambicje; nigdy nie zważają na interesy domu Bożego, a nawet poświęcają je dla osobistej chwały (Część dziesiąta)” w księdze „Demaskowanie antychrystów”). „Antychryści pragną odgrywać rolę osób uduchowionych; chcą być tymi, którzy wyróżniają się pośród braci i sióstr. Pragną być ludźmi, którzy posiadają i rozumieją prawdę oraz potrafią pomagać tym, którzy są słabi i niedojrzali w wierze. A jaki mają w tym cel? Po pierwsze, sądzą, że sami przekroczyli już granice cielesności, wyzbyli się trosk tego świata i słabości zwykłego człowieczeństwa i przezwyciężyli jego cielesne potrzeby. Uważają się za tych, którzy są w stanie podejmować ważne zadania w domu Bożym, mieć wzgląd na wolę Bożą, i których umysły wypełniają Boże słowa. Mienią się tymi, którzy zdołali już spełnić Boże wymagania i przynieść Bogu zadowolenie, i którzy potrafią mieć wzgląd na Jego wolę oraz mogą dostąpić wspaniałego przeznaczenia, obiecanego przez samego Boga. Często są więc próżni i myślą, że różnią się od innych. Posługując się słowami i wyrażeniami, które są w stanie zapamiętać i pojąć w swych umysłach, upominają i potępiają innych oraz formułują wnioski na ich temat. W podobny sposób często stosują praktyki i powiedzenia zrodzone z wyobrażeń dotyczących ich własnych pojęć, aby formułować wnioski o innych i ich szkolić, aby i oni szli w ich ślady, stosując te same metody i powiedzenia. W ten sposób osiągają pośród braci i sióstr wysoką pozycję, której tak bardzo pragną. Myślą, że skoro umieją wypowiadać właściwe słowa i wyrażenia oraz odpowiednie doktryny, wykrzyczeć kilka haseł, brać na siebie nieco odpowiedzialności w domu Bożym, podjąć jakieś ważne zadanie, chcą przewodzić innym i umieją utrzymywać normalny porządek w grupie ludzi, oznacza to, że są uduchowieni, i że ich pozycja jest pewna. Pozując zatem na osoby uduchowione i szczycąc się swym uduchowieniem, udają również, że są wszechpotężni, doskonali i wszystko potrafią; myślą, że są w stanie wszystko zrobić i we wszystkim są dobrzy” („Wypełniają obowiązki tylko po to, by się wyróżnić, zaspokoić swoje interesy i ambicje; nigdy nie zważają na interesy domu Bożego, a nawet poświęcają je dla osobistej chwały (Część dziesiąta)” w księdze „Demaskowanie antychrystów”).

Słowa Boże pokazały mnie, dlaczego zawsze byłam taką hipokrytką i w czasie omawiania pokazywałam tylko dobre strony, dokładając wszelkich starań, by ukryć ohydną, złą stronę tak, aby nikt jej nie zobaczył. Chciałam bronić swego miejsca w sercach ludzi, podtrzymać swój wizerunek jako wieloletniej wyznawczyni. Żeby myśleli, że po tylu latach wiary jestem wyjątkowa, inna od pozostałych braci i sióstr, że rozumiem prawdę i mam postawę, żeby mnie podziwiali i ubóstwiali. Pojęłam, że byłam arogancka, zła i przewrotna! Myślałam, że jako wieloletnia wyznawczyni rozumiem część doktryn, więc postawiałam się na piedestale i zaczęłam udawać uduchowienie. Brakowało mi rzeczywistości prawdy i nie skupiałam się na szukaniu i dążeniu do prawdy. Używałam doktryny, dobrego zachowania i powierzchownych ofiar, żeby ukryć ohydny fakt, że brakuje mi rzeczywistości prawdy. Nie zastanawiałam się nad sobą i siebie nie znałam, gdy się ze mną rozprawiano i mnie przycinano, nie analizowałam moich problemów i zepsucia. Ukryłam moje ohydne motywy i zepsute usposobienie, żeby nikt się o nich nie dowiedział, żeby ochronić moją pozycję i wizerunek. W czym różniły się te objawy hipokryzji od zachować faryzeuszy, którzy sprzeciwili się Panu Jezusowi? Pan Jezus skarcił faryzeuszy: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo jesteście podobni do grobów pobielanych, które z zewnątrz wydają się piękne, ale wewnątrz pełne są kości umarłych i wszelkiej nieczystości. Tak i wy na zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, ale wewnątrz jesteście pełni obłudy i nieprawości” (Mt 23:27-28). „Ślepi przewodnicy! Przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda” (Mt 23:24). Czyż nie byłam taka sama? Wydawało się, że omawiam w oparciu o własne doświadczenie, ale mówiłam tylko o tym, co wszyscy widzieli, o pustych doktrynach, skrywając, nigdy nie wspominając o moich prawdziwych myślach i zepsutych, złych rzeczach w moim sercu. W ten sposób ludzie myśleli, że choć mam w sobie zepsucie i rebelię, i tak byłam dużo lepsza od innych. Odcedzałam komary, połykając wielbłąda. Na zewnątrz wyglądałam na pokorną, ale w środku broniłam własnego imienia i statusu, mojego wizerunku w oczach innych. Byłem hipokrytką, oślizgłą i przewrotną. Nabrałam wszystkich braci i siostry. Nie byłam dobrą, porządną osobą ani nie trzymałam się mojej pozycji jako istota stworzona, i nie doświadczałam dzieła Boga z perspektywy osoby głęboko skażonej przez szatana, która przyjmuje osądzenie, skarcenie, przycinanie i rozprawianie się z nią przez Boga, by pozbyć się zepsucia. Zamiast tego popisywałam się obowiązkiem, by ustalić swą pozycję i oszukać innych, rywalizując z Bogiem o Jego naród wybrany. Czy to nie ścieżka przeciwstawiania się Bogu, ścieżka antychrysta? To była ścieżka potępiona przez Boga. Ja jednak, pomimo wielu lat jako wierząca, nie mogłam równać się z innymi pod względem charakteru czy dążenia do prawdy. Nawet po tak długim czasie nie miałam rzeczywistości prawdy a moje usposobienie życiowe się nie zmieniło. Byłam arogancką, zarozumiałą kopią szatana i nie umiałam spełniać swojego obowiązku. Nie dość, że nie spełniałam woli Boga i Go nie wywyższałam, to jeszcze przeszkadzałam w ewangelizacji. Biorąc pod uwagę moje lata wiary, było to naprawdę karygodne. Uznałam, że jest to kapitał, który mogę wykorzystać, by wywyższyć siebie i nakłonić ludzi do podziwu. Byłam nierozsądna, bezwstydna!

W czasie praktyki duchowej przeczytałam kiedyś te słowa Boga: „Jeśli ktoś nie dąży do prawdy, nigdy jej nie zrozumie. Możesz recytować litery i doktryny dziesięć tysięcy razy, ale nadal będą to tylko litery i doktryny. Niektórzy ludzie mówią po prostu: »Chrystus jest prawdą, drogą i życiem«. Nawet jeśli powtórzysz te słowa dziesięć tysięcy razy, nadal będą one bezużyteczne – nie rozumiesz bowiem, co znaczą. Dlaczego jest powiedziane, że Chrystus jest prawdą, drogą i życiem? Czy potrafisz wyrazić wiedzę, jaką zdobyłeś na ten temat w drodze doświadczenia? Czy wkroczyłeś w rzeczywistość prawdy, drogi i życia? Bóg wypowiedział swe słowa, abyście mogli ich doświadczyć i zdobyć wiedzę – samo odczytywanie liter i doktryn jest bezużyteczne. Możesz poznać samego siebie tylko wtedy, gdy zrozumiesz słowa Boga i wkroczysz w nie. Jeśli nie rozumiesz Bożych słów, nie możesz poznać siebie. Masz zdolność rozeznania tylko wtedy, gdy posiadasz prawdę – bez prawdy nie potrafisz się rozeznać. Możesz w pełni zrozumieć daną kwestię tylko wtedy, gdy posiadasz prawdę – bez prawdy nie będziesz mógł jej zrozumieć. Możesz poznać siebie tylko wtedy, gdy posiadasz prawdę – bez prawdy nie możesz poznać siebie samego. Twoje usposobienie może się zmienić tylko wtedy, gdy posiadasz prawdę – bez prawdy nie może ono ulec zmianie. Dopiero po wejściu w posiadanie prawdy będziesz mógł służyć zgodnie z wolą Boga – bez prawdy będzie to niemożliwe. Dopiero po wejściu w posiadanie prawdy będziesz mógł wielbić Boga – bez prawdy twoje uwielbienie nie będzie niczym więcej niż odprawianiem obrzędów religijnych. Te wszystkie sprawy są całkowicie zależne od uzyskania prawdy zawartej w słowach Boga” („Jak poznać naturę człowieka” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Dzięki temu fragmentowi zrozumiałam jeszcze dokładniej, dlaczego obrałam złą ścieżkę sprzeciwu wobec Boga, jak faryzeusz. Ponieważ latami nigdy nie dążyłam do prawdy ani nie wcielałam jej w życie, a czytając słowa Boga, skupiałam się tylko na ich dosłownym znaczeniu. Nie wchodziłam ani nie praktykowałam Jego słów i nie miałam prawdziwego zrozumienia prawdy. Więc oczywiście umiałam tylko objaśniać dosłowną doktrynę. W swej wierze nie kochałam prawdy ani nie byłam spragniona słów Boga i prawie nigdy nie uciszałam się przed Bogiem, by rozważać Jego słowa: który aspekt prawdy ujawniał fragment, ile z niego rozumiałam, praktykowałam i się zagłębiłam, jaka była wola Boga ani jak ten fragment mnie zmienił. Gdy coś się działo, nie próbowałam rozważyć swojego stanu w świetle słów Boga, zastanowić się nad własnymi problemami i zbadać, jaki rodzaj zepsucia przejawiam, ani jakie błędne pojęcia podtrzymuję. Starałam się wciąż być zajęta, jak Paweł, rozmyślając o cierpieniu ponoszonym dla obowiązku i zadowalaniu własnych ambicji. Bóg wcielony dni ostatecznych wyraził tyle prawd i omówił bardzo szczegółowo wszystkie aspekty prawdy. Zrobił to po to, żebyśmy mogli zrozumieć prawdę, zrozumieć prawdę o naszym zepsuciu przez Szatana, a potem pokajać się i zmienić. Ale nie traktowałam słów Bożych dość poważnie. Nie rozważałam i nie szukałam ich, nie zastanawiałam się nad praktykowaniem ich lub wejściem w nie. Czy to całkiem przeciwne woli Boga, by zbawić ludzkość? Czy nie była to ta sama ścieżka, którą obrali faryzeusze i kler w przypowieści? Faryzeuszy interesowały tylko kazania, cierpienie dla pracy i ochrona własnych pozycji. Nigdy nie praktykowali słów Boga i nigdy nie omawiali swojego doświadczenia ani zrozumienia słów Bożych. Nie mogli poprowadzić ludzi w rzeczywistość prawdy, ale raczej zmylić ich dosłownym Pismem, wiedzą i doktrynami. Przez to byli ludźmi, którzy sprzeciwiali się Bogu. Ja też nie próbowałam praktykować prawdy w wierze, ale postępowałam zgodnie z niektórymi zasadami. Nie czyniłam wielkiego zła ani wielkiej krzywdy, pozornie dobrze się zachowywałam i wygłaszam słuszne opinie na zgromadzeniach, więc sądziłam, że moja wiara ma się dobrze. Ale zdałam sobie sprawę, że byłam hipokrytką. Czy to jest prawdziwa wiara w Boga? Jeślibym kontynuowała taką wiarę, pozbawioną rzeczywistości prawdy, nie zmieniając mojego zepsutego usposobienia, czy nie zostałabym w końcu wyeliminowana? Przepełniał mnie żal i pomodliłam się do Boga: „Nie chcę już być hipokrytką. Chcę dążyć do prawdy, przyjąć i poddać się Twojemu osądowi i skarceniu i się zmienić”.

Następnie przeczytałam te słowa Boże w mojej praktyce duchowej: „Myślisz, że kiedy już zdobyłeś pewien status, to powinieneś się prezentować autorytatywnie i mówić pewnym tonem. Gdy już zrozumiesz, że to błędny tok myślenia, powinieneś porzucić takie zapędy; nie idź tą drogą. Gdy najdą cię takie myśli, musisz się wydobyć z tego stanu, nie pozwalać sobie w nim utknąć. Jeśli w nim utkniesz, jeśli takie myśli i poglądy ukształtują się w tobie, zaczniesz udawać kogoś innego, zamkniesz się w sobie tak niewiarygodnie mocno, że nikt nie będzie w stanie zajrzeć w głąb twojej duszy, poczuć twojego serca i umysłu. Będziesz rozmawiał z innymi jak przez maskę, a oni nie będą potrafili dostrzec twojego serca. Musisz się nauczyć, jak pozwalać innym dostrzec swoje serce, nauczyć się je otwierać przed innymi i zbliżać się do ludzi – a tymczasem przyjmujesz zupełnie przeciwne podejście. Czy nie taka jest zasada? Czy nie jest to ścieżka prowadząca do praktyki? Zacznij od własnych myśli i świadomości: w chwili, gdy poczujesz, że masz ochotę się zamknąć w sobie, módl się następującymi słowami: »Boże, znów chcę się ukryć, po raz kolejny zamierzam się zaangażować w intrygi i oszustwa. Jestem takim diabłem! Doprowadzam do tego, że czujesz do mnie wielkie obrzydzenie! W tej chwili jestem sobą bardzo zdegustowany. Proszę, zdyscyplinuj mnie, udziel mi nagany i ukarz mnie«. Musisz się modlić i wydobyć swoją postawę na światło dzienne. Dotyczy to również sposobu, w jaki praktykujesz. Na jaki aspekt człowieczeństwa jest nastawiona twoja praktyka? Jest nakierowana na myśli i idee, na motywy, jakie ludzie ujawnili w stosunku do danej sprawy, a także na drogę, którą przemierzają oraz obrany kierunek. To znaczy, że gdy tylko takie myśli przyjdą ci do głowy i poczujesz chęć, by wprowadzić je w czyn, powinieneś je ukrócić, a potem przeanalizować. Kiedy je ukrócisz i przeanalizujesz, czy nie będziesz ich wyrażał i wprowadzał w czyn w znacznie mniejszym stopniu? Ponadto, czy twoje wewnętrzne zepsute usposobienie nie dozna porażki?” („Aby pokonać własne złe skłonności, należy mieć konkretną ścieżkę praktyki” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga skierowały mnie na ścieżkę praktykowania. By pozbyć się mojej hipokryzji i zwodniczego, złego szatańskiego usposobienia, musiałam praktykować prawdę i być uczciwą osobą, nauczyć się otwierać wobec Boga i szczerze rozmawiać z innymi, a w obliczu problemów, opisywać swój prawdziwy punkt widzenia i prawdziwe myśli. Kiedy znów chciałam być nieuczciwa, musiałam modlić się do Boga, porzucić siebie i postępować wręcz przeciwnie. Musiałam się otworzyć, ujawnić i rozprawić się z moim zepsuciem i nie pozwolić, by moja szatańskie usposobienie zwyciężyło. Przypomniałam sobie słowa Boże: „Jeśli masz wiele tajemnic, którymi nie chcesz się podzielić, i jeśli nie jesteś skory do wyjawienia innym swoich sekretów – inaczej mówiąc, swych problemów – aby szukać drogi ku światłu, to powiadam ci, że jesteś kimś, komu nie będzie łatwo zyskać zbawienia i wyłonić się z ciemności” (Trzy przestrogi, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Poczułam, jak ważne jest być uczciwą osobą. Przez wszystkie lata wiary nie praktykowałam ich ani w nie weszłam, takie są niezaprzeczalne fakty. Żałosne! Modliłam się do Boga, chcąc się pokajać, praktykować prawdę i być uczciwą osobą.

Od tamtej pory, gdy ktoś powiedział, że znam prawdę i mam postawę, czułam się skrępowana i zażenowana. Nie cieszyło mnie to jak kiedyś. Pewnego razu poznałam siostrę, która słyszała, że od dawna jestem wyznawczynią i umiem cierpieć w imię obowiązku – naprawdę mnie podziwiała. Powiedziała mi prosto w twarz: „Siostro, wiem, że już od dawna trwasz w wierze, słyszałaś wiele kazań i rozumiesz wiele prawd. Naprawdę cię podziwiam”. Słysząc ją wystraszyłam się i poczułam napływ paniki. Od razu wyjaśniłam jej prawdę: „Siostro, to nie tak. Nie patrz tylko na pozory. Wierzę w Boga od długiego czasu, ale brakuje mi charakteru i nie kocham ani nie dążę do prawdy. Przez wszystkie lata wiary składałam tylko powierzchowne ofiary. Robię trochę dobrych uczynków i ponoszę koszty, ale nie znam się na moim obowiązku i nie zmieniłam zbyt znacznie mojego usposobienia. Nie byłam w stanie przyjąć zadań, które Bóg mi powierzył. Nie biorę pod uwagę woli Boga i Go nie wywyższam, ale sprzeciwiam Mu się i sprowadzam na Niego wstyd”. Później omówiłam z nią to dokładniej: „Twoja perspektywa nie jest tożsama z prawdą. Nie schlebiaj ślepo nikomu, ale patrz na ludzi i rzeczy w świetle prawd zawartych w słowach Boga. Jak Bóg patrzy na ludzi? Nie interesuje Go, od ilu lat wierzą, ile wycierpieli i ile się naszukali, ani jak dobrze umieją wygłaszać kazania. Obchodzi Go tylko, czy dążą do prawdy, czy ich usposobienie się zmienia, czy potrafią nieść świadectwo w swoim obowiązku. Ludzie, którzy są nowi w wierze mogą dążyć do prawdy i skupić się na praktykowaniu i wejściu. Szybko robią postępy. Są dużo lepsi ode mnie. To ich powinnaś podziwiać za ich żarliwość i wysiłek wkładany w dążenie do prawdy, a nie mnie za lata w wierze czy cierpienie. Czas człowieka w wierze jest wyznaczony przez Boga. Nie ma w tym nic godnego podziwu. Jeśli wierzący o długim stażu nie dąży do prawdy, a ich życiowe usposobienie się nie zmieniło, ale robią tylko powierzchownie dobre uczynki, są jak faryzeusze, którzy oszukują innych. To dlatego dążenie do prawdy i zmiana usposobienia są najważniejsze”. Kiedy to powiedziałam, poczułam się dużo lepiej. Przestałam opowiadać o doktrynach i przechwalać się w czasie zgromadzeń, ale tylko omawiałam zrozumienie siebie w świetle słów Bożych. Ogłosiłam również: „Dopiero zdobyłam odrobinę wiedzy o sobie. Nadal się nie zmieniłam, nie praktykowałam i jeszcze nie weszłam”. Moje omówienie nie było zbyt głębokie, ale poczułam się lepiej.

Poprzez moje doświadczenie jednego na pewno się nauczyłam i głęboko to przeżyłam. Bez względu na to, jak długo ktoś jest wyznawcą, jak dobry się wydaje, jak dobrze się zachowuje i jak dużo cierpi i pracuje, jeśli nie dąży do prawdy, nie przyjmuje jej i nie poddaje się Bożemu osądowi, skarceniu, przycięciu i rozprawieniu się z nimi, jeśli nie próbują poznać siebie i wejść w rzeczywistość słów Boga, kiedy pojawiają się problemy, jeśli ich szatańskie usposobienie się nie zmieniło, podążają ścieżką faryzeuszy i antychrystów. Gdy nastanie dogodna chwila, zamienią się w antychrysta, oszusta. Nie ma wątpliwości, to nieunikniony efekt. Zobaczyłam, jak ważne jest, żeby ludzie dążyli do prawdy, przyjęli i poddali się osądzaniu, karceniu i rozprawieniu się z nimi przez Boga, żeby zostali zbawieni i zmienili swoje usposobienie! Dziękujmy Bogu!

73. Zbawienie Boże

Autorstwa Yichen, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Każdy etap Bożego dzieła – czy to ostre słowa, czy sąd, czy karcenie – udoskonala człowieka i jest absolutnie właściwy. Nigdy przez wieki Bóg nie wykonywał dzieła takiego jak to; dzisiaj działa w was w taki sposób, abyście docenili Jego mądrość. Chociaż doświadczyliście nieco wewnętrznego bólu, wasze serca są wytrwałe i przepełnione spokojem; waszym błogosławieństwem jest to, że możecie cieszyć się tym etapem Bożego dzieła. Bez względu na to, co będziecie w stanie zyskać w przyszłości, całe dzieło Boże, jakie widzicie w sobie dzisiaj, jest miłością. Jeśli człowiek nie doświadczy sądu Bożego i oczyszczenia, jego działania i zapał zawsze będą powierzchowne, a jego usposobienie na zawsze pozostanie niezmienione. Czy można to uznać za pozyskanie przez Boga? Choć dziś w człowieku jest jeszcze wiele arogancji i buty, jego usposobienie jest o wiele bardziej stabilne niż wcześniej. Bóg rozprawia się z tobą po to, aby cię zbawić, i chociaż możesz przy tym odczuwać pewien ból, nadejdzie dzień, kiedy nastąpi zmiana w twoim usposobieniu. Wówczas spojrzysz wstecz i zobaczysz, jak mądre jest dzieło Boże i właśnie wtedy będziesz w stanie naprawdę zrozumieć wolę Bożą” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czytając ten fragment, ciągle myślę o tym, jaka byłam arogancka. Nie kontrolowałam swoich pragnień, szukałam sławy i statusu, rywalizowałam i porównywałam się z innymi. Nie żyłam jak człowiek. Po doświadczeniu sądu, karcenia oraz dyscyplinowania słowami Bożymi, zaczęłam lepiej rozumieć swoją szatańską naturę. Stałam się zdolna do żalu i wstrętu do samej siebie, trochę bardziej szczera i pokorna. Naprawdę czułam, że sąd i karcenie słowami Bożymi są zbawieniem dla ludzkości.

W 2005, ponad rok po przyjęciu Boga Wszechmogącego, zostałam przywódczynią w kościele. Skoro zostałam wywyższona przez Boga, a bracia i siostry mi zaufali, modliłam się do Niego, postanawiając dobrze wykonywać swój obowiązek i odpłacić Bogu za Jego miłość. Od razu rzuciłam się w wir pracy w kościele. Kiedy inni napotykali na problemy, znajdowałam Boże słowa, by im pomóc, a choć omawiałam moje słowa, były płytkie, widziałam pewne efekty. Bracia i siostry twierdzili, że moje omówienia im nieco pomagają. Ponieważ odniosłam pewien sukces w swojej służbie, przełożona poleciła mi podjąć pracę w kilku kościołach. Byłam zachwycona. Byłam zadowolona z siebie zwłaszcza gdy dostrzegłam, że rozumiem Boże słowa szybciej niż siostra, z którą współpracowałam, a przełożona mnie za to ceniła. Byłam przekonana, że uznaje mnie za kogoś z prawdziwym potencjałem, za talent nie do zastąpienia w kościele. Z czasem stałam się bardziej arogancka i myślałam, że mam już trochę rzeczywistości prawdy. Przestałam skupiać się na jedzeniu i piciu Bożych słów czy zastanawianiu się nad sobą i przestałam dążyć do prawdy. Zawsze byłam zarozumiała, wyniosła i patrzyłam z góry na swoich braci i siostry. Gdy dostrzegłam, że niektórych z nich ograniczały ich skażone skłonności i nie byli w stanie poprawnie wykonywać swoich obowiązków, już nie omawiałam prawdy, lecz ze zniecierpliwieniem ich karciłam: „Dzieło Boże dotarło do tego punktu, ale wy nadal łakniecie przyjemności ciała. Nie boicie się, że spotka was nieszczęście i zostaniecie ukarani? Zacznijcie dobrze wykonywać swe obowiązki, bo zostaniecie wyeliminowani”. Widziałam, że czują się nękani i mnie unikają, ale zamiast zastanowić się nad sobą, narzekałam, że nie dążą do prawdy.

Niebawem przyszła moja przełożona. Byłam przekonana, że chce mnie awansować. Ku mojemu zdziwieniu, stwierdziła, że moje wejście w życie jest płytkie, moje omówienia nie rozwiązują problemów, a ja nie nadaję się, by kierować pracą kilku kościołów. Byłam oszołomiona, gdy to usłyszałam – miałam pustkę w głowie. Nawet nie wiem, jak po spotkaniu dotarłam do domu. Pamiętam tylko, że przez całą drogę płakałam, myśląc: „Pracowałam tak ciężko, ale upadłam, zamiast pójść naprzód. Co bracia i siostry o mnie pomyślą? Wygląda na to, że taka ilość pracy mnie przerasta, ale jak mam znowu zniżyć się do drobnych obowiązków?”. Nie byłam w stanie jeść ani spać i czułam się nieszczęśliwa. Modliłam się do Boga, prosząc Go, by mnie oświecił i poprowadził do zrozumienia Jego woli. Po modlitwie poczułam spokój i przeczytałam te słowa Boże: „W waszych poszukiwaniach macie zbyt wiele własnych wyobrażeń, nadziei i wizji przyszłości. Obecne dzieło dokonywane jest po to, aby rozprawić się z waszym pragnieniem statusu i waszymi wygórowanymi zachciankami. Wszystkie te nadzieje, pragnienie statusu oraz błędne wyobrażenia są klasycznymi przejawami szatańskiego usposobienia. (…) Jesteście teraz uczniami i zyskaliście pewne zrozumienie tego etapu dzieła. Nie odrzuciliście jednak nadal swego pragnienia statusu. Gdy status wasz jest wysoki, szukacie gorliwie, lecz kiedy jest niski, nie chcecie już poszukiwać. Ciągle macie na uwadze błogosławieństwa płynące ze statusu. Dlaczego większość ludzi nie jest w stanie wyzwolić się od negatywnej postawy? Czyż nie jest to zawsze spowodowane niewesołymi perspektywami na przyszłość? (…) Im więcej będziesz poszukiwać w ten sposób, tym mniejsze plony zbierzesz. Im większe u człowieka pragnienie statusu, tym surowiej trzeba będzie z nim postępować i tym bardziej będzie musiał przejść wielkie oczyszczenie. Tacy ludzie są zupełnie nic nie warci! Trzeba koniecznie się z nimi rozprawić i odpowiednio ich osądzić, aby na dobre wyzbyli się takiego myślenia. Jeśli w ten sposób będziecie podążać za Mną do samego końca, nie zbierzecie żadnych plonów. Ci, którzy nie dążą do osiągnięcia życia, nie będą mogli zostać przeobrażeni; ci, którzy nie łakną prawdy, nie będą mogli jej pozyskać. Nie skupiasz się na dążeniu do osobistej przemiany i wkroczenia w życie; ciągle skupiony jesteś na swych wygórowanych pragnieniach i rzeczach, które krępują jedynie twoją miłość do Boga i nie pozwalają ci się do Niego zbliżyć. Czyż rzeczy te mogą cię przemienić? Czy są w stanie wprowadzić cię do królestwa Bożego?” (Dlaczego nie chcesz być narzędziem kontrastu? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wtedy zrozumiałam wolę Boga. On zaaranżował tę sytuację, by rozprawić się z moim pragnieniem statusu, by zmusić mnie do refleksji nad sobą i obrania właściwej ścieżki w dążeniu do prawdy. Zastanawiałam się, czy moja gorliwa praca i poświęcenie w wierze rzeczywiście służyły dążeniu do prawdy i wypełnianiu obowiązku istoty stworzonej. Po prostu zaspokajałam swoje ambicje bycia lepszą od innych i wcale nie dążyłam do prawdy! Gdy więc miałam stanowisko, byłam zadowolona i nie próbowałam się rozwijać. Gdy mnie zwolniono, nie tylko nie zastanowiłam się nad sobą, ale byłam negatywna, słaba i obwiniałam Boga. Myślałam nawet o tym, żeby się poddać i zdradzić Boga. Byłam pozbawiona sumienia i rozumu, bardzo samolubna i nikczemna. Moje zwolnienie było przejawem Bożej opieki. Nie powinnam być negatywna czy nie rozumieć Boga, natomiast powinnam dążyć do prawdy, by wyeliminować swoje zepsucie. Kiedy to sobie uświadomiłam, zaczęłam się modlić. „Boże, nie chcę już dążyć do statusu. Chcę się podporządkować Twojej władzy i Twoim ustaleniom, szczerze dążyć do prawdy i wypełniać swój obowiązek, by Cię zadowolić”. Kolejne dni spędziłam na jedzeniu i piciu Bożych słów oraz zastanawianiu się nad sobą, a gdy ponownie ujawniło się moje aroganckie usposobienie, modliłam się do Boga i wyrzekłam się siebie. Taka praktyka znacznie poprawiła mój stan i mogłam normalnie współpracować z braćmi i siostrami.

Po kilku latach ponownie wybrano mnie na przywódczynię. Wkrótce mój kościół połączył się z innym, więc musieliśmy ponownie wybrać przywódców. Wtedy moje pragnienie statusu znowu dało o sobie znać, bo naprawdę bałam się utraty pozycji. Podczas spotkań z innymi przywódcami kościołów przekonałam się, że ich rozumienie słów Bożych i omówienia prawdy nie są niczym nadzwyczajnym, więc byłam przekonana, że to ja zostanę wybrana. Aby więcej ludzi zobaczyło, jaka jestem zdolna, zaproponowałam, że rozwiążę pewne problemy w słabszym kościele, obiecując, że szybko się uwinę. Podczas spotkań bardzo się starałam, prowadziłam omówienia i rozwiązywałam problemy, i celowo opowiadałam o swojej wcześniejszej pracy, jak wielkie mam osiągnięcia i jak bardzo cenili mnie wtedy przełożeni. Celowo mówiłam też o błędach i odstępstwach w pracy przywódców tego kościoła, by w zawoalowany sposób wynieść siebie, a ich upokorzyć. Jednak Bóg ma wgląd w nasze serca i umysły, a że motywy moich działań były złe, to Bóg ukrył się przede mną. Mimo że ciężko wtedy pracowałam, nic nie osiągałam. W ustach zrobiły mi się wrzody i nawet picie wody sprawiało ból. Naprawdę cierpiałam i myślałam o tym, że odkąd tam jestem nie rozwiązałam żadnej kwestii i nie osiągnęłam żadnych rezultatów. Zastanawiałam się, co powiedzą przywódcy. Czy pomyślą, że się nie nadaję? A gdyby mnie zwolnili jeszcze przed wyborami? Cóż za upokorzenie! Na tę myśl chciałam od razu rozwiązać wszystkie problemy, ale bez względu na to, jak prowadziłam omówienia, nic się nie zmieniało. Czułam się bardzo udręczona, więc mogłam jedynie pomodlić się do Boga: „Boże, upadłam w ciemność i nie rozumiem żadnego problemu. Boże, postąpiłam wbrew Tobie, więc błagam Cię, poprowadź mnie. Jestem gotowa zastanowić się nad sobą i okazać Ci skruchę”.

Później przeczytałam te słowa Boże: „Macie język i zęby nieprawych w waszych ustach. Wasze słowa i uczynki są jak słowa i uczynki węża, który skusił Ewę do grzechu. Żądacie od siebie nawzajem oka za oko i zęba za ząb i walczycie w Mojej obecności, by zdobyć dla siebie pozycję, sławę i zysk, a mimo to nie wiecie, że potajemnie obserwuję wasze słowa i uczynki. Zanim w ogóle pojawicie się przed Moim obliczem, Ja wiem już, co kryje się na samym dnie waszych serc. Człowiek ciągle pragnie wymknąć się z Mojej ręki i ukryć się przed spojrzeniem Moich czujnych oczu, Ja jednak nigdy nie uchylałem się przed jego słowami czy uczynkami. Zamiast tego rozmyślnie zezwalam, by te słowa i uczynki znalazły się przed Moimi oczyma, tak abym mógł ukarać niesprawiedliwość człowieka i wydać osąd o jego buncie. Potajemne słowa i uczynki człowieka są zatem zawsze przed Mym sędziowskim tronem, a Mój osąd nigdy go nie opuszcza, ponieważ jest on zanadto skory do buntu” (Dzieło głoszenia ewangelii jest również dziełem zbawienia ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa sądu i objawienia sprawiły, że zadrżałam ze strachu! Przypomniałam sobie, jak myślałam i postępowałam wcześniej. Aby zostać przywódczynią i sprawić, by więcej osób mnie podziwiało, na pokaz rozwiązywałam problemy poprzez omówienia, by się wykazać i podbić serca innych, przy każdej okazji wynosiłam siebie, a poniżałam innych. Traktowałam braci i siostry jak rywali, stosując triki i taktyki. Nie przypominałam osoby wierzącej, nie miałam człowieczeństwa. Czymże różniłam się od zwierzęcia, które walczy o kęs pożywienia? Byłam tak samolubna i podła! Czyniłam zło, przeciwstawiałam się Bogu i już dawno temu obraziłam Jego usposobienie. Cierpienie z powodu tych wrzodów i brak osiągnięć w pracy były sposobem, w jaki Bóg mnie chłostał i dyscyplinował. Jego wolą było, abym zastanowiła się nad sobą, żałowała i się zmieniła. Zastanawiałam się, czemu zawsze dążę do sławy i statusu, stawiając je ponad wszystko inne. Byłam całkowicie oszukana i zepsuta przez szatana, który wykorzystał edukację i wpływy społeczne, by nasączyć moje serce takimi truciznami i filozofiami, jak „Kto pracuje główką, rządzi innymi, kto pracuje rękami, tym rządzą inni” i „Wyróżniać się i przynosić zaszczyt przodkom”. Te szatańskie filozofie były we mnie głęboko zakorzenione i stały się moją naturą. Żyłam według nich, stawałam się coraz bardziej arogancka i zarozumiała, czciłam sławę i status, zawsze starając się wysforować się przed innych. Ponieważ nie byłam na właściwej ścieżce, a kierowałam się skażonym, szatańskim usposobieniem, byłam zaślepiona i nie dostrzegałam źródła żadnych problemów, nie mogłam też rozwiązać problemów innych i opóźniałam pracę kościoła. Nie wykonywałam swoich obowiązków, lecz czyniłam zło. Pokłoniłam się Bogu i okazałam Mu skruchę: „Boże, zaniedbałam swoje obowiązki dla sławy i korzyści, próbując Cię oszukać. Powinnam być przeklęta! Boże, już nie chcę taka być. Pragnę okazać Ci skruchę”. Wtedy przeczytałam te słowa Boże: „Ponieważ jesteście stworzeniami Boga, musicie wypełniać obowiązki Bożych stworzeń. Nie ma wobec was innych wymagań. Oto jak powinniście się modlić: »O, Boże! Bez względu na to, czy mam wysoką pozycję, czy też nie, teraz wreszcie rozumiem samego siebie. Jeśli mój status jest wysoki, to dzięki Twojemu wywyższeniu, a jeśli niski, to z uwagi na Twoje zarządzenie. Wszystko jest w Twoich rękach. Ja nie mam żadnych możliwości wyboru ani zażaleń. (…) Nie zwracam uwagi na status; koniec końców jestem tylko jednym spośród Twoich stworzeń. Jeśli umieścisz mnie w otchłani bez dna lub w jeziorze ognia i siarki, nadal będę tylko jednym ze stworzeń. Jeśli się mną posłużysz, wciąż będę tylko stworzeniem. Jeśli mnie udoskonalisz, i tak nadal będę tylko stworzeniem. Jeśli mnie nie udoskonalisz, wciąż będę Cię kochać, ponieważ nie jestem niczym więcej, jak tylko Twoim stworzeniem«” (Dlaczego nie chcesz być narzędziem kontrastu? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże wskazały mi ścieżkę praktyki. Niezależnie od stanowiska czy statusu, muszę dążyć do prawdy, wykonywać swój obowiązek i skupić się na praktykowaniu prawdy oraz wyzbyciu się swojego szatańskiego usposobienia. Potem skorygowałam pobudki, jakimi się kierowałam i wyciszyłam się przed obliczem Boga, by móc czytać Jego słowa i się modlić. Powierzyłam problemy kościoła Bogu i zwróciłam się do Niego i wspólnie z braćmi i siostrami poszukiwałam prawdy. Wspomniane problemy w kościele zostały szybko rozwiązane. Byłam pełna wdzięczności wobec Boga. Jest tak prawdziwy, tak miły sercu i był przy mnie, przygotowując moje oczyszczenie i przeobrażenie. Zrozumiałam też, jak ważne jest, by w swojej wierze dążyć do prawdy i zmian w usposobieniu.

Sześć miesięcy później kazano mi zająć się kilkoma innymi kościołami. Wiedziałam, jak silne jest moje pragnienie statusu i jak aroganckie jest moje usposobienie, więc żarliwie modliłam się do Boga, by tym razem dobrze wykonać swój obowiązek. Byłam wtedy w parze z siostrą Wang, która miała trzeźwe spojrzenie na problemy i rozwiązywała je w dojrzały sposób. Często prosiłam ją o radę i wiele się od niej nauczyłam. Po kilku miesiącach poczyniłam wiele postępów w rozwiązywaniu problemów dzięki prawdzie, a także w wykonywaniu różnorodnych prac w kościele. Bracia i siostry też patrzyli na mnie z podziwem. Niebawem znów poczułam się bardzo zadowolona z siebie, bo wydawało mi się, że moje omówienia były równie dobre jak te siostry Wang i rozwinęłam umiejętność radzenia sobie z problemami. Sądziłam, że moja postawa się poprawiła. Nie wiedziałam, że moją arogancję widać było na każdym kroku, a moje pragnienie reputacji i statusu wróciło z jeszcze większą siłą niż. Chciałam, żeby siostra Wang we wszystkim mnie słuchała. Nie mogłam znieść tego, że inni aprobują jej omówienia, ani tego, że przejmuje inicjatywę w sprawach kościelnych. Wydawało mi się, że nabrałam nieco praktyki i doświadczenia, że już nie jestem żółtodziobem i że siła mojego charakteru dorównuje jej. Obydwie byłyśmy przywódczyniami, więc czemu zawsze ona przejmuje inicjatywę? Czemu mam jej słuchać? Czy mam być przywódczynią tylko z nazwy? Zaczęłam pracować ciężej i wyposażać się w słowa Boże, by móc ją prześcignąć, a na spotkaniach poświęconych omawianiu pracy w kościele, kiedy ona wyrażała swoje opinie, ja celowo się czepiałam i szukałam dziury w całym. Potem dzieliłam się jakimś „genialnym pomysłem”, by ją pognębić, a wynieść siebie. Nieco później, niektórzy współpracownicy, którym spodobały się moje pomysły, zaczęli przychodzić do mnie ze swoimi problemami i słuchać moich sugestii. Byłam tym stanem rzeczy po prostu zachwycona. Później siostra Wang nie mogła opuszczać mieszkania, ponieważ śledziła ją KPCh, więc wyłącznie ja byłam odpowiedzialna za pracę w kościele. Nie czułam się przytłoczona pracą, lecz naprawdę zrelaksowana, i sądziłam, że w końcu mogę decydować o wszystkim. Zrozumiałam wtedy, że mój sposób myślenia jest niewłaściwy, ale w ogóle nie wzięłam sobie tego do serca.

Pewnego dnia przełożona wysłała mnie na spotkanie w innym rejonie. Wybrano tylko około 10 osób, chociaż spotkanie dotyczyło dużego regionu. Podsłuchałam też, że mam dostać awans. Naprawdę poczułam, że jestem kimś, że w naszym regionie należę do elity. W świetnym nastroju wsiadłam do pociągu z innymi siostrami, ale po drodze stało się coś nieoczekiwanego. KPCh nas śledziła i zostałyśmy aresztowane. Przesłuchania były bezowocne, więc skazano mnie na dwa lata ciężkich robót za „za przestępstwo organizowania i wykorzystywania sekty do podważania autorytetu prawa”. Po wyroku nie było mi łatwo. W moim sercu zaczęły pojawiać się wątpliwości dotyczące Boga: „Dlaczego wtrącono mnie do więzienia, kiedy miałam dostać awans? Czyż to nie Bóg wykorzystuje tę sytuację, by mnie obnażyć i wyeliminować? Czy straciłam szansę na wypełnienie obowiązku i zbawienie?”. Bardzo cierpiałam i byłam zagubiona. Wielokrotnie płakałam i modliłam się do Boga: „Boże, nie rozumiem teraz Twojej woli. Wydaje się, że mnie odrzucasz, że mnie nie chcesz. Błagam Cię, oświeć mnie i poprowadź do zrozumienia Twojej woli, bym wiedziała, jak mam w tej sytuacji wkroczyć w prawdę”. Bóg wysłuchał mojej modlitwy. Pewnego dnia siostra z tego samego bloku ukradkiem podrzuciła mi kartkę z Bożymi słowami, które przepisała. Brzmiały one: „Oczyszczenie jest dla wszystkich ludzi straszliwe i bardzo trudne do przyjęcia – a jednak to w trakcie oczyszczania Bóg odkrywa przed człowiekiem swoje sprawiedliwe usposobienie, ujawnia swoje wymagania wobec niego i zapewnia więcej oświecenia, rzeczywistego przycinania i rozprawiania się. Poprzez porównanie faktów z prawdą, daje On człowiekowi większą wiedzę o sobie samym i o prawdzie oraz lepsze zrozumienie woli Bożej, pozwalając tym samym człowiekowi kochać Boga miłością prawdziwszą i czystszą. Takie właśnie cele przyświecają Bogu przy oczyszczaniu człowieka. Całe dzieło, jakiego Bóg dokonuje w człowieku, ma swoje własne cele i sens; Bóg nie podejmuje pracy pozbawionej znaczenia ani nie wykonuje dzieła, które nie przynosi człowiekowi korzyści. Oczyszczenie nie oznacza usunięcia ludzi sprzed oblicza Boga ani zgładzenia ich w piekle. Oznacza raczej zmianę usposobienia człowieka w czasie oczyszczania, zmianę jego intencji, dawnych poglądów, jego miłości do Boga i całego życia. Oczyszczenie to prawdziwy test dla człowieka, forma prawdziwego szkolenia, i tylko podczas oczyszczania jego miłość może spełniać swą nieodzowną rolę” (Tylko doświadczając oczyszczenia, człowiek może posiąść prawdziwą miłość, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Od razu się lepiej poczułam. Ta sytuacja była Bożą próbą przygotowaną dla mnie. Nie pragnął mnie wyeliminować, ale chciał, bym się nad sobą zastanowiła, poznała siebie i wkroczyła w prawdę. Wiedziałam, że muszę przestać być negatywna i słaba i nie mogę dłużej postępować według własnych pojęć i spekulować na temat woli Bożej. Powinnam za to wyciszyć się, dążyć do prawdy, zastanowić się nad sobą i poznać siebie.

Pewnej nocy nie mogłam zasnąć i rozmyślałam, czemu Bóg pozwolił, by mnie to spotkało. Nagle do głowy przyszły mi słowa Boże: „Czy naprawdę nienawidzicie wielkiego, czerwonego smoka? Czy naprawdę szczerze go nienawidzicie? Czemu pytałem was o to tak wiele razy? Czemu wciąż, raz za razem, zadaję wam to pytanie?” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 28, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). W kółko zadawałam sobie pytanie: „Czy naprawdę szczerze nienawidzę wielkiego, czerwonego smoka?” Wtedy pomyślałam o tym fragmencie z Kazania i rozmowy na temat wejścia w życie: „Niektórzy mówią: »Porzuciłem wielkiego, czerwonego smoka. Dręczy mnie, a ja nim gardzę«. Możesz go porzucić w słowach, ale nie w duszy. Być może nienawidzisz go w swoim sercu, ale on wciąż kontroluje twoje zachowanie i twoją naturę, bowiem trucizny, myśli, punkty widzenia, filozofie i poglądy na życie wielkiego, czerwonego smoka wciąż władają twoim sercem. Nadal patrzysz na wszystko tak samo jak on. Twoje myśli oraz poglądy na życie są takie same jak jego myśli i poglądy. Wszystkie należą do wielkiego, czerwonego smoka, więc wciąż jesteś w jego mocy… Jeśli naprawdę chcesz uciec od wpływu szatana, musisz całkowicie oczyścić się z wszystkich szatańskich trucizn…”. W świetle tych słów zrozumiałam, że nienawidziłam wielkiego, czerwonego smoka tylko za prześladowanie braci oraz sióstr, za zakłócanie i sabotowanie dzieła Bożego, ale to nie była prawdziwa nienawiść ani porzucenie go. One mogą wynikać jedynie z pełnego dostrzeżenia jego złej, reakcyjnej istoty, tylko wtedy nienawidzimy go do szpiku kości i wyrzekamy się trawiących nas trucizn. Kiedy sama doświadczyłam prześladowań i tortur z rąk wielkiego, czerwonego smoka, kiedy siłą mnie indoktrynowano, naprawdę dostrzegłam, że to nienawidzący prawdy i Boga demon. Dostrzegłam jego ohydne oblicze oszusta i gorszyciela człowieka. On zachęca do ateizmu i materializmu, zawzięcie zaprzecza istnieniu Boga i robi wszystko, by się wywyższać i chełpić tym, że jest „wielki, wspaniały i właściwy”. Przechwala się mianem zbawcy ludu i chce, by wszyscy go czcili i wierzyli w niego, jakby był Bogiem, żywiąc próżną nadzieję, że zastąpi Go w ludzkich sercach. Wielki, czerwony smok jest na wskroś podły, zły i bezwstydny. A ja zrozumiałam, że moja istota jest niemal równa jego. Bóg mnie wywyższył, pozwalając mi pełnić obowiązki przywódczyni i nauczyć się, jak rozwiązywać problemy poprzez omawianie prawdy, by inni mogli Go poznać i się Mu podporządkować, lecz ja wykorzystałam tę okazję, by się popisywać, bo po prostu chciałam, by inni mnie podziwiali i słuchali. Czyż w ten sposób nie sprzeciwiałam się Bogu? Zazdrościłam siostrze Wang i wykluczałam ją, wytykałam jej błędy i umniejszałam jej rolę. Wręcz pragnęłam, by ją usunięto, żebym mogła kierować kościołem. Czyż nie postępowałam jak dyktator? Czyż nie kierowały mną trucizny wielkiego, czerwonego smoka: „Może być tylko jeden samiec alfa” i „Sam sobie jestem panem w niebie i na ziemi”? Boże przykazania brzmią: „Człowiek nie powinien się wyolbrzymiać ani wywyższać. Powinien czcić i wywyższać Boga” (Dziesięć dekretów administracyjnych, które muszą być przestrzegane przez wybranych ludzi Boga w Wieku Królestwa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedy myślę o tym wszystkim, co okazywałam, to wyraźnie widzę, że czyniłam zło i przeciwstawiałam się Bogu! Moje działania już wcześniej naruszyły Boże nakazy, więc gdyby Bóg mnie nie zdyscyplinował, gdyby nie wykorzystał tej sytuacji, by powstrzymać moje złe postępowanie, gdybym nadal kierowała się własną naturą i ambicjami, jestem pewna, że nie cofnęłabym się przed niczym dla sławy i statusu, aż w końcu uczyniłabym wielkie zło i zostałabym ukarana przez Boga. Było to dla mnie poważne ostrzeżenie. Dotarłam do tak niebezpiecznego punktu, lecz tkwiłam w nieświadomości. Bez przeciwwagi w postaci tego diabła, wielkiego, czerwonego smoka, pewnie nigdy nie dostrzegłabym, ile jest we mnie jego trucizn i że w sumie jestem taka jak on. Nie byłabym w stanie go porzucić i uwolnić się od jego trucizn. Dostrzegłam, że wszystko, co Bóg uczynił, służyło obmyciu mnie, więc z serca podziękowałam Mu za uratowanie mnie.

W więzieniu dużo się nad sobą zastanawiałam i szczególnie żałowałam, że nie doceniłam tego, iż mogę wykonywać obowiązki. Za to uparcie dążyłam do sławy i statusu, słuchając trucizn szatana. Zrobiłam tak wiele rzeczy, które były sprzeczne z prawdą i które zraniły braci i siostry, utrudniając i zakłócając pracę kościoła. Tak bardzo zraniłam Boga. Miałam wobec Niego wielki dług i byłam pełna żalu. Właśnie wtedy nabrałam głębokiego pragnienia, by dążyć do prawdy i doświadczyć Bożego sądu i karcenia, by móc pozbyć się tych trucizn i urzeczywistniać podobieństwo do człowieka. Po wyjściu z więzienia wróciłam do swoich obowiązków, a kiedy ponownie wybrano mnie na przywódczynię w kościele, nie czułam się już tak zadowolona z siebie. Czułam za to brzemię odpowiedzialności, że było to zlecenie od Boga, które powinnam cenić i że powinnam zrobić wszystko, by dążyć do prawdy i wypełnić swój obowiązek. Kilkukrotne chłostanie i zdyscyplinowanie w końcu przebudziło moją duszę, którą wcześniej zwodził szatan. Dostrzegłam, że jedyne słuszne dążenia to dążenie do prawdy i do zmiany usposobienia oraz wypełnianie obowiązku istoty stworzonej! Moje pragnienie sławy i statusu nie jest już tak silne, a ja sama staję się coraz mniej arogancka. Dobrze współpracuję z innymi oraz wykonuję swoje obowiązki i już trochę przypominam człowieka. Wyraźnie czuję, że ta niewielka zmiana nie przyszła łatwo. Wszystko to osiągnęłam dzięki sądowi i karceniu słowami Bożymi. Dziękuję Bogu Wszechmogącemu za zbawienie!

74. Ciężkie doświadczenie jako lekcja posłuszeństwa

Autorstwa Li Yang, Chiny

Kiedy mój syn miał sześć lat, pewnego dnia odkryłam guzek za jego uchem. Po badaniu w szpitalu lekarz zdiagnozował nowotwór, a konkretnie nowotwór niszczący kości. Nie stanowił wtedy zagrożenia życia, niemniej nie istniało skuteczne leczenie, a przebieg choroby był bardzo bolesny, ponieważ przy każdym nawrocie, syn musiał przejść operację usuwania zaatakowanej kości. Inaczej choroba mogłaby zagrozić jego życiu. Słowa lekarza do głębi mną wstrząsnęły. Byłam zdruzgotana. W tamtym czasie byłam nowa w kościele i uznałam, że skoro wierzę w Boga, On będzie moją skałą. Starałam się nie tracić wiary. Wierzyłam, że dopóki ufam Bogu, mój syn na pewno wyzdrowieje. Operacja zakończyła się sukcesem i mój syn szybko wyzdrowiał. Już po trzech dniach biegał po całym szpitalu, a po tygodniu został wypisany do domu. Po tym wydarzeniu moja wiara się umocniła. Z radością przyjmowałam obowiązki w kościele i zawsze się z nich wywiązywałam. Moja rodzina mnie nie rozumiała i zawsze obgadywała mnie za moimi plecami, ale nie brałam tego do siebie. Czułam, że dopóki będę ciężko pracować i ponosić koszty na rzecz Boga, On mi pobłogosławi.

Pewnego dnia mój syn przyszedł do mnie, mówiąc, że boli go w boku. Widząc jego zbolałą minę, miałam złe przeczucie. Podniosłam jego koszulkę i w miejscu, które pokazał, zobaczyłam guz. Płakał z bólu przy najlżejszym dotknięciu i wiedziałam, że to nawrót jego choroby. Od razu zawiozłam go do szpitala. Badanie potwierdziło nawrót choroby. Przypomniało mi się, jak wyglądał po operacji, z rurkami wystającymi z jego ciała. Był słaby, a ja cierpiałam katusze. Nie chciałam nawet zastanawiać się, ile będzie musiał tym razem znieść. Kiedy myślałam, ile to dziecko będzie musiało wycierpieć, mój lęk nie dawał mi jeść ani spać. Z całego serca pragnęłam przejąć jego chorobę i cierpieć za niego. Nie mogłam też zrozumieć, dlaczego Bóg nie ochronił mojej rodziny, choć od samego początku tak ciężko dla niego pracowałam. Tego samego dnia odwiedziła mnie siostra z naszej wioski i dzięki niej zrozumiałam, że Bóg pozwolił, żeby mój syn zachorował. Musiałam się modlić i zaufać Bogu, trwać przy świadectwie, pokładając wiarę w Boga i nadal wypełniać swój obowiązek. Chodziłam na zgromadzenia i jeszcze bardziej rzuciłam się w wir obowiązków. W czasie zgromadzeń podzieliłam się z innymi moim doświadczeniem. Podziwiali moją wiarę. Słysząc ich pochwały, czułam, że trwam przy świadectwie Boga, a On na pewno pobłogosławi mojemu synowi.

Wtedy choroba mojego syna wróciła piąty raz, a lekarz powiedział, że nawroty są zbyt częste, prawie co pół roku, i że jeśli się to utrzyma, choroba zagrozi jego życiu. Zasugerował chemioterapię i radioterapię. Kiedy to usłyszałam, byłam w rozsypce. Tak cierpiałam, że próbowałam dyskutować z Bogiem: „Ciężko pracuję bez względu na wszystko. Pomimo sądów i ataków ze strony rodziny, nigdy nie wyrzekłam się Boga. Spełniam swoje obowiązki. Czemu Bóg nie chroni mojego syna?”. Miałam straszne pretensje. Chodziłam na zgromadzenia i spełniałam swoje obowiązki, ale w sercu oddalałam się od Boga. Często trzymałam w ręku książkę ze słowem Bożym, ale patrzyłam tylko przed siebie. Bardzo cierpiałam. Wyznałam Bogu: „Boże, przeżywam męczarnie. Wiem, że nie powinnam Cię winić za problemy zdrowotne syna, ale nie rozumiem Twojej woli ani jak mam przez to przebrnąć. Boże, proszę, spraw, bym zrozumiała Twoją wolę”. Po modlitwie przypomniałam sobie te słowa Boga: „Gdyby Bóg zniszczył Hioba po tym, jak Hiob niósł o Nim świadectwo, także i wtedy Bóg byłby sprawiedliwy”. Od razu potem znalazłam ten hymn: „Sprawiedliwość nie jest w żadnej mierze bezstronna czy racjonalna; nie polega na egalitarnym podejściu każdemu według zasług czy osiągnięć, nie jest toteż zapłataza wykonaną pracę czy też włożony wysiłek. Nie na tym polega sprawiedliwość. Gdyby Bóg zniszczył Hioba po tym, jak Hiob niósł o Nim świadectwo, także i wtedy Bóg byłby sprawiedliwy. Czemu nazywamy to sprawiedliwością? Jeśli coś jest zgodne z pojęciami ludzi, wówczas bardzo łatwojest im powiedzieć, że Bóg jest sprawiedliwy; gdy jednak nie dostrzegają owej zgodności z ich pojęciami – jeśli nie są w stanie tego zrozumieć – wówczas jest im niezwykle trudno powiedzieć, że Bóg jest sprawiedliwy Istotą Boga jest sprawiedliwość. Choć nie jest łatwo zrozumieć, co Bóg czyni, wszystko, co czyni, jest sprawiedliwe; tylko ludzie tego nie rozumieją. Kiedy Bóg oddał Piotra szatanowi, co odpowiedział Piotr? »Ludzkość nie jest w stanie pojąć, co czynisz, ale we wszystkim, co czynisz, zawiera się Twoja dobra wola; we wszystkim tym jest sprawiedliwość. Jakże mam nie wychwalać Twoich mądrych uczynków?«. Wszystko, co Bóg czyni, jest sprawiedliwe. Chociaż być może nie potrafisz tego pojąć, nie powinieneś wydawać arbitralnych osądów. Jeśli coś, co Bóg czyni, nie wydaje ci się rozsądne, lub jeśli masz jakiekolwiek pojęcia na ten temat, które każą ci mówić, że Bóg nie jest sprawiedliwy, to ty sam jesteś najbardziej nierozsądny. Widzisz, że Piotr nie mógł pojąć pewnych rzeczy, lecz był pewien, że jest w nich obecna Boża mądrość i dobra wola. Ludzie nie są w stanie pojąć wszystkiego; istnieje wiele rzeczy, których nie potrafią zrozumieć. Tak więc poznanie Bożego usposobienia naprawdę nie jest rzeczą łatwą” („Wszystko, co Bóg czyni, jest sprawiedliwe” w księdze „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Studiowałam te słowa w myślach, a na sercu zrobiło mi się lżej. Boża sprawiedliwość nie jest bezstronna i rozsądna ani egalitarna, jak sądziłam. Nie chodzi też o zapłatę za pracę czy nagrodę za wysiłek. Czyny Boga są niezbadane dla ludzi, ale bez względu na to, co On robi ani jak kogoś traktuje, zawsze jest sprawiedliwy. Wszystko to zawiera mądrość Bożą. Ponieważ Jego istota jest sprawiedliwa. Nie rozumiałam sprawiedliwego usposobienia Boga. Podążałam za pojęciem, że jeśli wierzę w Boga, On się mną zaopiekuje, jeśli ponoszę koszty na rzecz Boga, On mi pomoże i usunie przeszkody z mojej drogi. Sądziłam, że jeśli wierzę w Boga, całej mojej rodzina będzie pobłogosławione. Czyż nie próbowałam czegoś zykać od Boga?

Otworzyłam wtedy książkę słów Bożych i przeczytałam ten fragment: „Tym, do czego dążysz, jest osiągnięcie spokoju po uwierzeniu w Boga: żeby twoich dzieci nie nękały choroby, żeby twój mąż miał dobrą pracę, żeby twój syn znalazł sobie dobrą żonę, żeby twa córka znalazła porządnego męża, żeby twe woły i konie dobrze orały ziemię, żeby był rok dobrej pogody dla twoich plonów. Oto jest to, czego szukasz. Dążysz tylko do tego, by żyć wygodnie; by twojej rodzinie nie przytrafiały się żadne nieszczęśliwe wypadki, by omijały cię niepomyślne wiatry, by twej twarzy nie tknął piasek, by plonów twojej rodziny nie zalała powódź, aby nie dosięgło cię żadne nieszczęście, byś żył w objęciach Boga, byś wiódł życie w przytulnym gniazdku. Tchórz taki jak ty, który zawsze podążą za cielesnością: czy ty w ogóle masz serce? Czy masz ducha? Czyż nie jesteś zwierzęciem? Ja daję ci drogę prawdy, nie prosząc o nic w zamian, lecz ty nią nie podążasz. Czy jesteś jednym z tych, którzy wierzą w Boga? Ja obdarzam cię prawdziwym człowieczym życiem, lecz ty nie dążysz do jego osiągnięcia. Czyż nie jesteś taki sam jak świnia czy pies? Świnie nie dążą do osiągnięcia ludzkiego życia, nie dążą do tego, by zostać obmyte i nie rozumieją, czym jest życie. Każdego dnia, najadłszy się do syta, zapadają po prostu w sen. Ja zaś dałem ci drogę prawdy, lecz ty jej nie zyskałeś. Twoje ręce są puste. Czy masz zamiar tkwić nadal w takim życiu, życiu świni? Jakie znaczenie ma życie takich ludzi? Życie twoje jest godne pogardy i podłe, żyjesz pośród brudu oraz rozpusty i nie dążysz do żadnych celów. Czyż życie twoje nie jest najpodlejsze ze wszystkich? Czy masz czelność spoglądać na Boga? Jeśli nadal będziesz doświadczał życia w ten sposób, czyż nie będzie tak, że nie osiągniesz niczego?” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga ujawniły motywy i ekstrawaganckie nadzieje, które kierowały moją wiarą. Wszystkie pytania stawiane przez Boga obnażyły mnie. Teraz wiem, że celem mojej wiary było zdobycie błogosławieństw. Sądziłam, że jeśli w mojej wierze ponoszę koszty na rzecz Boga, On pobłogosławi mi spokojnym domem i zdrowym dzieckiem. Dlatego wypełniałam swoje obowiązki, bez względu na to, jak przyjaciele i rodzina mnie obrażali. Kiedy choroba mojego syna znowu powróciła, uznałam, że Bóg sprawdza, czy moja wiara jest prawdziwa. Sądziłam, że dopóki będę znosić cierpienie i trwać przy świadectwie Boga, On na pewno mi pobłogosławi, a mój syn wyzdrowieje. Więc kiedy ponownie zachorował i jego życie było zagrożone, moje nadzieje na błogosławieństwa i łaskę prysły. Zaczęłam narzekać i dyskutować z Bogiem i zarzucałam mu niesprawiedliwość. Straciłam nawet zapał do spełniania obowiązków. Sąd i objawienie w słowach Boga pokazały mi, że wkładałam tyle pracy, by otrzymać w zamian błogosławieństwo. Chciałam coś zyskać, oszukać Boga. Rzeczywistość mnie przekonała i dojrzałam, że Bóg jest święty i sprawiedliwy. Widzi nasze serca i myśli. Gdyby ten ciąg wydarzeń nie pokazał mi, że moja wiara jest zbrukana i że kierowałam się błędnymi motywami, wciąż dawałabym się zwodzić własnemu pozornie dobremu zachowaniu. Wciąż bym wierzyła, że jestem pobożna i trwam przy świadectwie Boga. Zrozumiałam, że nie znałam siebie.

Później przeczytałam te słowa Boga: „Stając w obliczu stanu człowieka i jego stosunku do Boga, Bóg dokonuje nowego dzieła, pozwalając człowiekowi posiadać zarówno wiedzę o Nim, jak i posłuszeństwo wobec Niego, oraz miłość i świadectwo. Tym samym człowiek musi doświadczyć na sobie tego, że Bóg go oczyszcza, rozprawia się z nim i przycina go, a także go sądzi, bez czego człowiek nigdy nie poznałby Boga, nigdy nie potrafiłby szczerze Go pokochać ani nieść o Nim świadectwa. Oczyszczenie człowieka przez Boga nie służy jedynie jednostronnemu efektowi, tylko efektowi o wielu aspektach. Tylko w ten sposób Bóg wykonuje dzieło oczyszczenia tych, którzy gotowi są szukać prawdy, by ich postanowienie i miłość zostały przez Boga udoskonalone. Dla tych, którzy są gotowi szukać prawdy i którzy pragną Boga, nic nie jest bardziej znaczące czy pomocne niż takie oczyszczenie. Człowiekowi nie jest łatwo poznać czy pojąć usposobienie Boga, bo przecież Bóg jest Bogiem. W końcu Bóg nie może mieć takiego usposobienia, jakie ma człowiek, i dlatego poznanie usposobienia Boga nie jest dla człowieka łatwe. Człowiek sam w sobie nie posiada prawdy i nie jest łatwo zrozumieć ją tym, których zepsuł szatan; człowiek jest pozbawiony prawdy i postanowienia, by wprowadzić ją w życie. Jeśli nie cierpi oraz nie jest oczyszczany i osądzany, jego postanowienie nigdy nie zostanie udoskonalone. Oczyszczenie jest dla wszystkich ludzi straszliwe i bardzo trudne do przyjęcia – a jednak to w trakcie oczyszczania Bóg odkrywa przed człowiekiem swoje sprawiedliwe usposobienie, ujawnia swoje wymagania wobec niego i zapewnia więcej oświecenia, rzeczywistego przycinania i rozprawiania się. Poprzez porównanie faktów z prawdą, daje On człowiekowi większą wiedzę o sobie samym i o prawdzie oraz lepsze zrozumienie woli Bożej, pozwalając tym samym człowiekowi kochać Boga miłością prawdziwszą i czystszą. Takie właśnie cele przyświecają Bogu przy oczyszczaniu człowieka” (Tylko doświadczając oczyszczenia, człowiek może posiąść prawdziwą miłość, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Ze słów Boga zrozumiałam, że Bóg nas testuje i oczyszcza, i stawia na naszej drodze trudności, żeby nas obnażyć i obmyć, byśmy dostrzegli nasze zepsucie przez szatana i zrozumieli nasze skażone usposobienie i przekłamania w naszej wierze. Wtedy możemy poświęcić się prawdzie, zostać obmyci i odmienieni, i osiągnąć prawdziwą wiarę w Boga i posłuszeństwo. A na koniec możemy zostać zbawieni przez Boga. Nawracająca choroba mojego syna ujawniła, że moją motywacją jest zdobycie błogosławieństw. Zrozumiałam, że chciałam robić wszystko, co możliwe, by zdobyć błogosławieństwa Boże. Wydawałam się entuzjastyczna i skupiona, ale kierowały mną podłe motywy. Kontrolowała mną trucizna szatana: „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”. We wszystkim kierowałam się swoim interesem, a kiedy moje nadzieje prysły, opierałam się Bogu i próbowałam się z Nim rozliczać. Moje zachowanie było ohydne. Jestem taka samolubna i nikczemna! Czy to jest wiara w Boga? Tylko Mu się opierałam i próbowałam Go oszukać. Kiedy to zrozumiałam, skłoniłam się przed Bogiem w modlitwie: „Boże, przez wszystkie te lata oszukiwałam Cię i chciałam tylko zdobyć błogosławieństwa. Ciągle chciałam coś zyskać od Ciebie i brakowało mi szczerości. Byłam samolubna i nikczemna i brakowało mi człowieczeństwa! Chcę zaniechać moich motywów, oddać mego syna w Twe ręce i poddać się Twoim ustaleniom i planom. Na pewno nie będę narzekać!”. Po tej modlitwie poczułam wolność i spokój.

Nieco później, kiedy byłam poza miastem, mój mąż zadzwonił powiedzieć, że nasz syn ma przerzuty. Miał guzy na głowie, plecach i szyi. Nie było sposobu na opanowanie choroby. Kiedy to powiedział, przez długi czas brak mi było słów. Nie mogłam znieść myśli o stanie mojego syna i nie mogłam stawić czoła takiemu obrotowi spraw. Raz po raz modliłam się do Boga: „Boże, jestem teraz taka słaba. Proszę oświeć mnie i pomóż mi zrozumieć Twoją wolę”. Po modlitwie przeczytałam te słowa Boga: „Człowiekowi wydaje się, że Bóg często postępuje w sposób niepojęty czy nawet niewiarygodny. Gdy Bóg chce kogoś zaaranżować, ta aranżacja często jest niezgodna z pojęciami człowieka i dla niego niepojęta, ale to właśnie ten dysonans i zagadkowość stanowią Bożą próbę i test dla człowieka. Tymczasem Abraham był w stanie wykazać posłuszeństwo wobec Boga, co stanowiło najważniejszy warunek przy spełnianiu Bożych wymagań. (…) Choć w różnych kontekstach Bóg używa rożnych sposobów na testowanie każdego człowieka, w Abrahamie Bóg dostrzegł to, czego pragnął. Dostrzegł, że serce Abrahama jest szczere, że jego posłuszeństwo jest bezwarunkowe. Właśnie tej »bezwarunkowości« pragnął Bóg. Ludzie często mówią: »Poświęciłem już wiele, zrezygnowałem z wielu rzeczy – dlaczego Bóg nadal nie jest ze mnie zadowolony? Dlaczego Bóg ciągle poddaje mnie próbom? Dlaczego wciąż mnie testuje?«. Stanowi to o jednym: Bóg nie zobaczył twego serca i nie pozyskał go. Oznacza to, że nie dostrzegł w tobie tej samej szczerości, którą wykazał się Abraham, gdy uniósł sztylet, aby własnoręcznie zabić syna i ofiarować go Bogu. Nie dostrzegł bezwarunkowego posłuszeństwa i nie został przez ciebie pocieszony. Dlatego też naturalnym jest, że Bóg wciąż poddaje cię próbom” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Długo rozważałam te słowa. Kiedy Abraham zaoferował jedynego syna Bogu, niczego nie żądał ani nie tłumaczył. Wiedział, że to dziecko zostało mu dane przez Boga i że należy je Mu oddać, kiedy Bóg tego zażądał. To takie sumienie i rozum powinna mieć każda stworzona istota. Choć bardzo cierpiał, potrafił poddać się woli Boga. Ostatecznie podniósł nóż, by zabić własnego syna, co dowodzi, że jego wiara i posłuszeństwo wobec Boga były szczere i wytrzymały prawdziwą próbę. Ale ze mną było inaczej. Oświadczyłam, że zaufam planom Boga i oddam mego syna w Jego ręce, ale w głębi serca trzymałam się swoich motywów. Szczególnie, gdy jego stan się pogorszył i nie było lekarstwa, gdy zrozumiałam, że mogę go stracić, okazało się, że stawiam warunki. Nie wymówiłam ich, ale w głębi serca pragnęłam, by Bóg go uzdrowił. Zrozumiałam, że byłam nierozsądna i nieposłuszna wobec Boga. Prawda jest taka, że mój syn nie należy do mnie. To Bóg tchnął w niego życie. Moje ciało było tylko naczyniem, przez które się urodził. Bóg już dawno przesądził i zaplanował jego całe życie. Bóg już ustalił, ile wycierpi oraz ile przeszkód stanie mu w życiu na drodze. Musiałam oddać się planom Boga. Wtedy pomodliłam się do Boga: „Boże, mój syn nie należy do mnie. Czy go zabierzesz, czy nie, wiem, że taka jest Twoja łaskawa wola. Z chęcią podporządkuję się i zostawię życie mojego syna w Twoich rękach. Nie będę narzekała, bez względu na to, co zrobisz”. Po modlitwie mój ból złagodniał. W mgnieniu oka minął miesiąc. Pewnego dnia po zgromadzeniu mój mąż zadzwonił do mnie i powiedział z radością, że wszystkie guzy naszego syna zniknęły. Potwierdził to skan tomograficzny w szpitalu. Kiedy to usłyszałam, byłam tak szczęśliwa, że zaczęłam płakać. W sercu wykrzykiwałam: „Bogu niech będą dzięki!”. To konkretne doświadczenie naprawdę pokazało mi wielką moc Boga i pozwoliło mi doświadczyć tych Jego słów: „Wszystkie bez wyjątku rzeczy, tak żywe, jak i martwe, będą przemieszczać się, zmieniać, odnawiać i znikać zgodnie z Bożym zamysłem. W ten właśnie sposób Bóg sprawuje kontrolę nad wszystkimi rzeczami” (Bóg jest źródłem ludzkiego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Pokazało mi to wszechmoc i niezależność Boga, że może stworzyć coś z niczego i sprawić, by coś, co było, przestało istnieć. Wszystko jest planem Boga. Podziękowałam Bogu z głębi serca!

Rok później nagle dostałam wiadomość od męża, że choroba naszego syna wróciła i że jest w szpitalu na chemioterapii. Słowa te sprawiły mi pewien ból, ale pamiętałam moje poprzednie doświadczenie. Byłam skłonna podporządkować się zamiarom i planom Boga. Ku mojemu zaskoczeniu mój syn został wypisany dwa tygodnie później i do dziś jest zdrowy. Choć nie rozumiałam Boga i obwiniałam Go o chorobę syna, nie skupił się na mojej ignorancji, ale oświecił i poprowadził mnie swoimi słowami, tak abym zrozumiała wszechmoc i niezależność Boga i przestała wierzyć tylko w celu otrzymania błogosławieństw. To prawdziwa łaska Boga i Jego błogosławieństwo! Bogu Wszechmogącemu niech będą dzięki!

75. Ta moja próba

Autorstwa Zhongxin, Chiny

Bóg Wszechmogący mówi: „Moje czyny są liczniejsze niż ziarna piasku na plażach, a Moja mądrość większa niż wszystkich tych synów Salomona, jednak ludzie myślą o Mnie jak o lekarzu z niewielkim doświadczeniem, jak o nieznanym nauczycielu człowieka! Tylu we Mnie wierzy tylko po to, abym ich uzdrowił? Tylu we Mnie wierzy tylko po to, abym użył swej mocy, aby wypędzić nieczyste duchy z ich ciał i tak wielu wierzy we Mnie po prostu, aby otrzymać ode Mnie pokój oraz radość. Tylu wierzy we Mnie, jedynie po to, aby żądać ode Mnie większego materialnego bogactwa. Tak wielu wierzy we Mnie tylko po to, aby spędzić to życie w spokoju i być całym oraz zdrowym w świecie, który nadejdzie. Tylu wierzy we Mnie po to, aby uniknąć cierpienia piekła i otrzymać błogosławieństwa niebios. Tak wielu wierzy we Mnie tylko dla tymczasowego pocieszenia, jednak nie dąży do zdobycia niczego w tym świecie, który nadejdzie. Kiedy wylałem Mój gniew na człowieka i zabrałem całą radość oraz pokój, które pierwotnie posiadał, człowiek zaczął wątpić. Kiedy ukazałem człowiekowi cierpienie piekła i odebrałem błogosławieństwa niebios, wstyd ludzki zamienił się w gniew. Kiedy człowiek poprosił Mnie, abym go uleczył, a jednak nie baczyłem na niego, a nawet czułem do niego odrazę, człowiek odszedł ode Mnie, aby zamiast tego szukać drogi złej medycyny oraz czarów. Kiedy odebrałem wszystko, czego człowiek ode Mnie żądał, wówczas wszyscy zniknęli bez śladu. Stąd mówię, że człowiek ma wiarę we Mnie, ponieważ daję zbyt wiele łaski, a także jest zbyt wiele do zyskania” (Co wiesz o wierze? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy czytałam to wcześniej, wszystko, co Bóg mówi, uznawałam za fakt, ale nic nie rozumiałam. Sądziłam, że skoro wierzę w Boga od lat, poświęciłam pracę i rodzinę, poniosłam koszty i dużo wycierpiałam, to w obliczu prób nie obwinię i nie zdradzę Boga. Gdy jednak spadła na mnie próba choroby, nie rozumiałam Boga i obwiniałam Go. Moje pragnienie błogosławieństw i układania się z Bogiem wyszło na światło dzienne. Wtedy przekonałam się, że słowa Boga obnażają ludzi, a moje dążenia i podejście do wiary zmieniły się.

Było to w lipcu 2018 roku, znalazłam zgrubienie na lewej piersi. Nie przejęłam się tym, myśląc, że środki przeciwzapalne załatwią sprawę. Lecz przez następne miesiące było tylko gorzej. Pociłam się w nocy, nie miałam energii i ten guzek bardzo mnie bolał. Zaczęłam myśleć, że to może być coś poważnego, ale pocieszałam się, bagatelizując to. Wierzyłam w Boga i codziennie wypełniałam obowiązki w kościele. Uważałam, że Bóg mnie ochroni. Pewnej nocy obudził mnie ostry ból. Żółty płyn sączył się z mojej piersi i wiedziałam, że coś jest nie tak. Mąż szybko zabrał mnie do szpitala na badania. Okazało się, że mam raka piersi. Serce podskoczyło mi do gardła. „Rak piersi” – pomyślałam. „Ledwo skończyłam 30 lat. Jak to możliwe?”. Powtarzałam sobie w kółko: „Niemożliwe. Nie ja. Wierzę w Boga i od lat wypełniam obowiązki w kościele. Bóg mnie ochroni i otoczy opieką. Lekarz musiał się pomylić”. Wypierałam prawdę. Nie pamiętam, jak wróciłam ze szpitala tego dnia. Mąż widział szok na mojej twarzy i pocieszał mnie, mówiąc: „To jest mały szpital, lekarze nie są tak dobrzy, mogą się mylić. Pójdziemy do dużego szpitala”. Słysząc to, poczułam przypływ nadziei. Niestety w dużym szpitalu diagnoza była taka sama: rak piersi. Lekarka powiedziała, że to późne stadium, wymagające chemioterapii i operacji, w przeciwnym razie umrę. To był szok. Miałam kompletną pustkę w głowie. Myślałam: „Ile to będzie kosztować? Co jeśli umrę podczas chemioterapii? Jak moja rodzina spłaci długi?”. Byłam rozpaczliwie bezradna.

Po pierwszej chemii moje ciało wiło się z bólu. Nic nie chciałam robić, byłam półprzytomna. Dopiero gdy leki zeszły ze mnie kilka dni później, poczułam się lepiej. Wierzyłam w Boga od lat, poświęcałam się, wypełniając obowiązki. Byłam zawsze sumienna, nie opuściłam żadnego zgromadzenia. Zawsze pomagałam braciom i siostrom w ich problemach. Po co były te wysiłki? Czemu Bóg mnie nie chronił? Byłam o krok od śmierci i już nic nie mogłam. Czy Bóg chciał mnie odrzucić? Czekało mnie jeszcze pięć chemii i operacja. Jak sobie poradzę? Pomijając już cały ten ból, jeśli umrę, czy będzie to znaczyć, że moje lata wiary były stratą czasu? Rozpłakałam się. Męczyłam się przez kilka dni. Słowa Boga już nie trafiały do mnie, przestałam się modlić. Ogarnął mnie mrok, coraz bardziej oddalałam się od Boga.

Pewnego dnia odwiedziła mnie siostra Li z kościoła i spytała, jak się czuję. Widząc mój ból i przygnębienie, chciała porozmawiać: „Bóg dopuszcza, żebyśmy chorowali, to próba. Musimy się więcej modlić, a Bóg pozwoli nam pojąć Jego wolę…”. Słowo „próba” poruszyło moje serce. Może Bóg nie chciał mnie odrzucić, lecz chciał poddać mnie próbie! Gdy siostra wyszła, zaczęłam się modlić: „Boże, żyję w bólu, odkąd zachorowałam, nie rozumiem Cię, obwiniam Cię. Dziś siostra przypomniała mi, że poddajesz mnie próbie, lecz wciąż nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Proszę, pomóż mi poznać Twoją wolę”.

Później stawałam przed Bogiem i modliłam się tak każdego dnia. Jednego dnia przeczytałam te słowa Boga: „Wejście w czas prób pozostawia cię bez miłości i wiary. Nie potrafisz się modlić i nie jesteś w stanie śpiewać hymnów – i nawet nie zdając sobie z tego sprawy, pośród tego poznajesz siebie. Bóg ma wiele sposobów na doskonalenie człowieka. Wykorzystuje rozmaite okoliczności, by rozprawić się ze skażonym usposobieniem człowieka, i używa różnych rzeczy, aby go obnażyć. Pod jednym względem rozprawia się z człowiekiem, pod innym go obnaża, a pod jeszcze innym ujawnia go, odkrywając »tajemnice« w głębi jego serca, ukazując człowiekowi jego naturę poprzez ujawnienie wielu jego stanów. Bóg doskonali człowieka za pomocą wielu metod – poprzez ujawnienie, poprzez rozprawianie się z człowiekiem, poprzez oczyszczanie i karcenie człowieka – aby człowiek mógł wiedzieć, że Bóg jest praktyczny” (Tylko ci, którzy koncentrują się na praktyce, mogą zostać udoskonaleni, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Rozważając słowa Boga, zaczęłam rozumieć Jego wolę. W dniach ostatecznych Bóg doskonali ludzi, obnażając nasze zepsute skłonności poprzez różne sytuacje, używając swoich słów do osądzania i objawień, byśmy te szatańskie skłonności pojęli i praktykowali prawdę, oraz by obmyć i zmienić nasze zepsute usposobienie. Zrozumiałam, że Bóg przyzwolił na moją chorobę nie po to, by mnie odrzucić czy skrzywdzić, ale po to, by mnie obmyć i zmienić. Musiałam przestać tonąć w swym cierpieniu, musiałam się podporządkować, szukać prawdy w chorobie i poznać samą siebie. Gdy pojęłam wolę Boga, nie czułam się już tak przygnębiona. W modlitwie poddałam się Bogu.

I wtedy przypomniałam sobie to słowa Boga: „Dążysz tylko do tego, by żyć wygodnie; by twojej rodzinie nie przytrafiały się żadne nieszczęśliwe wypadki, by omijały cię niepomyślne wiatry, by twej twarzy nie tknął piasek (…)” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wyszukałam je szybko w mojej księdze słów Boga i trafiłam na ten fragment: „Masz nadzieję, że twoja wiara w Boga nie będzie wymagać żadnych wyzwań czy cierpień, ani najmniejszego nawet trudu. Ciągle dążysz do osiągnięcia tych rzeczy, które są bezwartościowe, a nie przywiązujesz wagi do życia, przedkładając zamiast tego własne ekstrawaganckie myśli ponad prawdę. Jakże jesteś bezwartościowy! Żyjesz jak świnia: jaka jest różnica pomiędzy tobą a świniami czy psami? Czyż wszyscy ci, którzy nie dążą do osiągnięcia prawdy, a zamiast tego kochają cielesność, nie są zwierzętami? Czy wszyscy ci umarli bez ducha nie są chodzącymi trupami? Jak wiele słów zostało wypowiedzianych pomiędzy wami? Czyż tylko niewiele pracy wykonane zostało pomiędzy wami? W jak wiele was zaopatrzyłem? Dlaczego zatem nie pozyskałeś Mego zaopatrzenia? Na co możesz się uskarżać? Czyż nie jest tak, że nie zyskałeś niczego przez to, że zanadto ukochałeś ciało? Czy to nie przez to, że twoje myśli są nazbyt ekstrawaganckie? Czy nie dlatego, że jesteś nazbyt głupi? Jeśli nie jesteś w stanie pozyskać tych błogosławieństw, czy możesz winić Boga, że cię nie zbawi? Tym, do czego dążysz, jest osiągnięcie spokoju po uwierzeniu w Boga: żeby twoich dzieci nie nękały choroby, żeby twój mąż miał dobrą pracę, żeby twój syn znalazł sobie dobrą żonę, żeby twa córka znalazła porządnego męża, żeby twe woły i konie dobrze orały ziemię, żeby był rok dobrej pogody dla twoich plonów. Oto jest to, czego szukasz. Dążysz tylko do tego, by żyć wygodnie; by twojej rodzinie nie przytrafiały się żadne nieszczęśliwe wypadki, by omijały cię niepomyślne wiatry, by twej twarzy nie tknął piasek, by plonów twojej rodziny nie zalała powódź, aby nie dosięgło cię żadne nieszczęście, byś żył w objęciach Boga, byś wiódł życie w przytulnym gniazdku. Tchórz taki jak ty, który zawsze podążą za cielesnością: czy ty w ogóle masz serce? Czy masz ducha? Czyż nie jesteś zwierzęciem? Ja daję ci drogę prawdy, nie prosząc o nic w zamian, lecz ty nią nie podążasz. Czy jesteś jednym z tych, którzy wierzą w Boga? Ja obdarzam cię prawdziwym człowieczym życiem, lecz ty nie dążysz do jego osiągnięcia. Czyż nie jesteś taki sam jak świnia czy pies? Świnie nie dążą do osiągnięcia ludzkiego życia, nie dążą do tego, by zostać obmyte i nie rozumieją, czym jest życie. Każdego dnia, najadłszy się do syta, zapadają po prostu w sen. Ja zaś dałem ci drogę prawdy, lecz ty jej nie zyskałeś. Twoje ręce są puste. Czy masz zamiar tkwić nadal w takim życiu, życiu świni? Jakie znaczenie ma życie takich ludzi? Życie twoje jest godne pogardy i podłe, żyjesz pośród brudu oraz rozpusty i nie dążysz do żadnych celów. Czyż życie twoje nie jest najpodlejsze ze wszystkich? Czy masz czelność spoglądać na Boga? Jeśli nadal będziesz doświadczał życia w ten sposób, czyż nie będzie tak, że nie osiągniesz niczego? Dana ci została droga prawdy, lecz to, czy ostatecznie zdołasz ją osiągnąć, czy też nie, zależy od twoich osobistych dążeń” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga obnażyły moje pragnienie błogosławieństw. Spojrzałam wstecz ma swoją wiarę, gdy było dobrze w domu, byłam zdrowa, wszystko szło dobrze, angażowałam się w wypełnianie obowiązków z niespożytą energią. Gdy zachorowałam, zaczęłam obwiniać Boga o to, że mnie nie ochrania, nie rozumiałam Go. Przywołując moją pracę, kłóciłam się Bogiem. Żałowałam tych lat poświęcenia. Uciekałam od Boga i Go zdradzałam. Gdy choroba mnie obnażyła i oczyściła, pojęłam, że wypełniałam obowiązki i poświęcałam się nie po to, by szukać prawdy i pełnić powinność stworzenia Bożego, lecz po to, by zyskać spokój i błogosławieństwa. Targowałam się z Bogiem, moje poświęcenie za błogosławieństwo. Chciałam wszystkiego w tym życiu i życia wiecznego w następnym. Dostałam raka i czekała mnie śmierć, a nie błogosławieństwo. Winiłam Boga za niesprawiedliwość, brak mi było człowieczeństwa. Przemyślałam swoje lata wiary. Bóg był mi bardzo łaskawy i błogosławił mi, byłam podlewana i zaopatrywana w prawdę. Bóg tyle mi dał, a ja nie pomyślałam, by Mu się odwdzięczyć za miłość. Gdy zachorowałam, nie poddałam się Bogu, lecz winiłam Go i nie umiałam zrozumieć. Brak mi było sumienia i rozumu! Pojęłam, że Bóg dopuścił do mojej choroby, by obnażyć i obmyć moje pragnienie błogosławieństw, i moje błędne podejście do wiary, bym skupiła się na poszukiwaniu prawdy i zmianie usposobienia. Czułam żal i robiłam sobie wyrzuty, gdy pojęłam dobre intencje Boga. W milczeniu postanowiłam: „Czy wyzdrowieję, czy nie, porzucę bezrozumne żądania wobec Boga. Chcę złożyć moje życie i śmierć w ręce Boga i Jemu się podporządkować”. Wtedy poczułam spokój. Już nie byłam taka przygnębiona, mogłam wyciszyć się, by czytać słowa Boga i modlić się.

Gdy się poddałam, następna chemioterapia nie była już tak bolesna. Wciąż czułam mdłości, ale było dobrze. Inni pacjenci byli zaskoczeni i zazdrościli mi. Wiedziałam, że to Boże miłosierdzie i ochrona. Byłam wdzięczna Bogu. Po kilku chemiach guz, wcześniej wielkości jajka, zmniejszył się. Już tak nie bolało i nie ciekła z niego ropa. Lekarz stwierdził, że jest dobrze i jak tak dalej pójdzie, to po szóstej chemii może nie trzeba będzie operować. Ucieszyłam się i dziękowałam Bogu. Moja wiara w Boga wzmacniała się, pomyślałam, że jeśli na poważnie spróbuję poznać samą siebie, to wyzdrowieję bez operacji.

W marcu miałam ostatnią chemię. Czułam zarazem niepokój i nadzieję. Lekarz orzekł, że jednak konieczna będzie operacja, potem jeszcze dwie chemie i radioterapia. Ścisnęło mi się serce, a w głowie miałam mętlik: „Jak to możliwe? Zastanowiłam się, tak jak należało, i pojęłam to, co należało. Czemu nie zdrowieję? To poważna operacja, zostaną blizny, a do tego bolesna chemioterapia i radioterapia. Wciąż mogę umrzeć…”. Czułam się nieszczęśliwa, moje ciało opadło z sił. Zaczęłam płakać. To było niesprawiedliwe. W nocy po operacji, gdy znieczulenie przestało działać, ból z nacięcia był tak wielki, że się rozpłakałam. Nie mogłam wziąć głębszego oddechu. Czułam się bezradna i skrzywdzona. To było dla mnie za dużo – chciałam, by skończył się ból! W tym cierpieniu przeczytałam słowa Boga: „Oczyszczenie jest dla wszystkich ludzi straszliwe i bardzo trudne do przyjęcia – a jednak to w trakcie oczyszczania Bóg odkrywa przed człowiekiem swoje sprawiedliwe usposobienie, ujawnia swoje wymagania wobec niego i zapewnia więcej oświecenia, rzeczywistego przycinania i rozprawiania się. Poprzez porównanie faktów z prawdą, daje On człowiekowi większą wiedzę o sobie samym i o prawdzie oraz lepsze zrozumienie woli Bożej, pozwalając tym samym człowiekowi kochać Boga miłością prawdziwszą i czystszą. Takie właśnie cele przyświecają Bogu przy oczyszczaniu człowieka. Całe dzieło, jakiego Bóg dokonuje w człowieku, ma swoje własne cele i sens; Bóg nie podejmuje pracy pozbawionej znaczenia ani nie wykonuje dzieła, które nie przynosi człowiekowi korzyści. Oczyszczenie nie oznacza usunięcia ludzi sprzed oblicza Boga ani zgładzenia ich w piekle. Oznacza raczej zmianę usposobienia człowieka w czasie oczyszczania, zmianę jego intencji, dawnych poglądów, jego miłości do Boga i całego życia. Oczyszczenie to prawdziwy test dla człowieka, forma prawdziwego szkolenia, i tylko podczas oczyszczania jego miłość może spełniać swą nieodzowną rolę” (Tylko doświadczając oczyszczenia, człowiek może posiąść prawdziwą miłość, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Każde z tych słów Boga głęboko poruszyło moje serce. Bóg mnie w ten sposób oczyszczał, bym mogła prawdziwie poznać samą siebie, bym mogła szukać prawdy oraz by obmyć i zmienić moje zepsute usposobienie. Choć wiedziałam, że wiara nie służy do tego, by zyskać błogosławieństwa, nie wyzbyłam się dążenia do nich. W głębi serca miałam wobec Boga wybujałe żądania. Myślałam, że skoro się nad sobą zastanowiłam i trochę siebie poznałam, to Bóg powinien wybawić mnie od choroby. Osobiste pobudki plamiły moją autorefleksję i wiedzę o sobie, które były przykrywką dla mojej chęci targowania się z Bogiem. Nie było we mnie skruchy! Bóg prześwietlił moje myśli i obnażył mnie poprzez chorobę, bym lepiej poznała siebie i szczerze żałowała za grzechy. Bóg okazywał mi miłość. Później modliłam się słowami: „Dobry Boże, pojmuję Twoją wolę. Chcę porzucić osobiste żądania i szukać prawdy w tej sytuacji, w jakiej mnie postawiłeś. Poprowadź mnie”.

Później przeczytałam te słowa Boga: „Kiedy ludzie zaczynają wierzyć w Boga, kto nie ma własnych celów, motywacji i ambicji? Nawet jeśli częściowo wierzą w istnienie Boga i dostrzegają istnienie Boga, ich wiara w Boga nadal zawiera te motywacje, a ich ostatecznym celem w wierze w Boga jest otrzymanie Jego błogosławieństw i tego, czego pragną. (…) Każdy człowiek stale i często dokonuje takich kalkulacji w swoim sercu i ludzie kierują do Boga żądania wynikające z tych motywacji, ambicji i interesów. To znaczy, że w swoim sercu człowiek nieustannie wystawia Boga na próbę, nieustannie wymyślając plany dotyczące Boga i nieustannie spierając się z Bogiem o swój koniec, a także próbując wydobyć od Boga oświadczenie, sprawdzając, czy Bóg może dać mu to, czego chce czy nie. Człowiek jednocześnie podąża za Bogiem i nie traktuje Boga jak Boga. Zawsze starał się targować z Bogiem, nieustannie stawiając Mu wymagania, a nawet naciskając na Niego na każdym kroku, próbując wziąć kilometr po otrzymaniu centymetra. W tym samym czasie gdy człowiek próbuje targować się z Bogiem, również spiera się z Nim, a są nawet ludzie, którzy, gdy spotykają ich próby lub znajdują się w pewnych sytuacjach, często stają się słabi, bierni i leniwi w swojej pracy, i pełni skarg na Boga. Człowiek, od kiedy po raz pierwszy zaczął wierzyć w Boga, uznał Boga za róg obfitości, szwajcarski scyzoryk, a samego siebie uznał za największego wierzyciela Boga, tak jakby próby uzyskania błogosławieństw i obietnic od Boga były jego nieodłącznym prawem oraz obowiązkiem, podczas gdy obowiązkiem Boga było chronić i dbać o człowieka, i zaopatrywać go. Takie jest podstawowe zrozumienie »wiary w Boga« wszystkich tych, co wierzą w Boga, oraz ich najgłębsze zrozumienie pojęcia wiary w Boga. Od istoty natury człowieka po jego subiektywne dążenie nie ma nic, co odnosi się do bojaźni Bożej. Cel człowieka w wierze w Boga nie może mieć nic wspólnego z oddawaniem czci Bogu. To znaczy, że człowiek nigdy nie uważał ani nie rozumiał, że wiara w Boga wymaga bojaźni Bożej i oddawania czci Bogu. W świetle takich warunków istota człowieka jest oczywista. A jaka jest ta istota? Jest ona taka, że serce człowieka jest złośliwe, kryje w sobie zdradę i oszustwo, nie kocha uczciwości i sprawiedliwości ani tego, co jest pozytywne oraz jest nikczemne i chciwe. Serce człowieka nie może być bardziej zamknięte na Boga; człowiek w ogóle nie oddał go Bogu. Bóg nigdy nie widział prawdziwego serca człowieka ani nigdy nie był czczony przez człowieka” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Czytając to, poczułam wstyd. Słowa Boga ujawniały mój stan. Wierzyłam w Boga już tyle lat i zawsze chciałam błogosławieństw, układów z Bogiem. Czułam, że skoro wierzę w Boga, wypełniam obowiązki w kościele i ponoszę koszty, to Bóg powinien o mnie dbać i chronić mnie przed chorobą i krzywdą. Uważałam, że to słuszne i zasadne. Gdy dowiedziałam się, że mam raka, od razu zaczęłam skarżyć się Bogu, kłóciłam się z Nim, przywołując moje lata cierpienia i poświęcenia. Gdy mi się polepszyło, dziękowałam Bogu słowami, lecz w głębi serca chciałam więcej. Chciałam, by Bóg całkowicie uwolnił mnie od choroby, bym nie musiała już cierpieć. Gdy Bóg nie spełnił tych wybujałych pragnień, zbudziła się moja diabelska natura i znów winiłam Boga, spierałam się z Nim. Postępowałam tak, jak Bóg ujawnił to w tych słowach: „Ci, którzy nie mają człowieczeństwa, nie są w stanie prawdziwie kochać Boga. Gdy warunki są bezpieczne lub gdy mogą czerpać zyski, są całkowicie posłuszni Bogu, ale gdy to, czego pragną, jest zagrożone lub ostatecznie odrzucone, natychmiast się buntują. Nawet w ciągu jednej nocy mogą przejść przemianę z uśmiechniętego, »życzliwego« człowieka w ohydnego i okrutnego zabójcę, traktując nagle wczorajszego dobroczyńcę jak śmiertelnego wroga bez widocznej przyczyny. Jeśli te demony nie zostaną wypędzone, demony, które zabiłyby bez mrugnięcia okiem, czy nie staną się źródłem skrytego zagrożenia?” (Dzieło Boga i praktykowanie przez człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Byłam rozbita. Choć wierzyłam w Boga od lat, nie czciłam Go i nie podporządkowywałam Mu się. Traktowałam go jak genialnego lekarza, jak schronienie. Wykorzystywałam Go dla własnych celów. Chciałam spokoju w tym życiu i błogosławieństw w przyszłym. Zrozumiałam, że moja wiara polegała na targowaniu się, chciałam od Boga łaski i błogosławieństw. Czyż nie oszukiwałam Go? Byłam samolubna i kłamliwa, bez krzty człowieczeństwa, urzeczywistniałam same szatańskie skłonności. Jakże Bóg musiał mnie nienawidzić!

Wtedy przeczytałam te słowa Boga: „Hiob nie mówił o targowaniu się z Bogiem i nie przedstawiał Bogu żadnych próśb ani żądań. Jego wychwalanie imienia Bożego wynikało z wielkiej mocy oraz autorytetu Boga we władaniu wszystkimi rzeczami i nie było uzależnione od tego, czy otrzymał błogosławieństwa czy też spadło na niego nieszczęście. Uważał, że bez względu na to, czy Bóg błogosławi ludzi czy też sprowadza na nich nieszczęście, moc i autorytet Boga nie ulegnie zmianie, a zatem niezależnie od okoliczności danej osoby imię Boże powinno być wychwalane. To, że człowiek otrzymuje błogosławieństwo od Boga, ma miejsce z uwagi na suwerenność Boga, a kiedy człowieka dotyka nieszczęście, dzieje się to również ze względu na suwerenność Boga. Moc i władza Boża panuje nad wszystkim, co dotyczy ludzi, i to wszystko organizuje; kaprysy losu człowieka są przejawem Bożej władzy oraz autorytetu i niezależnie od punktu widzenia, imię Boże powinno być wychwalane. To jest to, czego doświadczył i o czym dowiedział się Hiob w trakcie swego życia. Wszystkie myśli i czyny Hioba docierały do uszu Boga, docierały przed Boga i zostały uznane przez Boga za ważne. Bóg cenił tę wiedzę o Hiobie i cenił Hioba za posiadanie takiego serca. To serce zawsze i we wszystkich miejscach wyczekiwało na Boże przykazanie, bez względu na czas i miejsce przyjmowało wszystko, co je spotykało. Hiob nie stawiał Bogu żadnych wymagań. To, czego on sam od siebie żądał, to oczekiwanie, przyjmowanie, stawianie czoła i przestrzeganie wszystkich ustaleń, które przyszły od Boga; Hiob wierzył, że jest to jego obowiązek i to było dokładnie to, czego chciał Bóg” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Bardzo poruszyły mnie te słowa Boga i myślałam: „Bóg jest Stwórcą. Może obdarzać nas łaską, może nas błogosławić, sądzić, karcić, poddawać próbom i oczyszczać. Czyż nie poddaje nas próbom z miłości?”. Pomyślałam o Hiobie. Bóg dał mu bogactwo, a on dziękował Bogu i chwalił Go, choć nie pożądał doczesnych dóbr. Gdy Bóg wszystko mu odebrał, on podczas tej próby wciąż wychwalał imię Boże, mówiąc: „Czy tylko dobro będziemy przyjmować od Boga, a zła przyjmować nie będziemy?” (Hi 2:10). Hiob wiedział, że wszystko pochodzi od Boga, że Bóg jest sprawiedliwy, gdy daje i gdy odbiera. Wiary Hioba nie plamiły pobudki osobiste, nie myślał o tym, czy go spotyka błogosławieństwo, czy katastrofa. Nie narzekał na to, co Bóg czynił. Czcił Boga i poddawał Mu się, jak przystało stworzeniu Bożemu. Wobec człowieczeństwa i rozumu Hioba czułam wstyd. Bóg dał mi wszystko to, co miałam, nawet mój oddech. Lecz ja nie byłam wdzięczna, winiłam Go za moją chorobę, nie miałam sumienia ani rozumu! Wierzyłam w Boga, lecz Go nie znałam, nie znałam swego miejsca przed Bogiem, nie poddawałam się Stwórcy. Wierzyłam w Boga w oparciu o swoje pojęcia, wyobrażenia i targowałam się, narzekałam do Niego, opierałam się Mu w obliczu prób. Chciałam Jego łaski i błogosławieństw, chciałam wejść do Jego królestwa. Nie miałam wstydu! Zrozumiałam, że jeśli umrę, będzie to Boża sprawiedliwość, bo byłam zbuntowana i zepsuta. Ścieżkę praktykowania znalazłam w historii Hioba. Nieważne, jak długo miała potrwać moja choroba i czy by mi się polepszyło, czy nie, chciałam tylko poddać się władzy i ustaleniom Boga. Taki rozum powinno mieć stworzenie Boże. Ta myśl dała mi poczucie wyzwolenia.

Wkrótce nadszedł czas na radioterapię. Inni pacjenci mówili, że taka terapia wycieńcza ciało, jakby było gotowane na wolnym ogniu. Mówili, że będzie mi słabo i niedobrze, że nie będę w ogóle czuć smaków. Gdy to usłyszałam, zaczęłam prosić Boga, by mnie od tego uwolnił, lecz szybko pojęłam, że robię źle, i modliłam się. Przypomniały mi się słowa hymnu: „Ponieważ zostałeś stworzony, powinieneś być posłuszny Panu, który cię stworzył, bo z natury nie masz władzy nad sobą ani nie jesteś zdolny kontrolować swojego przeznaczenia. Ponieważ jesteś osobą wierzącą w Boga, powinieneś dążyć do świętości i zmiany” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Wiedziałam, że Bóg poddaje mnie próbie, że nie mogę stawiać Mu bezrozumnych żądań ani ranić Go. Musiałam poddać się Jego zrządzeniom. Gdy się podporządkowałam, to przechodząc codziennie bolesną radioterapię, nie czułam, żeby było aż tak źle, jak mówili inni. Wiedziałam, że to Bóg miłosierny się o mnie troszczy. Gdy skończyłam radioterapię, szybko wracałam do zdrowia, wyglądałam i czułam się coraz lepiej. Bracia i siostry mówili, że nie wyglądam jak pacjentka z rakiem. Później wróciłam do swoich obowiązków. Moja wiara wzmocniła się dzięki temu doświadczeniu, zaczęłam bardziej doceniać to, że mogę wypełniać obowiązki.

Minęły prawie 2 lata, lecz ilekroć wspominam te dziesięć miesięcy choroby, mam wrażenie, że to było wczoraj. Choć moje ciało cierpiało, zrozumiałam, że szukam błogosławieństw, że mam błędne podejście do wiary. Teraz wiem, że muszę dążyć do prawdy i posłuszeństwa Bogu. W obliczu błogosławieństw i katastrof muszę tak samo poddawać się temu, co zaplanował i zarządził Bóg. To jest rozum, jaki powinno mieć stworzenie Boże. Nigdy bym tego nie zrozumiała, gdy wszystko szło gładko. Bóg obdarzył mnie tym bogactwem życia. Dzięki Bogu Wszechmogącemu!

76. Choroba ujawniła, dlaczego dążę do błogosławieństw

Autorstwa Zhenxin, Stany Zjednoczone

Bóg Wszechmogący mówi: „W swojej wierze w Boga ludzie dążą do tego, by w przyszłości uzyskać błogosławieństwa: taki jest cel ich wiary. Wszyscy ludzie mają taki zamiar i taką nadzieję. Jednakże zepsucie w ludzkiej naturze musi zostać wyeliminowane poprzez próby. Musisz zostać oczyszczony we wszystkich tych aspektach, w których nie jesteś czysty – takie jest Boże zarządzenie. Bóg stwarza ci odpowiednie warunki, zmuszając cię, byś się w nich oczyścił i mógł poznać własne zepsucie. W końcu osiągasz ten moment, kiedy wolałbyś raczej umrzeć i zrezygnować ze swoich planów oraz pragnień i poddać się Bożej władzy i Bożemu zarządzeniu. Dlatego też jeśli ludzie nie przejdą kilku lat oczyszczenia i nie zaznają ani trochę cierpienia, nie będą w stanie uwolnić się w myślach i w sercach z okowów cielesnego zepsucia. Wszelkie aspekty, w których nadal jesteś poddany niewoli szatana, bądź w których masz wciąż swoje własne pragnienia i wymagania, są zarazem tymi aspektami, w których powinieneś cierpieć. Jedynie poprzez cierpienie można się czegoś nauczyć, czyli zyskać prawdę i zrozumieć wolę Bożą. Tak naprawdę wiele prawd pojmuje się przez doświadczanie bolesnych prób. Nikt nie może zrozumieć Bożej woli, poznać wszechmocy i mądrości Boga czy zrozumieć Jego sprawiedliwego usposobienia, kiedy pozostaje w wygodnym i bezproblemowym otoczeniu lub gdy okoliczności są dlań sprzyjające. Byłoby to doprawdy niemożliwe!” („Jak pośród prób zadowolić Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Ten fragment bardzo przypomina mi sytuację, kiedy chorowałem. Bolało mnie i bardzo cierpiałem, lecz zrozumiałem kilka prawd. Przestałem zabiegać o błogosławieństwa i sporo się nauczyłem, co również jest błogosławieństwem od Boga.

W 2010 roku przyjąłem dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Wtedy byłem jeszcze w szkole średniej. Słowa Boga pokazały mi, że Bóg stworzył człowieka, więc wiara w Niego i oddawanie Mu czci to właściwa ścieżka – o największej wartości i znaczeniu. Zacząłem chodzić na spotkania w kościele i nigdy nie przegapiłem żadnego, bez względu na pogodę. Starałem się też głosić ewangelię moim przyjaciołom i krewnym. Codziennie czułem spełnienie i duży spokój.

Rok później podczas wizyty kontrolnej w szpitalu okazało się, że mam zapalenie wątroby typu B. Lekarz powiedział, że trudno je wyleczyć, a w najgorszym przypadku może przejść w raka. Na nagłe wieści o chorobie zaniemówiłem. Poczułem chłód, a ręce mi drżały. Nagle moja przyszłość stała się niepewna. W drodze do domu czułem przygnębienie. Nie umiałem powstrzymać łez. W kółko się pytałem: „Jak mogłem zapaść na tę chorobę? Czemu nie mogę być zdrowy jak wszyscy inni?”. Kiedyś myślałem, że wiara w Boga ochroni mnie przed chorobami. Ach, gdybym mógł spokojnie pełnić obowiązek w domu Bożym! Lecz teraz nie miałem pojęcia, czy kiedykolwiek wyzdrowieję, a jeśli będzie gorzej, mogę nawet stracić życie. Te myśli mnie niepokoiły, więc wielokrotnie modliłem się do Boga. Prosiłem Go o wiarę, siłę, przewodnictwo i oświecenie, bym zrozumiał Jego wolę i wiedział, jak przebrnąć tę sytuację.

Gdy moi bracia i siostry się dowiedzieli, próbując mnie wesprzeć, przeczytali mi fragment słów Boga: „Gdy kogoś spotyka choroba, dzieje się tak za sprawą Bożej miłości, a za ową chorobą z pewnością kryją się dobre intencje Boga. Nawet kiedy twoje ciało dozna trochę cierpienia, nie słuchaj podszeptów szatana. Wysławiaj Boga pośród choroby i raduj się Nim, wychwalając Go. Nie trać ducha w obliczu choroby, nie ustawaj w poszukiwaniach i nigdy się nie poddawaj, a Bóg ześle ci swoje światło. Jaka była wiara Hioba? Bóg Wszechmogący jest wszechmocnym lekarzem! Trwać w chorobie to być chorym, lecz trwać w duchu to mieć się dobrze. Jeśli zostało ci choćby jedno tchnienie, Bóg nie pozwoli ci umrzeć” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 6, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czytając ten fragment, w głębi serca wiedziałem, że moje zdrowie jest w rękach Boga – On wszystkim rządzi! Moje zmartwienia były całkowicie niepotrzebne. Skoro zachorowałem, mam polegać na Bogu i do Niego się zwracać. Nieważne, czy wyzdrowieję, nie mogę winić Boga, lecz mam się poddać Jego władzy. Od tej pory często się do Niego modliłem o zdrowie i przyjmowałem też leczenie. Pół roku później miałem kolejną kontrolę w szpitalu. Lekarz powiedział, że mój stan się poprawia i że jest na tyle dobry, że już nie potrzebuję leczenia. Byłem zachwycony i powtarzałem: „Bogu dzięki! Dziękujmy Bogu!”. Nie wiedziałem, co Mu powiedzieć, lecz byłem pewien, że to Jego dobroć i błogosławieństwo!

W 2012 roku zacząłem studia, lecz doniesiono na mnie, że szerzę ewangelię na kampusie, więc mnie wyrzucono. Było mi wtedy bardzo trudno. W końcu dostanie się tam zajęło mi 12 lat ciężkiej nauki. Lecz pomyślałem o Bogu wcielonym, który wyraża prawdę i działa, by zbawić ludzi, co stanie się tylko, gdy wierzymy w Boga i dążymy do prawdy. Wkrótce nadejdą wielkie klęski, więc bałem się, że mnie zmiotą, jeśli nie będę postępował właściwie. Myślałem tak: „Studia są nieważne. Będę dążyć do prawdy i wypełniać swój obowiązek w kościele”. Wkrótce wyjechałem z domu i zacząłem pełnić służbę w kościele. Wszelkie przydzielane mi zadania przyjmowałem z radością i bez narzekania. Nawet w obliczu zaciekłych represji KPCh i aresztowania przez policję nie bałem się, lecz szerzyłem ewangelię i niosłem świadectwo o Bogu. Czułem, że Bóg mnie ochroni, gdy będę pełnić swój obowiązek i że to jedyna droga do dobrego przeznaczenia.

W 2015 roku miałem pełnić swój obowiązek poza miastem. Kótregoś dnia lider posłał mnie do szpitala na badanie, by mieć pewność, że nie zarażę braci i sióstr. Słysząc to, pomyślałem: „Od ostatniej kontroli minęło pięć lat. Przez ten czas mogło mi się pogorszyć. Jeśli teraz zarażam albo, co gorsza, mam raka, to nie będę już mógł wypełniać swoich obowiązków”. Na tę myśl poczułem smutek. Bardzo się bałem i wiedziałem, że tego nie zaakceptuję. Nazajutrz poszedłem do szpitala, a gdy doń dotarłem, byłem bardzo spięty. Myślałem: „Jeśli teraz zarażam albo, co gorsza, mam raka, będą w stanie mnie tu wyleczyć? Co zrobię, jeśli nie?”. Modliłem się do Boga, obiecując posłuszeństwo bez względu na wynik. Lecz gdy lekarz powiedział, że mam arytmię, znów poczułem niepokój i myślałem: „Czy to znaczy, że jest gorzej? Skąd się wzięła ta arytmia?”. Patrząc na zaniepokojoną twarz lekarza, zrozumiałem, że nie jest ze mną dobrze. Lekarz nie powiedział więcej, lecz pobrał mi krew i kazał czekać na wynik.

Gdy zbliżał się dzień poznania wyników, mój niepokój powrócił. Bałem się złych wieści i czułem, że nie dam rady się z nimi zmierzyć. Chciałem tylko znowu być zdrowy. Tydzień później poszedłem do szpitala po wyniki. Lekarz powiedział, że analiza mojej krwi wykazała ostre zapalenie wątroby typu B, że jest bardzo zaraźliwe i pilnie potrzebuję leczenia. Myślałem tak: „To koniec. Będę teraz mógł pełnić swój obowiązek? Będę w stanie brać udział w spotkaniach i życiu kościoła?”. W drodze do domu myślałem tylko o swojej chorobie, a jazda na rowerze mnie męczyła. Po powrocie do domu w sieci przeczytałem, że ostre zapalenie wątroby może doprowadzić do śpiączki, a w efekcie do śmierci. Przeraziłem się i pomyślałem: „Czy ze mną też się tak stanie? Czyż to nie będzie oznaczało końca mojej wiary? Wszyscy pozostali bracia i siostry są zdrowi. Czemu tylko ja jestem chory? Czemu muszę się tak różnić od wszystkich innych?”. Coraz bardziej im zazdrościłem. Nie dokuczała im choroba i mogli pełnić swoje obowiązki. Bóg mógł ich zbawić dzięki ich dobrym uczynkom. A co ze mną? Byłem chory i nie wiedziałem, czy dam radę znów pełnić swój obowiązek. Jeśli nie, czy zostanę porzucony i porwany przez klęski? Za wiarę wyrzucono mnie już ze studiów, nie mam przyszłości w świecie, nie mam dziewczyny, a dom opuściłem przez obowiązki. Jeśli Bóg mnie porzuci i wyeliminuje, nie oznacza to, że poświęcałem się wierze przez te wszystkie lata na nic? Aresztują mnie, gdy wrócę do domu. Na pewno mnie złapią i trafię do więzienia… Czułem się coraz bardziej zdołowany przez takie myśli. Pytałem Boga: „Chcesz mnie zdemaskować i wyeliminować z pomocą tej choroby?”. Nie umiałem powstrzymać łez. Czułem się bardzo słaby, nie interesowały mnie obowiązki ani nic innego. Jedzenie też straciło dla mnie smak. Czułem się kompletnie wyczerpany. Cierpiąc, modliłem się do Boga: „Boże Wszechmogący, czuję się słaby i bardzo cierpię. Nieustannie myślę o swojej przyszłości. Czuję, że nie ma już dla mnie przeznaczenia. Dobry Boże, pozwoliłeś, by spotkała mnie ta choroba. Proszę, oświeć i prowadź mnie, bym zrozumiał Twoją wolę”.

Wtedy pomyślałem o słowach Boga: „Oczyszczenie jest dla wszystkich ludzi straszliwe i bardzo trudne do przyjęcia – a jednak to w trakcie oczyszczania Bóg odkrywa przed człowiekiem swoje sprawiedliwe usposobienie, ujawnia swoje wymagania wobec niego i zapewnia więcej oświecenia, rzeczywistego przycinania i rozprawiania się. Poprzez porównanie faktów z prawdą, daje On człowiekowi większą wiedzę o sobie samym i o prawdzie oraz lepsze zrozumienie woli Bożej, pozwalając tym samym człowiekowi kochać Boga miłością prawdziwszą i czystszą. Takie właśnie cele przyświecają Bogu przy oczyszczaniu człowieka. Całe dzieło, jakiego Bóg dokonuje w człowieku, ma swoje własne cele i sens; Bóg nie podejmuje pracy pozbawionej znaczenia ani nie wykonuje dzieła, które nie przynosi człowiekowi korzyści. Oczyszczenie nie oznacza usunięcia ludzi sprzed oblicza Boga ani zgładzenia ich w piekle. Oznacza raczej zmianę usposobienia człowieka w czasie oczyszczania, zmianę jego intencji, dawnych poglądów, jego miłości do Boga i całego życia” (Tylko doświadczając oczyszczenia, człowiek może posiąść prawdziwą miłość, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Rozważając je, zrozumiałem, że w tej chorobie była dobra wola Boga. Z jej pomocą chciał ujawnić moje zepsucie i pomóc mi nauczyć się czegoś o sobie. Pomyślałem, że Bóg pozwolił na poddanie Hioba próbom. Choć Hiob odczuwał fizyczny ból, Bóg nie zadawał go, by odebrać mu życie, lecz by Hiob udoskonalił swoją wiarę i lepiej poznał Boga. Bóg sprowadził na mnie chorobę nie po to, by mnie zdemaskować i wyeliminować, lecz by obmyć skazy mojej wiary, żebym był Mu naprawdę posłuszny. Mam nie winić Boga, lecz zbadać niewłaściwą motywację swojej wiary i to, jak byłem nieposłuszny i sprzeciwiałem się Mu. Zrozumiawszy wolę Boga poczułem się lepiej. Znów się do Niego pomodliłem, uspokoiłem się i zastanowiłem nad sobą.

Natknąłem się na te słowa Boga: „Tylu we Mnie wierzy tylko po to, abym ich uzdrowił. Tylu we Mnie wierzy tylko po to, abym użył swej mocy, aby wypędzić nieczyste duchy z ich ciał i tak wielu wierzy we Mnie po prostu, aby otrzymać ode Mnie pokój oraz radość. Tylu wierzy we Mnie, jedynie po to, aby żądać ode Mnie większego materialnego bogactwa. Tak wielu wierzy we Mnie tylko po to, aby spędzić to życie w spokoju i być całym oraz zdrowym w świecie, który nadejdzie. Tylu wierzy we Mnie po to, aby uniknąć cierpienia piekła i otrzymać błogosławieństwa niebios. Tak wielu wierzy we Mnie tylko dla tymczasowego pocieszenia, jednak nie dąży do zdobycia niczego w tym świecie, który nadejdzie. Kiedy wylałem Mój gniew na człowieka i zabrałem całą radość oraz pokój, które niegdyś posiadał, człowiek zaczął wątpić. Kiedy ukazałem człowiekowi cierpienie piekła i odebrałem błogosławieństwa niebios, wstyd ludzki zamienił się w gniew. Kiedy człowiek poprosił Mnie, abym go uleczył, nie zważałem na niego i poczułem do niego odrazę; człowiek odszedł ode Mnie, aby zamiast tego szukać drogi złej medycyny oraz czarów. Kiedy odebrałem wszystko, czego człowiek ode Mnie żądał, wówczas wszyscy zniknęli bez śladu. Stąd mówię, że człowiek ma wiarę we Mnie, ponieważ daję zbyt wiele łaski, a także jest zbyt wiele do zyskania” (Co wiesz o wierze? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Związek człowieka z Bogiem oparty jest wyłącznie na własnej korzyści. To związek pomiędzy biorcą a dawcą błogosławieństw. Upraszczając, to jak relacja pomiędzy pracownikiem i pracodawcą. Pracownik pracuje jedynie po to, by otrzymać wynagrodzenie przyznawane przez pracodawcę. W takiej relacji nie ma przywiązania, tylko transakcja. Nie ma kochania i bycia kochanym, wyłącznie jałmużna oraz litość. Nie ma zrozumienia, a tylko stłumione oburzenie i oszustwo. Nie ma zażyłości, jedynie przepaść nie do przebycia” (Dodatek 3: Człowiek może dostąpić zbawienia jedynie pod Bożym zarządzaniem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Czytając słowa Boga, zrozumiałem, że w swojej wierze nie traktowałem Go należycie. Uznałem Go za dystrybutora błogosławieństw. Gdy więc zachorowałem, myślałem tylko o swojej przyszłości, czy może uda mi się wyzdrowieć, a w sieci szukałem informacji o swojej chorobie i jej leczeniu. Nie chciałem pełnić swoich obowiązków. Kiedy było gorzej, Winiłem Boga, że jest niesprawiedliwy, że mnie nie ochronił, że pozwolił mi zachorować, a nawet żałowałem, że porzuciłem studia, rodzinę i młodość dla obowiązku. Zastanawiałem się nad sobą: „Jak mogłem wszystko porzucić, by wypełniać obowiązek przez te lata wiary?”. Zdałem sobie sprawę, że przez błędną perspektywę. Dotąd myślałem, że jeśli będę się poświęcać Bogu i dobrze pełnić swój obowiązek, to mi pobłogosławi, uleczy moją chorobę i mnie ochroni. Dzięki temu uniknę klęsk i nie umrę, przeżyję i będę mieć dobry koniec i przeznaczenie. Jedynie dlatego chciałem cierpieć i płacić cenę za pełnienie swojego obowiązku. Błogosławieństwa były moją motywacją do wiary w Boga i pełnienia obowiązku. Gdy mój stan się pogorszył, straciłem nadzieję na błogosławieństwa i nie chciałem już dążyć do prawdy, ani pełnić swojego obowiązku. W sercu nawet spierałem się z Bogiem. Zrozumiałem, że w wierze szukałem tylko błogosławieństw. Gdy zachorowałem, myślałem tylko o swojej przyszłości i własnych interesach – wcale nie dociekałem woli Boga, a nawet obwiniałem Go, źle rozumiałem i zdradziłem. Byłem samolubny i nikczemny! Takie moje myśli zraniły i rozczarowały Boga. W wierze nie chodziło mi o pełnianie obowiązku istoty stworzonej, ani dążenie do prawdy. Chciałem tylko mieć spokojne życie oraz dobry koniec i przeznaczenie. Chciałem wymienić swoje cierpienie na nagrody i błogosławieństwa od Boga. Czyż nie używałem Boga i nie próbowałem oszukać Boga? Paweł długo działał i wiele wycierpiał, a w końcu poniósł męczeńską śmierć, lecz nie działał po to, by wypełniać obowiązek istoty stworzonej. Zależało mu na nagrodach i koronie. W końcu zdałem sobie sprawę, że szedłem tą samą ścieżką co Paweł. Bóg jest święty i sprawiedliwy. Jakże mógłby wpuścić do swojego królestwa kogoś, kto, tak jak ja, chce się targować i Go oszukać? Rozważając to, w końcu zrozumiałem, że właśnie doświadczana choroba demaskowała to, że pragnę błogosławieństw. Bez niej nie byłbym świadomy swoich skaz i motywacji w wierze, ani tego, że kroczę ścieżką Pawła, potępioną przez Boga. Na tę myśl nie czułem się już tak przejęty swoją chorobą, natomiast podziękowałem Bogu, że mnie zdemaskował i zbawił. Na pozór była to choroba, coś złego, lecz w niej kryła się prawdziwa miłość Boga i zbawienie. Bóg prowadził mnie na właściwą ścieżkę wiary, by obmyć wszystkie skazy w mojej wierze.

Gdy rozważałem to wszystko, pomyślałem: „Bóg stał się ciałem i wyraża prawdę, by obmyć i zbawić ludzi. Altruistycznie daje nam życie, nie prosząc o nic w zamian”. Poczułem, jak piękne i dobre jest serce Boga. Wtedy pomyślałem, że ja cieszyłem się łaską i błogosławieństwami Boga, a On podlewał mnie swoimi słowami, lecz sam nie nie chciałem się Mu odwdzięczyć za Jego miłość i targowałem się z Nim, a gdy zachorowałem, obwiniałem Go i źle rozumiałem. Na tę myśl poczułem wstyd i zażenowanie. Nienawidziłem się za ten egoizm i nikczemność! Bóg nieustannie badał moje najskrytsze myśli, a szatan obserwował moje zachowanie. Nie mogę być pośmiewiskiem szatana. Muszę stanąć po stronie Boga, poddać się Jego ustaleniom i wyciągnąć wnioski. Pomodliłem się do Boga. „Boże, nie chcę już pragnąć błogosławieństw, ani myśleć o swojej przyszłości. Bez względu na mój stan zdrowia, chcę być Ci posłusznym i trwać przy świadectwie, by zawstydzić szatana”. Po modlitwie poczułem się znacznie spokojniejszy i nie myślałem już tyle o sobie. Potem przeczytałem fragment słów Boga: „Bóg pozwala nam żyć, więc powinniśmy dobrze wykonywać nasze obowiązki. Każdy dzień naszego życia, to codzienny obowiązek, który musimy wykonać. Powinniśmy traktować zlecenie Boże jako nasze najważniejsze zadanie i wywiązywać się ze swoich obowiązków, jakby były one największą sprawą w naszym życiu. Chociaż nie dążymy do doskonałego wypełnienia naszych obowiązków, to jednak postępujemy zgodnie z naszym sumieniem, przez co szatan nie może wysunąć wobec nas oskarżeń, a nie mając wyrzutów sumienia, możemy zadowolić Boga i nie żałować niczego. To jest postawa, z jaką ten, kto wierzy w Boga, powinien traktować swój obowiązek” („Pięć warunków, które ludzie muszą spełnić, zanim wejdą na właściwą ścieżkę wiary w Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Nie mam pojęcia, czy wyzdrowieję, lecz mogę wywiązać się z obowiązku, który dał mi Bóg. Potem choroba mnie nie powstrzymywała i mogłem z oddaniem pełnić swój obowiązek.

Jakiś czas później chciałem w szpitalu sprawdzić swój stan zdrowia. Lekarz powiedział, że wątroba działa normalnie i nie jest źle. We krwi wciąż mam wirusa, lecz reszta jest w porządku. Nie omieszkał powiedzieć mi, że mam się nie martwić, a potrzebuję tylko zwykłego leczenia. Na słowa lekarza mogłem jedynie w sercu dziękować Bogu! Czułem, że Bóg się zmiłował nade mną. Byłem samolubny i podły, chciałem tylko coś zyskać, dostać coś od Boga w zamian za jakiś obowiązek, oszukałem Go i napełniłem wstrętem, lecz On przymknął oko na mój bunt. Oświecał i prowadził mnie swoimi słowami, bym doświadczył Jego dzieła i poznał złą motywację i poglądy w swojej wierze. Poczułem, jak wielka jest Boża miłość! Potem z pasją wypełniałem swój obowiązek. Sądziłem, że dzięki chorobie wyciągnąłem już wnioski, a moja postawa się poprawiła. Byłem więc zdziwiony, gdy Bóg mnie znów zdemaskował, poddając mnie próbie.

Miesiąc później liderka wysłała mnie do szpitala na kolejne badanie kontrolne. Powiedziała, że jeśli moja choroba jest bardzo zakaźna, będę musiał żyć z dala od innych. Słysząc jej słowa, poczułem przygnębienie – jakby ktoś położył mi ogromny kamień na klatce piersiowej. Zacząłem myśleć: „Jeśli będę z dala od innych, nie będę mógł brać udziału w spotkaniach ani życiu kościoła. A co zrobię, jeśli poczuję się znacznie gorzej i nikt nie będzie wiedział? Gdy nadejdą wielkie klęski, bracia i siostry będą mogli się gromadzić, pomagać sobie omówieniami i wzajemnie się wspierać. A ja będę zdany tylko na siebie. Czy uda mi się wytrzymać?”. Z czasem czułem coraz większe przygnębienie. Przez omówienie liderka chciała mnie nauczyć poddania się władzy Boga. Miałem w tej sytuacji odnaleźć wolę Boga i chwalić Go jak Hiob, choćby spotkało mnie nieszczęście. Poruszyło mnie to i pomyślałem o wcześniejszym doświadczeniu. Zdałem sobie sprawę, że pozwolił na to Bóg, a ja miałem się jedynie podporządkować. Potem obejrzałem film z czytaniem słów Boga. Bóg Wszechmogący mówi: „Hiob nie mówił o targowaniu się z Bogiem i nie przedstawiał Bogu żadnych próśb ani żądań. Jego wychwalanie imienia Bożego wynikało z wielkiej mocy oraz autorytetu Boga we władaniu wszystkimi rzeczami i nie było ono uzależnione od tego, czy zyskał błogosławieństwa czy też spadło na niego nieszczęście. Uważał, że bez względu na to, czy Bóg błogosławi ludzi czy też sprowadza na nich nieszczęście, moc i autorytet Boga nie ulegnie zmianie, a zatem niezależnie od okoliczności danej osoby imię Boże powinno być wychwalane. To, że człowiek otrzymuje błogosławieństwo od Boga, ma miejsce z uwagi na suwerenność Boga, a kiedy człowieka dotyka nieszczęście, dzieje się to również ze względu na suwerenność Boga. Moc i władza Boża panuje nad wszystkim, co dotyczy ludzi, i to wszystko organizuje; kaprysy losu człowieka są przejawem Bożej władzy oraz autorytetu i niezależnie od punktu widzenia, imię Boże powinno być wychwalane. To jest to, czego doświadczył i o czym dowiedział się Hiob w trakcie swego życia. Wszystkie myśli i czyny Hioba docierały do uszu Boga, docierały przed Boga i zostały uznane przez Boga za ważne. Bóg cenił tę wiedzę o Hiobie i cenił Hioba za posiadanie takiego serca. To serce zawsze i we wszystkich miejscach wyczekiwało na Boże przykazanie, bez względu na czas i miejsce przyjmowało wszystko, co je spotykało. Hiob nie stawiał Bogu żadnych wymagań. To, czego on sam od siebie żądał, to oczekiwanie, przyjmowanie, stawianie czoła i przestrzeganie wszystkich ustaleń, które przyszły od Boga; Hiob wierzył, że jest to jego obowiązek i to było dokładnie to, czego chciał Bóg” (Boże dzieło, Boże usposobienie i Sam Bóg II, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Gdy go oglądałem, naprawdę się wstydziłem. Hiob nie sławił imienia Boga czczymi słowami – wychwalał Go z głębi swojego serca. Hiob znał autorytet, wszechmoc i suwerenność Boga, więc w sercu bał się Go i umiał traktować Go należycie. Dlatego nie narzekał, ani nie stawiał żądań, bez względu na plany i ustalenia Boga. Hiob nie chciał targować się z Bogiem. Był posłuszny, gdy spotkało coś dobrego i złego. Uważał posłuszeństwo Bogu za ważniejsze od życia. Pomyślałem o sobie: Czemu wciąż targowałem się z Bogiem, uparcie dążąc do błogosławieństw? Bo w moim sercu nie było miejsca dla Boga i nie bałem się Go. Zbyt ważna była dla mnie przyszłość i zyskanie błogosławieństw, dlatego nie poddałem się Bogu, gdy zachorowałem. Dzięki łasce Boga zaznałem pewnych błogosławieństw, a Jego władza sprowadziła na mnie tę chorobę. Można powiedzieć, że Bóg dał mi wszystko, co mam, więc gdyby to zabrał, byłaby to też Jego sprawiedliwość! Jakże ja, niegodny niczym robak, miałbym się spierać z Bogiem? Postanowiłem więc przed Bogiem, że chętnie poddam się Jego planom i ustaleniom. Jeśli mam zostać odizolowany od innych, niech tak będzie. Nawet jeśli Bóg zaaranżuje dla mnie nieszczęście, nie będę się skarżył. Będę pełnić swój obowiązek, by spłacić dług za Bożą miłość. Później wybrałem się do szpitala na kontrolę. Po drodze czułem lekki niepokój. Cały czas modliłem się do Boga, rozważałem Jego słowa i czułem, że mnie wspiera. Dzięki temu ta wyprawa zdawała się łatwa. Na miejscu lekarz powiedział: „Gratulacje! W zeszłym miesiącu w mililitrze krwi miałeś 1,7 miliarda cząsteczek wirusa. Teraz jest ich tylko 560 tysięcy, więc już tak nie zarażasz”. Powiedział też, że taki spadek w ciągu miesiąca to coś wspaniałego. Gdy to usłyszałem, poczułem się wdzięczny Bogu. Odczułem, że żyje i jest prawdziwy. Był przy mnie, wszystko ustalał i aranżował. Wtedy poczułem bliskość z Bogiem i doceniłem, jak cudowne i praktyczne są sytuacje, które On aranżuje właśnie dla każdego z nas!

Doświadczenie tej choroby oczyściło moją złą motywację i pragnienie błogosławieństw. Zrozumiałem swoje błędne poglądy odnośnie dążenia i swoje skażone skłonności. W praktyce doceniłem też suwerenność Boga. A wszystko za sprawą doświadczenia sądu i karcenia. Teraz nie myślę o tym, kiedy będę całkiem zdrów. Chcę tylko poddać się planom i ustaleniom Boga i dobrze wypełniać swój obowiązek w tej sytuacji. Dziękujmy Bogu!

77. Żniwo zebrane dzięki chorobie

Autorstwa Zhang Li, Chiny

Rok 2007 był dla mnie punktem zwrotnym. Mój mąż miał wypadek samochodowy, przez co jest przykuty do łóżka. Mieliśmy małe dzieci, więc był to ciężki czas dla naszej czwórki. Mnie było szczególnie trudno i nie miałam pojęcia, jak przez to przebrniemy. Wtedy przyjęłam dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Ze słów Boga, dowiedziałam się, że zawdzięczamy Mu swoje życie, nasz los jest w Jego rękach, więc musimy Go czcić i wierzyć w Niego, by spotkało nas dobro. Znalazłam coś, na czym mogłam się wesprzeć. Regularnie chodziłam na spotkania z dziećmi, by czytały słowa Boga i się modliły. Wkrótce zaczęłam pełnić obowiązek w kościele.

Wybrano mnie na przywódcę i dziękowałam Bogu za Jego łaskę. Myślałam tak: „Wybrano mnie na przywódcę kościoła, choć wierzę od niedawna. Chyba jestem dobra w dążeniu do prawdy. Muszę dać z siebie wszystko, wypełniając obowiązki, wtedy zyskam zbawienie”. To była moja główna motywacja. Przeważnie głosiłam ewangelię i wypełniałam swój obowiązek. Znajomi sprzeciwiali się mojej wierze, a sąsiedzi ze mnie szydzili. Wtedy trochę mnie to zniechęciło, lecz nie przestałam wypełniać swych obowiązków. Mój mąż też przyjął dzieło Boga z dni ostatecznych i zaczął pełnić swój obowiązek. Ucieszyło mnie to. Myślałam: „Jeśli wypełnimy swój obowiązek i poświęcimy się Bogu, będzie nam błogosławił”. Gdy słyszałam, jak bracia i siostry mówią, że ponoszę koszty i że Bóg na pewno mnie zbawi, cieszyłam się i miałam większą motywację do pracy dla Boga.

Pewnego dnia kilka lat temu wyczułam bolesny guzek w piersi. Zaczęłam się martwić, że to coś poważnego. Lecz zaraz pomyślałam: „Niemożliwe. Codziennie pełnię swój obowiązek w kościele. Bóg nie zrobiłby tego komuś, kto poświęca się dla Niego. Gdy On mnie chroni, nie będę poważnie chora”. Dzięki tym myślom zniknęły moje lęki, więc wypełniałam swój obowiązek tak, jak dotąd. W 2013 roku nasiliły się prześladowania wierzących przez KPCh. W okolicy wiedziano, że mąż i ja szerzymy ewangelię, więc ciągle groziło nam aresztowanie. Opuściliśmy dom, by w innym miejscu móc wykonywać swoje obowiązki. Później guzek w piersi zaczął rosnąć, więc martwiłam się, że to jednak jakaś choroba. Lecz od lat nic złego się nie wydarzyło, więc sądziłam, że Bóg mnie chroni. Jeśli będę pełnić swój obowiązek z oddaniem, to Bóg zlituje się nade mną i nie zachoruję poważnie.

Po jakimś czasie zaczęłam czuć się źle i mąż zabrał mnie na kontrolę. Lekarka powiedziała, że guz ma już rozmiar gęsiego jaja i że nie wygląda to dobrze. Według niej operacja w tym momencie byłaby ryzykowna, więc muszę dostać chemię, by guz się zmniejszył, nim będą mogli operować. Gdy usłyszałam „nie wygląda to dobrze” i „chemia”, wpadłam w panikę. Myślałam: „Tylko chorzy na raka dostają chemię. Czy ja mam raka? Przyjdzie mi umrzeć tak wcześnie?”. Nie mogłam w to uwierzyć. Osunęłam się na ławkę w korytarzu szpitala i wybuchnęłam płaczem.

Mąż próbował mnie pocieszać, mówiąc: „To badanie wstępne, może wynik nie jest precyzyjny. Jutro pojedziemy na badanie w innym szpitalu”.

Nazajutrz pojechaliśmy do innego szpitala i zrobili mi biopsję. Lekarz powiedział mężowi, że mój stan jest poważny i że to może być rak Powiedział, że nie można zwlekać i trzeba operować najpóźniej za dwa dni.

Gdy to usłyszałam, zrobiło mi się słabo i całkiem mnie zmroziło. Myślałam: „Czy to naprawdę rak? Na raka się umiera! Jak mogło mnie to spotkać?”. Lecz potem tak: „Niemożliwe. Odkąd uwierzyłam, zawsze wypełniam swój obowiązek, poświęcam się, cierpię i ponoszę koszty. Znosiłam szyderstwa i obmowę innych ludzi, a nawet prześladowania ze strony KPCh. Nigdy nie ucierpiał przez to mój obowiązek. Jak to możliwe, że mam raka? Czyż nie ma dla mnie nadziei na zbawienie i dostanie się do królestwa niebieskiego? Czy przez cały ten czas poświęcałam się na próżno?”. Byłem bardzo przygnębiona.

W nocy przewracałam się w łóżku z boku na bok i nie mogłam zasnąć, Nie umiałam tego rozgryźć. Tak bardzo się poświęcałam, dlaczego więc zachorowałam? Czemu Bóg mnie nie ochronił? Pomyślałam o operacji, którą czekała mnie za dwa dni. Nie miałam pojęcia, czy przebiegnie pomyślnie… Przeżywałam katusze, więc zaczęłam się modlić do Boga: „Dobry Boże, jestem zrozpaczona. Nie wiem, jak przebrnąć przez tę sytuację. Proszę oświeć mnie i prowadź…”. Przeczytałam jedenaście ostatnich wymagań Boga wobec człowieka: „5. Jeśli zawsze byłeś wobec Mnie bardzo lojalny i kochający, lecz doświadczasz udręki, choroby i biedy, rodzina i przyjaciele porzucili cię bądź doznałeś nieszczęść, to czy twoja lojalność i miłość wobec Mnie będą trwać? 6. Jeżeli żadne z wyobrażeń, które nosiłeś w sercu, nie będzie pasować do tego, co uczyniłem, jaką ścieżkę wybierzesz na przyszłość? 7. Jeżeli nie otrzymujesz niczego, co miałeś nadzieję otrzymać, czy nadal możesz być Moim wyznawcą?” (Bardzo poważny problem: zdrada (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Rozważając je, zdałem sobie sprawę, że przez chorobę Bóg poddaje mnie próbie, by sprawdzić, czy jestem lojalna wobec Niego i Go kocham. Pomyślałam o próbach Hioba. Stracił swój majątek i dzieci, a na całym ciele miał wrzody. Choć nie rozumiał woli Boga, wolał obwiniać siebie niż Jego i wysławiał imię Boga Jahwe. Hiob zachował wiarę w Boga i posłuszeństwo, zaświadczając o Bogu przed szatanem. A ja tak długo wierzyłam i karmiłam się słowami Boga, jednak wcale nie rozumiałam Jego dzieła. Gdy się dowiedziałam o raku, Myślałam, że nie zyskam zbawienia ani błogosławieństw królestwa niebieskiego. Źle rozumiałam Boga i obwiniałam Go. Sądziłam, że skoro wierzę w Boga od tylu lat i tak się poświęcałam, powinien mnie ochronić przed chorobą. Gdy Bóg mnie zdemaskował, okazało się, że nie poświęcałam się przez wzgląd na Jego wolę ani by praktykować prawdę i Go zadowolić. Pragnęłam błogosławieństw i dostać się do Jego królestwa — targowałam się z Bogiem. Fikcją była cała moja lojalność i miłość do Boga. To był kompletny brak szczerości. Zraniłam i rozczarowałam Boga.

Słowa Boga mówią: „Kto z całej ludzkości jest zaniedbany w oczach Wszechmogącego? Kto nie żyje pośród predestynacji Wszechmogącego? Czy życie i śmierć człowieka to wynik jego własnego wyboru? Czy człowiek panuje nad własnym losem? Wielu ludzi woła o śmierć, ale jest ona daleko od nich. Wielu ludzi chce być tymi, którzy są silni w życiu, a boją się śmierci, ale nieznany im dzień ich upadku zbliża się, pogrążając ich w otchłani śmierci. Wielu ludzi patrzy na niebo i głęboko wzdycha. Wielu ludzi zanosi się wielkim płaczem, szlochając. Wielu ludzi upada wśród prób, a wielu ludzi staje się więźniami pokusy. Chociaż nie zjawiam się osobiście, aby pozwolić człowiekowi wyraźnie Mnie zobaczyć, wielu ludzi boi się zobaczyć Moje oblicze, głęboko boją się, że ich powalę i wyniszczę. Czy człowiek Mnie naprawdę zna, czy też nie?” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 11, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). One pokazały mi, że ludzkie ciało i dusza pochodzą od Boga. Nasz los jest w rękach Boga, a nam nic do tego. Mamy się tylko podporządkować Jego ustaleniom. Gdy to zrozumiałam, już tak bardzo nie bałam się umrzeć. W duchu podjęłam postanowienie: „Niezależnie od efektu operacji, czy przeżyję, czy umrę, oddaję swoje życie Bogu i poddaję się Jego władzy”.

Gdy tak zrobiłam, w sercu poczułam przypływ spokoju. W drodze na salę operacyjną modliłam się bez przerwy. Po operacji lekarz powiedział, że poszła bardzo dobrze, lecz niezależnie od tego muszą zbadać usunięty guz, by wiedzieć, co dalej. Myślałam: „Operacja poszła tak dobrze, bo Bóg mnie chronił”. Widziałam, że inni pacjenci po operacji czuli się słabi i zdezorientowani, a ja czułam się dobrze i miałam dobry nastrój. Wszyscy z oddziału mówili, że nie widać po mnie, że mnie zoperowano. W duchu dziękowałam za to Bogu. Myślałam też: „Znalazłam tego guza w piersi sześć lat temu. Gdyby to był rak, na pewno już byłoby ze mną gorzej. Lecz ja od tego czasu nie czuję się źle. Może to jednak nie rak. A nawet jeśli, Wierzę, że Bóg jest wszechmocny i sprawi, że będzie dobrze”. Słyszałam wcześniej o braciach i siostrach, którzy w chorobie polegali na Bogu i doświadczyli Jego cudów. Ja zawsze poświęcałam się Bogu, więc na pewno mnie ochroni.

Po trzech dniach pojechałam po wyniki, lecz moje nadzieje zmieniły się w rozpacz — to jednak był rak.

Siedziałam nieruchomo i patrzyłam na wyniki, które trzymałam przed sobą, nie przestając płakać. Zanim się pozbierałam, upłynęło sporo czasu. Pomyślałam: „Czy Bóg chce mnie zdemaskować i wyeliminować przez tę chorobę? Czy już nie nadaję się nawet pełnić dla Niego służby? Wierzę w Boga od wielu lat, poświęcam się i głoszę ewangelię w każdych warunkach. Czy Bóg o tym wszystkim zapomniał? Tak skończy się moja wiara w Boga?”. Zamartwiałam się coraz bardziej i czułam, że kompletnie brak mi sił.

Nie chciałam jeść ani pić, ani nawet się odzywać. Lekarz kazał mi łykać suplementy diety i więcej się ruszać. Myślałam: „Dostałam wyrok śmierci. Co mi dadzą suplementy diety i ruch? Prędzej czy później i tak umrę”. Byłam przygnębiona i myślałam tak: „Wielu braci i sióstr zachorowało, zanim uwierzyli, lecz wrócili do zdrowia, gdy zaczęli wierzyć. Ja codziennie się poświęcam, odkąd znalazłam wiarę w Boga. Jak to możliwe, że mam raka? Dotąd sądziłam, że poświęcanie się to przepustka do zbawienia. A teraz nie tylko nie zyskam zbawienia, lecz umrę na raka”. Obwinianie i niezrozumienie Boga zwyczajnie wylewało się ze mnie. W rozpaczy modliłam się do Boga, łkając: „Dobry Boże, bardzo cierpię. Zachorowałam i nie rozumiem Twojej woli. Proszę, oświeć i prowadź mnie, bym ją zrozumiała”.

Przeczytałam te słowa Boga: „Oczyszczenie jest dla wszystkich ludzi straszliwe i bardzo trudne do przyjęcia – a jednak to w trakcie oczyszczania Bóg odkrywa przed człowiekiem swoje sprawiedliwe usposobienie, ujawnia swoje wymagania wobec niego i zapewnia więcej oświecenia, rzeczywistego przycinania i rozprawiania się. Poprzez porównanie faktów z prawdą, daje On człowiekowi większą wiedzę o sobie samym i o prawdzie oraz lepsze zrozumienie woli Bożej, pozwalając tym samym człowiekowi kochać Boga miłością prawdziwszą i czystszą. Takie właśnie cele przyświecają Bogu przy oczyszczaniu człowieka. Całe dzieło, jakiego Bóg dokonuje w człowieku, ma swoje własne cele i sens; Bóg nie podejmuje pracy pozbawionej znaczenia ani nie wykonuje dzieła, które nie przynosi człowiekowi korzyści. Oczyszczenie nie oznacza usunięcia ludzi sprzed oblicza Boga ani zgładzenia ich w piekle. Oznacza raczej zmianę usposobienia człowieka w czasie oczyszczania, zmianę jego intencji, dawnych poglądów, jego miłości do Boga i całego życia. Oczyszczenie to prawdziwy test dla człowieka, forma prawdziwego szkolenia, i tylko podczas oczyszczania jego miłość może spełniać swą nieodzowną rolę” (Tylko doświadczając oczyszczenia, człowiek może posiąść prawdziwą miłość, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki nim zrozumiałam Jego wolę. Przez chorobę Bóg chciał ujawnić moje zepsucie, buntowniczość i złą motywację, bym poznała siebie, odrzuciła zepsucie i zyskała Jego zbawienie. A ja myślałam, że Bóg chciał odebrać mi życie i mnie usunąć, więc źle Go rozumiałam i obwiniałam, popadłszy w marazm i rozpacz. Chciałam przypisać sobie zasługi za swoje poświęcenie i spierać się z Bogiem, a nawet użyć własnej śmierci do konfrontacji z Bogiem. Straciłam sumienie! Czułam, że tyle zawdzięczam Bogu, więc modliłam się do Niego, chcąc się dowiedzieć, czemu byłam nieposłuszna, gdy zachorowałam, źle Go rozumiałam i obwiniałam.

Wtedy usłyszałam pewne słowa Boga. „Tylu we Mnie wierzy tylko po to, abym ich uzdrowił. Tylu we Mnie wierzy tylko po to, abym użył swej mocy, aby wypędzić nieczyste duchy z ich ciał i tak wielu wierzy we Mnie po prostu, aby otrzymać ode Mnie pokój oraz radość. Tylu wierzy we Mnie, jedynie po to, aby żądać ode Mnie większego materialnego bogactwa. Tak wielu wierzy we Mnie tylko po to, aby spędzić to życie w spokoju i być całym oraz zdrowym w świecie, który nadejdzie. Tylu wierzy we Mnie po to, aby uniknąć cierpienia piekła i otrzymać błogosławieństwa niebios. Tak wielu wierzy we Mnie tylko dla tymczasowego pocieszenia, jednak nie dąży do zdobycia niczego w tym świecie, który nadejdzie. Kiedy wylałem Mój gniew na człowieka i zabrałem całą radość oraz pokój, które niegdyś posiadał, człowiek zaczął wątpić. Kiedy ukazałem człowiekowi cierpienie piekła i odebrałem błogosławieństwa niebios, wstyd ludzki zamienił się w gniew. Kiedy człowiek poprosił Mnie, abym go uleczył, nie zważałem na niego i poczułem do niego odrazę; człowiek odszedł ode Mnie, aby zamiast tego szukać drogi złej medycyny oraz czarów. Kiedy odebrałem wszystko, czego człowiek ode Mnie żądał, wówczas wszyscy zniknęli bez śladu. Stąd mówię, że człowiek ma wiarę we Mnie, ponieważ daję zbyt wiele łaski, a także jest zbyt wiele do zyskania” (Co wiesz o wierze? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Tacy ludzie mają tylko jeden prosty cel w podążaniu za Bogiem, a celem tym jest otrzymanie błogosławieństw. Ludziom takim nie chce się zważać na nic innego, co bezpośrednio nie dotyczy tego celu. Dla nich wiara w Boga prowadząca do otrzymania błogosławieństw jest najbardziej słusznym celem i centralną wartością ich wiary. Jeśli coś nie przyczynia się do realizacji tego celu, pozostają tym zupełnie niewzruszeni. Tak to dziś wygląda w przypadku większości wierzących w Boga. Ich cel i zamiar wydają się słuszne, ponieważ, czcząc Boga, jednocześnie ponoszą dla Niego koszty, oddają się Bogu i wykonują swoją powinność. Poświęcają swoją młodość, rodzinę i karierę, spędzając nawet lata zajęci, z dala od domu. Dla dobra swojego najważniejszego celu zmieniają swoje zainteresowania, poglądy na życie, a nawet kierunek, którego szukają w życiu, jednak nie potrafią zmienić celu swojej wiary w Boga. Uganiają się tu i tam za swoimi ideałami. Bez względu na to, jak długa jest droga i jak wiele na niej trudności oraz przeszkód, pozostają nieustępliwi i niestraszna im śmierć. Jaka siła sprawia, że trwają w takim poświęceniu? Czy to ich sumienie? Czy to ich wspaniały i szlachetny charakter? A może determinacja do walki z siłami zła po sam kres? Albo wiara, aby dać świadectwo Bogu, nie oczekując nagrody? Czy to ich lojalność, dla której gotowi są oddać wszystko, by spełnić wolę Boga? Czy to może ich duch poświęcenia, aby zawsze zrezygnować z osobistych, przesadnych potrzeb? Dla kogoś, kto nigdy nie poznał dzieła Bożego zarządzania, tak wielkie oddanie jest po prostu cudem! Przez chwilę nie rozmawiajmy o tym, ile ci ludzie dali z siebie. Jednakże ich zachowanie warte jest naszej analizy. Oprócz korzyści, z którymi się mocno utożsamiają, czy mogą istnieć jakiekolwiek inne powody, aby te osoby, które nigdy nie rozumiały Boga, tak wiele dla Niego poświęcały? Odkrywamy tu wcześniej nieokreślony problem – związek człowieka z Bogiem oparty jest wyłącznie na własnej korzyści. To związek pomiędzy biorcą a dawcą błogosławieństw. Upraszczając, to jak relacja pomiędzy pracownikiem i pracodawcą. Pracownik pracuje jedynie po to, by otrzymać wynagrodzenie przyznawane przez pracodawcę. W takiej relacji nie ma przywiązania, tylko transakcja. Nie ma kochania i bycia kochanym, wyłącznie jałmużna oraz litość. Nie ma zrozumienia, a tylko stłumione oburzenie i oszustwo. Nie ma zażyłości, jedynie przepaść nie do przebycia. Teraz, gdy sprawy zabrnęły tak daleko, kto jest w stanie zmienić ich bieg? Ilu ludzi jest zdolnych naprawdę zrozumieć, jak zgubna stała się ta relacja? Wierzę, że gdy ludzie zanurzają się w radości płynącej z błogosławieństwa, nikt nie jest w stanie wyobrazić sobie, jak żenująca i odrażająca jest taka relacja z Bogiem” (Dodatek 3: Człowiek może dostąpić zbawienia jedynie pod Bożym zarządzaniem, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga mnie poruszyły i poczułam wstyd. Czyż ja w wierze nie pragnęłam błogosławieństw, tak jak powiedział Bóg? To bez znaczenia, że pozornie się poświęcałam, bo dla błogosławieństw układałam się z Bogiem. Tak naprawdę nie byłam posłuszna Bogu, jak powinna istota stworzona. Gdy byłam nowa w wierze, sądziłam, że nic złego mnie nie spotka i że z błogosławieństwem dostanę się do królestwa Bożego. Dawałam więc z siebie wszystko w wypełnianiu swojego obowiązku. Nie miałam czasu zabierać dzieci do lub ze szkoły. Szyderstwa i obmowa innych ludzi, prześladowania ze strony KPCh — nic nie stało między mną a obowiązkiem. Dzięki temu sądziłam, że jestem lojalna Bogu i że na pewno mnie pobłogosławi. Gdy się dowiedziałam o raku, czułam, że już po mnie i po wszystkich marzeniach o dostaniu się do królestwa. Źle rozumiałam Boga, obwiniałam Go i spierałam się z Nim, a nawet chciałam konfrontacji z Nim po śmierci. Okazało się, że wypełniam swój obowiązek, cierpię i ponoszę koszty tylko po to, by mieć dobre przeznaczenie. Moja relacja z Bogiem była jak „relacja między pracownikiem a pracodawcą”. Chciałam zwrotu wszelkich poniesionych kosztów. Nie kochałam Boga prawdziwie. Używałam Go, chciałam oszukać. Przy takim podejściu do wiary Bóg mógł mnie tylko nienawidzić. Gdyby z pomocą tej choroby mnie nie obudził, trzymałabym się swoich błędnych poglądów, a On by mnie opuścił i w końcu wyeliminował. Gdy to zrozumiałam, poczułam żal i wyrzuty sumienia. Na klęczkach modliłam się do Boga, mówiąc: „Dobry Boże, gdybyś mnie nie zdemaskował, nie zrozumiałabym swoich błędnych poglądów w wierze. Sąd i objawienie Twoich słów obudziły mojego ducha. Chcę naprawić swoją złą motywację i przestać pragnąć błogosławieństw. Bez względu na to, co się ze mną stanie, chcę poddać się Tobie”. Po modlitwie się uspokoiłam i poczułam znacznie lepiej. Przez kolejne dni gimnastykowałam się, przyjmowałam suplementy diety i czułam się coraz lepiej. Wkrótce mogłam opuścić szpital i wrócić do domu.

Mój mąż i dzieci głosili ewangelię i wykonywali swoje obowiązki, lecz ja nie byłam w stanie wypełnić żadnych swoich obowiązków. Zaczęło mnie to przygnębiać. Nie wiedziałam, kiedy całkiem wyzdrowieję ani czy znów będę mogła pełnić swoje obowiązki. Jeśli nie dam rady, nie będę tylko obciążeniem? Jak więc zyskam zbawienie? Zrozumiałam, że znów odezwało się moje pragnienie błogosławieństw. Pomodliłam się i przeczytałam te słowa Boga: „Na jakiej podstawie ludzie żyli wcześniej? Wszyscy ludzie żyją tylko dla siebie. Każdy człowiek myśli tylko o sobie i troszczy się tylko o swój interes – to jest podsumowanie ludzkiej natury. Ludzie wierzą w Boga dla samych siebie; rezygnują z rzeczy, ponoszą koszty na Jego rzecz i są Mu wierni – wszystko to robią dla własnego dobra. W sumie chodzi im tylko o uzyskanie błogosławieństw dla siebie. W społeczeństwie wszystko jest robione wyłącznie dla osobistej korzyści; w Boga wierzy się jedynie po to, by uzyskać błogosławieństwa. Rezygnuje się ze wszystkiego i jest się w stanie znieść wiele cierpienia właśnie po to, aby uzyskać błogosławieństwa. Wszystko to stanowi empiryczny dowód na to, że natura człowieka jest skażona” („Różnica pomiędzy zewnętrznymi zmianami a zmianami w usposobieniu” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Dzięki temu dostrzegłam, że układałam się z Bogiem w wierze, buntowałam się i opierałam Mu, gdy coś nie szło po mojej myśli, bo moje serce była pod kontrolą różnych szatańskich trucizn. „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego”, i „Nigdy nie wstawaj wcześnie, chyba że niesie to jakąś korzyść” — te szatańskie filozofie były mi drogowskazem. Wszystko co robiłam, miało przynieść korzyść mnie. Byłam samolubna i nikczemna. Nawet w wierze trudziłam się tylko po to, by zyskać błogosławieństwa i nagrody. Wcale nie chciałam dążyć do prawdy ani zmienić swojego usposobienia. Gdy nie zyskiwałam upragnionych błogosławieństw, ujawniała się moja szatańska natura, każąc mi źle rozumieć Boga, obwiniać Go i żałować wszelkich poświęceń. Paweł wiele wycierpiał dla Pana, lecz nie kochał prawdy i nie starał się poznać Boga ani zmienić usposobienia. Chciał tylko korony sprawiedliwego w zamian za swoje cierpienie i poświęcenie. W efekcie nie zmienił szatańskiego usposobienia, arogancja odebrała mu rozum, więc twierdził, że sam jest Chrystusem i osądzał innych ludzi. Obraził usposobienie Boga i zasłużył na wieczną karę. Gdybym ja nadal żyła według trucizn szatana, to skończyłabym tak jak Paweł. Bóg ukarałby mnie za sprzeciw. Bardzo niebezpiecznie jest pragnąć błogosławieństw, a nie dążyć do prawdy. Byłam wdzięczna Bogu. Podziękowałam Mu, że dał mi szansę zastanowić się nad sobą i poznać siebie, bym mogła dostrzec, że mam niewłaściwe dążenia w wierze i że kroczę ścieżką sprzeciwu wobec Boga.

Słowa Boga mówią: „Bóg jest zawsze najwyższy i zawsze godny czci, podczas gdy człowiek zawsze pozostaje podły i bezwartościowy. Wynika to z tego, że Bóg zawsze dokonuje poświęceń i oddaje się ludzkości; człowiek z kolei, zawsze bierze i trudzi się tylko dla siebie. Bóg stale zadaje sobie trud, by ludzkość mogła przetrwać, a tymczasem człowiek nie wnosi nic na rzecz światła albo prawości. Nawet jeśli człowiek podejmuje przez jakiś czas wysiłek, nie potrafi znieść ani jednego ciosu, ponieważ jego wysiłek podjęty jest zawsze dla niego samego, a nie dla innych. Człowiek jest zawsze samolubny, podczas gdy Bóg jest zawsze bezinteresowny. Bóg jest źródłem wszystkiego, co sprawiedliwe, dobre i piękne, a człowiek jest tym, który z powodzeniem uosabia wszelką szpetotę i zło. Bóg nigdy nie zmieni swojej prawej istoty i piękna, a człowiek bez problemu, w każdej chwili i sytuacji, jest zdolny zdradzić prawość i zbłądzić daleko od Boga” (Zrozumienie usposobienia Boga jest bardzo ważne, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Rozważając te słowa, byłam poruszona. Bóg zapłacił tak bolesną cenę, by zbawić ludzkość, którą szatan dogłębnie zdeprawował. Dwa tysiące lat temu Bóg po raz pierwszy stał się ciałem w Judei, by odkupić ludzkość. Znosił kpiny, pomówienia, prześladowania i maltretowanie ze strony wyznawców judaizmu. W końcu przybito Go do krzyża, przez co dokonał dzieła odkupienia. Obecnie Bóg po raz drugi stał się ciałem w Chinach, by raz na zawsze obmyć i zbawić ludzkość. KPCh ściga Go i prześladuje, tak że nawet nie ma gdzie odpocząć i musi znosić to, że my, wierzący, źle Go rozumiemy i obwiniamy, opieramy się Mu i sprzeciwiamy. Lecz Bóg nie ustaje w próbach zbawienia ludzkości, bez rozgłosu robi dla nas wszystko, co może i nigdy nie prosi o nic w zamian. Natomiast ja się poświęcałam, lecz w zamian oczekiwałam błogosławieństw i [dobrego?] przeznaczenia. Wbrew sumieniu chciałam się targować z Bogiem. Byłam samolubna i nikczemna! Wcale nie byłam prawdziwym wierzącym. Pojąwszy to, skruszona stanęłam przed obliczem Boga w modlitwie.

Pewnego dnia przeczytałam te słowa Boga: „Prawdziwa wiara w Boga oznacza rzecz następującą: w oparciu o przekonanie, że Bóg posiada najwyższą władzę nad wszystkim, człowiek doświadcza Jego słów i Jego dzieł, oczyszcza swoje zepsute usposobienie, zadowala wolę Boga i poznaje Go. Tylko przebycie takiej drogi można nazwać »wiarą w Boga«” (Przedmowa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Celem wiary w Boga jest to, aby Go zadowolić i urzeczywistniać usposobienie, jakiego On wymaga, tak aby Jego uczynki i chwała mogły ukazać się za pośrednictwem tej grupy niegodnych ludzi. To właśnie jest właściwe spojrzenie na wiarę w Boga, i to także jest cel, do którego powinieneś dążyć. Powinieneś mieć właściwy sposób postrzegania wiary w Boga i powinieneś starać się uzyskać Boże słowa. Musisz jeść i pić słowa Boże i musisz być w stanie urzeczywistniać prawdę, zwłaszcza zaś musisz potrafić dostrzec praktyczne czyny Boga, Jego cudowne uczynki w całym wszechświecie, jak również praktyczne dzieło, jakiego dokonuje On w ciele. Poprzez swoje praktyczne doświadczenie ludzie potrafią docenić to, w jaki sposób Bóg wykonuje swą pracę nad nimi i zdać sobie sprawę, jaka jest Jego wola w stosunku do nich. Wszystko to ma na celu wyeliminowanie skażonego, szatańskiego usposobienia u ludzi. Odrzuciwszy wszelką nieczystość i nieprawość w twym wnętrzu, wyzbywszy się niewłaściwych intencji i rozwinąwszy w sobie prawdziwą wiarę w Boga, tylko mając prawdziwą wiarę w Boga, można naprawdę Go kochać” (Ci, którzy mają zostać udoskonaleni, muszą przejść oczyszczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga wskazują nam cel dążeń w wierze. Bez względu na to, jak bardzo jesteśmy dyscyplinowani, Bóg aranżuje wszystko tak, by nas obmyć i przemienić. Pojęłam, że mam to wszystko przyjmować i być posłuszną, dążyć do prawdy, by uleczyć swoje skażone usposobienie, zadowolić Boga i odpłacić Mu za Jego miłość. Tylko to jest właściwe dążenie. Już nie chciałam targów z Bogiem o błogosławieństwa. Od tej pory bez względu na stan zdrowia, będę czcić Boga do utraty tchu. Jeśli Bóg da mi kolejną szansę się wykazać, nie będę się targować o błogosławieństwa. W swoim obowiązku chcę tylko dążyć do prawdy i przemiany usposobienia.

Niedługo potem Bóg poddał mnie próbie.

Córka wróciła z jednego ze spotkań i powiedziała, że policja śledzi siostrę Wang, która podlewa wierzących i na razie nie ma kto jej zastąpić. Zapytała mnie, kto mógłby to zrobić. Pełniłam już ten obowiązek i dobrze go znałam, więc mogłabym się tym zająć. Lecz zaraz pomyślałam o operacji sprzed zaledwie 20 dni. Rana całkiem się nie zagoiła, a robiło się gorąco. W domu musiałam ją myć kilka razy dziennie. Gdybym wzięła to na siebie i nie utrzymała rany w czystości, mógłby wdać się stan zapalny. Wciąż nie mogłam w pełni ruszać ręką, a gdybym codziennie podskakiwała na skuterze, rana by się nie zagoiła i byłoby ze mną źle. W tej sytuacji takie zadanie nie byłoby korzystne dla mojego zdrowia. Lecz zaraz pomyślałam: „Nie znaleźli nikogo do tego zadania. Jeśli ja go nie wezmę, co będzie z dziełem domu Bożego? Co mam robić?”. Wtedy pomyślałam o słowach Boga: „Jeśli, wierząc w Boga i dążąc do prawdy, jesteś w stanie powiedzieć: »Bez względu na to, jaka choroba czy niepomyślne zdarzenie dotknie mnie za Bożym przyzwoleniem – bez względu na to, co zrobi Bóg – muszę być posłuszny i pozostać na swoim miejscu jako stworzona istota. Muszę wcielać w życie przede wszystkim ten właśnie aspekt prawdy – posłuszeństwo. Wprowadzam go więc w czyn i urzeczywistniam faktyczne posłuszeństwo wobec Boga. Nie wolno mi ponadto odrzucać posłannictwa Bożego i obowiązku, jaki powinienem wypełniać. Muszę wytrwać przy pełnieniu swego obowiązku aż do ostatniego tchu«. Czyż nie jest to właśnie niesienie świadectwa?” („Droga bierze początek z częstego rozważania prawdy” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Słowa Boga dały mi ścieżkę praktyki. Chociaż rana jeszcze się nie zagoiła, nie chciałam już być samolubna i myśleć tylko o sobie zamiast o domu Bożym. Dotąd zawierałam układy z Bogiem, pragnąc błogosławieństw. Nie dbałam o Jego wolę ani nie starałam się Go zadowolić. Byłam Mu coś winna! Ktoś musiał się podjąć tego obowiązku i ja chciałam to zrobić. Nieważne, co stanie się ze mną, chciałam tylko dać Bogu ukojenie. Dzięki słowom Boga zapomniałam o swojej chorobie i podjęłam się tego zadania.

Bóg mnie w cudowny sposób chronił, gdy ze wszystkich sił pełniłam ten obowiązek. Po tygodniu z raną nie tylko nie było gorzej, ale całkiem się zagoiła. Lekarz powiedział: „Po takiej operacji obrzęk limfatyczny w ramieniu to norma, a po miesiącu rekonwalescencji pacjent wciąż wymaga chemioterapii”. Lecz odkąd przejęłam ten obowiązek, rana przestała boleć, w ramieniu nie było obrzęku i nie poszłam na chemię. Od operacji minął już ponad rok, a mnie kompletnie nic nie jest. Dziękujmy Bogu za Jego cuda. Sama doświadczyłam Jego słów, mówiących: „Wszystkie bez wyjątku rzeczy, tak żywe, jak i martwe, będą przemieszczać się, zmieniać, odnawiać i znikać zgodnie z Bożym zamysłem. W ten właśnie sposób Bóg sprawuje kontrolę nad wszystkimi rzeczami” (Bóg jest źródłem ludzkiego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy przestałam bezrozumnie żądać i zawierać układy z Bogiem, ujrzałam Jego autorytet i władzę i doświadczyłam Jego cudów!

Udręka spowodowana chorobą była z pozoru nieszczęściem, lecz kryła się w niej Boża miłość. Słowa Boga dały mi oświecenie i wgląd w moją motywację do zyskania błogosławieństw oraz nieczystość. Zaczęłam być bardziej posłuszna Bogu. I przekonałam się, że choroba to błogosławieństwo od Boga, że ma mnie obmyć i zmienić. Dziękujmy Bogu za zbawienie!

78. Wnioski z przebycia raka wątroby

Autorstwa Li Yong, Chiny

Odkąd jestem chrześcijaninem, KPCh mnie kilkukrotnie aresztowała, lecz nigdy nie zdradziłem Pana. Niedawno przyjąłem dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych i zawsze gorliwie głosiłem ewangelię oraz wypełniałem swój obowiązek. Sądziłem, że zawsze będę wierny Bogu, bez względu na to, co musiałem znieść. Dopiero gdy zapadłem na chorobę, która uświadomiła mi moją śmiertelność, zrozumiałem, że moja motywacja w wierze to zyskanie błogosławieństw.

Pewnego dnia w 2014 roku gdy wracałem ze spotkania, poczułem, że słabnę i zacząłem się potykać. Sądziłem, że to przez zimno i że pomoże mi jakiś lek. Nie przejąłem się. Lecz nieco później sczerniały mi uszy i palce u rąk i nóg, a ja zacząłem bardzo szybko chudnąć. Zacząłem myśleć, że coś mi dolega, lecz sądziłem, że Bóg mnie uchroni, bo przez wiele lat starałem się dobrze wypełniać swój obowiązek. Byłem pewien, że to nic złego i że samo jakoś minie. Ku mojemu zdziwieniu po zażyciu leku wcale mi się nie poprawiło. Żona i córki zabrały mnie do szpitala na badania, a wyniki pokazały, że mam ciężką anemię oraz zapalenie wątroby typu B. Gdyby mi się pogorszyło, nie uda się mnie wyleczyć. Gdy to usłyszałem, nogi się pode mną ugięły. Nie umiałem tego zaakceptować. Myślałem: „Przez te lata tak dużo poświęciłem. Wiele wycierpiałem dla obowiązku. Aresztowano mnie i zastraszano, lecz nigdy nie zdradziłem Boga i wróciłem do obowiązków po wyjściu z więzienia. Skąd się wzięła ta choroba? Czemu Bóg mnie nie ochronił? Po co całe to poświęcenie, skoro nie wyzdrowieję? Wierzę w Boga od wielu lat i nie zyskałem Jego błogosławieństw, a teraz jestem chory. Chyba nie powinienem już tak się starać w swoich obowiązkach. Moje cierpienie i tak pójdzie na marne”. Nadal wypełniałem swój obowiązek, lecz robiłem to bez entuzjazmu. Podczas spotkań nie pytałem braci i sióstr o ich problemy. Czytałem słowa Boga, lecz ich nie omawiałem. Po pewnym czasie mój stan zaczął się pogarszać. Moje ciało niedomagało i ciągle miałem zawroty głowy. Lider dał mi czas na odpoczynek i regenerację sił w domu. Moi bracia i siostry wykonywali swoje obowiązki energicznie i z radością. A ja? Wcale nie mogłem wypełniać swoich obowiązków. Sądziłem, że Bóg postanowił mnie nie zbawiać. A im więcej o tym myślałem, tym smutniejszy się czułem. Zacząłem się modlić do Boga: „Boże, dotknęły mnie te choroby, czuję się słaby i udręczony. Wiem, że nie mogę Cię winić, lecz nie rozumiem Twojej woli. Proszę, pomóż mi zrozumieć”.

Po modlitwie przeczytałem fragment słów Boga: „Całe dzieło, jakiego Bóg dokonuje w człowieku, ma swoje własne cele i sens; Bóg nie podejmuje pracy pozbawionej znaczenia ani nie wykonuje dzieła, które nie przynosi człowiekowi korzyści. Oczyszczenie nie oznacza usunięcia ludzi sprzed oblicza Boga ani zgładzenia ich w piekle. Oznacza raczej zmianę usposobienia człowieka w czasie oczyszczania, zmianę jego intencji, dawnych poglądów, jego miłości do Boga i całego życia. Oczyszczenie to prawdziwy test dla człowieka, forma prawdziwego szkolenia, i tylko podczas oczyszczania jego miłość może spełniać swą nieodzowną rolę” (Tylko doświadczając oczyszczenia, człowiek może posiąść prawdziwą miłość, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Starannie je rozważyłem i zrozumiałem, że wolą Boga nie było mnie wyeliminować, lecz sprawić, bym zrozumiał nieczyste intencje mojej wiary, zmienił swój błędny pogląd na dążenie i mógł prawdziwie kochać i słuchać Boga. Bóg próbował mnie obmyć i zbawić. Gdy to zrozumiałem, poczułem się winny i było mi wstyd. Choroba było oznaką miłości Boga. Nie rozumiałem woli Boga, źle odczytałem Jego słowa i Go obwiniałem. Chyba straciłem rozum! Nie mogłem się kierować negacją i bólem. Musiałem być posłuszny, szukać prawdy i poznać siebie.

Później przeczytałem inny fragment słów Boga: „Jako symbole wiary ludzie postrzegają jedynie osiągnięcie łaski i radość czerpaną ze spokoju, a w poszukiwaniu błogosławieństw dopatrują się podstawy swojej wiary w Boga. Bardzo niewielu ludzi stara się poznać Boga lub dokonać zmiany w swoim usposobieniu. Wiara ludzi w Boga ma skłonić Go do zapewnienia im odpowiedniego przeznaczenia oraz przysporzyć im wszelkich możliwych łask. Ludzie chcą sprawić, żeby Bóg stał się ich sługą, żeby to On utrzymywał z nimi pokojową, przyjacielską relację, tak żeby nigdy nie dochodziło między nimi do żadnych konfliktów. Oznacza to, że wiara ludzi w Boga wymaga od Niego, aby obiecał spełnić wszystkie ludzkie żądania oraz by obdarował ludzi wszystkim, o co tylko się pomodlą, zgodnie ze słowami, które przeczytali w Biblii: »Wysłucham wszystkich waszych modlitw«. Oczekują, że Bóg nie będzie nikogo sądził ani z nikim się rozprawiał, gdyż nieodmiennie jest On miłosiernym Jezusem Zbawicielem, który w każdym czasie i miejscu utrzymuje dobrą relację z ludźmi. Oto jak ludzie wierzą w Boga: bezwstydnie stawiają Bogu żądania, wierząc w to, że niezależnie od tego, czy będą zbuntowani czy posłuszni, On po prostu ślepo wszystko im zapewni. Ludzie nieustannie »ściągają dług« z Boga, wierząc w to, że musi On ich bez najmniejszego sprzeciwu »spłacić«, i to podwójnie. Uważają oni, że niezależnie od tego, czy Bóg cokolwiek od nich dostał, mogą Nim dowolnie manipulować, a On nie może samowolnie organizować ludzkiego życia, a tym bardziej objawiać ludziom, kiedy tylko zechce i bez proszenia o ich zgodę, swojej mądrości i swojego sprawiedliwego usposobienia, które przez wiele lat pozostawały w ukryciu. Ludzie po prostu wyznają Bogu swoje grzechy, wierząc, że udzieli im On rozgrzeszenia, że nie będzie miał tego serdecznie dość, oraz że ten proces będzie się ciągnął w nieskończoność. Ludzie po prostu komenderują Bogiem, wierząc w to, że będzie im posłuszny, ponieważ w Biblii zapisane jest, że Bóg nie przybył po to, żeby ludzie Mu służyli, tylko po to, by On służył ludziom, by stał się ich sługą. Czyż nie w to od zawsze wierzyliście? Zawsze, gdy nie udaje wam się czegoś uzyskać od Boga, macie ochotę uciec. Kiedy czegoś nie rozumiecie, stajecie się bardzo rozżaleni, posuwacie się nawet do tego, by obrzucać Go rozmaitymi obelgami. Zwyczajnie nie pozwalacie samemu Bogu na to, by dał pełny wyraz swojej mądrości i cudowności; po prostu wolicie cieszyć się chwilową wygodą i spokojem. Do tej pory, na wasze podejście do wiary w Boga składały się jedynie te same, stare poglądy. Gdy Bóg pokazuje wam choćby najdrobniejszy przejaw majestatu, stajecie się nieszczęśliwi. Czy widzicie już teraz wyraźnie, jak wspaniała jest wasza postawa? Nie zakładajcie, że wszyscy jesteście lojalni wobec Boga, skoro wasze stare poglądy w rzeczywistości nie uległy zmianie. Kiedy nie spotyka cię nic złego, wierzysz, że twoje życie układa się gładko, a twoja miłość do Boga osiąga wysoki poziom. Kiedy zaś natrafiasz na drobne przeciwności losu, spadasz na samo dno Hadesu. Czy to jest bycie lojalnym wobec Boga?” (Powinieneś odłożyć na bok błogosławieństwa, jakie daje status, i zrozumieć Bożą wolę zbawienia człowieka, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga ujawniły mi prawdę. Nie poświęcałem się po to, by poznać prawdę. Robiłem to, by zyskać łaskę i błogosławieństwo Boże. Oszukiwałem Boga i kupczyłem. Gdy wszystko szło dobrze, a ja otrzymywałem łaskę od Boga, pełniłem swój obowiązek z pasją. Chętnie pomagałem braciom i siostrom i prowadziłem ich, nie bacząc na przebytą odległość, poświęcony wysiłek czy pogodę. A teraz gdy byłem chory i straciłem łaskę, czułem się skrzywdzony, narzekałem i winiłem Boga. Opierałem się Mu i spierałem z Nim. Zwłaszcza teraz, gdy z każdym dniem mój stan się pogarszał, straciłem wiarę w Boga i chęć do obowiązku. Nie wierzyłem w Boga, by dążyć do prawdy bądź życia. Używałem Boga, by zaspokoić swoje pragnienie błogosławieństw. Robiłem to dla własnych korzyści. Moja wiara w Niego była nieszczera. Byłem samolubny i nikczemny! Wierząc w Boga w taki sposób, nawet gdybym zyskał błogosławieństwa, a moje usposobienie się nie zmieniło, Bóg wyeliminowałby mnie.

Później przeczytałem inny fragment słów Boga: „Oczyszczenie to najlepszy środek, za pomocą którego Bóg doskonali ludzi. Tylko ono i gorzkie próby mogą wyzwolić prawdziwą miłość do Boga w sercach ludzi. Ludzie, jeśli nie doświadczą niedostatku, są pozbawieni szczerej miłości do Boga; jeśli nie przechodzą wewnętrznej próby i nie zostają prawdziwie poddani oczyszczeniu, ich serca niezmiennie dryfować będą w zewnętrznym świecie. Jeśli zostaniesz do pewnego stopnia oczyszczony, dostrzeżesz własną słabość i problemy, zobaczysz, jak wiele ci brakuje, zrozumiesz, że nie możesz pokonać wielu napotykanych problemów, i zdasz sobie sprawę z ogromu swojego nieposłuszeństwa. Tylko w trakcie prób ludzie mogą naprawdę poznać, w jakim stanie rzeczywiście się znajdują. Próby sprawiają, że ludzie bardziej nadają się do udoskonalenia” (Tylko doświadczając oczyszczenia, człowiek może posiąść prawdziwą miłość, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Zrozumiałem wolę Boga: choroba była Jego sposobem na oczyszczenia mojego zepsucia. Nie zdradziłem Boga, gdy mnie uwięziono. Nigdy nie winiłem Boga za napotykane trudności. Sądziłem, że jestem lojalny i mam silną wiarę w Niego. Gdyby nie ta choroba, nie poznałbym swojego skażonego usposobienia i nieczystego pragnienia błogosławieństw, ani nie byłbym w stanie dążyć do prawdy i ulec przemianie. Bóg chciał mnie zbawić za sprawą tej choroby. Tak okazywał mi miłość! Zacząłem lepiej rozumieć Boga i przestałem Go winić. Bez względu na swój stan zdrowia mam być posłuszny planowi Boga i porzucić pragnienie błogosławieństw. Potem zażyłem lek i powierzyłem się Bogu, cały czas szukając Jego przewodnictwa. Codziennie pełniłem obowiązki ze wszystkich sił. Nigdy bym się nie spodziewał, że moja choroba ustąpi bez mojej wiedzy! W sercu dziękowałem Bogu!

W 2015 roku powierzono mi podlewanie. Ceniłem sobie ten obowiązek. Spędzałem czas na kontemplacji słów Boga, a gdy bracia i siostry mieli problemy, rozważałem je i znajdowałem dla nich pomocne fragmenty. Życie kościoła ulegało stopniowej poprawie. Bracia i siostry chętniej wykonywali swoje obowiązki i trwali przy świadectwie w obliczu trudności i ucisku. Byłem szczęśliwy. Sądziłem, że Bóg mi błogosławi, bo lepiej pełnię swój obowiązek, czyli pochwala moją ciężką pracę.

Lecz gdy w czerwcu tegoż roku przygotowywałem się do spotkania, nagle poczułem zawroty głowy. Ziemia uciekała mi spod nóg. Całego oblał mnie pot i rozbolała mnie głowa. Dokładnie takie objawy miałem już wcześniej, tyle że teraz były silniejsze. Czułem się, jakbym umierał. Pomyślałem: „Czemu choroba wróciła? Staram się wypełniać swój obowiązek – czemu Bóg mnie nie chroni? Czy wciąż jestem za mało lojalny?”. Widząc mój stan zdrowia, moja żona i córki posłały mnie do szpitala. Gdy przyszły wyniki, lekarz unikał mnie, a rozmawiał z moimi córkami. Wtedy już wiedziałem, że jeśli to nie rak, to na pewno coś równie złego. Zacząłem się denerwować, lecz pomyślałem: „Miałem już takie objawy, a w końcu ustąpiły! Dziś to również jest w rękach Boga. Nadal wypełniam swój obowiązek, więc to nie może być nic złego”. Z tą myślą zacząłem się uspokajać. Chwilę później moje córki powiedziały mojej żonie, szlochając: „Lekarz mówi, że tata ma raka wątroby…”. Była zszokowana. Przytuliły się do siebie, gorzko płacząc.

Mnie kompletnie zamroczyło i poczułem przytłaczający ból. Ja mam raka wątroby? Jest prawie nieuleczalny, więc mogę w każdej chwili umrzeć. Jeśli umrę, co zrobią moje córki i żona? Czy do tego doprowadziły lata pracy i poświęceń? Odmówiono mi błogosławieństw królestwa niebieskiego? Poczułem wtedy wielki smutek i rozpacz. Moja żona powiedziała, płacząc: „Masz tę chorobę, bo Bóg na to pozwolił. On jest sprawiedliwy. Nie możemy Go winić ani źle rozumieć. Musimy zrozumieć Jego wolę”. Słowa żony przypomniały mi, że Bóg jest sprawiedliwy. Mam szukać Jego woli bez narzekania. Widząc cierpienie żony, też się rozpłakałem. Ze łzami w oczach modliłem się do Boga: „Boże, każde Twoje działanie ma cel. Proszę, daj mi zrozumieć Twoją wolę”. Po modlitwie poczułem spokój. Wiedziałem, że to nieuleczalne, a nie chciałem być obciążeniem finansowym, więc poprosiłem, bym mógł wrócić do domu.

Dwa dni później odwiedzili mnie bracia i siostry – chcieli wiedzieć, jak się czuję. Widząc ich i myśląc o tym, jak poważny był mój stan, powiedziałem, płacząc: „Wasza obecność i troska to przejaw miłości Boga. Lecz skoro mam taką chorobę, wkrótce mnie zabraknie. Przestanę wypełniać swoje obowiązki tak, jak do tej pory i nie zobaczę, jak urzeczywistnia się królestwo Boże”. Jedna z sióstr chciała mnie pocieszyć i powiedziała: „Bracie, ta choroba to miłość Boga. Musisz się modlić, szukać prawdy, pojąć wolę Boga i wytrwać przy świadectwie!”. Potem dała mi kilka fragmentów słów Boga. Szczególnie zapamiętałem jeden z nich: „W swojej wierze w Boga ludzie dążą do tego, by w przyszłości uzyskać błogosławieństwa: taki jest cel ich wiary. Wszyscy ludzie mają taki zamiar i taką nadzieję. Jednakże zepsucie w ludzkiej naturze musi zostać wyeliminowane poprzez próby. Musisz zostać oczyszczony we wszystkich tych aspektach, w których nie jesteś czysty – takie jest Boże zarządzenie. Bóg stwarza ci odpowiednie warunki, zmuszając cię, byś się w nich oczyścił i mógł poznać własne zepsucie. W końcu osiągasz ten moment, kiedy wolałbyś raczej umrzeć i zrezygnować ze swoich planów oraz pragnień i poddać się Bożej władzy i Bożemu zarządzeniu. Dlatego też jeśli ludzie nie przejdą kilku lat oczyszczenia i nie zaznają ani trochę cierpienia, nie będą w stanie uwolnić się w myślach i w sercach z okowów cielesnego zepsucia. Wszelkie aspekty, w których nadal jesteś poddany niewoli szatana, bądź w których masz wciąż swoje własne pragnienia i wymagania, są zarazem tymi aspektami, w których powinieneś cierpieć. Jedynie poprzez cierpienie można się czegoś nauczyć, czyli zyskać prawdę i zrozumieć wolę Bożą. Tak naprawdę wiele prawd pojmuje się przez doświadczanie bolesnych prób. Nikt nie może zrozumieć Bożej woli, poznać wszechmocy i mądrości Boga czy zrozumieć Jego sprawiedliwego usposobienia, kiedy pozostaje w wygodnym i bezproblemowym otoczeniu lub gdy okoliczności są dlań sprzyjające. Byłoby to doprawdy niemożliwe!” („Jak pośród prób zadowolić Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). Przeczytawszy go, pomyślałem o sobie. Wcześniej gdy zachorowałem, umiałem się poddać przez szukanie prawdy. Sądziłem, że wytrwam i porzuciłem pragnienie błogosławieństw. Lecz teraz moja choroba wróciła w jeszcze gorszej postaci, a mnie znów zdemaskowano. Dostrzegłem, że moje pragnienie błogosławieństw było głęboko zakorzenione i nie przeszedłem Bożej próby. Gdyby zdrowie znów mnie nie zawiodło, trudno byłoby dostrzec to głęboko zakorzenione pragnienie błogosławieństw, a co dopiero zmienić się i oczyścić. Jednocześnie ujrzałem święte i sprawiedliwe usposobienie Boga. On bada serce każdego człowieka, więc wiedział o zepsuciu i fałszu w moim sercu. Przez chorobę miałem się zastanowić nad sobą, poszukać prawdy i uleczyć swoje zepsute usposobienie. To miłość Boga! Później myślałem o swoim zachowaniu: dlaczego w obliczu choroby błędnie odczytywałem i obwiniałem Boga? Czyż nie chciałem nadal targować się z Bogiem? Czyż nie pragnąłem zawsze błogosławieństw od Boga, nie chcąc przyjąć Jego ustaleń? Jaka była przyczyna tego, że zawsze chciałem układów z Bogiem?

Później przeczytałem te słowa Boga: „Wszyscy ludzie żyją tylko dla siebie. Każdy człowiek myśli tylko o sobie i troszczy się tylko o swój interes – to jest podsumowanie ludzkiej natury. Ludzie wierzą w Boga dla samych siebie; rezygnują z rzeczy, ponoszą koszty na Jego rzecz i są Mu wierni – wszystko to robią dla własnego dobra. W sumie chodzi im tylko o uzyskanie błogosławieństw dla siebie. W społeczeństwie wszystko jest robione wyłącznie dla osobistej korzyści; w Boga wierzy się jedynie po to, by uzyskać błogosławieństwa. Rezygnuje się ze wszystkiego i jest się w stanie znieść wiele cierpienia właśnie po to, aby uzyskać błogosławieństwa. Wszystko to stanowi empiryczny dowód na to, że natura człowieka jest skażona” („Różnica pomiędzy zewnętrznymi zmianami a zmianami w usposobieniu” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”). „Do niczego nie jest trudniej się odnieść niż do ludzkich wymagań wobec Boga. Jeśli nic z tego, co czyni Bóg, nie pasuje do twoich opinii i jeśli Bóg nie postępuje zgodnie z twoim rozumowaniem, możesz stawiać opór, co ukazuje, że człowiek w swej naturze sprzeciwia się Bogu. Musisz posłużyć się dążeniem do prawdy, by zgłębić i rozwiązać ten problem. Ci, którzy pozbawieni są prawdy, stawiają Bogu wymagania, podczas gdy ci, którzy rzeczywiście rozumieją prawdę, nie stawiają żadnych wymagań: czują jedynie, że nie dość jeszcze zadowolili Boga i nie są Mu dostatecznie posłuszni. To, że ludzie ciągle stawiają Bogu wymagania, stanowi odzwierciedlenie ich skażonej natury. Jeśli nie uważasz tego za poważny problem, jeśli nie traktujesz tego jak czegoś istotnego, to wówczas na twojej ścieżce wiary czekają cię niebezpieczeństwo i ukryte zagrożenia. Jesteś w stanie przezwyciężyć zwykłe rzeczy, ale gdy w grę wchodzą twój los, perspektywy i przeznaczenie, być może nie jesteś w stanie sam sobie poradzić. W owym czasie, jeśli wciąż pozbawiony będziesz prawdy, możesz z łatwością powrócić do swych starych nawyków, stając się w ten sposób jednym z tych, którzy zostaną zniszczeni” („Ludzie mają zbyt dużo wymagań wobec Boga” w księdze „Zapisy wypowiedzi Chrystusa dni ostatecznych”).

Objawienia w słowach Boga pomogły mi zrozumieć, że te próby handlu z Bogiem opierały się na szatańskich truciznach, jak „Każdy myśli tylko o sobie, a diabeł łapie ostatniego” czy „Nigdy nie wstawaj wcześnie, chyba że niesie to jakąś korzyść”. Ja zawsze najpierw myślałem o tym, jak mógłbym odnieść korzyść i zyskać błogosławieństwa. Nawet pełniąc obowiązki, zawsze miałem własną motywację i skazy. Postępując w taki sposób, zawsze poświęcałem się pozornie dziełu Boga, a tak naprawdę chciałem dzięki temu zyskać wielkie błogosławieństwa. Każde cierpienie warte było trudu dla błogosławieństw Bożych. Lecz gdy nie zaspokajałem swoich pragnień i wciąż chorowałem, aż wydawało się, że umrę, ujawniło się to, że źle rozumiem Boga, stawiam Mu opór, obwiniam Go i zdradzam. Chciałem jedynie dotrzeć do przeznaczonego miejsca. Wykorzystywałem i oszukiwałem Boga. Straciłem sumienie i rozum. Byłem zły i nikczemny! Gdyby nie zdemaskowały mnie działania Boga, nie zrozumiałbym, jak samolubny i fałszywy jestem. Dążyłem do błogosławieństw, zapominając o wymogach od Boga. Nieważne co zrobiłem i ile poświęciłem, Bóg nigdy by tego nie pochwalił. Jeśli nie dążę do prawdy, a wciąż pragnę dla siebie błogosławieństw, Bóg mnie znienawidzi i ukarze. Jestem wdzięczny, że słowa Boga mnie oświeciły, że przez tę chorobę poznałem siebie i opanowałem swoje żądze. To Boże zbawienie dla mnie! Z czasem coraz bardziej czułem, jak wielka jest miłość Boża. Tak się modliłem: „Boże, Twojej dobrej woli zawdzięczam tę chorobę. Mój los jest w Twoich rękach. Będę Ci posłuszny i wytrwam przy świadectwie, by Cię zadowolić”.

Po modlitwie przeczytałem fragment słów Boga: „Przechodzisz próby Hioba, a jednocześnie przechodzisz próby Piotra. Gdy Hiob był poddawany próbom, trwał przy świadectwie i w końcu Jahwe mu się objawił. Dopiero po tym, jak wytrwał przy świadectwie, stał się godzien tego, by oglądać oblicze Boga. Dlaczego powiedziane jest: »Usuwam się z krainy plugastwa, lecz ukazuję się świętemu królestwu«? Oznacza to, że tylko wtedy, gdy jesteś święty i trwasz przy świadectwie, możesz być godny tego, by ujrzeć oblicze Boga. Jeśli nie możesz nieść o Nim świadectwa, to nie masz na tyle godności, by zobaczyć Jego oblicze. Jeśli się cofniesz lub będziesz się uskarżał na Boga w obliczu oczyszczeń, porzucając tym samym trwanie przy świadectwie o Nim i stając się pośmiewiskiem szatana, to wówczas nie zyskasz Bożego objawienia. Jeśli będziesz jak Hiob, który pośród prób przeklinał własne ciało i nie uskarżał się na Boga oraz był w stanie znienawidzić własne ciało nie skarżąc się ani nie grzesząc słowem, to wówczas będziesz trwał przy świadectwie. Kiedy już do pewnego stopnia przejdziesz oczyszczenie i wciąż będziesz potrafił – tak jak Hiob – być całkowicie posłusznym przed Bogiem i zupełnie pozbawionym wymagań wobec Niego lub własnych pojęć, to wówczas Bóg ci się objawi” (Ci, którzy mają zostać udoskonaleni, muszą przejść oczyszczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga ukazały mi Jego świętość i sprawiedliwość. Bóg ukazuje się tylko tym, którzy trwają przy świadectwie podczas prób i oczyszczania. Gdy Bóg poddawał Hioba próbie, szatan odebrał mu majątek, dzieci, zdrowie i szczęście, a jego ciało pokrywały wrzody. Lecz Hiob nie narzekał ani nie obwiniał Boga. Nienawidził i przeklinał siebie. W obliczu tak wielkiej próby potrafił podporządkować się Bogu i sławić Jego imię, co powinna robić istota stworzona. Mówił nawet: „Jahwe dał, i Jahwe zabrał” (Hi 1:21). Te słowa były pięknym, donośnym świadectwem o Bogu w obliczu szatana, a ostatecznie Bóg ukazał się Hiobowi. Taką wartość miało życie Hioba. Zmagałem się z chorobą, bo Bóg okazał mi szczególną życzliwość. Miałem podporządkować się planowi Boga, tak jak Hiob. Rak nie może mnie ograniczać. Natomiast mam oddać swoje życie Bogu i nieść o Nim donośne świadectwo w obliczu szatana, radując Jego serce. Zapomniałem o swoich troskach i poddałem się Bożej zwierzchności, a mój stan wkrótce się poprawił. Miałem lepszy apetyt, mogłem chodzić, a nawet w miarę możliwości wypełniać swój obowiązek. Później córki zabrały mnie do szpitala na kontrolę. Lekarz nie mógł uwierzyć w to, co się stało. Stwierdził, że jestem rzadkim przypadkiem, a na cud zakrawa to, że nadal żyję, choć nie leczono mnie w szpitalu! Wiedziałem wtedy, że to Bóg mnie ochronił. Czułem, że moje życie jest w Jego rękach i doświadczam zwierzchnictwa Boga nad wszystkim.

Niedługo potem moja choroba wróciła. Żona i córki zabrały mnie do szpitala, a gdy naczelny lekarz zobaczył, w jak poważnym stanie jestem, wezwał specjalistę na konsultację. Gdy otrzymał wyniki badań, specjalista powiedział mi, że nie mają sprzętu, by mnie leczyć i zasugerował, by za 200 000 juanów przenieść mnie do szpitala rejonowego, gdzie być może mi pomogą. Córka powiedziała do mojej żony: „Zrozumiałaś, co powiedział? Nikt nie będzie w stanie leczyć taty. W ciągu ostatnich kilku lat ponad trzydzieści osób z naszej wsi zachorowało na raka i wszyscy umarli…”. Żona miała zapłakaną twarz. Czułem się jak potępieniec. Znów poczułem, jak zbliża się do mnie śmierć i zastanawiałem się: „Jak to możliwe, że mam nawrót i nadal jest źle?”. Lecz tym razem się skarciłem. Poczułem żal, że nie jestem posłuszny Bogu. We wszystkich moich zmaganiach ze śmiercią Bóg mnie ochronił i utrzymał przy życiu. Wyraźnie widziałem zwierzchność Boga, więc czemu tak naprawdę Go nie rozumiałem? Tylko Bóg miał władzę nad życiem i śmiercią, a nie ci lekarze! Zacząłem więc się modlić, mówiąc: „Dobry Boże, znów staję w obliczu śmierci. Wiem, że to dzięki Twojej dobrej woli. Mój los jest w Twoich rękach. Będę Ci posłuszny i wytrwam przy świadectwie, by Cię zadowolić”.

Po modlitwie przeczytałem te słowa Boga: „Kto z całej ludzkości jest zaniedbany w oczach Wszechmogącego? Kto nie żyje pośród predestynacji Wszechmogącego? Czy życie i śmierć człowieka to wynik jego własnego wyboru? Czy człowiek panuje nad własnym losem? Wielu ludzi woła o śmierć, ale jest ona daleko od nich. Wielu ludzi chce być tymi, którzy są silni w życiu, a boją się śmierci, ale nieznany im dzień ich upadku zbliża się, pogrążając ich w otchłani śmierci. Wielu ludzi patrzy na niebo i głęboko wzdycha. Wielu ludzi zanosi się wielkim płaczem, szlochając. Wielu ludzi upada wśród prób, a wielu ludzi staje się więźniami pokusy. Chociaż nie zjawiam się osobiście, aby pozwolić człowiekowi wyraźnie Mnie zobaczyć, wielu ludzi boi się zobaczyć Moje oblicze, głęboko boją się, że ich powalę i wyniszczę. Czy człowiek Mnie naprawdę zna, czy też nie? Nikt nie może tego definitywnie stwierdzić. Czy tak nie jest?” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 11, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). W słowach Boga jest władza i moc, więc dały mi ufność. Bóg jest Stwórcą i wszystko kontroluje. Jako istota stworzona wiem, że mam być posłuszny zwierzchności Stwórcy. Gdybym cenił swoje życie, a winił Boga, to opierałbym się Mu, zdradzał Go i wstydziłbym się do Niego zwracać, a życie straciłoby sens. Gdy to zrozumiałem, czułem, że śmierć ani choroba już mnie nie powstrzymują. Żonie i córkom powiedziałem: „Nie smućcie się. Choć lekarz wydał już na mnie wyrok śmierci, wierzę, że mój los jest w rękach Boga. Bóg jest sprawiedliwością. Dopóki starczy mi tchu, wytrwam i będę niósł świadectwo, by zadowolić Boga!”. Później odzyskiwałem siły w domu. Codziennie modliłem się do Boga i czytałem Jego słowa. Czułem ogromny spokój. Lekarz dał mi zastrzyki z serum, które kosztowały mniej niż dziesięć juanów. Brałem je przez miesiąc, dzięki czemu palce odzyskały kolor i wrócił mi apetyt. Z czasem zacząłem odzyskiwać siły i wigor, aż poczułem się tak, jak przed chorobą. Gdy wróciłem do szpitala na wizytę kontrolną, lekarz stwierdził, że to cud, że udało mi się tak szybko wyzdrowieć. Wiedziałem, że wszystko to zawdzięczam Bogu i że tylko On mógł mnie zbawić. Jak mówi Bóg: „W sposób oczywisty to nie ludzkość ma władzę nad życiem i śmiercią, ani jakaś istota świata naturalnego, lecz Stwórca, którego władza jest wyjątkowa. Życie i śmierć ludzkości nie są wytworem jakiegoś prawa świata naturalnego, lecz konsekwencją suwerenności władzy Stwórcy” (Sam Bóg, Jedyny III, w: Słowo, t. 2, O poznaniu Boga). Doświadczyłem Bożej zwierzchności, Jego autorytetu i cudownych czynów. Ujrzałem Jego miłość i zbawienie. Dziękowałem Mu i chwaliłem Go z głębi serca. Gdy zobaczyli mnie ludzie we wsi, byli w szoku. Mówili, że nie wierzyli, że mi się uda, że się nie spodziewali zobaczyć mnie w tak dobrym stanie i że naprawdę mam szczęście, bo ledwo uniknąłem śmierci! Lecz ja wiedziałem, że to było szczęście. To była Boża władza i moc. Bóg mnie zbawił! Niedługo potem wróciłem do obowiązków w kościele. Przez pięć lat nie miałem nawrotu choroby. To więcej niż śmiałem marzyć. Szczerze za to dziękuję Bogu.

Dzięki tej chorobie, objawieniom słów Boga i zderzeniu z faktami, mam pewien wgląd w swoje błędne poglądy i skażone usposobienie. Poznałem też zwierzchność Boga, Jego sprawiedliwe usposobienie i piękną istotę. Porzuciłem pragnienie błogosławieństw i nauczyłem się żyć w sensowny i wartościowy sposób. Dziękuję Bogu za Jego dobroć!

80. Więzienie zamiast beztroskiej młodości

Autorstwa Chenxi, Chiny

Wszyscy mówią, że lata młodości to najwspanialszy i najbardziej beztroski czas w życiu człowieka. Może dla wielu te lata rzeczywiście pełne są pięknych wspomnień, lecz ja nigdy nie spodziewałam się, że swoją młodość spędzę w obozie pracy. Może wam się to wydawać dziwne, ale tego nie żałuję. Mimo że czas spędzony za kratkami był pełen gorzkich przeżyć i łez, był to najcenniejszy dar mego życia i wiele dzięki niemu zyskałam.

Urodziłam się w szczęśliwej rodzinie i jako dziecko razem z mamą czciłam Jezusa. Kiedy miałam piętnaście lat, wraz z rodziną, przekonana, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił, chętnie przyjęłam Jego dzieło dni ostatecznych.

Pewnego kwietniowego dnia w 2002 roku, Mieszkałam w domu siostry, kiedy doszło do aresztowania. O pierwszej w nocy byłyśmy znienacka obudziło nas głośne, natarczywe walenie do drzwi. Usłyszałyśmy, że na zewnątrz ktoś krzyczy: „Otwierać drzwi! Otwierać!”. Gdy tylko siostra uchyliła drzwi, kilku policjantów gwałtownie je pchnęło i wpadło do środka, mówiąc agresywnie: „Jesteśmy z Biura Bezpieczeństwa Publicznego”. Te trzy słowa, „Biuro Bezpieczeństwa Publicznego”, sprawiły, że natychmiast poczułam lęk. Czy przyszli aresztować nas za wiarę w Boga? Słyszałam kiedyś, że niektórzy bracia i siostry zostali aresztowani i byli prześladowani za swoją wiarę. Czy to możliwe, że teraz spotka to właśnie mnie? Serce zaczęło mi bić jak szalone i w panice nie wiedziałam, co mam robić, więc szybko pomodliłam się do Boga: „Boże, błagam Cię, byś był ze mną. Daj mi wiarę i odwagę. Bez względu na to, co się stanie, zawsze chcę zawsze trwać przy świadectwie o Tobie. Proszę Cię też, byś dał mi mądrość i podpowiedział mi, co powinnam mówić. Proszę, spraw, bym Cię nie zdradziła i nie wydała swoich braci i sióstr”. Po tej modlitwie moje serce stopniowo się uspokoiło. Widziałam czterech czy pięciu plądrujących cały dom policjantów, którzy, jak zwykli bandyci, przeszukiwali pościel, każdą szafkę i pudełko, a nawet zaglądali pod łóżko, aż w końcu znaleźli książki z Bożymi słowami oraz płyty z hymnami. Ich dowódca powiedział do mnie beznamiętnym głosem: „Posiadanie tych rzeczy jest dowodem na twoja wiarę w Boga. Pójdziesz z nami i złożysz oświadczenie”. Zszokowana, powiedziałam: „Jeśli muszę coś powiedzieć, to mogę to powiedzieć tutaj. Nie chcę z wami nigdzie jechać”. Uśmiechnął się na to od razu i odpowiedział: „Nie bój się, to będzie tylko mała przejażdżka. Złożysz oświadczenie i niedługo odwiozę cię z powrotem”. Uwierzyłam mu na słowo, poszłam z nimi i wsiadłam do radiowozu. Nigdy bym nie pomyślała, że ta mała przejażdżka będzie początkiem mojego życia w więzieniu. Gdy tylko dotarliśmy na dziedziniec komisariatu, policjanci zaczęli agresywnie na mnie krzyczeć, bym wysiadła z pojazdu. Ich wyraz twarzy szybko się zmienił i nagle wydawali się być zupełnie innymi ludźmi niż wcześniej. Kiedy dotarliśmy do biura, kilku krzepkich funkcjonariuszy weszło za nami i stanęło po obu moich stronach. Gdy w ten sposób przejęli już nade mną pełną kontrolę, dowódca grupy policjantów ryknął: „Jak się nazywasz? Skąd jesteś? Ile was wszystkich jest?”. Ledwie otworzyłam usta i nie zdążyłam nawet odpowiedzieć, gdy policjant rzucił się na mnie i dwa razy uderzył mnie w twarz — jeden policzek za drugim! Zamurowało mnie i zamilkłam. W myślach zadawałam pytania: „Dlaczego mnie uderzyłeś? Nawet nie skończyłam odpowiadać. Skąd to brutalne i barbarzyńskie zachowanie, całkowicie odmienne od tego, co, według moich wyobrażeń, powinien reprezentować sobą przedstawiciel Policji Ludowej?”. Następnie dowódca zapytał, ile mam lat, a gdy, zgodnie z prawdą, powiedziałam, że siedemnaście, znów dwa razy uderzył mnie w twarz, rugając za opowiadanie kłamstw. Później, bez względu na to, co mówiłam, bezkrytycznie wykonywał klapsa za klapsem w moją twarz do punktu, w którym moja twarz płonęła z bólu. Przypomniałam sobie, że słyszałam, jak bracia i siostry mówili, że próba racjonalnej rozmowy z tymi brutalami nie zadziała. Teraz, doświadczając tego na sobie, odtąd nie powiedziałam ani słowa, bez względu na to, o co pytali. Doświadczywszy tego teraz na własnej skórze, od tamtej chwili nie powiedziałam ani jednego słowa, bez względu na to, o co pytali. Kiedy zobaczyli, że przestałam się odzywać, zaczęli na mnie krzyczeć: „Ty suko! Dam ci zaraz do myślenia, bo inaczej nie powiesz nam prawdy!”. Gdy to mówił, inny policjant dwukrotnie mocno uderzył mnie w klatkę piersiową, przez co straciłam równowagę i zwaliłam się na podłogę. Następnie kilka razy mocno mnie kopnął, pociągnął w górę i wrzasnął, żebym uklękła. Nie posłuchałam go, więc kilka razy kopnął mnie w kolana. Fala intensywnego bólu, która mnie ogarnęła, sprawiła, że z hukiem upadłam na kolana. Policjant chwycił mnie za włosy i mocno przyciągnął do ziemi, a potem nagle pociągnął w przeciwną stronę, zmuszając, bym patrzyła w górę. Rzucał w moją stronę przekleństwa, uderzając mnie jeszcze kilka razy w twarz, a ja czułam tylko, że cały świat wokół wiruje i upadłam na podłogę. Właśnie wtedy ich dowódca zauważył na mojej ręce zegarek. Patrząc na niego chciwie, krzyknął: „A co tam masz ciekawego?”. Jeden z funkcjonariuszy od razu chwycił mnie za nadgarstek i brutalnie ściągnął mi zegarek z ręki, a następnie oddał swojemu „panu”. To odrażające zachowanie sprawiło, że poczułam do nich bezgraniczną nienawiść. Później, gdy zadawali mi kolejne pytania, tylko w ciszy na nich patrzyłam, co jeszcze bardziej ich zezłościło. Jeden z funkcjonariuszy chwycił mnie za kołnierz i podniósł mnie z podłogi jak małego kurczaka, a potem wrzasnął mi prosto w twarz: „Myślisz, że jesteś taka duża i silna? Oto, co się dostaje za milczenie!”. Mówiąc to, kilka razy mocno mnie uderzył i znów upadłam na podłogę. Całe moje ciało było już wtedy nieznośnie obolałe i w ogóle nie miałam siły, by walczyć. Leżałam po prostu nieruchomo na podłodze z zamkniętymi oczami. W sercu gorliwie błagałam Boga: „Boże, nie wiem, jakie jeszcze okrutne działania podejmie wobec mnie ta banda brutalnych policjantów. Wiesz, że moja postawa jest jeszcze niedojrzała i że jestem fizycznie słaba. Błagam Cię, byś mnie ochronił. Wolę umrzeć niż stać się judaszem i Cię zdradzić”. Po tej modlitwie Bóg natchnął mnie wiarą i siłą. Wolałabym umrzeć niż, jak Judasz, zdradzić Boga i wydać braci i siostry. Postanowiłam trwać przy świadectwie o Bogu. I wtedy usłyszałam, jak ktoś tuż obok mówi: „Czemu ona się nie rusza? Nie żyje?”. Potem ktoś celowo nadepnął mi na rękę i mocno docisnął butem, krzycząc wściekle: „Wstawaj! Zabieramy cię gdzie indziej”. Jako że Bóg obdarzył mnie wiarą i siłą, ich pogróżki wcale mnie nie przeraziły. W swym sercu byłam gotowa na walkę z szatanem.

Następnie zawieźli mnie do siedziby Powiatowego Biura Bezpieczeństwa Publicznego. Gdy znaleźliśmy się w pokoju przesłuchań, dowódca tych podłych funkcjonariuszy wraz z dwoma innymi otoczyli mnie i zadawali mi pytanie za pytaniem, chodząc przede mną nerwowo tam i z powrotem i próbując zmusić mnie do wydania przywódców mojego kościoła oraz moich braci i sióstr. Kiedy zobaczyli, że wciąż nic nie mówię, cała trójka na zmianę zaczęła uderzać mnie po twarzy. Nie wiem, ile razy dostałam, słyszałam tylko dźwięk uderzeń, który rozbrzmiewał na tle ciszy środka nocy. Gdy rozbolały ich ręce, zaczęli mnie uderzać książkami. Bili mnie tak długo, że nie czułam już bólu, a moja twarz zrobiła się opuchnięta i otępiała. Na koniec, widząc, że nic nie wskórają, policjant wyciągnął mój notes z kontaktami i, zadowolony z siebie, stwierdził: „Znaleźliśmy to w twojej torbie. Nawet jeśli nic nam nie powiesz, mamy jeszcze tego asa w rękawie!”. Nagle bardzo się zdenerwowałam: jeśli jakiś brat lub siostra odbiorą telefon, mogą zostać aresztowani. Policja mogłaby też dotrzeć w ten sposób do kościoła, co miałoby katastrofalne konsekwencje. Wówczas przypomniałam sobie fragment Bożych słów: „Nic, co dzieje się we wszechświecie, nie dokonuje się bez Mojej ostatecznej decyzji. Czy istnieje coś, co nie byłoby w Moich rękach?” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 1, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Właśnie tak!” — pomyślałam sobie — „Wszystkie rzeczy i wydarzenia zostały zaaranżowane i zaplanowane przez Boga. Nawet to, czy uda się nawiązać połączenie telefoniczne, całkowicie zależy od Boga. Jestem gotowa zdać się na Boga, polegać na Nim i podporządkować się Jego planowym działaniom”. Dlatego też raz za razem modliłam się do Boga, błagając Go, by miał w opiece moich braci i siostry. Policjanci dzwonili pod wszystkie te numery po kolei i niektóre były wolne, lecz nikt nie odbierał, a z pozostałymi w ogóle nie udało się połączyć. Na koniec, klnąc z frustracji, wściekli policjanci rzucili mój notes na stół i przestali dalej próbować. Nie mogłam powstrzymać swej wdzięczności i chwały dla Boga.

Policjanci się jednak nie poddawali i dalej wypytywali mnie o sprawy kościoła, a ja nadal nie odpowiadałam. Zniecierpliwieni i zdenerwowani, wymyślili jeszcze podlejsze rozwiązanie, aby sprawić mi cierpienie: jeden z funkcjonariuszy zmusił mnie do półprzysiadu. Musiałam wyciągnąć ręce przed siebie na wysokości ramiom i nie wolno mi było się ruszyć. Wkrótce nogi zaczęły mi się trząść i nie potrafiłam już utrzymać rąk w takiej pozycji, więc mimowolnie zaczęłam się podnosić. Policjant chwycił metalowy pręt i wpatrywał się we mnie jak tygrys mierzący wzrokiem swoją ofiarę, a gdy tylko wstałam, od razu brutalnie zaczął uderzać mnie po nogach, sprawiając taki ból, że znów prawie opadłam na kolana. Przez następne pół godziny, gdy choćby odrobinę poruszyłam nogami bądź rękami, od razu zaczynał mnie bić tym prętem. Nie wiem, ile razy mnie uderzył. Od utrzymywania pozycji półprzysiadu przez tak długi czas nogi mocno mi napuchły i bolały tak bardzo, jakbym miała złamane kości. Z czasem nogi zaczęły się trząść coraz bardziej i bez przerwy szczękałam zębami. Poczułam, że opadam z sił. Ale ci niegodziwcy tylko stali z boku i przedrzeźniali mnie oraz wyśmiewali, cały czas zjadliwie ze mnie szydząc i drwiąc, jak ci, którzy starają się zmusić małpę do wykonania jakiejś sztuczki. Im dłużej patrzyłam na ich podłe, odrażające twarze, tym większą nienawiść do nich czułam. Nagle wstałam i powiedziałam: „Nie będę już dłużej kucać. Możecie mnie skazać na śmierć! Nie mam już dzisiaj nic do stracenia! Nawet nie boję się śmierci, więc jakże miałabym bać się was? Tacy wielcy faceci, a umiecie jedynie dręczyć młodą dziewczynę taką jak ja!”. Ku mojemu zdziwieniu, kiedy to powiedziałam, grupa złych policjantów wykrzyczała jeszcze kilka przekleństw i przestała mnie przesłuchiwać.

Ta banda brutalnych policjantów znęcała się nade mną prawie przez całą noc, a przestali dopiero, gdy już świtało. Kazali mi zapisać moje nazwisko i powiedzieli, że zatrzymają mnie w areszcie. Następnie pewien starszy policjant, udając życzliwość, powiedział do mnie: „Panienko, jesteś taka młoda, w kwiecie wieku, lepiej, żebyś czym prędzej powiedziała nam wszystko, co wiesz. Gwarantuję ci, że nakłonię ich, żeby cię wypuścili. Jeśli będziesz mieć kłopoty, nie wahaj się mi powiedzieć. Zobacz, masz twarz spuchniętą jak bochenek chleba. Czy nie dość już wycierpiałaś?”. Słysząc sposób, w jaki mówi, wiedziałam, że stara się mnie nakłonić do złożenia zeznania. Przypomniałam sobie też, jak bracia i siostry w trakcie spotkań mówili: „Żeby dostać to, czego chcą, okrutni policjanci użyją zarówno kija, jak i marchewki, i zastosują wszelkiego rodzaju sztuczki, by oszukać człowieka”. Przypomniawszy sobie te słowa, odrzekłam starszemu policjantowi: „Nie zachowuj się, jakbyś był dobrym człowiekiem; wszyscy należycie do tej samej grupy. Co chcecie, żebym wyznała? To jest wymuszanie zeznań. To, co ze mną robicie, jest bezprawne!”. Kiedy to usłyszał, zrobił niewinną minę i powiedział: „Ale ja ani raz cię nie uderzyłem. To oni cię bili”. Byłam wdzięczna za Boże przewodnictwo i ochronę, które jeszcze raz pozwoliły mi oprzeć się pokusie szatana.

Po opuszczeniu Powiatowego Biura Bezpieczeństwa Publicznego zostałam od razu zamknięta w areszcie śledczym. Gdy tylko weszliśmy przez bramę główną, zobaczyłam, że miejsce to otoczone jest wysokim murem nad którym rozpięty był drut kolczasty pod napięciem. W każdym z czterech rogów znajdowało się coś w rodzaju budki wartowniczej, w której wartę pełnił uzbrojony policjant. Wszystko to wyglądało bardzo złowieszczo i przerażająco. Po przejściu kilku żelaznych bram dotarłam do swojej celi. Kiedy na przeraźliwie zimnych platformach do spania zobaczyłam zniszczone, bawełniane kołdry, które były ciemne od brudu i miały odrażający, gryzący zapach, nie mogłam powstrzymać zalewającej mnie fali obrzydzenia, po której od razu pojawił się smutek. Pomyślałam sobie: „Jak ludzie mogą tu żyć? To zwykły chlew”. W czasie posiłku każdy więzień dostawał tylko małą, na wpół surową bułkę gotowaną na parze. Mimo że policjanci torturowali mnie przez pół nocy i nic nie zjadłam, na widok tego jedzenia całkowicie straciłam apetyt. Na domiar złego moja twarz była tak napuchnięta od razów wymierzonych przez policję, że miałam wrażenie, jakby była owinięta taśmą. Już samo otwarcie ust, żeby coś powiedzieć, sprawiało mi ból, a co dopiero, żeby coś zjeść. Okoliczności te rzecz jasna sprawiły, że byłam w bardzo ponurym nastroju i czułam się wyjątkowo pokrzywdzona. Sama myśl, że będę musiała tu zostać i wytrzymywać tak nieludzkie warunki, sprawiła, że się rozkleiłam i mimowolnie uroniłam kilka łez. Siostra, która została razem aresztowana, podzieliła się ze mną słowami Boga i wtedy zrozumiałam wolę Bożą. Bóg pozwolił, bym znalazła się w takim środowisku, i w ten sposób poddawał mnie próbie i sprawdzał, czy potrafię stać świadkiem. Korzystał również z tej okazji, aby doskonalić moją wiarę. Zdawszy sobie z tego sprawę, przestałam się czuć pokrzywdzona i powzięłam postanowienie, że wytrzymam te wszystkie trudności.

Minęły dwa tygodnie, po których dowódca tych brutalnych policjantów pojawił się ponownie, by mnie przesłuchiwać. Widząc, że jestem spokojna, opanowana i nie ma we mnie żadnego strachu, wykrzyczał moje imię, mówiąc: „Powiedz mi prawdę: gdzie siedziałaś wcześniej w areszcie? To z pewnością nie jest twój pierwszy raz! Inaczej nie byłabyś taka zaprawiona w boju i tak spokojna, jakbyś w ogóle się nie bała?”. Słysząc te słowa, nie mogłam powstrzymać w swym sercu wdzięczności i chwały dla Boga. Bóg ochronił mnie i dał mi odwagę, pozwalając mi tym samym nieustraszenie stawić czoła tym okrutnikom. W tej samej chwili w mym sercu wezbrał także gniew i pomyślałam: „Nadużywacie swojej władzy, prześladując ludzi za ich przekonania religijne, i bez powodu aresztujecie tych, którzy wierzą w Boga, nękacie ich i wyrządzacie im krzywdę. Postępujecie wbrew prawu, czy to ziemskiemu czy niebieskiemu. Ja wierzę w Boga, podążam właściwą ścieżką i nie złamałam prawa. Dlaczego, więc mam się was bać? Nie ugnę się przed złymi siłami waszej bandy!”. A potem wyrzuciłam z siebie: „Czy myślicie, że wszędzie indziej jest tak nudno, że faktycznie chciałam tu przyjechać? Wyrządzacie mi krzywdę i pomiatacie mną! Wszystkie wasze dalsze wysiłki, by wymusić na mnie zeznania lub mnie w coś wrobić, będą daremne!”. Słysząc to, policjant tak bardzo się zezłościł, że wydawało się, iż para puściła mu się z uszu. Darł się na mnie: „Do jasnej cholery! Jesteś zbyt uparta, żeby nam cokolwiek powiedzieć! Nie masz zamiaru zacząć mówić? Załatwię, że skażą cię na trzy lata, i jestem pewien, że wtedy zaczniesz się zachowywać! Upieraj się dalej, proszę bardzo!”. Byłam już wtedy tak skrajnie wzburzona, że donośnym głosem odpowiedziałam: „Jestem jeszcze młoda, więc cóż to dla mnie trzy lata? Wyjdę z więzienia w mgnieniu oka”. Policjanta ogarnął taki gniew, że nagle wstał i warknął w stronę swoich podwładnych: „Ja się poddaję. Proszę bardzo, wy ją przesłuchujcie”. Po czym wyszedł, trzaskając za sobą drzwiami. Widząc, co się stało, dwóch pozostałych policjantów także darowało sobie dalsze przesłuchiwanie mnie, skończyli tylko pisać oświadczenie, które miałam podpisać, i też wyszli. Widok ich pokonanych twarzy bardzo mnie uszczęśliwił i w sercu wysławiałam Boże zwycięstwo nad szatanem. W czasie drugiej tury przesłuchania zmienili strategię. Gdy tylko weszli, udawali, że są o mnie zatroskani: „Jesteś tu już tak długo. Dlaczego nikt z członków rodziny nie przyszedł się z tobą zobaczyć? Pewnie już sobie ciebie odpuścili. Może chciałabyś do nich zadzwonić i poprosić, żeby przyszli cię odwiedzić?”. Słysząc to, poczułam się przybita i zrozpaczona. Czułam się samotna i bezradna. Tęskniłam za domem i za rodzicami i ogarniało mnie coraz większe pragnienie wolności. Moje oczy bezwiednie napełniły się łzami, ale nie chciałam płakać w obecności tej bandy oprawców. W duszy pomodliłam się do Boga: „Boże, czuję się teraz taka nieszczęśliwa i obolała. Jestem taka bezradna. Proszę pomóż mi. Nie chcę, by szatan widział moją słabość. W tej chwili nie potrafię pojąć Twej woli, więc błagam Cię, byś mnie oświecił i prowadził”. Po tej modlitwie nagle przyszła mi do głowy myśl: to podstępna zagrywka szatana; ich próba nakłonienia mnie do kontaktu z rodziną mogła równie dobrze być podstępem, który miał sprawić, że rodzice przyniosą pieniądze na okup. Możliwe też, że wiedzieli, iż moi najbliżsi wierzą w Boga, i chcieli wykorzystać tę okazję, by ich też aresztować. Ci przebiegli policjanci lubowali się w takich machlojkach. Gdyby nie Boże oświecenie, być może zadzwoniłabym do domu. Czy pośrednio nie stałabym się wtedy judaszem? Tak więc w duszy obwieściłam szatanowi: „Przewrotny diable, po prostu nie pozwolę, by twoje oszustwa się udały. Nonszalancko stwierdziłam więc: „Nie wiem, dlaczego moja rodzina nie przyszła się ze mną zobaczyć. Nie obchodzi mnie to, bez względu na to, co mi zrobicie!”. Policjantom zabrakło kart do dalszej rozgrywki. Od tej chwili mnie już nie przesłuchiwali.

Minął miesiąc. Pewnego dnia niespodziewanie przyszedł mnie odwiedzić mój wujek, oznajmiając, że stara się mnie stąd wyciągnąć oraz że za kilka dni powinnam zostać wypuszczona. Gdy wyszłam z sali odwiedzin, poczułam się niezwykle szczęśliwa. Myślałam, że znów ujrzę światło dnia, moich braci i siostry oraz najbliższych. Zaczęłam, więc marzyć i wyczekiwać pojawienia się wujka, by mnie stąd wyciągnął. Codziennie nasłuchiwałam, czy strażnicy nie wołają do mnie, że wychodzę na wolność. I faktycznie, po tygodniu pojawił się strażnik. Miałam wrażenie, że serce wyskoczy mi z piersi, gdy radośnie pojawiłam się w sali odwiedzin. Kiedy jednak zobaczyłam wujka, ten zwiesił głowę. Minęło dużo czasu, zanim przygnębionym tonem oznajmił: „Twoja sprawa została już rozpatrzona. Zostałaś skazana na trzy lata”. Kiedy to usłyszałam, osłupiałam, a w głowie miałam całkowitą pustkę. Powstrzymywałam łzy i udało mi się nie rozpłakać. Nie słyszałam już nic więcej z tego, co później mówił wujek. Wyszłam z pokoju odwiedzin jak w transie, nogi miałam jak z ołowiu, a każdy kolejny krok zdawał się cięższy niż poprzedni. Nie pamiętam, jak dotarłam do swojej celi. Gdy się tam znalazłam, upadłam na podłogę. Pomyślałam: „Przez ostatni miesiąc każdy dzień tej nieludzkiej egzystencji minionego miesiąca ciągnął się niczym rok. Jak zdołam wytrzymać trzy długie lata czegoś takiego?”. Im dłużej nad tym rozmyślałam, w tym większej byłam udręce i tym bardziej odległa i niepojęta zdawała się moja przyszłość. Nie byłam w stanie już dłużej powstrzymać łez i wybuchłam płaczem. Myślałam, że jako nieletni nigdy nie zostanę skazany lub co najwyżej zostanie zamknięty tylko na kilka miesięcy. Myślałam, że będę musiała po prostu znieść trochę więcej bólu i trudności i wytrzymać trochę dłużej, a wtedy to się skończy. Nigdy nawet nie przyszło mi do głowy, że być może będę musiała spędzić trzy lata w więzieniu. Ogarnięta smutkiem, znów stanęłam przed Bogiem i otworzyłam się przed Nim, mówiąc: „Boże, wiem, że wszystkie rzeczy i wydarzenia są w Twoich rękach, lecz teraz moje serce jest całkiem puste. Czuję, że zaraz rozpadnę się na kawałki. Boję się, że będzie mi naprawdę trudno wytrzymać trzy lata cierpienia w więzieniu. Boże, błagam Cię, byś objawił mi swoją wolę i dał mi wiarę i siłę, bym mogła całkowicie się Tobie podporządkować i odważnie przyjąć to, co mi się przydarzyło”. Po tej modlitwie pomyślałam o słowach Boga: „W dniach ostatecznych musicie dawać świadectwo o Bogu. Bez względu na to, jak wielkie jest wasze cierpienie, powinniście iść do samego końca; nawet wydając ostatnie tchnienie nadal musicie być wierni Bogu i zdać się na Jego łaskę; tylko to jest prawdziwym umiłowaniem Boga, tylko to jest mocnym i donośnym świadectwem” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga dały mi wiarę i siłę i byłam gotów się poddać. Bez względu na to, co może mi się przydarzyć lub jak wiele cierpień mógłabym przejść, w ogóle nie winiłabym Boga; Będę świadkiem o Nim.

Dwa miesiące później, zostałam przeniesiona do obozu pracy. Kiedy otrzymałam do podpisania dokumenty z wyrokiem, zobaczyłam, że trzyletni wyrok został skrócony do jednego roku. W swym sercu podziękowałam Bogu i cały czas Go wysławiałam. Bóg to wszystko aranżował i ujrzałam w tym Jego bezgraniczną miłość do mnie i przejaw ochrony, jaką mi zapewniał.

W obozie pracy zobaczyłam jeszcze gorsze i brutalniejsze oblicze policji. Codziennie wstawałyśmy wcześnie rano i szłyśmy do pracy, okrutnie przeładowane obowiązkami. Każdego dnia musiałyśmy pracować długimi godzinami, a czasami bez przerwy przez kilka dni i nocy z rzędu. Niektóre więźniarki zapadały na zdrowiu i wymagały podłączenia do kroplówki, która była ustawiana na najszybszy przepływ, aby mogły wrócić do pracy najszybciej jak to tylko możliwe. Doprowadziło to do sytuacji, w której większość skazanych w końcu nabawiła się bardzo trudnych do wyleczenia chorób. Jako że niektóre pracowały wolno, często poddawane były słownym atakom ze strony strażniczek, których obrzydliwy język był trudny do zniesienia. Niektóre więźniarki w czasie pracy naruszały różne zasady, więc były za to karane. Na przykład musiały klęczeć na ziemi z rękoma przywiązanym za plecami i na siłę podniesionymi do poziomu szyi, co sprawiało im ogromny ból. Inne były przywiązywane do drzewa za pomocą żelaznych łańcuchów jak psy i bezlitośnie smagane biczami. Niektóre, nie mogąc znieść tych nieludzkich tortur, usiłowały zagłodzić się na śmierć, lecz oprawcy nakładali im kajdanki na kostki i nadgarstki, lekko je nachylali i wkładali im w usta sondy pokarmowe, zmuszając tym samym do jedzenia i picia. Bali się, że więźniarki mogą umrzeć, lecz nie przez wzgląd na szacunek do życia, lecz z obawy o utratę taniej siły roboczej. Okrutne zachowanie strażników więziennych oraz brutalne i krwawe incydenty, jakie miały tam miejsce, były naprawdę zbyt liczne, by można było je wszystkie wymienić. Dzięki temu zobaczyłam bardzo wyraźnie, że rząd KPCh to ziemskie wcielenie zamieszkującego świat duchowy szatana. To najbardziej nikczemny, najgorszy diabeł ze wszystkich, a więzienia funkcjonujące w ramach jego reżimu to piekło na ziemi — nie metaforycznie, lecz dosłownie. Pamiętam słowa zapisane na ścianie biura, w którym byłam przesłuchiwana: „Zabrania się samowolnego bicia ludzi oraz poddawania ich nielegalnym karom, a tym bardziej pozyskiwania zeznań za pomocą tortur”. Postępowanie funkcjonariuszy było jednak sprzeczne z tymi zasadami. Bez skrupułów bili mnie — dziewczynę, która nie osiągnęła jeszcze pełnoletności – oraz poddawali bezprawnym karom, a ponadto, skazali mnie wyłącznie za moją wiarę w Boga. Wszystko to pozwoliło mi wyraźnie zobaczyć, jakie podstępne metody stosuje rząd KPCh, by mydlić ludziom oczy, jednocześnie stwarzając pozory pokoju i dobrobytu. Było dokładnie tak, jak powiedział Bóg: „Diabeł mocno dzierży całe ciało człowieka, wydłubuje mu oczy i szczelnie zamyka jego usta. Król diabłów szaleje od kilku tysięcy lat aż do dzisiaj, pilnie strzegąc tego wymarłego miasta, jakby był to niedostępny pałac demonów; tymczasem ta wataha psów obronnych wpatruje się gniewnymi oczyma, głęboko przestraszona, że Bóg znienacka zmiecie je wszystkie z powierzchni ziemi, pozbawiając je miejsca, gdzie mogłyby cieszyć się szczęściem i spokojem. Jak ludzie z wymarłego miasta takiego jak to mogli kiedykolwiek ujrzeć Boga? Czy cieszyli się kiedykolwiek serdecznością i urokiem Boga? Jakie mają uznanie dla spraw ludzkiego świata? Któż z nich potrafi zrozumieć żarliwą wolę Boga? Nic więc dziwnego, że Bóg wcielony pozostaje całkowicie ukryty. W społeczeństwie tak mrocznym jak to, w którym demony są bezlitosne i okrutne, jakże król diabłów, który zabija ludzi w mgnieniu oka, mógłby tolerować istnienie Boga, który jest wspaniały, życzliwy, a także święty? Jak mógłby oklaskiwać i przyjmować wiwatami przybycie Boga? Ci przeklęci pachołkowie! Za życzliwość odpłacają nienawiścią, już od dawna gardzą Bogiem i obrzucają Go oblegami, są skrajnie okrutni, nie mają najmniejszego szacunku dla Boga, grabią i łupią, zatracili resztki sumienia i postępują zupełnie wbrew sumieniu, niewinnego zaś kuszą, aż zupełnie straci rozum. Przodkowie starożytnych? Umiłowani przywódcy? Wszyscy oni sprzeciwiają się Bogu! Ich ingerencje sprawiły, że cała kraina pod niebem pogrążyła się w ciemności i chaosie! Wolność religijna? Uzasadnione prawa i interesy obywateli? Wszystko to sztuczki mające ukryć grzech!” (Dzieło i wejście (8), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Doświadczywszy okrutnych prześladowań ze strony bezwzględnej policji, byłam całkowicie przekonana co do trafności tych słów wypowiedzianych przez Boga, a teraz otrzymałam jeszcze trochę prawdziwego poznania i doświadczenia: rząd KPCH to prawdziwie demoniczny legion, który nienawidzi Boga i się Mu sprzeciwia, wspierając zło i przemoc. Życie pod represjami szatańskiego reżimu niczym nie różni się od życia w ludzkim piekle. Jednocześnie w obozie pracy na własne oczy zobaczyłam brzydotę przeróżnych ludzi: odrażające twarzy gładko mówiących oportunistycznych węży, którzy wyświadczali przysługi głównym strażnikom, diabelskie twarze okrutnych brutali, którzy w amoku dręczyli słabszych i tym podobne. Jako osobie, która nie rozpoczęła jeszcze nawet dorosłego życia, ten roku pobytu w więzieniu pozwolił w końcu zobaczyć skażenie ludzkości. Widziałam zdradliwość ludzkich serc i przekonałam się, jak złowrogi może być ludzki świat. Nauczyłam się też rozróżniać pomiędzy tym, co pozytywne i negatywne, czarne i białe, właściwe i niesłuszne, dobre i złe oraz między tym, co wspaniałe, a tym, co odrażające. Wyraźnie zobaczyłam, że szatan jest zły, ohydny i brutalny oraz że tylko Bóg jest symbolem świętości i sprawiedliwości. Tylko Bóg uosabia piękno i dobroć. Tylko Bóg jest miłością i zbawieniem. Jako że Bóg chronił Mnie i opiekował się mną, ten niezapomniany rok minął mi bardzo szybko. Teraz, patrząc wstecz, widzę, że choć w czasie tego roku życia w więzieniu doświadczyłam fizycznego cierpienia, Bóg wykorzystał swoje słowa, by mnie prowadzić i mi przewodzić, tym samym pozwalając memu życiu osiągnąć dojrzałość. To cierpienie i próba są dla mnie szczególnym błogosławieństwem Boga. Bogu Wszechmogącemu niech będą dzięki!

81. Cierpienia i próby są błogosławieństwem Boga

Autorstwa Wang Gang, Chiny

Mieszkałem na wsi. Ponieważ moja rodzina była biedna, zarabiałem, wykonując pracę tymczasową wszędzie tam, gdzie mogłem ją znaleźć; myślałem, że dzięki mojej pracy fizycznej będę mógł poprawić sobie życie. Jednak zobaczyłem, że we współczesnym społeczeństwie chińskim nie ma gwarancji dla praw pracowników sezonowych takich jak ja; moja pensja była często wstrzymywana bez powodu. Inni wielokrotnie mnie oszukali i wykorzystali. Po roku ciężkiej pracy nie otrzymałem tego, co miałem otrzymać. Odczułem, że ten świat jest naprawdę mroczny! Ludzie traktują się nawzajem jak zwierzęta, gdzie silny żeruje na słabych; rywalizują ze sobą, walczą wręcz i po prostu nie mogą przeżyć. W skrajnym bólu i depresji ducha, kiedy straciłem wiarę w życie, mój przyjaciel podzielił się ze mną ewangelią Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Potem regularnie uczestniczyłem w zgromadzeniach, modliłem, dzieliłem się prawdą i śpiewałem hymny, aby razem z moimi braćmi i siostrami chwalić Boga. Czułem się bardzo szczęśliwy i wyzwolony. W Kościele Boga Wszechmogącego widziałem, że bracia i siostry nie próbowali się nawzajem prześcigać ani czynić rozróżnień społecznych; wszyscy oni byli wyłącznie otwarci i dogadywali się ze sobą. Ilekroć którykolwiek brat lub siostra napotykał trudności, wszyscy inni okazywali mu miłość i wszyscy pomagali sobie nawzajem. Każdy był tam, aby pilnie dążyć do prawdy, aby odrzucić swe skażone usposobienie, urzeczywistniać podobieństwo prawdziwego człowieka i uzyskać zbawienie. To życie pozwoliło mi doświadczyć szczęścia i zrozumieć znaczenie i wartość życia. Widziałem, że prawdziwe szczęście mogę osiągnąć tylko wtedy, gdy staję przed Bogiem i dążę do prawdy. Aby więcej ludzi, którzy żyli w ciemnościach takich jak ja, mogło przyjść do Boga, otrzymać Jego zbawienie i ponownie zobaczyć światło, dołączyłem do szeregów głoszenia ewangelii i dawania świadectwa o Bogu. Ale nieoczekiwanie zostałem aresztowany przez rząd KPCh za głoszenie ewangelii i ucierpiałem z powodu skrajnej brutalności tortur i więzienia.

Było to w godzinach popołudniowych zimą 2008 roku. Kiedy dwie siostry i ja świadczyliśmy słuchaczowi o dziele Bożym w dniach ostatecznych, źli ludzie donieśli na nas. Sześciu policjantów pod pretekstem sprawdzania dokumentów zameldowania wpadło do domu słuchacza. Gdy pojawili się w drzwiach, ryknęli: „Nie ruszać się!”. Wydawało się, że dwóch policjantów zupełnie oszalało, gdy się na mnie rzucili; jeden z nich chwycił mnie za ubrania na piersi, a drugi złapał mnie za ręce i ze wszystkich sił wykręcił mi je za plecami, następnie ostro zapytał: „Co robisz? Jak się nazywasz? Skąd pochodzisz?”. Zapytałem w odpowiedzi: „A ty co robisz? Za co mnie aresztujesz?”. Kiedy to usłyszeli, naprawdę się rozzłościli i powiedzieli agresywnie: „Nie ma znaczenia, jaki jest powód, to ciebie szukamy i pójdziesz z nami!”. Potem policjanci zabrali mnie i dwie siostry, wepchnęli nas do radiowozu.

Po dotarciu do siedziby Biura Bezpieczeństwa Publicznego zabrali mnie i zamknęli w małym pomieszczeniu, kazali mi kucać na podłodze i postawili czterech strażników. Ponieważ długo kucałem, byłem tak zmęczony, że nie mogłem już dłużej wytrzymać. Gdy tylko spróbowałem wstać, rzucili się na mnie i przycisnęli mi głowę, aby mi na to nie pozwolić. Około czwartej po południu policja znalazła ulotkę ze słowami Boga ode mnie, wskazała na mnie i powiedziała: „Wang Gang, minęło dużo czasu, odkąd cię złapałem, ale złapałem cię. Jesteś wielką rybą”. Niedługo potem usłyszałem mrożące krew w żyłach krzyki kogoś, kto był torturowany w pokoju obok, i w tym momencie bardzo się przestraszyłem: nie wiem, jakich tortur użyją na mnie w następnej kolejności! Zacząłem żarliwie modlić się do Boga w sercu: „O Boże Wszechmogący, boję się teraz bardzo, proszę Cię, abyś mi dał wiarę i siłę, uczynił mnie mocnym i odważnym. Jestem gotów trwać przy świadectwie dla Ciebie. Jeśli nie będę mógł znieść ich okrutnych tortur, wolałbym raczej popełnić samobójstwo, odgryzając sobie język, niż kiedykolwiek zdradzić Cię jak Judasz!”. Po modlitwie poczułem, jak rośnie we mnie siła i mój strach ustąpił.

Tego wieczoru po godzinie 19 założyli mi kajdanki za plecami, zabrali mnie do pokoju przesłuchań na piętrze i zepchnęli na podłogę. Były wszelkiego rodzaju narzędzia tortur, takie jak liny, drewniane kije, pałki, bicze, pistolety, itp. Były one rozrzucone w nieładzie. Policjant trzymał w rękach pałkę elektryczną, która wydawała dzikie trzaski, i grożąc mi nią, domagał się informacji: „Ile osób jest w twoim kościele? Gdzie znajduje się miejsce waszych spotkań? Kto dowodzi? Ile osób jest w rejonie, głosząc ewangelię? Mów! W przeciwnym razie dostaniesz to, co ci się należy!”. Spojrzałem na wiszące nade mną niebezpieczeństwo pałki elektrycznej i ponownie spojrzałem na pomieszczenie wypełnione narzędziami tortur i ogarnęły mnie nerwy i lęk. Nie wiedziałem, czy uda mi się wytrzymać te tortury. więc ciągle wołałem do Boga. Widząc, że nic nie powiedziałem, rozzłościł się i gwałtownie dźgnął mnie pałką elektryczną w lewą stronę klatki piersiowej. Raził mnie prądem przez prawie minutę. Od razu poczułem się tak, jakby krew w moim ciele się gotowała, cierpiałem nieznośny ból na całym ciele i tarzałem się po podłodze, przez cały czas krzycząc. Wciąż nie rezygnował i nagle zaczął mnie ciągnąć, używając pałki, aby mnie podnieść za podbródek, krzycząc: „Mów! Do niczego się nie przyznasz?”. Stojąc w obliczu szalonych tortur tych demonów, obawiałem się tylko, że nie będę w stanie znieść bólu i w ten sposób zdradzę Boga, więc rozpaczliwie modliłem się do Niego w sercu. W tym czasie pomyślałem o słowach Bożych, „Potężni mogą się zdawać z zewnątrz przewrotnymi, lecz nie obawiajcie się, ponieważ jest to skutek waszej słabej wiary. Jeśli tylko wasza wiara będzie wzrastać, nic nie będzie zbyt trudne” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 75, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże ponownie dały mi wiarę i moc i uznałem, że nawet jeśli niegodziwość policjantów przed mną była szaleńcza i nieokiełznana, to było to przygotowane przez rękę Boga. Bez pozwolenia Boga nie mogliby mnie zabić. Dopóki opierałem się na wierze, polegałem na Bogu i nie poddawałem się im, dopóty nieuchronnie musieliby ponieść upokarzającą porażkę. Myśląc o tym, zebrałem w sobie wszystkie siły i odpowiedziałem donośnym głosem: „Dlaczego mnie tu przywiozłeś? Dlaczego razisz mnie pałką elektryczną? Jakie przestępstwo popełniłem?”. Zły policjant nagle zamarł i wydawało się, że ogarnęły go wyrzuty sumienia. Jąkał się i nie mógł nic powiedzieć. Następnie wyszli jak niepyszni. Widząc haniebną sytuację dylematu szatana, zostałem poruszony do łez. W tej sytuacji naprawdę doświadczyłem mocy i autorytetu słów Boga Wszechmogącego. Dopóki wcielam w życie Słowo Boże, będę mógł oglądać Boże czyny. Pięć lub sześć minut później przyszło dwóch policjantów, ale tym razem spróbowali innej taktyki. Chudy policjant powiedział mi bardzo ciepło: „Po prostu współpracuj miło przez chwilę. Odpowiedz na nasze pytania, inaczej nie pozwolimy Ci odejść”. Nie powiedziałem ani słowa, więc przyniósł mi kartkę do podpisania. Widząc napisane na nim słowa „reedukacja przez pracę”, odmówiłem. Drugi policjant uderzył mnie z wściekłością w lewe ucho, prawie na tyle mocno, że upadłem na podłogę. Przez chwilę dzwoniło mi w uchu i trochę czasu zajęło mi odzyskanie jasności. Ponownie zakuli mnie kajdankami i zamknęli w tym małym pokoju.

Po powrocie do tego pomieszczenia byłem potłuczony i pobity, ból był nie do zniesienia. Poczułem się wtedy chory na sercu i słaby: dlaczego wierzący muszą tak cierpieć? Głosiłem ewangelię z dobrymi intencjami, pokazywałem ludziom, że Zbawiciel przyszedł i że muszą się spieszyć, dążyć do prawdy i być zbawieni, a jednak nieoczekiwanie doznałem tych prześladowań. Myśląc o tym, czułem się bardzo pokrzywdzony. W swoim cierpieniu wołałem do Boga w modlitwie, mówiąc: „O Boże, moja postawa jest zbyt niedojrzała i jestem za słaby. Boże, pragnę polegać na Tobie i trwać przy świadectwie. Proszę, prowadź mnie." Później pomyślałem o hymnie słów Boga: „Nie zniechęcaj się i nie bądź słaby, a Ja wszystko ci wyjaśnię. Droga do królestwa nie jest tak gładka, nic nie jest takie proste! Chcesz, żeby błogosławieństwa przychodziły łatwo, prawda? Dzisiaj każdy będzie musiał stawić czoła uciążliwym próbom. Bez takich prób kochające serce, które macie dla Mnie, nie urośnie w siłę i nie będziecie mieć dla Mnie prawdziwej miłości. Nawet jeśli na owe próby składają się tylko drobne okoliczności, każdy musi przez nie przejść. Po prostu trudność tych prób będzie się różnić w zależności od konkretnej osoby. Próby są Moim błogosławieństwem, a ilu z was często przychodzi do Mnie i na kolanach błaga o Moje błogosławieństwa? Zawsze sądzicie, że kilka pomyślnych słów liczy się jako Moje błogosławieństwo, jednak nie wyczuwacie, że jednym z Moich błogosławieństw jest gorycz” („Cierpienie podczas prób to błogosławieństwo od Boga” w książki „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). To prawda. W obliczu tych prześladowań i trudności Bóg mógł doskonalić moją wiarę i miłość. To środowisko było błogosławieństwem Boga. Jak mogłem narzekać i winić Boga? Byłem aresztowany i torturowany, ale przez całą tę próbę Bóg prowadził mnie swoimi słowami; to była miłość Boga. Śpiewałem ten hymn w swoim sercu i im dłużej go śpiewałem, tym bardziej czułem się ożywiony. Przywróciło mi też wiarę i przysiągłem Bogu: „Boże, bez względu na to, jak policja mnie torturuje, pragnę wytrwać w świadectwie i nigdy Cię nie zdradzić. Będę niezachwianie podążała za Tobą aż do samego końca!”.

W areszcie śledczym, policjanci nadal stosowali wobec mnie wszelkiego rodzaju tortury i często podżegali więźniów do bicia mnie. W czasie mroźnej zimy kazali więźniom wylewać na mnie wiadra zimnej wody i zmuszali mnie do brania zimnego prysznica. Dygotałem z zimna na całym ciele. Doświadczając kołatania serca i pocenia się, moje serce bolało do tego stopnia, że moje plecy również były w agonii. Tutaj więźniowie byli maszynami zarabiającymi pieniądze dla KPCh i nie mieli żadnych praw. Nie mieli innego wyjścia, jak tylko znosić ucisk i niewolnicze wykorzystywanie. Strażnicy więzienni zmuszali mnie do drukowania przez cały dzień papierowych pieniędzy używanych do spalania jako ofiary za zmarłych. Najpierw ustalili zasadę, że musiałem drukować 1,000 sztuk papieru dziennie, potem zwiększyli tę liczbę do 1,800, a w końcu do 3, 000 sztuk. Ta liczba była niemożliwa do wykonania przez doświadczoną osobę, nie mówiąc już o kimś niedoświadczonym, takim jak ja. W rzeczywistości robili to celowo, abym nie był w stanie tego wykonać, aby mogli mieć pretekst do dręczenia i niszczenia mnie. Gdy nie potrafiłem wykonać normy, niegodziwi policjanci zakładali mi na nogi kajdany, które ważyły ponad 5 kg i skuwali razem ręce i stopy. Mogłem tylko siedzieć skulony, ale nie mogłem się poruszać. Jeszcze bardziej nikczemne było to, że ci nieludzcy i nieczuli policjanci nie pytali i nie dbali o moje podstawowe potrzeby. Mimo że ubikacja znajdowała się w celi więziennej, nie byłem w stanie podejść i z niej korzystać; mogłem tylko błagać współwięźniów, aby mnie na niej posadzili. Jeśli byli to nieco lepsi więźniowie, to podciągali mnie; gdy nikt mi nie pomagał, nie miałem innego wyjścia, jak tylko to wytrzymać. Najbardziej bolesnym czasem był czas posiłku, ponieważ ręce i stopy były skute razem. Mogłem tylko z całą siłą opuścić głowę i podnieść ręce i stopy. Tylko w ten sposób mogłem włożyć do ust bułkę ugotowaną na parze. Każdy kęs kosztował mnie wiele wysiłku. Kajdany ocierały mi ręce i stopy, powodując ogromny ból. Po długim czasie na moich nadgarstkach i kostkach powstały ciemne i błyszczące, twarde zrogowacenia. Często, gdy byłem zamknięty, nie mogłem jeść, a w rzadkich przypadkach więźniowie dawali mi dwie małe parowane bułki. Jednak przeważnie zjadali moją porcję, a ja zostawałem o pustym żołądku. Do picia dostawałem jeszcze mniej; pierwotnie każdemu podawano tylko dwie miski wody dziennie, ale byłem skrępowany i nie mogłem się poruszać, więc rzadko byłem w stanie wypić cokolwiek. Te nieludzkie męki były nie do opisania. Byłem czterokrotnie poddawany tego rodzaju nieludzkim torturom, trwającym łącznie dziesięć dni. Nawet w takich warunkach funkcjonariusze kazali mi pracować na nocną zmianę. Przez długi czas nie byłem w stanie się najeść; mój głód często powodował kołatanie serca, nudności i ucisk w klatce piersiowej. Zamieniłem się także w worek kości. Kiedy mój głód doszedł do tego stopnia, że naprawdę nie mogłem go znieść, pomyślałem o czymś, co Pan Jezus powiedział szatanowi w czasie pokusy: „Nie samym chlebem będzie żył człowiek, ale każdym słowem pochodzącym z ust Bożych” (Mt 4:4). To dało mi poczucie ulgi i czułem się gotowy, by osobiście doświadczyć tych słów od Boga w prześladowaniu mnie przez szatana. Uspokoiłem się przed Bogiem, aby się modlić i rozważać Jego słowa, a zanim się zorientowałem, mój ból i głód ustąpiły. Pewien więzień powiedział mi kiedyś: „Był sobie młody człowiek, który był skuty kajdankami i umarł z głodu. Widziałem, że od kilku dni nie jadłeś dużo i nadal jesteś w świetnym nastroju ”. Słysząc jego słowa, w milczeniu dziękowałem Bogu. Głęboko czułem, że to była moc życia w słowach Boga, które mnie wspierają. To naprawdę sprawiło, że poczułem, że słowo Boże jest prawdą, drogą i życiem, i z pewnością jest podstawą, na której powinienem polegać, aby przetrwać. Dlatego moja wiara w Boga niepostrzeżenie wzrosła. W tym środowisku cierpienia byłem w stanie prawdziwie doświadczyć rzeczywistości prawdy, że „Nie samym chlebem będzie żył człowiek, ale każdym słowem pochodzącym z ust Bożych”. To jest naprawdę najcenniejsze bogactwo życia, które Bóg mi dał, a także mój wyjątkowy dar. Co więcej, nigdy nie mógłbym tego uzyskać w środowisku, w którym nie musiałem się martwić o jedzenie czy ubrania. Teraz moje cierpienie miało tak wielkie znaczenie i wartość!

To doświadczenie prześladowań i tortur wzmogło nienawiść, jaką żywiłem w sercu do partii komunistycznej. Zostałem aresztowany i poddany wszelkim torturom tylko z powodu wiary w Boga. To było nieludzkie nadużycie; to było całkowicie złe! Pomyślałem o fragmencie słów Boga, które przeczytałem wcześniej: „Oblicze otchłani jest mroczne i pogrążone w chaosie, a prosty lud, znoszący taką udrękę, woła do Nieba i skarży się ziemi. Kiedy człowiek będzie w stanie wznieść swą głowę w górę? Człowiek jest kościsty i wymizerowany, jak mógłby walczyć z tym okrutnym i despotycznym diabłem? Dlaczego nie oddaje swego życia Bogu tak szybko jak może? Dlaczego ciągle się waha? Kiedyż zdoła doprowadzić do końca dzieło Boże? Tyranizowany tak bez celu i uciskany, zmarnuje całe swoje życie; czemu tak się spieszy, by przyjść na ten świat i mu spieszno z niego odejść? Czemu nie zachowuje czegoś cennego, aby dać to Bogu? Czyżby zapomniał o całych tysiącleciach nienawiści?” (Dzieło i wejście (8), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). To doświadczenie pokazało mi prawdziwą istotę partii komunistycznej jako wroga Boga, wroga prawdy. Umocniło mnie to w postanowieniu dawania świadectwa Bogu.

Miesiąc później policja KPCh postawiła mi nieuzasadniony zarzut „zakłócanie porządku społecznego i prawnego” i zostałem skazany na rok reformowania przez pracę. Gdy przybyłem do obozu pracy, policjanci zmuszali mnie do pracy każdego. Kiedy byłem w warsztacie licząc worki, odliczałem 100 worków, a następnie wiązałem je razem. Więźniowie zawsze celowo przychodzili i zabierali jeden lub kilka worków z tego, co policzyłem, następnie mówili, że nie policzyłem dobrze i wykorzystywali to jako okazję, żeby mnie bić i kopać. Kiedy kierownik zespołu zobaczył mnie pobitego, przychodził i obłudnie pytał mnie, co się dzieje, a więźniowie przedstawiali fałszywe dowody na to, że nie policzyłem wystarczająco dużo worków. Musiałem wtedy znosić lawinę ostrej krytyki ze strony kierownika zespołu. Ilekroć czułem się skrzywdzony i cierpiałem, podczas pracy śpiewałem hymn słów Boga: „W dniach ostatecznych musicie dawać świadectwo o Bogu. Bez względu na to, jak wielkie jest wasze cierpienie, powinniście iść do samego końca; nawet wydając ostatnie tchnienie nadal musicie być wierni Bogu i zdać się na Jego łaskę; tylko to jest prawdziwym umiłowaniem Boga, tylko to jest mocnym i donośnym świadectwem” („Staraj się miłować Boga niezależnie od tego, jak bardzo cierpisz” w książki „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Kiedy śpiewałem i śpiewałem, poczułem się poruszony i zainspirowany i nie mogłem powstrzymać łez spływających po moich policzkach. Postanowiłem, że bez względu na to, ile wycierpiałem, będę świadkiem Boga. Był tam inny brat w moim wieku, który akurat był wtedy ze mną zamknięty. Nie wolno nam było mówić, gdy pracowaliśmy w ciągu dnia, ale w nocy potajemnie zapisywaliśmy fragmenty słów i hymnów Boga, które zapamiętaliśmy, i wymienialiśmy się nimi. Po jakimś czasie przydzielono nas do wspólnej pracy, więc po cichu dzieliliśmy się społecznością, pomagając i zachęcając się nawzajem. To naprawdę pomogło złagodzić cierpienie.

Ponadto kazali mi codziennie rano zapamiętywać „zasady postępowania”, a kiedy ich nie zapamiętałem, byłem bity; zmuszali mnie także do śpiewania piosenek, chwalących Partię Komunistyczną. Gdy widzieli, że nie śpiewam lub że moje usta nie poruszają się, to w nocy nieuchronnie byłem bity. Karali mnie również, zmuszając do mycia podłogi mopem, a jeżeli nie zrobiłem tego zgodnie z oczekiwaniami, czekało mnie brutalne pobicie. Pewnego razu niektórzy więźniowie nagle zaczęli mnie uderzać i kopać. Po pobiciu zapytali mnie: „Młody, wiesz dlaczego jesteś bity? To dlatego, że nie wstałeś i nie przywitałeś strażnika, kiedy przyszedł”. Po każdym pobiciu byłem zły, ale nie odważyłem się nic powiedzieć; mogłem tylko płakać i cicho modlić się do Boga, mówiąc mu o goryczy i żalu w moim sercu z powodu tego bezprawnego, irracjonalnego miejsca. Nie było tu racjonalności, była tylko przemoc. Nie było tu ludzi, były tylko szalone demony i skorpiony! Codziennie czułem tak wiele bólu i tak silną presję, żyjąc w tej trudnej sytuacji; nie chciałem tam pozostawać ani minuty dłużej. Za każdym razem, gdy popadałem w stan słabości i bólu, myślałem o słowach Boga Wszechmogącego: „Czy kiedykolwiek przyjęliście błogosławieństwa, którymi was obdarzono? Czy kiedykolwiek szukaliście obietnic, które wam złożono? Prowadzeni przez Moje światło na pewno przełamiecie morderczy uścisk sił ciemności. Na pewno pośród mroku nie zgubicie prowadzącego was światła. Na pewno będziecie panami całego stworzenia. Na pewno będziecie zwycięzcami w obliczu szatana. Na pewno podczas upadku królestwa wielkiego, czerwonego smoka, staniecie pośród niezliczonych rzeszy, aby złożyć świadectwo o Moim zwycięstwie. Na pewno będziecie stanowczy i niezłomni w ziemi Sinim. Poprzez cierpienia, które znosicie, odziedziczycie błogosławieństwo pochodzące ode Mnie i na pewno będziecie promienieć Moją chwałą w całym wszechświecie” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 19, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże mnie zachęcały. Zrozumiałem, że niezależnie od tego, czy to, co Bóg mi daje, to łaska i błogosławieństwa, czy też próba i oczyszczenie, wszystko działo się po to, aby o mnie dbać i mnie zbawić, to znaczy, aby napełnić mnie prawdą i uczynić prawdę moim życiem. Bóg zezwolił na prześladowania i utrapienia, które mnie dotknęły, i nawet jeśli fizycznie wiele wycierpiałem, pozwoliło mi to wyraźnie zobaczyć złą esencję wielkiego czerwonego smoka polegającą na przeciwstawianiu się Bogu i nienawiści do niego, nienawidzeniu go i porzucaniu go, całkowitej ucieczki przed wpływem szatana, zwrócenia się całkowicie do Boga i uczynienia przez Boga zwycięzcą. To pozwoliło mi też naprawdę doświadczyć, że Bóg jest ze mną; sprawiło, że naprawdę cieszyłem się słowami Bożymi, które stały się chlebem mojego życia i lampą dla moich stóp, i światłem na mojej ścieżce, prowadząc mnie krok po kroku przez tę ciemną dziurę piekielną. To jest miłość i ochrona Boga, z której korzystałem i którą uzyskałem podczas prześladowań i ucisku. W tym czasie zobaczyłem, że byłem tak ślepy. Wierząc w Boga, wiedziałem tylko, jak cieszyć się łaską i błogosławieństwem Boga i w najmniejszym stopniu nie dążyłem do prawdy i życia. Kiedy moje ciało doznawało niewielkiego trudu, bezustannie jęczałem; po prostu nie rozumiałem woli Bożej i nie starałem się zrozumieć Bożego dzieła. Zawsze zasmucałem Boga i sprawiałem Mu ból. Byłem naprawdę bez sumienia! W poczuciu wyrzutów sumienia i winy modliłem się cicho do Boga: „O Boże Wszechmogący, widzę, że wszystko, co robisz, jest po to, by zbawić mnie i pozyskać. Nienawidzę tylko tego, że jestem tak zbuntowany i ślepy. Zawsze źle Cię rozumiałem i nie zważałem na Twoją wolę. Boże, dziś Twoje słowo obudziło moje zdrętwiałe serce i ducha, sprawiając, że zrozumiałem Twoją wolę. Nie chcę już dłużej mieć własnych pragnień i wymagań; podporządkuję się tylko Twoim ustaleniom. Bez względu na to, ile cierpienia muszę znieść, będę składał świadectwa o Tobie przez cały czas prześladowań szatana”. Po modlitwie zrozumiałem dobre intencje Boga i wiedziałem, że każde warunki, których Bóg pozwoli mi doświadczyć, są dla mnie największą Bożą miłością i zbawieniem. Dlatego też nie myślałem już o tym, aby ukrywać się, albo błędnie rozumieć Boga. Mimo że sytuacja nie zmieniła się, moje serce było naprawdę pełne radości i przyjemności; czułem, że to zaszczyt móc znosić cierpienia i prześladowania z powodu mojej wiary w Boga, i to był wyjątkowy dar dla mnie, skażonego człowieka; to było dla mnie szczególne błogosławieństwo i łaska od Boga.

Po roku ciężkiej pracy w więzieniu widzę, że moja postawa jest tak mała i tak bardzo brakuje mi prawdy. Wszechmogący Bóg naprawdę nadrobił moje braki w tych wyjątkowych warunkach i pozwolił mi wzrastać. W mojej niedoli umożliwił mi uzyskanie najcenniejszego bogactwa w życiu, pozwolił zrozumieć wiele prawd, których nie rozumiałem wcześniej, i wyraźnie dostrzec haniebne zbrodnie KPCh, polegające na prześladowaniu Boga i dręczeniu chrześcijan. Rozpoznałem odpychający wygląd szatana, demona i reakcyjną istotę jego oporu wobec Boga. Szczerze doświadczyłem, że Bóg Wszechmogący ma dla mnie, skażonego człowieka, wspaniałe zbawienie i miłosierdzie i czułem, że moc i życie w słowach Boga Wszechmogącego może mnie oświecić i być moim życiem i prowadzić mnie do zwycięstwa nad szatanem oraz wytrwałego wyjścia z doliny cienia śmierci. Chwała Bogu!

82. Tortury w pokoju przesłuchań

Autorstwa Xiao Min, Chiny

Urodziłam się w biednej, zacofanej wsi, a moje dzieciństwo było trudne i ubogie. Gdy tylko wyszłam za mąż, zaczęłam pracować jak szalona, aby poprawić swój byt. Skończyło się jednak na tym, że zachorowałam z przepracowania. Z niegdyś sprawnej osoby stałam się wycieńczonym chorobą wrakiem. Żyłam w ciągłym bólu, więc wszędzie, gdzie tylko mogłam, szukałam pomocy lekarskiej i jakichś terapii. Ostatecznie wydałam mnóstwo pieniędzy, a moje zdrowie wcale nie uległo poprawie. Wiosną 1999 roku pewne dwie siostry podzieliły się ze mną ewangelią dzieła Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Czytając słowa Boga Wszechmogącego, dostrzegłam ich autorytet i moc. Wiedziałam, że nie mógł ich wypowiedzieć żaden człowiek oraz że słowa Boga Wszechmogącego rzeczywiście są głosem Boga. Zyskałam całkowitą pewność, że Bóg Wszechmogący to Pan Jezus, który powrócił, i że może zbawić nas od całego naszego bólu. Czytając coraz więcej Bożych słów, zrozumiałam pewne prawdy i dokładnie pojęłam wiele spraw naszego świata. Mój zbolały, stłamszony duch poczuł się wyzwolony i stopniowo odzyskałam zdrowie. Moja wdzięczność Bogu nie znała granic i zaczęłam aktywnie głosić ewangelię oraz składać świadectwo o Bożym dziele dni ostatecznych.

Jednak niedługo potem zostałam trzy razy z rzędu aresztowana przez rząd KPCh za głoszenie ewangelii. Za każdym razem, gdy mnie aresztowano, Bóg Wszechmogący tak mną kierował, że mogłam przezwyciężyć prześladowania szatana. W 2012 roku w trakcie wykonywania obowiązków na rzecz kościoła ponownie trafiłam do jaskini tego potwora i zostałam poddana torturom z rąk szatana... 13 września 2012 roku wróciłam pod wieczór do domu, jak zawsze zaparkowałam swój skuter przed budynkiem i nacisnęłam dzwonek. Ku mojemu zaskoczeniu, gdy tylko otworzyłam drzwi, czterech krzepkich mężczyzn rzuciło się na mnie jak stado wilków. Wykręcili mi ręce za plecami, zakuli w kajdanki, pchnęli na krzesło i obezwładnili. Kilku z nich natychmiast zajęło się przeszukiwaniem mojej torby... W obliczu tego nagłego, brutalnego pokazu siły, osłupiałam z przerażenia i poczułam się jak mała, bezbronna owieczka schwytana przez wściekłe wilki, którym nie jest w stanie stawić oporu. Następnie policjanci wyprowadzili mnie z budynku i posadzili z tyłu czarnego sedana. W samochodzie komendant policji, mały, żałosny człowieczek odurzony własnym sukcesem, odwrócił się do mnie i chytrze szczerząc zęby, powiedział: „Mamy cię! Wiesz, jak to się stało, że cię złapaliśmy?”. Bojąc się, że mogę próbować uciec, funkcjonariusze przytrzymywali mnie z dwóch stron, jakbym była jakimś niebezpiecznym przestępcą. Wpadłam w panikę, a jednocześnie czułam wściekłość. Nie mogłam przewidzieć, jak policja będzie mnie karać i dręczyć. Bardzo się bałam, że nie wytrzymam tortur i że stanę się judaszem i zdradzę Boga, lecz wtedy przyszły mi na myśl Boże słowa: „Jeśli tylko często modlicie się i zanosicie do Mnie swe prośby, obdarzę was pełną wiarą. Potężni mogą się zdawać z zewnątrz przewrotnymi, lecz nie obawiajcie się, ponieważ jest to skutek waszej słabej wiary. Jeśli tylko wasza wiara będzie wzrastać, nic nie będzie zbyt trudne” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 75, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga Wszechmogącego dały mi wiarę oraz siłę i stopniowo pomogły mi się uspokoić. „Tak — pomyślałam. - Bez względu na to, jak brutalni i okrutni są ci nikczemni policjanci, są tylko pionkami w rękach Boga; są elementem Jego planowego działania. Dopóki będę się modlić i szczerym sercem wzywać Boga, On będzie ze mną i nie mam się o co martwić. Jeśli ci oprawcy zaczną mnie torturować i okrutnie bić, oznaczać to będzie jedynie, że Bóg pragnie poddać próbie moją wiarę. Bez względu na to, jak bardzo będą dręczyć moje ciało, nie mogą sprawić, że moje serce przestanie zwracać się do Boga i Go wzywać. Nawet jeśli zabiją moje ciało, nie mogą zabić duszy, jako że wszystko, czym jestem, znajduje się w Bożych rękach”. Gdy tylko o tym pomyślałam, przestałam się bać szatana i postanowiłam trwać przy świadectwie o Bogu. Dlatego w sercu wołałam: „Boże Wszechmogący! Bez względu na to, co mi dzisiaj zrobią, jestem gotowa stawić temu wszystkiemu czoła. Choć moje ciało jest słabe, pragnę żyć, polegając na Tobie i nie dać szatanowi ani jednej okazji, by mnie wykorzystał. Proszę, chroń mnie, nie pozwól, bym Cię zdradziła i okryła się hańbą jak judasz”. Całą drogę śpiewałam w myślach jeden z kościelnych hymnów: „Przez Jego święty plan i suwerenność, napotykam próby dla mnie przeznaczone. Jak mógłbym się poddać lub ukryć? Najważniejsza jest chwała Boża. W czasie niedoli słowa Boże prowadzą mnie, a moja wiara jest doskonalona. Jestem całkowicie i w pełni oddany oddany Bogu i śmierci nie boję się. Wola Boża jest zawsze ponad wszystko” („Proszę tylko, by Bóg był usatysfakcjonowany” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Gdy w milczeniu śpiewałam ten hymn, moje serce wypełniło się siłą i postanowiłam polegać na Bogu, aby trwać przy świadectwie i upokorzyć szatana.

Gdy wprowadzili mnie do sali przesłuchań, zaskoczył mnie tam widok siostry, która wykonywała w kościele ten sam obowiązek, co ja. Była tam też siostra, która mieszkała w tym samym domu, a także jedna z przywódczyń kościoła. One wszystkie też zostały schwytane! Jeden z funkcjonariuszy zobaczył, że na nie patrzę i przeszywając mnie wzrokiem, wrzasnął: „Na co się gapisz? Właź tam!”. Następnie policjanci zamknęli nas w różnych pokojach przesłuchań, żebyśmy nie mogły ze sobą rozmawiać. Rozpięli mi pasek i brutalnie całą mnie obszukali. Było to dla mnie bardzo upokarzające i zobaczyłam, jak z gruntu źli, odrażający i podli są owi demoniczni podwładni rządu KPCh! Byłam wściekła, lecz musiałam zdławić swój gniew, bo w tej jaskini potworów nie było miejsca na rozum. Gdy już skonfiskowali nowy, należący do kościoła skuter oraz 600 juanów, które miałam przy sobie, zaczęli mnie przesłuchiwać. „Jak się nazywasz? Jaką pozycję zajmujesz w kościele? Kto jest twoim przywódcą? Gdzie teraz jest?” Nie odpowiedziałam na żadne pytanie, więc policjant wrzasnął: „Myślisz, że jak nam nie powiesz, to się nie dowiemy? Nie masz pojęcia, do czego jesteśmy zdolni! Powinnaś wiedzieć, że aresztowaliśmy też waszych przywódców wyższego szczebla!”. Następnie zaczęli wymieniać różne nazwiska, pytając, czy znam te osoby i kontynuowali przesłuchanie. „Gdzie trzymacie kościelne pieniądze? Powiedz nam!” Wszystko, co mówili, zbywałam tylko słowami: „Nikogo nie znam! Nic nie wiem!”. Gdy zobaczyli, że pierwsza runda przesłuchania się nie powiodła, wyciągnęli asa z rękawa i zaczęli na zmianę przesłuchiwać mnie i torturować, by w końcu mnie złamać. Policjanci przesłuchiwali i dręczyli mnie przez trzy dni i cztery noce bez przerwy. W tych okropnych chwilach szczerze wołałam do Boga, a Jego słowa służyły mi za przewodnika: „Nie powinieneś obawiać się tego czy tamtego; bez względu na to, ilu trudom i niebezpieczeństwom miałbyś stawić czoła, potrafisz zachować spokój przed Moim obliczem, niczym nie niepokojony, tak aby Moja wola mogła się wypełnić w niezakłócony sposób. Jest to twój obowiązek. (…) Nie obawiaj się; z Moją pomocą, któż mógłby stanąć ci na tej drodze? Zapamiętaj to sobie! Nie zapominaj! Wszystko, co się dzieje, wynika z Moich dobrych intencji i Ja nad wszystkim czuwam” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 10, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Tak!” — pomyślałam. „Bóg Wszechmogący jest moją potężną twierdzą i z Bogiem Wszechmogącym jako moim wiernym wsparciem nie mam się czego bać! Dopóki trwam w wierze i współpracuję z Bogiem, jestem pewna, że On pomoże mi przezwyciężyć pokusy szatana i przejść ten trudny czas”. Ponieważ pierwszego dnia policjanci nie wyciągnęli ode mnie takich informacji, jakich chcieli, utrata twarzy wywołała ich gniew. Ich dowódca krzyknął: „Jej upór mnie nie powstrzyma! Poddajcie ją torturom!”. Kiedy to usłyszałam, zaczęłam upadać na duchu i bać się, że już uginam się pod ich naciskiem. Mogłam jedynie szczerze zawołać do Boga: „Boże Wszechmogący! Czuję się teraz bardzo słaba, uszła ze mnie cała siła. Policja chce mnie torturować, a ja naprawdę nie wiem, czy wytrwam. Proszę, bądź ze mną i daj mi siłę!”. Funkcjonariusze powiesili mnie za skute za plecami ręce na stojącym w pomieszczeniu zepsutym stole, a potem zmusili do przykucnięcia. Przyglądali mi się złowrogo i nieustępliwie przesłuchiwali: „Gdzie jest twój przywódca? Gdzie są wszystkie pieniądze kościoła?”. Nie mogli się doczekać, aż złamię się pod presją tych tortur i w końcu się poddam. Po mniej więcej pół godzinie takiej udręki z rąk policji moje nogi zaczęły trząść się z bólu. Serce biło mi mocno, a ręce były całe obolałe. Byłam u kresu wytrzymałości i czułam, że nie wytrzymam już ani chwili dłużej, z głębi serca zawołałam: „Boże Wszechmogący! Proszę, zbaw mnie! Już dłużej nie wytrzymam. Nie chcę Cię zdradzić jak jakiś judasz. Proszę, daj mi siłę”. Wtedy przyszły mi na myśl te Boże słowa: „Za każdym działaniem, które Bóg podejmuje w was, kryje się zakład szatana z Bogiem – za wszystkim kryje się toczona walka. (…) Kiedy Bóg i szatan walczą w sferze duchowej, jak należy zadowalać Boga i jak należy trwać mocno w świadectwie na Jego rzecz? Powinieneś wiedzieć, że wszystko, co ci się przydarza, jest wielką próbą i czasem, w którym Bóg potrzebuje, abyś dawał świadectwo” (Tylko umiłowanie Boga jest prawdziwą wiarą w Niego, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa mnie przebudziły i dzięki nim uzmysłowiłam sobie, że to szatan dręczy mnie w ten sposób, bym zdradziła Boga i zaniechała dążenia do prawdy. Ta bitwa toczyła się w wymiarze duchowym: szatan usiłował mnie kusić, a dla Boga był to sposób, by poddać mnie próbie. Bóg chciał, bym niosła świadectwo w tej właśnie chwili. Bóg miał wobec mnie oczekiwania i wielu aniołów, podobnie jak szatan, czekało w tym momencie, aż oznajmię swoje stanowisko. Po prostu nie mogłam się poddać i odpuścić, nie mogłam ugiąć się przed szatanem. Wiedziałam, że aby zadowolić Bożą wolę, muszę pozwolić, by Boże dzieło się przeze mnie wykonało. Zgodnie z niezmienną zasadą, to był właśnie ten obowiązek, który powinnam wypełnić jako stworzona istota — to było moje powołanie. W tym kluczowym momencie moja postawa i moje zachowanie miały wywrzeć bezpośredni wpływ na moją zdolność niesienia zwycięskiego świadectwa o Bogu, a co więcej, miały też bezpośrednio wpłynąć na moją zdolność stawania się świadectwem Bożego zwycięstwa nad szatanem i zdobycia chwały przez Boga. Wiedziałam, że nie mogę przysporzyć Bogu smutku ani go rozczarować. Nie mogłam pozwolić, aby powiodły się podstępne plany szatana, które mnie dotknęły. Gdy te myśli pojawiły się w mej głowie, nagle w sercu zrodziła się siła i z całą mocą powiedziałam: „Możecie mnie pobić na śmierć, ale i tak nic nie wiem!”. W tej samej chwili do pokoju weszła policjantka, a na mój widok powiedziała: „Szybko, ściągnijcie ją! Co chcecie zrobić? Zabić ją? Jeśli coś jej się stanie, to będzie wasza odpowiedzialność!”. W głębi serca wiedziałam, że to Bóg Wszechmogący usłyszał moje modlitwy i uchronił mnie od cierpienia w tej chwili zagrożenia. Kiedy ci okrutnicy opuścili mnie na dół, padłam na podłogę. Nie mogłam utrzymać się w pionie i całkowicie straciłam czucie w nogach i rękach. Ledwo starczało mi sił, by oddychać i w ogóle nie czułam swoich kończyn. Byłam przerażona, a z oczu bez przerwy płynęły mi łzy. Zastanawiałam się: „Czy skończę jako kaleka?”. Policjanci, mimo wszystko, nadal mnie nie wypuścili. Chwycili mnie z dwóch stron za ręce i ciągnąc mnie niczym zwłoki, posadzili na zepsutym krześle. Jeden z funkcjonariuszy syknął złośliwie: „Jak nie zacznie mówić, powieś ją na linie!”. Drugi od razu wziął cienką, nylonową linkę i przywiązał moje skute kajdankami ręce do rury grzejnika. Znów wyprostowało mi ręce, więc plecy i ramiona zaczęły wkrótce boleć. Brutalni funkcjonariusze nie ustawali w zadawaniu pytań: „Powiesz nam w końcu to, co chcemy wiedzieć?”. Nadal nie odpowiadałam. Tak bardzo ich to rozwścieczyło, że chlusnęli mi wodą w twarz, mówiąc, że to powinno mnie obudzić. Wszystkie zadane mi dotychczas tortury sprawiły, że nie miałam już ani odrobiny sił, a ze zmęczenia nie mogłam nawet otworzyć oczu. Widząc, że nadal milczę, jeden z podłych funkcjonariuszy, by ze mnie zadrwić, brutalnie na siłę unosił mi powieki. Przez te kilka godzin przesłuchań i tortur policjanci wykorzystali wszystkie swoje triki, by zmusić mnie do zeznań, lecz ich starania znów spełzły na niczym.

Widząc, że poprzez takie przesłuchania nic ze mnie nie wyciągną, policjanci postanowili wprowadzić w życie inny diabelski plan: sprowadzili z miasta człowieka, który określał się mianem „eksperta od przesłuchań”, żeby się ze mną rozprawił. Zabrali mnie do innego pomieszczenia i kazali usiąść na metalowym krześle, następnie przykuli moje kostki do nóg krzesła, a ręce do jego oparcia. Chwilę później do pokoju wszedł wytwornie wyglądający mężczyzna w okularach i z teczką. Uśmiechnął się do mnie szeroko, udając sympatię, rozkuł łańcuchy z moich kostek i rąk, po czym pozwolił mi usiąść na stojącym z boku łóżku. Najpierw nalał mi szklankę wody, a zaraz potem poczęstował słodkościami. Podszedł do mnie i z udawaną życzliwością powiedział: „No i po co tak cierpieć? Tyle już zniosłaś, a czy to warto. Powiedz nam tylko to, co chcemy wiedzieć i wszystko będzie w porządku...”. Nie wiedziałam, co powinnam zrobić w tej nowej sytuacji, więc pośpiesznie pomodliłam się w sercu i zawołałam do Boga, by mnie oświecił i pokierował. Od razu przyszły mi na myśl słowa Boga Wszechmogącego: „Musicie czuwać i cały czas wyczekiwać oraz więcej modlić się do Mnie. Musicie rozpoznać liczne podstępy i przebiegłe intrygi szatana, rozpoznać duchy, poznać ludzi oraz potrafić rozróżniać wszystkie rodzaje ludzi, zdarzeń i rzeczy” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 17, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa pomogły uświadomić sobie, że diabeł zawsze pozostanie diabłem oraz że nigdy nie może zmienić swej demonicznej, sprzeciwiającej się Bogu i nienawidzącej Go istoty. Bez względu na to, czy używa twardych czy miękkich taktyk, jego celem jest zawsze doprowadzenie do tego, bym zdradziła Boga i porzuciła drogę prawdy. Dzięki ostrzeżeniu płynącemu z Bożych słów, zyskałam pewne rozeznanie w podstępnych knowaniach szatana, mój umysł się oczyścił i mogłam zająć zdecydowane stanowisko. Przesłuchujący powiedział mi wówczas: „Rząd KPCh zabrania ludziom wiary w Boga. Jeśli nadal będziesz wierzyć w Boga Wszechmogącego, to cała twoja rodzina poniesie konsekwencje. Wywrze to wpływ na przyszłość, możliwości zatrudnienia i służby cywilnej wszystkich dzieci w twojej rodzinie. Lepiej dobrze to sobie przemyśl...”. Po tych słowach w moich myślach rozgorzała bitwa i czułam się podwójnie skołowana. W tej chwili zagubienia przyszły mi do głowy doświadczenia Piotra, któremu udało się wytrwać w świadectwie w obliczu szatana. Piotr zawsze starał się zrozumieć Boga przez wszystkie zakusy szatana, które ten wobec niego przygotowywał. Tak więc zwróciłam się w swym sercu do Boga i wszystko Mu powierzyłam, szukając Jego woli. Nieświadomie przyszły mi do głowy słowa Boga Wszechmogącego: „Bóg stworzył ten świat, stworzył ludzkość i co więcej, był architektem starożytnej kultury Grecji i ludzkiej cywilizacji. Tylko Bóg pociesza ludzkość i tylko On troszczy się o nią w dzień i w nocy. Rozwój człowieka i czynione przez niego postępy są nierozłącznie związane ze zwierzchnictwem Boga, a historia i przyszłość ludzkości nierozerwalnie łączą się z Bożymi planami. Jeśli jesteś prawdziwym chrześcijaninem, z pewnością uwierzysz w to, że wzrost i upadek każdego państwa lub narodu jest zgodny z Bożymi planami. Bóg zna los kraju lub narodu i tylko On kontroluje bieg historii ludzkości” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa wypełniły mnie światłem. „Tak!” — pomyślałam. „Bóg jest Stwórcą i nasz los jako ludzkości jest w Jego rękach. Szatan jest z rodzaju tych, którzy przeciwstawiają się Bogu. Jeśli nie potrafi zmienić nawet swojego własnego przeznaczenia, tego, że jest skazany na potępienie, jakże mógłby wobec tego rządzić losem człowieka? Ludzkie przeznaczenie jest z góry ustalone przez Boga i wszelkie zajęcia, jakie moje dzieci mogą podjąć w przyszłości, i wszystkie ich perspektywy na przyszłość zależą od Boga. Szatan nie ma nad tymi rzeczami żadnej kontroli”. Doszedłszy do tego, jeszcze wyraźniej zobaczyłam, jak podły i bezwstydny jest szatan i jego demony. Tak więc by zmusić mnie do wyparcia się Boga i odrzucenia Go, wykorzystywał podłe i ohydne taktyki — manipulacje i gierki — by mnie zwabić i oszukać. Gdyby nie oświecenie i przewodnictwo Boga Wszechmogącego, które w samą porę się pojawiły, już zostałabym powalona i zniewolona przez szatana. Teraz, gdy wiedziałam już, jak podły i zły jest szatan, moje przekonanie, by nie ulec jego knowaniom tylko się wzmocniło. Nikczemny policjant w końcu nie wiedział już, co dalej począć i co jeszcze mógłby zrobić, więc wyszedł zniechęcony.

Trzeciego dnia komendant policji zobaczył, że nie wyciągnęli ze mnie żadnych informacji i bardzo się wściekł, narzekając na brak kompetencji swoich podwładnych. Podszedł do mnie i z wymuszonym uśmiechem sarkastycznie stwierdził: „Dlaczego się jeszcze nie przyznałaś? Za kogo ty się masz, Liu Hulan? Myślisz, że spróbowaliśmy już wszystkiego, co najgorsze, więc się nie boisz, tak? Dlaczego twój Bóg Wszechmogący się nie pojawia, żeby cię zbawić?” Mówiąc to, straszył mnie, wymachując mi przed oczami małym paralizatorem, który trzaskał i błyskał niebieskim światłem. Następnie wskazał na wielki, podłączony do gniazdka paralizator i zagroził: „Widzisz tamten? Ten mały się zaraz rozładuje, a wtedy będę cię razić tym wielkim. Jest już naładowany do pełna. Zobaczymy, czy zaczniesz w końcu mówić! Wiem, że zaczniesz!”. Spojrzałam na duży paralizator i nie mogłam powstrzymać ogarniającej mnie paniki: „Ten policjant jest taki zawzięty i diabelski! Czy w końcu mnie zabije? Czy dam radę wytrzymać te tortury? Czy zostanę porażona prądem na śmierć?”. W tamtej chwili mój umysł zalały słabość, tchórzostwo, ból i bezradność... Pospiesznie zawołałam do Boga: „O Boże, chroń mnie i daj mi wiarę i siłę”. Potem w moich myślach pojawiło się kilka wersetów z hymnu z Bożych słów: „Wiara jest niczym kładka z jednego pnia: ci, którzy żałośnie czepiają się życia, będą mieć trudności z przejściem na drugą stronę, jednak ci, którzy gotowi są poświęcić samych siebie, mogą przejść po niej pewnym krokiem i bez żadnych obaw. Jeśli człowiek żywi bojaźliwe i strachliwe myśli, to dlatego, że szatan go oszukuje, gdyż szatan boi się, że przejdziemy przez most wiary, by wkroczyć w Boga” („Niech Bóg zapanuje nad całym naszym życiem” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Te słowa Pana Jezusa również przyszły mi na myśl: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu” (Mt 10:28). Boże słowa sprawiły, że z moich oczu swobodnie popłynęły łzy — byłam niezwykle poruszona. W mym sercu wezbrała siła wielka jak rozszalały ogień. „Nawet jeśli przyjdzie mi dzisiaj umrzeć” — pomyślałam — „czego mam się bać? Śmierć dla Boga jest czymś chwalebnym i zrezygnuję ze wszystkiego, by walczyć z szatanem aż do śmierci!” Wtedy przyszły mi na myśl pewne wersety z innego hymnu z Bożego słowa: „W drodze do Jerozolimy Jezus przeżywał agonię, jak gdyby nóż wwiercał się w Jego serce, mimo to nie miał nawet najmniejszych zamiarów, by cofnąć swoje słowo; zawsze była moc dająca Mu siłę, aby mógł podążać w stronę swojego krzyża. Ostatecznie został do niego przybity i w ciele wyglądającym jak inne grzeszne ciała dopełnił dzieła odkupienia rodzaju ludzkiego i wzniósł się ponad okowy śmierci oraz Hadesu. Przed Jego obliczem śmierć, piekło i Hades utraciły swoją moc i zostały przez Niego zwyciężone” („Naśladujcie Pana Jezusa” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Nieustannie śpiewałam w głębi duszy, a po policzkach ciągle spływały mi łzy. Przed moimi oczami rozgrywała się scena ukrzyżowania Pana Jezusa Chrystusa: faryzeusze szydzili z Niego, oczerniali Go i urągali Mu, Jego oprawca uderzał Go biczem naszpikowanym żelazem, aż całe ciało Jezusa pokryte zostało ranami i sińcami, a na końcu został w bestialski sposób przybity do krzyża, lecz nie wydał z siebie ani jednego dźwięku... Wszystko, co Jezus wycierpiał, zniósł z miłości dla ludzi i ta miłość zwyciężyła nad Jego umiłowaniem własnego życia. W tamtej chwili Boża miłość zainspirowała i poruszyła moje serce i zostałam wypełniona niesamowitą siłą i wiarą. Czułam się nieustraszona i wierzyłam, że wspaniale byłoby umrzeć dla Boga, natomiast największym wstydem byłoby stać się judaszem. Ku mojemu zdziwieniu, gdy postanowiłam, że nawet za cenę życia wytrwam przy świadectwie o Bogu, w tej samej bowiem chwili inny funkcjonariusz wbiegł do sali, mówiąc: „Na rynku miejskim wybuchły zamieszki, musimy zarządzić mobilizację sił, by je zdławić i utrzymać porządek publiczny!”. Funkcjonariusze wybiegli pospiesznie. Gdy wrócili, była późna noc i nie mieli już siły mnie przesłuchiwać. Rzucili tylko złowrogo: „Skoro nie chcesz mówić, wyślemy cię do aresztu śledczego!”. Rankiem czwartego dnia policjanci zrobili mi zdjęcie — na szyi miałam zawieszoną dużą kwadratową tabliczkę z namalowanym na niej pędzlem nazwiskiem. Oprawcy drwili ze mnie i szydzili jak ze zdemaskowanego przestępcy. Czułam się niezmiernie upokorzona i wewnętrznie słaba. Uświadomiłam sobie jednak, że moja postawa jest niewłaściwa i pospiesznie w milczeniu zawołałam w sercu do Boga: „Boże! Proszę, chroń moje serce i pozwól mi zrozumieć Twoją wolę i nie paść ofiarą tych szatańskich, podstępnych knowań”. Po tej modlitwie przypomniałam sobie fragment Bożych słów: „Jesteś istotą stworzoną: to oczywiste, że powinieneś czcić Boga i dążyć do osiągnięcia życia pełnego znaczenia. Jeśli nie czcisz Boga i żyjesz tylko w swym plugawym ciele, to czyż nie jesteś jedynie zwierzęciem w ludzkiej skórze? Skoro jesteś istotą ludzką, powinieneś ponosić koszty dla Boga i znosić wszelkie cierpienia! Powinieneś z radością i bez wahania przyjmować tę odrobinę cierpienia, jakiemu jesteś dziś poddawany, i wieść życie pełne znaczenia, tak jak Hiob i Piotr (…) Jesteście ludźmi, którzy podążają właściwą drogą, tymi, którzy dążą do poprawy. Jesteście ludźmi, którzy buntują się w narodzie wielkiego, czerwonego smoka, tymi, których Bóg nazywa sprawiedliwymi. Czyż takie właśnie życie nie jest życiem o największym znaczeniu?” (Praktyka (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa pozwoliły mi zrozumieć, że moje życie nabiera sensu i staje się wartościowe właśnie dlatego, że jako stworzona istota mam możliwość dążyć do prawdy i żyć tak, by uwielbiać i zadowalać Boga. To, że mogłam dzisiaj zostać schwytana i zatrzymana za wiarę w Boga, że znoszę całe to upokorzenie i ból, że mogę brać udział w cierpieniach Chrystusa nie jest niczym wstydliwym, lecz czymś chwalebnym. Szatan nie uwielbia Boga, wręcz przeciwnie, robi wszystko, co może, by zakłócić i przerwać Boże dzieło, a to jest najbardziej haniebne i podłe. Owe myśli wypełniły mnie siłą i radością, a nikczemny policjant zobaczył uśmiech na mojej twarzy, przyjrzał mi się zdziwiony i spytał: „A ty z czego się cieszysz?”. Odpowiedziałam sprawiedliwie i zdecydowanie: „Wiara w Boga i uwielbianie Go są w pełni usprawiedliwione. Nie ma w nich absolutnie nic złego. Dlaczego, więc nie miałabym być szczęśliwa?”. Słysząc te słowa, nic nie powiedzieli. Dzięki przewodnictwu Bożych słów ponownie udało mi się pokonać szatana, polegając na Bogu.

Następnie zostałam zabrana do aresztu, a tam wszystko było jeszcze bardziej ponure i przerażające; miałam wrażenie, jakbym zstąpiła do jakiegoś piekła. Na posiłek dostawałam mały kawałek czarnego chleba ugotowanego na parze i miskę przezroczystej zupy z odrobiną gotowanej chińskiej kapusty i pływającymi na wierzchu kilkoma listkami warzyw. Przez cały czas byłam tak głodna, że mój żołądek wręcz wołał o jedzenie. Jednak mimo tego musiałam nadal harować jak wół i jeśli nie wyrabiałam norm, byłam bita lub za karę musiałam stać na warcie. Jako że te okrutne tortury ciągnęły się przez wiele dni, byłam poraniona i posiniaczona od stóp do głów i z trudem się poruszałam, lecz strażniczki nadal zmuszały mnie do noszenia ciężkich ładunków miedzianego drutu. Z powodu tej ciężkiej pracy moje poranione plecy nieznośnie bolały i pod koniec dnia potrafiłam tylko wczołgać się do łóżka. Nocą jednak policja znów kazała mi pilnować pozostałych więźniarek. Cała ta wycieńczająca praca ponad ludzkie siły była wręcz nie do wytrzymania. Pewnej nocy, gdy stałam na warcie, wykorzystując nieobecność strażniczki, przykucnęłam ukradkiem, żeby trochę odpocząć. Nagle jeden z bezwzględnych policjantów zobaczył mnie na monitoringu w pokoju nadzoru i wparował do mojej sali, wrzeszcząc: „Kto powiedział, że możesz usiąść?”. Inna więźniarka szepnęła do mnie: „Szybko, przeproś go albo każe ci spać na drewnianym łóżku”. Miała na myśli jedną ze stosowanych tam tortur, która polegała na tym, że do celi więźnia przynoszone zostaje skrzydło drewnianych drzwi, przykuwa się do nich nogi i stopy więźnia, a ręce zostają przywiązane sznurem za nadgarstki. Tak skrępowany więzień nie może się ruszać przez dwa tygodnie. Słysząc to, zapłonęłam gniewem i nienawiścią, lecz wiedziałam, że nie mogę okazać nawet najmniejszego oporu — mogłam tylko przełknąć swój gniew i milczeć. Zastraszanie i tortury były nie do zniesienia. Tej nocy leżałam w swoim lodowatym łóżku, płacząc nad całą tą niesprawiedliwością, a moje serce wypełniło się skargami i żądaniami wobec Boga: „Kiedy to wszystko się skończy? Jeden dzień w tym piekle to już o jeden dzień za dużo!”. Wtedy przyszły mi na myśl Boże słowa: „Jeśli rozumiesz znaczenie ludzkiego życia i wybrałeś właściwą jego ścieżkę, i jeśli w przyszłości podporządkujesz się Bożym zamysłom bez żadnych skarg i wyborów niezależnie od tego, jak Bóg cię traktuje, i jeśli nie masz żadnych wymagań wobec Boga, to w ten sposób staniesz się osobą wartościową” (Jak powinieneś przejść ostatni odcinek ścieżki, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa mnie zawstydziły. Przypomniałam sobie, jak zawsze powtarzałam, że zawsze, bez względu na ból czy trudności, będę starała się być posłuszna Bogu jak Piotr oraz że nie będę podejmować żadnych decyzji ani stawiać żadnych żądań z myślą o sobie samej. Jednak gdy dopadły mnie trudności i prześladowania, gdy musiałam cierpieć i ponosić koszty, chcę uciec i zawsze chcę się pozbyć takiego środowiska cierpienia. W ogóle nie byłam posłuszna! Dopiero wtedy zrozumiałam w końcu dobre intencje Boga: On pozwolił, by spadło na mnie to nieszczęście, by umocnić moje postanowienie znoszenia cierpienia i by pozwolić mi nauczyć się okazywać posłuszeństwo w cierpieniu, abym mogła podporządkować się Bożym planowym działaniom i bym była gotowa do przyjęcia Jego obietnicy. Widząc, że wszystko, co Bóg czynił, robił z miłości, by mnie zbawić, moje serce zostało wyzwolone i nie czułam się już pokrzywdzona ani zbolała. Pragnęłam tylko podporządkować się planowym działaniom i ustaleniom Boga, dać świadectwo i upokorzyć szatana.

Miesiąc później, zostałam zwolniona. Oskarżyli mnie jednak o utrudnianie egzekwowania prawa i uczestnictwo w xie jiao, by ograniczyć moją wolność osobistą. Przez rok nie wolno mi było opuścić prowincji ani granic gminy i musiałam stawiać się na każde wezwanie, gdy tylko policja chciała mnie widzieć. Gdy wróciłam do domu, odkryłam, że wszystko, co miałam w domu zostało zrabowane i zabrane przez policję. Ponadto, bezwzględni funkcjonariusze jak bandyci splądrowali mój dom i zagrozili mojej rodzinie, że wypuszczą mnie dopiero, gdy dostaną 25 tysięcy juanów. Moja teściowa nie wytrzymała całego tego napięcia i dostała zawału serca. Wróciła do zdrowia dopiero po hospitalizacji i leczeniu, które kosztowało ponad dwa tysiące juanów. Ostatecznie moja rodzina musiała prosić wszystkich znajomych o pożyczkę, by zebrać trzy tysiące juanów dla policji i dopiero wtedy zostałam uwolniona. Z powodu okrutnych tortur zadanych mi przez bestialskich funkcjonariuszy policji moje ciało nadal nosi ślady tamtych wydarzeń: nogi i ręce są często opuchnięte i obolałe przez nadmierne obciążenie pracą w więzieniu. Nie jestem w stanie podnieść nawet dwóch kilogramów warzyw ani wyprać sobie ubrań. Straciłam całkowicie zdolność do pracy. Okrutne prześladowania, którym poddał mnie rząd KPCh, sprawiły, że nienawidzę szatana jeszcze bardziej — nienawidzę tego reakcyjnego, sprzeciwiającego się Niebiosom piekielnego diabła!

To doświadczenie aresztowania i prześladowania dało mi jasny obraz Partii Komunistycznej, jej złej, demonicznej twarzy, która nienawidzi prawdy i nienawidzi Boga. Wzbudziło to moją niechęć do szatana i demonicznej, perwersyjnej Komunistycznej Partii Chin, która jest całkowicie przeciwna Niebu. Miałam też autentyczne, osobiste doświadczenie tego, jak praktyczne i mądre jest dzieło Boga. Aresztowana i prześladowana przez partię komunistyczną rozwinęła moje rozeznanie; złagodziła również moje postanowienie i udoskonaliła moją wiarę, pozwalając mi nauczyć się patrzeć i polegać na Bogu. Zasmakowałam też majestatu i autorytetu słów Boga, widząc, że mogą one być źródłem pomocy, która jest zawsze po naszej stronie. Widziałam, że tylko Bóg kocha człowieka i tylko Bóg może go zbawić. W sercu zbliżyłam się do Boga. Wszystkie te nagrody zebrałam z przechodzenia trudów i prób. Dzięki Bogu!

83. Przezwyciężenie pokus szatana

Autorstwa Chen Lu, Chiny

Urodziłam się w latach osiemdziesiątych na wsi – moja rodzina od pokoleń zajmowała się rolnictwem. Rzuciłam się w wir nauki, żeby zdać egzaminy na studia i uciec od biedy i zacofania wiejskiego życia. W szkole średniej natrafiłam na książkę „Historia sztuki zachodniej” i dopiero gdy zobaczyłam tyle pięknych obrazów, takich jak „Stworzenie świata”, „Raj i grzech pierworodny” i „Ostatnia wieczerza”, uświadomiłam sobie, że we wszechświecie istnieje Bóg, który jest stwórcą wszystkich rzeczy. Moje serce mimowolnie wypełniło się czcią dla Boga. Po ukończeniu studiów łatwo znalazłam pracę, a później poznałam świetnego partnera. W końcu spełniłam nadzieje swoje i swoich przodków: uciekłam od życia w trudzie i znoju. Narodziny mojego dziecka w 2008 roku wniosły w moje życie wiele radości. Patrząc na wszystko, co osiągnęłam, sądziłam, że powinnam wieść szczęśliwe, wygodne życie. Jednak mimo że owo godne pozazdroszczenia, piękne życie przynosiło mi radość, ciągle miałam wrażenie, że głęboko w moim sercu jest pustka. Sprawiało to, że czułam się zdezorientowana i bezradna.

W listopadzie 2008 roku moja rodzina opowiedziała mi o ewangelii Boga Wszechmogącego dni ostatecznych. Dzięki słowom Boga w końcu zrozumiałam, że to On jest źródłem życia ludzkości i że Jego słowa są siłą napędową i filarem naszego życia. Jeśli zrezygnujemy ze strawy i z pożywienia, jakie Bóg stanowi dla naszego życia, nasze dusze będą puste i samotne, a ich potrzeb nigdy nie będą w stanie zaspokoić żadne przyjemności materialne. Tak jak powiedział Bóg Wszechmogący: „Ostatecznie człowiek jest tylko człowiekiem. Pozycja i życie Boga nie mogą być zastąpione przez człowieka. Ludzkość nie wymaga jedynie uczciwego społeczeństwa, w którym każdy jest syty, równy i wolny, lecz zbawienia i zaopatrzenia w życie przez Boga. Dopiero, gdy człowiek dostąpi Bożego zbawienia i zaopatrzenia w życie, wszystkie ludzkie potrzeby, pragnienie odkrywania i duchowa pustka mogą zostać przezwyciężone” (Dodatek 2: Bóg kieruje losem całej ludzkości, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Jego słowa obmyły moją duszę niczym wiosenny deszcz na pustyni i usunęły zamęt z mojego serca. Od tamtego czasu namiętnie czytałam słowa Boga, a w moim sercu pojawiło niedające się opisać uczucie spokoju, poczucie, że moja dusza w końcu wróciła do domu. Niebawem kościół zorganizował moje spotkanie z pewnymi braćmi i siostrami, a potem odwiedzali mnie już oni stale, niezależnie od pogody. Nie rozumiałam wówczas wielu rzeczy, a bracia i siostry zawsze cierpliwie mi wszystko wyjaśniali. W ich zachowaniu nie było ani krztyny irytacji czy próby ugłaskania mnie, dzięki czemu głęboko odczułam szczerość ich miłości. W miarę jak poznawałam prawdę, zaczęłam rozumieć pilne Boże pragnienie zbawienia ludzkości i dostrzegłam, że bracia i siostry bardzo gorliwie poświęcali się dla Boga i nauczali ewangelii Jego królestwa. Ja także chciałam uczestniczyć w wykonywaniu obowiązków, ale moje dziecko było malutkie, a ja nie miałam opiekunki, więc tylko modliłam się do Boga, aby pomógł mi znaleźć rozwiązanie. Później dowiedziałem się, że jedna z sióstr prowadzi przedszkole, więc wysłałam do niej moje dziecko. Bez wahania zgodziła się pomóc mi w opiece nad dzieckiem i nie chciała nawet przyjąć zapłaty ani zwrotu kosztu posiłków. Od tamtego czasu owa siostra nie tylko pomagała mi zajmować się dzieckiem w dzień, ale czasem również wieczorami. Jej postępowanie głęboko mnie wzruszyło i wiedziałam, że jego źródłem jest miłość Boga. Aby odpłacić Mu za Jego miłość, bez wahania przystąpiłam do grupy, która nauczała ewangelii. Ale w tamtym czasie łapanki i prześladowania wierzących przez rząd KPCh przybrały na sile; wielu braci i wiele sióstr zostało aresztowanych i również mnie nie udało się uniknąć tego losu.

Był poranek 21 grudnia 2012 roku. Mieliśmy spotkanie, w którym uczestniczyło ponad tuzin braci i sióstr, gdy nagle usłyszeliśmy głośne walenie w drzwi i okrzyki: „Otwierać! Otwierać! Przeszukanie domu!” Kiedy siostra otwierała drzwi, sześciu czy siedmiu wyposażonych w pałki policjantów wdarło się do środka. Brutalnie nas odepchnęli i zaczęli przetrząsać szuflady i przeszukiwać wszystko. Młodsza siostra wystąpiła na przód i spytała: „Nie łamiemy prawa. Dlaczego przeszukujecie dom?” Policjanci odpowiedzieli jej z wściekłością: „Zachowuj się! Kazaliśmy ci stać, więc stój tam i nie ruszaj się. Miałaś siedzieć cicho, więc się zamknij!” Potem brutalnie pchnęli ją na podłogę i krzyknęli: „Spuścimy ci łomot, jeśli będziesz stawiać opór!” Złamał jej się paznokieć i z palca leciała krew. Widząc wściekłe twarze policjantów, poczułam nienawiść i strach, więc w duszy modliłam się do Boga, by dał mi siłę i pomógł trwać przy świadectwie. Po modlitwie moje serce znacznie się uspokoiło. Policja skonfiskowała wiele ewangelizacyjnych materiałów i zebranych słów Boga, a potem zaciągnęła nas do radiowozów.

Kiedy dojechaliśmy na komendę, skonfiskowali wszystko, co mieliśmy przy sobie i przesłuchali nas, wypytując o nasze nazwiska, adresy i o przywódców naszego kościoła. Więc milczałam, podobnie jak jeszcze jedna z sióstr, w związku z czym policja uznała nas za prowodyrki i zamierzała przesłuchać nas oddzielnie. Bardzo się wtedy bałam – słyszałam, że policja szczególnie brutalnie obchodzi się z wierzącymi w Boga, a ja zostałam wytypowana do przesłuchania. Z pewnością wiązało się to z ponurymi konsekwencjami. Gdy znalazłam się w takim potwornym stanie i odczuwałam wielki strach, usłyszałam modlitwę siostry, która była tuż obok mnie: „jesteś naszą skałą i naszym schronieniem. Szatan jest niczym w porównaniu z Tobą, a ja pragnę żyć według Twych słów i trwać przy świadectwie, aby Cię zadowolić!” Gdy to usłyszałam, moje serce się rozjaśniło. Pomyślałam: To prawda – Bóg jest naszą skałą, szatan jest niczym w porównaniu z Nim, więc czego mam się bać? Dopóki polegam na Bogu, to na pewno szatan może zostać pokonany! Nagle przestałam się bać, ale poczułam wstyd. Zobaczyłam o tym, że w tej sytuacji moja siostra potrafiła modlić się, polegać na Bogu i nie stracić zaufania do Boga, a ja zachowałam się bojaźliwie i tchórzliwie. Byłam całkowicie pozbawiona zasad, jakie powinny charakteryzować kogoś, kto wierzy w Boga. Dzięki miłości Boga i poprzez modlitwę owej siostry, która zmotywowała mnie i mi pomogła, nie obawiałam się już despotycznej władzy policji. W duszy postanowiłam sobie: Teraz, gdy zostałam aresztowana, będę trwać przy świadectwie, aby zadowolić Boga. Przenigdy nie będę tchórzem, który przynosi zawód Bogu!

Około godziny dziesiątej dwóch policjantów założyło mi kajdanki i zabrało mnie do pomieszczenia, gdzie wyłącznie ja miałam być przesłuchana. Jeden z policjantów przesłuchiwał mnie w lokalnym dialekcie. W pewnej chwili go nie zrozumiałam i kiedy spytałam, co powiedział, nagle rozgniewali się. Jeden ze stojących obok policjantów podbiegł do mnie i złapał mnie za włosy, szarpiąc za nie w jedną i drugą stronę. Gdy mną tak potrząsał, zrobiło mi się słabo. Policjant wyrwał mi trochę włosów i czułam się, jakby ktoś zrywał mi skórę z głowy. Zaraz potem inny policjant podbiegł do mnie i zaczął krzyczeć: „Chcesz, żebyśmy przestali się z tobą patyczkować? Mów! Kto kazał ci nauczać ewangelii?” Ogarnęła mnie złość i odpowiedziałam: „Nauczanie ewangelii jest moim obowiązkiem”. Gdy tylko wypowiedziałam te słowa, pierwszy policjant znowu złapał mnie za włosy i uderzył w twarz, wrzeszcząc: „Już ja ci pokażę nauczanie! Już ja ci pokażę nauczanie!” Bił mnie w twarz, aż byłam cała zbolała, a moja twarz zrobiła się czerwona i zaczęła puchnąć. Kiedy się zmęczył biciem, dał mi spokój i wziął mój telefon oraz odtwarzacz MP4, które przy mnie znaleźli, po czym zaczął wypytywać mnie o informacje na temat kościoła. Próbując sobie z nimi poradzić, zdałam się na mądrość. Nagle jeden z policjantów zapytał: „Nie jesteś stąd. Za dobrze mówisz po mandaryńsku – na pewno nie jesteś pierwszą lepszą. Powiedz szczerze! Dlaczego tu przyjechałaś? W jaki sposób skontaktowałaś się z lokalnym kościołem? Gdzie mieszkasz?” Kiedy usłyszałam, że policjanci uważają mnie za kogoś ważnego i chcą zdobyć ode mnie informacje na temat kościoła, serce podeszło mi do gardła i zwróciłam się do Boga, aby dał mi pewność siebie i siłę. Dzięki modlitwie moje serce stopniowo się uspokoiło i odpowiedziałam: „O niczym nie wiem”. Kiedy to usłyszeli, jeden z nich ze wściekłością uderzył w stół i krzyknął: „Tylko poczekaj, zaraz zobaczymy, jak się będziesz czuła!” Potem wziął mój odtwarzacz MP4 i nacisnął „play”. Bardzo się bałam. Nie wiedziałam, do czego się posunie, więc wzniosłam okrzyk do Boga. Nie spodziewałam się tego, że z odtwarzacza usłyszę fragmenty słowa Boga: „Jednak muszę wyrazić to jasno: nie ulituję się więcej nad tymi, którzy nie dają Mi ani joty lojalności w chwilach udręki, bo Moja łaska jest ograniczona. Co więcej, nie lubuję się w nikim, kto Mnie kiedyś zdradził, a jeszcze mniej utożsamiam się z tymi, którzy wyprzedają dobra swoich przyjaciół. Oto jest Moje usposobienie, bez względu na to, kim taka osoba może być. Muszę powiedzieć wam: każdy, kto łamie Mi serce nie otrzyma mojej łaski po raz drugi, a każdy, kto jest Mi wierny, na zawsze pozostanie w Moim sercu” (Przygotuj dostatecznie wiele dobrych uczynków, by zasłużyć na swoje przeznaczenie, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Kiedy usłyszałam słowa Boga, poczułam ukłucie w sercu. Od razu pomyślałam o tym, że gdy działał Pan Jezus, wielu podążało za nim i cieszyło się Jego łaską, ale kiedy przybito Go do krzyża i rzymscy żołnierze dokonywali masowych aresztowań chrześcijan, wielu ludzi uciekło ze strachu. Sprawiło to Bogu wielki ból! Jaka jednak była różnica między mną a tamtymi niewdzięcznikami? Kiedy cieszyłam się łaską i błogosławieństwami Boga, pewnie za Nim podążałam, ale kiedy natrafiłam na przeciwności losu, które wymagały cierpienia i poniesienia kosztów, byłam bojaźliwa i przestraszona. Jak mogło to przynieść pociechę sercu Boga? Pomyślałam o tym, że aby zbawić nas, skażone ludzkie istoty, najwyższy Bóg stał się ciałem – w pokorze i w tajemnicy przychodząc do Chin, tego kraju rządzonego przez ateistów, znosząc pogoń i potępienie ze strony tych demonów oraz osobiście prowadząc nas na drogę poszukiwania prawdy. Rozumiejąc, że Bóg zrobił wszystko, aby nas zbawić, dlaczego ja, która cieszyłam się łaską jego zbawienia, nie mogłam zapłacić drobnej ceny, aby nieść o Nim świadectwo? Sumienie mnie gryzło i nienawidziłam tego, że jestem taka samolubna, taka bezwartościowa. Naprawdę mocno czułam, że Bóg jest pełen nadziei wobec mnie i troski o mnie. Czułam, że dobrze wie, iż moja postawa była niedojrzała i że drżałam ze strachu w obliczu despotyzmu szatana; pozwolił mi to usłyszeć za pomocą fragmentu słowa Boga przez policjantów, abym zrozumiała Jego wolę, tak bym pośród przeciwności losu i prześladowania mogła trwać w świadectwie dla Niego i zadowolić Go. Przez chwilę byłam tak wzruszona Bożą miłością, że zalałam się łzami i w duszy powiedziałam do Boga: „Boże! Nie chcę Cię zdradzić. Nieważne, jak bardzo szatan będzie mnie torturował, chcę trwać przy świadectwie i przynosić pociechę Twojemu sercu”.

Później usłyszałam trzaśnięcie, gdy policjant wyłączył nagranie. Potem podszedł do mnie i z nienawiścią powiedział: „Jeśli nie będziesz mówić, będę zapłacił podwójną cenę, żeby cię torturować!”. Potem kazali mi stanąć boso na ziemi, a moją prawą rękę przykuli do żelaznego pierścienia przymocowanego pośrodku betonowego bloku. Kazali mi się pochylić, ponieważ blok był bardzo mały. Nie pozwolili mi kucać, nie mogłam też podpierać nóg lewą ręką. Po pewnym czasie nie mogłam już ustać i chciałam przykucnąć, ale policjant krzyknął: „Żadnego kucania! Jeśli nie chcesz tak cierpieć, to szybko się do wszystkiego przyznaj!” Mogłam tylko zagryźć zęby i spróbować to wytrzymać. Nie wiem, ile czasu minęło. Moje stopy były zlodowaciałe, moje nogi obolałe i zdrętwiałe, i kiedy nie mogłam już dłużej stać, przykucnęłam. Policjant podniósł mnie, przyniósł kubeł z zimną wodą i wylał mi ją na kark. Było mi tak zimno, że zaczęłam się trząść. Później zdjęli mi kajdanki i pchnęli na drewniane krzesło, przykuli ręce do jego dwóch boków, otworzyli okno i włączyli klimatyzację. Nagle uderzył mnie powiew zimnego powietrza i cała trzęsłam się z zimna. W moim sercu mimowolnie pojawiła się słabość, ale pośród tego cierpienia nieustannie modliłam się, aby Bóg dał mi wolę i siłę, bym zniosła ból i przezwyciężyła słabość ciała. Właśnie wtedy usłyszałam we wnętrzu słowa Boga, które wskazały mi drogę: „ Nawet kiedy twoje ciało dozna trochę cierpienia, nie słuchaj podszeptów szatana. (…) Wiara jest niczym kładka z jednego pnia: ci, którzy żałośnie czepiają się życia, będą mieć trudności z przejściem na drugą stronę, jednak ci, którzy gotowi są poświęcić samych siebie, mogą przejść po niej pewnym krokiem i bez żadnych obaw” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 6, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga uświadomiły mi, że szatan chce torturować moje ciało, abym zdradziła Boga i że gdybym przejmowała się ciałem, to padłabym ofiarą jego podstępu. Powtarzałam w myśli te dwa zdania słów Boga, mówiąc sobie, że muszę mieć się na baczności wobec podstępów szatana i odrzucać jego idee. Później jeden z policjantów wziął kubeł lodowatej wody i wylał mi na głowę. Moje ubranie było całkiem przemoczone. Czułam się, jakbym była zanurzona w pudle z lodem. Widząc policjantów, tak nikczemnych, tak złych, byłam pełna oburzenia. Myślałam: „Ta banda demonów zrobi wszystko, żebym zdradziła Boga – absolutnie nie dopuszczę do tego, żeby ich knowania się powiodły!” Widząc, jak bardzo się trzęsę, jeden ze złych policjantów złapał mnie za włosy i pociągnął do góry, zmuszając, żebym popatrzyła na niebo za oknem, po czym powiedział kpiąco: „Zimno ci? No to niech twój Bóg cię uratuje!” Zobaczył, że nie reaguję, więc jeszcze raz wylał na mnie kubeł lodowatej wody, włączył klimatyzator na najzimniejszy nawiew i ustawił na wprost mnie. Raz za razem podmuch lodowatego powietrza razem z zimnym wiatrem zza okna przeszywał mnie do szpiku kości. Było mi tak zimno, że zwinęłam się w kłębek i czułam się, jakbym zamarzała. Jakby krew zakrzepła w moich żyłach i w mojej głowie mimowolnie pojawiały się szalone myśli: Dzisiaj jest tak zimno, a oni oblewają mnie lodowatą wodą i włączają klimatyzator. Czy chcą, żebym zamarzła żywcem? Jeśli tu umrę, to moi krewni nawet się o tym nie dowiedzą. Kiedy tak pogrążałam się ciemności i rozpaczy, nagle pomyślałam, jak Pan Jezus cierpiał na krzyżu, aby odkupić ludzkość. Potem pomyślałam o tych słowach Boga: „Miłość, która doświadczyła oczyszczenia jest silna, a nie słaba. Bez względu na to, kiedy i jak Bóg poddaje cię swoim próbom, potrafisz nie dbać o to, czy będziesz żyć, czy też umrzesz, umiesz z radością wszystko odrzucić dla Boga i z zadowoleniem przetrwać dla Niego wszystko – tym samym twoja miłość będzie czysta, a wiara prawdziwa. Dopiero wtedy będziesz kimś, kogo Bóg naprawdę kocha i kimś, kto naprawdę został przez Niego udoskonalony” (Tylko doświadczając oczyszczenia, człowiek może posiąść prawdziwą miłość, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Te pochodzące od Boga słowa zelektryzowały mnie – tak! Bóg uwzniośla mnie poprzez to, że mogę dzisiaj nieść o Nim świadectwo – jakże mam przejmować się ciałem? Nawet jeśli miałabym stracić życie, byłam zdecydowana pozostać wierną Bogu. Nagle podniosłam się na duchu i byłam zainspirowana. W duszy modliłam się do Boga: „Boże! To ty dałeś mi oddech, wolałabym umrzeć niż trwać przy życiu jako ktoś, kto Cię zdradził!” Poczucie zimna powoli ustępowało, co pozwoliło mi naprawdę poczuć Bożą obecność i otuchę. Policja przesłuchiwała mnie dalej od południa do siódmej wieczorem. Kiedy zrozumieli, że nic ode mnie nie wyciągną, zamknęli mnie w pokoju przesłuchań, gdzie ciągle nawiewali zimne powietrze.

Po obiedzie policjanci zwiększyli intensywność przesłuchania. Zapamiętale mi grozili, mówiąc: „Mów! Kto jest przywódcą waszego kościoła? Jeśli nam nie powiesz, mamy inne sposoby, możemy zmusić cię do wypicia soku z najostrzejszych papryczek albo wody z mydłem, zmusimy cię, żebyś jadła odchody, rozbierzemy cię do naga, wrzucimy cię do piwnicy, żebyś zamarzła na śmierć! Jeśli nie będziesz mówić dzisiaj, jutro zaczniemy od nowa. Mamy czas”. Kiedy zły policjant to powiedział, naprawdę zrozumiałam, że to w ogóle nie są ludzie, tylko banda demonów w ludzkich ciałach. Im dłużej traktowali mnie w ten sposób, tym bardziej nienawidziłam ich w moim sercu i tym mocniej trwałam w postanowieniu, żeby nic im nie mówić. Kiedy zobaczyli, że się nie złamię, wzięli bawełnianą torbę, namoczyli ją w wodzie i założyli mi na głowę. Trzymali ją mocno, tak że nie mogłam się poruszyć, a potem zacisnęli ją. Nie mogłam się ruszać, bo moje ręce były przypięte kajdankami do krzesła. Po chwili niemal się dusiłam; czułam, jak całe moje ciało sztywnieje, ale to nie wystarczyło, a ich nienawiść wcale nie malała. Wzięli garnek zimnej wody i zaczęli wlewać mi wodę do nosa. Grozili mi, mówiąc, że jeśli nie zacznę mówić, to się uduszę. Torba nie przepuszczała powietrza, a do tego wlewali mi wodę do nosa. Nie mogłam oddychać i myślałam, że umieram. W duszy modliłam się do Boga: „Boże, Ty dałeś mi oddech życia i powinnam dzisiaj żyć dla Ciebie. Niech zła policja mnie torturuje, ja Cię nie zdradzę. Jeśli wymagasz ode mnie poświęcenia życia, jestem gotowa bez słowa skargi dostosować się do Twoich planów i ustaleń…” Kiedy zaczęłam tracić przytomność i przestawałam oddychać, nagle rozluźnili ucisk. W swoim sercu ciągle dziękowałam Bogu. Chociaż wpadłam w ręce złej policji, Bóg pozwolił im tylko torturować moje ciało, ale nie pozwolił im zabrać mojego życia. Moja pewność siebie zaczęła wtedy rosnąć.

Następnego dnia, około południa, kilku policjantów wsadziło mnie i inną siostrę do radiowozu i zawiozło do izby zatrzymań. Jeden z policjantów, żeby mnie nastraszyć, powiedział: „Nie jesteś stąd. Zamkniemy cię na sześć miesięcy, a potem dostaniesz wyrok 3-5 lat, i tak nikt nie będzie wiedział”. „Wyrok?” Kiedy tylko usłyszałam, że zostanę skazana, mimowolnie ogarnęła mnie słabość. Zastanawiałam się, jak będę mogła wyjść z tego z twarzą, jeśli pójdę do więzienia i jak ludzie będą mnie postrzegać. W tamtym czasie trafiłam do celi, w której były same siostry wierzące w Boga Wszechmogącego. Mimo że tkwiły w legowisku demonów, nie okazywały najmniejszego lęku. Dodawały sobie otuchy i wspierały się nawzajem, a kiedy zobaczyły, że byłam zniechęcona i słaba, rozmawiały ze mną o swoich osobistych doświadczeniach i składały świadectwo, sprawiając, że znów ufałam Bogu. Aby dodać mi otuchy, zaśpiewały też hymn: „Bóg pokornie ciałem się stał, by zbawić ludzkość, wskazując każdy krok, chodząc wśród kościołów, głosząc prawdę, starannie pojąc człowieka, oczyszczając go i doskonaląc go. Bóg widział wiele wiosen, widział każde lato, jesień i zimę widział, przyjmując słodycz z goryczą. On poświęca wszystko, nigdy nie żałując niczego, On dał swoją miłość bezinteresownie. Poznałem smak goryczy prób i przeszedłem Boży sąd. Po goryczy jest słodycz, a me zepsucie oczyszczane jest. Ofiaruję swoje serce, ofiaruję swoje ciało, by spłacić Bożą miłość, by spłacić Bożą miłość. Najbliżsi odrzucili mnie, inni mnie zniesławili. Lecz ma miłość do Boga aż do końca nie zachwieje się. Całkowicie oddany, chcę podążać za wolą Boga. Znoszę prześladowania i udręki, doświadczając wzlotów, doświadczając upadków. Nie ma znaczenia, co znoszę w tym życiu, nie ma znaczenia, że me życie wypełnia gorycz. Muszę iść za Bogiem i świadczyć o Nim” („Spłacić Bożą miłość, być Jego świadkiem” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Myśląc o tej pieśni, co bardzo podniosło mnie na duchu. To prawda, że podążałyśmy za prawdziwym Bogiem i kroczyłyśmy słuszną ścieżką w kraju, którym rządziła ateistyczna partia uznająca Boga za wroga. Pisane nam było wiele trudności, ale wszystko to miało znaczenie i nawet pobyt w więzieniu był czymś zaszczytnym, ponieważ byłyśmy prześladowane za dążenie do prawdy i podążanie ścieżką Boga. Byłyśmy kimś zupełnie innym od ludzi świeckich, którzy trafiają do więzienia za popełnienie potwornych zbrodni. Potem pomyślałam o tylu pokoleniach świętych, którzy cierpieli prześladowania i poniżenie za to, że podążali prawdziwą drogą. Ale teraz, kiedy otaczało mnie tyle słów Boga, zrozumiałam prawdę, której całe pokolenia nie potrafiły zrozumieć, poznałam tajemnice, których całe pokolenia nie znały, dlaczego więc nie miałabym znieść odrobiny cierpienia, by nieść świadectwo o Bogu? Kiedy o tym pomyślałam, po raz kolejny otrząsnęłam się ze swojej słabości, w moim sercu pojawiły się pewność i siła i zdecydowałam, że będę polegać na Bogu i z wysoko podniesioną głową zniosę jutrzejsze tortury i próby wymuszenia zeznań.

Dziesięć dni później policja wysłała mnie samą do ośrodka internowania. Przekonałam się, że wszystkie więźniarki były tam za oszustwa, kradzieże i nielegalną działalność. Kiedy tylko weszłam, powiedziały mi: „Jak ktoś tu przychodzi, to na ogół nie wychodzi. Wszystkie czekamy na wyroki, niektóre z nas już wiele miesięcy”. Patrząc na nie byłam tak zdenerwowana, że bałam się, iż dostanę zawału serca. Bałam się, że będą mnie źle traktować, a potem pomyślałam, że skoro policja mnie z nimi zamknęła, to najprawdopodobniej będą mnie sądzić jak zwykłą przestępczynię. Wiedziałam, że niektórych braci i niektóre siostry skazywano nawet na osiem lat więzienia. Nie wiedziałam, jaki wyrok dostanę, a miałam tylko 29 lat! Przecież nie spędzę całej młodości zamknięta w tej ciemnej celi? Jak teraz będą wyglądały moje dni? W tamtej chwili wydawało się, że moje rodzinne miasto, moi rodzice, mój mąż i moje dziecko – wszystko nagle stało się tak dalekie ode mnie. Poczułam się, jakby ktoś wbijał mi w serce nóż i w moich oczach wezbrały łzy. Wiedziałam, że padłam ofiarą oszustwa szatana, więc gorączkowo wołałam do Boga, mając nadzieję, że pokaże mi, jak uwolnić się od tego cierpienia. W trakcie modlitwy dotarły do mnie jasne wskazówki: Kiedy stawiasz temu czoła, masz pozwolenie od Boga. Nie narzekaj, tak jak Hiob, kiedy poddany był próbie. Wtedy pomyślałam o słowach Boga: „Testament pokonania szatana przeze Mnie spoczywa w lojalności i posłuszeństwie człowieka, podobnie jak testament Mojego całkowitego podboju człowieka. (…) Czy wolelibyście podporządkować się każdemu Mojemu planowi (czy to śmierci, czy zgubie), czy ucieklibyście w połowie drogi, aby uniknąć Mego karcenia?” (Co wiesz o wierze? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Sąd i skarcenie słów Boga zawstydziły mnie. Zrozumiałam, że w ogóle nie byłam szczera wobec Boga, lecz tylko powiedziałam, że chcę dobrze nieść o Nim świadectwo. Kiedy jednak zawisła nade mną groźba uwięzienia, pragnęłam jedynie uciec. Nie posiadałam praktycznej umiejętności cierpienia za prawdę. Kiedy myślę o swoim aresztowaniu, to widzę, że Bóg był cały czas przy moim boku. Nie opuścił mnie ani na chwilę, bojąc się, że zabłądzę albo potknę się po drodze. Miłość Boga do mnie była całkowicie szczera i pełna. Ale byłam samolubna i interesowna i przez cały czas myślałam o korzyściach i stratach mojego ciała. Nie chciałam ponieść dla Boga żadnych kosztów – czy można powiedzieć, że miałam jakiekolwiek człowieczeństwo? Jakiekolwiek sumienie? Kiedy o tym pomyślałam, wezbrał we mnie żal i poczułam, że mam dług do spłacenia. W duszy modliłam się do Boga i okazywałam skruchę: Boże! Popełniłam błąd. Nie mogę już dłużej składać gołosłownych deklaracji i oszukiwać Cię. Pragnę urzeczywistniać prawdę, aby Cię zadowolić. Niezależnie od tego, jaki dostanę wyrok, z całą pewnością będę nieść o Tobie świadectwo. Było wówczas bardzo zimno. Inne osadzone nie tylko mi nie dokuczały, ale nawet się mną opiekowały, dając mi ubranie i dodatkowe jedzenie podczas posiłków oraz dzieląc się owocami i przekąskami, które sobie kupowały. Pomagały mi także w mojej codziennej pracy. Wiedziałam, że wszystko to zostało zaplanowane i zaaranżowane przez Boga; był to wyraz Bożego współczucia dla mojej niedojrzałej postawy. W obliczu Jego miłości i ochrony, postanowiłam: Niezależnie od tego, jaki dostanę wyrok, z całą pewnością będę nieść świadectwo o Bogu!

W ośrodku internowania policjanci przesłuchiwali mnie co kilka dni. Kiedy zdali sobie sprawę, że twardym postępowaniem nic ze mną nie wskórają, przestawili się na inną taktykę. Policjanci, którzy mnie przesłuchiwali, specjalnie zachowywali się w wyluzowany sposób, rozmawiali ze mną, dawali mi jedzenie i mówili, że pomogą mi znaleźć dobrą pracę. Wiedziałam, że był to podstęp szatana, więc podczas każdego przesłuchania po prostu modliłam się do Boga, prosząc Go, by mnie chronił i nie pozwolił, bym dała im się nabrać. Któregoś razu przesłuchujący mnie policjant w końcu wyjawił swoje złowrogie intencje: „Osobiście nic do ciebie nie mamy, chcemy tylko zniszczyć Kościół Boga Wszechmogącego. Mamy nadzieję, że do nas dołączysz”. Kiedy usłyszałam te niegodziwe słowa, poczułam wielki gniew. Pomyślałam: Bóg stworzył człowieka i po dziś dzień ciągle dba o nas i prowadzi nas. A teraz przyszedł, aby zbawić tych, których stworzył i pomóc nam uciec z otchłani cierpienia. Cóż w tym złego? Czemu budzi to taką nienawiść i złość tych diabłów? Jesteśmy stworzeniem Boga. Podążanie za Bogiem i oddawanie Mu czci jest słuszne i właściwe, dlaczego zatem szatan usiłuje nam przeszkodzić i zabrać naszą wolność podążania za Bogiem? Teraz próbują uczynić ze mnie marionetkę w swojej misji uderzenia w Boga. Rząd KPCh rzeczywiście jest bandą demonów, których celem jest przeciwstawienie się Bogu. Są to nikczemni reakcjoniści! Byłam pełna oburzenia i jeszcze bardziej nienawidziłam KPCh; chciałam tylko nieść świadectwo o Bogu i przynosić pociechę Jego sercu. Kiedy policjanci zobaczyli, że i tak nic im nie powiem, zaczęli używać metod psychologicznych. Poprzez China Mobile zidentyfikowali mojego męża i przyprowadzili go do mnie razem z moim dzieckiem. Mój mąż początkowo nie miał nic przeciwko mojej wierze w Boga, ale oszukany przez policję, powtarzał mi raz za razem: „Błagam cię, porzuć swoją wiarę. Jeśli nie chcesz tego zrobić dla mnie, to pomyśl o naszym dziecku. Wiesz, jak wpłynie na nie to, że będzie miało matkę w więzieniu…” Kiedy mój mąż zrozumiał, że nie zmieni mojego zdania, rzucił te okrutne słowa: „Jesteś uparta i nie chcesz słuchać – w takim razie się z tobą rozwiodę!” To słowo, „rozwód”, przeszyło moje serce. Sprawiło, że jeszcze bardziej znienawidziłam rząd KPCh. To jego kampania oszczerstw i sianie niezgody sprawiły, że mój mąż tak znienawidził dzieło Boga i wypowiedział tak nieczułe słowa. Rząd KPCh rzeczywiście jest winowajcą, który każe zwykłym ludziom obrażać Niebiosa! Jest także winnym osłabienia naszych uczuć jako męża i żony! Na tę myśl nie chciałam już nic powiedzieć mojemu mężowi. Powiedziałam tylko spokojnie: „Więc pośpiesz się i zabierz nasze dziecko z powrotem do domu”. Kiedy policjanci zrozumieli, że ich taktyka nie zadziałała, byli tak wściekli, że chodzili w tę i z powrotem przed swoim biurkiem i krzyczeli na mnie: „Tak się natrudziliśmy, a nie uzyskaliśmy od ciebie żadnej odpowiedzi! Jeśli dalej nie będziesz nic mówić, to uznamy cię za przywódczynię całego regionu, za więźnia politycznego! Jeśli nie zaczniesz mówić dzisiaj, nie dostaniesz kolejnej szansy!” Ale ile by nie wściekali się i nie wrzeszczeli, ja byłam zdecydowana zachować milczenie, w moim sercu nieustannie modliłam się do Boga, prosząc Go, by umocnił moją wiarę.

Podczas przesłuchań ciągle prowadził mnie hymn słów Boga: „Na tym etapie dzieła wymaga się od nas najgłębszej wiary i miłości. Najdrobniejszy przejaw nieostrożności może spowodować potknięcie, bo ten etap dzieła różni się od wszystkich poprzednich: tym, co Bóg doskonali, jest wiara ludzkości, która jest niewidzialna i niematerialna. Bóg przeobraża słowa w wiarę, miłość i życie. Ludzie muszą osiągnąć punkt, w którym po wytrzymaniu setek oczyszczeń posiadają wiarę większą niż Hiob. Muszą znieść niewiarygodne cierpienie i wszelkiego rodzaju męki, nie opuszczając nigdy Boga. Kiedy są posłuszni aż do śmierci i mają wielką wiarę w Boga, wtedy ten etap dzieła Bożego jest zakończony” („Bóg czyni wiarę doskonałą” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Wiara i siła, które czerpałam ze słów Boga, sprawiły, że podczas przesłuchań wydawałam się bardzo lojalna wobec kościoła. Ale kiedy wracałam do swojej celi, mimowolnie pojawiała się odrobina słabości i poczucia krzywdy. Wyglądało na to, że mój mąż rzeczywiście się ze mną rozwiedzie i nie będę już miała domu. Nie wiedziałam też, na ile lat więzienia zostanę skazana. Pośród tego bólu przyszły mi na myśl te słowa Boga: „Teraz powinieneś wyraźnie widzieć drogę, którą obrał Piotr. Jeżeli dostrzegłeś ją wyraźnie, to będziesz miał pewność co do dzieła wykonywanego dzisiaj, a więc nie narzekaj, nie bądź bierny, ani nie tęsknij za niczym. Powinieneś również doświadczać nastrojów, które odczuwał wówczas Piotr: Przejął go smutek, nie prosił już o przyszłość ani o błogosławieństwo. Nie szukał zysku, szczęścia, sławy, czy fortuny na świecie, a jedynie starał się żyć w sposób najbardziej sensowny, który polegał na odwdzięczeniu się za Bożą miłość i poświęceniu Bogu tego, co uważał za absolutnie najcenniejsze. To dawało mu zadowolenie w sercu” (Jak Piotr poznał Jezusa, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). To, co zrobił Piotr, głęboko mnie poruszyło i wzmocniło moją wolę rezygnacji ze wszystkiego, by zadowolić Boga. Była to prawda. Kiedy Piotr był najbardziej pogrążony w smutku, wciąż był w stanie go znieść i zadowolić Boga. Nie chodziło mu o własne plany na przyszłość czy przeznaczenie ani o własną korzyść, a kiedy ostatecznie przybito go do krzyża do góry nogami, niósł dobre i mocne świadectwo o Bogu. Ale ja miałam to szczęście, że podążałam za Bogiem wcielonym, cieszyłam się w moim życiu nieskończonymi darami Boga, jak również Jego łaską i błogosławieństwami, ale nigdy nie poniosłam prawdziwych kosztów dla Boga. A kiedy Bóg potrzebował, bym niosła o Nim świadectwo, nie mogłam zadowolić Go ten jeden raz? Czy gdybym straciła tę szansę, nie żałowałabym tego przez resztę życia? Kiedy o tym pomyślałam, podjęłam decyzję przed Bogiem: Boże, pragnę pójść za przykładem Piotra. Nieważne, co się ze mną stanie, nawet jeśli będę musiała się rozwieść albo zostanę skazana na więzienie, nie zdradzę Cię! Po modlitwie poczułam, jak wzbiera we mnie siła. Nie będę już zastanawiać się nad tym, czy zostanę skazana, czy nie, jak wysoki dostanę wyrok, ani czy będę mogła wrócić do domu do mojej rodziny. Będę myśleć tylko o tym, że kolejny dzień w tym legowisku demonów jest kolejnym dniem niesienia świadectwa o Bogu i nawet gdybym miała spędzić w więzieniu resztę życia, nie ugnę się przed szatanem. Kiedy rzeczywiście zrezygnowałam z siebie, naprawdę poczułam miłość i tkliwość Boga. Kilka dni później po południu strażniczka nagle powiedziała do mnie: „Zabieraj swoje rzeczy, możesz iść do domu”. Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę! Szatan przegrał i to Bóg został ostatecznym zwycięzcą tej bitwy w duchowej wojnie!

Po 36 dniach aresztu i prześladowania z rąk policji KPCh dogłębnie zrozumiałam okrutną tyranię i reakcyjną istotę rządu tej partii. Od tamtego czasu zaczęłam go gruntownie nienawidzić. Wiem, że pośród tych przeciwności losu Bóg był zawsze ze mną, oświecając mnie, prowadząc mnie i na każdym kroku pozwalając mi pokonać okrucieństwo szatana i wyjść zwycięsko z jego prób. Dało mi to prawdziwe doświadczenie faktu, że słowa Boga są rzeczywiście życiem ludzkości i naszą siłą. Sprawiło też, że naprawdę zdałam sobie sprawę z tego, iż Bóg jest naszym Panem i rządzi wszystkim i jakich podstępów szatan by nie stosował, Bóg zawsze go pokona. KPCh próbowała torturować moje ciało, by zmusić mnie do zdradzenia Boga, porzucenia Go, ale jej okrutne tortury nie tylko mnie nie złamały, ale wręcz wzmocniły moją determinację i pozwoliły mi pełniej dostrzec jej nikczemne oblicze oraz doświadczyć miłości i zbawienia Boga. Z głębi serca dziękuję Bogu za wszystko!

84. Niezniszczalna wiara

Autorstwa Meng Yong, Chiny

Jestem z natury miłą osobą. W tym ciemnym i złym społeczeństwie, zawsze byłem zastraszany przez innych ludzi, więc zakosztowałem chłodu ludzkiego świata i czułem, że moje życie jest puste i bez sensu. Kiedy zacząłem wierzyć w Boga Wszechmogącego, czytając słowa Boże i uczestnicząc w życiu kościoła, doświadczyłem gorliwości i radości w sercu, której nigdy wcześniej nie czułem. Widząc, że bracia i siostry z Kościoła Boga Wszechmogącego kochają się nawzajem jak rodzina, uświadomiłem sobie, że tylko Bóg jest sprawiedliwy i że tylko w Kościele Boga Wszechmogącego jest światło. W ciągu kilku lat osobistego doświadczania dzieła Boga Wszechmogącego doszedłem do prawdziwego uznania, że słowa Boga Wszechmogącego mogą rzeczywiście zmienić ludzi i zbawić ich. Wszechmogący Bóg jest miłością i zbawieniem. Aby więcej ludzi mogło cieszyć się Bożą miłością i otrzymać zbawienie, razem z moimi braćmi i siostrami staramy się robić wszystko, co w naszej mocy, aby szerzyć ewangelię, ale nigdy byśmy nie przypuszczali, że zostaniemy pojmani i będziemy prześladowani przez rząd Komunistycznej Partii Chin.

W grudniu 2012 r. wraz z kilkoma braćmi i siostrami pojechaliśmy do miejsca, w którym szerzyliśmy ewangelię, aż w końcu niegodziwi ludzie na nas donieśli. Niedługo po tym władze powiatu wysłały funkcjonariuszy z brygady policji kryminalnej, krajowych sił bezpieczeństwa, oddziału antynarkotykowego, uzbrojone siły policyjne i funkcjonariuszy z lokalnego posterunku policji, aby przybyli w ponad 10 pojazdach policyjnych i nas aresztowali. Brat i ja mieliśmy właśnie odjechać, gdy czterech policjantów szybko podbiegło i odcięło nam drogę. Jeden z nich wyciągnął kluczyk, nie pozwalając nam powiedzieć ani słowa, kazał nam pozostać w samochodzie i nie ruszać się. Widziałem wtedy, że tych siedmiu czy ośmiu policjantów z pałkami wściekle bije innego brata i że brat ten został już pobity do tego stopnia, że nie mógł się poruszać. Nie mogłem się powstrzymać przed słusznym oburzeniem i wyskoczyłem z samochodu, starając się powstrzymać ich przemoc, ale policjanci zabrali nas na posterunek policji, a nasz samochód został skonfiskowany.

Po godzinie dziewiątej tej nocy przyszli do mnie dwaj policjanci kryminalni, aby mnie przesłuchać. Kiedy zobaczyli, że nie mogą uzyskać ode mnie żadnych użytecznych informacji, zaczęli się irytować i niecierpliwić, zgrzytając zębami w gniewie, aż zaklęli: „Cholera, zajmiemy się tobą później!” Następnie zamknięto mnie w pomieszczeniu, gdzie oczekiwało się na przesłuchanie. O 23:30 zabrali mnie do pokoju bez kamer monitorujących. Przeczuwałem, że chcą użyć wobec mnie przemocy, więc zacząłem raz za razem modlić się w sercu do Boga, błagając Go, aby mnie chronił. W tym czasie przyszedł do mnie policjant o nazwisku Jia, aby mnie przesłuchać: „Czy byłeś w Volkswagenie Jetta w ciągu ostatnich kilku dni?” Odpowiedziałem „nie”, a on wściekle krzyknął: „Inni już cię widzieli, a jednak nadal zaprzeczasz?” Po tym, jak to powiedział, uderzył mnie brutalnie w twarz. Czułem tylko palący ból na policzku. Potem ryknął głośno: „Zobaczmy, jak bardzo jesteś twardy!” Mówiąc to, wziął szeroki pas i okładał nim moją twarz, nie wiem, ile razy zostałem uderzony, ale nie mogłem powstrzymać się przed krzyczeniem z bólu raz po raz. Widząc to, zakneblowali mi usta. Kilku policjantów zarzuciło na mnie kołdrę, po czym wściekle mnie pobili pałkami, zatrzymując się dopiero wtedy, gdy zbyt się zmęczyli, by złapać oddech. Zostałem pobity tak dotkliwie, że kręciło mi się w głowie, a moje ciało bolało tak, jakby wyrwano z niego każdą kość. Nie wiedziałem wówczas, dlaczego biją mnie w ten sposób, ale później dowiedziałem się, że zarzucili na mnie kołdrę, aby zapobiec pozostawianiu śladów na moim ciele. Umieszczenie mnie w pokoju bez nadzoru kamer, kneblowanie ust, nakrycie kołdrą – to wszystko dlatego, że obawiali się, że ich niegodziwe uczynki zostaną ujawnione. Policja KPCh jest tak zdradziecka i okrutna! Kiedy czterech z nich zmęczyło się biciem mnie, zmienili metodę tortur na inną: Dwaj policjanci przekręcili mi jedną rękę do góry, a dwóch innych podniosło moją drugą rękę za bark, kierując ją do tyłu i mocno pociągnęło ją w dół. (Nazywali tę metodę tortur „noszeniem miecza na plecach”, czego przeciętny człowiek w ogóle nie byłby w stanie znieść.) Ale ile by nie próbowali, nie mogli pociągnąć mi dwóch rąk na raz, więc zostałem okrutnie kopnięty kolanem w ramię. Usłyszałem tylko „trzask” i poczułem, jakby oderwano mi obie ręce. To tak bardzo bolało, że prawie zemdlałem. Nie minęło wiele czasu, zanim straciłem czucie w obu rękach. To jeszcze nie wystarczyło, żeby się poddać, więc kazali mi uklęknąć, żeby spotęgować moje cierpienie. Byłem w tak wielkim bólu, że całe moje ciało oblał zimny pot, w głowie mi dudniło, a moja świadomość zaczęła się nieco rozmywać. Pomyślałem: „Przez te wszystkie lata życia, nigdy nie miałem poczucia, że nie potrafię kontrolować własnej świadomości. Czy zaraz umrę?” Później naprawdę nie potrafiłem już tego znieść, więc myślałem o szukaniu ulgi przez śmierć. W tym momencie słowa Boga oświeciły mnie od wewnątrz: „Dziś większość ludzi nie ma tej wiedzy. Wierzą, że cierpienie nie niesie żadnej wartości (…). Cierpienie niektórych ludzi staje się tak wielkie, że ich myśli zwracają się ku śmierci. To nie jest prawdziwe umiłowanie Boga; tacy ludzie są tchórzami, brakuje im wytrwałości, są słabi i bezsilni!” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże sprawiły, że nagle się obudziłem i uświadomiłem sobie, że mój sposób myślenia nie jest zgodny z wolą Boga i sprawiłby tylko, że Bóg byłby smutny i rozczarowany. Pośród tego bólu i ucisku Bóg nie chce zobaczyć mnie dążącego do śmierci, lecz to, że mogę polegać na przewodnictwie Boga, aby walczyć z szatanem, aby dawać świadectwo o Bogu, zawstydzając i pokonując szatana. Dążenie do śmierci byłoby wpadnięciem wprost w intrygę szatana, i nie może być uważane za danie świadectwa o Bogu, ale zamiast tego byłoby znakiem wstydu. Po zrozumieniu intencji Boga modliłem się do Boga w milczeniu: „O Boże! Rzeczywistość pokazała, że moja natura jest zbyt słaba. Nie mam woli i odwagi cierpieć dla Ciebie i chciałem umrzeć tylko z powodu odrobiny fizycznego bólu. Teraz nie chcę od tego uciec i muszę trwać przy świadectwie i zadowalać Cię niezależnie od tego, jak wiele cierpienia muszę znieść. Ale teraz moje ciało jest w skrajnym bólu, jest też słabe, i wiem, że bardzo trudno jest pokonać pobicie przez te demony na własną rękę. Proszę, daj mi więcej pewności siebie i siły, abym mógł polegać na Tobie, aby pokonać szatana. Przysięgam na moje życie, że nie zdradzę Cię ani nie wydam moich braci i sióstr”. Kiedy wielokrotnie modliłem się do Boga, moje serce powoli stawało się spokojne. Niegodziwi policjanci widzieli, że ledwo oddycham i obawiali się, że jeśli umrę, będą musieli ponieść odpowiedzialność, więc postanowili rozpiąć mi kajdanki. Ale moje ręce były już sztywne, a kajdanki tak ciasne, że bardzo trudno je było rozpiąć. Czterem niegodziwym policjantom zajęło kilka minut, aby rozpiąć kajdanki, zanim wciągnęli mnie z powrotem do pomieszczenia, w którym oczekuje się na przesłuchanie.

Następnego popołudnia policja samowolnie przypisała mi „przestępstwo kryminalne” i zabrała mnie z powrotem do mojego domu, aby go przeszukać, a następnie wysłała do aresztu śledczego. Gdy tylko trafiłem do aresztu śledczego, czterech funkcjonariuszy więziennych skonfiskowało mi bawełnianą watowaną kurtkę, spodnie, buty i zegarek, a także 1300 juanów w gotówce, które miałem przy sobie. Zmuszono mnie do przebrania się w standardowy mundur więzienny i do wydania 200 juanów na kupienie od nich kołdry. Potem funkcjonariusze więzienni zamknęli mnie razem ze złodziejami, mordercami, gwałcicielami i przemytnikami narkotyków. Kiedy wszedłem do celi, zobaczyłem dwunastu łysych więźniów, którzy patrzyli na mnie z wrogością. Atmosfera była ponura i przerażająca, a ja czułem, jak serce nagle podchodzi mi do gardła. Dwóch najwyższych rangą w celi podeszło do mnie i zapytało: „Za co tu jesteś?” Odpowiedziałem: „Szerzenie dobrej nowiny”. Bez jednego słowa jeden z nich dwukrotnie uderzył mnie w twarz i powiedział: „Ty jesteś pobożny, nieprawdaż?” Pozostali więźniowie zaczęli się dziko śmiać i wyśmiewali mnie, pytając: „Dlaczego nie pozwolisz, aby twój Bóg cię stąd uratował?” Wśród szyderstw i wyśmiewania, szef celi uderzył mnie jeszcze kilka razy w twarz. Od tej pory nazywali mnie „pobożnym” i często mnie upokarzali i szydzili ze mnie. Drugi najwyższy rangą w celi zobaczył pantofle, które miałem na nogach i arogancko krzyknął: „W ogóle nie znasz swojego miejsca. Czy jesteś godzien nosić te buty? Zdejmij je!” Mówiąc to, zmusił mnie do zdjęcia ich i zamiany na parę zużytych pantofli. Oni też oddali moją kołdrę innym więźniom. Ci więźniowie spierali się o moją kołdrę, a w końcu zostawili mnie ze starą kołdrą, która była cienka, rozdarta, brudna i śmierdząca. Podżegani przez funkcjonariuszy więziennych, więźniowie ci poddawali mnie wszelkiego rodzaju trudom i udrękom. W nocy w celi zawsze paliło się światło, ale szef celi powiedział do mnie ze złośliwym uśmiechem: „Wyłącz dla mnie to światło”. Ponieważ nie mogłem tego zrobić (nie było nawet przełącznika), zaczęli się ze mnie śmiać i ponownie mnie wyśmiewać. Następnego dnia kilku nieletnich więźniów zmusiło mnie do stanięcia w kącie i uczenia się na pamięć regulaminu więzienia, grożąc: „Oberwie ci się, jeśli nie zapamiętasz go w ciągu dwóch dni!” Byłem po prostu przerażony, a im więcej myślałem o tym, czego doświadczyłem w ciągu ostatnich kilku dni, tym bardziej byłem przerażony, wołałem więc do Boga i błagałem Go, aby mnie chronił, abym mógł to przezwyciężyć. W tym momencie pomyślałem o hymnie ze słów Bożych: „Kiedy nadejdą próby, nadal będziesz w stanie kochać Boga; nieważne, czy będzie ci grozić więzienie, choroba, ośmieszenie, kalumnie ze strony innych, czy też znajdziesz się w sytuacji, z której nie będziesz widział wyjścia – nadal będziesz w stanie kochać Boga. To oznacza, że twoje serce zwróciło się ku Bogu” („Czy twoje serce zwróciło się ku Bogu?” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Słowo Boże dało mi moc i wskazało mi drogę do praktykowania – poszukiwania miłości Boga i zwrócenia do Niego serca! W tym momencie nagle w moim sercu jedno stało się krystalicznie jasne: Bóg dopuścił do tego cierpienia nie po to, aby mnie dręczyć, lub celowo sprawić, żebym cierpiał, ale aby mnie szkolić, abym w tych okolicznościach zwrócił moje serce do Boga, abym mógł oprzeć się kontroli przez ciemny wpływ szatana i abym mógł nadal być blisko Boga i kochać Boga, nigdy nie narzekając, zawsze akceptując Boże planowe działania i ustalenia, okazując im posłuszeństwo. Mając to na uwadze, nie bałem się już dłużej. Bez względu na to, jak torturowali mnie policja i więźniowie, wszystko, czego chcę, to oddać się Bogu, nigdy nie ulegałem szatanowi.

Życie w więzieniu jest praktycznie piekłem na ziemi. Strażnicy więzienni wymyślali sposoby torturowania mnie: Kiedy spałem w nocy, inni więźniowie tłoczyli się przy mnie, więc z trudem mogłem się odwrócić, a oni kazali mi spać tuż przy toalecie. Po aresztowaniu nie spałem przez kilka dni i stałem się tak senny, że nie mogłem już wytrzymać i drzemałem. Dyżurni więźniowie, którzy stali na straży, przychodzili mnie nękać, celowo dając mi prztyczka w głowę, aż się obudziłem, a potem wychodzili. Był więzień, który celowo mnie obudził i próbował zabrać moje kalesony. Po śniadaniu szef celi zmusił mnie do szorowania podłóg. Były to najzimniejsze dni w roku i nie było gorącej wody, więc do ścierki mogłem używać tylko zimnej wody. Szef celi kazał mi również szorować w ten sposób codziennie. Potem kilku skazanych złodziei zmusiło mnie do zapamiętania regulaminu więzienia. Jeśli nie potrafiłem ich zapamiętać, bili mnie i kopali; a jeszcze częściej policzkowali mnie. W takich warunkach czułem się bardzo bolesny. W nocy naciągnąłem kołdrę na głowę i modliłem się cicho: „Boże, pozwoliłeś, abym znalazł się w tych warunkach, więc muszą w tym być Twoje dobre intencje. Proszę objaw mi Twoje intencje”. W tym momencie oświeciły mnie słowa Boże: „Podziwiam przebiśniegi, kwitnące na wzgórzach. Kwiaty i trawa rozrastają się na zboczach, lecz przebiśniegi przed nadejściem wiosny dodają blasku Mojej chwale na ziemi – czy człowiek może tyle osiągnąć? Czy mógłby świadczyć o Mnie na ziemi przed Moim powrotem? Czy mógłby poświęcić się dla Mojego imienia w kraju wielkiego czerwonego smoka?” (Słowa Boże dla całego wszechświata, rozdz. 34, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Tak, kwiaty trawa i ja, wszyscy jesteśmy stworzeniami Boga. Bóg stworzył nas, abyśmy Go przejawiali, abyśmy Go wychwalali. Lilie są w stanie dodać blasku chwale Bożej na ziemi przed nadejściem wiosny, co oznacza, że wypełniły swoje zadanie jako stworzenie Boga. Moim dzisiejszym obowiązkiem jest posłuszeństwo Bożym planowym działaniom i danie świadectwa o Bogu przed szatanem. Teraz znoszę te wszystkie cierpienia i upokorzenia nie dlatego, że popełniłem przestępstwo, ale ze względu na imię Boże. Znoszenie tego cierpienia jest chwalebne. Im bardziej szatan mnie upokarza, tym bardziej muszę stać po stronie Boga i kochać Boga. W ten sposób Bóg może zyskać chwałę, a ja spełniam obowiązek, który powinienem wypełniać. Dopóki Bóg jest szczęśliwy i zadowolony, moje serce również otrzyma pociechę. Jestem gotów znieść ostateczne cierpienie, aby zadowolić Boga i poddawać się Jego planowym działaniom we wszystkim. Kiedy zacząłem tak myśleć, byłem szczególnie poruszony w sercu i po raz kolejny nie mogłem powstrzymać łez. Modliłem się do Boga w milczeniu: „O Boże, jesteś naprawdę godzien miłości! Podążałem za Tobą od tak wielu lat, ale nigdy nie czułem Twojej czułej miłości jak dziś, ani nie czułem się tak blisko Ciebie, jak dziś”. Całkowicie zapomniałem o swoim cierpieniu i zanurzyłem się na długi, długi czas w tym poruszającym uczuciu…

Szóstego dnia w areszcie temperatura była bardzo niska. Ponieważ nikczemna policja skonfiskowała mi watowaną kurtkę, miałem na sobie tylko koszulę i spodnie i przeziębiłem się. Dostałem wysokiej gorączki i nie mogłem przestać kaszleć. W nocy owinąłem się w zużytą kołdrę, znosząc mękę choroby, myśląc jednocześnie o niekończącym się maltretowaniu i wykorzystywaniu przez więźniów. Czułem się bardzo opuszczony i bezradny. Właśnie wtedy, gdy moje nieszczęście osiągnęło pewien stopień, pomyślałem o prawdziwej i szczerej modlitwie Piotra przed Bogiem: „Jeśli zsyłasz mi chorobę i odbierasz mi wolność, mogę dalej żyć; jeśli jednak opuściłoby mnie Twoje karcenie i sąd, nie miałbym jak dalej żyć. Gdybym pozostał bez Twojego karcenia i sądu, utraciłbym Twoją miłość – miłość, która jest zbyt głęboka, bym mógł opisać ją słowami. Bez Twojej miłości żyłbym pod panowaniem szatana i nie mógłbym oglądać Twego chwalebnego oblicza. Jak mógłbym dalej żyć?” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Te słowa dodały mi wiary i siły. Piotr nie myślał o fizycznym cierpieniu. To, co cenił i co go naprawdę obchodziło, to sąd Boży i karcenie. To, czego dążył, to doświadczyć Bożego sądu i karcenia, aby mógł zostać oczyszczony i ostatecznie osiągnąć posłuszeństwo wobec Boga, aż do śmierci i darzyć Boga najwyższą miłością. Wiedziałem, że muszę podjąć takie same dążenia jak Piotr. Ta sytuacja spotkała mnie dzisiaj za Bożym przyzwoleniem. Chociaż doświadczałem fizycznego cierpienia, była to Boża miłość, która przyszła na mnie. Bóg chciał udoskonalić moją wiarę i moje postanowienie w obliczu cierpienia. Byłem naprawdę wzruszony, gdy zrozumiałem szczere intencje Boga i nienawidziłem tego, jak słaby i samolubny byłem. Czułem, że jestem winien Bogu za to, że nie wziąłem pod uwagę Jego woli, i przysięgałem, że bez względu na to, jak wielkie będzie moje cierpienie, będę trwał przy świadectwie o Bogu i Go zadowalał. Następnego dnia moja wysoka gorączka w cudowny sposób ustąpiła. Z całego serca dziękowałem Bogu.

Pewnej nocy do okna celi podszedł sprzedawca, a szef celi kupił dużo szynki, psiego mięsa, udek kurczaka i tak dalej. W końcu nakazał mi zapłacić. Powiedziałem, że nie mam pieniędzy, więc powiedział złośliwie: „Jeśli nie masz pieniędzy, będę cię powoli dręczyć!” Następnego dnia kazał mi wyprać pościel, ubrania i skarpetki. Strażnicy więzienni również kazali mi wyprać ich skarpetki. W areszcie śledczym musiałem znosić ich bicie niemal codziennie. Ilekroć nie mogłem znieść bólu, myślę o słowach Boga: „Musisz wykonać swój ostateczny obowiązek dla Boga w czasie pobytu na ziemi. W przeszłości Piotr był ukrzyżowany głową w dół dla Boga; jednakże to ty koniec końców powinieneś zadowolić Boga i wyczerpać całą swą energię dla Niego. Co stworzenie może zrobić dla Boga? Powinieneś więc raczej wcześniej niż później zdać się na łaskę Boga. Dopóki Bóg jest szczęśliwy i zadowolony, pozwól Mu czynić cokolwiek zechce. Jakie ludzie mają prawo do narzekania?” (Interpretacje tajemnic „Słowa Bożego dla całego wszechświata”, rozdz. 41, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże dały mi moc. Mimo że od czasu do czasu byłem nadal przedmiotem ataków, złego traktowania, krytyki i bicia przez więźniów, pod przewodnictwem Bożych słów, w środku byłem pocieszony i nie czułem już bólu.

Pewnego razu karnym strażnik więzienny zabrał mnie do swojego biura. Widziałem kilkanaście osób wpatrujących się we mnie osobliwie. Jeden z nich trzymał przed sobą kamerę wideo po lewej stronie, a drugi podszedł do mnie z mikrofonem, pytając: „Dlaczego wierzysz w Boga Wszechmogącego?” Wtedy zdałem sobie sprawę, że to był wywiad medialny, więc z dumą, a zarazem z pokorą odpowiedziałem: „Od kiedy byłem mały, często padałem ofiarą zastraszania i pogardy ludzi, i widziałem, jak ludzie wzajemnie się oszukują i wykorzystują się nawzajem. Czułem, że to społeczeństwo jest zbyt ciemne, zbyt niebezpieczne; ludzie wiodą puste i bezradne życie, że nie mają niczego, na co mogliby wyczekiwać, że nie mają celów życiowych. Później, gdy ktoś głosił mi ewangelię Boga Wszechmogącego, zacząłem w nią wierzyć. Po uwierzeniu w Boga Wszechmogącego czułem, że inni wierzący traktują mnie jak rodzinę. Nikt w Kościele Boga Wszechmogącego nie spiskuje przeciwko mnie. Każdy okazuje pozostałym zrozumienie i troskę. Dbają o siebie nawzajem i nie boją się mówić tego, co im leży na sercu. W słowie Bożym Boga Wszechmogącego znalazłem cel i wartość życia. Myślę, że wiara w Boga jest całkiem dobra”. Następnie reporter zapytał: „Czy wiesz dlaczego tu jesteś?” Odpowiedziałem: „Od czasu, gdy uwierzyłem w Boga Wszechmogącego, zacząłem mniej dbać o światowe imię i korzyści, i czuję, że te rzeczy są puste i pozbawione znaczenia. Tylko wtedy, gdy mogę być dobrym człowiekiem i podążać właściwą drogą, mogę żyć w sprawiedliwy sposób. Moje serce coraz bardziej zwraca się ku dobroci, a ja coraz bardziej chcę być dobrym człowiekiem. Widząc, jak słowo Boga Wszechmogącego może naprawdę zmieniać ludzi i poprowadzić ich na właściwą drogę, pomyślałem, że jeśli cała ludzkość mogłaby uwierzyć w Boga, to nasz kraj byłby znacznie bardziej uporządkowany i spadłby wskaźnik przestępczości. Dlatego postanowiłem przekazać tę dobrą nowinę innym ludziom, ale nie wiedziałem, że taki dobry uczynek zostanie zakazany w Chinach. Dlatego zostałem aresztowany i przywieziony tutaj”. Reporter zorientował się, że moje odpowiedzi nie są dla nich korzystne, więc natychmiast przerwał wywiad i wyszedł. W tym momencie zastępca szefa Brygady Bezpieczeństwa Narodowego był tak wściekły, że wciąż tupał nogami. Patrzył na mnie zjadliwie, zgrzytając zębami i szepcząc: „Czekaj no ty!” Ale w ogóle nie bałem się jego gróźb czy zastraszania. Przeciwnie, czułem się głęboko zaszczycony, że mogłem przy takiej okazji dać świadectwo o Bogu. Oddałem chwałę Bogu za wywyższenie imienia Bożego i klęskę szatana. Pewnego ranka strażnik więzienny przyniósł gazetę. Więźniowie uśmiechali się pogardliwie i używając szyderczego tonu, odczytywali z gazety słowa zniesławiające Boga Wszechmogącego i bluźniące przeciw Niemu. Byłem tak wściekły, że zacząłem zgrzytać zębami. Więźniowie przyszli, żeby mnie zapytać, o co w tym wszystkim chodzi, a ja powiedziałem głośno: „To jest oszczerstwo Partii Komunistycznej!” Słuchając tych wszystkich więźniów, którzy po prostu powtarzali to, co powiedziała gazeta, mówili nieprawdziwe rzeczy i bluźnili Bogu, mówiąc tym samym językiem, co diabeł, widziałem, jak nadchodzi ich koniec. Ponieważ grzech bluźnierstwa przeciw Bogu nigdy nie zostanie przebaczony, każdy, kto obraża usposobienie Boże, otrzyma karę i odpłatę od Boga! Czyniąc to, Partia Komunistyczna prowadzi wszystkich Chińczyków do ostatecznej zguby, obnażając całkowicie swe prawdziwe oblicze jako demona żerującego na duszach!

Później funkcjonariusz odpowiedzialny za moją sprawę ponownie mnie przesłuchał. Tym razem nie stosował tortur, aby zmusić mnie do zeznania, a zamiast tego przybrał „życzliwą” twarz, aby mnie zapytać: „Kto jest Twoim przywódcą? Dam ci kolejną szansę. Jeśli nam powiesz, wszystko będzie dobrze. Okażę ci wielką pobłażliwość. Właściwie byłeś niewinny, ale inni ludzie cię wydali. Więc po co ich chronić? Wyglądasz na miłą osobę. Dlaczego chcesz oddawać za nich swoje życie? Jeśli złożysz zeznanie, możesz iść do domu. Po co miałbyś tu zostać i cierpieć?” Ci dwulicowi obłudnicy zobaczyli, że twarde podejście nie działa, więc zdecydowali się spróbować łagodnego podejścia. Znają oni naprawdę mnóstwo sprytnych sztuczek i są wytrawnymi mistrzami machinacji i manewrów! Jego obłudna twarz napełniła moje serce nienawiścią do tej bandy demonów. Odpowiedziałem mu: „Powiedziałem ci wszystko, co wiem. Nie wiem nic więcej”. Widział moją zdecydowaną postawę i to, że nie może nic ode mnie wydobyć; odszedł przygnębiony.

Po dwóch tygodniach pobytu w areszcie zostałem zwolniony dopiero po tym, jak policja zażądała od mojej rodziny zapłaty 8 000 juanów w gotówce jako kaucji. Ostrzegli mnie jednak, abym nigdzie nie wyjeżdżał i zapowiedzieli, że muszę zostać w domu i zaręczyć, że będę dostępny na wezwanie. W dniu, w którym zostałem zwolniony, więźniowie powiedzieli: „Twój Bóg jest niesamowity. Nie byliśmy chorymi ludźmi, ale wszyscy tu zachorowaliśmy. Przyszedłeś tu schorowany, ale teraz wychodzisz bez żadnych chorób. Takiemu to dobrze!” W tym momencie moje serce stało się jeszcze bardziej wdzięczne i pełne chwały dla Boga! Mój wujek jest strażnikiem więziennym. Wciąż podejrzewał, że zostałem zwolniony, ponieważ mój ojciec ma szczególne koneksje z kimś wpływowym. W przeciwnym razie nie byłoby możliwe, że zostałem zwolniony z więzienia zaostrzonym rygorze w ciągu pół miesiąca – powinienem siedzieć co najmniej trzy miesiące. Cała moja rodzina bardzo dobrze wiedziała, że stało się tak dzięki wszechmocy Boga i że to Bóg objawił mi swoje wspaniałe dzieło. Widziałem wyraźnie, że była to walka między Bogiem i szatanem. Bez względu na to, jak brutalny i złośliwy jest szatan, zawsze zostanie pokonany przez Boga. Od tego czasu zyskałem przekonanie, że wszystko, co mnie spotyka, jest częścią Bożego zarządzania. Później, na podstawie bezpodstawnego oskarżenia o „zakłócania porządku społecznego”, KPCh skazało mnie na karę jednego roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata.

Po doświadczeniu tych prześladowań i udręk, miałem zrozumienie i mogłem rozpoznać diabelską twarz i niegodziwą istotę ateistycznej komunistycznej Partii Chin, i rozwinąłem głęboko zakorzenioną nienawiść do niej. Używa przemocy i kłamstw w celu ochrony własnej dominującej pozycji; opętańczo tłumi i prześladuje ludzi, którzy wierzą w Boga. Używa wszelkich możliwych sposobów, aby utrudniać i zakłócać dzieło Boga na ziemi, i zionie skrajną nienawiścią do prawdy. Jest największym wrogiem Boga, a także wrogiem tych z nas, którzy są wierzącymi. Po przejściu tych udręk widzę, że tylko słowo Boże może przynieść ludziom życie. Kiedy byłem w głębokiej rozpaczy, czy na skraju śmierci, to właśnie słowo Boże dało mi wiarę i odwagę i pozwoliło mi wytrwale trzymać się życia. Dzięki Bogu za ochronę mnie w tych najciemniejszych, najtrudniejszych dniach, Jego miłość do mnie jest zbyt wielka!

85. Czas na Brutalne tortury

Autorstwa Chen Hui, Chiny

Wychowałam się w przeciętnej chińskiej rodzinie. Ojciec był wojskowym, a ponieważ moja osobowość była kształtowana przez niego od młodego wieku, wierzyłam, że powołaniem i obowiązkiem żołnierza jest służyć ojczyźnie, słuchać rozkazów i bezinteresownie pełnić służbę dla dobra Partii Komunistycznej i ludu. Sama też bardzo chciałam pójść w ślady ojca i zostać żołnierką. Jednak w miarę upływu czasu i w obliczu pewnych wydarzeń, jakie miały miejsce, moje życie obrało inny kurs i stopniowo zaczęłam podążać w odmiennym kierunku. W 1983 roku usłyszałam ewangelię Pana Jezusa. Żeby miłość Pana Jezusa tak dogłębnie poruszyła osobę taką jak ja, już za młodu zatrutą ateizmem i chińską ideologią komunistyczną, potrzebne było wyjątkowe przewodnictwo Ducha Świętego. Kiedy usłyszałam ewangelię, rozpoczęłam życie w wierze w Boga – zaczęłam uczęszczać do kościoła, modlić się i śpiewać pieśni wychwalające Pana. To nowe życie przyniosło mi wielki spokój i pogodę ducha. W 1999 roku przyjęłam ewangelię dni ostatecznych powracającego Pana Jezusa – Boga Wszechmogącego. Dzięki temu, że nieustannie czytałam słowo Boże oraz spotykałam się i rozmawiałam z moimi braćmi i siostrami, zdołałam pojąć wiele prawd i dowiedziałam się, że Bóg ma zamiar pilnie zbawić ludzkość. Czułam, że każdy z nas otrzymał niezwykle ważne powołanie i obowiązek od Boga, dlatego z zapałem rzuciłam się w wir głoszenia ewangelii.

Niestety, okrutne prześladowania ze strony Komunistycznej Partii Chin zburzyły moje szczęście i odebrały mi spokój. W sierpniu 2002 roku pojechałam wraz z mężem na północny zachód, by głosić ewangelię kilkorgu naszym współpracownikom w Chrystusie Pewnego wieczoru, podczas spotkania z bratem i siostrą, którzy dopiero niedawno przyjęli dzieło Boże w dniach ostatecznych, nagle usłyszałam głośny trzask i zobaczyłam, jak ktoś brutalnie wykopuje drzwi. Do pokoju wtargnęło sześciu lub siedmiu okrutnie wyglądających policjantów z pałkami w dłoniach. Jeden z nich wskazał na mnie palcem i złośliwie się uśmiechając, powiedział: „Skuć ją!”. Dwaj policjanci kazali nam stanąć pod ścianą i nie ruszać się, a sami zaczęli plądrować pudła i skrzynie w domu jak banda zwykłych rabusiów. Dokładnie przeszukali każdy kąt, w którym ich zdaniem można było coś ukryć, i w krótkim czasie przewrócili cały dom do góry nogami. Wreszcie jeden z nich znalazł ulotkę ewangelizacyjną i księgę słów Bożych w torbie siostry, a mi rzucił ostre spojrzenie i krzyknął: „Cholera! Życie ci nie miłe? Przychodzisz tu i głosisz swoją ewangelię. Skąd to się wzięło?”. Nie odpowiedziałam, więc warknął: „Nie chcesz gadać, co? Otworzymy tę twoją buźkę. Idziemy! Zaczniesz mówić na miejscu”. Z tymi słowami na ustach wyciągnął mnie na zewnątrz i wepchnął do radiowozu. Wówczas zdałam sobie sprawę, że nie przysłali tylko sześciu czy siedmiu policjantów – po obu stronach drogi stało wielu uzbrojonych funkcjonariuszy sił specjalnych. Kiedy zobaczyłam, ilu ludzi zaangażowali, żeby nas złapać, byłam przerażona i, nie zastanawiając się dłużej, zaczęłam modlić się do Boga, prosząc Go o ochronę i przewodnictwo. Niedługo potem w mojej głowie wybrzmiał fragment słowa Bożego: „Powinieneś wiedzieć, że wszystko, co znajduje się w twoim otoczeniu, jest tam za Moim przyzwoleniem – Ja to wszystko układam. Uzmysłów to sobie i zadowalaj Moje serce w otoczeniu, które ci dałem. Nie lękaj się – Bóg Wszechmogący Zastępów z pewnością będzie z tobą; On jest waszym obrońcą i waszą tarczą” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 26, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Zgadza się!” –  pomyślałam. „Bóg jest moją opoką. Co by się nie działo, Bóg, Władca i Stwórca wszechrzeczy zawsze jest przy mnie. On mnie poprowadzi i pozwoli przezwyciężyć wszystko, co stanie na mej drodze. Bo On jest wierny i to On włada wszystkim i aranżuje wszystko”. Te myśli pozwoliły mi odzyskać wewnętrzny spokój.

Około 22:00 przywieźli mnie do Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego. Zrobili mi zdjęcie i zaprowadzili do pokoju przesłuchań. Ku mojemu zdziwieniu czekało tam na mnie już czterech lub pięciu zbirów, od których biła brutalność i którzy gapili się na mnie, gdy wchodziłam do pokoju. Gdy tylko przekroczyłam próg, otoczyli mnie niczym sfora wygłodniałych wilków szykująca się do mordu. Byłam przerażona i rozpaczliwie modliłam się do Boga. Na początku ci bandyci z policji nie tknęli mnie palcem, tylko kazali mi stać przez trzy czy cztery godziny. Stałam tak długo, że aż nogi i stopy zaczęły mi drętwieć i czułam ból oraz ogromne zmęczenie całego ciała. Około pierwszej czy drugiej nad ranem, komendant Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego przyszedł, żeby mnie przesłuchać. Mimowolnie cała trzęsłam się z nerwów. Wlepiał we mnie wzrok i maglował mnie: „Gadaj! Skąd jesteś? Z kim się tutaj kontaktowałaś? Kto jest twoim przełożonym? Gdzie się spotkaliście? Ile osób dla ciebie pracuje?”. Nie chciałam nic powiedzieć, więc wybuchnął złością, złapał mnie za włosy i poczułam, jak spada na mnie grad ciosów i kopniaków. Wreszcie padłam na ziemię, ale on kopał jeszcze zacieklej. Szybko zaczęło dzwonić mi w uszach tak, że nic już nie słyszałam i miałam wrażenie, że głowa eksploduje mi od przeszywającego bólu. Mogłam już tylko krzyczeć z tego bólu. Po kilku krótkich chwilach dalszej walki leżałam na podłodze, nie mogąc poruszyć nawet palcem. Komendant znów złapał mnie za włosy i postawił do pionu, a wtedy czterech czy pięciu z tych bandziorów rzuciło się na mnie i zaczęło mnie kopać i okładać pięściami. Upadłam na ziemię, głowę nakryłam rękami i tarzałam się po podłodze, smagana bólem. Te policyjne zbiry wcale się nie hamowały – w każde kopnięcie i uderzenie wkładali olbrzymią siłę. Kiedy mnie bili, darli się: „Zaczniesz gadać, czy nie? Nie waż się nic nie mówić! Gadaj, albo już po tobie!”. Gdy wciąż milczałam, komendant zaczął z wściekle kopać mnie w kostkę. Z każdym jego kopnięciem czułam, jakby ktoś wbijał mi gwoździe w kości. Ból był rozdzierający. Potem znów kopali mnie gdzie popadanie, aż miałam wrażenie, że połamali mi już wszystkie kości. Tak się trzęsłam i dygotałam z bólu, że ledwo mogłam oddychać. Leżałam na ziemi, rozpaczliwie chwytając powietrze, a z moich oczu płynęły łzy czystej agonii. W sercu zwróciłam się do Boga: „Dobry Boże! Nie dam już rady. Proszę, ochroń mnie, bo czuję, że nie dożyję poranka. Dobry Boże, daj mi siłę...”. Nie wiem, jak długo trwały te tortury. Czułam tylko skrajne oszołomienie i cierpiałam tak straszny ból, jakby rozerwano mnie na kawałki. Tak bardzo wszystko mnie bolało, że w gruncie rzeczy całe moje ciało było odrętwiałe. Jeden z policyjnych zbirów powiedział: „Wygląda na to, że wciąż ci mało. Oj, zaczniesz gadać, zaczniesz”. Kiedy to mówił, wziął coś, co wyglądało jak młot elektryczny i trzasnął mnie nim w czoło. Każde uderzenie przeszywało mnie do szpiku kości i za każdym razem, gdy mnie uderzał, moje ciało ogarniał paraliż, a potem bezsilna opadałam i trzęsłam się bez ustanku. Widząc, jak bardzo cierpię, policjant zdawał się zadowolony ze swojej pracy i ryczał ze śmiechu. Pośród całej tej udręki, fragment słowa Bożego przyniósł oświecenie i wskazał mi drogę: „Musisz cierpieć trudy dla prawdy, musisz się oddać prawdzie, musisz znosić upokorzenie dla prawdy, a żeby posiąść więcej prawdy, musisz doświadczyć więcej cierpienia. To właśnie powinieneś czynić” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowo Boże dało mi ogromną siłę i raz po raz powtarzałam ten fragment w myślach. Myślałam: „Nie mogę poddać się szatanowi i zawieść Boga. Aby posiąść prawdę, przysięgam znieść wszelkie cierpienie i nawet jeśli miałabym zginąć, to będzie to tego warte, a moje życie nie było daremne!” Ta banda demonów przesłuchiwała mnie przez całą noc aż do poranka następnego dnia, ale ponieważ wspierały mnie słowa Boże, byłam w stanie wytrzymać te tortury. W końcu wyczerpali wszelkie pomysły i bezradnie stwierdzili: „Wydajesz się przeciętną gospodynią domową, pozbawioną jakichkolwiek szczególnych talentów, więc jak twój Bóg dał ci tak ogromną siłę?”. Wiedziałam, że te policyjne zbiry ustępują nie przede mną, lecz uginają się pod wpływem autorytetu i mocy Boga. Osobiście doświadczyłam tego, że słowo Boże jest prawdą, że może obdarzyć człowieka nieprzejednaną siłą oraz że praktyka w zgodzie ze słowem Bożym może sprawić, że człowiek przezwycięży strach przed śmiercią i pokona szatana. Rezultat tych wydarzeń był taki, że moja wiara w Boga jeszcze się umocniła.

Około siódmej rano następnego dnia komendant znów przyszedł, żeby mnie przesłuchiwać. Gdy zorientował się, że nadal nie zamierzałam mówić, próbował mnie skusić kolejną przebiegłą sztuczką. Do pokoju wszedł łysiejący policjant w cywilnym ubraniu, pomógł mi wstać i podprowadził do kanapy, żebym usiadła. Wygładził moje ubranie, poklepał po ramieniu i udając zatroskanego, powiedział z wymuszonym uśmiechem: „Tylko spójrz na siebie, nie ma sensu tak cierpieć. Po prostu powiedz nam to, co chcemy wiedzieć, i pójdziesz do domu. Po co tu siedzieć i tak się męczyć? W domu czekają na ciebie dzieci. Wiesz, jak przykro jest mi patrzeć, kiedy tak cierpisz?” Słuchałam jego kłamstw i patrząc na tę odpychającą, bezwstydną twarz, zacisnęłam zęby ze złości, myśląc: „Jesteś niczym więcej, jak tylko demonem, który wypluwa z siebie wszelkiego rodzaju kłamstwa, byle tylko mnie oszukać. Nie miej złudzeń, że zdradzę Boga. Możesz zapomnieć o tym, że powiem choć słowo na temat kościoła!”. Kiedy policjant zobaczył, że jestem niewzruszona, popatrzył na mnie lubieżnie i zaczął obmacywać. Odruchowo odsunęłam się od niego, ale ten drań przytrzymał mnie jedną ręką tak, że nie mogłam się ruszać, a drugą ściskał moje piersi. Krzyknęłam z bólu i poczułam niewypowiedzianą nienawiść do tego człowieka. Byłam tak wściekła, że cała się trzęsłam, a łzy płynęły mi po policzkach. Obrzuciłam go spojrzeniem pełnym furii, a on, kiedy to zobaczył, puścił mnie. To osobiste doświadczenie pozwoliło mi wyraźnie zobaczyć złą, reakcyjną i okrutną naturę rządu KPCh. Przekonałam się, że pracująca dla KPCh „Policja Ludowa”, to zwykłe nikczemne i bezwstydne łotry, męty bez cienia sumienia! Ponieważ od 24 godzin nie wypiłam ani kropli wody, moje ciało znajdowało się na skraju wyczerpania i naprawdę nie wiedziałam, czy długo jeszcze pociągnę. Nagle przytłoczyło mnie uczucie głębokiej udręki i beznadziei. Właśnie wtedy przypomniałam sobie pieśń kościelną: „Mocną wolą stoję przeciwko rykowi zła. Na trudnej drodze moje serce staje się niezłomne i mocne. Prawdziwe światło prowadzi mnie, a ja pójdę za nim. Ludzkość jest tak okrutna, gdzie jest miejsce dla Boga? Tak trudno być człowiekiem i wierzyć w prawdziwego Boga. Z posłusznym sercem podążę za Bogiem. Szatan gryzie moje pięty, nic do nazwania domem. Służenie Bogu jest prawem nieba i zasadą ziemi. Szatan mnie prześladuje, moja furia nie ma granic. Jego programy są okrutne i godne pogardy. Nigdy nie poddam się Szatanowi i życiu bez wartości. Zniosę wszelki ból i przeżyję ciemne noce. Będę świadkiem w całkowitym zwycięstwie, pocieszę serce Boga i zdobędę Jego chwałę” („Unoszenie się wśród ciemności i opresji” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Ten dźwięczny i dynamiczny hymn bardzo mnie zmotywował. Te demony prześladują w ten sposób wyznawców Boga, ponieważ Go nienawidzą. Ich podłym, złym celem jest powstrzymanie nas od wiary w Boga i podążania za Nim, a tym samym zakłócenie i zniweczenie dzieła Bożego oraz odebranie ludzkości szansy na zbawienie. W tym kluczowym momencie walki duchowej, nie mogłam się poddać i pozwolić na to, bym stała się obiektem żartów szatana. Im mocniej szatan mnie gnębił, tym wyraźniej widziałam jego demoniczną twarz i tym bardziej chciałam ją odrzucić, stając po stronie Boga. Wierzę, że to Bóg zwycięży, a szatan jest skazany na upadek i porażkę. Nie mogłam się poddać i pragnęłam polegać na Bogu oraz nieść mocne i donośne świadectwo o Nim.

Gdy policjanci uświadomili sobie, że nie wyciągną ze mnie żadnych wartościowych informacji, zrezygnowali z przesłuchiwania mnie i tego wieczoru zostałam przewieziona do aresztu. Byłam tak pobita, że nikt by mnie nie rozpoznał – miałam opuchniętą twarz, nie mogłam otworzyć oczu, a moje usta były całe poranione. Pracownicy aresztu od razu zorientowali się, że pobito mnie niemal na śmierć, więc nie chcieli brać żadnej odpowiedzialności za to, co się stało i nie przyjęli mnie tam. Dopiero po trwających do siódmej wieczorem negocjacjach w końcu wpuścili mnie do środka i zaprowadzili do celi.

Tego wieczoru zjadłam pierwszy posiłek od aresztowania: twardą, sczerniałą, żwirowatą, gotowaną na parze bułkę, którą ciężko było pogryźć, a jeszcze trudniej przełknąć, i miskę zupy pełną zwiędłych warzyw, martwych robaków i z warstwą brudu na dnie. Wcale mnie to jednak nie powstrzymało przed łapczywym połknięciem wszystkiego tak szybko, jak się dało. Ponieważ byłam wierząca, w kolejnych dniach strażniczka często podjudzała inne więźniarki, by zmieniały moje życie w piekło. Pewnego razu, więźniarka, która cieszyła się największym posłuchem w mojej celi, kazała swoim sługuskom złapać mnie za włosy i walić moją głową o ścianę. Uderzały tak mocno, że kręciło mi się w głowie i nie widziałam wyraźnie. Z kolei w nocy nie dawały mi położyć się na łóżku, więc musiałam spać na zimnej betonowej podłodze koło toalety. strażnicy więzienni kazali mi też recytować regulamin aresztu, a jeśli się pomyliłam albo o czymś zapomniałam, bili mnie skórzanym paskiem. Wystawiona na te niemal bezustanne nieludzkie tortury i upokorzenie, stałam się słaba i myślałam, że lepiej byłoby już umrzeć, niż dzień po dniu cierpieć jak zwierzę w klatce. Nie raz byłam już o włos od rozbicia własnej głowy o ścianę i zakończenia tego wszystkiego, ale słowa Boga prowadziły mnie, mówiąc: „W dniach ostatecznych musicie dawać świadectwo o Bogu. Bez względu na to, jak wielkie jest wasze cierpienie, powinniście iść do samego końca; nawet wydając ostatnie tchnienie nadal musicie być wierni Bogu i zdać się na Jego łaskę; tylko to jest prawdziwym umiłowaniem Boga, tylko to jest mocnym i donośnym świadectwem” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże zapewniły mi wsparcie i rozgrzewały moje serce. Gdy rozmyślałam o nich, łzy płynęły mi z oczu. Myślałam o tym, jak miłość Boża miała mnie w opiece przez cały czas, gdy byłam brutalnie bita przez policyjnych zbirów. Bóg prowadził mnie swoim słowem, dał mi wiarę i siłę oraz pozwolił, bym mimo wszystko przetrwała te koszmarne tortury. Gdy więźniarka, która miała największy posłuch w celi, maltretowała mnie i znęcała się nade mną, oraz gdy pozostałe torturowały mnie, przez co omal nie załamałam się nerwowo i miałam myśli samobójcze, słowa Boże po raz kolejny dodały mi wiary i odwagi, by znów się podnieść. Gdyby Boga nie było wtedy przy mnie, gdyby nade mną nie czuwał, te nikczemne potwory już dawno zamęczyłyby mnie na śmierć. W obliczu wielkiej miłości i łaski Bożej nie mogłam dłużej stawiać biernego oporu i zasmucać Boga. Musiałam twardo stanąć po stronie Boga i odpłacić się lojalnością za Jego miłość. Gdy niespodziewanie mój stan ducha wrócił do normy, Bóg sprawił, że inna współwięźniarka zaprotestowała w mojej obronie i wywiązała się pomiędzy nimi ostra bójka. W końcu moja prześladowczyni się poddała i pozwoliła mi spać na łóżku. Bogu niech będą dzięki. Zważywszy na moje kiepskie zdrowie, spanie przez długi czas na wilgotnej, zimnej podłodze z betonu skończyłoby się dla mnie paraliżem albo śmiercią, ale łaska Boża mnie uratowała. Tak udało mi się przetrwać dwa wyczerpujące miesiące w areszcie. W tym czasie policyjne zbiry przesłuchiwały mnie jeszcze dwukrotnie, stosując tę samą strategię złego i dobrego gliny. Ponieważ jednak chronił mnie Bóg, byłam w stanie przejrzeć podstępne sztuczki szatana i udaremnić ich niegodziwe plany. Ostatecznie zabrakło im już pomysłów na to, jak mnie podejść i po wszystkich tych bezowocnych przesłuchaniach skazali mnie w końcu na trzy lata więzienia i wysłali do Drugiego Zakładu Karnego dla kobiet, żebym tam odsiedziała swój wyrok.

Już od pierwszego dnia w więzieniu kazano mi wykonywać wyczerpującą pracę fizyczną. Musiałam pracować ponad 10 godzin dziennie: albo zrobić na drutach jeden sweter, albo uszyć 30-40 ubrań, albo zapakować 10 tysięcy par pałeczek każdego dnia. Gdyby mi się to nie udało, mieli wydłużyć mi wyrok. Jakby praca fizyczna nie była wystarczająco wyczerpująca, wieczorami musiałyśmy uczestniczyć w swego rodzaju politycznym praniu mózgu, które miało złamać naszego ducha. Podczas takich sesji kazali nam uczyć się regulaminu więzienia, prawa, marksizmu i leninizmu oraz poznawać myśl Mao Zedonga. Za każdym razem, słysząc, jak strażnicy więzienni głosili swoje ateistyczne absurdy, było mi niedobrze i czułam czystą nienawiść do ich podłego, bezwstydnego postępowania. Podczas całego mojego pobytu w więzieniu ani razu nie miałam okazji się wyspać – często w środku nocy wyrywały nas ze snu gwizdki strażników więziennych. Albo kazali nam wówczas wstawać i bez wyraźnego powodu ustawiać się na korytarzu, albo przydzielali nam zadania takie jak przeciąganie worków z ziemniakami, kukurydzą czy paszą. Każdy taki worek ważył ponad 50 kilogramów. W zimowe noce musiałyśmy przy tym znosić zawodzący, przeszywający do szpiku kości wiatr. Pełzałyśmy i powłóczyłyśmy nogami, jedna za drugą, a niekiedy upadałyśmy pod ciężarem worów. Nierzadko zawlekałam swoje wyczerpane ciało z powrotem do celi o 2:00 albo 3:00 nad ranem, wyczerpana i ze łzami w oczach. Podczas takich nocy, połączenie zmęczenia, zimna i gniewu nie pozwalało mi ponownie zasnąć. Za każdym razem, gdy myślałam o tym, że czekały mnie jeszcze trzy długie lata więzienia, które musiałam przetrwać, popadałam w jeszcze większą rozpacz, a moje ciało paraliżowało wyczerpanie. Bóg dobrze wiedział, jak cierpię i w momentach największej słabości sprawiał, że przypominał mi się ten fragment Jego słów: „Nie zniechęcaj się i nie bądź słaby, a Ja wszystko ci wyjaśnię. Droga do królestwa nie jest tak gładka, nic nie jest takie proste! Chcesz, żeby błogosławieństwa przychodziły łatwo, prawda? Dzisiaj każdy będzie musiał stawić czoła uciążliwym próbom. Bez takich prób kochające serce, które macie dla Mnie, nie urośnie w siłę i nie będziecie mieć dla Mnie prawdziwej miłości. Nawet jeśli na owe próby składają się tylko drobne okoliczności, każdy musi przez nie przejść. Po prostu trudność tych prób będzie się różnić w zależności od konkretnej osoby” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 41, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga bardzo dodawały otuchy mojemu pokrzywdzonemu i zbolałemu sercu oraz pozwalały mi pojąć Jego wolę. Sytuacja, w której się wtedy znajdowałam, była prawdziwą próbą. Bóg chciał sprawdzić, czy pomimo takiego cierpienia pozostanę wobec Niego lojalna oraz czy kocham Go prawdziwie, czy nie. Choć trzy lata więzienia to bardzo długi wyrok, słowo Boga prowadziło mnie, a Jego miłość zapewniała mi wsparcie i wiedziałam, że nie jestem sama. Polegałam na Bogu, że pozwoli mi przetrwać cały ten ból i cierpienie oraz pokonać szatana. Nie mogłam pozwolić sobie na strach.

Mrok i zło KPCh uwidaczniały się w każdym aspekcie więziennego życia, który partia kontrolowała, ale miłość Boża była zawsze ze mną. Pewnego razu strażnik więzienny kazał mi zaciągnąć worek pałeczek na piąte piętro. Schody były oblodzone, więc musiałam iść bardzo powoli, bo worek był bardzo ciężki. Jednak strażnik ciągle mnie poganiał, a ja z obawy, że zostanę dotkliwie pobita, jeśli nie wykonam zadania, zaczęłam się śpieszyć i w końcu poślizgnęłam się. Spadłam ze schodów, a podczas upadku złamałam kość piętową. Leżałam rozciągnięta na podłodze i nie mogłam ruszyć nogą, a przeszywający ból pleców sprawił, że oblał mnie zimny pot. Jednak strażnik okazał zero zainteresowania. Stwierdził, że udaję i kazał mi wstać i pracować dalej, ale fizycznie nie byłam w stanie się podnieść. Siostra z kościoła, która odsiadywała wyrok w tym samym więzieniu co ja, widziała, co się stało, i szybko zaniosła mnie do więziennej kliniki. Na miejscu lekarz tylko obwiązał mi stopę bandażem, dał kilka tabletek jakiegoś taniego leku i odesłał z powrotem. Strażnik bał się, że nie będę stanie wyrobić swojej normy, więc nie pozwolił mi na żadne leczenie i musiałam dalej pracować ze złamaną stopą. Siostra pomagała mi w każdej pracy, jaką mi powierzono. Ponieważ nasze serca zjednoczyła miłość do Boga, przy każdej okazji siostra rozmawiała ze mną o słowie Bożym, żeby mnie wesprzeć. Przynosiło mi to ogromne pocieszenie w najtrudniejszych chwilach. Nawet nie wiem, jak często w tamtym okresie czułam tak ogromny ból i słabość, że prawie nie potrafiłam podnieść się z łózka i ledwie mogłam oddychać. Tak wiele razy chowałam się pod kołdrą, by ze łzami w oczach modlić się do Boga, ale te dwie pieśni zawsze dodawały mi otuchy i zapewniały wsparcie: „To, że jesteś w stanie zaakceptować sąd, karcenie, uderzenie i oczyszczenie przez Boże słowa, a ponadto jesteś w stanie zaakceptować Boże posłannictwo, zostało przez Boga zamierzone na początku czasu i dlatego nie wolno ci się trapić, gdy jesteś karcony. Nikt nie może zabrać dokonanego w was dzieła i darowanych wam błogosławieństw, i nikt nie może odebrać wszystkiego tego, co zostało wam dane. Ludzie religijni nie mają żadnego porównania z wami. Nie posiadacie wielkiego doświadczenia w Biblii ani teorii religijnej, ale ponieważ Bóg działał w was, zyskaliście więcej niż ktokolwiek na przestrzeni wieków – i to jest wasze największe błogosławieństwo” („Nie możesz rozczarować woli Boga” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). „Na drodze do królestwa czeka wiele wzlotów i upadków. Unoszę się pomiędzy życiem a śmiercią, pośród udręk i łez. Bez Bożej ochrony kto mógłby przetrwać po dziś dzień? On zaplanował nasze narodziny w dniach ostatecznych; mamy szczęście, że podążamy za Chrystusem. Bóg ukorzył się, by być człowiekiem, znosząc wielki wstyd. Jak mogę być człowiekiem, jeśli nie kocham Boga? (…) Kochając Boga, nie będę żałował podążania za Nim i świadczenia o Nim. Choć jestem słaby i negatywny, zapłakany nadal kocham Boga. Cierpię i daję Mu moją miłość, by nigdy nie przysporzyć Mu smutku. Bycie hartowanym w czasie prób jest jak próbowanie złota w ogniu. Moje serce jest zahartowane jak złoto; jakże miałbym nie dać Mu swojego serca? Choć droga do nieba jest trudna i wylanych zostanie wiele łez, będę na zawsze bez żalu kochał Boga” („Pieśń o miłości Boga pozbawionej żalu” w książce „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Słowa i miłość Boga zbawiły mnie od otchłani beznadziei i raz za razem dodawały mi odwagi, by żyć dalej. W tym zimnym i mrocznym piekle na ziemi doświadczyłam ciepła i opieki Bożej miłości. Zdecydowanie chciałam żyć dalej, bym mogła odpłacić się Bogu za Jego miłość. Bez względu na to, jak bardzo cierpiałam, musiałam brnąć do przodu i choćby pozostało mi ostatnie tchnienie, musiałam zachować wierność Bogu. W trakcie tych trzech lat spędzonych w więzieniu najmocniej byłam poruszona wtedy, gdy siostra dała mi kilka stron ręcznie spisanych słów Bożych. Fakt, że w więzieniu prowadzonym przez diabły i strzeżonym pilniej niż Fort Knox mogłam czytać słowo Boże, był prawdziwym wyrazem niewypowiedzianej miłości i łaski Bożej wobec mnie. Właśnie te słowa Boże wspierały i prowadziły mnie, pozwalając przetrwać ten najtrudniejszy czas.

We wrześniu 2005 roku skończyłam odsiadywać wyrok i wreszcie mogłam zostawić mroczne dni więziennego życia za sobą. Gdy wychodziłam z zakładu karnego, odetchnęłam pełną piersią i z głębi serca podziękowałam Bogu za Jego miłość i opiekę, które pozwoliły mi przetrwać odsiadkę. Dzięki temu, że osobiście doświadczyłam aresztowania i prześladowań ze strony KPCh, teraz wiem, co jest sprawiedliwe, a co złe, co jest dobre, a co nikczemne, co właściwe, a co nie. Wiem już, na rzecz dążenia do czego muszę porzucić wszystko, oraz co muszę przekląć i odrzucić z nienawiścią. Dzięki tym doświadczeniom przekonałam się, że słowo Boże to życie samego Boga, które posiada nadprzyrodzoną moc, która może być źródłem motywacji, kierującej człowiekiem na każdym kroku. Jeżeli człowiek żyje w zgodzie ze słowem Bożym, jest w stanie pokonać wszelkie siły szatana i zwyciężyć nawet w najbardziej niesprzyjających okolicznościach. Dzięki Bogu!

86. Dzień po dniu w więzieniu KPCh

Autorstwa Yang Yi, Chiny

Jestem chrześcijanką należącą do Kościoła Boga Wszechmogącego i wierzę Boga Wszechmogącego od ponad dziesięciu lat. Jedną z rzeczy, której nigdy nie zapomnę, były straszliwe udręki, jakie przeżyłam, gdy zostałam aresztowana przez policję KPCh dekadę temu. Wtedy też, chociaż byłam torturowana, poniżana przez złe demony i kilkakrotnie bliska śmierci, Bóg Wszechmogący wyciągnął swą potężną dłoń, by mnie prowadzić i chronić, przywrócić do życia i uratować… Dzięki temu naprawdę doświadczyłam transcendencji i wielkości Bożej siły życiowej i zyskałam bezcenne bogactwo życia, jakim obdarował mnie Bóg.

Był 23 stycznia 2004 roku (drugi dzień Chińskiego Nowego Roku). Musiałam odwiedzić pewną siostrę z kościoła, która znalazła się w tarapatach i pilnie potrzebowała pomocy. Ponieważ mieszkała daleko ode mnie, musiałam wcześnie wstać, żeby wziąć taksówkę, by móc wrócić jeszcze tego samego dnia. Wyszłam z domu o brzasku. Oprócz robotników sprzątających śmieci na ulicach nie było żywej duszy. Niespokojnie wypatrywałam taksówki, ale żadnej nie było w pobliżu. Poszłam na postój taksówek, żeby na jakąś zaczekać. Gdy zobaczyłam, że jakaś taksówka nadjeżdża, weszłam na ulicę, by ją zatrzymać, ale okazało się, że był to pojazd należący do Biura Ochrony Środowiska. Zapytali mnie, dlaczego ich zatrzymałam. „Przepraszam, pomyliłam się. Myślałam, że to taksówka”, odparłam. „Naszym zdaniem rozwieszałaś nielegalne plakaty” – odpowiedzieli. „Widzieliście, żebym to robiła? Gdzie te plakaty, które rozwieszałam?”, zapytałam. Nie dając mi szansy obrony, trzech z nich ruszyło w moją stronę i, nie pytając o pozwolenie, przeszukali moją torbę. Wszystko z niej wyciągnęli – kopię kazania, notes, portfel, telefon komórkowy, pager, którego już nie używałam itd. Ich zainteresowanie wzbudziła kopia kazania i notes. Widząc, że nie mam w torebce plakatów, wzięli kopię kazania i powiedzieli: „Może i nie rozwieszałaś nielegalnych plakatów, ale wierzysz w Boga Wszechmogącego”. Potem zadzwonili do Wydziału ds. Religii Brygady Bezpieczeństwa Narodowego. Niebawem przyjechało czterech funkcjonariuszy Brygady Bezpieczeństwa Narodowego. Gdy tylko zobaczyli zawartość mojej torebki, od razu wiedzieli, że jestem wyznawczynią Boga Wszechmogącego. Nie dając mi dojść do słowa, wcisnęli mnie do samochodu, po czym zablokowali drzwi, żebym nie uciekła.

Kiedy przyjechaliśmy do siedziby Biura Bezpieczeństwa Publicznego, policjanci wprowadzili mnie do jakiegoś pokoju. Jeden z nich majstrował przy moim pagerze i telefonie komórkowym, próbując coś znaleźć. Włączył telefon, ale okazało się, że stan baterii jest bardzo niski, po czym telefon padł. Choć ów policjant robił, co w jego mocy, nie mógł włączyć komórki. Trzymając w dłoni telefon, wyglądał na zmartwionego. Ja również byłam zdziwiona – przecież rano naładowałam baterię. Jak to możliwe, że tak szybko się wyładowała? Nagle zdałam sobie sprawę, że w cudowny sposób sprawił to Bóg, by uniemożliwić policji zdobycie jakichkolwiek informacji na temat innych braci i sióstr. Zrozumiałam również wypowiedziane przez Boga słowa: „Wszystkie bez wyjątku rzeczy, tak żywe, jak i martwe, będą przemieszczać się, zmieniać, odnawiać i znikać zgodnie z Bożym zamysłem. W ten właśnie sposób Bóg sprawuje kontrolę nad wszystkimi rzeczami” (Bóg jest źródłem ludzkiego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Rzeczywiście, wszelkie rzeczy i zdarzenia są w ręku Boga. Żywe czy nieożywione, wszystkie rzeczy podlegają zmianie wedle Bożych myśli. Właśnie wtedy zyskałam prawdziwe zrozumienie tego, w jaki sposób Bóg sprawuje pieczę nad wszystkimi rzeczami i wszystko planuje. Co więcej, zyskałam pewność, że muszę zdać się na Boga, by stawić czoła zbliżającemu się przesłuchaniu. Wskazując na rzeczy, które miałam w torebce, policjant spytał oskarżycielskim tonem: „To dowodzi, że z całą pewnością nie jesteś szeregowym członkiem kościoła. Musisz należeć do kadry zarządzającej, musisz być kimś ważnym, bo przywódcy niższego szczebla nie mają pagerów ani telefonów komórkowych. Mam rację?”. „Nie wiem, o czym pan mówi”, odparłam. „Tylko tak udajesz!”, wrzasnął policjant, po czym nakazał, żebym przykucnęła i zaczęła mówić. Widząc, że nie zamierzam współpracować, policjanci otoczyli mnie i zaczęli mnie bić i kopać – jakby chcieli mnie zabić. Z zakrwawioną i opuchniętą twarzą, czując ból w całym ciele, osunęłam się na podłogę. Byłam wściekła. Chciałam im przemówić do rozsądku, wszystko wytłumaczyć: „Co ja takiego zrobiłam? Dlaczego mnie bijecie?” Jednak nie mogłam im przemówić do rozsądku, bo z rządem KPCh nie da się rozmawiać rozsądnie. Byłam zdezorientowana, ale nie chciałam być poddawana takiemu biciu. Nie wiedziałem, co mam robić, ale nagle coś do mnie dotarło: ponieważ wszyscy ci diabelscy policjanci z rządu KPCh zachowują się tak niedorzecznie i są głusi na argumenty, nic im nie muszę mówić. Będzie lepiej, jak zachowam milczenie – w ten sposób na nic im się nie przydam. Jak tylko o tym pomyślałam, przestałam zwracać uwagę na to, co mówią. Widząc, że ich taktyka nie robi na mnie wrażenia, policjanci wpadli we wściekłość i chwycili się jeszcze bardziej barbarzyńskich metod: zaczęli mnie torturować, żeby wydobyć jakieś zeznania. Przykuli mnie kajdankami do przyśrubowanego do podłogi metalowego krzesła. Byłam w takiej pozycji, że nie mogłam ani przykucnąć, ani stanąć prosto. Jeden z nich położył moją dłoń – tę, która nie była skuta kajdankami – na krześle i zaczął ją miażdżyć butem, przestając dopiero wtedy, gdy cała była posiniaczona, podczas gdy inny policjant zaczął deptać moje stopy swymi skórzanymi buciorami, próbując zmiażdżyć mi palce. Poczułam wtedy niewiarygodny, przeszywający ból, promieniujący wprost do serca. Następnie torturowało mnie na zmianę sześciu czy siedmiu policjantów. Jeden z nich skupił się na moich stawach i ściskał je z taką siłą, że jeszcze miesiąc później nie mogłam zgiąć ręki. Inny chwycił mnie za włosy i zaczął potrząsać na boki moją głową, a potem siłą odgiął ją w tył tak, że patrzyłam w górę. „Przypatrz się niebu i sprawdź, czy jest tam Bóg!”, powiedział z nienawiścią w głosie. Trwało to do zapadnięcia nocy. Ponieważ widzieli, że niczego ze mnie nie wycisną, i ponieważ był Chiński Nowy Rok, wysłali mnie prosto do aresztu.

Kiedy przybyłam do aresztu, strażnik kazał jednej z więźniarek mnie rozebrać i wrzucić moje ubrania do kosza. Następnie zmusili mnie do założenia brudnego, cuchnącego więziennego kombinezonu. Strażnicy zamknęli mnie w celi, a potem rzucili kłamliwie w stronę innych więźniarek: „Ta tutaj robiła, co mogła, żeby rozbić rodziny innych. Zrujnowała masę rodzin. Kłamie, oszukuje uczciwych ludzi i zakłóca porządek publiczny…”. Tak oszukane przez strażników, wszystkie więźniarki stwierdziły, że zostałam potraktowana zbyt łagodnie i że ktoś tak zły jak ja zasługuje tylko na pluton egzekucyjny! Usłyszawszy to, poczułam wściekłość, ale nic nie mogłam zrobić. Na nic się nie zdały moje próby stawienia oporu: sprowadziły na mnie tylko kolejne tortury i akty barbarzyństwa. Strażnicy kazali więźniarkom codziennie recytować regulamin aresztu: „Przyznaj się do popełnionych przestępstw i podporządkuj się prawu. Namawianie innych do popełnienia przestępstwa jest zabronione. Organizowanie się w gangi jest zabronione. Bójki są zabronione. Prześladowanie i obrażanie innych jest zabronione. Fałszywe oskarżanie innych jest zabronione. Zabieranie innym ich jedzenia czy własności jest zabronione. Robienie innym brzydkich kawałów jest zabronione. Więzienni prześladowcy będą tępieni. Każdorazowe naruszenie tych zasad niezwłocznie należy zgłosić strażnikowi więziennemu albo posterunkowemu. Nie wolno zatajać faktów ani chronić więźniów, którzy naruszyli niniejszy regulamin. Regulamin ten należy stosować w sposób humanitarny (…)”. Tymczasem w rzeczywistości strażnicy zachęcali inne więźniarki do znęcania się nade mną, pozwalając im na to, by codziennie mnie dręczyły: kiedy na zewnątrz było minus 8 czy minus 9 stopni, więźniarki nasączały mi buty wodą; w tajemnicy przede mną wlewały mi wodę do jedzenia; wieczorami, kiedy spałam, moczyły mój waciak; kazały mi spać obok kibla, często ściągały ze mnie w nocy kołdrę i ciągnęły mnie za włosy, żebym nie mogła zasnąć; podkradały kluski na parze z mojej porcji; zmuszały mnie do czyszczenia kibla i wpychały mi w usta swoje przeterminowane lekarstwa, nie pozwalały mi się wypróżnić… Jeśli nie chciałam czegoś zrobić, zmawiały się i mnie biły – a wtedy dyżurujący strażnicy częstokroć nagle gdzieś znikali albo udawali, że nic nie widzą; czasem nawet kryli się nieco dalej i wszystko obserwowali. Jeśli więźniarki wytrzymały kilka dni, nie pastwiąc się nade mną, strażnicy więziennemu zachęcali inne więźniarki do bicia mnie. Brutalność strażnika sprawiła, że poczułam do nich nienawiść. Gdybym nie zobaczyła tego na własne oczy i osobiście nie doświadczyła, nigdy nie uwierzyłabym, że rząd KPCh, rzekomo tak dobrotliwy i moralny, może być czymś tak mrocznym, budzącym lęk i przerażającym – nigdy też nie ujrzałabym jego prawdziwej natury, natury oszukańczej i fałszywej. Wszystkie te gadki o „służeniu ludowi, tworzeniu cywilizowanego i harmonijnego społeczeństwa” – to kłamstwa obliczone na oszukiwanie i mamienie ludzi, jest to trik, środek służący temu, by władza mogła się upiększyć i zyskać uznanie, na które nie zasługuje. W tym też czasie przyszły mi na myśl słowa Boga: „Nic więc dziwnego, że Bóg wcielony pozostaje całkowicie ukryty. W społeczeństwie tak mrocznym jak to, w którym demony są bezlitosne i okrutne, jakże król diabłów, który zabija ludzi w mgnieniu oka, mógłby tolerować istnienie Boga, który jest wspaniały, życzliwy, a także święty? Jak mógłby oklaskiwać i przyjmować wiwatami przybycie Boga? Ci przeklęci pachołkowie! Za życzliwość odpłacają nienawiścią, już od dawna gardzą Bogiem i obrzucają Go oblegami, są skrajnie okrutni, nie mają najmniejszego szacunku dla Boga, grabią i łupią, zatracili resztki sumienia i postępują zupełnie wbrew sumieniu, niewinnego zaś kuszą, aż zupełnie straci rozum. Przodkowie starożytnych? Umiłowani przywódcy? Wszyscy oni sprzeciwiają się Bogu! Ich ingerencje sprawiły, że cała kraina pod niebem pogrążyła się w ciemności i chaosie! Wolność religijna? Uzasadnione prawa i interesy obywateli? Wszystko to sztuczki mające ukryć grzech!” (Dzieło i wejście (8), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Chcąc mnie zmusić do zaparcia się i zdrady Boga, KPCh torturowała i maltretowała mnie bez opamiętania – a jednak partia nie miała pojęcia, że im bardziej mnie torturuje, tym wyraźniej widzę jej diabelską twarz i tym bardziej pogardzam nią i z całego serca ją odrzucam. Byłam bardziej zdecydowany w naśladowaniu Boga.

Widząc, że nie uda im się mnie wyciągnąć jakichkolwiek informacji, na których im zależało, policjanci nie szczędzili trudu – czy to siły ludzkich mięśni, czy to zasobów materialnych i finansowych – w rożnych miejscach szukając dowodu, że wierzę w Boga. Po trzech miesiącach nic się nie zmieniło, a ich starania spełzły na niczym. W końcu wyciągnęli asa z rękawa: znaleźli specjalistę od przesłuchań. Podobno każdy, kogo doń sprowadzano, był poddawany trzem rodzajom tortur, które dotychczas były skuteczne wobec wszystkich. Pewnego dnia przyszli do mnie czterej funkcjonariusze i powiedzieli: „Zabieramy cię dzisiaj do nowego domu”. Po czym wcisnęli mnie do więźniarki, kajdankami skuli ręce na plecach, a na głowę założyli kaptur. Nie wiedziałam, jak zamierzali mnie torturować, więc trochę się zdenerwowałam. Właśnie wtedy pomyślałam o słowach Pana, „Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swoje życie z mojego powodu, znajdzie je” (Mt 16:25). Słowa Pana dodały mi wiary i siły. Jeśli chcemy wierzyć w Boga i podążać za Nim w tej demonicznej metropolii, jaką są Chiny, musimy mieć odwagę, by poświęcić nasze życie. Ja również byłam gotowa umrzeć dla Boga. Ku mojemu zaskoczeniu, znalazłszy się w furgonetce, niechcący usłyszałam rozmowę diabelskich policjantów. Wyglądało na to, że wiozą mnie na kolejne przesłuchanie. Ach! Nie wieźli mnie na egzekucję – a już byłam przygotowana na śmierć jako męczennica Boga! Gdy tylko o tym pomyślałam, z jakiegoś nieznanego mi powodu jeden z policjantów zacisnął sznur kaptura, który miałam na głowie. Wkrótce zaczęłam odczuwać silny dyskomfort – miałam wrażenie, jakby chcieli mnie udusić. Zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę zamierzają zamęczyć mnie na śmierć. W owej chwili pomyślałam o tym, jak uczniowie Jezusa poświęcili się, żeby głosić ewangelię. Nie zamierzałam być tchórzem. Nawet gdybym miała umrzeć, ani myślałam ich błagać o poluzowanie sznura, a tym bardziej nie zamierzałam przyznać się do porażki. Nie potrafiłam jednak zapanować nad sobą: straciłam przytomność i osunęłam się na nich. Widząc, co się stało, policjanci szybko poluzowali sznurek kaptura. Miałam pianę na ustach i nie mogłam przestać wymiotować, jakbym miała zwrócić wszystkie wnętrzności. Miałam zawroty głowy i czułam w głowie pustkę, nie mogłam otworzyć oczu. Byłam bez sił, jakby sparaliżowana. Czułam w ustach coś lepkiego, czego nie mogłam się pozbyć. Zawsze byłam delikatna i po tak brutalnym traktowaniu czułam, że jestem w tarapatach i że w każdej chwili mogę umrzeć. Pośród bólu modliłam się do Boga: „Boże! Obojętne, czy będę żyła, czy umrę, jestem gotowa być Ci posłuszna. Proszę, żebyś czuwał nad moim sercem, tak bym mogła podporządkować się temu wszystkiemu, co zaplanujesz i koordynujesz”. Jakiś czas później furgonetka zajechała pod budynek hotelu. Czułam olbrzymią słabość i nie mogłam otworzyć oczu. Zanieśli mnie do jakiegoś dźwiękoszczelnego pokoju. Słyszałem w nim tylko dźwięki wydawane przez otaczających mnie pachołków władzy KPCh, którzy rozmawiali o mnie i mówili, że jestem jak druga Liu Hulan. „Ależ odkrycie, to imponujące! – mówili. – Jest jeszcze twardsza niż Liu Hulan!”. Gdy to usłyszałam, poczułam w sercu falę ekscytacji. Zrozumiałam, że zdanie się na wiarę i na Boga na pewno przyniesie zwycięstwo nad szatanem i że szatan leży u stóp Boga! Dziękowałam Bogu i Go wysławiałam. W owej chwili zapomniałam o bólu. Mogąc sławić Boga, czułam niesamowitą satysfakcję. Wkrótce potem przybył „ekspert od przesłuchań”, o którym mówili policjanci. Już od progu krzyknął: „Gdzie ta głupia suka? Niech się jej przyjrzę!”. Stanął przede mną i chwycił mnie w swoje łapska. Uderzywszy mnie kilkanaście razy w twarz, zadał mi kilka silnych ciosów w klatkę piersiową i w plecy, a potem ściągnął swój skórzany but i uderzył mnie nim w twarz. Pobił mnie tak, że nie miałam już uczucia, jakby w moich ustach i żołądku było coś, czego nie mogę się pozbyć. Nie czułam się już jak oszołomiona i mogłam otworzyć oczy. Stopniowo odzyskiwałam czucie w kończynach i czułam, jak wracają mi siły. Następnie brutalnie chwycił mnie za ramiona i pchnął mnie na ścianę, nakazując, bym na niego patrzyła i odpowiadała na pytania. Widząc, że nie zwracam na niego uwagi, wściekł się i próbował wywołać jakąś reakcję z mojej strony, szkalując i oczerniając Boga oraz bluźniąc przeciw Niemu. Stosował najbardziej godne pogardy, najplugawsze środki, by mnie sprowokować, i rzekł do mnie złowieszczo: „Celowo dręczę cię tym, co nieznośne dla twojego ciała i duszy, żebyś cierpiała ból, którego normalny człowiek nie udźwignie: wkrótce będziesz się modliła o śmierć. Na koniec będziesz mnie błagała, żebym zostawił cię w spokoju i dopiero wtedy zaczniesz mówić z sensem i przyznasz, że twój los nie jest w rękach Boga, ale w moich. Jeśli zechcę, żebyś umarła, od razu tak się stanie. Jeśli zechcę, żebyś żyła, będziesz żyła; obojętne, jak wielki ból zechcę ci zadać, ty będziesz go znosić. Twój Bóg Wszechmogący cię nie ocali – przeżyjesz tylko jeśli będziesz nas błagać, żebyśmy cię oszczędzili”. Stojąc twarzą w twarz z tymi plugawymi, bezwstydnymi, nikczemnymi łotrami, tymi dzikimi zwierzętami, tymi złymi demonami, naprawdę chciałam się na nich rzucić. „Wszystkie rzeczy na niebie i ziemi zostały stworzone przez Boga i podlegają Jego władzy”, pomyślałam. „Mój los również podlega władzy i zarządzeniom Boga. Bóg jest Sędzią życia i śmierci; wydaje wam się, że umrę tylko dlatego, że wy tak chcecie?”. W tej chwili moje serce wypełniała wściekłość. Wszystkie nikczemne czyny, jakich policjanci dopuścili się wobec mnie, oraz wszystkie bluźnierstwa i wymierzone przeciw Bogu słowa, które dzisiaj wypowiedzieli, wyraźnie obnażają ich demoniczną istotę – ich nienawiść do prawdy i bunt przeciw Bogu – i będą stanowić dowody niezbędne do tego, aby Bóg ich potępił, ukarał i zniszczył.

Moja odmowa przyznania się do czegokolwiek kosztowała rzekomego mistrza przesłuchań utratę twarzy. Wściekle wykręcił mi jedną rękę na plecy, a drugą za ramię i ciasno skuł mnie kajdankami. Po niespełna trzydziestu minutach duże krople potu zaczęły mi ściekać po twarzy i wpadać do oczu, tak że nie mogłam ich otworzyć. Widząc, że nadal nie zamierzam odpowiadać na jego pytania, przesłuchujący rzucił mnie na podłogę, a potem uniósł mnie, trzymając za kajdanki. Natychmiast poczułam rozdzierający ból rąk, jakby mi je złamano. Tak bardzo mnie bolało, że z trudem oddychałam. Następnie pchnął mnie na ścianę i kazał pod nią stać. Pot zalewał mi oczy. Czułam wielki ból i całe moje ciało spływało potem – nawet w butach miałam mokro. Zawsze byłam wątła i w owej chwili upadłam. Mogłam jedynie ciężko dyszeć. Demon stał z boku i patrzył na mnie. Nie wiem, co zobaczył – może się bał, że jeśli umrę, obwinią go o to – ale szybko wziął garść chusteczek higienicznych i otarł mój pot, po czym podał mi kubek wody. Robił to mniej więcej co pół godziny. Nie wiem, jak wtedy wyglądałam. Zdaje się, że raczej przerażająco, bo mogłam tylko ciężko oddychać ustami, jakbym straciła zdolność wciągania powietrza nosem. Wargi miałam spieczone i spękane, a oddychałam resztką sił. Znowu poczułam zbliżającą się śmierć – może tym razem naprawdę umrę. Ale właśnie wtedy pomyślałam o Łukaszu, jednym z uczniów Jezusa, i o tym, że został skazany na śmierć przez powieszenie. Nagle poczułam w sercu przypływ sił i raz za razem powtarzałam sobie jedną jedyną rzecz: „Łukasz umarł powieszony. Ja też muszę być Łukaszem, muszę być Łukaszem, być Łukaszem… Chętnie wypełniam Boży plan i Boże zarządzenia, chcę być wobec Boga lojalna aż do śmierci – jak Łukasz”. Gdy ból stał się nie do zniesienia, a ja znalazłam się na granicy śmierci, nagle usłyszałam, jak jeden z policjantów mówi, że aresztowano kilku braci i kilka sióstr, wierzących w Boga Wszechmogącego. Byłam wstrząśnięta: więcej braci i sióstr trafi na tortury. Ze szczególną brutalnością obchodzili się z braćmi. Moje serce wypełniła troska. Bezgłośnie modliłam się za nich. Być może dotknął mnie Duch Święty; im zaś intensywniej się modliłam, tym bardziej byłam natchniona. Nie zdając sobie z tego sprawy, zapomniałam o bólu. Dobrze wiedziałam, że są to mądre zarządzenia Boga; Bóg miał na uwadze moją słabość i prowadził mnie przez ten najbardziej bolesny dla mnie czas. Owej nocy nie dbałam już o to, jak traktuje mnie zła policja, nie zwracałam też najmniejszej uwagi na zadawane mi pytania. Widząc, co się dzieje, policjanci puścili w ruch pięści i zmasakrowali mi twarz, a potem chwycili mnie za włosy i zaczęli za nie ciągnąć. Moje uszy były opuchnięte od wykręcania, moja twarz była zniekształcona nie do poznania, moje pośladki i uda były całe w siniakach i ranach, ponieważ bili mnie grubym kawałkiem drewna, którym miażdżyli mi też palce u stóp, tak że były całe posiniaczone. Ponieważ policjanci przez sześć godzin podwieszali mnie za skute kajdankami ręce, kiedy je rozkuto, mięso poniżej kciuka lewej ręki prawie odeszło od kości, trzymała się na niej tylko cienka warstwa. Ponadto nie było mowy, żeby ponownie założyć mi kajdanki, ponieważ ich ucisk sprawił, że cały lewy nadgarstek pokrywały żółte pęcherze. Wówczas do pokoju weszła policjantka, robiąca wrażenie wysoko postawionej. Zlustrowała mnie od stop do głów i powiedziała: „Tej nie możecie już więcej bić – wygląda, jakby zaraz miała umrzeć”. Policjanci zamknęli mnie w jednym z pokoi hotelowych. Zasłony przez całą dobę były szczelnie zasunięte. Wyznaczono kogoś do pilnowania drzwi, do pokoju nie miał wstępu nikt z obsługi, nikt też nie mógł zobaczyć, jak mnie torturują i maltretują. Przesłuchiwali mnie po kolei bez chwili wytchnienia. Przez pięć dni i nocy nie pozwolili mi spać, nie pozwolili mi usiąść ani przykucnąć, nie mogłam też nic zjeść. Wolno mi było tylko stać opierając się o ścianę. Któregoś dnia przyszedł mnie przesłuchać jakiś urzędnik. Widząc, że go ignoruję, wpadł we wściekłość i kopniakiem posłał mnie pod stół. Następnie mnie stamtąd wyciągnął i zdzielił mnie w twarz, aż z kącika ust popłynęła mi krew. Chcąc uniknąć sytuacji, w której ktoś zobaczyłby jego brutalność, szybko zamknął drzwi, by nikt nie wszedł do pokoju. Następnie oderwał pełną garść papieru higienicznego i otarł mi krew z twarzy, przemywając ją wodą i ścierając krew z podłogi. Rozmyślnie poplamiłam krwią swój biały sweter. Kiedy jednak wróciłam do aresztu, policjanci powiedzieli pozostałym więźniarkom, że obecność krwi na moim ubraniu trzeba złożyć na karb mojego – poświadczonego – pobytu w szpitalu psychiatrycznym, w którym, jak powiedzieli, spędziłam ostatnie siedem dni. Rany i krew na moim ciele to sprawka pacjentów – oni, policja, nawet mnie nie tknęli… To okrucieństwo było dla mnie dowodem bezwzględności, podstępnej chytrości i bestialstwa policji ludowej. Jednocześnie głęboko doceniłam pociechą i troską dla mnie. Ilekroć mój ból osiągał apogeum, Bóg mnie oświecał i prowadził, dodając mi wiary i siły, tym samym dodając mi odwagi, bym mogła świadczyć o Nim. Kiedy wskutek barbarzyństwa nikczemnych policjantów znalazłam się na skraju śmierci, Bóg sprawił, że usłyszałam wieści o aresztowaniu innych braci i sióstr, i wykorzystał ten fakt, by dać mi impuls do modlitwy za nich, tak że w końcu zapomniałam o własnym bólu i – nawet tego nie wiedząc – przezwyciężyłam ograniczenia śmierci. Dzięki temu, że szatan działał jako złe i nikczemne narzędzie kontrastu, przekonałam się, że tylko usposobienie Boga jest symbolem sprawiedliwości i dobroci. Tylko Bóg wszystkim włada i wszystkim zarządza. Posłużył się On swą wielką mocą i mądrością, by czuwać nad każdym moim krokiem, tak bym mogła przetrwać oblężenie legionu demonów, bym mogła przezwyciężyć słabość ciała i ograniczenia śmierci, tym samym umożliwiając mi przetrwanie w tej mrocznej jamie. Kiedy pomyślałam o Bożej miłości i o Bożym zbawieniu, poczułam wielkie natchnienie i postanowiłam walczyć z szatanem do samego końca. Nawet jeśli miałabym zgnić w więzieniu, będę nieustępliwie trwała przy swoim świadectwie i uraduję Boga.

Wypróbowawszy wszystkie możliwe środki, policjanci niczego ze mnie nie wydobyli. W końcu stwierdzili z przekonaniem: „KPCh jest jak stal, ale ci, którzy wierzą w Boga Wszechmogącego, są jak diament – pod każdym względem są lepsi od KPCh”. Słysząc te słowa, mogłam się w sercu tylko cieszyć i wysławiać Boga: „Boże, dziękuję Ci i Cię wysławiam! Dzięki swej wszechmocy i mądrości zwyciężyłeś szatana i pokonałeś swoich wrogów. Jesteś najwyższym panem, niechaj Cię opromieni chwała!”. Dopiero w owej chwili pojęłam, że niezależnie od tego, jak okrutna byłaby KPCh, władza i kontrola nad nią są w rękach Boga. Tak jak głoszą Boże słowa: „Wszystkie rzeczy w niebiosach i na ziemi muszą dostać się pod jego panowanie. Nie mogą mieć żadnego wyboru i wszystkie muszą poddać się Jego planowym działaniom. Zostało to zarządzone przez Boga i stanowi autorytet Boga” (Sukces i porażka zależą od ścieżki, którą idzie człowiek, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Pewnego dnia policjanci przyszli, by poddać mnie kolejnemu przesłuchaniu. Tym razem wszyscy wydawali się nieco dziwni. Rozmawiając, patrzyli na mnie, ale nie wydawało się, by zwracali się właśnie do mnie. Sprawiali wrażenie, jakby o czymś dyskutowali. Podobnie jak wcześniej, również i to przesłuchanie spełzło na niczym. Później funkcjonariusze zabrali mnie z powrotem do celi. Idąc tam, w pewnej chwili usłyszałam, jak mówią, że wygląda na to, iż wypuszczą mnie pierwszego następnego miesiąca. Kiedy to usłyszałam, z ekscytacji serce niemal wyskoczyło mi z piersi: „To znaczy, że za trzy dni będę wolna!”, pomyślałam. „W końcu mogę zostawić to piekło pełne demonów!”. Tłumiąc radość wypełniającą moje serce, niecierpliwie śledziłam upływ mijających sekund. Te trzy dni były dla mnie jak trzy lata. W końcu nadszedł pierwszy dzień kolejnego miesiąca! Tego dnia uporczywie wpatrywałam się drzwi, czekając, aż ktoś wywoła moje nazwisko. Minął poranek i nic się nie stało. Wszystkie swoje nadzieje ulokowałam w myśli, że wyjdę po południu – ale nastał wieczór, a nadal nic się nie wydarzyło. Kiedy nadszedł czas wieczornego posiłku, nie chciało mi się jeść. W sercu miałam poczucie straty; w owej chwili czułam się tak, jakby moje serce spadło z nieba w czeluść piekła. „Dlaczego ona nie je?”, zapytał strażnik więzienny. „Niewiele zjadła, odkąd tamtego dnia wróciła z przesłuchania”, odparła jedna z więźniarek. „Dotknij jej czoła; nie ma gorączki?”, powiedział strażnik. Jedna z więźniarek podeszła do mnie i dotknęła mojego czoła. Powiedziała, że jest bardzo rozpalone i że mam gorączkę, i rzeczywiście tak było. Choroba pojawiła się nagle i mój stan był bardzo poważny. Chwilę później osunęłam się na posadzkę. W ciągu dwóch następnych godzin gorączka wciąż rosła. Rozpłakałam się. Wszyscy, łącznie ze strażnikiem, patrzyli, jak płaczę. Wszyscy byli skonsternowani: postrzegali mnie jako osobę, która ani nie dała się skusić marchewką, ani nie przestraszyła się kija, ani razu nie uroniła łzy w obliczu bolesnych tortur i bez jęku wytrzymała sześciogodzinne podwieszanie za kajdanki. A teraz, nie poddawana żadnym torturom, płakałam. Nie wiedzieli, dlaczego płaczę – po prostu myśleli, że muszę być bardzo chora. W istocie, tylko Bóg i ja sama znaliśmy przyczynę, czyli moja buntowniczość i moje nieposłuszeństwo. Łzy płynęły mi po twarzy, ponieważ czułam rozpacz, gdy moje oczekiwania nie zostały spełnione, a moje nadzieje się nie ziściły. Były to łzy buntu i smutku. W owej chwili nie chciałam już trwać w postanowieniu, niesienia świadectwa o Bogu. Nie miałam nawet na tyle odwagi, by jeszcze raz poddać się takiej próbie. Tego wieczoru wylewałam łzy rozpaczy, ponieważ nienawidziłam tego strasznego miejsca, miałam dosyć życia w więzieniu i gardziłam tymi demonami. Nie chciałam tam spędzić ani sekundy dłużej. Im więcej o tym myślałam, tym większe odczuwałam przygnębienie, smutek i żałość i tym bardziej czułam się samotna. Czułam się jak mała łódka na morzu; łódka, którą w każdej chwili może pochłonąć woda. Co więcej, miałam poczucie, że ludzie mnie otaczający są podstępni i podli, i że mogą w każdej chwili wyładować na mnie swój gniew. Wciąż modliłam się do Boga i przyszły mi do głowy te słowa: „Dla każdego, kto stara się miłować Boga, nie ma prawd nieosiągalnych ani sprawiedliwości, za którą nie mógłby się stanowczo opowiedzieć. Jak powinieneś żyć? Jak powinieneś miłować Boga i wykorzystać tę miłość do spełnienia Jego pragnień? Nie ma w twoim życiu nic ważniejszego. Ponad wszystko zaś musisz posiadać takie aspiracje oraz wytrwałość i nie powinieneś być jak ci bojaźliwi, słabi ludzie bez charakteru. Musisz się nauczyć, jak doświadczać znaczącego życia, jak doświadczać znaczących prawd; nie powinieneś traktować siebie powierzchownie” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga dały mi wiarę. Pomyślałam o tym, jak uroczyście przysięgłam przed Bogiem, że bez względu na to, jak bardzo będę cierpieć, będę świadkiem i zawstydzam szatana. Ale kiedy czekałam przez długi czas na policyjne tortury, straciłam determinację i miałam nadzieję, że tylko na dzień będę mogła uciec z tego okropnego miejsca. Jak to było z uległością? Jak to było z jakimkolwiek świadectwem? Modląc się do Boga, przysięgłam, że nawet gdyby oznaczało to spędzenie całego mojego życia w więzieniu, nigdy nie ulegnę szatanowi. Będę nieść świadectwo o Bogu i upokorzyć szatana. Następnie, 6 grudnia 2005 roku, zostałam zwolniona, kończąc to piekielne więzienne życie.

Doświadczyłam tego aresztowania i prześladowań, ale mimo tego, że moje ciało znosić męki, rozwinęłam w sobie umiejętność rozróżniania i intuicję oraz na własne oczy zobaczyłam, że rząd KPCh jest ucieleśnieniem szatana-diabła, bandą morderców gotowych zabijać ludzi bez mrugnięcia okiem, ale również zrozumiałam Bożą wszechmoc i mądrość, jak również Jego sprawiedliwość i świętość; zaczęłam doceniać dobre intencje Boga, który mnie ocalił, oraz opiekę i ochronę, jakimi mnie otoczył, tym samym pozwalając mi, w obliczu okrucieństwa szatana, stopniowo go pokonać i trwać przy swoim świadectwie. Począwszy od tego dnia pragnę bez reszty oddać Bogu całe moje jestestwo i niewzruszenie podążać za Bogiem, aby jak najszybciej mógł On mnie pozyskać.

87. Brutalne tortury wzmocniły moją wiarę

Autorstwa Zhao Rui, Chiny

Wiosną 2009 roku Partia Komunistyczna przeprowadziła zakrojoną na szeroką skalę akcję aresztowań wymierzoną w członków Kościoła Boga Wszechmogącego. Jeden po drugim przywódcy kościołów z całego kraju zostali aresztowani i wtrąceni do więzienia. 4 kwietnia około dwudziestej pierwszej ja i jedna z sióstr, z którą wykonywałam obowiązki, wyszłyśmy właśnie z domu Siostry Wang, w którym gościłyśmy, i szłyśmy w kierunku drogi, gdy nagle pojawiło się za nami trzech mężczyzn w cywilnych ubraniach. Pociągnęli nas obie mocno za ramiona, wrzeszcząc: „Chodźcie! Idziecie z nami!”. Zanim zdążyłyśmy zareagować, zostałyśmy wepchnięte na tylne siedzenia czarnego sedana stojącego na poboczu. Wszystko odbyło się jak w filmach, w których gangsterzy porywają kogoś w biały dzień, z tą różnicą, że teraz przydarzało się to właśnie nam, w prawdziwym życiu, i było naprawdę przerażające. Byłam tym wszystkim całkowicie przytłoczona i mogłam tylko w myślach raz po raz przyzywać Boga: „Dobry Boże! Ocal mnie! Boże, proszę, uratuj mnie…”. Zanim odzyskałam zimną krew, sedan stanął na głównym dziedzińcu Miejskiego Biura Bezpieczeństwa Publicznego. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że wpadłyśmy w ręce policji. Wkrótce potem przyprowadzono również jeszcze Siostrę Wang. Wszystkie trzy zostałyśmy zaprowadzone do jakiegoś gabinetu na drugim piętrze, gdzie policjant bez słowa wyjaśnienia przeszukał nasze torebki i kazał nam stanąć twarzą do ściany. Następnie zmusił nas, byśmy się rozebrały do naga, i przeprowadził rewizję osobistą, siłą odbierając nam materiały dotyczące naszej pracy w kościele, rachunki z kont bankowych, na których znajdowały się pieniądze Kościoła, telefony komórkowe, ponad 5 tysięcy juanów w gotówce, kartę płatniczą, zegarek i inne należące do nas rzeczy. Gdy to wszystko się działo, bez przerwy wchodziło i wychodziło z pokoju siedmiu czy ośmiu policjantów, a dwaj, którzy nas pilnowali, wybuchnęli śmiechem i pokazując mnie palcem orzekli: „Ta tutaj jest w tym kościele szychą. Wygląda na to, że dzisiaj złapaliśmy grubą rybę”. Wkrótce potem czterech nieumundurowanych funkcjonariuszy zakuło mnie w kajdanki, zakryło mi oczy przepaską i pod eskortą przewiozło mnie do usytuowanej daleko za miastem siedziby Biura Bezpieczeństwa Publicznego.

Kiedy weszłam do pokoju przesłuchań i ujrzałam znajdujące się wysoko na ścianie zakratowane okno, a potem zobaczyłam upiorne, zimne krzesło tortur, w mym umyśle odżyły przerażające opowieści braci i sióstr, których w przeszłości poddano torturom. Kiedy tak rozmyślałam o nieznanych mi jeszcze torturach, którym zaraz poddadzą mnie nikczemni funkcjonariusze, ogarnęło mnie przerażenie, a moje ręce zaczęły dygotać. W tej rozpaczliwej sytuacji pomyślałam o słowach Boga: „Nosisz w swoim sercu lęk. Czyż nie jest wtedy tak, że Twoje serce w dalszym ciągu wypełniają idee szatana?” „Kim jest zwycięzca? Dobrzy żołnierze Chrystusa muszą być odważni i polegać na Mnie, by być duchowo silnymi; muszą walczyć, aby stać się wojownikami i bić się z szatanem do samego końca” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 12, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Oświecenie Bożych słów stopniowo uspokoiło moje ogarnięte paniką serce, dzięki czemu uświadomiłam sobie, że źródłem mojego strachu jest szatan. Pomyślałam: „Szatan chce poddać torturom moje ciało, tak bym skapitulowała przed jego tyranią. Nie mogę paść ofiarą jego podstępnego spisku. Zawsze będzie On moją niezawodną podporą, moim wiecznym wsparciem. To jest duchowa walka i koniecznie muszę wytrwać przy świadectwie o Bogu. Muszę trwać przy Bogu, nie mogę ulec szatanowi”. Uświadomiwszy to sobie, cicho modliłam się do Boga: „Boże Wszechmogący! To Twoje dobre intencje kryją się za tym, że wpadłam dziś w ręce tych nikczemnych policjantów. Jednak moja postawa jest zbyt niedojrzała, spanikowałam i jestem przerażona. Modlę się, byś dał mi wiarę i odwagę, tak bym mogła się wyzwolić z ograniczeń wynikających z wpływu szatana, bym mu nie uległa i niezachwianie trwała przy świadectwie o Tobie!”. Gdy skończyłam modlitwę, moje serce było pełne odwagi i nie byłam już tak wystraszona przez tych złowrogo wyglądających funkcjonariuszy.

Właśnie wtedy dwaj funkcjonariusze pchnęli mnie na krzesło tortur i unieruchomili mi ręce i stopy. Jeden z nich, wysoki, tyczkowaty brutal, wskazał widniejący na ścianie napis: „Cywilizowane egzekwowanie prawa”, po czym uderzył pięścią w stół i wrzasnął: „Wiesz, gdzie jesteś? Biuro Bezpieczeństwa Publicznego jest organem chińskiego rządu specjalizującym się w przemocy! Jeśli się nie przyznasz, dostaniesz to, na co zasługujesz! Gadaj! Jak się nazywasz? Ile masz lat? Skąd jesteś? Jaka jest Twoja pozycja w kościele?”. Jego agresywny charakter w połączeniu z bezceremonialnie szczerym wyłuszczeniem prawdziwej natury tej państwowej agencji przemocy, jaką jest Biuro Bezpieczeństwa Publicznego, rozwścieczyły mnie. Pomyślałam: „Zawsze twierdzą, że są »Policją Ludową« i że ich celem jest »wykorzenienie łajdactwa i zapewnienie spokojnego życia tym, którzy przestrzegają prawa«, w rzeczywistości jednak są tylko bandą zbirów, bandytów i morderców z półświatka. Są demonami dokonującymi zamachów na sprawiedliwość i wymierzającymi kary dobrym, przyzwoitym obywatelom! Patrzą przez palce na tych, którzy łamią prawo i popełniają zbrodnie, pozwalając im żyć poza zasięgiem prawa. My zaś, choć jedynie wierzymy w Boga, czytamy słowo Boże i kroczymy w życiu słuszną ścieżką, staliśmy się głównym celem prześladowań tej bandy dzikusów. Zaiste, rząd KPCh stanowi perwersyjne przeciwieństwo sprawiedliwości”. Mimo że całym sercem nienawidziłam tych funkcjonariuszy, wiedziałam, że moja postawa jest zbyt niedojrzała i że nie będę w stanie znieść ich okrutnych kar i tortur, tak więc raz po raz zaczęłam wzywać Boga, błagając Go, by dał mi siłę. Właśnie wtedy oświeciły mnie Boże słowa: „Wiara jest niczym kładka z jednego pnia: ci, którzy żałośnie czepiają się życia, będą mieć trudności z przejściem na drugą stronę, jednak ci, którzy gotowi są poświęcić samych siebie, mogą przejść po niej pewnym krokiem i bez żadnych obaw” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 6, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Pociecha i otucha płynące ze słów Boga pomogły mi znaleźć punkt oparcia i w duchu pomyślałam: „Powinnam dziś być gotowa na każde ryzyko – jeśli spełni się najczarniejszy scenariusz i umrę, to trudno. Jeśli ta banda demonów sądzi, że dowie się ode mnie czegokolwiek o pieniądzach kościoła, o naszej pracy czy o naszych przywódcach, to bardzo się przeliczą!” Później, bez względu na to, jak mnie przesłuchiwali lub próbowali wyłudzić ode mnie informacje, nie powiedziałam ani słowa.

Widząc, że nie chcę mówić, jeden z policjantów wściekł się i uderzywszy pięścią w stół, przypadł do mnie i kopnął w krzesło tortur, na którym siedziałam. Uderzył mnie w głowę, krzycząc: „Gadaj, co wiesz! Nie myśl sobie, że nic nie wiemy. Gdyby tak było, to jak ci się zdaje, w jaki sposób tak łatwo udałoby nam się złapać waszą trójkę?”. Inny, wysoki, ryknął: „Nie wystawiaj na próbę mojej cierpliwości! Jeśli nie zadamy ci odrobiny bólu, pomyślisz, że to tylko groźby bez pokrycia. Wstawaj!”. Wypowiedziawszy te słowa, ściągnął mnie z krzesła i przyparł do ściany pod oknem, które umieszczone było bardzo wysoko i miało żelazną kratę. Posłużyli się dwiema parami ćwiekowanych kajdanek i każdą z moich rąk przykuli do żelaznej kraty, tak że wisiałam przyczepiona do okna, mogąc dotknąć podłogi jedynie opuszkami palców u stóp. Jeden z policjantów włączył klimatyzację, żeby obniżyć temperaturę w pomieszczeniu, a następnie ze złością uderzył mnie w głowę zwiniętą książką. Gdy nadal milczałam, wściekle wrzasnął: „Zamierzasz mówić czy nie? Jak nie będziesz gadać, zrobimy ci huśtawkę!”. Po tych słowach wydobył długi pas wojskowy, związał mi nogi, a potem przymocował go do krzesła tortur. Dwóch policjantów odsunęło krzesło od ściany, ja zaś zawisłam w powietrzu. Gdy moje ciało wychyliło się w przód, kajdanki ześlizgnęły się na nadgarstki, a ćwieki po wewnętrznej stronie obręczy wbiły mi się w skórę grzbietów dłoni. Poczułam przeszywający ból, ale mocno przygryzłam wargę, żeby nie krzyczeć, ponieważ nie chciałam, żeby policjanci mieli ubaw moim kosztem. Jeden z nich ze złowrogim uśmieszkiem oświadczył: „Wygląda na to, że cię to nie boli! Musimy chyba trochę podkręcić!”. To mówiąc, uniósł nogę, mocno nacisnął nią na moje łydki i rozhuśtał całe ciało. W rezultacie kajdanki zaczęły coraz mocniej zaciskać się na moich przegubach i grzbietach dłoni, sprawiając mi ostatecznie taki ból, że nie mogąc się opanować, zaczęłam wrzeszczeć w udręce. Usłyszawszy to, ci dwaj łajdacy roześmiali się. Dopiero wtedy tamten przestał napierać na moje nogi, zostawiając mnie wiszącą w powietrzu. Po jakichś dwudziestu minutach policjant nagle kopnął krzesło tortur z powrotem w moją stronę, a ono przesunęło się ze strasznym zgrzytem. Krzyknęłam, gdy moje ciało wróciło do poprzedniej pozycji. Znów wisiałam u ściany, tak że posadzki dotykałam tylko opuszkami palców u stóp. Jednocześnie kajdanki na powrót podjechały ku moim nadgarstkom. Wraz z nagłym rozluźnieniem ucisku kajdanek krew znów zaczęła szybko krążyć w moich przedramionach, powodując w nich pulsujący ból związany ze wzrostem ciśnienia. Dwaj funkcjonariusze zarechotali złowrogo na widok moich cierpień, po czym rozpoczęli przesłuchanie: „Ile ludzi należy do twojego kościoła? Gdzie trzymacie pieniądze?”. Niezależnie od tego, jak uporczywie mnie wypytywali, nie powiedziałam ani słowa, aż w końcu ogarnęła ich taka wściekłość, że zaczęli miotać przekleństwami: „A niech to szlag! Twarda z ciebie sztuka! Zobaczymy, jak długo wytrzymasz!”. Potem raz jeszcze odsunęli krzesło tortur od ściany i znowu zawisłam w powietrzu. Tym razem kajdanki zacisnęły się na otwartych ranach na grzbietach moich dłoni, które szybko zaczęły puchnąć i krwawić: miałam uczucie, jakby za chwilę miały eksplodować. Ból był jeszcze gorszy niż za pierwszym razem. Funkcjonariusze zaczęli prześcigać się w opisach swoich „wcześniejszych chwalebnych wyczynów” jeśli chodzi o torturowanie i karanie więźniów. Trwało to przez całe piętnaście minut, aż w końcu odkopnęli krzesło w kierunku ściany, a ja wróciłam do swojej wcześniejszej pozycji – wisiałam przypięta do okiennych krat, tak że dotykałam podłogi tylko opuszkami palców u stóp. Ponownie poczułam rozdzierający ból. W tej samej chwili do pokoju wszedł niski, tłusty funkcjonariusz, który zapytał: „Zaczęła mówić?”. Tamci dwaj odparli: „Ta to prawdziwa Liu Hulan!”. Gruby policjant podszedł do mnie i mocno uderzył mnie w twarz. Syknął z nienawiścią: „Zobaczmy, jaka jesteś twarda! Zaraz oswobodzę twoje ręce”. Spojrzałam na swoją lewą dłoń i zobaczyłam, że jest paskudnie spuchnięta i przybrała fioletowo-czarny kolor. W tej samej chwili policjant chwycił palce mojej lewej dłoni. Zaczął potrząsać nimi na wszystkie strony, rozcierając je i szczypiąc, aż drętwienie przeszło w uczucie bólu. Wtedy zacieśnił kajdanki tak bardzo, jak było to możliwe, i dał znak dwóm innym policjantom, żeby jeszcze raz mnie podwiesili. Ponownie znalazłam się w powietrzu, pozostawiona w tej pozycji przez dwadzieścia minut, zanim znowu nie ściągnięto mnie na dół. Raz po raz mnie podwieszali, to znów ściągali w dół, tak mnie dręcząc, że w końcu wolałam już raczej umrzeć, niż dalej znosić ten ból. Za każdym razem, gdy kajdanki na moich przegubach kolejny raz przesuwały się w górę lub w dół, sprawiały mi coraz większy ból. W końcu ich najeżone ćwiekami obręcze głęboko werżnęły mi się w nadgarstki i przecięły skórę grzbietu dłoni, powodując obfite krwawienie. Krążenie krwi zupełnie ustało w moich dłoniach, które stały się opuchnięte jak balony. Z braku tlenu zaczęło mi łomotać w głowie i poczułam się tak, jakbym miała eksplodować. Naprawdę sądziłam, że zaraz umrę.

Kiedy już myślałam, że dłużej tego nie wytrzymam, przyszedł mi na myśl fragment słów Boga: „W drodze do Jerozolimy Jezus przeżywał agonię, jak gdyby nóż wwiercał się w Jego serce, mimo to nie miał nawet najmniejszych zamiarów, by cofnąć swoje słowo; zawsze była moc dająca Mu siłę, aby mógł podążać w stronę swojego krzyża” (Jak służyć zgodnie z wolą Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boże sprawiły, że poczułam nagły przypływ siły i pomyślałam o tym, jak Pan Jezus cierpiał na krzyżu: został ubiczowany, wyszydzony i upokorzony przez rzymskich żołnierzy, którzy zbili Go na krwawą miazgę. A przecież musiał jeszcze nieść ten ciężki krzyż, ten, do którego w końcu żywcem Go przybito. I wisiał na tym krzyżu, póki z jego ciała nie wyciekła ostatnia kropla krwi. Cóż za okrutna tortura! Jak niewyobrażalne cierpienie! A jednak Pan Jezus przetrwał to wszystko w milczeniu. Choć ból z pewnością był tak wielki, że nie da się go opisać słowami, to przecież Pan Jezus dobrowolnie oddał się w ręce szatana, żeby odkupić całą ludzkość. Pomyślałam: „A teraz Bóg wcielił się po raz drugi i przybył do ateistycznych Chin. Zetknął się tutaj w z zagrożeniami znacznie większymi niż te z Wieku Łaski. Odkąd Bóg Wszechmogący się ukazał i zaczął wykonywać swe dzieło, rząd KPCh używa wszelkich możliwych środków, by oczerniać Chrystusa, bluźnić przeciwko Niemu, maniakalnie Go tropić i w końcu pojmać. Daremnie jednak rząd liczy na to, że zdoła zniweczyć dzieło Boga. Cierpienie, jakie znosił Bóg w obu swych wcieleniach, przekracza wszystko, co można sobie wyobrazić, a tym bardziej znieść. Biorąc pod uwagę, że Bóg tak wiele dla nas wycierpiał, powinnam mieć więcej sumienia; muszę zadowolić Boga i przynieść Mu ukojenie, nawet jeśli miałoby to oznaczać moją śmierć”. W tej samej chwili w moim umyśle rozbłysnął obraz udręk wszystkich świętych i proroków w ciągu wieków: Daniel w jaskini lwów, Piotr zawieszony na krzyżu głową w dół, Jakub stracony przez ścięcie... Znalazłszy się na krawędzi śmierci, wszyscy ci święci i prorocy jak jeden mąż dawali donośne świadectwo o Bogu, ja zaś uzmysłowiłam sobie, że powinnam postawić sobie za cel naśladowanie ich wiary, oddania i podporządkowania się Bogu. Dlatego też w duchu modliłam się do Boga: „Dobry Boże! Jesteś wolny od grzechu, a przecież zostałeś ukrzyżowany dla naszego zbawienia. Później wcieliłeś się w Chinach, aby wykonać swoje dzieło, ryzykując życie. Twoja miłość jest tak wielka, że nigdy nie zdołam Ci się odwdzięczyć. To dla mnie największy zaszczyt, że mogę dziś cierpieć razem z Tobą, gotowa też jestem trwać przy świadectwie, by uradować Twoje serce. Nawet jeśli szatan pozbawi mnie życia, nigdy nie wypowiem ani słowa skargi!”. Wydawało mi się, że kiedy mój umysł był skupiony na Bożej miłości, moje cielesne cierpienia znacząco zelżały. Było już po północy, a funkcjonariusze nadal na zmianę mnie torturowali. Dopiero nazajutrz, mniej więcej o dziewiątej rano, rozwiązali w końcu moje nogi i zostawili mnie, wiszącą u krat okna. Byłam kompletnie pozbawiona czucia w obu zupełnie zdrętwiałych rękach, a całe moje ciało było opuchnięte. W tym samym czasie siostra, z którą wypełniałam swoje obowiązki, została umieszczona w pokoju przesłuchań przylegającym do mojego. Nieoczekiwanie do mojego pokoju wmaszerowało ośmiu czy dziewięciu funkcjonariuszy, a za nimi wszedł z naburmuszoną twarzą jakiś niski, tęgi policjant. „Zaczęła mówić?” - spytał tych, którzy mnie przesłuchiwali. „Jeszcze nie” - odparli. Gdy tylko usłyszał ich odpowiedź, pochylił się nade mną, dwa razy uderzył mnie w twarz i wrzasnął na mnie wściekle: „Nadal nie współpracujesz! Wiemy, jak się nazywasz, wiemy też, że jesteś ważną przywódczynią w kościele. Niech ci się nie wydaje, że nic nam nie wiadomo! Gdzie umieściliście pieniądze?”. Widząc, że milczę, policjant zaczął mi grozić, mówiąc: „Jeśli się nie przyznasz, i tak sami do tego dojdziemy i tym gorzej się to dla ciebie skończy. Mając taką pozycję w kościele, dostaniesz dwadzieścia lat odsiadki!”. Potem pokazali mi moją kartę płatniczą. Spytali o nazwisko właściciela i PIN. Wtedy pomyślałam: „A niech się dowiedzą, nie dbam o to. Moja rodzina i tak nie przelewa na to konto dużych sum. Może jak się o tym przekonają, nie będą mnie nękać o fundusze kościoła”. Tak postanowiwszy, podałam im nazwisko i PIN.

Po jakimś czasie poprosiłam o możliwość pójścia do toalety. Dopiero wtedy postawili mnie w końcu na ziemi. Na tym etapie zupełnie straciłam władzę w nogach, więc do toalety mnie zanieśli, stanąwszy pod drzwiami, żeby mnie pilnować. Jednak już wcześniej straciłam czucie w rękach, do których polecenia mózgu najzwyczajniej nie docierały, tak więc stałam oparta o ścianę, zupełnie nie będąc w stanie rozpiąć sobie spodni. Kiedy mimo upływu czasu nadal nie wychodziłam, jeden z policjantów kopniakiem otworzył drzwi i z lubieżnym uśmieszkiem na twarzy wrzasnął: „Jeszcze nie skończyłaś?”. Widząc, że nie mogę poruszać rękami, wszedł do toalety, ściągnął mi spodnie i na powrót mi je założył, gdy było po wszystkim. Przed toaletą zebrała się grupa policjantów, wygłaszając wszelkiego rodzaju złośliwe komentarze i próbując mnie upokorzyć swoim plugawym językiem. Niesprawiedliwość postępowania tych łotrów i demonów, upokarzających niewinną, dwudziestokilkuletnią dziewczynę, nagle stała się dla mnie nie do zniesienia. Rozpłakałam się. Dotarło też do mnie, że jeśli moje ręce naprawdę są sparaliżowane i jeśli również w przyszłości nie będę w stanie żyć samodzielnie, to lepiej dla mnie będzie umrzeć. Gdybym w owej chwili mogła normalnie chodzić, wyskoczyłabym z okna i od razu ze sobą skończyła. W owej chwili największej słabości przyszły mi do głowy słowa jednej z kościelnych pieśni, zatytułowanej „Pragnę ujrzeć dzień chwały Boga”: „Oddam swoją miłość i lojalność Bogu, wypełnię moją misję uwielbiania Go. Jestem zdecydowany, aby nieugięcie nieść świadectwo 0 Bogu i nigdy nie ulec szatanowi. Och, moja głowa może pęknąć i może popłynąć krew, ale nie można stracić zapału ludu Bożego. Boże napomnienia spoczywają na sercu, postanawiam upokorzyć szatana. Ból i trudności są zesłane przez Boga, zniosę upokorzenie, aby być Mu wiernym. Nigdy więcej nie stanę się przyczyną łez lub strapienia Boga” („Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Boże oświecenie i Boża iluminacja raz jeszcze natchnęły mnie wiarą i umocniły mego ducha. Pomyślałam: „Nie mogę dać się oszukać szatanowi i jego sztuczkom, nie powinnam kończyć życia z takiego powodu. Upokarzają mnie i ze mnie szydzą, bym zrobiła coś, co zrani i zdradzi Boga. Gdybym umarła, oznaczałoby to, że wpadam w ich podstępną zasadzkę. Nie mogę dopuścić do tego, by spisek szatana się powiódł. Nawet jeśli naprawdę zostałam kaleką, to póki starczy mi tchu, muszę nadal żyć, niosąc świadectwo o Bogu”.

Po powrocie do pokoju przesłuchań z wyczerpania osunęłam się na posadzkę. Kilku policjantów otoczyło mnie i zaczęło na mnie wrzeszczeć, każąc mi wstać. Ów niski, tłusty policjant, który wcześniej uderzył mnie w twarz, pochylił się nade mną, wściekle mnie kopnął i zarzucił mi, że udaję. W owej chwili zaczęłam drżeć na całym ciele, zabrakło mi tchu i zaczęłam szybko oddychać. Lewa strona mojego ciała zaczęła się konwulsyjnie poruszać w nagłym skurczu. Całe moje ciało było sztywne z zimna i niezależnie od tego, jak uporczywie dwaj policjanci ciągnęli mnie i szturchali, nie potrafili zmusić mnie do powstania. W duchu wiedziałam, że Bóg posługuje się moim cierpieniem i bólem, by otworzyć przede mną jakąś drogę, w przeciwnym razie nie zadawano by mi tych okrutnych tortur. Dopiero przekonawszy się, w jak złym jestem stanie, w końcu przestali mnie bić. Przymocowali mnie do krzesła tortur i poszli do pokoju obok dręczyć moją siostrę z kościoła, zostawiając dwóch funkcjonariuszy, żeby mnie pilnowali. Słysząc raz po raz mrożące krew w żyłach krzyki tamtej siostry, jakże bym chciała rzucić się na te demony i zatłuc je na śmierć, a tymczasem byłam bezwładna jak kłoda i zupełnie wyczerpana, więc mogłam się tylko modlić do Boga i błagać Go, żeby strzegł mojej siostry i dał jej siłę, by potrafiła trwać przy świadectwie. Równocześnie nienawistnie przeklinałam tę nikczemną, podłą partię, która rzuca swój lud w otchłań cierpienia, i prosiłam Boga, by pokarał te potwory w ludzkiej skórze. Po pewnym czasie, widząc, że leżę bez czucia, bliska wyzionięcia ducha, a nie chcąc, żeby ktoś umarł na ich zmianie, w końcu wysłali mnie do szpitala. Kiedy mnie tam przywieźli, moje nogi i klatka piersiowa zaczęły konwulsyjnie pulsować i znów chwycił je skurcz. Trzeba było kilku ludzi, żeby na powrót nadać mojemu ciału pozycję wyprostowaną. Obie moje ręce były spuchnięte jak balony i pokryte zakrzepłą krwią. Były też nabrzmiałe od ropy i nie mogli podłączyć kroplówki, bo gdy tylko wkłuli się w żyłę, wypłynęła z niej krew, zabarwiła gazik wokół niej i zaczęła skapywać z boku. Gdy lekarz zobaczył, co się dzieje, powiedział: „Musimy zdjąć te kajdanki!”. Nakazał też policjantom odesłanie mnie do szpitala miejskiego na dalsze badania, ponieważ obawiał się, że jestem chora na serce. Ci nikczemnicy z policji nie chcieli nic zrobić, żeby mi pomóc, ale potem już ani razu nie zakuli mnie w kajdanki. Następnego dnia funkcjonariusz, który mnie przesłuchiwał, napisał oświadczenie pełne bluźnierstw i oszczerstw pod adresem Boga, mające im posłużyć za moje ustne zeznanie, i zażądał, bym je podpisała. Kiedy odmówiłam, wpadł we wściekłość, chwycił moją rękę i zmusił mnie do odciśnięcia na owym oświadczeniu moich linii papilarnych.

Pod wieczór 9 kwietnia szef wydziału wraz z innymi wraz z innymi policjantami doprowadzili mnie do aresztu. Kiedy lekarz więzienny zobaczył, że całe moje ciało jest opuchnięte, że nie jestem w stanie chodzić, że nie mam czucia w rękach i że wydaje się, iż moje życie wisi na włosku, nie chciano mnie przyjąć w obawie, że tam umrę. Potem szef wydziału przez blisko godzinę negocjował z naczelnikiem aresztu, obiecując mu, że jeśli coś mi się stanie, nie zostaną o to obwinieni. Dopiero wtedy naczelnik zgodził się umieścić mnie w areszcie.

Ponad dziesięć dni później do naszego aresztu postanowiono przenieść kilkunastu funkcjonariuszy z innych dzielnic, żeby w dzień i w nocy na zmianę mnie przesłuchiwali. Istnieją ograniczenia czasowe, jakim podlegają przesłuchania, jednak policjanci stwierdzili, że jest to duża i ważna sprawa, sprawa zasadniczej wagi, więc po prostu nie dadzą mi spokoju. Ponieważ bali się, że, biorąc pod uwagę mój kiepski stan, jeśli będą przesłuchiwać mnie zbyt długo, moje życie może być zagrożone, kończyli przesłuchania około pierwszej w nocy i odsyłali mnie do mojej celi, każąc mi wrócić o świcie następnego dnia. Przesłuchiwali mnie przez około osiemnaście godzin dziennie, trzy dni z rzędu. Niezależnie jednak od tego, jak bardzo mnie maglowali, nie powiedziałam ani słowa. Gdy zobaczyli, że twarda taktyka się nie sprawdza, postanowili uciec się do miękkiej. Zaczęli okazywać mi troskę z powodu moich obrażeń, kupowali mi lekarstwa i stosowali maści na moje rany. W obliczu tak nieoczekiwanej „uprzejmości”, przestałam mieć się na baczności, myśląc: „Gdybym powiedziała im o kościele coś bez znaczenia, to pewnie byłoby w porządku”. Natychmiast w moim umyśle pojawiły się słowa Boga: „Nie zachowujcie się w sposób nierozważny, ale częściej się do mnie zbliżajcie, gdy coś się wam przydarza; bądźcie pod każdym względem bardziej ostrożni i przezorni, aby uniknąć nieposłuszeństwa wobec Mojego karcenia i uniknąć popadnięcia w przebiegłe knowania Szatana” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 95, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Nagle uświadomiłam sobie, że dałam się zwieść chytrym knowaniom szatana. Czyż nie byli to ci sami ludzie, którzy zaledwie kilka dni wcześniej tak mnie torturowali? Mogli zmienić swoje zachowanie, ale ich zła natura pozostawała niezmienna – gdy raz się jest demonem, pozostaje się nim już zawsze. Słowa Boga uzmysłowiły mi fakt, że to tylko wilki w owczej skórze, które zawsze miały ukryte motywy. Później, niezależnie od tego, jak mnie kusili czy maglowali, nie powiedziałam ani słowa. Wkrótce potem Bóg obnażył ich prawdziwe oblicze: pewien policjant, nazywany przez innych Kapitanem Wu, agresywnie mnie wypytywał: „Jesteś przywódczynią w kościele, a mimo to nie wiesz, gdzie są pieniądze? Jeśli nam tego nie powiesz, mamy swoje sposoby, żeby to wykryć!”. Jakiś stary, chudy policjant wybuchnął potokiem zniewag, wrzeszcząc: „Do diabła! Dajemy ci palec, a ty byś chciała całą rękę! Jeśli nie będziesz gadać, odeślemy cię tamtym i znów cię podwieszą! Zobaczymy, czy dalej chcesz być jak Liu Hulan i czy dalej będziesz zatajać przed nami wszystkie informacje! Mam wiele sposobów, żeby sobie z tobą poradzić!”. Im częściej mówił do mnie w ten sposób, tym bardziej byłam zdeterminowana, żeby milczeć. W końcu wpadł we wściekłość, zbliżył się i wymierzył mi kuksańca, mówiąc: „Przy takim zachowaniu dwadzieścia lat odsiadki to będzie łagodny wyrok!”. To powiedziawszy, wypadł z pokoju skrajnie sfrustrowany. Potem przyszedł mnie przesłuchiwać jakiś funkcjonariusz z Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego Prowincji odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa narodowego. Użył wielu sformułowań atakujących Boga i sprzeciwiających Mu się, bez przerwy też się przechwalał, jaki to on jest doświadczony i znający się na rzeczy, co sprawiło, że został obsypany pochwałami przez pozostałych. Patrząc na jego samozadowolenie i brzydotę i słysząc wszystkie te przekręcające prawdę, oparte na pogłoskach kłamstwa i insynuacje, czułam wobec niego nienawiść i ogarnął mnie niesmak. Nie mogłam na niego patrzeć, więc wbiłam wzrok w ścianę naprzeciwko. W myślach obalałam każdy z jego argumentów. Jego diatryba trwała cały poranek, a kiedy ją wreszcie skończył, spytał mnie, co myślę. Odparłam niecierpliwie: „Jestem osobą niewykształconą, więc nie mam pojęcia, o czym pan się rozwodził”. Z wściekłością powiedział do innych przesłuchujących: „Nie ma dla niej nadziei. Myślę, że już jest zbyt bogobojna. Jest skończona!”. Po tych słowach dał za wygraną i wyszedł.

Cierpiąc z powodu okrutnych prześladowań przez diabły, doświadczyłam piekła życia pozbawionego jakichkolwiek praw człowieka w kraju rządzonym przez nikczemną KPCh. Dla rządu KPCh wierzący w Boga są niczym kolec w oku i cierń w boku; wykorzystali wszystkie znane sobie sposoby, by karać mnie i torturować, daremnie licząc na to, że doprowadzą mnie do śmierci. Jednak Bóg jest moją niewzruszoną podporą i moim zbawieniem; to On raz po raz wyciągał mnie z uścisku śmierci, pozwalając mi doświadczyć prawdziwej Bożej miłości oraz ujrzeć serdeczność i dobroć Bożego serca. Kiedy funkcjonariusze zawlekli mnie do więziennej celi i kiedy zobaczyłam, że Siostra Wang również tam przebywała, na ten ukochany dla moich oczu widok moje serce zalała fala ciepła. Wiedziałam, że zaaranżował to i zrządził Bóg i że to Bóg w swej miłości troszczy się o mnie. Wiedziałam, że Bóg to uczynił, ponieważ w owym czasie byłam praktycznie kaleką – moje ręce i dłonie były przeraźliwie spuchnięte i broczyły ropą, nie miałam czucia w palcach dłoni, które były grube jak kiełbaski i z trudem można było ich dotknąć. Ledwo mogłam poruszać nogami, a całe moje ciało było słabe i obolałe. Przez sześć miesięcy prawie nie ruszałam się z mojego ceglanego łóżka, nie byłam też w stanie zadbać o siebie. Dopiero po upływie tego czasu częściowo odzyskałam władzę w dłoniach, wciąż jednak nie byłam w stanie nic w nich utrzymać (a jeszcze i dzisiaj, kiedy próbuję utrzymać w jednej ręce talerz, ręka zaczyna boleć, słabnie i drętwieje, i jeśli nie pomogę sobie drugą, nie mogę go podnieść). W tamtym czasie moja siostra codziennie się mną opiekowała – myła mi zęby, myła twarz, kąpała mnie, czesała i karmiła… Miesiąc później wypuszczono ją na wolność, mnie zaś powiadomiono, że zostałam formalnie aresztowana. Gdy ową siostrę wypuszczono, na myśl o tym, że wciąż nie potrafię o siebie zadbać i że nie mam pojęcia, jak długo będą mnie przetrzymywać, ogarnęło mnie poczucie skrajnej bezradności i przygnębienia. nie Mogłam tylko zwrócić się do Boga: „Boże, czuję się jak inwalidka – jak mam dalej tak żyć? Błagam Cię, być otoczył opieką moje serce, żebym potrafiła wyjść z tej sytuacji”. I gdy tak czułam, że jestem w kropce i że kompletnie się pogubiłam, pomyślałam o słowach Boga: „Czy wzięliście pod uwagę to, że pewnego dnia wasz Bóg umieści was w miejscu zupełnie wam obcym? Czy potraficie sobie wyobrazić, co by się z wami stało, gdybym pewnego dnia zechciał wam wszystko odebrać? Czy mielibyście wtedy tyle energii co dziś? Czy na nowo pojawiłaby się w was wiara?” (Musicie zrozumieć dzieło Boże – nie podążajcie za nim w sposób chaotyczny! w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Boże słowa były niczym lśniący drogowskaz rozświetlający moje serce, dzięki czemu mogłam pojąć Jego wolę. Pomyślałam: „Otoczenie, w jakim się znalazłam, jest czymś najmniej mi znanym. Bóg chce, żebym doświadczyła Jego dzieła w takich właśnie okolicznościach, by udoskonalić moją wiarę. Opuściła mnie moja siostra, lecz Bóg z pewnością mnie nie opuścił! Gdy myślę o ścieżce, jaką kroczyłam, pojmuję, że Bóg czuwał nad każdym moim krokiem! Jeśli polegam na Bogu, nie istnieją trudności, których nie dałoby się przezwyciężyć. Widziałam, że moja wiara jest za mała, więc modliłam się do Boga: „Dobry Boże, gotowa jestem całkowicie oddać się w Twoje ręce i podporządkować się Twym aranżacjom. Niezależnie od tego, w jakich sytuacjach znajdę się w przyszłości, podporządkuję Ci się i nie będę się uskarżała”. Skończywszy modlitwę, zyskałam poczucie spokoju i wyciszenia. Następnego dnia po południu strażnik więzienny przyprowadził do celi nową więźniarkę. Kiedy zobaczyła moją sytuację, zaczęła się mną opiekować – nie musiałam o nic prosić. Również i w tym rozpoznałam cudowność i lojalność Boga; Bóg mnie nie porzucił – w rękach Boga są wszystkie rzeczy na niebie i ziemi, łącznie z ludzkimi myślami. Dlaczego ta kobieta, której nigdy wcześniej nie spotkałam, była dla mnie taka dobra, jeśli nie kryły się za tym Boże aranżacje i zarządzenia? Później byłam świadkiem kolejnych aktów Bożej miłości. Kiedy i tę kobietę wypuszczono z aresztu, Bóg przysyłał jeszcze inne nieznane mi kobiety – jedną po drugiej – by się mną zaopiekowały, one zaś przekazywały mnie sobie jak pałeczkę w sztafecie. Niektóre po zwolnieniu wpłacały nawet na moje konto jakieś pieniądze. W owym czasie, choć zaznawałam pewnych cielesnych cierpień, mogłam na własnej skórze doświadczyć szczerej miłości Boga do człowieka. Niezależnie od tego, w jakiej człowiek znajduje się sytuacji, Bóg nigdy go nie opuszcza, lecz służy mu nieustającą pomocą. Dopóki człowiek nie utraci wiary w Boga, dopóty będzie mógł być świadkiem Bożych czynów.

Przetrzymywano mnie w areszcie przez rok i trzy miesiące, po czym rząd KPCh oskarżył mnie o „działalność w xie jiao, mającą na celu utrudnianie egzekwowania prawa” i skazał na trzy lata i sześć miesięcy więzienia. Po ogłoszeniu wyroku zostałam przeniesiona do Regionalnego Więzienia dla Kobiet. W więzieniu byłyśmy poddawane jeszcze bardziej nieludzkiemu traktowaniu. Każdego dnia zmuszano nas do pracy fizycznej, a nasze dzienne normy zdecydowanie przekraczały wszystko to, czego można by rozsądnie oczekiwać od jakiegokolwiek pracownika. Jeśli nie byłyśmy w stanie dokończyć pracy, stosowano wobec nas kary cielesne. Praktycznie wszystkie pieniądze, jakie zarabiałyśmy, trafiały do kieszeni strażników. Dostawałyśmy co miesiąc tylko kilka juanów, które rzekomo miały wystarczyć na pokrycie kosztów utrzymania. Oficjalna wersja władz więzienia głosiła, że prowadzi się reedukację więźniarek przez pracę, w rzeczywistości jednak byłyśmy tylko ich maszynkami do zarabiania pieniędzy, służącymi, którym nie płacono. Na pozór obowiązujące w więzieniu zasady skracania wyroków wydawały się nader ludzkie – spełniając określone warunki, więźniarki mogły wnioskować o stosowne skrócenie swojego wyroku. Ale tak naprawdę była to tylko fasada służąca zachowaniu pozorów. W rzeczywistości ich tak zwany humanitarny system więziennictwa nie był niczym więcej jak tylko pustymi słowami na papierze: jedynymi realnymi prawami tu obowiązującymi były rozkazy osobiście wydawane przez strażników. Więzienie ściśle kontrolowało coroczny poziom redukcji wyroków, by „moce przerobowe” pozostawały na wystarczającym poziomie, a strażnicy mieli gwarancję, że ich dochody nie spadną. „Lista skróconych wyroków” była manipulacją stosowaną przez władze więzienia w celu zwiększenia wydajności pracy. Spośród kilkuset więźniarek tylko jakieś dziesięć załapało się ową listę, tak więc więźniarki zaharowywały się na śmierć, wzajemnie przeciw sobie intrygując, byleby tylko na nią trafić. Jednak większość więźniarek, które ostatecznie się na niej znalazły, miała powiązania z policją i wcale nie musiały wykonywać prac fizycznych. Pozostałe więźniarki nie miały innego wyjścia, jak tylko zachować dla siebie wynikającą z powyższego frustrację. Niektóre w proteście popełniały samobójstwo, ale po czymś takim służby więzienne wymyślały rozmaite historie, byleby pocieszyć rodziny ofiar, tak więc ich śmierć i tak była daremna. W więzieniu strażnicy nigdy nie traktowali nas jak ludzi; jeśli chciałyśmy z nimi pogadać, musiałyśmy przykucnąć na posadzce i patrzeć na nich zadzierając głowy w górę, a jeśli coś nie było po ich myśli, rugali nas i obrażali plugawym, sprośnym językiem. Kiedy przychodzili na inspekcje jacyś wysoko postawieni oficjele, strażnicy zmuszali nas do uczestniczenia w ich grze pozorów – uprzednio nam grozili, każąc nam mówić o więzieniu miłe rzeczy w rodzaju: „Dają nam pyszne posiłki, strażnicy zawsze okazują nam troskę, nigdy nie pracujemy więcej niż osiem godzin dziennie i często zapewniają nam rozrywkę…”. Ogarniała mnie wtedy taka złość, że całe moje ciało zaczynało dygotać. Te demony były takimi hipokrytami: z pewnością nie byli niczym więcej jak tylko ludożerczymi upiorami, tymczasem uporczywie udawali najmilszych, najbardziej empatycznych z ludzi. Jakże to było ponure, nikczemne i bezwstydne! Kiedy mój trzyipółroczny pobyt w więzieniu wreszcie dobiegł końca i wróciłam do domu, moja rodzina nie potrafiła ukryć swej rozpaczy na widok ludzkiego szkieletu, jakim się stałam. Byłam tak wychudzona i wynędzniała, że z trudem można było mnie rozpoznać. Wylano wówczas wiele łez. Jednak nasze serca przepełniała wdzięczność wobec Boga. Dziękowaliśmy Mu za to, że wciąż żyję i że mnie ochraniał, tak że zdołałam przetrwać to piekło na ziemi.

Dopiero po tym, jak wróciłam do domu, dowiedziałam się, że w czasie mojego pobytu w więzieniu ci łajdacy z policji dwa razy przyszli do mojego domu, bez skrupułów go przeszukali i splądrowali. Moi rodzice, oboje wierzący, opuścili dom i prawie dwa lata się ukrywali, żeby nie wpaść w ręce rządu. Kiedy w końcu wrócili do domu, chwasty na podwórku wyrosły na wysokość domu, część dachu się zawaliła i wszędzie panował straszliwy bałagan. Policjanci krążyli po wiosce, opowiadając na nasz temat kłamstwa: powiedzieli, że wyłudziłam od kogoś pieniądze – w zależności od wersji – od miliona do stu milionów juanów (jakieś 150 tys. – 15 mln. dolarów) i że moi rodzice oszukali kogoś na sumę kilkuset tysięcy juanów, żeby móc posłać mojego młodszego brata na studia. Ten gang demonów okazał się również bandą skończonych, koncesjonowanych łotrów, najlepszych w te klocki! W rzeczywistości, ponieważ moi rodzice opuścili dom, mój młodszy brat musiał skorzystać z pieniędzy stypendialnych i pożyczek, żeby opłacić czesne i skończyć studia. Co więcej, kiedy brat opuścił dom rodzinny i poszedł do pracy, najpierw musiał trochę zaoszczędzić na koszty podróży, handlując przez pewien czas zbożem uprawianym przez moją rodzinę i sprzedając uzbierane owoce głogu. A jednak te diabły były całkiem pozbawione skrupułów, stawiając mojej rodzinie fałszywe zarzuty i puszczając w obieg plotki, krążące po dziś dzień. Jeszcze dzisiaj wciąż nie jestem akceptowana w mojej wiosce, ponieważ mam reputację oszustki i osoby skazanej za przestępstwo polityczne. Ten gang demonów, popełniających morderstwa bez zmrużenia oka, ten diabelski rząd mający znikome poszanowanie dla ludzkiego życia, te pachołki szatana, rzucające fałszywe oskarżenia i podburzające opinię publiczną – jakże ja nimi wszystkimi gardzę! Dzięki temu, że diabeł fałszywie nas oskarża, spotwarza nas i prześladuje, mogłam jeszcze wyraźniej zobaczyć opierającą się Bogu, przewrotną naturę sprzeciwiającego się niebiosom rządu KPCh i jego prawdziwą, odrażającą twarz. Dzięki temu mogłam również doświadczyć Bożej miłości i Bożego zbawienia. Im bardziej prześladuje nas diabeł, tym bardziej umacnia się nasze postanowienie, że będziemy podążać za Bogiem Wszechmogącym do samego końca. Gdybym nie doświadczyła i nie zaznała okrutnych prześladowań z rąk tych demonów, kto wie, kiedy mój duch by się przebudził albo kiedy naprawdę zaczęłabym pogardzać szatanem, porzucając go raz na zawsze.

Myśląc o wszystkich tych latach, kiedy podążałam za Bogiem, widzę, że jedynie w teorii przyjęłam Boże słowa obnażające demoniczną naturę i istotę rządu KPCh, ale nigdy tak naprawdę ich nie rozumiałam. Ponieważ od młodego wieku wpajano mi dogmat „patriotycznej edukacji”, który mnie warunkował i w określony sposób ukierunkowywał moje myślenie, sądziłam nawet, że Boże słowa są pewną przesadą – po prostu nie potrafiłam się zdobyć na zarzucenie własnej bałwochwalczej postawy wobec własnego kraju, uznając, że Partia Komunistyczna ma zawsze rację, że armia chroni naszą ojczyznę, a policja karze i wykorzenia ze społeczeństwa wszelkie pierwiastki zła, dbając o interes publiczny. Dopiero doświadczywszy prześladowań ze strony tych demonów, zaczęłam dostrzegać prawdziwe oblicze władzy KPCh; jest ona skrajnie kłamliwa i pełna hipokryzji, zdołała też omamić obywateli Chin i cały świat swymi powtarzanymi od lat kłamstwami. Bezustannie obwieszcza ona, że wspiera „wolność przekonań i demokratyczne rządy prawa”, w rzeczywistości jednak bezlitośnie prześladuje za wiarę religijną. Jeśli już coś wspiera, to tylko własną tyranię, opartą na przymusie kontrolę i despotyzm. Chociaż moje ciało zostało poważnie zranione w trakcie okrutnych prześladowań Partii Komunistycznej, a ja byłam zbolała i słaba, słowa Boga nieustannie mnie oświecały i dawały mi wiarę i siłę, tak że mogłam przejrzeć plany Szatana i stanąć na czele Boga. Jednocześnie miałam głębokie poczucie Bożej miłości i dobroci, a moja wiara w podążanie za Bogiem została wzmocniona. Tak jak mówi słowo Boga Wszechmogącego: „Nadszedł już czas: człowiek już dawno temu zebrał całą swą siłę, poświęcił wszystkie wysiłki i zapłacił każdą cenę, by zerwać odrażającą twarz tego demona i pozwolić ludziom, którzy są zaślepieni i znoszą wszelkiego rodzaju cierpienia i trudności, wznieść się nad swój ból i odwrócić się od tego nikczemnego, starego diabła” (Dzieło i wejście (8), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Wróciłam teraz do kościoła i wypełniam swój obowiązek, głosząc ewangelię. Chwała Bogu!

90. Wiara udoskonalona dzięki trudnym próbom

Autorstwa Shu Chang, Korea Południowa

W 1993 roku u mojej mamy pojawiły się problemy zdrowotne, a w rezultacie cała moja rodzina zaczęła wierzyć w Pana Jezusa. Potem ona cudownie wyzdrowiała, a ja od tamtej pory co niedzielę chodziłam z nią do kościoła. Później wiosną 2000 roku do naszego domu dotarła radosna nowina o powrocie Pana. Czytając słowa Boga Wszechmogącego, upewniliśmy się, że to Pan Jezus, który powrócił, więc przyjęliśmy dzieło Boga Wszechmogącego w dniach ostatecznych. Zaczęliśmy codziennie czytać słowa Boga Wszechmogącego, ciesząc się podlewaniem i wsparciem, jakie zapewniają. Naprawdę mnie to pokrzepiało. Myśląc o tym, jak wielu tych, którzy wyczekują przyjścia Pana, wciąż nie słyszało głosu Boga, ani nie przywitało wracającego Pana, wiedziałam, że zgodnie z Jego wolą muszę dzielić się z nimi ewangelią o królestwie. Niedługo potem zaczęłam dzielić się ewangelią. Jednak ku mojemu zdziwieniu, sprawiło to, że KPCh kazała mnie aresztować.

Był styczeń 2013 roku. Byłam w trakcie spotkania z sześcioma innymi braćmi i siostrami, gdy nagle do środka wtargnęło ponad 20 policjantów. Dwaj z nich z przodu mieli broń i zaczęli na nas wrzeszczeć: „Nie ruszać się! Jesteście otoczeni”. Dwaj inni mieli pałki elektryczne i krzyczeli: „Ręce do góry, twarzami do ściany!”. Jeden z tych z bronią powiedział: „Obserwujemy cię już od dwóch tygodni. Jesteś Xiaoxiao”. Gdy to usłyszałam, przestraszyłam się: „Skąd znają mój przydomek? Mówi, że śledzą mnie od dwóch tygodni, czy znają więc wszystkie miejsca, gdzie ostatnio bywałam? Czy aresztowali też wszystkich z tych miejsc?”. Nie mogłam dłużej się nad tym zastanawiać. W duchu pomodliłam się za pozostałych. Wiedziałam, że skoro policja tak się postarała, szybko mnie nie wypuszczą. Zaniepokojona wzywałam Boga. Potem do głowy przyszły mi te Jego słowa: „Nie powinieneś obawiać się tego czy tamtego; bez względu na to, ilu trudom i niebezpieczeństwom miałbyś stawić czoła, potrafisz zachować spokój przed Moim obliczem, niczym nie niepokojony, tak aby Moja wola mogła się wypełnić w niezakłócony sposób. Jest to twój obowiązek. (…) Nie obawiaj się; z Moją pomocą, któż mógłby stanąć ci na tej drodze?” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 10, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga dały mi poczucie spokoju. Wiedziałam, że wszystko spoczywa w Jego rękach, nawet ci wszyscy policjanci. Bóg był moim wsparciem, więc musiałam się do Niego modlić i na Nim polegać. Gdy dotarło do mnie, że policja mnie cały czas obserwowała, a ja się nie zorientowałam, przez co ściągnęłam na kościół kłopoty, zaczęłam robić sobie wyrzuty, że zachowałam się jak żółtodziób. W tamtej chwili mogłam jedynie modlić się za braci i siostry. Podjąwszy postanowienie, odmówiłam taką modlitwę: „Nieważne jak bardzo będą mnie torturować, nigdy nie wydam braci i sióstr. Nie zachowam się jak Judasz i nie zdradzę Boga”. Po modlitwie mniej się bałam. Napełniły mnie wiara i siła.

Policjanci przewrócili cały dom do góry nogami jak bandyci. Skonfiskowali nasze telefony komórkowe, osiem odtwarzaczy wideo, cztery tablety, dziesiątki ksiąg ewangelizacyjnych i 10000 juanów. Zabrali mnie i dwie inne siostry do salonu i kazali nam kucać. Wtedy dotarły do nas odgłosy tego, że w jednym z pokoi policjanci cały czas biją braci. Z oburzeniem powiedziałam: „My tylko wierzymy w Boga, nie robimy nic nielegalnego. Czemu nas zatrzymujecie?”. Jeden z nich powiedział nienawistnie: „Gdy wierzycie, łamiecie prawo – to przestępstwo. A jeśli Partia Komunistyczna twierdzi, że łamiecie prawo, to tak jest. Partia nie zezwala na wiarę w Boga, a wy mimo to ją szerzycie na jej terenie. Przeciwstawiacie się partii. Chyba wam życie niemiłe!”. Powiedziałam: „Czy prawo nie zapewnia wolności wyznania?”. A oni ze śmiechem odpowiedzieli: „Sama nie wiesz, o czym mówisz! Wolność wyznania jest na pokaz, by nabrać obcych, a wy wierzący dostajecie to!”. Gdy to powiedział, uderzył mnie w twarz, a jedna z policjantek kopnęła mnie w ramię. Byłam wściekła, a do głowy przyszły mi te słowa Boga: „Wolność religijna? Uzasadnione prawa i interesy obywateli? Wszystko to sztuczki mające ukryć grzech!” (Dzieło i wejście (8), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Gdy krajem rządzi Partia Komunistyczna, to jest tak, jakby rządził sam szatan. Wszystkie prawa mają na celu oszukać. Obcokrajowcom się mówi, że mamy wolność wyznania, lecz w rzeczywistości nie wolno wierzyć w Boga ani kroczyć właściwą ścieżką. Wszystko co pozytywne jest niedozwolone. Masowo aresztują i krzywdzą chrześcijan. Ci policjanci to tak naprawdę bandyci w mundurach. Nie ma sensu z nimi rozmawiać! Gdy wpakowali mnie do radiowozu, zauważyłam jeszcze kilkanaście innych wozów policyjnych.

Gdy nas dowieźli do Rejonowej Siedziby Służby Bezpieczeństwa, jeden z tamtejszych ludzi powiedział mi: „Złowiliśmy grubą rybę, mamy cię. Wiemy o tobie wszystko. Wiemy o wszystkich miastach i powiatach, w których ostatnio byłaś. Musisz być przywódczynią kościoła, skoro tylu ludzi postawiliśmy na nogi, żeby cię dorwać. Nie przesłuchamy cię tutaj. Zabierzemy cię w »miłe miejsce«. Obawiam się jednak, że cię zszokuje!”. Dopiero wtedy zrozumiałam, że wzięli mnie za przywódczynię kościoła. Poczułam nieznaczną ulgę, wiedząc, że prawdziwi przywódcy są bezpieczni. Jednak dalej się martwiłam. Wiedziałam, że łatwo nie odpuszczą, skoro sądzą, że jestem przywódczynią kościoła. Nie wiedziałam, jak mnie będą męczyć. W modlitwie prosiłam Boga o wiarę i siłę, by pomógł mi wytrwać przy świadectwie. Wieczorem, po jedenastej wsadzili mnie do radiowozu, by mnie zawieźć w to „miłe miejsce”. Po drodze jeden z policjantów powiedział: „Wy nie macie pojęcia, jak postępować z wyznawcami Boga Wszechmogącego. Z nimi trzeba ostro, żeby cokolwiek z nich wyciągnąć. Trzeba spróbować wszystkiego, co zadziała, bo inaczej mogą się nie przyznać”. Drugi mu odpowiedział: „No tak, wiem. Słyszałem, że macie jakiś sposób na tych wierzących. Dlatego was ściągnęliśmy”. Gdy to usłyszałam, zaczęłam się zastanawiać, jakie tortury dla mnie przygotowali. W duchu modliłam się do Boga, a do głowy przyszły mi te słowa Pana Jezusa: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu” (Mt 10:28). „Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swoje życie z mojego powodu, znajdzie je” (Mt 16:25). Słowa Boga dodały mi sił w wierze. Wiedziałam, że moje życie i moja dusza jest w Jego rękach. Byłam gotowa poddać się ustaleniom Boga i nigdy Go nie zdradzić nawet za cenę śmierci!

Zabrali mnie na komendę powiatową, a gdy tylko weszliśmy do pokoju przesłuchań, usłyszałam, jak płacze jakiś brat. Jeden z policjantów kazał wyłączyć monitoring, a potem dwaj inni zakuli mnie w kajdanki, tak że ręce miałam splecione na plecach w agrafkę. Raz po raz szarpali kajdankami, a mnie się zdawało, że zaraz mi złamią ręce. Później wsunęli mi oparcie krzesełka tortur między ręce a plecy. Miałam wrażenie, że lada moment coś się we mnie rozerwie. Bolało tak bardzo, że pot spływał mi po twarzy. Jeden z policjantów szarpnął kajdankami i zapytał: „Boli? Jakie to uczucie?”. Inny śmiejąc się, powiedział: „Może lepiej zostań prostytutką? Wtedy cię nie zgarniemy”. Na to pozostali wybuchnęli śmiechem. Ich zupełny brak wstydu przyprawiał mnie o mdłości. Nigdy nie sądziłam, że policjanci mogą wyrzucać z siebie takie plugastwa. Są gorsi od bestii! Wtedy jeden z nich powiedział: „Nie śpieszmy się z tym przesłuchaniem. Niedługo sama zapragnie wszystko nam powiedzieć. Od teraz nie ma prawa jeść, spać ani korzystać z łazienki. Zobaczymy, ile wytrzyma!”. Potem mocno pociągnął mnie za ręce i wykręcił mi je, choć miałam je przykute na poziomie pasa. Nie mogłam uklęknąć ani wstać, więc plecy i nogi szybko zaczęły mnie boleć. Nie pozwalali mi spać ani zamknąć oczu. Ilekroć opadały mi powieki, walili otwartymi dłońmi w stół, kopali w krzesełko bądź uderzali w jego metalowe oparcia. Krzyczeli mi też prosto do ucha lub wydawali z siebie różne dziwne dźwięki, żeby mnie przestraszyć. Wszystko to powodowało ogromny stres i nie miałam ani chwili spokoju. Bez ustanku się modliłam i wzywałam Boga, a potem pomyślałam o tych słowach Boga Wszechmogącego: „Musisz cierpieć trudy dla prawdy, musisz się oddać prawdzie, musisz znosić upokorzenie dla prawdy, a żeby posiąść więcej prawdy, musisz doświadczyć więcej cierpienia. To właśnie powinieneś czynić” (Doświadczenia Piotra: jego znajomość karcenia i sądu, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Słowa Boga dały mi wiarę. Warto cierpieć, by zyskać prawdę, i tego muszę się trzymać bez względu na cierpienie. Chciałam wytrwać przy świadectwie i upokorzyć szatana.

Następnego ranka kilku policjantów wypytywało mnie o to, gdzie są fundusze kościoła i kim są przywódcy wyższego szczebla. Ja nic nie mówiłam, więc zaciekle mnie policzkowali. Zaraz po ich wyjściu przyszli kolejni i zadawali mi te same pytania. Przesłuchiwali mnie bez przerwy 24 godziny na dobę. Po czterech dniach cała byłam opuchnięta, a łydki spuchły mi do grubości ud. Konałam z głodu i wyczerpania. Gdy jedna z policjantek zauważyła, że przysypiam, ze wszystkich sił kopnęła mnie w stopy. Straciłam czucie w dolnej części ciała, a plecy bolały mnie tak, jakby coś w nich było złamane. Oczy mi spuchły i okropnie mnie piekły. Miałam wrażenie, że lada chwila mi wypadną. Było to bardzo bolesne. Zamknięcie oczu czy danie odpoczynku nogom choćby na moment wydawało się luksusem. Nie wiedziałam, jak długo jeszcze będą mnie torturować. Byłam pewna, że moje ciało osiągnęło granicę wytrzymałości. Zaczynałam słabnąć duchem. W modlitwie prosiłam Boga o wiarę i siłę. Potem pomyślałam o tych Jego słowach: „Czy kiedykolwiek przyjęliście błogosławieństwa, którymi was obdarzono? Czy kiedykolwiek szukaliście obietnic, które wam złożono? Prowadzeni przez Moje światło na pewno przełamiecie morderczy uścisk sił ciemności. Na pewno pośród mroku nie zgubicie prowadzącego was światła. Na pewno będziecie panami całego stworzenia. Na pewno będziecie zwycięzcami w obliczu szatana. Na pewno podczas upadku królestwa wielkiego, czerwonego smoka, staniecie pośród niezliczonych rzeszy, aby złożyć świadectwo o Moim zwycięstwie. Na pewno będziecie stanowczy i niezłomni w ziemi Sinim. Poprzez cierpienia, które znosicie, odziedziczycie Moje błogosławieństwa i na pewno będziecie promienieć Moją chwałą w całym wszechświecie” („Pieśń zwycięzców” w księdze „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). „W przeszłości Piotr był ukrzyżowany głową w dół dla Boga; jednakże to ty koniec końców powinieneś zadowolić Boga i wyczerpać całą swą energię dla Niego. Co stworzenie może zrobić dla Boga?” („Stworzenie powinno być na łasce Boga” w księdze „Podążaj za Barankiem i śpiewaj nowe pieśni”). Słowa Boga dodały mi otuchy i wzmocniły mnie. Poddano mnie okrutnym torturom, lecz Bóg był przy mnie i prowadził mnie swoimi słowami. Wiedziałam też, że doświadczam tej trudnej próby, by Bóg udoskonalił moją wiarę, i że muszę dać świadectwo przed wielkim czerwonym smokiem. Gdybym zdradziła Boga ze strachu przed cierpieniem, moje życie straciłoby sens. Byłoby to wielkie upokorzenie. Na przestrzeni wieków wszyscy prześladowani apostołowie i prorocy, którzy stali w obliczu śmierci, zachowywali wiarę w Boga i dawali donośne świadectwo o Nim. Policja mnie torturowała i krzywdziła, bo Bóg na to pozwolił. Nie mogłam się równać postawą z tymi wszystkimi świętymi, lecz na szczęście miałam okazję nieść to świadectwo o Bogu. Byłam gotowa zaryzykować swoje życie, by wytrwać przy świadectwie o Nim i choć trochę ucieszyć Jego serce. Gdy rozważałam słowa Boga, wydawało mi się też, że mniej odczuwam ból. Widząc, że przysypiam, kapitan złapał mnie za włosy i zaczął szarpać, a po głowie i piersi okładał mnie pięściami. Bardzo długo nie pozwalali mi też skorzystać z łazienki. Gdy już miałam taką możliwość, kilku policjantów stało tuż obok i obrzucało mnie plugastwami. Bardzo się wstydziłam. Nie chciało mi się żyć. Wtedy pomyślałam o tych słowach Boga: „Być może wszyscy pamiętacie te słowa: »Ten bowiem nasz chwilowy i lekki ucisk przynosi nam przeogromną i wieczną wagę chwały«. Wszyscy wcześniej słyszeliście te słowa, lecz nikt nie pojął ich prawdziwego znaczenia. Dziś jesteście już głęboko świadomi ich prawdziwej wagi. Bóg sprawi, że słowa te wypełnią się w czasie dni ostatecznych, a wypełnią się one w tych, którzy byli brutalnie prześladowani przez wielkiego, czerwonego smoka w kraju, w którym uwił on sobie leże. Wielki, czerwony smok prześladuje Boga i jest Jego wrogiem, dlatego w kraju tym ci, którzy wierzą w Boga, są poniżani i uciskani, w rezultacie czego słowa te wypełniają się was, w tej grupie ludzi” (Czy dzieło Boga jest tak proste, jak to wydaje się człowiekowi? w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki oświeceniu słowami Boga zrozumiałam, że upokorzenia i tortury z powodu wiary to cierpienie dla sprawiedliwości. Dzięki łasce Bożej miałam szansę nieść świadectwo – to był zaszczyt dla mnie. Jednak gdy doświadczyłam odrobiny wstydu i cierpienia, straciłam wiarę w Boga, a nawet myślałam o śmierci. Zbyt wielką wagę przywiązywałam do tego, czy zyskam chwałę czy upokorzenie. I to miało być świadectwo? Wcześniej postanowiłam, że wytrwam przy świadectwie o Bogu nawet w obliczu śmierci, a teraz chciałam ze sobą skończyć z powodu odrobiny bólu. Czyż w ten sposób nie dawałam się oszukać szatanowi? Czyż szatan nie nakłaniał mnie do zdrady Boga? Nie mogłam się cofnąć i dać szatanowi za wygraną. Musiałam dalej żyć, trwać przy świadectwie o Bogu i zawstydzić szatana! Gdy już zrozumiałam wolę Bożą, pomodliłam się tak: „Boże, jestem gotowa oddać się w Twoje ręce. Szatan może mnie torturować, a ja i tak wytrwam przy świadectwie o Tobie i nigdy Cię nie zdradzę. W każdej sytuacji podporządkuję się Twoim planom i ustaleniom!”. Po modlitwie poczułam przypływ sił.

Gdy wróciłam do sali przesłuchań, policjanci na komputerze pokazali mi zdjęcia kilku sióstr, żebym je zidentyfikowała. Powiedzieli też, że 24 stycznia około czternastej w kilku różnych miejscach aresztowali braci i siostry. Była to skoordynowana operacja. Poczułam wściekłość. Widząc, że nie reaguję, obaj mi grozili i próbowali skłonić mnie do mówienia słowami: „Już wszystko o was wiemy. Nie ma sensu walczyć. Inni już wszystko wyśpiewali, więc po co uparcie ich osłaniasz? Nawet jeśli cię wypuścimy, kościół cię z powrotem nie przyjmie. Bądź rozsądna, powiedz nam, kim są przywódcy wyższego szczebla i gdzie trzymacie fundusze kościoła. A wtedy wrócisz do domu i będziesz mogła świętować Nowy Rok”. Nie odezwałam się, więc zaczęli wrzeszczeć: „Jak nam nie powiesz, gdzie są pieniądze kościoła, rozbierzemy cię, zawiesimy pod sufitem i przerobimy na krwawą miazgę. A każdą chwilą będziemy się rozkoszować”. Przeraziło mnie to. Widziałam, że te diabły są zdolne do wszystkiego i nie wiedziałam, czy to wytrzymam. Byłam u kresu wytrzymałości i nie wiedziałam, co mi zrobią tym razem. Falami przychodziły strach i smutek, a ja czułam się kompletnie bezradna. Szybko pomodliłam się do Boga, prosząc Go, by mnie chronił. Po modlitwie pomyślałam o tych Jego słowach: „Kiedy ludzie są gotowi poświęcić swoje życie, wszystko staje się błahe i nikt nie może ich pokonać. Co może być ważniejsze od życia? W ten sposób szatan staje się niezdolny do dalszego działania w ludziach, nie ma niczego, co może zrobić z człowiekiem. Chociaż w definicji »ciała« mówi się, że ciało jest skażone przez szatana, jeśli ludzie naprawdę oddają się i nie są motywowani przez szatana, to nikt nie może ich pokonać” (Interpretacje tajemnic „Słowa Bożego dla całego wszechświata”, rozdz. 36, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Dzięki oświeceniu słowami Boga zrozumiałam, że strasznie bałam się wstydu i śmierci. Wykorzystując moje słabości, szatan chciał mnie nakłonić do zdrady Boga. To był jego podstęp. Skoro postawiłam swoje życie na szali, z czym miałabym sobie nie poradzić? Zrozumiałam też, że gdy policjanci mnie tak traktują, nie przynosi to wstydu mnie, lecz pokazuje, jacy oni są źli i nikczemni. Moje ciało nie jest nic warte. Byłam gotowa poświęcić swoje życie, by nieść świadectwo o Bogu i zawstydzić szatana. Wiedziałam, że warto dać świadectwo o Bogu, bo to oznacza, że nie żyłam na darmo. Dzięki takim myślom przestałam się bać. Byłam pełna wiary i siły.

Około trzynastej tego dnia serce zaczęło mi walić i miałam trudności z oddychaniem. Nogi miałam jak z waty i zwyczajnie osunęłam się na podłogę. Gdy policjanci to zobaczyli, powiedzieli tylko: „Nie trudź się. Nie udawaj, że umierasz. I tak cię nie wypuścimy. Według Komitetu Centralnego nie ma to znaczenia, czy pobijemy wierzącego na śmierć. Będzie o jednego wierzącego mniej! Możemy wrzucić twoje ciało do wykopanego dołu. Nikt się nie dowie”. Po jakimś czasie przekonali się, że jednak coś mi jest, więc w obawie przed utratą tropu, zabrali mnie do szpitala na badanie kontrolne. Lekarz powiedział, że w wyniku utraty sił pojawił się problem z sercem. Kazał mi coś zjeść i odpoczywać. Lecz policjantów nie obchodził mój los. Pół godziny po powrocie ze szpitala znów przykuli mnie do metalowych poręczy. Widząc, że siłą nic nie osiągnęli, próbowali podejść do mnie łagodniej. Jeden policjant udając łagodny ton, powiedział mi, że nie jest przeciwny wierze w Pana, a jego babcia jest chrześcijanką. Powiedział też, że nie ma dziewczyny i że bardzo chciałby znaleźć tak ładną dziewczynę jak ja. Inny powiedział: „Skoro nie myślisz o sobie, pomyśl przynajmniej o rodzicach. Zbliża się chiński Nowy Rok i wszyscy są ze swoimi rodzinami. A ty tu cierpisz. Gdyby twoi rodzice wiedzieli, byłoby im smutno”. Jeszcze inny dodał: „Mam dziecko w twoim wieku i żal mi patrzeć, jak cierpisz. Powiedz mi, czego potrzebujesz – liczą się tu ze mną. Mogę też pomóc ci znaleźć pracę. Wszystko, co wiesz, powiedz tylko mnie”. Ich obłudne zachowanie przyprawiło mnie o mdłości i pomyślałam o słowach Boga: „Musicie czuwać i cały czas wyczekiwać oraz więcej modlić się do Mnie. Musicie rozpoznać liczne podstępy i przebiegłe intrygi szatana, rozpoznać duchy, poznać ludzi oraz potrafić rozróżniać wszystkie rodzaje ludzi, zdarzeń i rzeczy” (Wypowiedzi Chrystusa na początku, rozdz. 17, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). Emocjami i drobnymi przysługami szatan chciał mnie przekupić i skusić do zdrady Boga. To było bezwstydne i nikczemne! Wiedziałam, że nie mogę mu ulec. Nie odzywałam się, bez względu na to jak mi grozili czy mnie nakłaniali. Codziennie przychodziła inna kilkuosobowa grupka i na zmianę przesłuchiwali mnie przez osiem dni i nocy. Zeznania próbowali ze mnie wymusić zastraszaniem, groźbami i torturami, ale nic ze mnie nie wyciągnęli. Wreszcie jeden z policjantów powiedział: „Masz niesamowitą determinację – twój Bóg musi być wielki”. Ucieszyłam się bardzo, gdy to usłyszałam, bo udało mi się zawstydzić i pokonać szatana.

Jakiś czas później zabrali mnie do aresztu. Na miejscu policjantka kazała mi się rozebrać i przy włączonym monitoringu przeprowadziła rewizję osobistą. W celi pozostałe więźniarki srogo na mnie spojrzały, a strażniczki jeszcze je zachęcały, mówiąc: „To kolejna wierząca. Dobrze się nią »zaopiekujcie«”. Zanim się zorientowałam, jedna z więźniarek uznała, że czas na zimny prysznic. Oblewała mnie dużą ilością zimnej wody, a ja cała drżałam. Pozostałe stały z boku i się zaśmiewały. Codziennie musiałam przenieść wiele wiader z wodą, by pozmywać łazienkę i posprzątać, a podczas posiłków celowo dawały mi mniej jedzenia. Nigdy nie jadłam do syta. W nocy kopały w moje łóżko, żebym nie mogła spać. Bałam się, a serce waliło mi jak młot. To było okropne. Później kazały mi spać na zimnej, betonowej podłodze. Strażniczki nakłoniły też kilka więźniarek, w tym morderczynie, żeby mnie dręczyły, a policjanci cały czas mnie przesłuchiwali i grozili mi, mówiąc: „Jesteś przestępczynią polityczną. Nikt się nie przejmie twoją śmiercią. Jak nie będziesz gadać, zatrzymamy cię tu na czas nieokreślony. Nie łudź się, że kiedyś stąd wyjdziesz!”. Gdy to słyszałam, czułam się okropnie. Każdy dzień z tych czterech miesięcy był torturą i nie mogłam już tego dłużej znieść. Nie wiedziałam, kiedy to wszystko się skończy. Czułam, że brakuje mi sił, by to przetrwać. Byłam bardzo słaba. Chciałam umrzeć, żeby uciec od bólu. Swoje cierpienie powierzałam Bogu i gorzko płakałam. Myślałam o tym, że Bóg stał się ciałem i przybył na ziemię, by wyrazić prawdę i zbawić ludzkość. Korzystałam z podlewania i wsparcia słowami Boga, lecz chciałam opuścić ten świat, nie odwdzięczywszy się Mu za Jego miłość. Miałam poczucie winy i żalu. Czułam się okropnie, jakby ktoś zadał mi cios w serce. Wtedy pomyślałam o tych słowach Boga: „Stąd w dniach ostatecznych musicie dawać świadectwo o Bogu. Bez względu na to, jak wielkie jest wasze cierpienie, powinniście iść do samego końca; nawet wydając ostatnie tchnienie nadal musicie być wierni Bogu i zdać się na Jego łaskę; tylko to jest prawdziwym umiłowaniem Boga, tylko to jest mocnym i donośnym świadectwem” (Tylko doświadczając bolesnych prób, możesz poznać piękno Boga, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). „Skoro jesteś istotą ludzką, powinieneś ponosić koszty dla Boga i znosić wszelkie cierpienia! Powinieneś z radością i bez wahania przyjmować tę odrobinę cierpienia, jakiemu jesteś dziś poddawany, i wieść życie pełne znaczenia, tak jak Hiob i Piotr. (…) Jesteście ludźmi, którzy podążają właściwą drogą, tymi, którzy dążą do poprawy. Jesteście ludźmi, którzy w narodzie wielkiego, czerwonego smoka powstają, tymi, których Bóg nazywa sprawiedliwymi. Czyż takie właśnie życie nie jest życiem o największym znaczeniu?” (Praktyka (2), w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło). W obliczu tych słów Boga poczułam wielki wstyd. Bóg stał się ciałem i przybył na ziemię, by wyrazić tyle prawd i nas wesprzeć, a teraz, gdy potrzebował ludzi do niesienia świadectwa o Nim, ja chciałam umrzeć i od wszystkiego uciec, tylko dlatego że doświadczyłam odrobiny upokorzenia i cierpienia. To nie jest prawdziwe posłuszeństwo. Czyż nie jest to bunt przeciw Bogu? Pomyślałam o Hiobie, który stracił cały swój dobytek i dzieci, a przez chorobę cierpiał, lecz nigdy nie obwiniał Boga. Nadal chwalił Jego imię i był Mu posłuszny. Niósł donośne świadectwo o Bogu. Na przestrzeni wieków apostołowie i prorocy oddawali swoje życie i przelewali krew dla Boga. Ja tak wiele dostałam od Boga, a co poświęciłam dla Niego? Byłam samolubna i podła – nie dorastałam do ceny, którą zapłacił za mnie Bóg. Nie zasługiwałam nawet na miano człowieka! Skruszona, modliłam się do Boga takimi słowami: „Boże, myliłam się. Nie powinnam pragnąć śmierci. Chcę być taka jak Hiob czy Piotr – bez względu na sytuację trwać przy świadectwie o Tobie”. Modlitwa dała mi siłę, by stawić czoła temu, co miało nadejść. Wkrótce jedną z kobiet przeniesiono do więzienia, gdzie miała odsiedzieć swój wyrok, a do nas przeniesiono kilka innych kobiet, które zaczęły się mną opiekować. Dzieliły się ze mną przedmiotami codziennego użytku i dawały mi ubrania na różne pory roku. Wiedziałam, że to za sprawą działań Boga. Jak można przeczytać w Jego słowach: „Wszystkie bez wyjątku rzeczy, tak żywe, jak i martwe, będą przemieszczać się, zmieniać, odnawiać i znikać zgodnie z Bożym zamysłem. W ten właśnie sposób Bóg sprawuje kontrolę nad wszystkimi rzeczami” (Bóg jest źródłem ludzkiego życia, w: Słowo, t. 1, Pojawienie się Boga i Jego dzieło).

Jakiś czas później spotkałam siostrę. Podniosło mnie to na duchu. W tajemnicy przepisywałyśmy słowa Boga, by się wzajemnie zachęcać i móc je omawiać. Serce przepełniała mi radość. Któregoś dnia we wrześniu policjanci znów chcieli mnie przesłuchać. Jak tylko tylko weszłam do pokoju przesłuchań, zrobili mi zdjęcie i powiedzieli, że dzięki niemu z internetu dowiedzą się, kim jestem. Grozili mi, mówiąc: „Twoja sprawa już prawie jest rozstrzygnięta. Niech ci się nie wydaje, że stąd wyjdziesz! Partia Komunistyczna zmienia chrześcijanom wyroki roczne na trzyletnie, a trzyletnie na siedmioletnie. Bez zastanowienia można was zatłuc na śmierć i nikt nie poniesie za to odpowiedzialności. Zobaczymy, ile wytrzymasz”. Gdy dostrzegam, jak zła i nikczemna jest KPCh, jeszcze bardziej nienawidzę szatana, tego diabła. Przenigdy nie ulegnę i nie zdradzę Boga. Powiedziałam im z powagą: „Możecie dać sobie z tym spokój. Nie planuję stąd wychodzić. Jeśli tylko do końca życia będę mogła poznawać Boga i trwać przy świadectwie o Stwórcy, to będzie tego warte, nawet jeśli tu umrę!”. Po moich słowach policjanci wyszli w gniewie.

Zwolniono mnie w listopadzie 2013 roku po 10 miesiącach nielegalnego przetrzymywania przez władze. Choć ucierpiałam fizycznie po aresztowaniu na rozkaz Partii Komunistycznej, słowa Boga cały czas dawały mi oświecenie i pozwoliły mi zatryumfować nad pokusami szatana i wytrwać przy świadectwie. Naprawdę doświadczyłam władzy i mocy słów Boga, a moja wiara w Niego się umocniła. Wyraźnie dostrzegłam też, że w swojej diabelskiej istocie KPCh nienawidzi Boga i jest Jego wrogiem. Całkowicie się od niej odwróciłam i odrzuciłam ją, wzmacniając swoje postanowienie podążania za Bogiem. Dziękujmy Bogu Wszechmogącemu!